«Ψωμί σε αναμονή» στον φούρνο Καραΐνδρου στο Αίγιο – Αγοράζεις ψωμί για κάποιον που …δεν έχει να το αγοράσει!

Published Ιανουαρίου 24, 2016 by sofiaathanasiadou

karaindros01

ΓΡΑΦΤΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΝ/ΤΗΝ ΠΕΠΗ ΣΠΗΛΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ

Σε μια σπουδαία ανθρώπινη κίνηση, δείγμα της αλληλεγγύης που μπορεί καθένας μας να δείξει για να βοηθηθούν όσοι βρίσκονται σε ανάγκη, προχώρησαν τα δύο αδέλφια Δημήτρης και Μαρία Δούκα, ιδιοκτήτες του αρτοποιείου «Καραΐνδρος» στην Ανδρέου Λόντου και Χιλ.Ορεινού στο Αίγιο.

Μαθαίνοντας για το κίνημα «καφές σε αναμονή» που εφαρμόζεται δειλά-δειλά σε καφέ όλης της χώρας, αποφάσισαν να κάνουν το ίδιο αλλά με αρτοποιήματα: Όποιος επιθυμεί, μπορεί να πηγαίνει στο φούρνο και να αγοράζει ψωμί, ένα σνακ ή οτιδήποτε άλλο επιθυμεί και να δηλώνει πως το αγοράζει «για αναμονή». Το προϊόν αποθηκεύεται σε ειδικό ράφι και παράλληλα μια ταμπέλα έξω από το μαγαζί ενημερώνει τους ενδιαφερόμενους πως υπάρχει ‘ψωμί σε αναμονή’, ώστε αν κάποιος δεν έχει τη δυνατότητα να το αγοράσει, απλά να μπει στο κατάστημα και να το πάρει δωρεάν ή μάλλον ‘προπληρωμένο’ από κάποιον συμπολίτη του.

Τα δύο αδέλφια μίλησαν στο filodimos.gr για αυτή τους την κίνηση: «Θελήσαμε με αυτόν τον τρόπο να βοηθήσουμε διακριτικά, συμπολίτες μας που στερούνται του βασικού αγαθού του ψωμιού γιατί απλά δεν έχουν να το αγοράσουν. Βεβαίως όταν έχουμε τη δυνατότητα κι εμείς και άλλοι συνάδελφοί μας, βοηθούμε όσο μπορούμε όσους έχουν ανάγκη αλλά η ιδέα να εφαρμόσουμε στο κατάστημά μας το ‘ψωμί σε αναμονή’ μας φάνηκε ενδιαφέρουσα. Την ξεκινήσαμε το πρωί του Σαββάτου ενημερώνοντας τους πελάτες μας». Τι αντιδράσεις αντιμετώπισαν όμως; «Κάποιοι το βρήκαν παράξενο, άλλοι φάνηκαν κάπως καχύποπτοι όχι για εμάς αλλά για όσους θα έρθουν να πάρουν το προπληρωμένο ψωμί κι αν βρίσκονται πραγματικά σε ανάγκη, άλλοι μας είπαν μπράβο και μερικοί αγόρασαν προϊόντα για να δοθούν σε όσους έχουν ανάγκη. Ελπίζουμε το επόμενο διάστημα που θα γίνει πιο γνωστή η κίνησή μας, να έχουμε ακόμα περισσότερο ψωμί και άλλα προϊόντα ‘σε αναμονή’, για να βοηθηθούν όσο το δυνατόν περισσότεροι ενδεείς συμπολίτες μας» απαντούν ο Δημήτρης και η Μαρία.

Μια όμορφη κίνηση που μακάρι να βρει μιμητές και σε άλλα καταστήματα, κυρίως τροφίμων και εστίασης, για όσους δεν έχουν τη δυνατότητα να εξασφαλίσουν ούτε ένα γεύμα στους ίδιους και την οικογένειά τους -και δυστυχώς όλο και αυξάνονται οι περιπτώσεις…

 

Πηγή:www.filodimos.gr

6 πράγματα που πίστευα όταν ήμουν μικρή

Published Ιανουαρίου 23, 2016 by sofiaathanasiadou

18270454_61a9997eac8f0878389f7c0ec779fb28.limghandler

Από: Νινέττα Φαφούτη

Αθώα ψεματάκια των γονιών μας που παρ’ όλη την υπερβολή τους, εμείς τα πιστεύαμε!

Δεν ξέρω αν το παθαίνετε και εσείς, αλλά πολύ συχνά αναπολώ με νοσταλγία τα παιδικά μου χρόνια. Χρόνια ανέμελα όπου τα προβλήματά μας ήταν μικρά και ανούσια, παρόλο που στο μυαλουδάκι μας φάνταζαν τεράστια. Θυμάμαι γονείς, παππούδες και γιαγιάδες, να σκαρφίζονται μικρά αθώα ψεματάκια για να πετύχουν τον σκοπό τους: άλλοτε για να με κάνουν να φάω όλο μου το φαγητό και άλλοτε για να κάτσω φρόνιμα. Τις μαγικές εκείνες εποχές που ότι μας έλεγαν, εμείς το πιστεύαμε (τουλάχιστον εγώ)…η αθωότητα της παιδικής ψυχής βλέπετε. Κάτι αντίστοιχο βέβαια δεν κάνουμε και εμείς στα παιδιά μας;

