Ιδιωτικά θεραπευτήρια στην κρίση

Published Φεβρουαρίου 8, 2016 by sofiaathanasiadou

iaso-pardali

από: Αννα Παρδάλη

Στην Ελλάδα της κρίσης ένας από τους τομείς που έχει πληγεί καίρια είναι η υγεία. Όλοι μιλάμε για τις ελλείψεις σε ιατρονοσηλευτικό  προσωπικό, δομές και υλικά που κάνουν την καθημερινή άσκηση της ιατρικής στα δημόσια νοσοκομεία, εξαιρετικά δύσκολη για τους επαγγελματίες υγείας και βεβαίως για τους έχοντες ανάγκη για περίθαλψη, πολίτες! Οι ανάγκες αυτές γίνονται ακόμη μεγαλύτερες όταν μιλάμε για την περίθαλψη μικρών ασθενών, των παιδιών δηλαδή.

Οι εξαιρετικά δύσκολες έως και τραγικές ορισμένες φορές, συνθήκες, που επικρατούν στα κρατικά νοσοκομεία εξαναγκάζουν πολλές φορές τους γονείς να καταφεύγουν σε ιδιωτικά θεραπευτήρια,  ακόμη και αν δεν διαθέτουν ιδιωτικά ασφαλιστήρια υγείας! Στην πλειονότητα τους όμως, τα νοσηλευόμενα παιδιά, διαθέτουν ιδιωτική ασφάλιση, δυνατότητα που φροντίζουν οι γονείς, στην Ελλάδα της κρίσης,  να τους εξασφαλίσουν, όχι από πολυτέλεια, αλλά από την  ανάγκη να τους παρέχουν τις  στοιχειώδεις  αξιοπρεπείς συνθήκες περίθαλψης!

Δουλεύοντας παράλληλα και σε ιδιωτικό παιδιατρικό νοσοκομείο, διαπιστώνω πολλές φορές το εξής παράδοξο: κάποιοι  γονείς  καταφεύγουν σε ιδιωτικά ασφαλιστήρια είτε επειδή είναι οικονομικότερααπό τις δαπάνες της κρατικής ασφάλισης, είτε γιατί δεν έχουν δυνατότητα κρατικής ασφάλισης οι ίδιοι οι γονείς  και κατ’ επέκταση και τα παιδιά τους!

Από την άλλη στα πλαίσια των νέων αναγκών  που η κρίση δημιούργησε,  τα ιδιωτικά θεραπευτήρια που νοσηλεύουν παιδιά, φαίνεται να βρίσκονται σε ανθηρή κατάσταση από πλευράς πληρότητας σε σχέση με τα ιδιωτικά θεραπευτήρια των ενηλίκων.

Ο λόγος είναι προφανής! Το κόστος της ιδιωτικής ασφάλισης για τους ενήλικες είναι απαγορευτικό σε σχέση με τα πολύ προσιτά οικονομικά πακέτα ιδιωτικής ασφάλισης των παιδιών από τις ασφαλιστικές εταιρείες, και βέβαια εάν και εφόσον υπάρχει τέτοια δυνατότητα σε μια οικογένεια, η προτεραιότητα αφορά πάντα στα παιδιά!

Από την άλλη τα ιδιωτικά  παιδιατρικά  θεραπευτήρια για λόγους προσαρμογής στην κρίση, αλλά και για λόγους ανταγωνισμού της αγοράς, έχουν προσαρμόσει αρκετά τα κόστη τους και έχουν αυξήσει τις δωρεάν παροχές σε σχέση με παλιότερες εποχές.

Το κύριο κίνητρο του κάθε γονιού που απευθύνεται στην ιδιωτική υγεία είναι κυρίως οι καλύτερες συνθήκες περίθαλψης, σε σχέση με τα δημόσια νοσοκομεία. Όμως, δεν είναι λίγες οι φορές που ο γονιός βρίσκεται να  απαιτεί, συνθήκες πολυτελείας, ξεχνώντας ότι οι εποχές πια,  έχουν διαφοροποιηθεί σε σχέση με παλιότερες.  Αγνοεί πολλές καταστάσεις, που ισχύουν  παντού στον ιδιωτικό τομέα,  όπως πχ ότι:

  • Στα ιδιωτικά θεραπευτήρια, στην Ελλάδα της κρίσης, εργάζεται νοσηλευτικό και διοικητικό προσωπικό με τις ελάχιστες νόμιμες αμοιβές, που ο φόβος της απόλυσης και της ανεργίας,  τους κάνει να υπερβαίνουν καθημερινά τις συμβατικές τους υποχρεώσεις.
  •  Οι γιατροί που παρέχουν τις κυριότερες ίσως υπηρεσίες,  αμείβονται πλέον σήμερα  με ελάχιστες αμοιβές και κατ’ επέκταση η ποιότητα της υπηρεσίας τους συντηρείται,  εν προκειμένω για τους Παιδίατρους, κυρίως από την ευσυνειδησία και την αγάπη τους για τα παιδιά.  Έτσι  πρέπει να είναι όμως;
  • Μέρος των νοσηλίων καλύπτεται, λόγω συμβάσεων, από τον ΕΟΠΥΥ, που ουσιαστικά αποδίδονται πολύ καθυστερημένα στα θεραπευτήρια, δημιουργώντας οικονομική, περαιτέρω, δυσπραγία.

