Η ΜΕΛΩΔΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΡΧΙΑΣ 5- ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

Published Αυγούστου 29, 2016 by sofiaathanasiadou

 

sxoleio
Κείμενο:

Χθες το βράδυ ονειρεύτηκα ότι συνόδευα τα παιδιά μου στο σχολείο των ονείρων μου, ανάμεσα σε μαμάδες-ξωτικά που μιλούσαν αλλόκοτες γλώσσες σέρνοντας από το χέρι τους τούς ηγέτες τού αύριο. Το στόμα τους ξέβραζε χρήμα· το ίδιο και η ματιά τους. Σαν τον Μίδα, τον βασιλιά της Φρυγίας, οτιδήποτε άγγιζαν γινόταν χρυσός: τα λουλούδια, τα δέντρα, τα φαγητά, το νερό, οι πίνακες, τα θρανία, τα ίδια τους τα παιδιά. Άρχισα να τρέχω σαν τρελή με τα μικρά στην αγκαλιά και την ανάσα κομμένη. Και τότε, κατάφερα επιτέλους να ξυπνήσω…  

«Και γιατί θέλετε να γράψετε τα παιδιά στο σχολείο μας;» με ρωτάει στο τηλέφωνο η γραμματέας. Οσμίζομαι πως στην άλλη άκρη της γραμμής βρίσκεται ένα αντίγραφο πωλήτριας χαϊκλασάτης μπουτίκ, που αν δεν διαθέτεις φραγκάτο όνομα και τουπέ μεγατόνων σε πετάει έξω από την «παράγκα», όπως ακριβώς την Julia Roberts στο Pretty Woman. Διαισθάνομαι πως η αλήθεια μου, που έγκειται αποκλειστικά στην αναγκαιότητα του να γυρνάνε τα παιδιά στο σπίτι αργά το απόγευμα –ταϊσμένα, διαβασμένα και «φροντισμένα» με αγγλικά, γαλλικά, πιάνο, μπαλέτο και καράτε, γιατί δεν έχω ούτε ελεύθερο χρόνο ούτε ελεύθερους ανθρώπους– θα την κάνει να μου κλείσει μανιασμένα το τηλέφωνο στη μούρη. Αποφεύγω να της απαντήσω καταφέρνοντας να κλείσω το πολυπόθητο ραντεβού για ένα μήνα μετά: «Πιο πριν δεν μπορούμε, κυρία μου, έχουμε πολλά ραντεβού. Αρχές Μαρτίου μπορείτε;» Μπορώ. Βαδίζω στους καταπράσινους κήπους του εκπαιδευτηρίου των ονείρων μου με βήμα γοργό, μην και αργήσω στο ραντεβού και η wanna be director, που η καρέκλα της γραμματείας την κάνει να αισθάνεται τουλάχιστον ως μία εκ των ιδιοκτητών, σηκώσει φρύδι και με επιπληκτικό νεύμα μού δείξει, αντί για την πόρτα της διευθύντριας, εκείνη της εξόδου. Πού και πού κοντοστέκομαι. Στην πισίνα, στο γήπεδο του ποδοσφαίρου, στο τερέν του τένις, στην καντίνα-υπερπαραγωγή, ένα παιδί σε προαύλιο ξένο που θέλει να πιαστεί από τη φούστα της μαμάς του παρακαλώντας την να του αλλάξει σχολείο. Τινάζω από μέσα μου τις απλοϊκές αρχές μου, οπλίζομαι με τη σκέψη του«καλύτερου αύριο για τα δικά μου παιδιά» και θρονιάζομαι ανάμεσα σε δέκα μαμάδες που βρίσκονται εκεί για τον ίδιο ακριβώς λόγο: το καλύτερο μέλλον των δικών τους παιδιών.
Μόνο που το τελευταίο το αντιλαμβάνονται με έναν εκ διαμέτρου αντίθετο τρόπο από τον δικό μου: «Ξέρεις, αυτήν τη χρονιά, θα ζητήσω να βάλουν το παιδί στο τμήμα των… σταρ. Δεν είναι κι άσχημο να έχεις στα πάρτι σου μια ηθοποιό κι έναν τραγουδιστή», λέει η μία. «Εγώ, πάλι, προτιμώ να κάνει παρέα με τον γιο του υπουργού. Καταλαβαίνεις ποιον εννοώ. Ποτέ δεν ξέρεις τι μας ξημερώνει», κόβει η δεύτερη. «Η καλύτερη προοπτική για τα παιδιά είναι να μπουν στην κλίκα με τα παιδιά των εφοπλιστών. Αν μη τι άλλο, αύριο-μεθαύριο το ένα θα υποστηρίζει το άλλο», ράβει η τρίτη. Στην κουβέντα τους τρυπώνουν βίλες, σκάφη, ταξίδια, λούσα και μεγαλεία σε έναν τρελό αγώνα επιδειξιμανίας. Μεμιάς νιώθω σαν παιδί που περισσεύει. Παρείσακτη και αποσυνάγωγη ανάμεσα σε δέκα νεόπλουτες που ταΐζουν τα παιδιά τους χρήματα, ποτίζουν τα παιδιά τους χρήματα, ντύνουν τα παιδιά τους χρήματα, σπουδάζουν τα παιδιά τους χρήματα, ποντάρουν στα παιδιά τους χρήματα. Η επαφή μαζί τους με κάνει να αισθάνομαι σαν κι αυτές κατεδαφίζοντας μέσα μου κάθε έννοια ελευθερίας, απλότητας, ταπεινότητας. Σήμερα είμαι μία από αυτές. Μία ψυχωσική, μία ανόητη, που πιστεύει ότι το μέλλον των παιδιών της εξαγοράζεται με ένα «καλό» σχολείο, «ξεπουλιέται» σε μία επώνυμη παρέα, εξαργυρώνεται έναντι μερικών χιλιάδων ευρώ. Σήμερα, είμαι ίδια με αυτές. Μία κότα υστεροφημίας, έτοιμη να θυσιάσει τα παιδιά της στον βωμό των ψώνιων. Το μυαλό μου κατακλύζεται από  δεκάδες παραδείγματα παιδιών που τελείωσαν σχολεία χωρίς γαλαζοπράσινες πισίνες και πράσινα άλογα, καταφέρνοντας το ακατόρθωτο: την πρωτιά παντού και την ισορροπία στα πάντα.
Όπως η φίλη μου η Μαρία, που μπήκε πρώτη στη Φιλοσοφική σχολή Αθηνών και σήμερα διδάσκει στο Παρίσι, όπως ο γείτονάς μου ο Κώστας, που είναι ένας από τους καλύτερους παιδίατρους της Αθήνας, όπως ο πιτσιρικάς Δημήτρης Αλέτρας από το 10ο Γενικό Λύκειο Λάρισας, που αναδείχθηκε πρόσφατα χρυσός ολυμπιονίκης στην Εθνική Μαθηματική Ολυμπιάδα. Τέτοια παιδιά ονειρεύομαι κι αυτούς τους ενήλικες θαυμάζω. Τέτοια παιδιά θέλω να πλάσω κι αυτή η ενήλικη χαίρομαι να είμαι. Όλες εμείς οι μαμάδες που πασχίζουμε για το «καλύτερο» θα πρέπει να καταλάβουμε πως το καλύτερο των παιδιών μας, των παιδιών όλου των κόσμου, κρύβεται μέσα τους και πως εμείς οφείλουμε απλώς να το φέρουμε στην επιφάνεια όχι πληρώνοντας χαϊκλασάτα σχολεία, αλλά «κλέβοντας» και χαρίζοντάς τους χρόνο από τον δικό μας. Η ανέξοδη, αλλά ταυτόχρονα πανάκριβη ενασχόλησή μας μαζί τους είναι ο μόνος τρόπος για να τα δούμε έτσι όπως ακριβώς τα ονειρευόμαστε: ευτυχισμένα και επιτυχημένα σε όλα τους και, το κυριότερο, απαλλαγμένα από τα κόμπλεξ που μπορεί να τα φορτώσει ένα σχολείο, στο οποίο τους συμμαθητές τους δεν τους πηγαίνει στο σχολείο η μαμά αλλά ο σοφέρ, και που η «πισίνα είναι η προέκταση της μπανιέρας μας, χρυσή μου». Ναι. Το άκουσα κι αυτό και ανατρίχιασα. Όχι με την κυρία που το ξεστόμισε, αλλά με τη δική μου βλακεία που τόλμησα να μπω στον πειρασμό να κάνω την κόρη μου μία από αυτές: φαντασμένα κενή και αφάνταστα κούφια. Η αντιπαθητική γραμματέας έρχεται προς το μέρος μου και με ανασηκωμένο φρύδι με ενημερώνει ότι η διευθύντρια είναι έτοιμη να με δεχθεί. Ανασηκώνω το δικό μου ακόμη ψηλότερα και της λέω πως δεν ενδιαφέρομαι. Πως θα βρω καλύτερο σχολείο για τα δικά μου παιδιά. Πιο γήινο, πιο αληθινό, πιο ταπεινό, με προσιτούς ανθρώπους, αληθινούς γονείς και πολύχρωμα παιδιά χωρίς κολλαριστό μονόγραμμα στο πέτο και προπληρωμένο μέλλον. Άλλωστε όπως έλεγε και ο αγαπημένος μου Μαρκ Τουέιν «Ποτέ δεν επέτρεψα στο σχολείο να αναμειχθεί με την εκπαίδευσή μου…» 

