Η υιοθεσια στην Ελλαδα

Published Φεβρουαρίου 3, 2016 by sofiaathanasiadou

ΜΩΡΟ

Της Μαρίας Θανοπούλου

Άτεκνα ζευγάρια «στριμώχνουν» τα όνειρα και την ελπίδα τους να αποκτήσουν ένα παιδί σε μια μακρά λίστα αναμονής με τίτλο «υποψήφιοι γονείς»… Είναι άνθρωποι που η φύση τους στέρησε την ευτυχία να φέρουν στον κόσμο το δικό τους παιδί και καταφεύγουν στο θεσμό της υιοθεσίας. Είναι άνθρωποι που θέλουν να προσφέρουν αγάπη σε ένα παιδί που την έχει στερηθεί, σε ένα παιδί που από τις πρώτες ημέρες της ζωής του βρέθηκε σε μια άλλη λίστα…Στη λίστα με τίτλο «άτυχα παιδιά»…Ξέρουμε τι σκέφτεστε…Όμως στη χώρα μας όταν μιλάμε για υιοθεσία αναφερόμαστε σε μια χρονοβόρα διαδικασία καθώς ο μέσος χρόνος που απαιτείται για την υιοθεσία ενός υγιούς παιδιού από κρατικό ίδρυμα είναι τα 5 χρόνια.

Η χρονοβόρα διαδικασία της υιοθεσίας…

Δημήτρης Βεζυράκης: «Η αναμονή εξαρτάται από τα «θέλω» των γονέων».

Κάθε χρόνο στο Κέντρο Βρεφών «Η Μητέρα» φθάνουν περίπου 200 αιτήσεις από ανθρώπους που θέλουν να προσφέρουν σε ένα παιδί μια ζεστή αγκαλιά και την οικογενειακή θαλπωρή που τόσο έχει ανάγκη…Αποστολή του Κέντρου είναι να διερευνήσει κατά πόσο αυτοί οι άνθρωποι είναι ικανοί να αναλάβουν την ευθύνη του μεγαλώματός του. Θα πρέπει να επισημάνουμε πως το γεγονός ότι ένα παιδί βρίσκεται σε κάποιο ίδρυμα δε σημαίνει ότι είναι «νομικά ελεύθερο» να δοθεί προς υιοθεσία, καθώς θα πρέπει να συναινέσουν οι φυσικοί γονείς. Κάποιοι είναι ξεκάθαροι και δηλώνουν πως δε θέλουν να το κρατήσουν, οπότε ο εισαγγελέας μπορεί να πάρει την απόφαση να δοθεί το παιδί για υιοθεσία, υπάρχουν όμως και οι γονείς που αρνούνται ενώ έχει διαπιστωθεί από την κοινωνική υπηρεσία ότι δε μπορούν να το μεγαλώσουν, οπότε σε αυτή την περίπτωση με δικαστική απόφαση αφαιρείται η επιμέλεια και παραχωρείται στο ίδρυμα. Αυτή η διαδικασία όμως μπορεί να διαρκέσει μεγάλο χρονικό διάστημα, στο οποίο το παιδί δε μπορεί να δοθεί για υιοθεσία. Σήμερα, στο Βρεφοκομείο «Άγιος Στυλιανός» στη Θεσσαλονίκη φιλοξενούνται 27 παιδιά ενώ στο Κέντρο Βρεφών «Η Μητέρα» 85, νεογέννητα έως 5 χρόνων. Είναι παιδιά που οι γονείς τους για διάφορους λόγους αδυνατούν να τα μεγαλώσουν, είναι παιδιά που παραμένουν εκεί μέχρι οι συνθήκες στην οικογένειά τους να αλλάξουν και να μπορέσουν να επιστρέψουν και κάποια άλλα που λόγω ενός προβλήματος υγείας δεν τα θέλει κανένας…Ο διοικητής του Κέντρου Προστασίας του Παιδιού Αττικής «Η Μητέρα», κύριος Δημήτρης Βεζυράκης επισημαίνει «αντί να λέμε πως η υιοθεσία είναι μια χρονοβόρα διαδικασία, καλό θα είναι να λέμε τη σωστή λέξη, που είναι ψυχοφθόρα αναμονή, η οποία εξαρτάται από τα «θέλω» των υποψηφίων γονέων και παράλληλα από τη στελέχωση των υπηρεσιών. Σε κάθε περίπτωση όμως, ακόμα κι αν η στελέχωση ήταν καλύτερη, δε σημαίνει ότι οι αιτήσεις θα εξεταζόντουσαν πιο γρήγορα και κάποιος θα μπορούσε να υιοθετήσει για παράδειγμα σε 6 μήνες, διότι πάλι τα παιδιά δε θα υπήρχαν. Δε σημαίνει ότι όποια οικογένεια περνάει μια κρίση παίρνουμε το παιδί εν είδει παιδομαζώματος και το δίνουμε σε κάποια άλλη που δεν έχει. Σε μια ευνομούμενη κοινωνία η Πολιτεία στηρίζει την οικογένεια που αντιμετωπίζει πρόβλημα και τη βοηθάει να κρατήσει το παιδί. Το 2012 είχαμε αύξηση 113% στην επιστροφή των παιδιών στη φυσική τους οικογένεια, κάτι που σημαίνει επιπλέον πως τα παιδιά δεν εγκαταλείπονται, όπως βγαίνουν κάποιοι και λένε, λόγω της οικονομικής κρίσης. Τα παιδιά εγκαταλείπονται γιατί η μητέρα τους είναι χρήστρια ναρκωτικών ουσιών, χαμηλής νοημοσύνης, ψυχιατρικό περιστατικό ή γιατί το ζευγάρι γεννάει ένα παιδί με αναπηρία. Η συντριπτική πλειοψηφία των υποψηφίων γονέων θέλουν να υιοθετήσουν ένα βρέφος το οποίο να είναι υγιές. Όπως καταλαβαίνετε, λοιπόν, το ποιοτικό χαρακτηριστικό της ζήτησης αυξάνει αυτή την αναμονή. Ένα παιδί υγιές και ελεύθερο προς υιοθεσία τους πρώτους 6 μήνες της ζωής του έχει υιοθετηθεί, ένα παιδί με αναπηρία τεσσάρων χρόνων είναι ακόμα στο «Μητέρα». Άρα η υιοθεσία δεν έχει να κάνει μόνο με τις διαδικασίες αλλά και με τα «θέλω» των υποψηφίων γονέων. Εάν ένα ζευγάρι πει «θέλω να υιοθετήσω ένα παιδί με αναπηρία» σε 8 μήνες θα το έχει υιοθετήσει». Υπήρξαν ζευγάρια που νόμιζαν ότι θα μπορούσαν να μεγαλώσουν ένα παιδί με αναπηρία αλλά δεν το άντεξαν, με αποτέλεσμα να το επιστρέψουν πίσω στο «Μητέρα», λες και ήταν αντικείμενο, πληγώνοντάς το για δεύτερη φορά…«Η υπόθεση της υιοθεσίας τελειώνει στο δικαστήριο ωστόσο μέχρι να φτάσει εκεί, το διάστημα που μεσολαβεί, δεδομένου ότι έχει βρεθεί το ζευγάρι που θα το υιοθετήσει κι εμείς θέλουμε να φύγει για το καλό του από το ίδρυμα, τους επιτρέπουμε να το πάρουν σπίτι τους. Δε θέλουμε να περιμένουμε το δικαστήριο, το οποίο μπορεί να κάνει ένα, δύο χρόνια. Σε αυτό το διάστημα έχει τύχει να μας επιστρέψουν παιδιά…».