Στην ουσία, σήμερα, στα παιδιατρικά ιδιωτικά θεραπευτήρια, τη θέση  της πολυτέλειας που ήταν το ζητούμενο κάποτε, έχει πάρει η στοιχειώδης παροχή αξιοπρεπών συνθηκών νοσηλείας, που στερεί το δημόσιο νοσοκομείο!

Υπό μια έννοια, τα ιδιωτικά θεραπευτήρια δεν λειτουργούν μόνο σαν κερδοφόρες επιχειρήσεις όπως πιστεύουμε, αλλά, προσφέρουν, μέσα από την λειτουργία της επιχείρησης ορθά ή παράδοξα, όσο και αυτό ακούγεται υπερβολικό,  αυτό που δεν μπορούν να έχουν πια οι γονείς στα δημόσια νοσοκομεία, με τρόπο όμως οικονομικά προσιτό.

Δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό όλο αυτό που συμβαίνει…

Το αυτονόητο λέει πως τα κρατικά νοσοκομεία θα έπρεπε να εξασφαλίζουν τα στοιχειώδη… Δεν συμβαίνει όμως!… δυστυχώς…!

* Η Dr. Άννα Παρδάλη είναι Επιμελήτρια Παιδίατρος, Νοσοκομείου Παίδων “Ιασώ”