Πίστευα λοιπόν ότι…  

Τα μωρά τα φέρνει ο πελαργός.
Κι εκεί λοιπόν, κάπου στην ηλικία των τεσσάρων ρώτησα τη μαμά μου: «Μαμά, πώς γεννιούνται τα μωρά;» Η ερώτηση καταπέλτης για όλες τις μαμάδες και τους μπαμπάδες -ακόμα και τώρα- που μετά το πρώτο γούρλωμα των ματιών, είχε πάντα την ίδια απάντηση…»Μα φυσικά ο πελαργός«!
Κι αφού προσπαθείς στο παιδικό σου μυαλό να προβάρεις την παράδοξη εικόνα ενός ογκώδους και άγαρμπου πτηνού να μεταφέρει πάνω από θάλασσες και βουνά, από χιονοθύελλες και καταιγίδες,  ένα αιωρούμενο, παρόλα αυτά, χαμογελαστό μωρό, που από στιγμή σε στιγμή θα προσγειωθεί στα σκαλοπάτια ή στο μπαλκόνι του σπιτιού, συνειδητοποιείς με το αθώο παιδικό μυαλουδάκι μπροστά στο απλανές βλέμμα της μαμάς σου… «Χριστούλη μου, πάλι καλά που έφτασα στον προορισμό μου λοιπόν, και δεν έπεσα σε καμιά λίμνη ή χαράδρα».  Ουσιαστικά λοιπόν ο πελαργός ήταν το πρώτο Bungee jumping της ζωής μου…και φυσικά το τελευταίο.

Φάε την τελευταία σου μπουκιά, είναι η δύναμή σου
Στην περίπτωσή μου βέβαια, μέχρι να φτάσω στην τελευταία μου μπουκιά, είχε προηγηθεί η απίστευτη γκρίνια των γονιών μου, που ανά δύο λεπτά μου έλεγαν «Φάε επιτέλους το φαγητό σου, δεν θα μεγαλώσεις ποτέ». Βέβαια από τότε μέχρι τώρα, έχουν αλλάξει αρκετά πράγματα: και μεγάλωσα (έφτασα 1,74) και τώρα με κυνηγούν να μην τρώω. Όμως αυτή τη καταπίεση της τελευταίας μπουκιάς -που ποτέ δεν κατάλαβα γιατί ήταν η δύναμή μου- ακόμα την θυμάμαι.

Μόνο το καλοκαίρι υπάρχουν παγωτά.
«Μαμά θέλω παγωτό» της έλεγα και εκείνη απαντούσε απορημένη «Που το θυμήθηκες τώρα το παγωτό;» Όταν της έλεγα ότι είχα δει ένα παιδάκι να τρώει, η απάντηση ήταν αποστομωτική «Δεν θα είδες καλά. Παγωτά υπάρχουν μόνο το καλοκαίρι». Έτσι λοιπόν περίμενα υπομονετικά (και όχι μόνο εγώ, αλλά και τα υπόλοιπα παιδιά της παρέας) τον Ιούνιο που θα πηγαίναμε με ευλάβεια στα ψυγεία των παγωτών για να αγοράσουμε αυτή την παγωμένη απόλαυση. Θυμάμαι μετρούσαμε τα παγωτά όπως και τα μπάνια στη θάλασσα. Ήταν ίσως οι μοναδικές στιγμές που μου άρεσαν τα μαθηματικά (και φυσικά αργότερα με το χαρτζιλίκι).

Το πρώτο σου δοντάκι, θα το πάρει η νεράιδα.
Προφανώς μετά το πρώτο σοκ και την τρομάρα που πήρα όταν ξαφνικά το δοντάκι που κουνιόταν εδώ και καιρό, βρέθηκε στο χέρι μου, η καλή νεράιδα να ήταν το αντίδοτο. Έτσι λοιπόν, έπρεπε να βρεθεί ένα σπίτι με κεραμίδια (ευτυχώς τότε ακόμα υπήρχαν στα Πατήσια) για να το πετάξω να πω «Πάρε κοκαλένιο και δώσε μου σιδερένιο» και να έρθει η καλή νεράιδα να το πάρει για να μου αφήσει κάποια χρήματά κάτω από το μαξιλάρι. Για τα σημερινά παιδιά των μεγαλουπόλεων βέβαια θα πρέπει να εφεύρουμε κάτι καινούργιο, γιατί… πού να βρουν σπίτι με κεραμίδια;

Κοιμήσου νωρίς για να έρθει ο Άγιος Βασίλης
Παρόλο που το σπίτι μας δεν είχε τζάκι και κατ’ επέκταση ούτε καμινάδα, παρόλο που ο Άγιος Βασίλης θα ερχότανε από τον σωλήνα του καλοριφέρ, ποτέ δεν μπήκα στην διαδικασία να αναρωτηθώ πως θα μπορούσε να χωρέσει αυτός ο χοντρός αγαπημένος παππούλης από εκεί. Το μόνο που με ένοιαζε ήταν  να έρθει και να μου φέρει το παιχνίδι μου. Και φυσικά ποτέ δεν με απογοήτευσε. Ίσως γι’ αυτό, ακόμα και τώρα που μεγάλωσα, πιάνω τον εαυτό μου γοητεύεται ακόμα και μόνο με την ιδέα της ύπαρξής του. Ίσως γιατί μερικά πράγματα όταν ασκούν πάνω μας μια ιδιαίτερη μαγεία, να μην θέλουμε να την χάσουμε.