Εγκαταλελειμμένα μωρά…

Σε ποσοστό 96% τα παιδιά φθάνουν στα ιδρύματα από τα δημόσια μαιευτήρια, στα οποία τα εγκαταλείπουν οι γονείς τους. Σήμερα, 13 μωρά από λίγων ημερών έως 6 μηνών μεγαλώνουν μόνα τους μέσα στο μαιευτήριο «Έλενα Βενιζέλου». Μπαίνοντας στο θάλαμο νιώθεις τα ματάκια τους να «καρφώνονται» πάνω σου…Σα να ξέρουν και να θέλουν να σου πουν..Και μη νομίζετε ότι πρόκειται για παιδάκια από ξένες χώρες, όπως αναφέρει ο διοικητής των ενοποιημένων πλέον μαιευτηρίων «Έλενα Βενιζέλου» και «Αλεξάνδρα», κύριος Νίκος Φαλδαμής, τα μισά έχουν γεννηθεί από ελληνίδες μητέρες. «Στόχος μας είναι η καλύτερη δυνατή παροχή υπηρεσιών σε αυτά τα παιδιά, έτσι ώστε στο μικρό διάστημα που βρίσκονται στα χέρια των ανθρώπων του νοσοκομείου, να νιώθουν ότι βρίσκονται σε αγκαλιά οικογενειακή. Είναι πολύ σημαντικό για εμάς και το προσπαθούμε σε καθημερινή βάση. Μπορώ να πω ότι το επιτυγχάνουμε σε πολύ μεγάλο βαθμό εάν σκεφτεί κανείς ότι όταν πρόκειται να αποχωρήσει ένα παιδί φιλοξενούμενο και να πάει είτε στη φυσική του μητέρα, είτε σε ένα περιβάλλον οικογενειακό ή ακόμα σε ένα Κέντρο Προστασίας, οι άνθρωποι του νοσοκομείου κλαίνε. Κλαίνε γιατί αποχωρίζονται ένα παιδί, στο οποίο δίνουν όνομα και δένονται μαζί του».

Μόλις φθάσει ένα μωρό στο θάλαμο, οι μαίες προσπαθούν να του βρουν ένα όνομα που να του ταιριάζει. Είναι μια διαδικασία που τους αρέσει πολύ όπως μας λέει η μαία, κυρία Κωνσταντίνα Ράπτη, η οποία εργάζεται τα τελευταία οκτώ χρόνια στο συγκεκριμένο τμήμα. «Είναι ένα ιδιαίτερο και ευαίσθητο τμήμα. Θέλει άμυνες γιατί δε μπορείς να δένεσαι με κάθε παιδί που περνάει από εδώ…Πρέπει να είσαι συγκρατημένη χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δε θα δίνεις αγάπη σε αυτά τα παιδιά που την έχουν τόσο ανάγκη, απλά πρέπει να είσαι λίγο αποστασιοποιημένη. Ευτυχώς, είναι πολύ λίγα τα παιδιά που μένουν εδώ για μεγάλο χρονικό διάστημα γιατί τότε κατά τη γνώμη μου υπάρχει πρόβλημα. Ένα παιδί που θα φύγει από εδώ 7 μηνών, ενός έτους, είναι ένα παιδί που σε γνωρίζει, που όταν μπαίνεις μέσα στο θάλαμο σου χαμογελάει. Μου κοστίζει πολύ όταν φεύγουν από εδώ παιδιά ενώ καταλαβαίνουν. Και βέβαια με στεναχωρεί το ότι δεν έχουν καμία επαφή με τον έξω κόσμο, δηλαδή μπαίνουν σε ένα αυτοκίνητο και παθαίνουν σοκ. Βλέπουν εικόνες που δεν έχουν ξαναδεί». Η κυρία Ράπτη μας μίλησε για ένα κοριτσάκι που τον πρώτο χρόνο της ζωής του, η μοναδική εικόνα που είχε αντικρίσει ήταν αυτή του θαλάμου. Έσβησε το πρώτο του κεράκι μέσα στο νοσοκομείο και φεύγοντας εκτός από το φάκελο με τα στοιχεία που δήλωσε η μητέρα του, πήρε και το άλμπουμ με τις φωτογραφίες που της ετοίμασαν οι μαίες…Τη ρωτήσαμε εάν έμαθε τι απέγινε αυτό το κοριτσάκι αλλά όπως μας είπε δε θέλησε ποτέ να ρωτήσει, όχι γιατί δεν το σκέφτεται…«Δε θα άντεχα να μάθω ότι τρία χρόνια αφού έφυγε από εδώ είναι ακόμη στο ίδρυμα. Από τη στιγμή που βγαίνουν από αυτή την πόρτα για μένα έχει τελειώσει γιατί μόνο έτσι μπορώ να κρατήσω τις ισορροπίες μου. Δε θα μπω ποτέ στη διαδικασία να κρίνω μια μάνα. Δεν ξέρεις ποτέ κάθε άνθρωπος τι προβλήματα έχει μέσα στο σπίτι του…Βλέπεις κάποιες μητέρες που πραγματικά θέλουν τα παιδιά τους, νιώθουν άσχημα, κλαίνε αλλά είναι τέτοιες οι συνθήκες αντικειμενικά που δε μπορείς να τους τα δώσεις. Είναι άρρωστες, παίρνουν ψυχοφάρμακα, δεν υπάρχει κανείς στο περιβάλλον τους που μπορεί να βοηθήσει…Για αυτές πραγματικά στεναχωριέσαι. Τι μπορείς να κάνεις όμως…Πάνω από όλα είναι το καλό του παιδιού».    

 