Πηγή: www.talcmag.gr

Δύναμη ψυχής! Γεννήθηκε χωρίς Χέρια και χωρίς Πόδια αλλά η θέλησή του για Ζωή δίνει σε όλους μας ένα Πολύτιμο Μάθημα!!!-ΒΙΝΤΕΟ

Published Αυγούστου 29, 2016 by sofiaathanasiadou

2-19

Όταν είμαστε παιδιά συνεχώς παίζαμε και διαβάζαμε για το σχολείο, αλλά πολλοί από εμάς δεν φανταζόμαστε πόσο τυχεροί είμαστε που μπορούμε να κάνουμε αυτά τα πράγματα, απλά επειδή έχουμε γεννηθεί αρτιμελείς.

Ο Tiyo Satrio είναι ένα 11χρονο αγόρι από την Ινδονησία που γεννήθηκε χωρίς άκρα. Έχει πλέον προσαρμοστεί στην καθημερινότητά του. Μπορεί και γράφει με το στόμα του και παίζει ηλεκτρονικά παιχνίδια ξαπλώνοντας πάνω στο τηλεχειριστήριο.

Η δύναμη της θέλησής για ζωή είναι μεγάλη και μπορεί να καταφέρει τα περισσότερα και μόνος του. Δείτε την εκπληκτική ιστορία του στο βίντεο που ακολουθεί:

Πηγή: www.newsitamea.gr

Ένα μωράκι που κοιμάται γίνεται η πρωταγωνίστρια ενός παιχνιδιού μεταμφιέσεων

Published Αυγούστου 28, 2016 by sofiaathanasiadou

cosplay

Επιμέλεια: Αγγελική Αλεξοπούλου,

Το να καταφέρεις να κοιμήσεις το μωρό σου είναι η πιο μεγάλη πρόκληση για κάθε γονιό. Θέλει χρόνο, υπομονή και επιμονή και ακόμα και ο παραμικρός ήχος μπορεί να καταστρέψει τα αποτελέσματα της σκληρής δουλειάς σου σε μια μόνο στιγμή. Κι αυτός είναι ο λόγος που η Laura Izumikawa Choi είναι μια πραγματικά γενναία μαμά! Γιατί, όταν κοιμάται η κορούλα της, τη ντύνει με τα πιο αξιαγάπητα κοστούμια του cosplay (παιχνίδι μεταμφιέσεων με κοστούμια) και το αποτέλεσμα μάλλον αξίζει τον κόπο της.
Από τα Πόκεμον και το Game of Thrones μέχρι και τα Star Wars, η φωτογράφος από το Λος Άντζελες φαίνεται ότι έχει ατελείωτες ιδέες για την 4 μηνών κόρη της, Joey Marie. Ανεβάζει τις φωτογραφίες της στο Instagram για τους 72.000+ θαυμαστές της και ορισμένες από τις δημιουργίες της έχουν πάνω από 100.000 προβολές. Δείτε μερικές από τις καλύτερες φωτογραφίες της.

