Παιδιά 13 ετών κατασκευάζουν το iPhone για 70 σεντς την ώρα

Published Ιανουαρίου 20, 2016 by sofiaathanasiadou

αρχείο λήψης (1)

Την επόμενη φορά που θα μπείτε στον πειρασμό να αγοράσετε ένα iPhone ή iPad, αναρωτηθείτε πως είναι δυνατόν να πωλούνται σε ελκυστικές τιμές και παράλληλα η Apple να έχει τεράστιο περιθώριο κέρδους. Δυστυχώς η απάντηση είναι ότι αυτό επιτυγχάνεται με εργασιακές πρακτικές που για τον ανεπτυγμένο κόσμο είναι αδιανόητες (και έτσι θα έπρεπε να ήταν παντού). 

Βέβαια, δεν είναι μόνο η Apple που έχει μεταφέρει την παραγωγή στην Κίνα.  Σχεδόν όλοι οι μεγάλοι κατασκευαστές ηλεκτρονικών κατασκευάζουν τα προϊόντα τους στην Κίνα ή σε υπανάκτυκτες χώρες, όπου οι συνθήκες εργασίας είναι απαράδεκτες. Αναφερόμαστε όμως στην Apple,  γιατί αφενός το περιθώριο κέρδους με το οποίο δουλεύει αλλά αφετέρου και τα τελικά πολύ υψηλά κέρδη της εταιρείας,  της επιτρέπουν είτε να διατηρήσει την παραγωγή της στον ανεπτυγμένο κόσμο είτε να προσφέρει αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας στους Κινέζους εργάτες. Κι όμως δεν το κάνει προκειμένου να μεγιστοποιήσει τα κέρδη της, και να ικανοποιήσει την ακόρεστη απληστία των «αγορών».

Και βέβαια, σε εμάς που υφιστάμεθα δραστική «εσωτερική υποτίμηση» έτσι ώστε να γίνουμε ‘ανταγωνιστικοί’, εύλογα δημιουργείται η απορία για το πόσο πρέπει να πέσει το επίπεδο της ζωής μας έτσι ώστε να στρέψουμε το ενδιαφέρον των επενδυτών στην χώρα μας … Προφανώς, η λύση δε είναι να φτάσουμε στο σημείο να δουλεύουμε για ένα κομμάτι ψωμί χωρίς εργασιακά δικαιώματα, αλλά να ανέβει το επίπεδο στις υπανάκτυκτες χώρες. Και αυτό δεν αφορά μόνο την Ελλάδα αλλά και τις άλλες χώρες του ανεπτυγμένου κόσμου όπου η μεσαία τάξη κλυδωνίζεται και οι φτωχοί αυξάνονται διαρκώς.

Την περασμένη εβδομάδα, η ραδιοφωνική εκποπή «This is American Life» είχε ένα ντοκυμαντέρ σχετικά με την παραγωγή της Apple. Μπορείτε να το ακούσετε όλη την εκπομπή στο εξής link :Ντοκυμαντέρ.

Κάποια από τα σημαντικότερα σημεία είναι τα εξής :