Πηγή:we24.gr/2016

Advertisements

Η ιστορία της Μαριλένας με ένα από τα σπανιότερα σύνδρομα στον κόσμο

Published Φεβρουαρίου 7, 2016 by sofiaathanasiadou
marilena
Όταν παντρευτήκαμε, ονειρευόμασταν να κάνουμε οικογένεια, να ζήσουμε ευτυχισμένοι…
Παρ’ όλες κάποιες ατυχής εγκυμοσύνες, κατάφερα το 2003 να μείνω έγκυος και παρόλο που ήταν μια δύσκολη εγκυμοσύνη ήμουνα αισιόδοξη και σκεφτόμουν πώς θα ήταν το μωράκι μου, έκανα όνειρα και περίμενα την ώρα του τοκετού με ανυπομονησία και γλυκές σκέψεις…. Ξαφνικά όμως προσγειώθηκα απότομα από το ροζ συννεφάκι που ζούσα τόσο καιρό.
Η Μαριλένα γεννήθηκε στις 14-06-2004.  Δύο χρόνια μετά την γέννησή της, ήρθε η διάγνωση….Σύνδρομο Οκαμότο (Okamoto Syndrome).
Μόλις το 2ο παιδάκι και μάλιστα Ελληνόπουλο (το άλλο είναι Κινεζάκι στην Αμερική) που ζει διεγνωσμένο με αυτό το Σύνδρομο σε όλο τον πλανήτη ανάμεσα σε 7 δισεκατομμύρια ανθρώπους (συνολικά τα παιδάκια μαζί με το δικό μας ήταν 4, εκ των οποίων τα 2 Γιαπωνεζάκια και το 1 Κινεζάκι).  Αυτό το αναφέρω για να καταλάβετε την σπανιότητα της ασθένειας αυτής και την βαρύτητα που κανονικά θα έπρεπε να δοθεί από το κράτος, το οποίο ουσιαστικά φαίνεται σαν να μας τιμωρεί που φέραμε στον κόσμο ένα άρρωστο παιδί.
Εύχομαι να έχετε την υπομονή να διαβάσετε τι ακριβώς συμβαίνει στην Μαριλένα μας.
Η Μαριλένα ήρθε στον κόσμο πρόωρα (32 εβδομάδων) και με βαριά παθολογία τον Ιούνιο του 2004. Νοσηλεύτηκε στην Εντατική Μονάδα του ΙΑΣΩ με μηχανική υποστήριξη λόγω αναπνευστικής δυσχέρειας και πολλών άλλων προβλημάτων.Μου είπαν ότι θα πέθαινε!  Η Μαριλένα όμως άντεξε.
Τους 2,5 επόμενους μήνες παρέμεινε στο Παίδων Αγία Σοφία στη μονάδα των πρόωρων. Εκεί έγιναν κάποιες λάθος διαγνώσεις και παραλείψεις, οι οποίες είχαν σαν αποτέλεσμα την επιδείνωση της κατάστασής της.
Σε ηλικία 3 μηνών πήραμε την Μαριλένα από το Νοσοκομείο.  Δεν ένοιωθα μαμά της.  Φοβόμουν ότι δεν θα ένοιωθε ούτε εκείνη ότι είμαι η μαμά της.  Από την γέννησή της και για 3 μήνες το μόνο που ένοιωθε ήταν πόνος και άκουγε μόνο ξένες φωνές, χωρίς μια αγκαλιά, χωρίς την φωνή μου, παρά μόνο για μισή ώρα που είχα δικαίωμα να την βλέπω κάθε μέρα.
Τα πρώτα 3 χρόνια ήταν εφιαλτικά…. Δεν μπορούσε να φάει κανονικά, όλη την ημέρα την τάιζα γιατί χρειαζόμουν 1,5 ώρα να τα καταφέρω να φάει λίγο ή να πιει γάλα (80 γραμμάρια) και αφού έλεγα επιτέλους έκανε εμετό….
Καταστάσεις που ούτε στα όνειρά μου δεν φανταζόμουν ότι θα μπορούσα να ζήσω.
Ούτε μία μέρα δεν σταματήσαμε να πηγαίνουμε σε γιατρούς, να κάνουμε εξετάσεις. Οι λάθος διαγνώσεις από το νοσοκομείο Παίδων συνεχίζονται μέχρι και σήμερα. Πριν κάμποσο καιρό πήγαμε στο Παίδων Αγία Σοφία δεδομένου ότι έχει πρόβλημα στο ισχίο της και ζήτησε Ορθοπεδικός να της βγάλουμε ακτινογραφία.  Ο ακτινολόγος με έδιωξε διότι είχα πάει μόνη μου με το παιδί (δεν είχα άλλο συνοδό) και το παιδί δεν συνεργαζόταν για να βγει η ακτινογραφία.  Αναγκάστηκα να ζητήσω βοήθεια από άλλους, ξένους γονείς, για να την κρατήσουν…. Βγήκε μια ακτινογραφία θολή και λάθος, αλλά δεν δεχόντουσαν να της βγάλουν άλλη. Όταν την έδειξα στον Ορθοπεδικό με ενημέρωσε ότι έπρεπε σχεδόν άμεσα να χειρουργηθεί.  Αποφάσισα βέβαια να πάρω δεύτερη γνώμη από τον Ορθοπεδικό Καθηγητή κο Κανελλόπουλο, ο οποίος συνεργάζεται  με ιδιωτικό νοσοκομείο.  Βγάλαμε καινούργιες ακτινογραφίες με την βοήθεια ευγενέστατων νοσηλευτών.  Η διάγνωση ήταν ότι αν γίνει εκείνη την εποχή χειρουργείο θα είναι καταστροφικό για το παιδί!  Δυστυχώς όμως έχει έρθει ο καιρός που πρέπει αυτό το χειρουργείο να γίνει.