1. Slash από τους Guns N’ Roses

 

 

13686925_1009244469193814_1633483572_n

 

2. Η μικρή γοργόνα

13413260_1011896202226400_1130395541_n

3. Son Goku από τα Dragon Ball Z

14027384_1081486315239092_604989855_n

4. Ένας σούσι μάστερ

13642944_155081058250601_1234544429_n

5. O Han Solo από τα ‘Star Wars’

13557040_286523035031891_1096303436_n

6. Από την ταινία ‘Ψάχνοντας τη Ντόρι’

13398632_264705880550491_1287669332_n

7. Ο Garth Algar από την ταινία ‘Ο απίθανος κόσμος του Wayne’

13707260_261346244248399_920076710_n

8. Ο Jon Snow από το ‘Game of Thrones’

13473229_1147217592009215_116739935_n

9. Πορτοκαλιά

13402268_1681788798749566_1607537271_n

10. Η τραγουδίστρια Sia

13388494_518940068314492_810726434_n

11. Κολυμβητής των Ολυμπιακών Αγώνων

13736902_1146837825387899_1053709118_n

12. H Eleven από τη σειρά ‘Stranger Things’

14052215_1051597998210854_175038880_n

13. Ονειρεύεται το γιαπωνέζικο σπα

13285229_1397086930308489_2018847562_n

14. Παιδί από τη Νιγηρία

13380866_1765703236985693_769680679_n

15. Ο υπάλληλος του μήνα

13584226_526786040859710_494453469_n

 

Πηγή: www.babyads.gr

 

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΜΑΙΕΥΤΗΡΙΟ

Published Αυγούστου 27, 2016 by sofiaathanasiadou

Infants in Hospital Nursery ca. 1990-2000

Κείμενο:

Η κρίση και η υιοθέτηση μιας new age αντίληψης περί μη παρεμβατικού τοκετού ξαναδείχνουν στις υποψήφιες μαμάδες την πόρτα των δημόσιων μαιευτηρίων. Το Ταλκ συζητά με μια γυναίκα για την εμπειρία της στο ιδιωτικό και το δημόσιο μαιευτήριο και  φτιάχνει τη δική του λίστα με τα θετικά και τα αρνητικά ενός «δημόσιου» και ενός «ιδιωτικού» τοκετού.  

Το crash test της μαμάς

Η ιστορία όπως μου τη διηγήθηκε η Μαρία, 33 χρόνων, free lancer διαφημίστρια σήμερα.

«Το πρώτο μου μωρό το γέννησα σε ιδιωτικό μαιευτήριο βεβαίως. Μπορεί να βρισκόμασταν στο 2012, μεσούσης της κρίσης, αλλά παραδόξως το καλό μου ταμείο δεν το είχε ακόμα ‘‘καταπιεί’’ ο ΕΟΠΥΥ και τα χρήματα που έδινε αυτό το καλό ταμείο έφταναν για να πληρωθεί το… ιλουστρασιόν μαιευτήριο ενώ κάλυπταν κι ένα μεγάλο μέρος της πληρωμής του γιατρού. Το μωρό μου κι εγώ θα αντικρίζαμε παστέλ φρεσκοβαμμένους τοίχους κι ένα ευχάριστο περιβάλλον που θα ακτινοβολούσε αισθητική και… χρήμα. Άλλωστε, σκεφτόμουν, το ιδιωτικό μαιευτήριο διαπιστεύει και τη θέση μας – δεν βρισκόμαστε στον πάτο του βαρελιού της κοινωνίας. Ακόμα καλά κρατάμε. Στο δεύτερο μωρό είχα αλλάξει τελείως μυαλά κι ας είχε μεσολαβήσει μόλις ενάμισης χρόνος. Το έχει αυτό η ελληνική κρίση – οι αλλαγές εμφανίζονται στη ζωή μας με τρομερή βιαιότητα. Αυτήν τη φορά θα έπρεπε να πληρώσω 2.500 ευρώ από την τσέπη μου (σ.σ. από 1.100 έως 1.300 ευρώ για το νοσοκομείο κι άλλα 1.300 για παρακολούθηση στην εγκυμοσύνη και για τον τοκετό τον γιατρό) για να γεννήσω το δεύτερο μωρό και η αλήθεια είναι ότι ζοριζόμουν να το αποδεχτώ ως γεγονός. Πήρα χαρτί και μολύβι και τα έβαλα όλα κάτω ψύχραιμα. Πόσο ευχαριστημένη έμεινα από το ιδιωτικό μαιευτήριο αναρωτήθηκα κι άρχισα να σημειώνω τις σκέψεις μου στη λίστα με τα συν και τα πλην. Στα συν έβαλα: καθαρό, ευχάριστο περιβάλλον, τέλειο φαγητό, άμεση ανταπόκριση των μαιών στα καλέσματά μου για βοήθεια σε όποιο θέμα τη χρειάστηκα, γενικώς μια πριγκιπική αίσθηση όσον αφορά τις παροχές, αλλά και ξεκούραση όσον αφορά το θέμα της φροντίδας του παιδιού – αλλαγή πάνας, μπάνιο κ.ο.κ. Στα πλην όμως μαζεύτηκαν μπόλικες παρατηρήσεις: πολύ μικρή αίθουσα ωδινών, για δύο μάλιστα επίτοκους με ένα παραβάν ανάμεσά τους για χώρισμα. Τώρα που ξεδιπλώνω όλες τις στιγμές στο κεφάλι μου βλέπω τα εξής: τις ωκυτοκίνες να μπαίνουν στον ορό ευθύς εξαρχής χωρίς δεύτερη κουβέντα, το απόλυτο ξάπλωμα να επιβάλλεται από την αρχή και στο τέλος τη μαία να τσακώνεται με τον γιατρό πάνω από το κεφάλι μου για το αν τελικά έπρεπε να με αφήσουν να σπρώξω κι άλλο. Όλες αυτές οι πολλές μαζεμένες στιγμές οδήγησαν σε άσχημες αναμνήσεις ανεπίτρεπτες για μια γυναίκα που ζει μια κορυφαία στιγμή στη ζωή της (και για ένα μαιευτήριο που πληρώνεται αδρά για να φέρει την αποστολή του εις πέρας). Τέλος λοιπόν, η πριγκιπική αίσθηση που έβαλα στα συν είχε σχεδόν ένα χυδαίο κόστος αν σκεφτεί κανείς ότι τα δύο depon που ζήτησα για τον πονοκέφαλό χρεώθηκαν 50 λεπτά έκαστο(!) Ήμουν πριγκίπισσα ή ήμουν ένα… κινητό πορτοφόλι;