  • Η κινεζική πόλη Shenzhen είναι το μέρος όπου κατασκευάζονται τα περισσότερα προιόντα. Πριν από 30 χρόνια, ήταν ένα μικρό χωριό σε ένα ποτάμι. Τώρα είναι μια πόλη με πληθυσμό 13 εκατομμύρια κατοίκους.
  • Η Foxconn, μία από τις εταιρείες που κατασκευάζει iPhones και iPads (καθώς και προϊόντα για πολλές άλλες εταιρείες ηλεκτρονικών ειδών). Έχει ΤΟ εργοστάσιο στο Shenzhen καιαπασχολεί 430.000 εργαζομέους!
  • Ένας από τους εργαζόμενος που μίλησαν στο ντοκυμαντέρ  (έξω από την πύλη του  εργοστασίου  όπου ήταν  οπλισμένοι οι φύλακες ), ήταν έν ακορίτσι 13 ετών. Η δουλειά της είναι να γυαλίζει την οθόνη  από χιλιάδες νέα iPhones κάθε ημέρα.
  • Το κοριτσάκι δήλωσε ότι η Foxconn δεν ελέγχει την ηλικία των εργαζομένων. Περιοδικά γίνονται  επί τόπου επιθεωρήσεις από τις αρχές, αλλά η Foxconn γνωρίζει όταν είναι να συμβεί κάτι τέτοιο, και αντικαθιστά τους πολύ νέους εργαζομένους με μεγαλύτερους.
  • Περίπου το 5% των εργαζομένων που μίλησαν στην εκπομπή ήταν ανήλικοι.
  • Οι δημοσιογράφοι επισκέφτηκαν και άλλα εργοστάσια στο Shenzhen, προσποιούμενοι ότι είναι υποψήφιοι πελάτες. Διαπίστωσαν ότι οι περισσότεροι από τους ορόφους των εργοστασίων είναι τεράστιοι χώροι με 20,000-30,000 εργαζομένων ανά χώρο. Επικρατεί ησυχία, δεν επιτρέπεται να μιλάνε οι εργαζόμενοι. Δεν υπάρχουν μηχανήματα. Το κόστος εργασίας είναι τόσο μικρό, που δεν  υπάρχει κανένας λόγος να κατασκευαστεί κάτι με την βοήθεια μηχανήματος.
  • Μια κινεζική εργάσιμη «ώρα»είναι 60 γεμάτα λεπτά εργασίας, σε αντίθεση με μια Ευρωπαική «ώρα», η οποία γενικά περιλαμβάνει διαλείμματα, χρόνο για συνομιλία, κλπ. Η κάθε βάρδια μπορεί να φτάσει τις 14-16 ώρες, ειδικά όταν υπάρχει πολύ δουλειά και νέα μοντέλα πρέπει να ετοιμαστούν. Εργαζόμενος της Foxconn πέθανε μετά από συνεχή εργασία 34 ωρών.
  • Οι εργαζόμενοι μένουν σε κοιτώνες. Στους κοιτώνες μετρήθηκαν 15 κρεβάτια, στοιβαγμένα το ένα πάνω στο άλλο. ‘Κανονικού’ μεγέθους άνθρωποι είναι αμφίβολο αν χωράνε.
  • Οι εργατικές ενώσεις είναι παράνομες στην Κίνα. Όποιος πιαστεί να συνδικαλίζεται  στέλνεται στη φυλακή.
  • Για τον καθαρισμό των iPhone χρησιμοποιούν ένα χημικό που εξατμίζεται πιο εύκολα, οπότε η παραγωγή προχωράει πιο γρήγορα. Το χημικό αυτό είναι νευρο-τοξικό. Τα  χέρια των εργαζομένων που το χρησιμοποιούν  κουνιόνταν ανεξέλεγκτα κατά την διάρκεια των συνεντεύξεων.
  • Επίσης, τα χέρια κάποιων εργαζομένων έχουν σχεδόν καταστραφεί, κάνοντας το ίδιο πράγμα εκατοντάδες χιλιάδες φορές εδώ και πολλά χρόνια. Αυτό θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί εάν οι εργαζόμενοι είχαν μετατοπιστεί σε άλλη θέση εργασίας ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Όμως, ποιος ενδιαφέρεται ?
  • Η λέξη «υπερωρία» δεν υπάρχει στο λεξιλόγιο.
  • Ένας εργαζόμενος της Foxconn είχε εργατικό ατύχημα όπου συνέθλιψε το χέρι του. Η Foxconn δεν του παρείχε ιατρική κάλυψη. Όταν το χέρι του  επουλώθηκε, δεν επανήλθε πλήρως, και η εταιρεία τον απέλυσε.
  • Ο δημοσιογράφος έδειξε το iPad που είχε μαζί του, σε εργαζόμενο που δουλεύει στην γραμμή παραγωγής του iPad.  Ο εργαζόμενος δεν είχε ξαναδεί ποτέ  iPad! Όταν ασχολήθηκε λίγο μαζί του, το χαρακτήρισε «μαγικό».

by Αντικλείδι , http://antikleidi.wordpress.com/

Τι δείχνει το χιούμορ των παιδιών για την ψυχική τους υγεία;

Published Ιανουαρίου 20, 2016 by sofiaathanasiadou

Happy-Baby-500

Της Αλεξάνδρας Καππάτου

Η αίσθηση του χιούμορ των παιδιών μπήκε στο μικροσκόπιο μιας πρόσφατης έρευνας που δημοσιεύτηκε στην Επιθεώρηση Personality and Individual Differences. Σκοπός ήταν να μελετηθεί κατά πόσο μπορεί να είναι δείκτης της ψυχικής τους υγείας και με ποιον τρόπο.

Η έρευνα, που διήρκεσε 6 μήνες, έγινε στην Αγγλία με τη συμμετοχή 1.234 παιδιών 11-13 ετών και οι παράμετροι που μελετήθηκαν εκτός από την ποιότητα του χιούμορ τους ήταν επίσης τα επίπεδα της αυτοεκτίμησής τους, τα πιθανά δείγματα κατάθλιψης καθώς και τα επίπεδα της μοναξιάς που ίσως ένιωθαν.

Για να είναι πιο ακριβείς στα συμπεράσματά τους βασίστηκαν στους τέσσερεις τύπους χιούμορ που αναγνωρίζονται σήμερα από τους περισσότερους επιστήμονες στο χώρο της Ψυχολογίας. Αυτοί οι τύποι είναι:

α) το χιούμορ που χρησιμοποιούμε για να μειώσουμε το στρες σε καταστάσεις άγχους

β)το επιθετικό χιούμορ που μας κάνει να αισθανόμαστε καλύτερα για τον εαυτό μας αλλά γίνεται εις βάρος άλλων ανθρώπων

γ) το «συμφιλιωτικό» χιούμορ που μειώνει την ένταση μεταξύ των ανθρώπων και συμβάλλει στη βελτίωση των σχέσεών τους και

δ)το ηττοπαθές χιούμορ που συμβάλλει στη διευκόλυνση των σχέσεών μας με τους άλλους αλλά γίνεται εις βάρος του ίδιου μας του εαυτού.

Κάποιοι άνθρωποι μπορεί να συνηθίζουν να κάνουν μόνο ένα είδος χιούμορ ενώ κάποιοι άλλοι να συνδυάζουν περισσότερα.

Πού κατέληξαν τελικά;

Οι επιστήμονες ανακάλυψαν πώς τα παιδιά που χρησιμοποιούν πολύ το επιθετικό αλλά και το συμφιλιωτικό χιούμορ και λιγότερο το ηττοπαθές και το χιούμορ για την καταπολέμηση του άγχους έχουν χαμηλότερα ποσοστά κατάθλιψης και μοναξιάς. Μάλιστα αυτά τα ποσοστά φαίνεται πώς μειώνονται με το πέρασμα του χρόνου. Ωστόσο επειδή το επιθετικό χιούμορ μακροπρόθεσμα φαίνεται να μας αποξενώνει από τους γύρω μας, η συγκεκριμένη κατηγορία φαίνεται πώς χρειάζεται περισσότερη διερεύνηση.