Το κράτος και πάλι στέκεται εμπόδιο! Για να χρησιμοποιηθεί ένα συγκεκριμένο υλικό που χρειάζεται για την επέμβασή της πρέπει να περάσει από έγκριση του ΕΟΠΥΥ καθώς το κόστος είναι τεράστιο.  Ο ΕΟΠΥΥ όμως δεν το εγκρίνει και καθυστερεί διότι προτιμάει να προμηθεύεται φθηνά αμφιβόλου προελεύσεως και ποιότητος υλικά…..
Μας έχουν φερθεί πάρα πολύ άσχημα!  Το παιδί το έχουν ταλαιπωρήσει πάρα πολύ και φοβάμαι να ξαναπλησιάσω σε Δημόσιο Νοσοκομείο!
Η Μαριλένα μας έφθασε 2 ετών μέχρι να μάθουμε τι της συμβαίνει και αυτό σχεδόν τυχαία.  Ως τότε το Ερευνητικό Κέντρο (Χωρέμειο) στο Παίδων δεν είχε καταφέρει να βγάλει διάγνωση.  Την άνοιξη του 2006, όταν χρειάστηκε να νοσηλευτεί στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών, ο Καθηγητής Καρπάθιος (Διευθυντής Παιδιατρικής στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών) έδειξε προσωπικό ενδιαφέρον και σε συνεργασία με μία ομάδα ιατρών διαφόρων ειδικοτήτων, διέγνωσε ότι το παιδί μας πάσχει από το «Σύνδρομο Οκαμότο«. Μόνο 4 παιδιά στον κόσμο έχουν διαγνωσθεί προς το παρόν ότι πάσχουν αυτό το σπάνιο σύνδρομο. Από αυτά τα παιδιά πλέον, όπως ανέφερα και παραπάνω, μόνο δύο είναι εν ζωή.  Η Μαριλένα και ένα ακόμα στην Ιαπωνία.
Κύρια χαρακτηριστικά του Συνδρόμου είναι πρόβλημα στα νεφρά (υδρονέφρωση), η κορμική υποτονία, η σχιστία υπερώας (λυκόστομα), μικροκεφαλία, ιδιαίτερα χαρακτηριστικά προσώπου, στένωση πνευμονικής αρτηρίας και ανοιχτό βοτάλιο (είναι καρδιολογικά προβλήματα) ψυχοκινητική καθυστέρηση (δεν μασάει, δεν μιλάει κλπ) και άλλα τα οποία ήταν κοινά και στα 4 παιδιά.  Η Μαριλένα επιπλέον έχει στοιχεία αυτισμού (χωρίς να είναι όμως αυτιστική), σοβαρό πρόβλημα στο έντερο, δυσπλαστικό και χαμηλής λειτουργίας νεφρό, πρόβλημα ισχίου, καθήλωση τελικού νηματίου.
(Σχετικά μπορείτε να δείτε τα άρθρα που έχουν γραφεί εδώ και εδώ)
Η Μαριλένα ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΖΗΣΕΙ και θέλει να ζήσει αξιοπρεπώς!  Είναι απίστευτο το πόσο πολύ υπομονή και δύναμη δείχνει.  Από εκείνη αντλούμε και εμείς την δύναμη να συνεχίσουμε τον αγώνα. Πρέπει η Εκκλησία να βοηθήσει για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε την προσπάθεια.  Είμαστε άνθρωποι και έρχεται κάποια στιγμή που καταρρέουμε!
Ήταν μόλις 7 μηνών όταν υπεβλήθη στην πρώτη εγχείρηση…ακολούθησαν πολλές. Συνολικά 10 χειρουργικές επεμβάσεις σε ιδιωτικά νοσοκομεία, εκ των οποίων οι 3 μέσα στο 2012 μεταξύ Φεβρουαρίου και Ιουνίου και μάλιστα βαριές επεμβάσεις.  Μια στα νεφρά και δύο στο έντερο.
Λόγω της ιδιαιτερότητας και της σπανιότητας του «Συνδρόμου Οκαμότο», το οποίο είναι εντελώς άγνωστο στην Ελλάδα, αντιμετωπίζουμε τεράστια προβλήματα.
Το Κράτος όχι μόνο δεν βοηθάει, αλλά μας «τιμωρεί»!
Σε όλη αυτή την «περιπέτεια» το Κράτος ήταν απών, οι αποζημιώσεις για τις νοσηλείες από το ΙΚΑ εξευτελιστικά μικρές και ο αγώνας μας τεράστιος!
Με έκαναν και ένοιωθα ένοχη που γέννησα αυτό το παιδί. Ένοιωθα ζητιάνα που ζητούσα τα αυτονόητα (να μου καλύψουν τις θεραπείες και τις νοσηλείες της). Ένοιωθα ντροπή που έκανα ένα παιδί με τόσα προβλήματα!  Καθημερινά προσπαθούσα να έρθω σε επαφή με αρμόδιους Υπουργείων, την Διοίκηση του ΙΚΑ, έκανα ενστάσεις για τα ποσά που μου χορηγούσαν από το ΙΚΑ.  Προσπαθούσα να βρω κάποιον να βοηθήσει. Ακόμα και οι γιατροί του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Παίδων «Αγία Σοφία» αλλά και του Παίδων Πεντέλης, που αρχικά είχα απευθυνθεί, έφερναν «δυσκολίες» για να την χειρουργήσουν.