Κάτσε φρόνιμη θα σε φάει ο μπαμπούλας
Ο τρόμος και ο φόβος της γειτονιάς. Πρέπει να ήταν η ατάκα που «δούλευε» καλύτερα από όλες. Μόλις ακούγαμε αυτή την λέξη σιγά σιγά συμμορφωνόμασταν.  Ένας «μπαμπούλας» που αποτελούσε ένα μυστήριο για μας, αφού κανένας δεν τον  είχε δει ποτέ, κανείς δεν ήξερε πως είναι, παρά μόνο ότι ήταν τρομερός και ότι έτρωγε παιδάκια. Νομίζω ότι αυτό ήταν αρκετό!

Εντάξει λοιπόν…. Ανατρέχοντας πίσω στη μυθοπλασία των γονιών μας,  σίγουρα ανακαλύπτουμε κάποιες δόσεις υπερβολής και φόβου, που ίσως κάποιες φορές να λειτουργούσαν τελείως αντιπαιδαγωγικά και αρνητικά στον ψυχισμό μας,  κανείς όμως δεν μπορεί να αμφισβητήσει την τεράστια αθωότητα που έκρυβαν, την απίστευτη αγάπη που παραμόνευε πίσω από κάθε εικόνα τους, τον φύλακα άγγελό μας, την ίδια την καρδιά και ψυχή της μαμάς και του μπαμπά, που κάποιες φορές μπορεί να έπαιρνε τη μορφή του μπαμπούλα, ήταν όμως πάντα εκεί να μας δείχνει το σωστό και το λάθος, το μάθημα και την τιμωρία, το δίδαγμα και το παράδειγμα. Στο κάτω κάτω, αυτή η μυθοπλασία όξυνε τις αισθήσεις της παιδικής μας ηλικίας, της χάρισε τα ανεξίτηλα χρώματα που ακόμα και τώρα βάφουν νοσταλγικά τη μνήμη μας. Κι όπως οι γονείς μας, έτσι κι εμείς, με διαφορετικούς μπαμπούλες, με διαφορετικά σύμβολα και χαρακτήρες, θα χτίσουμε τις αναμνήσεις των δικών μας παιδιών, θα…. «παραμυθιάσουμε» την παιδική τους ηλικία, θα γίνουμε εμείς οι ίδιοι, ο μοναδικός, κατάδικός τους, μυστικός και ανεξήγητος μύθος.

Πηγή: imommy.gr

Πως η απούσα μαμά οδήγησε την κόρη της στην αυτοκτονία…

Published Ιανουαρίου 23, 2016 by sofiaathanasiadou

Lantern

Η αυτοκτονία ήταν η πρώτη της σκέψη για να κάνει την μαμά της να νοιαστεί…

Πίστευε πως ήταν η πιο σημαντική απόφαση που είχε πάρει μέχρι τότε. Μια απόφαση θα έδινε ένα τέλος σε όλα αυτά τα άσχημα γεγονότα, που δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει. Θα έδινε ένα τέλος στη ζωή της! Αυτή ήταν η μόνη λύση.

Έτσι θα τιμωρούσε  όσους την πλήγωσαν. Κυρίως, τους γονείς της. Θα τους έκανε, έστω και για λίγο να την προσέξουν. Θα καταλάβαιναν, άραγε, την απουσία της;

Όσοι την γνώριζαν, θεωρούσαν πως η Ναταλία είναι πολύ τυχερή! Έχει δυο γονείς επιτυχημένους και πλούσιους. Ο μπαμπάς της γιατρός, η μαμά της δικηγόρος. Υπόδειγμα οικογένειας χαρακτήριζαν την οικογένειά της. Από μικρή είχε ό, τι ήθελε. Ή μάλλον αυτό έβλεπε ο κόσμος. Ένα μικρό κορίτσι, που δεν του έλειπε τίποτα… Τίποτα υλικό! Στην πραγματικότητα, όμως, της έλειπε το βασικό! Οι γονείς της, η παρουσία τους, το χάδι τους.

Οι γονείς έλειπαν πολλές ώρες από το σπίτι. Μεγάλωνε με νταντάδες, οι οποίες μάλιστα άλλαζαν συχνά. Όταν η μητέρα της γυρνούσε στο σπίτι, η Ναταλία είχε ήδη κοιμηθεί. Την τρυφερότητα της μητέρας της την ένιωθε μόνο όταν έβγαιναν μαζί σε μέρη όπου υπήρχε πολύς κόσμος. Μα ήταν τόσες λίγες αυτές οι φορές! Της έχει μείνει αξέχαστο ένα πάρτι μιας συμμαθήτριας της. Η μητέρα του κοριτσιού ήταν πελάτισσα της μητέρας της κι είχε επιμείνει πάρα πολύ να παρευρεθεί η Ναταλία μαζί με τη μητέρα της στο πάρτι. Έτσι, δε μπορούσαν να αρνηθούν. Εκείνο το απόγευμα είδε ένα άλλο πρόσωπο της μητέρας της. Την χάιδευε συνέχεια, την φιλούσε, την έπαιρνε αγκαλιά. Μα της φαινόταν τόσο περίεργη η συμπεριφορά αυτή. Δεν την είχε συνηθίσει έτσι. Η μητέρα της της φαινόταν κάπως… ξένη. Κι ίσως να ήταν! Της είχε ετοιμάσει ένα πιάτο με φαγητό, όπως κάθε μαμά στο παιδί της, όμως δεν της είχε βάλει αυτά που της αρέσουν! Το πιάτο της είχε πουρέ. Κι η Ναταλία σιχαινόταν τον πουρέ! Μα η μητέρα της δεν το γνώριζε!