Τα παιδιά που χρησιμοποιούσαν περισσότερο το χιούμορ ως ανακούφιση από το άγχος και το συμφιλιωτικό χιούμορ αλλά λιγότερο το επιθετικό και το ηττοπαθές φάνηκαν να έχουν μεγάλη προσαρμοστικότητα στο περιβάλλον τους ενώ σημείωσαν τα χαμηλότερα ποσοστά κατάθλιψης και μοναξιάς και τα υψηλότερα αυτοεκτίμησης από όλα τα υπόλοιπα.

Από την άλλη τα παιδιά που κάνουν περισσότερο ηττοπαθές χιούμορ είχαν υψηλότερο σκορ στους δείκτες κατάθλιψης και μοναξιάς και γενικά φάνηκε να αντιμετωπίζουν δυσκολίες προσαρμογής στο ψυχοκοινωνικό τους περιβάλλον.

Υπήρξαν ωστόσο και κάποια παιδιά που χρησιμοποιούσαν το ίδιο συχνά και τα τέσσερα είδη χιούμορ. Αυτά φάνηκαν λιγότερα μοναχικά και καταθλιπτικά από τους «ηττοπαθείς» αλλά περισσότερο από τις δύο πρώτες ομάδες.

Όπως είπαν οι ειδικοί σαφώς και χρειάζονται περαιτέρω έρευνες, η συγκεκριμένη όμως είναι η πρώτη που δίνει ξεκάθαρα δείγματα πώς το χιούμορ μπορεί να είναι ένας δείκτης της ψυχικής υγείας των παιδιών όπως ισχύει και για τους ενήλικες.

Πηγή:akappatou.gr

Το ισχυρό μήνυμα μιας μάνας που κάνει τον γύρο του κόσμου

Published Ιανουαρίου 20, 2016 by sofiaathanasiadou

ImageHandler

Κυριολεκτικά τον γύρο του διαδικτύου κάνει τις τελευταίες ώρες το δυνατό μήνυμα μιας μάνας

Η Constance Hall, μια δυναμική μητέρα και blogger στέλνει ένα δυνατό μήνυμα σε όλες τις γυναίκες του κόσμου μέσω των κοινωνικών δικτύων και η ανταπόκριση είναι συγκλονιστική αφού μάζεψε πάνω από 250 χιλιάδες like, 12 χιλιάδες σχόλια και 120 χιλιάδες κοινοποιήσεις!

Το μεταφράσαμε και σας το παραθέτουμε:

Σε εσένα που βρίσκεσαι στο πάρκο και κοιτάζεις το κινητό σου αγνοώντας τα παιδιά σου, σε παραδέχομαι.

Που δεν ενδίδεις στην δημόσια αντίληψη πως πρέπει να είσαι 24 ώρες την ημέρα εκεί. Που δεν σε νοιάζει για το τι λένε συμβατικά γκρουπ γυναικών για την μητρότητα.

Στην γυναίκα με τα βουνά από πιάτα και άπλυτα ρούχα η οποία βγαίνει έξω από το σπίτι και πάει για ένα καφέ με τις φίλες της, σε παραδέχομαι!

ΔΕΝ σημαίνει πως για να είσαι καλή μητέρα πρέπει να ξοδεύεις μια αιωνιότητα στο να καθαρίζεις το σπίτι. Αν τα αφήσεις αρκετά, θα αρχίσουν να τα κάνουν οι φίλοι σου, πίστεψε με

Στην γυναίκα που βρίσκετε στο ιατρείο, περιμένοντας υπομονετικά τον γιατρό για να ζητήσει αντικαταθλιπτικά, σε παραδέχομαι. Η επιλόχεια κατάθλιψη είναι μαλ****. Ήδη άρχισες να αντεπεξέρχεσαι, μην μπερδευτείς ότι επειδή νιώθεις άσχημα σημαίνει ότι δεν έχεις κάνει πρόοδο, είσαι η βασίλισσα της προόδου για μένα!

Πολλές φορές μπερδεύουμε την δύναμη με την αδυναμία. Το να ζητήσεις βοήθεια είναι δύναμη!

Είσαι δυνατή. Τόσες πολλές γυναίκες πέρασαν τα ίδια που περνάς και εσύ, απλά δεν το λένε

Στην γυναίκα που δεν έχασε το βάρος της εγκυμοσύνης, σε παραδέχομαι!

Μια νέα δουλειά η οποία χρειάζεται την προσοχή σου για 24 ώρες, δεν πληρώνει και δεν θα τελειώσει για τα επόμενα 20 χρόνια πάει να πει ότι αυτή είναι η ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ στιγμή για να πεις «δεν θα φάω αυτό το γλυκό». Φάε το γαμημ*** γλυκό και αγνόησε οποιονδήποτε τολμήσει να σου πει οτιδήποτε. Το σώμα σου δεν έγινε ξαφνικά ένα δωρεάν αξιοθέατο για το κουτσομπολιό του κόσμου

Με πολλή αγάπη,

Μια μάνα σαν και εσένα, που η καθημερινότητα της είναι γεμάτη με γιγαντιαία λάθη και μικρό-επιτυχίες, και που η καρδιά της εξακολουθεί να εκρήγνυται για τον μίνι-στρατό της αγάπης καθημερινά