Κάπως έτσι, κι αφού η κοινωνική ασφάλιση είχε πια καταρρεύσει ενώ και ο πάλαι πότε λατρεμένος γυναικολόγος είχε αποδειχθεί στα μάτια μου στεγνός διεκπεραιωτής, αποφάσισα να τολμήσω αλλαγή γυναικολόγου –το μεγαλύτερο ταμπού για τις Ελληνίδες εγκυμονούσες– και να επιλέξω ένα δημόσιο μαιευτήριο. Πέντε μήνες αργότερα και με το νέο βρέφος στην αγκαλιά βρέθηκα ξανά πάνω από μια νέα λίστα Στα συν έβαλα: πολύ μεγάλη αίθουσα ωδινών-τοκετού όλη για πάρτη μου. Μου επέτρεψαν να περπατάω όπως επιθυμούσα μέσα στο δωμάτιο κατά τη διάρκεια του τοκετού. Είχα στη διάθεσή μου μια μεγάλη ομάδα έμψυχου δυναμικού, την έμπειρη, μοντέρνα μαία μου, άλλη μια εξίσου καλή, τον γυναικολόγο και τους δύο ευγενέστατους βοηθούς του. Μπορεί ο κόσμος στην αίθουσα να ήταν λίγο παραπανίσιος –μιας και πρόκειται για πανεπιστημιακή κλινική– αλλά την ώρα των εξωθήσεων έζησα επιτέλους το όνειρο που μου στέρησαν την πρώτη φορά. Εισέπραξα γενναιόδωρη ψυχολογική υποστήριξη κατά τη διάρκεια του τοκετού ενώ απέφυγα την επισκληρίδιο όπως το επιθυμούσα. Πέρασα μια ώρα skin to skin με το μωρό μετά τον τοκετό κι ύστερα πήρα τον δρόμο για το δωμάτιο σε καροτσάκι κι όχι σε φορείο, σαν κανονικός υγιής άνθρωπος δηλαδή και όχι σαν ασθενής. Το ότι το μωρό ήταν δίπλα μου δεν με εμπόδισε να κοιμηθώ το πρώτο βράδυ που βρισκόμουν σε τρίκλινο. Τόσο το δικό μου βρέφος όσο και τα άλλα δύο αν έκαναν να κλάψουν έπεφταν άμεσα στα χέρια/στήθη της μαμάς με αποτέλεσμα το πρώτο βράδυ να κοιμηθώ τουλάχιστον τέσσερις ώρες σερί. Ο όροφος που βρισκόμουν είχε όλα κι όλα έξι δωμάτια με αποτέλεσμα τα μεσημέρια να θυμίζει ησυχαστήριο. Και με σχεδόν μηδενικό κόστος! Στα πλην έγραψα τα εξής: το χαλασμένο ασανσέρ του ισογείου με είχε οδηγήσει να ανεβαίνω με σπασμένα νερά τα σκαλιά από το ισόγειο στον πρώτο όροφο που ήταν η αίθουσα ωδινών… Πολύ ροκ αυτή η σκηνή η αλήθεια είναι. Η αντιπαράθεση για την πρωτοκαθεδρία ανάμεσα στους γιατρούς, η κούραση των πολλών ετών δουλειάς, οι κακές πια πληρωμές έχουν σκορπίσει κούραση κι έριδες ανάμεσα στο προσωπικό. Στο ιδιωτικό ο «στρατός» του νοσοκομείου εμφάνιζε σύμπνοια, προθυμία, τα παράπονα έβρισκαν τον δρόμο τους και τα χαμόγελα δεν άφηναν τα πρόσωπα για κανέναν λόγο. Μεγάλο μειονέκτημα και ορισμένες ελλείψεις, όπως τα σεντόνια για τα οποία έπρεπε να κάνω ολόκληρο καβγά τη δεύτερη μέρα για να εξασφαλίσω την αλλαγή τους αφού, όπως μου έλεγαν, δεν υπήρχαν άλλα διαθέσιμα. Το δε τρίκλινο δωμάτιο που έμεινα το πρώτο βράδυ εμφάνιζε θλιβερή εικόνα: παλιά κρεβάτια, παλιά παράθυρα, σκοτεινό και με τόσο απαρχαιωμένο μπάνιο που δεν το χρησιμοποίησα μέχρι να μπω στο ολοκαίνουργιο παλατάκι μου με τα παράθυρα από αλουμίνιο και το μπάνιο σε μέγεθος γηπέδου».