Οι μητέρες που εγκαταλείπουν τα παιδιά τους…

«Όλες αυτές οι γυναίκες έχουν ένα κοινό στοιχείο: δεν έχουν πάρει αγάπη και φροντίδα από την οικογένειά τους», επισημαίνει η κοινωνική λειτουργός, κυρία Μαριάνθη Νικολοπούλου, η οποία έρχεται καθημερινά σε επαφή με αυτές τις γυναίκες. «Είτε η προϊσταμένη, είτε ο γιατρός, είτε οποιοσδήποτε μας πει κάτι για μια γυναίκα η οποία έχει αμφιθυμική στάση μέσα στο νοσοκομείο, εμείς πρέπει να τη δούμε γιατί τις περισσότερες φορές υπάρχει άσχημη εξέλιξη. Μιλάμε μαζί της προκειμένου να καταλάβουμε ποιος είναι ο λόγος που έχει θυμό, στεναχωριέται πολύ εύκολα, δε θέλει να φάει, δεν έχει επισκέψεις ή καπνίζει πάρα πολύ, κάτι που δε συνάδει με μια λεχωίδα και σχεδόν πάντα μας λέει ότι κάτι δεν πάει καλά. Τις περισσότερες φορές τα ρίχνει σε κάποιο σύντροφο, στην οικογένειά της και φυσικά ποτέ στον εαυτό της. Αφήνουμε αυτό το κουβάρι να εξελιχθεί και να το δούμε σιγά σιγά μέχρι τη στιγμή που θα μας πει ότι «δε μπορώ να φροντίσω το παιδί μου». Είναι πολύ σημαντικό να μας το πει η ίδια γιατί σημαίνει ότι καταλαβαίνει τις αδυναμίες της, οπότε την καθησυχάζουμε, της δίνουμε χρόνο και όταν δούμε ότι αυτός ο χρόνος περνάει και δεν υπάρχει καμιά ελπίδα, προσπαθούμε να βρούμε κάποιον από το οικογενειακό της περιβάλλον, ο οποίος ενδεχομένως θα μπορούσε να βοηθήσει. Υπάρχουν όμως περιπτώσεις που το ίδιο το οικογενειακό περιβάλλον δεν αφήνει να στηρίξουμε αυτή τη γυναίκα για να πάρει το παιδί. Έχουμε και κάποια παιδιά που γεννιούνται από χρήστριες μητέρες, οι οποίες τα τελευταία χρόνια παρουσιάζουν αύξηση 100%. Έρχονται εξαθλιωμένες από το κέντρο της Αθήνας, πολύ λίγες έχουν μαζί τους την οικογένειά τους και λίγο πριν τον τοκετό παίρνουν τη δόση τους…Εμείς και σε αυτές τις περιπτώσεις προσπαθούμε να τους μιλήσουμε, να βρούμε κάποιον συγγενή που θα μπορούσε να βοηθήσει. Όταν καταλήξουμε ότι μία γυναίκα δε μπορεί να πάρει το παιδί της, της ζητάμε να μας κάνει μια υπεύθυνη δήλωση, στην οποία θα μας γράψει τους λόγους που αδυνατεί να το μεγαλώσει. Οι λόγοι συνήθως που λένε είναι ότι δε μπορούν να το φροντίσουν γιατί δεν υπάρχει σύντροφος ή δεν υπάρχει οικονομική δυνατότητα. Στην τελευταία περίπτωση, όταν τους λέμε «θα σας δώσουμε εμείς τα χρήματα, θα το πάρετε;», μας απαντούν όχι. Άρα δεν είναι αυτός  ο λόγος. Στη συνέχεια φτιάχνουμε το φάκελο του παιδιού και τον στέλνουμε στον Εισαγγελέα. Εάν η γυναίκα πάει να απολογηθεί, τότε ο εισαγγελέας θα το ψάξει περισσότερο εάν όχι, τότε το παιδί θα πάει στο Κέντρο Βρεφών «Η Μητέρα», όπου φυσικά θα ξαναγίνει έλεγχος».

Γυναίκες από όλη την Ελλάδα προσφέρουν μητρικό γάλα…

Στο μαιευτήριο «Έλενα Βενιζέλου» λειτουργεί η μοναδική τράπεζα γάλακτος, η οποία μάλιστα το 2010 έγινε ένα από τα δέκα ιδρυτικά μέλη της ευρωπαϊκής τράπεζας γάλακτος. Η παιδίατρος, νεογνολόγος και υπεύθυνη του τμήματος προαγωγής μητρικού θηλασμού και τράπεζας μητρικού γάλακτος, κυρία Στέλλα Εγγλέζου μας ανέφερε ότι τα τελευταία χρόνια ολοένα και περισσότερες γυναίκες από διάφορα μέρη της Ελλάδας προσφέρουν μητρικό γάλα κι έτσι μπορούν να καλύπτουν πλήρως τις ανάγκες των μωρών. Ο διοικητής του μαιευτηρίου, κύριος Φαλδαμής, δε θα ξεχάσει ποτέ το τηλεφώνημα που δέχθηκε από μία κυρία από την Καρδίτσα, η οποία τον άφησε έκπληκτο όταν του είπε πως θέλει να στείλει στο νοσοκομείο εβδομήντα κιλά μητρικό γάλα, με αποτέλεσμα να οργανωθεί ολόκληρη αποστολή προκειμένου να φθάσει στην Αθήνα για να προσφερθεί στα μωρά του «Έλενα».

Ποιες είναι οι  προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούν οι θετοί γονείς

Οι θετοί γονείς δεν είναι απαραίτητο να είναι παντρεμένοι, θα πρέπει όμως να έχουν συμπληρώσει το 30ο έτος της ηλικίας τους και να μην υπερβαίνουν το 60ο ενώ η διαφορά της ηλικίας τους με το παιδί πρέπει να είναι μεγαλύτερη από τα 18 χρόνια και μικρότερη από τα 50.

Ποια είναι η διαδικασία

Υπάρχουν τρεις τρόποι για να υιοθετήσει κανείς ένα παιδί, είτε μέσω των τεσσάρων ιδρυμάτων που έχουμε στη χώρα μας, δηλαδή το Κέντρο Βρεφών «Η ΜΗΤΕΡΑ», το Δημοτικό Βρεφοκομείο Θεσσαλονίκης «Άγιος Στυλιανός», την Παιδόπολη «Άγιος Ανδρέας» και το Αναρρωτήριο Πεντέλης, είτε ιδιωτικά, με μεσολαβητές το γυναικολόγο της βιολογικής μητέρας του παιδιού και έναν δικηγόρο, είτε μέσω του θεσμού της διακρατικής υιοθεσίας.

Κρατική Υιοθεσία

Οι υποψήφιοι γονείς θα πρέπει αρχικά να υποβάλλουν μία αίτηση σε ένα από τα κρατικά ιδρύματα, την οποία στη συνέχεια θα πρέπει να καταθέσουν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο του τόπου κατοικίας τους. Φυσικά, σε περίπτωση που οι βιολογικοί γονείς του παιδιού που πρόκειται να υιοθετηθεί είναι εν ζωή και δεν έχουν εκπέσει τη γονική μέριμνά του, θα πρέπει να συναινέσουν ενώπιον του δικαστηρίου.

Τα απαραίτητα έγγραφα

Οι υποψήφιοι γονείς θα πρέπει να προσκομίσουν στο δικαστήριο τα εξής έγγραφα: τη ληξιαρχική πράξη γέννησης του υιοθετούμενου παιδιού, ένα πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης, τα ποινικά μητρώα τους, πιστοποιητικά περί μη διώξεως από την αρμόδια εισαγγελία, εκκαθαριστικά σημειώματα από τη ΔΟΥ στην οποία ανήκουν, εάν έχουν στην κατοχή τους ακίνητα, τα συμβόλαια τα οποία αποδεικνύουν την κυριότητά τους, πιστοποιητικά υγείας, αντίγραφα των ταυτοτήτων τους, την έγγραφη συναίνεση των βιολογικών γονέων, την αίτηση που κατέθεσαν στο κρατικό ίδρυμα και τέλος εάν έχουν παιδιά, θα πρέπει να κατατεθεί και η δική τους συναίνεση.