Constance Hall

12509420_1068231326555025_6333085369416699868_n

Πηγή:www.ant1iwo.com

Το μεγαλύτερο πρόβλημα στις σύγχρονες οικογένειες: Όταν η εξουσία περνάει στα χέρια των παιδιών

Published Ιανουαρίου 19, 2016 by sofiaathanasiadou

family

Οι γονείς σήμερα, σε αντίθεση με το παρελθόν, όταν το παιδί τους δεν συμπεριφέρεται σωστά κατηγορούν πρωτίστως τον εαυτό τους

Ζωή Στραβοπόδη-Τζιάνο
Ψυχοθεραπεύτρια – Οικογενειακή Σύμβουλος

Αν κάποιος με ρωτούσε ποιο νομίζω – ως ειδικός – ότι είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι σύγχρονοι γονείς θα έλεγα, χωρίς πολύ σκέψη, ότι είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης που δείχνουν προς τον εαυτό τους. Έχω πραγματικά βαρεθεί να βλέπω καθημερινά γονείς που ενώ προσπαθούν, γονείς που ενώ τα δίνουν όλα και κάνουν τα πάντα για τα παιδιά τους, μια φωνούλα μέσα τους, τους λέει ότι δεν κάνουν αρκετά, ότι τα κάνουν όλα λάθος, ότι είναι ανεπαρκείς και ότι όσο και να προσπαθούν η συμπεριφορά τους αντί να ωφελεί το παιδί τους τελικά μάλλον το βλάπτει. Ό,τι και να κάνουν, μέσα τους το αμφισβητούν.

Οι γονείς σήμερα, σε αντίθεση με το παρελθόν, όταν το παιδί τους δεν συμπεριφέρεται σωστά κατηγορούν πρωτίστως τον εαυτό τους. Είναι βέβαια γεγονός πως ενώ παλαιότερα τα παιδιά θεωρούνταν από πολύ μικρή ηλικία τα ίδια υπεύθυνα για τη συμπεριφορά τους, στις μέρες μας έχει πλέον γίνει βίωμα ότι η συμπεριφορά των παιδιών είναι άρρηκτα δεμένη με των γονιών τους. Αυτό έχει συμβάλλει στο να δημιουργηθεί μια νέα γενιά γονιών που το βασικό της χαρακτηριστικό είναι η ενοχή. Μια γενιά γονιών που αναλαμβάνει διαρκώς την ευθύνη. Μια γενιά γονιών που διδάσκει τα παιδιά της, άθελα της αλλά συστηματικά, ότι τα παιδιά έχουν μόνο δικαιώματα και οι γονείς μόνο ευθύνες. 

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι οι σημερινοί γονείς όλο και περισσότερο ψάχνονται, διαβάζουν βιβλία και άρθρα, ξεκοκαλίζουν το διαδίκτυο, παρακολουθούν εκπομπές, διαλέξεις και σεμινάρια με θέμα τα παιδιά και πώς να τα μεγαλώσουν σωστά. Γνωρίζουν πλέον πολύ καλά ότι η δική τους συμπεριφορά έχει άμεση σχέση με των παιδιών τους.

Δυστυχώς όμως, το πρόβλημα είναι ότι η πλειοψηφία των γονέων έρχεται αντιμέτωπη με ένα καταιγισμό πληροφοριών σχετικά με την ανατροφή των παιδιών – συχνά εντελώς αντιφατικών – τις οποίες δεν μπορούν να αποκωδικοποιήσουν και να διαχειριστούν σε σχέση με τα δικά τους παιδιά. Από τη μια ακούνε να τους λένε ότι πρέπει να μάθουν να ακούνε τα παιδιά τους, να τους δίνουν επιλογές και να είναι επιτρεπτικοί ώστε να αναπτύξουν τη δική τους ξεχωριστή προσωπικότητα και  από την άλλη όλο τους υπενθυμίζουν πόσο πολύ ανάγκη έχουν τα παιδιά από όρια ώστε να νιώθουν ασφαλή και να μάθουν να αντέχουν τη ματαίωση. Από τη μία τους λένε ότι οι τιμωρίες θεωρούνται πια απαγορευμένες, από την άλλη τους λένε ότι τα παιδιά τους θα γίνουν υπεύθυνα μόνο αν ο γονιός τα αφήσει να υποστούν τις συνέπειες των πράξεων τους.

Η αυστηρότητα από την πλευρά του γονιού, που παλαιότερα θεωρούταν χαρακτηριστικό του καλού και αποτελεσματικού γονιού, θεωρείται πλέον όχι μόνο παρωχημένη αλλά και εν δυνάμει επικίνδυνη. Κανείς δεν θέλει πλέον ένα παιδί που συμμορφώνεται εύκολα. Όλοι θέλουν το παιδί τους να είναι δυναμικό, να εκφέρει λόγο και να ξέρει να διεκδικεί.

Με τον καινούριο αυτό γνώμονα λογικό είναι οι γονείς να έχουν πάψει να επενδύουν στη συμμόρφωση και αντί αυτού ποντάρουν στην ενδυνάμωση του παιδιού τους.