Το crash test της μαίας

Σύμφωνα με την Ελληνική Στατιστική Υπηρεσία οι γεννήσεις τα τελευταία τρία χρόνια στην Ελλάδα έχουν πέσει δραματικά. Το 2011 είχαμε 106.428 γεννήσεις, το 2012: 100.371, το 2013: 94.134. Μέσα σε τρία χρόνια οι γεννήσεις μειώθηκαν κατά 17.660. Η Σπυριδούλα Νεοφύτου, μαία και προϊσταμένη της Β΄ Μαιευτικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, έχει συμμετάσχει σε δεκάδες συνέδρια και σεμινάρια ενώ έχει εργαστεί εθελοντικά στο Booth Memorial Hospital στη Νέα Υόρκη των ΗΠΑ. Εδώ και αρκετό καιρό παραδίδει σε εγκύους δωρεάν μαθήματα ψυχοπροφύλαξης (ανώδυνος τοκετός, θηλασμός, περιποίηση νεογέννητου) στο My New Baby Center στο Μαρούσι. Η μεγάλη πείρα της σε συνδυασμό με τη διαρκή επιμόρφωσή της αλλά και τη συστηματική επαφή της με εγκύους που επιλέγουν να γεννήσουν τόσο σε δημόσιο όσο και σε ιδιωτικό μαιευτήριο της επιτρέπουν να έχει σφαιρική εικόνα για την κατάσταση αυτήν τη στιγμή ανάμεσα στα νέα ζευγάρια που περιμένουν παιδί. «Μικρή άνοδο των γεννήσεων στα δημόσια μαιευτήρια έχουμε σίγουρα λόγω κρίσης. Παρότι στατιστικά έχουμε σοβαρή μείωση των γεννήσεων, ολοένα και περισσότερες Ελληνίδες επισκέπτονται τα εξωτερικά ιατρεία των δημοσίων μαιευτηρίων και ζητούν να παρακολουθούνται και να γεννήσουν σε αυτά. Ολοένα και περισσότερες γυναίκες σήμερα επιθυμούν όσο το δυνατόν λιγότερο επεμβατικούς τοκετούς και υποστήριξη στον μητρικό θηλασμό, χωρίς να ξοδέψουν γ’ αυτά μια περιουσία. Κυρίως όμως ξέρουν ότι έχουν μεγαλύτερη ασφάλεια σε ένα δημόσιο μαιευτήριο σε περίπτωση επιπλοκής».  

Το crash test του γυναικολόγου 

Ο Νικόλαος Σαλάκος είναι μαιευτήρας, χειρουργός, γυναικολόγος και επίκουρος καθηγητής της Ιατρικής Σχολής Αθηνών. Εκτός από τη Β΄ Μαιευτική Κλινική Αθηνών (Αρεταίειο Νοσοκομείο) ο Ν. Σαλάκος συνεργάζεται και με ιδιωτικό μαιευτήριο. Τα δικά του συμπεράσματα από την επικοινωνία με εγκύους που γεννούν τόσο σε δημόσια όσο και σε ιδιωτικά μαιευτήρια είναι τα εξής: «Αυτό που συνεχίζουν να φοβούνται οι γυναίκες σήμερα στο δημόσιο μαιευτήριο είναι η απουσία του δικού τους γυναικολόγου αν αυτός συνεργάζεται αποκλειστικά με ιδιωτική κλινική. Ειδικά οι πρωτοτόκες δεν μπορούν να εμπιστευτούν εύκολα άλλον. Φοβούνται επίσης μην εισπράξουν αδιαφορία στο δημόσιο. Από την άλλη, η κρίση σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ούτε οι ιδιωτικές ασφάλειες καλύπτουν τη γέννα σε ιδιωτικό μαιευτήριο δεν αφήνουν πια και πολλά περιθώρια για πολυτέλειες. Η νοοτροπία των νέων ζευγαριών σήμερα έχει αλλάξει δεδομένου ότι υπάρχει κι αυτή η τάση για μη παρεμβατικούς τοκετούς, οι οποίοι είναι πιο συχνοί στα δημόσια μαιευτήρια. Το ποσοστό που μετακινείται από το ιδιωτικό στο δημόσιο μαιευτήριο είναι σεβαστό.»

Πηγή: www.talcmag.gr

Η οικογένεια ως βατήρας

Published Αυγούστου 26, 2016 by sofiaathanasiadou

cecile-veihan

Διαβάζοντας το απόσπασμα αυτό του Χόρχε Μπουκάϊ βρήκα συναρπαστικό τον παραλληλισμό οικογένειας και βατήρα. Αμέσως μου ήρθε στο νου η εικόνα ενός ζωηρού παιδιού που ανεβαίνει στο βατήρα με κουράγιο και φόρα, έτοιμο να πετάξει για να δοκιμάσει τις δυνάμεις του στην αληθινή ζωή. Κι εμείς οι γονείς, κάπου εκεί, έχουμε χρέος να κάνουμε πίσω και να παρακολουθούμε, ενώ μέσα μας σιωπηλά προσευχόμαστε να έχουμε κάνει ό,τι χρειαζόταν να κάνουμε, για να μπορούν τα παιδιά μας να πετάξουν μόνα, χωρίς εμάς, με τα ολοδικά τους νεανικά φτερά. 

Τα τέσσερα στηρίγματα μιας υγιούς οικογένενειας

Το σπίτι όπου έζησε το παιδάκι που ήμουν κάποτε, και τα πρόσωπα με τα οποία μοιράστηκα την οικογενειακή μου ζωή υπήρξαν ο βατήρας πάνω στον οποίο πάτησα για να εκτελέσω το άλμα προς την ενήλικη ζωή μου.

Η οικογένεια αποτελεί πάντοτε τον βατήρα, και κάποια στιγμή πρέπει να σταθούμε στην άκρη του και να πραγματοποιήσουμε το άλμα προς τον κόσμο και τη μετέπειτα ζωή. Αν, καθώς πάω να πηδήξω από τον βατήρα, πιαστώ από κάπου και κρεμαστώ, θα μείνω εκεί να κρέμομαι και δεν θα πραγματοποιήσω το ταξίδι μου ποτέ.

Τι καλά που θα ήταν αν βρίσκαμε το θάρρος να πηδήξουμε από τον βατήρα μ’ έναν θεαματικό τρόπο! Αυτό μπορεί να γίνει αν ο βατήρας είναι υγιής. Αν η οικογενειακή σχέση είναι υγιής. Αν το ζευγάρι των γονιών είναι υποστηρικτικό.