Παρόλο που έμεινε νηστική, δεν την πείραξε! Ήταν η πρώτη φορά που ήρθε σε «επαφή» με τη μαμά της! Και σκεφτόταν πως ίσως αλλάξουν τα πράγματα. Ανυπομονούσε να γυρίσουν σπίτι για να ευχαριστήσει τη μητέρα της για τα χάδια της!

Το πάρτι τελείωσε. Μπήκαν στο αυτοκίνητο. Πριν προλάβει να μιλήσει η Ναταλία, χτύπησε το  τηλέφωνο. Σε όλη τη διαδρομή η μητέρα της μιλούσε στο κινητό για δουλειές. Μάλιστα, την άκουσε να λέει πως με αυτό το χαζό πάρτι έχασε πολύ χρόνο. Αλλά τι να κάνει που ήταν πελάτισσά της και δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς! Η Ναταλία δεν πίστευε στα αφτιά της! Είχε περάσει τόσο όμορφα! Κι η μαμά της ήταν συνέχεια χαμογελαστή και κεφάτη στο πάρτι. Αλλά όλα αυτά ήταν τελικά μια προσποίηση…

Μόλις έφτασαν σπίτι έκλεισε το τηλέφωνο. Είχε πάλι το ίδιο σοβαρό και αυστηρό ύφος. Δεν θύμιζε σε τίποτα εκείνη τη στοργική μητέρα στο σπίτι της συμμαθήτριάς της. Έβαλε τη Ναταλία για ύπνο. Η μικρή έχοντας ακόμα στο μυαλό της τα – έστω και ψεύτικα – χάδια της μητέρας της, της ζήτησε ένα φιλί για καληνύχτα. Μα δεν το πήρε. Ήταν αρκετά μεγάλη για να ζητάει φιλιά, άλλωστε… Έτσι της είπε η μητέρα της… κι έφυγε.

Μεγαλώνοντας κατάλαβε πως η μητέρα της γινόταν «μαμά» μόνο όταν υπήρχε κόσμος γύρω της. Τις υπόλοιπες ώρες ήταν μια σκληρή ξένη γυναίκα, που μάλιστα την επέκρινε συχνά. Η Ναταλία είχε δοκιμάσει πολλούς τρόπους για να τραβήξει την προσοχή των γονιών της. Βέβαια, όλοι αυτοί οι τρόποι ήξερε πως θα την έβλαπταν, όμως δεν την ένοιαζε. Τουλάχιστον ασχολούνταν μαζί της, ακόμα κι αν της φώναζαν! Μια φορά είχε αφήσει τη γόπα του τσιγάρου της μέσα σε ένα ποτήρι στο δωμάτιό της. Πράγματι, έπιασε το κόλπο της! Όταν το είδε η μητέρα της, τη φώναξε στο σαλόνι και άρχισε το… κήρυγμα! Παρόλο που της μίλησε αυτηρά, η Ναταλία ήταν ικανοποιημένη που την έκανε να αφήσει έστω και έτσι για λίγο τη δουλειά της! Έκανε κι άλλα τέτοια «κόλπα». Άλλα έπιαναν κι άλλα όχι.

Βέβαια, με αυτά που έκανε, οι γονείς της την απέρριπταν ακόμα περισσότερο. «Δεν αρμόζει τέτοια συμπεριφορά στο δικό μας το παιδί», έλεγαν. Τα συναισθήματα της Ναταλίας ήταν όμως μπερδεμένα. Από τη μία μεριά, ικανοποιούνταν γιατί τραβούσε την προσοχή που ήθελε, από την άλλη όμως τους απογοήτευε ακόμα περισσότερο.

Κι αυτή την απογοήτευση την έβλεπε στα πρόσωπά τους, όσο μεγάλωνε. Ήθελαν να έχουν μια κόρη υπόδειγμα. Μια καλή μαθήτρια, που να γνωρίζει ξένες γλώσσες, να παίζει πιάνο και να θέλει να γίνει γιατρός! Μα εκείνη δεν ήταν παρά μόνο ένα κακομαθημένο κορίτσι, που είχε μείνει μάλιστα στη β΄ λυκείου, ένα κορίτσι που κάπνιζε και έπινε αλκοόλ!

Ένιωθε πως είχε πέσει στην ίδια την παγίδα που έστησε. Συνειδητοποίησε πως με αυτή τη συμπεριφορά είχε διώξει και τις φίλες της. Δεν είχε ούτε μια φίλη. Το ποτήρι ξεχείλισε όταν την  χώρισε και το αγόρι της. Τότε ήταν που το αποφάσισε. Θα έδινε ένα τέλος στη ζωή της. Όχι επειδή την παράτησε ο φίλος της, αλλά επειδή δεν άντεχε άλλο αυτό που ζούσε.

Πήγε στο δωμάτιο της μητέρας της. Βρήκε τα χάπια που την βοηθούσαν στον ύπνο. Ένα ολόκληρο κουτί. Τα κατάπιε όλα… Προσπάθησε να αφαιρέσει τη ζωή της. Οι γονείς της την βρήκαν αναίσθητη στο κρεβάτι τους.