Οι σημερινοί γονείς νιώθουν πλέον άβολα να πάρουν έναν ηγετικό ρόλο μέσα στην οικογένεια και να εμείνουν σε ότι οι ίδιοι και το ένστικτό τους θεωρούν σωστό. Η αμφιθυμία τους και οι ενοχές τους τους ακινητοποιούν. Ο βασικότερος προβληματισμός του σημερινού γονιού είναι ότι «δεν ξέρει τι να κάνει για να επιβάλλει στο παιδί του το σωστό». Το βασικότερο πρόβλημα με αυτή τη νέα στάση είναι ότι σε πολλές περιπτώσεις οι ρόλοι αντιστρέφονται και η εξουσία περνάει στα χέρια των παιδιών. Όλα τελούν υπό διαπραγμάτευση και τα παιδιά έχουν λόγο στα πάντα. Η αντιστροφή στους ρόλους δεν είναι μόνο δομική (ιεραρχική) αλλά και συναισθηματική. Δεν είναι πλέον το παιδί αυτό που οφείλει να ευχαριστεί τους γονείς του αλλά ο γονιός αυτός που πρέπει να ευχαριστεί το παιδί του.

Τα παιδιά όμως, εκτός από ελευθερία και σεβασμό, χρειάζονται και κάποιον να τα καθοδηγεί. Έναν αξιόπιστο και έμπιστο ενήλικα που να είναι σε ιεραρχικά ανώτερη θέση και να τους εμπνέει σιγουριά και σεβασμό. Θεωρώ ότι οι γονείς επιβάλλεται να ξαναπιάσουν οι ίδιοι το τιμόνι της οικογένειας. Ο αυταρχισμός καλώς έχει απορριφθεί από την ατζέντα της σύγχρονης διαπαιδαγώγησης, αυτό όμως δε σημαίνει ότι θα πρέπει να φτάνουμε στο ακριβώς αντίθετο σημείο. Ο καλός γονιός χρειάζεται να αποφασίζει ο ίδιος για πολλά από τα θέματα που αφορούν στο παιδί του και πρέπει να είναι σε θέση να το καθοδηγεί δείχνοντας συγχρόνως και σταθερότητα στις θέσεις του αλλά και σεβασμό στην προσωπικότητα του παιδιού του. Ο σύγχρονος γονιός θα πρέπει να κατανοήσει ότι το ένα δεν αναιρεί το άλλο και ότι για να μπορέσει να σεβαστεί και να ικανοποιήσει τις ανάγκες του παιδιού του χρειάζεται πρώτα να σεβαστεί και να ικανοποιήσει τις δικές του ανάγκες.

Προσωπικά πιστεύω ότι σημαντικό μέρος του προβλήματος είναι ότι οι γονείς σήμερα θεωρούν πως με τόση πληροφόρηση θα έπρεπε να είναι τέλειοι και να τα κάνουν όλα σωστά. Πιστεύουν πως για τα πάντα υπάρχει ένας μοναδικός σωστός τρόπος να γίνουν και πως είναι υποχρέωσή τους να τον ανακαλύψουν. Η αλήθεια όμως απέχει πολύ από αυτή την ιδέα. Κανένας γονιός δεν είναι τέλειος, δεν υπάρχει ιδανικός τρόπος διαπαιδαγώγησης και όλοι οι γονείς μαθαίνουν μέσα από τα λάθη τους. Προσωπικά, νομίζω ότι οι γονείς θα πρέπει να μάθουν να αντέχουν τις ματαιώσεις, να ξέρουν ότι δεν μπορούν να περιμένουν ούτε από τους ίδιους να είναι οι ιδανικοί γονείς, ούτε από τα παιδιά τους να είναι τέλεια. Μόνο έτσι θα ανακτήσουν την εμπιστοσύνη στον εαυτό τους και θα μπορέσουν να μπουν στη θέση που τους αρμόζει: Στη θέση των υπεύθυνων ενηλίκων που τα παιδιά τους χρειάζονται για γονείς.

Πηγή: www.protothema.gr

Πώς θα καταλάβετε ότι το παιδί έχει Διάσπαση Προσοχής και τι πρέπει να κάνετε

Published Ιανουαρίου 19, 2016 by sofiaathanasiadou
Η υπερκινητικότητα, η παρορμητικότητα, η έλλειψη συγκέντρωσης είναι χαρακτηριστικά που λίγο πολύ εμφανίζουν όλα τα παιδιά. Υπάρχει, όμως, ένα όριο που τα συμπτώματα αυτά γίνονται παθολογικά και επιδρούν αρνητικά στην ανάπτυξη των παιδιών. Πότε, λοιπόν, θα πρέπει να ανησυχούν οι γονείς και πώς πρέπει να αντιδρούν;

Η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής – Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ) θεωρείται μία από τις συχνότερες νευροαναπτυξιακές διαταραχές της παιδικής ηλικίας. Στην πλήρη της μορφή, η διαταραχή περιλαμβάνει συμπτώματα που αφορούν στους τομείς της υπερκινητικότητας, διάσπασης προσοχής και παρορμητικότητας. Είναι σήμερα γνωστό ότι υπάρχουν παιδιά που εκφράζουν συμπτώματα υπερκινητικότητας και παρορμητικότητας χωρίς διάσπαση προσοχής, όπως επίσης και παιδιά που εμφανίζουν διάσπαση προσοχής χωρίς υπερκινητικότητα και παρορμητικότητα. Η ΔΕΠΥ εμφανίζεται στο 5%-7% των παιδιών σχολικής ηλικίας και είναι συχνότερη στα αγόρια. Είναι ενδεχόμενο, πάντως, η μικρότερη συχνότητα στα κορίτσια να οφείλεται στο γεγονός ότι εμφανίζουν λιγότερο συχνά υπερκινητικότητα και γι’ αυτό η διάγνωση συχνά παραβλέπεται ή γίνεται αργότερα.