Κάθε φορά που πλησιάζω σε Δημόσια Υπηρεσία, Νοσοκομείο, ΙΚΑ, Υπουργείο, φεύγω κλαίγοντας… Γιατί; 
Το 2010 έγραψα επιστολή στον τότε Πρωθυπουργό, Γ. Παπανδρέου.  Το γραφείο του το προώθησε σε διάφορα Υπουργεία τα οποία με την σειρά τους μου έστειλαν απαντήσεις… με λίγα λόγια ότι ήταν εκτός των αρμοδιοτήτων τους τα αιτήματά μου. Μα τελικά, ποιός είναι αρμόδιος για ένα παιδί που είχε την ατυχία να γεννηθεί με το Σύνδρομο Οκαμότο; 
Είχα στείλει επιστολές στο Υπουργείο Υγείας, στον ΕΟΠΥΥ με κοινοποίηση και στο Γραφείο Τύπου του κου Α. Σαμαρά, στον Δήμαρχο του Αμαρουσίου κου Πατούλη, στους Γιατρούς του Κόσμου όπου μίλησα και με τον Πρόεδρο τον κο Κανάκη και δεν σκοπεύω να σταματήσω τις προσπάθειες ποτέ. Όμως δεν μπορούσα να αφήνω το παιδί μου αβοήθητο ούτε μέρα.
Η Μαριλένα μας, παρακολουθεί εδώ και 5 χρόνια το ημερήσιο πρόγραμμα στην Εταιρεία Προστασίας Σπαστικών στην Αργυρούπολη όπου κάνει κάποιες θεραπείες αλλά είναι ελάχιστες σε σχέση με τις ανάγκες της και δεν επαρκούν.
Το 2012 αποφάσισα να δημοσιοποιήσω το πρόβλημα της Μαριλένας όπου είχαμε ανταπόκριση από τον Πρωθυπουργό και έγινε ένα μεγάλο βήμα. Εγκρίθηκαν κατ’εξαίρεση επιπλέον θεραπείες και θεραπευτική ιππασία (άγνωστη λέξη για τους δημοσίους υπαλλήλους φυσικά….).  Εδώ αξίζει να σημειώσω ότι η έγκριση έχει δοθεί μέχρι τις αρχές του 2015.  Λες και το παιδί μου θα γίνει ως δια μαγείας ξαφνικά καλά και θα εξαφανιστεί το σύνδρομο….
Παρόλο λοιπόν που η εντολή του κου Σαμαρά ήταν ξεκάθαρη για την έγκριση, το δημόσιο και η γραφειοκρατία έως και σήμερα καλά κρατεί….
Κάθε μήνα τρέχω στο ΙΚΑ και δυστυχώς αρχές του 2015 θα πρέπει να αρχίσω να ξανανεβαίνω τον Γολγοθά, να εξηγώ, να ζητώ, να παρακαλάω για να δώσουν ξανά έγκριση και πάλι από την αρχή.
Γιατί πρέπει για το κάθε τι, που θεωρείται σε άλλο κράτος αυτονόητο, εμείς να τρέχουμε χάνοντας έτσι ώρες ουσιαστικών υποχρεώσεων; Τον Νοέμβριο του 2009 αναγκάστηκα να παραιτηθώ και να είμαι μόνιμα άνεργη, ώστε να είμαι κοντά της και να της παρέχω το καλύτερο δυνατόν. Εκτός από τις επεμβάσεις, χρειάζεται κάθε μήνα πολλές εξετάσεις, αρρωσταίνει συχνά και δεν ήταν δυνατόν να απουσιάζω τόσο συχνά από την εργασία μου. Συγχρόνως έπεσα και σε βαριά κατάθλιψη (φυσικό επακόλουθο είπαν οι γιατροί μετά από όσα περάσαμε και ακόμα περνάμε)
Δεν ξέρω αν είναι δυνατό να αλλάξει κάτι στην Ελλάδα. Θεωρώ όμως, ότι είναι δυνατό να καταλάβουν οι υπεύθυνοι επιτέλους  πως βασιζόμαστε σε αυτούς, να μας βοηθήσει και να ασχοληθεί με κάτι τόσο σπάνιο και μοναδικό στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη! Γιατί αξίζει στη Μαριλένα μία καλύτερη, πιο ποιοτική ζωή. Γιατί πρέπει να δοθεί η ευκαιρία στο κοριτσάκι μας να φθάσει σε σημείο να μπορεί να αυτοεξυπηρετείται όσο είναι δυνατό.
Εμείς, οι γονείς της, έχουμε «λυγίσει» ψυχολογικά και οικονομικά.  Τα μηνιαία έξοδα της Μαριλένας είναι υπέρογκα και παρόλα αυτά για το κράτος είμαστε απλά μια ακόμα 5μελής οικογένεια που με την εντελώς παράλογη φορολογία και το υψηλό κόστος διαβίωσης μας ξετινάζει στην κυριολεξία καθημερινά….
Kάπως έτσι φτιάξαμε στο Facebook μια ομάδα για την Μαριλένα μας, για να γίνει καταρχήν γνωστό το Σύνδρομο Οκαμότο. γενικότερα και στο εξωτερικό μια και υπάρχει ακόμα άγνοια. Επίσης να δείξουμε στον κόσμο που έχει παρόμοια προβλήματα πόσο δύναμη υπάρχει, να μην απογοητεύονται, να ενημερώνονται από την πορεία της κατάστασης της Μαριλένας.
Ο ένας παίρνει κουράγιο από τον άλλον και μπορεί ακόμα να βρεθεί και άλλη περίπτωση που ακόμα είναι αδιάγνωστη…..!