Ιδιωτική Υιοθεσία

Σε αυτή την περίπτωση η υιοθεσία του παιδιού γίνεται χωρίς τη διαμεσολάβηση ιδρύματος ή κάποιας κοινωνικής υπηρεσίας αλλά με απευθείας επαφή των θετών γονέων με τους βιολογικούς. Συνδετικός κρίκος ανάμεσά τους είναι κάποιος δικηγόρος ή γυναικολόγος. Σε ό,τι αφορά τη διαδικασία είναι ακριβώς ίδια με αυτή που ακολουθείται στις υιοθεσίες μέσω ιδρυμάτων. Θα πρέπει να πούμε πως σύμφωνα με το νόμο, απαγορεύεται ρητά και αποτελεί ποινικό αδίκημα, η λήψη χρηματικού ή άλλου ανταλλάγματος από τους βιολογικούς γονείς του παιδιού ή τα άτομα που θα μεσολαβήσουν για τη διευθέτηση της υιοθεσίας.

Διακρατική Υιοθεσία

Το 2009 η χώρα μας κύρωσε τη Συμφωνία της Χάγης, βάσει της οποίας ένα ζευγάρι μπορεί να καταθέσει αίτηση στην Κεντρική Αρχή Διακρατικών Υιοθεσιών ή στον κατά τόπο αρμόδιο διαπιστευμένο οργανισμό και να ζητήσει να υιοθετήσει ένα παιδί από άλλο κράτος. Οι υποψήφιοι γονείς αφού λάβουν τα στοιχεία του παιδιού θα πρέπει να ταξιδέψουν στη χώρα που βρίσκεται και εάν ενδιαφέρονται να προχωρήσει η διαδικασία της υιοθεσίας, η οποία θα ολοκληρωθεί ενώπιον του αρμόδιου δικαστηρίου της χώρας, σύμφωνα με το ισχύον δίκαιο.

Πηγή: www.news.gr

Διαβάστηκε:adoptedingr.wordpress.com

«Η βαλσαμωμένη γιαγιά»: Η καλύτερη ελληνική ταινία animation 2015.

Published Φεβρουαρίου 3, 2016 by sofiaathanasiadou

3c59dc048e8850243be8079a5c74d079-17-1200x630

Η ταινία «My Stuffed Granny», φτιαγμένη με την τεχνική του stop-motion, αφηγείται την ιστορία της μικρής Σοφίας που αγαπάει τη γκρινιάρα γιαγιά της, παρόλο που είναι πάντα πεινασμένη και τρώει τα λίγα τρόφιμα που μπορούν να αγοράσουν. Η σύνταξή της γιαγιάς είναι το μόνο πράγμα που βοηθά εκείνη και τον πατέρα της να ζουν και κάποια στιγμή όταν η γιαγιά πεθαίνει πρέπει να βρουν έναν τρόπο να τα βγάλουν πέρα.

To εξαιρετικό φιλμάκι εστιάζει στη σχέση της εγγονής με τη γιαγιά της, κλείνοντας με αισιοδοξία το μάτι στην κρίση που αντιμετωπίζει η κοινωνία σήμερα: Ένα κοριτσάκι προσπαθεί να φυτρώσει σποράκια από υπολειπόμενα φαγητά, για να ταΐσει όλη την οικογένεια.

Το animation της Έφης Παππά έχει συμμετάσχει και διακριθεί σε πολλά Φεστιβάλ -,μεταξύ άλλων, κέρδισε το Ειδικό Βραβείο της επιτροπής στο Φεστιβάλ Ταινιών Anime του Τόκιο- ενώ απέσπασε και το πρώτο βραβείο Καλύτερη ελληνική ταινία animation 2015 στην ψηφοφορία της ASIFA Hellas.

Η επόμενη ταινία της Έφης Παππά, The Sea-Tranced Isle, είναι συμπαραγωγή Be there! και ΔΗΠΕΘΕ Κέρκυρας

Δείτε την ταινία της Έφης Παππά, My Stuffed Granny, που είχε κερδίσει και το βραβείο καλύτερης ελληνικής φοιτητικής ταινίας στο Be there! 2014!

Δείτε το βίντεο

Πηγή:www.tilestwra.com

Ο Έρωτας Σου… Φεύγει;

Published Φεβρουαρίου 3, 2016 by sofiaathanasiadou

imagesdatafiles182320

Από την Ίρις Κρέμερ – Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας

Μέχρι πρότινος οι έρευνες για τα αίτια διαζυγίου ενός ζευγαριού έδειχναν στη πρώτη θέση την απιστία. Το να είσαι άπιστος στο σύντροφό σου διαλέγοντας έναν άλλο σεξουαλικό παρτενέρ ή ένα σύντροφο με τον οποίον αναπτύσσεται μια σχέση ήταν ο Νούμερο 1 λόγος διαζυγίου.

Έρευνα που έλαβε μέρος στην Μεγάλη Βρετανία το 2011 από μεγάλη δικηγορική φίρμα σε 101 δικηγορικά γραφεία της χώρας παρουσίασε ένα διαφορετικό αποτέλεσμα σε σχέση με το παρελθόν. Η απιστία δεν είναι πια στην κορυφή ως αιτία διαζυγίου. Ο νούμερο 1 λόγος πλέον βρίσκεται στην πρόταση ‘Ο έρωτας μου έφυγε’. Περισσότερα ζευγάρια διέκοψαν την κοινή τους ζωή λόγω του ότι ο έρωτας τους πέρασε παρά γιατί ο σύντροφός τους τους απάτησε, κάτι που δε μοιάζει να είναι τόσο ταμπού πλέον, τουλάχιστον στην Βρετανία όπου διεξήχθη η έρευνα.

Σε μια υγιή σχέση το ζευγάρι περνάει περιόδους που βρίσκεται πολύ κοντά ο ένας στον άλλον και μοιράζονται έντονα την καθημερινότητα τους, αλλά εξίσου μπορεί να περάσουν περίοδοι που χρειάζονται να διοχετεύσουν περισσότερη ενέργεια σε άλλα κομμάτια της ζωής τους, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θέλουν να χωρίσουν το σύντροφο τους. Η ισορροπία του να δίνουμε χρόνο στη σχέση μας και να κρατάμε και χρόνο για τον εαυτό μας και τα ενδιαφέροντά μας είναι πάντα το ιδανικό.

Ποια είναι όμως τα σημάδια που ίσως σε βοηθήσουν να αντιληφθείς ότι ο έρωτας σου φεύγει;

1. Πόσο χρόνο περνάς με τον σύντροφο σου; Μοιράζεστε κάποια κοινά ενδιαφέροντα ή σας χωρίζει μία άβυσσος στις απόψεις σας; Τα ζευγάρια που στο κοινό τους χρόνο συζητάνε, ανταλλάζουν απόψεις και μπορούν να απολαύσουν το χρόνο μεταξύ τους, ενισχύουν τις θετικές αναμνήσεις και έρχονται πιο κοντά. Εξίσου σημαντικό είναι να υπάρχει μία συχνότητα στις σεξουαλικές σας επαφές που ικανοποιεί και τους δυο σας κάτι που επίσης δένει το ζευγάρι και φυσικά να μην υπάρχουν ‘τρίτα πρόσωπα’ στη σχέση σας.