Τα χαρακτηριστικά ή πυρηνικά, όπως λέγονται, συμπτώματα της ΔΕΠΥ είναι η υπερκινητικότητα, η παρορμητικότητα και η διάσπαση προσοχής:

• Σε ό,τι αφορά την υπερκινητικότητα, το παιδί χαρακτηρίζεται από έντονη ενεργητικότητα, που φαίνεται άσκοπη, κινείται συνέχεια, μεταπηδά από τη μία δραστηριότητα στην άλλη, κάνει συχνά ζημιές, είναι ανυπόμονο, απαιτητικό και δυσκολεύεται να δεχθεί κανόνες.

• Σε ό,τι αφορά την παρορμητικότητα, το παιδί δεν έχει συναίσθηση του κινδύνου και φαίνεται ιδιαίτερα επιρρεπές σε ατυχήματα.

• Σε ό,τι αφορά τη διάσπαση προσοχής, το παιδί δυσκολεύεται να συγκεντρωθεί σε δραστηριότητες κατάλληλες για την ηλικία του, δεν εστιάζει σε λεπτομέρειες, φαίνεται να μην παρακολουθεί πάντα αυτά που του λένε, ξεχνάει ή χάνει συχνά τα πράγματά του. Η αδυναμία συγκέντρωσης αφορά τόσο στα μαθήματα όσο και σε «ευχάριστες» δραστηριότητες, όπως τα ομαδικά παιχνίδια, η ζωγραφική, οι κατασκευές, τα παζλ. Εξαίρεση αποτελεί η τηλεόραση και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια, καθώς φαίνεται ότι ακόμα και τα παιδιά με διάσπαση προσοχής συγκεντρώνονται σε αυτά!

Η θεραπεία

Απαραίτητο στοιχείο για τη διάγνωση της διαταραχής είναι η εμφάνιση των συμπτωμάτων σε περισσότερα του ενός περιβάλλοντα, δηλαδή τόσο στο σπίτι όσο και στο σχολείο. Συχνά αναφέρεται από τους γονείς ότι το παιδί είναι υπερκινητικό και «άτακτο» στο σπίτι, αλλά «άψογο» στο σχολείο ή το αντίθετο. Αυτό είναι πιο πιθανό να οφείλεται σε ανεπιτυχείς συμπεριφορικούς χειρισμούς στο σπίτι ή στο σχολείο αντίστοιχα παρά σε πραγματική ΔΕΠΥ.

Είναι επίσης προφανές ότι τα χαρακτηριστικά συμπτώματα της ΔΕΠΥ είναι πολύ συχνά στην παιδική ηλικία και αφορούν σε κάποιο βαθμό όλα τα παιδιά. Ο βαθμός στον οποίο αυτά είναι παθολογικά, εξαρτάται μεταξύ άλλων από την ηλικία του παιδιού καθώς, για παράδειγμα, διαφορετικό επίπεδο συγκέντρωσης απαιτείται από ένα παιδάκι 4 χρόνων και διαφορετικό από ένα παιδάκι 7 χρόνων. Τα παιδιά με ΔΕΠΥ εμφανίζονται στους ειδικούς συνήθως μεταξύ 3 και 7 χρόνων. Επιπλέον, η αναγνώριση των δυσκολιών συχνά συμπίπτει με την ένταξη σε σχολικά περιβάλλοντα λόγω των αυξημένων απαιτήσεων για συγκέντρωση και συμμόρφωση με τους κανόνες.

Το πρώτο βήμα για τη διάγνωση είναι για τους περισσότερους γονείς η συζήτηση των δυσκολιών με τον παιδίατρο, ο οποίος γνωρίζει πολύ καλά το παιδί, αλλά και τη δυναμική όλης της οικογένειας. Η επίσημη διάγνωση της ΔΕΠΥ γίνεται από ειδικούς (αναπτυξιολόγους, παιδοψυχιάτρους, παιδονευρολόγους) και περιλαμβάνει μεταξύ άλλων τη συμπλήρωση εξειδικευμένων ερωτηματολογίων από γονείς και εκπαιδευτικούς, τα οποία αξιολογούνται, αλλά και τη νευρολογική εκτίμηση του παιδιού για να αποκλειστούν πιθανές υποκείμενες οργανικές αιτιολογίες. Η ΔΕΠΥ σε αρκετές περιπτώσεις συνυπάρχει ή προκαλεί και άλλες δυσκολίες στο παιδί, όπως μαθησιακές δυσκολίες, διαταραχές λόγου, προβλήματα συμπεριφοράς, άγχος. Η αντιμετώπισή της επομένως πρέπει να είναι εξατομικευμένη και ολιστική, να προσαρμόζεται δηλαδή στις συγκεκριμένες ανάγκες του κάθε παιδιού και να περιλαμβάνει, όπου χρειάζεται, συνδυασμό θεραπευτικών παρεμβάσεων (εργοθεραπεία, ειδική αγωγή, λογοθεραπεία, ψυχοθεραπεία, συμβουλευτική γονέων).

* MD MSc PhD MRCPCH CCT (UK)

Παιδονευρολόγος, Επιστημονική Συνεργάτις Παίδων ΜΗΤΕΡΑ

Πηγή: Art of Life & Health

Διαβάστηκε εδώ: www.mama365.gr

Η συγκλονιστική ιστορία του κοριτσιού που αν αποκοιμηθεί θα πεθάνει

Published Ιανουαρίου 19, 2016 by sofiaathanasiadou

upl569a5f955c0e8

Γεννήθηκε με μια σπάνια ασθένεια, από την οποία πάσχουν 1.200 παιδιά στον κόσμο. Παρεμποδίζει την ικανότητα του σώματος να αναπνέει αυτόματα όταν κοιμούνται.