marilena2Εξελίξεις για την Μαριλένα μας

Χρόνια τώρα έψαχνα να βρω το άλλο παιδάκι που πάσχει από το Σύνδρομο Οκαμότο, όπως η Μαριλένα μας. Δεν είχα αφήσει link για link και υποlink του υποlink που να μην ψάχνω. Μάταια όμως…. Το παιδάκι ήταν εξαφανισμένο. Ήξερα ότι πριν από χρόνια είχε πάει στην Ιαπωνία με τους γονείς του. Από εκεί και πέρα καμία πληροφορία. Δεν ήξερα καν αν ζει ακόμα και σίγουρα ήταν κάτι μου με ενδιέφερε ιδιαίτερα καθώς και η τωρινή κατάστασή του, αφού ήταν το μοναδικό μαζί με την Μαριλένα που ίσως ζούσε ακόμα με το Οκαμότο.
Ως συνήθως βοήθεια από πουθενά! Κανείς δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ από τον τομέα της Υγείας να ασχοληθεί με ένα τόσο σπάνιο Σύνδρομο που ίσως βοηθούσαν στο να βρεθεί και κάποιο άλλο παιδί.
Όμως αποδείχτηκε για ακόμα μια φορά ότι ο επιμένων νικά και αν δεν κάνεις κάτι μόνο σου δεν πρόκειται να σε βοηθήσει κανείς και ποτέ!!! Προχθές το βράδυ που είχα τις συνήθεις αυπνίες μου, είπα να ρίξω πάλι μια ματιά μήπως βρω κάτι. Έψαχνα επί 4 ώρες περίπου και σαν κάτι να με έσπρωχνε να μην σταματήσω να ψάχνω…. Και επιτέλους έπεσα πάνω σε ένα άρθρο που γράφτηκε πέρσι από τον γενετιστή στην Αμερική (Robert Wallerstein) που είχε βρει την 3η περίπτωση παιδιού με το Οκαμότο! Το παιδάκι ζει!!! Τελικά είναι Κινεζάκι που ζούσε χρόνια στην Αμερική, κοντά στην ηλικία της Μαριλένας, έφυγε με τους γονείς του για την Κίνα όπου και ο Αμερικάνος έχασε τα ίχνη του και πριν λίγο καιρό επέστρεψαν στην Αμερική όπου επισκέφθηκαν για followup τον γιατρό! Ο μικρός έχει κάνει και αυτός αρκετές επεμβάσεις κάποιες ίδιες, κάποιες παρόμοιες και κάποιες σχετικές με την εγχείρηση που πρόκειται να κάνει και η Μαριλένα σε λίγο καιρό.
Διάβαζα το κείμενο έτρεμα και έκλαιγα συγχρόνως! Σκεφτόμουν ότι αν είχα την δυνατότητα και τα μέσα θα έφευγα άμεσα για Αμερική μήπως μπορέσουμε και βγάλουμε καμιά άκρη εφόσον είναι εκεί και το άλλο παιδί. Μπορεί και όχι, αλλά τουλάχιστον θα είχαμε πολύ καλύτερη μεταχείρηση και ιατρική περίθαλψη….
Έχουμε αλληλογραφία με τον Αμερικανό γενετιστή, όπου ενδιαφέρθηκε φυσικά αμέσως για την κατάσταση της Μαριλένας και το ιστορικό της ως τώρα. Δεν έχω ιδέα αν θα βγει κάτι, δεν ξέρω αν θα μπορέσουμε ποτέ να μάθουμε γιατί συνέβη αυτό, δεν ξέρω καν αν θα υπάρξει ποτέ κάτι που ίσως μπορέσει να της δώσει μια πιο φυσιολογική ζωή….
Αυτό που ξέρω είναι ότι μόλις πάει να με πάρει από κάτω, γίνεται κάτι ως δια μαγείας και αρχίζω πάλι να ελπίζω (κι ας είχα πει ότι δεν θα ξαναείμαι αισιόδοξη. Τελικά για τα παιδιά σου πάντα ελπίζεις και θα ελπίζεις έστω και στο πολύ πίσω μέρος του μυαλού σου ότι κάτι μπορεί να γίνει. Ο Θεός είναι μεγάλος…. Πιστεύω στα θαύματα και ήδη το ότι η Μαριλένα ζει με όλα αυτά τα προβλήματα και όσα έχει τραβήξει για μένα είναι θαύμα που όμως δεν θα ήθελα να τελειώσει ποτέ…..
Σίγουρα αν είχα την υποστήριξη του Κράτους τα πράγματα να ήταν πολύ καλύτερα καθώς οι απαιτήσεις για την φροντίδα της είναι πολλές και συνεχώς αυξάνονται. Όμως για να έχω κάθε φορά αυτό που προκύπτει ότι χρειάζεται η Μαριλένα πρέπει να χάνω την αξιοπρέπειά μου, να γίνομαι χάλια ψυχολογικά παρακαλώντας τους διάφορους Υπουργούς να δώσουν σημασία, να με ντροπιάζουν δημόσιοι υπάλληλοι και τελικά να έρχεται κάποιο προσωρινό (πάντα) αποτέλεσμα μετά από κανα δυό χρόνια, έχοντας σπαταλήσει ατελείωτες ώρες τηλεφωνικής επικοινωνίας με διάφορους που τους χαλάω την ησυχία τους και ενίοτε να μου κλείνουν και το τηλέφωνο…..
Έχω συνέχεια μπροστά μου το άθρο και κοντεύω να το μάθω απ’έξω. Βλέπω την φωτογραφία του παιδιού ξανά και ξανά και είναι απίθανο πόσα κοινά χαρακτηριστικά προσώπου έχουν (παρόλο που είναι Κινεζάκι). Ίσως να μην μπορεί κάποιος να καταλάβει γιατί μου προκαλεί τόση συγκίνηση και ταραχή…. Για μένα είναι όμως ό,τι πιο πολύτιμο έχω βρει τον τελευταίο καιρό! Ας ελπίσουμε ότι θα έχουμε με τον Αμερικανό μια πολύ καλή συνεργασία από εδώ και πέρα με συχνή επαφή και ανταλλαγή πληροφοριών και ίσως σταθούμε τυχεροί….
Πηγή: www.troldisabled.gr

Μια ολόκληρη τάξη μαθητών δημοτικού έμαθε τη νοηματική γλώσσα για χατήρι ενός συμμαθητή τους

Published Φεβρουαρίου 7, 2016 by sofiaathanasiadou

949413_bosnia

Μερικά υπέροχα παιδιά και μια δασκάλα στο Σεράγεβο αποφάσισαν πως δεν θα άφηναν τον 6χρονο Zejd στην απομόνωση

Από τον ΘΑΝΑΣΗ ΧΑΡΑΜΗ

 

Όταν η Mirzana Coralic ρώτησε στο δημοτικό σχολείο στη γειτονιά του Σεράγεβο, αν θα μπορούσε να γράψει τον κωφό γιο της για τα μαθήματα της πρώτης τάξης, η δασκάλα Sanela Ljumanovic απάντησε καταφατικά χωρίς καν να το σκεφτεί.   Ο Σεπτέμβρης έφτασε σύντομα και ο έξι ετών Zejd ήταν στη τάξη και καθόταν σιωπηλός, αλλά με τα μάτια ορθάνοιχτα στο θρανίο μιας τάξης. Εκείνη την περίοδο, κανείς στο σχολείο, αλλά ούτε και ο ίδιος ο μικρός, δεν γνώριζαν τη νοηματική και η δασκάλα αποφάσισε πως θα έπρεπε να εφεύερει κάτι για να βοηθήσει.   Προσπάθησε να αναπτύξει τα δικά της κόλπα και μερικά σημάδια για να μπορεί να επικοινωνήσει με τον 6χρονο, αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό. Το παιδί έπρεπε να μπορεί να επικοινωνεί και με τους συμμαθητές του και να μην είναι απομονωμένο στην τάξη.