Ο βατήρας αυτός πατάει πάνω σε τέσσερα βασικά στηρίγματα, τόσο σημαντικά, που αν δεν είναι στέρεα κανένα παιδάκι δεν μπορεί να περπατήσει πάνω του χωρίς να πέσει.

mandy-pritty

Το πρώτο στήριγμα είναι η αγάπη

Ένα παιδί που δεν ένιωσε ότι το αγάπησαν οι γονείς του έχει μια θλιβερή ιστορία: Θα του είναι πολύ δύσκολο να αγαπήσει τον εαυτό του. Η αγάπη για τον εαυτό μας μαθαίνεται μέσα από την αγάπη που δεχόμαστε από τους γονείς μας. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να διδαχτούμε και αλλιώς, λέω απλώς ότι αυτός είναι ο καλύτερος τόπος και τρόπος για να το μάθουμε. Και βέβαια, ένα παιδί που δεν αγαπήθηκε δεν μπορεί ούτε το ίδιο να αγαπήσει, κι αν έτσι έχει συμβεί στη ζωή του, τι μπορεί να κάνει αργότερα στις σχέσεις του με τους άλλους;

Ο βατήρας που δεν έχει αυτό το στήριγμα είναι επικίνδυνος. Είναι δύσκολο να βαδίσει κανείς πάνω του. Είναι ένας βατήρας χωρίς ισορροπία.

Το δεύτερο στήριγμα είναι η εκτίμηση

Αν η οικογένεια δεν έχει ένα καλό απόθεμα αυτοεκτίμησης, αν οι γονείς θεωρούν ότι οι ίδιοι είναι ένα τίποτα, τότε και το παιδί θα αισθάνεται ένα τίποτα. Αν προέρχεται κανείς από ένα σπίτι όπου δεν το εκτιμούν και δεν θεωρούν ότι αξίζει, δυσκολεύεται να πιστέψει ο ίδιος για τον εαυτό του ότι αξίζει. Τα σπίτια με ένα καλό επίπεδο αυτοεκτίμησης διαθέτουν κατάλληλους βατήρες.

Η Βιρτζίνια Σατίρ λέει: «Στις καλές οικογένειες, η χύτρα της αυτοεκτίμησης του σπιτιού είναι γεμάτη». Που σημαίνει: οι γονείς πιστεύουν ότι είναι αξιόλογοι άνθρωποι, πιστεύουν ότι τα παιδιά τους αξίζουν, ο μπαμπάς πιστεύει ότι η μαμά αξίζει, η μαμά πιστεύει ότι ο μπαμπάς αξίζει, ο μπαμπάς και η μαμά πιστεύουν ότι έχουν μια οικογένεια που αξίζει, και είναι κι οι δύο υπερήφανοι για την ομάδα που έχουν φτιάξει.

Όταν έρχεται σπίτι το παιδί και λέει: «Τι ωραία που είναι αυτή η οικογένεια!» τότε ξέρουμε πως ο βατήρας είναι γερός.
Όταν έρχεται το παιδί σπίτι και λέει: «Μπορώ να πάω να μείνω στο σπίτι της θείας Μαργαρίτας;»… τότε έχουμε πρόβλημα.
Όταν λέει ο πατέρας στο παιδί: «Γιατί τότε δεν πας να μείνεις με τη θεία σου τη Μαργαρίτα;» πάλι κάτι συμβαίνει.

Το τρίτο στήριγμα είναι οι κανόνες

Στην οικογένεια πρέπει να υπάρχουν κανόνες, με τη μόνη προϋπόθεση ότι δεν θα είναι αυστηροί. Οι κανόνες πρέπει να είναι ευέλικτοι, ελαστικοί, αμφισβητήσιμοι, συζητήσιμοι και διαπραγματεύσιμοι. Πάντως, πρέπει να υπάρχουν. Ακριβώς όπως πιστεύω ότι οι κανόνες στην οικογένεια υπάρχουν για να μπορεί κανείς να τους παραβεί και είναι δική μας υποχρέωση να βάζουμε καινούργιους, πιστεύω και ότι η διαδικασία αυτή πρέπει να βασίζεται σε μια χρονική στιγμή που τα παιδιά έχουν μάθει να μεγαλώνουν και να ωριμάζουν σ’ ένα περιβάλλον με ασφάλεια και προστασία.

Αυτό είναι το περιβάλλον της οικογένειας. Οι κανόνες αποτελούν το πλαίσιο ασφάλειας και πρόβλεψης που είναι αναγκαίο για την ανάπτυξη μου. Ένα σπίτι χωρίς κανόνες δημιουργεί έναν βατήρα πάνω στον οποίο το παιδί δεν μπορεί να σταθεί για να κάνει το άλμα του στον κόσμο…

vatiras

Το τελευταίο στήριγμα είναι η επικοινωνία

Για να μπορέσει να πραγματοποιηθεί το άλμα είναι αναγκαίο να υπάρχει διαρκής και έντιμη επικοινωνία. Με κανένα άλλο θέμα δεν έχουν ασχοληθεί τόσο πολύ τα εγχειρίδια ψυχολογίας, όσο με αυτό της επικοινωνίας. Να διαβάζετε μαζί σαν ζευγάρι, να κουβεντιάζετε με τα παιδιά σας, να συζητάτε όλοι μεταξύ σας με την τηλεόραση κλειστή… Αυτός είναι ένας τρόπος για να ενισχυθεί η επικοινωνία, όχι όμως ο πιο σημαντικός.