Το CCHS είναι μια σπάνια γενετική διαταραχή του κεντρικού νευρικού συστήματος από το οποίο πάσχουν περίπου 1.200 άτομα σε όλο τον κόσμο.

Η ασθένεια αυτή παρεμποδίζει την ικανότητα του σώματος να αναπνέει αυτόματα, ειδικά κατά τη διάρκεια του ύπνου.

Οσοι έχουν αυτό το σύνδρομο διατρέχουν επίσης τον κίνδυνο να πάθους καρδιακή ανακοπή, καρκίνο, επιληπτικές κρίσεις ενώ έχουν μαθησιακά προβλήματα και θέματα συμπεριφοράς.

Δείτε στο βίντεο ένα ρεπορτάζ για την ασθένεια με μαρτυρίες από γονείς και γιατρούς.

Από αυτή τη σπάνια ασθένεια πάσχει και η Paula Τores, ένα κοριτσάκι 2 ετών από την Ισπανία.

Η μητέρα της 2χρονης μίλησε στην El Pais για την κόρη της αναφέροντας ότι όταν την γέννησε όλα ήταν φυσιολογικά στο μαιευτήριο.

Ωστόσο, όταν το παιδί κοιμήθηκε παρουσίασε αρρυθμίες και κάθε φορά που το παιδί κοιμόταν το σώμα του απενεργοποιούταν.

upl569a5ffac909a

upl569a5fb109f92

upl569a5fd0b3ee0

Από τότε το παιδί ζει συνδεδεμένο με ένα μηχάνημα το οποίο περνά με σωλήνα από μια τρύπα στον λαιμό του.

Οταν οι γονείς αντιλαμβάνονται ότι το παιδί είναι έτοιμο να κοιμηθεί, την συνδέουν με ένα μηχάνημα το οποίο μέσα από το σωλήνα του παρέχει το οξυγόνο που χρειάζεται για να επιβιώσει.

Πηγή:www.thetoc.gr

Γιατί ερωτεύομαι τα λάθος άτομα; – ΑΝΔΡΙΑΝΝΑ ΓΕΡΟΝΤΗ

Published Ιανουαρίου 19, 2016 by sofiaathanasiadou

thumbnail

«Θυμώνω που δε με αγαπάει» μου λέει και στην ουσία εννοεί: «θυμώνω που για μια ακόμη φορά απορρίφθηκα και δε βίωσα αγάπη, ακριβώς όπως γινόταν και στα παιδικά μου χρόνια».

Τα πάντα ξεκινάνε από την ανάγκη μας να νιώσουμε ασφάλεια την οποία, ως γνωστόν, νιώθουμε στα οικεία και στα γνώριμα, όσο άσχημα ή επώδυνα κι αν είναι αυτά.

Μια γυναίκα, παρόλο που ο σύζυγος της ασκεί βία επάνω της, αδυνατεί να τον αφήσει και να φύγει.Θεωρεί δυσκολότερο να επιβιώσει μόνη στην κοινωνία (το άγνωστο) από το να μείνει στην ασφάλεια του σπιτιού της (το οικείο), παρότι εκεί ο άντρας της την κακομεταχειρίζεται.

Συνήθως, νιώθουμε οικεία κοντά σε έναν άνθρωπο που έχει γνώριμα χαρακτηριστικά του ατόμου με το οποίο μεγαλώσαμε, αναπαράγοντας και βιώνοντας ξανά τα παιδικά μας συναισθήματα και τραυματικά βιώματα με την ατέρμονη προσπάθεια και την προσδοκία πως, αυτή την φορά, τα πράγματα θα είναι διαφορετικά.

Αρχικά, ψάχνουμε να βρούμε τον εκάστοτε σύντροφο με βάση συνειδητούς παράγοντες για το πώς θέλουμε να είναι. Τον περιγράφουμε και του δίνουμε διάφορα χαρακτηριστικά: ισορροπημένο, όμορφο, δημιουργικό, γεμάτο αγάπη και ασφάλεια και με ένα καλό κοινωνικό status.

Και μετά περιμένουμε!  Όμως δεν έρχεται ποτέ γιατί τον καθοριστικό ρόλο παίζει το ασυνείδητο και η αρχετυπική σχέση που είχαμε με τους γονείς μας και συνήθως με την μητέρα.

Αυτή η σχέση, άλλωστε, είναι που αναβιώνουμε μέσα σε μια ερωτική σχέση, με τη διαφορά πως ένα βαθύτερο κομμάτι μας πιστεύει ότι αυτή τη φορά «όλα θα πάνε καλά».

Και ενώ το συνειδητό προσπαθεί για έναν σύντροφο όπως ονειρευόταν με βάση τις ανάγκες του, έρχεται το ασυνείδητο, το οποίο δουλεύει αυτόνομα και ατίθασα, και μας κάνει να ελκόμαστε όχι από το ιδανικό μας αλλά από το οικείο μας.

Σε αντίθεση, λοιπόν, με εκείνο το οποίο είχαμε συνειδητά ονειρευτεί, έλκουμε συντρόφους απόμακρους, επικριτικούς ή ό,τι άλλο έχει βιώσει ο καθένας μας και του είναι γνώριμο.