2. Σε ποια θέση στη λίστα των προτεραιοτήτων σας είναι η σχέση σας; Όπως ανέφερα υπάρχουν περίοδοι που ένα ζευγάρι μπορεί να δώσει βασική προτεραιότητα σε ένα ζήτημα εκτός σχέσης για τον έναν ή τον άλλον σύντροφο, κάτι για το οποίο όμως καλό είναι ο ένας να έχει ενημερώσει τον άλλον ώστε να μην υπάρχουν έντονα ερωτηματικά ως προς τους λόγους που ο ένας ή και οι δύο κάνουν «απουσίες». Όταν όμως η σχέση σου δεν είναι το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα στην πρώτη ή έστω, κατά καιρούς, δεύτερη θέση προτεραιοτήτων σου, τότε πρέπει να σκεφτείς σοβαρά κατά πόσον αυτή η σχέση σε γεμίζει και την επιθυμείς.

3. Ο χαρακτήρας του συντρόφου σου νιώθεις πως έχει αλλάξει προς το χειρότερο για εσένα; Πολλές φορές δε βλέπουμε τα σημάδια εξαρχής. Ο έρωτας, ο ενθουσιασμός και η ανάγκη να δεθούμε με έναν άνθρωπο μας τυφλώνει και δε μπορούμε να δούμε καθαρά το χαρακτήρα και τις συμπεριφορές του άλλου. Επίσης οι άνθρωποι μπορεί στη πορεία της ζωής τους να αλλάξουν, να αλλάξουν οι προτεραιότητες τους και οι στόχοι τους και να μην έχουν τόσο χώρο και χρόνο τελικά για την σχέση τους. Αν λοιπόν τα σημάδια είναι έντονα και παγιωμένα τότε πολύ δύσκολα θα αλλάξουν τα πράγματα.

4. Η σύγκρουση και η επανασύνδεση. Όλα τα ζευγάρια έχουν συγκρούσεις και είναι υγιές να έχουν. Όταν όμως μετά από ένα τσακωμό δε μπορείτε, δεν επιθυμείτε να επανασυνδεθείτε στη σχέση και να δείξετε κατανόηση στον εκνευρισμό ή στο ότι κάποιες φορές μπορεί να μην συμφωνήσετε 100% και να αγκαλιάσετε, κυριολεκτικά και μεταφορικά, τον σύντροφό σας, τότε απλά θα απομακρύνεστε διαρκώς και η σχέση σας θα φθίνει μέχρι να πάψει εντελώς να υπάρχει.

5. Επικεντρώνεσαι μόνο στα αρνητικά του συντρόφου σου; Σου είναι αδύνατον να δεις τα θετικά του ανθρώπου που μοιράζεσαι τη ζωή σου και βλέπεις μόνο τα αρνητικά; Αυτό από μόνο του είναι μια τακτική που απλά διαρκώς σε επαναφέρει στα αρνητικά σβήνοντας τα όποια θετικά μπορεί να έχει ο σύντροφός σου. Αν δε μπορείς με τίποτα να γυρίσεις τον «διακόπτη» στη θετική του πλευρά είναι σημαντικό να προβληματιστείς σοβαρά για την σχέση σου.

 

Πηγή: Psychology Today

 

Διαβάστηκε εδώ: www.lifemade.gr

7 (πικρές) αλήθειες για την μητρότητα

Published Φεβρουαρίου 3, 2016 by sofiaathanasiadou

How-Raise-Happy-Child-e1452779750893

Μια συγγραφέας και μαμά εξομολογείται κάποια πράγματα που δεν είναι πολύ αισιόδοξα, αλλά τουλάχιστον έχουν πλάκα!

Όπως αναφέρει το santosight.blogspot.gr, η αμερικανίδα blogger και συγγραφέας Τζιλ Σμόκλερ εξομολογείται στο νέο βιβλίο της με τίτλο Motherhood Comes Naturally (and other vicious lies), εφτά πράγματα που θα ήθελε να πει στις γυναίκες για τη μητρότητα.

1. Κυρίες μου, δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα γι’ αυτό και λυπάμαι που σας το λέω, αλλά δεν πρόκειται ποτέ να έχετε ξανά το σώμα που είχατε πριν κάνετε παιδί.

2. Όσο μοντέρνα κι αν νομίζεις ότι είσαι, όσο κουλ κι αν προσπαθείς να φέρεσαι, υπάρχει μια συγκεκριμένη ηλικία που το παιδί σου θα θεωρεί ότι είσαι το πιο ενοχλητικό πλάσμα στον πλανήτη.

3. Η λίστα με όσα κάνουν κάποιοι άνθρωποι για να μετατρέψουν την ανατροφή των παιδιών σε ακόμα πιο δύσκολη υπόθεση για τους υπόλοιπους είναι ατελείωτη. Υπάρχουν γονείς που μπορούν στ’ αλήθεια να απομακρύνουν μία μία τις ψείρες από το κεφάλι του παιδιού τους. Κι άλλοι που διοργανώνουν πάρτι γενεθλίων που μοιάζουν με τη δεξίωση του γάμου μου

4. Όποιος διατύπωσε πρώτος τη φράση «τα παιδιά σε διατηρούν νέο» είναι σίγουρο ότι δεν είχε παιδιά. Τα παιδιά δεν σε κάνουν να μένεις νέος. Αντιθέτως, μπορούν να σε κάνουν να γεράσεις πρόωρα!

5. Και μόνο το γεγονός ότι η γυναίκα είναι βιολογικά σχεδιασμένη έτσι ώστε να μπορεί να κυοφορήσει και να θρέψει ένα παιδί ολομόναχη, αποδεικνύει ότι ο γάμος δεν είναι εξασφαλισμένο ότι θα επιβιώσει μετά τα παιδιά.

6. Ο ύπνος δεν βελτιώνεται ούτε για τη μητέρα ούτε για τα παιδιά, καθώς αυτά μεγαλώνουν. Θα μπορούσα μάλιστα να πω ότι γίνεται χειρότερος. Το μόνο που ελπίζω είναι ότι θα ξεκουραστώ λίγο όταν τα παιδιά φύγουν για σπουδές.

7. Όταν έχεις δύο παιδιά και αποκτάς το τρίτο, μοιάζει σαν να πλέεις σε ένα υπέροχο ιστιοφόρο στα ήρεμα νερά του Πόρτοφίνο στην Ιταλία και ξαφνικά να βρίσκεσαι πάνω στον Τιτανικό μετά τη σύγκρουσή του με το παγόβουνο!

 

Πηγή: www.all4mama.gr

8 λάθη που κάνουμε με τον ύπνο του παιδιού

Published Φεβρουαρίου 2, 2016 by sofiaathanasiadou

ypnos_morou_590_b

Από: Νινέττα Φαφούτη

Για όλες τις μαμάδες, ο ύπνος του παιδιού είναι θέμα κεφαλαιώδους σημασίας. Συχνά, όμως, η αγωνία να εξασφαλίσουμε έναν καλό, βραδινό ύπνο για όλη την οικογένεια μας οδηγεί σε λάθη που φέρνουν το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα. Ποια είναι αυτά;