Έμεινε μερικές εβδομάδες στο νοσοκομείο. Οι γονείς της δεν έφυγαν ούτε στιγμή από δίπλα της. Στο νοσοκομείο νοσηλεύονταν πολλοί άνθρωποι. Παιδιά στην ηλικία της με ανίατες ασθένειες, άνθρωποι που ταλαιπωρούνταν από τις θεραπείες και τα φάρμακα. Τότε, συνειδητοποίησε τι είχε κάνει… Κι ήταν πολύ σοβαρό. Η αυτοκτονία φάνταζε τώρα πιο τρομακτική από όσο πριν. Μίλησε στη μαμά της για όλα αυτά που ένιωθε. Εκείνη της υποσχέθηκε ότι τα πράγματα θα αλλάξουν…

Μα πόσο μπορεί να αλλάξει ένας άνθρωπος; Πράγματι, τον πρώτο καιρό έδειχνε λίγο ενδιαφέρον. Μα αργότερα, η συμπεριφορά της επανήλθε στην… αρχική! Δεν μπορούσαν να έχουν ουσιαστική επικοινωνία.

Όμως, η Ναταλία είχε αλλάξει. Μπορεί να μην είχε τους γονείς που λαχταρούσε, την αγαπούσαν όμως με τον δικό τους τρόπο. Άλλωστε, είχε δει τη ζωή με άλλο μάτι. Η ζωή, η υγεία είναι ένα δώρο… που δυστυχώς κάποιοι παλεύουν για να το αποκτήσουν. Για κάποιους… δεν είναι αυτονόητο.

Κι εκείνη δεν το εκτίμησε σωστά. Προσπάθησε να το πετάξει. Αποφάσισε στο εξής να εκτιμά περισσότερο τη ζωή της. Να μην την αναλώνει για να… τιμωρεί τους άλλους. Αλλά να προσπαθεί να γίνεται καλύτερη. Όχι για τους άλλους… μα για τον ίδιο της τον εαυτό.

 

Πηγή: fylada.gr

Έφηβος σκοτώνει τέσσερα άτομα σε πόλη του Καναδά

Published Ιανουαρίου 23, 2016 by sofiaathanasiadou
C9627D4055857DAF562C64ABC941E3EB
Οτάβα
Τέσσερις άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και αρκετοί ακόμα τραυματίστηκαν, όταν νεαρός άνοιξε πυρ σε σχολείο, αλλά και στο ίδιο του το σπίτι στην πόλη Λα Λος στην πολιτεία Σασκάτσουαν του βορειοδυτικού Καναδά.

Σύμφωνα με όσα ανακοίνωσαν οι τοπικές Αρχές, ο νεαρός πυροβόλησε και σκότωσε τα δύο του αδέλφια προτού κατευθυνθεί στο σχολείο.

Εκεί έχασε τη ζωή της μια 23χρονη δασκάλα και ένα ακόμα άτομο. Πολλοί ακόμα τραυματίστηκαν. Στο σχολικό συγκρότημα φοιτούν 900 παιδιά.

«Έτρεξα προς το συγκρότημα. Ακούγονταν κραυγές και πυροβολισμοί. Τουλάχιστον έξι με επτά πυροβολισμούς» δήλωσε σε τοπικό κανάλι μαθητής του σχολείου.

Ο δράστης τελικά συνελήφθη. Oι Αρχές δεν έχουν αποκαλύψει το όνομα του δράστη, ενώ η έρευνα  συνεχίζεται.

Τη θλίψη του για το περιστατικό εξέφρασε από το Νταβός ο πρωθυπουργός του Καναδά, Τζάστιν Τριντό. «Αυτός είναι ο χειρότερος εφιάλτης κάθε γονιού» είπε ο πρωθυπουργός, ενώ εξήρε την άμεση αντίδραση των τοπικών αρχών για τη σύλληψη του δράστη.

Newsroom ΔΟΛ

Πηγή:news.in.gr

22 καθημερινά κόλπα που θα κάνουν την ζωή ενός γονιού πιο εύκολη!

Published Ιανουαρίου 23, 2016 by sofiaathanasiadou

11616

Εκτός αν θέλετε η ζωή σας ως γονέας να μετατραπεί σε έναν καθημερινό πόλεμο για να επιβάλλετε την καθαριότητα και την τάξη, θα πρέπει να χρησιμοποιήσετε τα παρακάτω απλά κόλπα!

23180

2113

3785

 

4685

5646

6607

7563

8512

9485

10471

11615

11616

13342

14369

15312

16295

17249

18237

19210

20193

21265

22203

 