Έλκουμε έναν σύντροφο μέθυσο, όπως ο μπαμπάς μας, και επιθυμούμε να τον κάνουμε καλά. Να κόψει το ποτό και να ζήσουμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα, όπως στα παραμύθια.

Έναν απορριπτικό και απόμακρο, σαν τη μαμά μας, που δεν τη νιώσαμε ποτέ συναισθηματικά κοντά μας και θέλουμε να τον κάνουμε τρυφερό, συναισθηματικό γεμάτο αγάπη και τρυφερότητα για μας.

Ποσοστό μηδαμινό από την αρχή και με τέλειες πιθανότητες αποτυχίας.

Αντί, λοιπόν, να ξεκινήσουμε ψάχνοντας αυτό το οποίο ζητάμε, έχουμε ανάγκη και μας έχει λείψει, ξεκινάμε από τα οικεία. Εκείνα με τα οποία μας γαλούχησαν, μας έμαθαν και έπλασαν τον χαρακτήρα μας.

Και συνήθως, δυστυχώς, αυτά δεν περιέχουν ευτυχισμένες σχέσεις με αγάπη, αλλά δυστυχισμένες σχέσεις με πόνο. Έτσι καταλήγουμε πάλι στο αρχικό μοτίβο.

Η αλήθεια είναι πως ξεκινάει όμορφα. Είναι αυτό το μαγικό φίλτρο του έρωτα, αναμεμειγμένο με την ανάγκη μας για αγάπη και αποδοχή, που κάνει τα πάντα να φαίνονται ιδανικά.

Εκείνος κάνει μια απλή κίνηση και εμείς την ερμηνεύουμε σαν θεϊκή.

Τον ανεβάζουμε στον θρόνο και από κάτω προσκυνάμε. Βλέπουμε μόνο εκείνα τα οποία έχουμε ανάγκη να δούμε και παραβλέπουμε ό,τι δεν μας αρέσει.

Στην ουσία, βιαζόμαστε να του ανοιχτούμε και να του προσδώσουμε όσα μας λείπουν, χωρίς να γνωρίζουμε αν πραγματικά ενδιαφέρεται να τα δεχτεί.

Στη μεγάλη μας ανάγκη για ανταπόκριση, ξεκινάμε να δίνουμε και να δίνουμε ασταμάτητα μέχρι, καθυστερημένα, να καταλάβουμε πως ο άλλος δεν ήθελε τόσα. Δεν είχε ανάγκη όλα εκείνα που του δίναμε. Δεν τα ήθελε και του είναι ξένα.

Δεν τον βοηθάνε να θυμηθεί την απόρριψη της δικής του παιδικής ηλικίας.

Οπότε θα κοιτάξει με τη σειρά του κάποια άλλη σχέση, η οποία περιλαμβάνει και την απορριψούλα της και το επικριτικό της και την αδιαφορία της και πάνω από όλα, τον διαρκή αγώνα για αγάπη και αποδοχή.

Αρχίζει, τότε, ο άλλος σύντροφος να απομακρύνεται, ακριβώς γιατί πνίγηκε με την αγάπη μας και γιατί δεν έχει μεγαλώσει έτσι και αρχίζει να αναζητά κάποια άλλη, η οποία τον βοηθά να παραμένει κοντά στα οικεία του, κοντά στον τρόπο που μεγάλωσε, με αποτέλεσμα να έχουμε πάντα κάποιον να αγαπάει έναν σύντροφο ο οποίος αγαπάει κάποιον άλλον, ο οποίος με την σειρά του μπορεί να είναι σε σχέση αλλά βαθιά στην καρδιά του αγαπάει κάποιον άλλον και ο φαύλος κύκλος δεν σταματάει ποτέ.

Άντε μετά να βρεθούν δύο άνθρωποι που θα δημιουργήσουν μια υγιή σχέση! Γι’αυτόν ακριβώς το λόγο λένε πως πάντα σε μια σχέση, ο ένας πονάει περισσότερο.

Η εξιδανίκευση του άλλου προσώπου αποβαίνει καταστροφική όταν συνειδητοποιήσουμε, εν τέλει καθυστερημένα, ότι ερωτευθήκαμε τον λάθος άνθρωπο.

Τότε, η αγάπη μπορεί να μετατραπεί σε μίσος ή και επιθετικότητα απέναντί του γιατί διέψευσε τις αρχικές μας προσδοκίες. Θυμώνουμε μαζί του γιατί μας «κορόιδεψε». Γιατί δεν ταυτίστηκε με αυτό που είχαμε δημιουργήσει στη φαντασία μας για εκείνον. Γιατί δεν ταίριαξε απόλυτα με το είδωλο που είχαμε κατασκευάσει στο μυαλό μας. Γιατί, για άλλη μια φορά, αφήσαμε την ψυχή μας και κανένας δεν την έπιασε.

Αντιθέτως την άφησε να πέσει κάτω, σαν σκουπίδι στο πάτωμα. Και οι πληγές, δυστυχώς, έχουν γίνει πια πολλές… Κρίμα, γιατί είχαμε τόση ανάγκη να αγαπηθούμε!

Μόνο η πραγματική γνώση του εαυτού είναι εκείνη η οποία θεραπεύει.

Μαθαίνοντας να αναγνωρίζουμε τα πρότυπα και τις πραγματικές μας ανάγκες, μπορούμε να πούμε αντίο στο παρελθόν και να καλωσορίσουμε ένα αισιόδοξο μέλλον και μια υγιή σχέση.

 

Πηγή:www.ilov.gr

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 970 ακόμα followers