1. Ξυπνάμε το μωρό για να φάει

Είναι η ώρα του επόμενου γεύματος και το μωρό ακόμα κοιμάται. Εσείς το χαϊδεύετε γλυκά στην πλάτη, για να ξυπνήσει. Έχει περάσει πολλή ώρα από τον τελευταίο θηλασμό και σίγουρα θα πεινάει. Ανησυχείτε μήπως αφυδατωθεί, αν μείνει νηστικό αρκετές ώρες, ή μήπως πεινάει και δεν το καταλαβαίνει, κι έτσι το ξυπνάτε με το ζόρι για να το θηλάσετε. Λάθος! Αφήστε το να συνεχίσει τον ύπνο του. Δεν θα πάθει απολύτως τίποτα, απλώς θα είναι πιο χαλαρό και ξεκούραστο όταν ξυπνήσει. Διαφορετικά, υπάρχει κίνδυνος να αποκοιμηθεί στα μισά του ταΐσματος και να ξυπνήσει λίγο αργότερα για να ξαναφάει. Όταν αρχίσει να πεινάει, θα σας το δείξει: Θα ξυπνήσει μόνο του, θα το δείτε να βγάζει έξω τη γλώσσα του, να φέρνει τη γροθιά του στο στόμα ή να γυρίζει το κεφάλι στο πλάι ψάχνοντας την πηγή του φαγητού. Μέχρι τότε, όμως, αφήστε το να κοιμηθεί όσο θέλει! Ίσως, η μόνη περίοδος κατά την οποία είναι σκόπιμο να ξυπνήσετε το μωρό σας για να θηλάσει, είναι όταν είναι νεογέννητο, λιποβαρές ή παρουσιάζει ίκτερο. Η περίοδος αυτή διαρκεί 30-40 ημέρες, οπότε το βρέφος παίρνει το βάρος που χρειάζεται και ο ίκτερος υποχωρεί.

2. Κοιμόμαστε μαζί του

Όσο ακόμα θηλάζετε το μωρό, δεν έχετε σκοπό να το αποχωριστείτε από δίπλα σας. Εσείς πιστεύετε ότι είναι πιο πρακτικό να κοιμάστε με το μωρό δίπλα σας (αν είναι δυνατόν και στο δικό σας κρεβάτι), αφού έτσι ηρεμεί και κοιμάται γρηγορότερα, δεν χρειάζεται να σηκωθείτε μόλις κλάψει, το ταΐζετε αμέσως μόλις πεινάσει, ενώ ταυτόχρονα μπορείτε να ελέγχετε ανά πάσα στιγμή την αναπνοή του. Λάθος! Ο ύπνος είναι πιο ήρεμος, αν το παιδί συνηθίσει να κοιμάται στο δικό του κρεβατάκι και στο δικό του χώρο. Γι’ αυτό, γύρω στον 3ο με 4ο μήνα, καλό είναι να το μεταφέρετε στο δωμάτιό του. Εάν μείνει παραπάνω στο δικό σας, θα είναι πιο δύσκολο να το «πείσετε» να κοιμηθεί αλλού. Εάν το μωρό ξυπνήσει μέσα στη νύχτα, περιμένετε λίγα λεπτά πριν τρέξετε να το σηκώσετε. Δεν υπάρχει λόγος να σας πιάνει το άγχος με την πρώτη φωνούλα. Τις περισσότερες φορές, τα μωρά ξανακοιμούνται μόνα τους. Επίσης, δεν είναι απαραίτητο να το παίρνετε αγκαλιά, συχνά αρκεί ένα απαλό σας χάδι. Αν το μωρό είναι πάνω από 6 μηνών, καταφύγετε στη μέθοδο των γρήγορων ελέγχων: Αφήστε το για 5 λεπτά να κλαίει, και ύστερα πηγαίνετε στο δωμάτιό του για να δείτε αν όλα είναι εντάξει. Μην το παίρνετε αγκαλιά και μη μένετε περισσότερα από λίγα λεπτά. Εάν, αφού βγείτε από το δωμάτιο, το παιδί αρχίζει να κλαίει, αντί να κοιμηθεί, περιμένετε για 1 λεπτό και μετά επιστρέψτε για να ελέγξετε πάλι την κατάσταση και να το καθησυχάσετε. Στόχος σας είναι να μη δημιουργήσετε την αίσθηση της εγκατάλειψης και παράλληλα να μη θεωρήσει το μικρό ότι με το κλάμα του θα κερδίσει την «παρέα» σας.

3. Δεν τηρούμε πιστά τη ρουτίνα του

Ήρθαν επίσκεψη στο σπίτι σας οι αγαπημένοι σας φίλοι και περνάτε τόσο καλά, συζητώντας και παίζοντας με το μωρό, που σκέφτεστε: «Και τι έγινε αν το κοιμίσω αργότερα;». Λάθος! «Επιμονή» και «σταθερότητα» είναι οι μαγικές λέξεις που θα πρέπει να διέπουν το καθημερινό του πρόγραμμα. Ό,τι επαναλαμβάνεται δίνει στο παιδί μια αίσθηση σιγουριάς και ασφάλειας. Αυτός ο κανόνας ισχύει, κυρίως, για τον ύπνο. Οι συνήθειες και οι σταθερές δραστηριότητες πριν από αυτόν αποτελούν προμήνυμά του. Κρατήστε τα φώτα χαμηλωμένα, συμπεριλάβετε μία-δύο δραστηριότητες χαλάρωσης, όπως διάβασμα ενός παραμυθιού, ένα ζεστό μπανάκι ή ένα νανούρισμα.

4. Ανεβάζουμε πολύ τη θερμοκρασία

Πολλοί γονείς πιστεύουν ότι η ζεστή ατμόσφαιρα στο παιδικό δωμάτιο προδιαθέτει το μωρό για καλύτερο (και περισσότερο) ύπνο. Λάθος! Η ιδανική θερμοκρασία του χώρου όπου κοιμάται το μωρό πρέπει να κυμαίνεται γύρω στους 20οC, κάτι που δεν είναι πάντα εφικτό, κυρίως το καλοκαίρι που οι θερμοκρασίες είναι αρκετά υψηλές. Αν αμφιβάλλετε για τη σωστή θερμοκρασία, αρκεί να πιάσετε τα χεράκια του, που δεν πρέπει να είναι ούτε πολύ κρύα, ούτε πολύ ζεστά. Επιπλέον, το δωμάτιο πρέπει να είναι ήσυχο και να αερίζεται καλά. Επίσης, μη ντύνετε βαριά το παιδί σας στον ύπνο. Τα μωρά έχουν ανώριμο συστήματα ρύθμισης της θερμοκρασίας και μπορεί να υπερθερμανθούν πολύ γρήγορα. Προτιμήστε βαμβακερά πιτζαμάκια, που δεν ερεθίζουν το δέρμα του και το αφήνουν να «αναπνέει».

5. Μετατρέπουμε το δωμάτιό του σε παιχνιδότοπο

Προκειμένου να το «δελεάσετε» να κοιμηθεί, έχετε μεταφέρει όλα του τα παιχνίδια στην κούνια του. Λάθος! Η κούνια δεν μπορεί να γίνει ένα δεύτερο playroom. Πρέπει να βοηθήσουμε το μωρό να συνειδητοποιήσει ότι η κούνια και το κρεβάτι είναι για να κοιμόμαστε και ότι κούνια σημαίνει ύπνος και όχι παιχνίδι. Εξάλλου, βάζοντας πολλά παιχνίδια στην κούνια του, μπορεί να προκληθούν προβλήματα τόσο στην άνεση όσο και στην ασφάλειά του. Βάλτε στην κούνια του μόνο το αγαπημένο του «νάνι» πριν κοιμηθεί, και εκείνο θα νιώσει αμέσως μεγαλύτερη ασφάλεια.