Ουσιαστικό είναι αυτό που ξεκινάει με ερωτήσεις που κάνει κανείς με αληθινό ενδιαφέρον, μέσα από την καρδιά του: Πώς είσαι; Πώς τα πέρασες σήμερα; Θέλεις να κουβεντιάσουμε;

Και σ’ αυτό το στήριγμα – αποκλειστικά σ’ αυτό το στήριγμα – στηρίζεται η δυνατότητα επανόρθωσης των υπολοίπων.
Αγάπη, εκτίμηση, κανόνες και επικοινωνία: πάνω σ’ αυτόν τον βατήρα στέκεται το παιδί για να κάνει το άλμα του στη ζωή. Για να βαδίσει, καταρχάς, τον δρόμο της αυτοεξάρτησης και, στη συνέχεια, τον δρόμο της συνάντησης με τους άλλους.

Πηγή: newagemama.com

www.babyads.gr

Για το Παιδί. Ξένα σώματα στο λάρυγγα και την τραχεία. Πως αντιμετωπίζονται;

Published Αυγούστου 25, 2016 by sofiaathanasiadou

baby-933097_1280-606x220

Πολύ συχνά παιδιά ηλικίας κάτω των 3 ετών, αντί να καταπιούν, εισπνέουν ένα ξένο σώμα με αποτέλεσμα την απόφραξη του λάρυγγα και της τραχείας.
Αυτό γίνεται γιατί:

  1. ο μηχανισμός κατάποσης είναι σχετικά ανώριμος
  2. δεν έχουν αναπτυχτεί πλήρως οι γομφίοι και οι προγόμφιοι με αποτέλεσμα να γίνεται ατελής σύγκλειση του οδοντικού φραγμού
  3. το αντανακλαστικό του βήχα δεν είναι πλήρως ανεπτυγμένο
  4. η θέση του λάρυγγα είναι υψηλότερη συγκριτικά με τους ενήλικες

 

Πολύ σημαντικές παράμετροι είναι επίσης:

  • H ανεπαρκής ενημέρωση των γονέων
  • H πλημμελής επίβλεψη των παιδιών
  • O μη ασφαλής σχεδιασμός διαφόρων παιχνιδιών
  • Κοινωνικοί και οικονομικοί παράγοντες που συνθέτουν το περιβάλλον στο οποίο ζει το παιδί

 

Ποια είναι τα συμπτώματα:

Πολύ σημαντικό είναι το ιστορικό, όπως το περιγράφουν οι γονείς (ή οι άνθρωποι που ήταν δίπλα στο παιδί όταν συνέβη το γεγονός). Μπορεί να αναφέρουν επεισόδιο «πνιγμονής» με παροξυσμικό βήχα, συριγμό, έκλυση του αντανακλαστικού του εμέτου, δυσκολία στην  αναπνοή και κυάνωση. Τα συμπτώματα αυτά διαρκούν από λίγα δευτερόλεπτα έως λίγα λεπτά μέχρι να εγκατασταθεί το ξένο σώμα σε κάποιο σημείο των βρόγχων.

Συχνά ακολουθούν επεισόδια βήχα, πυρετική κίνηση ή δύσπνοια στην περίπτωση κατά την οποία εγκαθίσταται το ξένο σώμα στην τρόπιδα. Ωστόσο, αντίστοιχη συμπτωματολογία δύναται να εκδηλωθεί και χωρίς την παρουσία ξένου σώματος.
Οι επιπλοκές από ένα αδιάγνωστο ξένο σώμα στο τραχειοβρογχικό δέντρο περιλαμβάνουν την πνευμονία, την ατελεκτασία, τον πνευμοθώρακα, τον υδροπνευμοθώρακα, τη στένωση βρόγχων, τις βρογχιεκτασίες όπως και την πιθανή μετατόπιση του ξένου σώματος και ενσφήνωση αυτού σε περιφερικότερη θέση. Τέτοιες επιπλοκές εκδηλώνονται σε ποσοστό 22-33%, με συχνότερη αυτών την πνευμονία.
Πως γίνεται η διάγνωση και ποια είναι η θεραπεία:

Η διάγνωση θα τεθεί από το ιστορικό της εισρόφησης του ξένου σώματος, την κλινική εικόνα του μικρού ασθενή και τον ακτινολογικό έλεγχο.
Σε ένα παιδί που είναι κλινικά σταθερό και συνεργάσιμο η απλή ακτινογραφία θώρακος μπορεί να εμφανίσει μεγάλη ποικιλία ευρημάτων, από φυσιολογικό πνευμονικό παρέγχυμα έως πλήρη απόφραξη του ενός βρόγχου, εμφύσημα με παρεκτόπιση του μεσαυλίου και της καρδίας προς την υγιή πλευρά και απεικόνιση του ξένου σώματος (εφόσον αυτό είναι ακτινοσκιερό). Στην πλειοψηφία των περιστατικών μας δεν ανευρέθησαν αξιόπιστα ακτινοσκοπικά ευρήματα που να συνέβαλαν στη διάγνωση.

Όπως προκύπτει και από τη βιβλιογραφία, ο φυσιολογικός ακτινολογικός έλεγχος δεν αποκλείει την ύπαρξη ξένου σώματος. Σε ποσοστό 24% των θετικών βρογχοσκοπήσεων (ανεύρεση ξένου σώματος) ο ακτινολογικός έλεγχος είναι φυσιολογικός.

Για τον λόγο αυτό ανεξάρτητα με το φυσιολογικό ή μη ακτινοσκοπικό έλεγχο, σε παιδιά με ύποπτο ιστορικό ή με χαρακτηριστική συμπτωματολογία εισρόφησης ξένου σώματος κρίνεται απαραίτητη η διενέργεια διερευνητικής βρογχοσκόπησης για επιβεβαίωση ή όχι της παρουσίας του ξένου σώματος και αντιμετώπισης αυτού.