Πηγή: official.gr

Κουράστηκα να φεύγεις – Δώρα Κουτσογιάννη

Published Ιανουαρίου 23, 2016 by sofiaathanasiadou
1082140487
«Θέλω τη μέρα που θα φύγεις απ’το πρωί να μου γελάς κι όταν την πόρτα θ’ ανοίγεις να είναι σαν να μ’αγαπάς…»
Δε θέλω κλάματα ούτε αντίο. Δε θέλω τσακωμούς, σπασμένα τασάκια κι αποτσίγαρα στο πάτωμα. Δε θέλω να με παίρνεις τηλέφωνα μ’ απόκρυψη και να μου αφιερώνεις τραγούδια ούτε να ‘ρχεσαι απ’ τη γειτονιά μου.
Δε θέλω να ενοχλείς τους φίλους μου, ούτε να μου στέλνεις μεθυσμένα μηνύματα πως σου λείπω.
Να μη μετανιώσεις που έφυγες πάλι. Για μια φορά κάν’ το σωστά.
Όχι, δε θέλω τα μάτια μου να ‘ναι πρησμένα απ’ το κλάμα ούτε να πίνω μέχρι το πρωί για να σε ξεχάσω.
Γιατί να σε ξεχάσω άλλωστε; Ζήσαμε μια όμορφη ιστορία μαζί και τίποτα δεν μπορεί να τη σβήσει. Ίσως, δεν ταιριάξαμε όσο κι αν προσπαθήσαμε, μα περάσαμε όμορφα κι ας ζοριστήκαμε στο τέλος.
Είσαι η όμορφη ιστορία μου, οι στιγμές μου, οι αναμνήσεις μου.
Είσαι πια κομμάτι από μενα και κανένας χωρισμός δεν το αλλάζει αυτό.
Μα πρόσεξε, μη μου χαλάς τις τόσο όμορφες εικόνες που έχω από μας.
Θυμάμαι το πρώτο μας φιλί σαν να ήταν χθες κι ας πέρασαν τόσα χρόνια.
Θυμάμαι το πρώτο μας καλοκαίρι, την πρώτη φορά που αναγκαστήκαμε να περάσουμε χώρια το Σαββατοκύριακο και το πόσο ατελείωτες μου φαίνονταν οι ώρες μέχρι να σε δω.
Ακόμα, θυμάμαι το πρώτο ξημέρωμα μαζί σου.
Νιώθω ακόμα τα χέρια σου να με κλειδώνουν μέσα στην αγκαλιά σου τόσο σφιχτά που δεν μπορούσα να πάρω ανάσα.
Μα δεν με πείραζε, ίσα-ίσα. Έκλεινα τα βλέφαρα μου κι ονειρεύομουν έναν κόσμο μόνο μαζί σου. Κι ύστερα με φιλούσες κάτω απ’ το φως των αστεριών κι ένιωθα σαν να ζω ένα παραμύθι. Το παραμύθι που πάντα ήθελα.
Πράγματι, έζησα το παραμύθι μου μα, αγάπη μου, κουράστηκα να φεύγεις και να έρχεσαι.

Δεν είναι μαγαζί η καρδιά μου.

Κάθε φορά που έφευγες γινόμουν χώμα. Άκουγα τα τραγούδια μας κι έπινα μέχρι να μη νιώθω πια. Έσκιζα τα γράμματα σου κι έκαιγα τις φωτογραφίες μας.
Κοιμόμουν κάθε βράδυ αγκαλιά με το αρκουδάκι που μου χάρισες. Του έλεγα τα παράπονά μου κι ύστερα, ήρεμη πια, κατάφερνα να κοιμηθώ.
Να κοιμηθώ και να μας ονειρευτώ. Ξυπνούσα με την ελπίδα πως θα γυρίσεις.
Και γύριζες κι ήμουν ευτυχισμένη ξανά. Για λίγο, για όσο μπορούσες. Για όσα άντεχε η καρδιά σου να μου δώσει. Ποτέ δε ζήτησα τίποτα παραπάνω. Μου αρκούσε που ήξερα πως μ’αγαπάς.
Τώρα πια έμαθα. Δεν πρέπει να περιμένω τίποτα. Δε χρειάζεται να κλαίω και να πονάω που φεύγεις. Θα κρατήσω μόνο τα όμορφα από σενα κι ούτε στιγμή δε θα στεναχωρηθώ.
Πρέπει να είμαι ευγνώμων για όσα κατάφερα να ζήσω δίπλα σου και για όσα έμαθα.
Είμαι προετοιμασμένη πια. Γι αυτό σου λέω, όταν αποφασίσεις να ξαναφύγεις, εγώ θα είμαι έτοιμη να το δεχτώ. Όμως, θα πρέπει να είσαι κι εσύ έτοιμος να μάθεις τι σημαίνει στην πραγματικότητα χωρισμός.
Όχι, αγάπη μου, δε θα σε αφήσω να επιστρέψεις αυτή τη φορά, γι αυτό φρόντισε να είσαι έτοιμος.
Κράτησε μόνο τα καλά από εμάς.
Μη σταματήσεις να μ’αγαπάς, όπως δεν θα κάνω ούτε εγώ.
Απλά σταμάτα να βασανίζεις τον εαυτό σου. Μη γυρίζεις σ’εμένα μόνο επειδή φοβάσαι τη μοναξιά. Το ξέρω πως μ’αγαπάς μα αυτό δε σημαίνει πως μπορούμε να είμαστε μαζί. Μόνο κακό θα κάνουμε ο ένας στον άλλον. Αν συνεχίσουμε έτσι θα χαλάσουμε ό,τι όμορφο έχουμε ζήσει. Θα τ’ αντικαταστήσουμε με φωνές και τσακωμούς, μα δεν υπάρχει ουσία.
Μπορείς να μείνεις για όσο θες, εδώ είμαι, δεν έφυγα. Όλα αυτά στα λέω για να σε προετοιμάσω. Ξέρω πως η μέρα που θα φύγεις δε θ’αργήσει, κι ας εύχομαι να κάνω λάθος, το ξέρω.
Στα λέω για να ξέρεις πως όταν έρθει αυτή η μέρα θέλω να είσαι αποφασισμένος.
Θέλω τη μέρα που θα φύγεις να είσαι καλός μαζί μου. Να μ’αγκαλιάσεις τρυφερά και να μου δώσεις ένα φιλί στο μέτωπο. Ξέρεις, από εκείνα που μου δίνεις κάθε βράδυ για καληνύχτα.
Θέλω να μου χαμογελάσεις, μ’εκείνο το τόσο όμορφο χαμόγελο σου, όπως την πρώτη μέρα που σε γνώρισα.
Να με κοιτάξεις μ’αυτό το ντροπαλό σου βλέμμα και να μ’αποχαιρετίσεις.
Σε παρακαλώ, σου το ζητώ σαν χάρη.
Αυτή τη φορά όταν αποφασίσεις να φύγεις, κάν΄το σωστά.
Έτσι, αν μια μέρα συναντηθούμε τυχαία στο δρόμο, να μπορώ να σε κοιτάξω νοσταλγικά και να σε χαιρετίσω. Δε θέλω να σε δω και να ‘μαι θυμωμένη μαζί σου.
Θέλω να σε θυμάμαι όπως πρώτα.
Πηγή:www.ilov.gr