Τρεις μήνες αργότερα, όλοι οι μαθητές της πρώτης τάξης στο δημοτικό σχολείο Osman Nakas στο Σαράγεβο, είχαν μάθει τα βασικά της νοηματικής γλώσσας και μπορούσαν να επικοινωνούν με τον συμμαθητή τους.    Το 2003, η Βοσνία θέσπισε νόμους που επιτρέπουν στα παιδιά με ειδικές ανάγκες να ενταχθούν πλήρως στην κοινωνία, συμπεριλαμβανομένων των κανονικών σχολείων. Τα παιδιά υποτίθεται ότι έχουν βοηθούς που κάθονται μαζί τους στην τάξη και μεταφράζουν ή βοηθούν με όποιο τρόπο απαιτείται. Αλλά στην πράξη, στην εξαθλιωμένη Βοσνία, μετά βίας φτάνουν τα χρήματα για να να κρατηθούν ανοικτά τα σχολεία και τα παιδιά αυτά αφήνονται στη φροντίδα και τη φαντασία των γονιών τους και την καλή θέληση του προσωπικού του σχολείου.

Ο Zejd ήταν τυχερός και όλο αυτό που έγινε ενίσχυσε κατά πολύ την αυτοεκτίμησή του. Η μητέρα του λέει πως πριν αρχίσει το σχολείο είχε κάνει κάποιες προσπάθειες να του μάθε τη νοηματική, αλλά εκείνος δεν έδειχνε ενδιαφέρον. Τώρα ανυπομονεί κάθε μέρα να πάει στο σχολείο. Οι συμμαθητές του υποδέχτηκαν με πολύ ενθουσιασμό την πρόκληση για εκμάθηση μιας νέας γλώσσας και πλέον διδάσκουν τους γονείς τους στο σπίτι.

949414_erze

949408_enhanced-22726-1454842057-3

949409_68fa0509ea2d45d9b050e3096a2ba8f8-1560x1040

949410_53a8c98921444a8882ab53dda4c4c381-1560x1040

949412_5be397ed550c4a6d9db9a5aaf75255d5-1560x1040

Πηγή: www.lifo.gr

 

Όχι, δεν θα σε αγκαλιάσει το παιδί μου! Μην το παίρνεις προσωπικά!

Published Φεβρουαρίου 7, 2016 by sofiaathanasiadou
paidi-ektrosi
Σήμερα το πρωί στο γραφείο ήρθα αντιμέτωπη με μια πολύ περίεργη κατάσταση και θέλησα να τη μοιραστώ μαζί σας. Εξυπηρέτησα μια κυρία η οποία είχε μαζί της και την κόρη της που δεν πρέπει να ήταν πάνω από 5 χρονών. Αφού τελειώσαμε αυτό που ήθελε παρακίνησε την κόρη της να μου δώσει ένα φιλί για να με ευχαριστήσει. Κοίταξα αμέσως το παιδί και ένιωσα πως δεν ήθελε να κάνει κάτι τέτοιο,αντίθετα κρύφτηκε ακόμα πιο πολύ μέσα στην αγκαλιά της μαμάς της ενώ εκείνη συνέχιζε να την πιέζει να μου δώσει ένα φιλί.
Αρνήθηκα από την πρώτη στιγμή και είπα πως δε χρειαζόταν, ενώ την ευχαρίστησα για την κίνηση της. Γιατί εμείς οι γονείς λοιπόν, πιέζουμε ορισμένες φορές τα παιδιά μας να κάνουν κάτι παρά τη θέληση τους. Να αγκαλιάσουν τον παππού και τη γιαγιά , να φιλήσουν ένα φίλο για να τον αποχαιρετήσουν, να δώσουν το χέρι σε έναν άγνωστο που μόλις γνώρισαν;
Έχετε νιώσει πως έρχεστε σε δύσκολη θέση από τη συμπεριφορά των παιδιών σας; Είναι απόλυτα λογικό να εκφράζουν τη βούληση τους ακόμα και όταν αρνούνται να αγκαλιάσουν συγγενείς ή όταν  σε ένα οικογενειακό τραπέζι λένε πως το φαγητό δεν είναι καλό. Πείτε σε φίλους και γνωστούς να μην το παίρνουν προσωπικά.
Μαθαίνουμε στα παιδιά να έχουν τον έλεγχο του σώματος τους και ότι δεν είναι υποχρεωμένα να δείξουν την αγάπη τους με ένα άγγιγμα. Με το να τους  δίνουμε την επιλογή στο ποιόν θα αγκαλιάσουν τους ενθαρρύνουμε να αναλάβουν την ευθύνη για το σώμα τους και να μάθουν ναθέτουν τα όρια ώστε να αποφύγουν μελλοντικά να γίνουν ακόμα και θύματα σεξουαλικής ή συναισθηματικής «κακοποίησης».
Δεν είναι ανάγκη να τα γεμίζουμε ενοχές επειδή δεν ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα αγάπης ενός θείου ή ενός φίλου και το κυριότερο τους τονίζουμε ότι δεν ευχαριστούμε τους άλλους με το σώμα μας. Σκεφτείτε ένα κορίτσι που ξεκινάει σεξουαλικές επαφές πολύ πριν το θελήσει μόνο και μόνο γιατί φοβάται ότι ο σύντροφος της θα την απορρίψει.
Εμψυχώνουμε τα παιδιά και δεν τους αναγκάζουμε να βάλουν στην άκρη τα συναισθήματα τους για χάρη της ευτυχίας άλλων ή από ευγένεια έτσι ώστε να αποκτήσουν υγιείς σχέσεις στη ζωή τους και να περάσουν το ίδιο μήνυμα με τη σειρά τους στα παιδιά τους.
Μπορεί να φαινόμαστε αγενείς αλλά είναι σημαντικό να τα προστατέψουμε από επίδοξους εκμεταλλευτές και τοξικές σχέσεις. Μόνα τους θα βάλουν τα όρια και θα χαρίσουν την αγκαλιά τους εκεί που τα ίδια επιθυμούν, νιώθουν άνετα και ασφαλή.
 