6. Το αφήνουμε ξύπνιο όλη μέρα (για να κοιμηθεί τη νύχτα)

Μερικοί γονείς πιστεύουν ότι, αν ένα παιδί μείνει ξύπνιο όλη την ημέρα ή μείνει ξύπνιο μέχρι πολύ αργά το βράδυ, θα είναι τόσο κουρασμένο που θα κοιμηθεί αμέσως μόλις το βάλουν στο κρεβατάκι του. Λάθος! Υπάρχουν ορισμένα χρονικά διαστήματα όπου τα παιδιά αρχίζουν να νυστάζουν. Όταν όμως ξεπεραστούν και τα παιδιά εξακολουθούν να είναι ξύπνια, τότε ξαγρυπνούν, βρίσκονται σε υπερένταση και πρέπει να περάσει κάποιο σεβαστό χρονικό διάστημα μέχρι να ξανανυστάξουν. Τα μωρά, αλλά και τα μικρά παιδιά, εξαντλούνται εύκολα, με αποτέλεσμα να έχουν υπερβολική ένταση εάν δεν κοιμηθούν λίγο κατά τη διάρκεια της ημέρας. Ένα κουρασμένο παιδί είναι δύσκολο να ηρεμήσει και να μπορέσει να χαλαρώσει για το νυχτερινό του ύπνο.

7. Το βάζουμε για ύπνο σε λάθος στάση

Μέχρι τώρα πιστεύατε ότι η καλύτερη στάση ύπνου είναι μπρούμυτα. Ή τουλάχιστον αυτό είχατε μάθει από τη μητέρα και τη γιαγιά σας. Λάθος! Η στάση «μπρούμυτα» θεωρείτο η καλύτερη για περισσότερο από τριάντα χρόνια, όμως σήμερα οι επιστήμονες είναι ιδιαίτερα επιφυλακτικοί, μιας και έχουν παρατηρηθεί προβλήματα στην αναπνοή των μωρών. Καλύτερη στάση ανεπιφύλακτα θεωρείται η στάση «ανάσκελα», και αυτό γιατί στηριζόμενο στη σπονδυλική του στήλη, το μωρό δεν ρίχνει όλο το βάρος του σώματος στους πνεύμονες και έτσι αναπνέει καλύτερα. Αυτή η θέση το βοηθά στην αποφυγή του «συνδρόμου του αιφνίδιου θανάτου», που πλήττει το 1% των νεογέννητων. Η στάση στο «πλάι», επίσης, θεωρείται ασφαλής και προτιμάται, καθώς πολλοί πιστεύουν ότι είναι η πιο φυσική στάση, γιατί μοιάζει με εκείνη που είχε το μωρό μέσα στη μήτρα. Το μωρό, όμως, μέσα στον άνετο χώρο του κρεβατιού, δεν μπορεί να τη διατηρήσει μόνο του, επειδή το βάρος του κεφαλιού του είναι μεγαλύτερο από το βάρος του υπόλοιπου σώματος, κάτι που το αναγκάζει να γυρνάει μπρούμυτα. Μπορείτε να το βοηθήσετε, τοποθετώντας πίσω από την πλάτη του ένα μαξιλαράκι ειδικό κατά της ασφυξίας. Τέλος, μην το ξαπλώνετε πάντα από το ίδιο πλευρό, καλό είναι να το γυρίζετε πότε δεξιά και πότε αριστερά.

8. Έχετε μεγάλες προσδοκίες

Μην περιμένετε από ένα μωρό να κοιμηθεί καθ’ όλη τη διάρκεια της νύχτας. Οποιοδήποτε είδος «εκπαίδευσης» έχει σκοπό να διδάξει τα μωρά να κοιμούνται συνεχώς, όλη τη νύχτα, είναι αφύσικο και πιθανά επικίνδυνο. Τα μωρά έχουν ένα βιολογικό ρολόι που τα ξυπνάει συχνά μέσα στο 24ωρο. Όταν μεγαλώσουν αρκετά, θα κοιμούνται συνεχόμενα κατά τη διάρκεια της νύχτας, χωρίς καμία ιδιαίτερη εκπαίδευση.

Με τη συνεργασία της Χρυσάνθης Λαθήρα (παιδίατρος).

Πηγή: www.imommy.gr

Πώς να του πω ότι είναι υιοθετημένος;

Published Φεβρουαρίου 2, 2016 by sofiaathanasiadou

agoraki

από Μαρία Γ. Σαράντη

Έχω ένα αγοράκι που μόλις έκλεισε τα 5. Το έχω υιοθετήσει (από την 1η μέρα που γεννήθηκε) και δεν ξέρω πώς να αρχίσω να του μιλάω για το θέμα αυτό. Πιστεύω ότι είναι νωρίς. Καμιά φορά πιστεύω ότι είναι λίγο ανώριμος για την ηλικία του. Ξεκίνησα ένα-δυο φορές να του μιλήσω αλλά δεν έδωσε σημασία. Δεν το έχω πει επίσης ούτε και στο Νηπιαγωγείο του ή/και στην Δασκάλα του. Του χρόνου θα πάει στο Δημοτικό. Τι με συμβουλεύετε εσείς να κάνω και με ποιο τρόπο να μιλήσω και στο παιδί μου ή/και στο Σχολείο;

Η εγκατάλειψη από την μητέρα για τον ψυχισμό ενός ανθρώπου είναι άκρως τραυματική. Ένας άνθρωπος όταν μαθαίνει πως είναι υιοθετημένος επαναπροσδιορίζει όλη του την υπόσταση. Αλλάζει η αίσθηση που είχε για τον εαυτό του και θέλει αρκετή επεξεργασία για να μπορέσει να διαχειριστεί αυτό το τραύμα. Είναι πολύ σοβαρή υπόθεση το πώς θα το διαχειριστείτε και χρειάζεται να είστε προσεκτικοί και να μπορέσετε να ακούσετε το παιδί σας.

Θα πρότεινα να επισκεφτείτε ειδικό για να μιλήσετε αρχικά εσείς ως γονείς και σε έναν δεύτερο χρόνο να δει το παιδί σας και να αξιολογήσει την ψυχοσυναισθηματική του ωριμότητα.

Σε αυτό το στάδιο δεν υπάρχει λόγος να το γνωρίζει η δασκάλα του. Η ανάγκη να το συζητήσετε θα υπάρξει εφόσον προκύψει ζήτημα στο σχολείο από την συμπεριφορά του παιδιού σας. Φαίνεται να σας είναι μεγάλη ευθύνη και βάρος αυτό το μυστικό. Αρχικά θα χρειαστεί να διαχειριστείτε εσείς η ίδια όλα όσα νιώθετε και ύστερα να μπορέσετε να το πείτε στο παιδί. Νοηματοδοτείστε το πρώτα μέσα σας, συμφιλιωθείτε με αυτό και αποκαλύψτε το όταν εσείς είστε έτοιμη έτσι ώστε να μπορέσετε να στηρίξετε το παιδί σας. Η επίσκεψη σε ειδικό θα ήταν φρόνιμη κίνηση.

* Η Μαρία Σαράντη είναι Κλινική Ψυχολόγος – Παιδοψυχολόγος, Ψυχοθεραπεύτρια.