20 εύκολοι τρόποι για να κρατήσετε απασχολημένο ένα μικρό παιδί

Published Ιανουαρίου 23, 2016 by sofiaathanasiadou

montessori-576x450

 

Εύκολα, οικονομικά και παιδαγωγικά!

Η διάσημη Ιταλίδα παιδαγωγός Μαρία Μοντεσσόρι συνιστούσε να παίζουμε με τα παιδιά ηλικίας 2 έως 5 ετών παιχνίδια, τα οποία μπορούσαν να βοηθήσουν την ανάπτυξη του εγκεφάλου τους, χωρίς τη χρήση ειδικά σχεδιασμένων αντικειμένων. Αυτά τα παιχνίδια περιελάμβαναν αντικείμενα που οι περισσότεροι από εμάς έχουμε στα σπίτια μας, όπως βαζάκια και τα καπάκια τους, μανταλάκια και μερικά μικρά παιχνίδια. Εννοείται βέβαια ότι πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί ώστε το παιδί να μην τραυματιστεί με κάποιο από αυτά τα αντικείμενα.

Υπάρχουν λοιπόν 20 διαφορετικοί τρόποι για να κρατήσουμε απασχολημένο το παιδάκι μας ένα κρύο απόγευμα. Πολλοί από αυτούς μπορούν να βοηθήσουν τα παιδιά μας να γνωρίσουν τον κόσμο γύρω τους.

1. Παίρνουμε μερικά μπουκάλια, βαζάκια ή ό,τι άδεια δοχεία μπορούμε να βρούμε. Αφαιρούμε τα καπάκια και βοηθάμε το παιδί να διαλέξει το σωστό καπάκι για το κάθε δοχείο και να το ξαναβιδώσει.

2. Παίρνουμε ένα σφουγγάρι και λίγο υγρό πιάτων και δείχνουμε προσεκτικά στο παιδί πώς πλένουμε τα βρώμικα πιάτα. Μετά, το αφήνουμε να κάνει και αυτό μια προσπάθεια (αφού βεβαιωθούμε ότι δεν υπάρχουν αιχμηρά ή επικίνδυνα αντικείμενα στο νεροχύτη).

3. Ρίχνουμε λίγο ρύζι ή λίγη βρώμη στο τραπέζι, δίνουμε ένα σκουπάκι στο παιδί και του δείχνουμε πώς να τα σκουπίσει.

4. Βρίσκουμε μερικά ρετάλια από διάφορα υφάσματα, όπως μάλλινα, μεταξωτά και βαμβακερά. Αφήνουμε το παιδί να τα αγγίξει και το βοηθάμε να περιγράψει πώς τα αισθάνεται: μαλακά, αγκαθωτά, λεία και απαλά κ.τ.λ. Μπορούμε επίσης να του πούμε να βάλει τα ρετάλια σε διαφορετικές ομάδες και μετά να το ρωτήσουμε για ποιο λόγο τα έβαλε στις συγκεκριμένες ομάδες.

 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 

5. Σε ένα μεγάλο μπολ με νερό βάζουμε μικρά αντικείμενα όπως κουμπιά ή μικρές μπαλίτσες και βοηθάμε το παιδί να τα βγάλει από το νερό με ένα κουτάλι.

6. Παίρνουμε μία σακούλα και βάζουμε μέσα 8-10 αντικείμενα που γνωρίζει το παιδί (παιχνίδια, ένα μολύβι, μια κηρομπογιά, μία χτένα, μία κορδέλα, κ.τ.λ.). Στη συνέχεια ζητάμε από το παιδί να βγάζει ένα ένα τα αντικείμενα από τη σακούλα με κλειστά τα μάτια και να τα αναγνωρίζει. Μπορούμε να το κάνουμε και πιο πολύπλοκο: να τοποθετήσουμε στη σακούλα αντικείμενα που να ξεκινάνε όλα από το ίδιο γράμμα της αλφαβήτας και να βάλουμε το παιδί να εξασκηθεί προφέροντας αυτό το συγκεκριμένο γράμμα όταν θα αναγνωρίζει το κάθε αντικείμενο.