Γράφει ο Μήνας Ν. Αρτόπουλος MD., Χειρουργός Ωτορινολαρυγγολόγος, Διευθυντής Ω.Ρ.Λ. Τμήματος Χειρουργικής Τραχήλου – Θυρεοειδούς, Γενικής Κλινικής και Παίδων ΜΗΤΕΡΑ

www.artopoulos.com.gr

Αναμνήσεις από τη φαρσοκωμωδία των Πανελληνίων

Published Αυγούστου 25, 2016 by sofiaathanasiadou

panelladikes2016glossa_534_355

Τις τελευταίες ημέρες πριν αρχίσουν οι εισαγωγικές εξετάσεις, το σχολείο έμοιαζε περισσότερο με ψυχιατρείο. Οι περισσότεροι ακόμα και στα διαλείμματα παπαγάλιζαν εκατέρωθεν τις αμέτρητες σελίδες των κακογραμμένων βιβλίων

Ιάσονας Καραμήτσος

Θυμάμαι ξεκάθαρα ποιο τραγούδι άκουγα όταν περπατούσα προς το σχολείο για να δω τα αποτελέσματα των Πανελληνίων. Είχε κουφόβραση και ανέβαινα έναν ανηφορικό δρόμο, σταμάτησα σε μία άκρη και πάτησα «παύση» στο mp3. Δεν σκέφτηκα την σχολή που θα πέρναγα τα επόμενα χρόνια της ζωής μου. Σκέφτηκα απλά ότι εκείνο το τραγούδι θα το θυμόμουν για πάντα. Σαν το τραγούδι που άκουγα λίγο πριν μάθω σε ποια σχολή πέρασα.

Το ομολογώ. Δεν μπορώ πραγματικά να σκεφτώ κάτι θετικό στον θεσμό των Πανελλαδικών Εξετάσεων. Οταν πήγαινα στο γυμνάσιο και στην πρώτη τάξη του Λυκείου, όλοι μας έλεγαν ότι οι Πανελλήνιες θα καταργηθούν. «Θα γλιτώσετε», «θα είστε οι τυχεροί» και άλλα τέτοια. Τελικά το καλοκαίρι πριν μπω στην τελευταία τάξη του Λυκείου, κατάλαβα ότι οι φήμες δεν θα επιβεβαιώνονταν. Σιγά σιγά ξεκινούσε η γενικευμένη παραφροσύνη στο σχολικό περιβάλλον.

Εσύ ποια σχολή θα δηλώσεις; Να πάμε στο ίδιο φροντιστήριο. Πόσες φορές να βγάλω την ύλη; Το σχολείο άρχισε να παίζει τον ρόλο της καφετέριας πριν το φροντιστήριο. Οι ώρες των μαθημάτων που δεν ήταν στην κατεύθυνση της επιλογής μας μετατρέπονταν σε ώρες για μπάλα και μπάσκετ. Οι «χαλαροί» έμεναν έξω από την σχολική αίθουσα τις περισσότερες ώρες της ημέρας. Οι «καλοί μαθητές» έμπαιναν στην αίθουσα και διάβαζαν για το φροντιστήριο.

Στην τρίτη λυκείου υπήρχε και ένας παράξενος τρόπος να καταλάβεις αν ένας μαθητής ήταν καλός ή τεμπέλης. Οι χαβαλέδες έκαναν τουλάχιστον μία απουσία την ημέρα από την αρχή της χρονιάς. Οι καλοί μαθητές άκουγαν τους τότε καθηγητές μας: «Να κρατήσετε τις απουσίες σας για να μπορείτε τους τελευταίους μήνες. Να μην έρχεστε εδώ και να διαβάζετε σπίτι». Ετσι, από τον Μάρτιο και μετά οι σχολικές αίθουσες μετατρέπονταν σε ένα είδος φυλακής για τους «άτακτους» της τάξης. Ο καθηγητής έμπαινε στην τάξη βλέποντας τα 4-5 «διαμαντάκια» της χρονιάς να έχουν ξαπλώσει πάνω στα θρανία ή να παίζουν μπάσκετ με τον κάλαθο των αχρήστων. Ευτυχία..

πήρχαν όμως και τα ζευγάρια. Ναι, οι ερωτευμένοι ήταν μία ξεχωριστή κατηγορία στον δρόμο προς τις πανελλήνιες. Ο «διαβαστερός» του ζευγαριού (συνήθως ήταν η κοπέλα) προσπαθούσε να μελετά λιγότερο και να βοηθά το ταίρι του. Ο «λιγότερο διαβαστερός» από την άλλη (συνήθως το αγόρι) πάσχιζε να κλείσει μία ώρα πάνω από ανοιχτά βιβλία. Με αυτόν τον τρόπο το ζευγάρι θα πέρναγε στην ίδια σχολή. Ένα κοινό σπίτι μακριά από το πατρικό και μία ονειρεμένη φοιτητική ζωή.

Τις τελευταίες ημέρες πριν αρχίσουν οι Πανελλήνιες, το σχολείο έμοιαζε περισσότερο με ψυχιατρείο. Οι περισσότεροι ακόμα και στα διαλείμματα παπαγάλιζαν διαδοχικά τις αμέτρητες σελίδες των κακογραμμένων βιβλίων. Η ιστορία, τα οικονομικά και η βιολογία μετατρέπονταν σε ποιήματα που απαγγέλαμε χωρίς ανάσα. Σελίδα 456, σελίδα 612..

Αν μας ρωτούσες τότε, θα ορκιζόμασταν ότι μετά από τις πανελλήνιες θα περνούσαμε μία φωτεινή πύλη προς την φοιτητική ζωή. Τέλος το διάβασμα, ελευθερία και ένα πανεπιστήμιο σαν αυτά που βλέπουμε στις αμερικάνικες ταινίες.

Η πραγματική φοιτητική μας ζωή και το ανούσιο των πανελληνίων αποκαλυπτόταν στην πρώτη επίσκεψη στην σχολή. Όταν αντικρύζεις μπροστά σου το μισογκρεμισμένο κτίριο του ΤΕΙ Χαλκίδας και περπατάς ανάμεσα σε εκατοντάδες γραφεία που έχουν τοποθετήσει οι φοιτητικές παρατάξεις. Ειδικά όταν από την γραμματεία σε ενημερώνουν χαμογελαστά: «Για την εγγραφή σας στην σχολή θα πάτε στα παιδιά της ΠΑΣΠ ή της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ».

Πηγή:www.protagon.gr

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 970 ακόμα followers