Πηγή:www.mama365.gr

ΓΕΡΝΑΩ, ΜΑΜΑ

Published Φεβρουαρίου 2, 2016 by sofiaathanasiadou

gernaomamasavoirville

Γερνάω μαμά.

Δεν είμαι πια παιδί.

Και δεν χωράω πια να κρυφτώ.

Πουθενά κι από κανέναν.

Δεν κρύβομαι πια για να με βρούνε.

Δεν κρύβομαι όταν κάνω μια ζημιά.

Δεν κρύβομαι όταν φοβάμαι τον μπαμπούλα.

Ούτε έρχομαι πια το βράδυ στο κρεβάτι σας όταν φοβάμαι και όταν βλέπω εφιάλτες.

Κοιτάω τον μπαμπούλα κατάματα πια. Κι ας τον φοβάμαι.

Και πάω στο σαλόνι να καπνίσω ένα τσιγάρο μέχρι να μου περάσει ο φόβος, και μέχρι να ξεχαστούν οι εφιάλτες που πια είναι περισσότεροι από τα όνειρα που κάνω.

Γερνάω μαμά.

Και δεν αλλάζω κάθε βδομάδα φίλες και παρέες.

Δεν βιάζομαι πια να θεωρήσω κάποιον φίλο και δεν γράφω πια στο θρανίο B.F.F.E.

Ίσως γιατί δεν έχω πια θρανίο, αλλά και να είχα δεν θα έγραφα πάνω του, αλλά στην καρδιά μου το «B.F.F.E» , για τους λίγους φίλους που με διάλεξαν και τους διάλεξα.

Γερνάω μαμά.

Και δεν έχω σχολείο αύριο, αλλά δουλειά. Και δεν μπορώ να πω πως «πονάει η κοιλίτσα μου», για να μην πάω. Μεγάλωσε η κοιλιά μου, δεν είναι πια «κοιλίτσα» βλέπεις , και πρέπει να πάω στη δουλειά. Για να έχω λεφτά, και να πληρώνω μόνη μου, όπως κάνουν οι μεγάλοι.

Γερνάω μαμά.

Και δεν πιστεύω πια σε παραμύθια.

Ούτε σε δράκους και πρίγκιπες.

Μην με ρωτήσεις αν πιστεύω στο «και εμείς καλύτερα», γιατί δεν το πιστεύω. Το ελπίζω.

Γερνάω μαμά.

Και έχω βγάλει μια άσπρη τρίχα.

Και ξέρεις δεν είναι η άσπρη τρίχα που λένε «ευτυχία είναι», γιατί είναι η άσπρη τρίχα που δείχνει τον χρόνο που περνά. Και δεν ξέρω αν αυτός ο χρόνος είναι ευτυχία.

Και έχω και κάποιες ρυτίδες. Και αυτές στην μέση των φρυδιών είναι από την σκέψη και την στεναχώρια, και θυμάμαι να μου λες «μην «συννεφιάζεις», θα κάνεις ρυτίδες», κι εγώ τότε γελούσα γιατί ήμουνα πολύ μικρή για να συνειδητοποιήσω πως αναπόφευκτα θα έχω ρυτίδες.

Και οι άλλες ρυτίδες πλάι από το στόμα είναι από το γέλιο, και θυμάμαι τη γιαγιά να μου λέει «να χαμογελάς, να μη γελάς δυνατά γιατί θα κάνεις ρυτίδες», κι εγώ τότε γελούσα πιο πολύ για να της αποδείξω αυτό που πίστευα, πως εγώ δεν θα κάνω ρυτίδες. Ποτέ.

Γερνάω μαμά.

Και τις ρυτίδες αυτές του γέλιου τις αγαπάω, γιατί μου θυμίζουν πόσο έχω γελάσει στην ζωή μου.

Και τις ρυτίδες αυτές ανάμεσα στα φρύδια δεν θέλω να τις βλέπω, γιατί μου θυμίζουν πόσο έχω «συννεφιάσει» και πόσο έχω σκεφτεί στην ζωή μου.

Γερνάω μαμά.

Και αγόρασα κρέμα ημέρας, κρέμα νυκτός, κρέμα ενυδατική, κρέμα για τα μάτια. Και είναι όλες αχρησιμοποίητες στο ράφι. Μαζί με τα μανταλάκια ντεμακιγιάζ. Κάποιοι θα έλεγαν και μαζί με εμένα.

Γερνάω μαμά.

Και πολλές φορές κουράζομαι να σκέφτομαι, και λέω στον εαυτό μου «γιόλο». Και άλλες φορές κάθομαι και υπεραναλύω την παραμικρή λεπτομέρεια του παραμικρού συμβάντος.

Γερνάω μαμά.

Και μπορώ πιο εύκολα να πω πως φταίω εγώ όταν φταίω, παρά να ρίξω το φταίξιμο στον άλλο. Μπορώ να ζητήσω «συγγνώμη» και ξέρεις καλά πόσο δύσκολα ζητούσα συγγνώμη. Μπορώ να λέω «δεν μπορώ» και «δεν θέλω». Γιατί πλέον θέλω να μην μπορώ.

Γερνάω μαμά.

Και δεν με νοιάζει πια τι θα πει ο κόσμος γιατί θυμήθηκα ότι ποτέ δεν τον ρώτησα κάτι.

Γερνάω μαμά.

Και όταν μου μιλάνε στον πληθυντικό καμιά φορά θυμώνω. Κι όταν με λένε «κυρία» τους απαντάω «βλέπεις καμιά κυρία εδώ;».

Γερνάω μαμά.

Και σκέφτομαι πως μικρή ήθελα να γίνω αστροναύτισσα. Δεν ξέρω τι έγινα τελικά. Αλλά προσπαθώ να γίνω.

Γερνάω μαμά.

Ξέρω πως θα μου πεις «μικρή είσαι ακόμα». Και ξέρω πως θα το πιστεύεις. Γιατί ξέρω πως για εσένα θα είμαι πάντα το «μικρό». Κι είναι παρήγορο που ξέρω πως θα είμαι πάντα το «μικρό».

Γερνάω μαμά.

Και δεν έχω όρεξη για τούρτες και κεράκια. Αλλά ξέρω πως θα μου πάρεις τούρτα και κεράκια, ξέρω πως όσο κι αν δεν μου αρέσουν αυτά, την ώρα που θα σβήνω τα κεράκια θα κάνω την ίδια ευχή που κάνω κάθε χρόνο από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Και ξέρω πως μετά από το σβήσιμο των κεριών θα αφηγηθείς με μαθηματική ακρίβεια τι συνέβη την μέρα που γεννήθηκα.

Γερνάω μαμά.

Και κάθε χρόνος που έρχεται στη ζωή μου είναι κάπως πιο ανάλαφρος γιατί είναι απαλλαγμένος απο «βάρη» και «φορτία» που κάποτε έμοιαζαν σημαντικά αλλά πλέον είναι ανούσια.

Γερνάω μαμά.

Και κάθε χρόνο που μεγαλώνω έμαθα να εκτιμώ αυτά που έχω, και να ελπίζω σε και για όσα θέλω.

Γερνάω μαμά.

Και τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, αυτό σημαίνει «μεγαλώνω». Δεν ξέρω αν σημαίνει «ωριμάζω», ξέρω πως σημαίνει εξελίσσομαι.

Μεγαλώνω μαμά.