 

6a016767e07f52970b017d40819d85970c-580wi

 

7. Παίρνουμε δύο μπολ, ένα σφουγγάρι και ένα ποτιστήρι. Αδειάζουμε λίγο νερό στο ένα μπολ και βάζουμε το παιδί να μεταφέρει αυτό το νερό στο άλλο μπολ με το σφουγγάρι.

8. Παίρνουμε λίγους βόλους ή χρωματιστές χάντρες και μερικά κουτιά. Στο ένα κουτί ανακατεύουμε τους βόλους/τις χάντρες και βάζουμε το παιδί να τα οργανώσει βάζοντας τους σε άλλα κουτιά ανάλογα με το χρώμα ή το σχήμα τους. Μπορούμε να κάνουμε το παιχνίδι λίγο πιο πολύπλοκο βάζοντας περισσότερα κριτήρια για την οργάνωση των αντικειμένων στα διαφορετικά κουτιά.

9. Δίνουμε στο παιδί χαρτιά και το αφήνουμε να τα διπλώσει, να τα τσαλακώσει ή να τα σκίσει. Αυτό θα το βοηθήσει να βελτιώσει την επιδεξιότητα στα χέρια του και θα κινητοποιήσει το μυαλό και τη φαντασία του.

10. Σε μία τσάντα βάζουμε μερικά φασόλια. Κάπου μέσα στην τσάντα κρύβουμε ένα μικρό παιχνιδάκι και παροτρύνουμε το παιδί να ψάξει για να το βρει.

11. Σε ένα καθαρό τραπέζι ρίχνουμε αλεύρι και αφήνουμε το παιδί να ζωγραφίσει πάνω στο αλεύρι με τα χέρια του ή με ένα πινέλο.

montessori-sensory-activities-for-toddlers-spooning-dried-beans-an-everyday-story-4-600x450

12. Για πιο μικρά παιδάκια: παίρνουμε ένα κουτί χωρίς καπάκι και γύρω γύρω βάζουμε μανταλάκια. Δείχνουμε στο παιδί πώς βγαίνουν τα μανταλάκια και το αφήνουμε να βγάλει τα υπόλοιπα. Πρέπει όμως να προσέξουμε να μην τσιμπήσει τα δάχτυλά του με τα μανταλάκια.

13. Δίνουμε στο παιδί ένα μαγνήτη και διάφορα μεταλλικά και μη μεταλλικά αντικείμενα και το αφήνουμε να καταλάβει ποια αντικείμενα κολλάνε στο μαγνήτη και ποια όχι.

14. Δίνουμε στο παιδί ένα πλαστικό ποτήρι ή ένα πλαστικό μπολ με νερό και έναν αυγοδάρτη. Ρίχνουμε ελάχιστο σαπούνι ή υγρό πιάτων στο νερό και αφήνουμε το παιδί να παίξει δημιουργώντας σαπουνάδα.

15. Παίρνουμε μερικές κατσαρόλες και μερικά τηγάνια με τα καπάκια τους και αφήνουμε το παιδί να ταιριάξει τα καπάκια με το σωστό σκεύος . Το παιδί μπορεί επίσης να απασχοληθεί βάζοντας τα μικρότερα σκεύη μέσα στα μεγαλύτερα.

16. Μπορούμε να αφήσουμε το παιδί να βγάλει ορισμένα αντικείμενα από το πλυντήριο πιάτων. Δεν πρέπει όμως να το αφήσουμε να πλησιάσει αιχμηρά αντικείμενα.

math_game1-640x429

17. Παίρνουμε ένα πλαστικό μπολ και το γεμίζουμε με νερό. Παίρνουμε μερικά μικρά αντικείμενα όπως βελανίδια, βίδες, χάντρες, μπάλες, κ.τ.λ. και αφήνουμε το παιδί να τα ρίξει στο νερό και να παρατηρήσει ποια επιπλέουν και ποια βουλιάζουν. Μπορούμε επίσης να του ζητήσουμε να αναγνωρίσει ποια αντικείμενα είναι βαριά και ποια ελαφριά.

18. Παίρνουμε μερικά παλιά περιοδικά και εφημερίδες και αφήνουμε το παιδί να τα σκίσει σε κομμάτια ή σε λωρίδες. Αυτό θα βοηθήσει το παιδί να χρησιμοποιήσει τα χέρια του και να καταλάβει ότι οι διαφορετικές κινήσεις οδηγούν και σε διαφορετικά αποτελέσματα. Όταν θα έχει αρκετά μικρά κομμάτια, μπορούμε να το βοηθήσουμε να τα πετάξει όλα μαζί στον αέρα.

19. Η πλαστελίνη έχει πάντα πλάκα. Όμως για ένα μικρότερο παιδί μπορεί να να είναι πιο ενδιαφέρον να την πιέζει στα χέρια του παρά να κάνει διάφορα σχέδια με αυτή. Μπορούμε επίσης μέσα σε μία μπάλα από πλαστελίνη να κρύψουμε μικρά αντικείμενα και να ζητήσουμε από το παιδί να τα βγάλει από την πλαστελίνη.

20. Ένα παιδί μπορεί να διασκεδάσει για ώρες παίζοντας με τα κουμπιά, τα φερμουάρ και τις αυτοκόλλητες ταινίες velcro στα ρούχα. Άρα μια καλή ιδέα είναι να δώσουμε στο παιδί μερικά παλιά ρούχα και να το αφήσουμε να τα ψαχουλέψει.

 

Πηγή:familyinaction.gr