Σας φιλώ.
Διαβάστηκε εδώ: nanarinia.blogspot.gr

Μαθήματα πειθαρχίας: Δώστε στα παιδιά λιγότερες επιλογές αλλά περισσότερες αγκαλιές

Published Φεβρουαρίου 7, 2016 by sofiaathanasiadou
Οι αίθουσες διδασκαλίας στα σχολεία είναι γεμάτες με εφήβους που δεν υπακούν στους καθηγητές τους και μικρά παιδιά στους δασκάλους τους. Παιδιά που κάνουν φασαρία, που δεν απενεργοποιούν τα κινητά τους –παρ’όλες τις απαγορεύσεις– που επιλέγουν να μην ακούν τους ενήλικες που τους λένε τι να κάνουν και τι να μην κάνουν. Παιδιά που απλά επιλέγουν να μην υπακούουν σε ενήλικες, οι οποίοι φαίνεται να μην έχουν καμία πειθώ και τρόπο να επιβληθούν.

Η βασική διαφορά ανάμεσα σε ένα παιδί και σε έναν ενήλικα, είναι η επιλογή, σωστά; Και πέρα από συγκεκριμένες υποχρεώσεις που έχουμε, όπως το να πληρώσουμε τη δόση του δανείου, τους λογαριασμούς μας ή τη διατροφή της οικογένειας, όλοι οι ενήλικες έχουμε επιλογές: Από το «θα φορέσω τακούνια σήμερα» ή «θέλω γάλα στον καφέ μου» μέχρι το «είναι η κατάλληλη στιγμή να αποκτήσω μωρό;» και «πώς θα είναι η ζωή μου αν χωρίσω;». Οι μικρές ή μεγάλες αποφάσεις είναι το χαρακτηριστικό της ζωής των ενηλίκων.

Τώρα, θυμηθείτε την παιδική σας ηλικία: Σε μεγάλο βαθμό τρώγατε ό,τι σαν έδιναν. Φορούσατε ό,τι σας έλεγαν και οι επιλογές σας, τις περισσότερες φορές, περιορίζονταν στο ποιός θα είναι ο καλύτερος φίλος σας ή με ποιόν θα παίξετε εκείνη την ημέρα. Αυτό σε καμία περίπτωση δεν είναι μια συναισθηματική αναφορά στις παλιές καλές ημέρες, όταν τα παιδιά ήταν ευχαριστημένα παίζοντας και με ένα τούβλο ή ήταν ευγνώμονα και με ένα γλυκό τις ημέρες των Χριστουγέννων. Η ρήση των Άγγλων ότι «τα παιδιά πρέπει να φαίνονται και να μην ακούγονται», είναι οριακά καταχρηστική και ίσως επιτρέπει σε γονείς και εκπαιδευτικούς να δρουν πολλές φορές σαδιστικά, με το πρόσχημα της πειθαρχίας.

Μια αναφορά όμως της Ofsted, Υπηρεσίας στη Μεγ.Βρετανία για τα εκπαιδευτικά στάνταρντ και θέματα που αφορούν την παιδική ηλικία, έδειξε ότι σχεδόν 700.000 παιδιά που φοιτούν σε σχολεία της Μ.Βρετανίας, δεν έχουν καθόλου καλή συμπεριφορά και το γεγονός εντυπωσιάζει. Δεν είναι οι καρέκλες που πετιούνται μέσα στις τάξεις που προκαλούν το πρόβλημα, αλλά οι εκπαιδευτικοί που δεν μπορούν να επιβάλλουν την ησυχία και να σταματήσουν τη φλυαρία των παιδιών και την έλλειψη προσοχής μέσα στις τάξεις. Στην ετήσια έκθεσή της, η Ofsted εντόπισε την «περιστασιακή αποδοχή» του χαμηλού επιπέδου και της αναστάτωσης, που σημαίνει ότι «οι εκπαιδευτικοί θα πρέπει πλέον να παλέψουν για τη δημιουργία ενός περιβάλλοντος, στο οποίο όλα τα παιδιά θα εκπαιδεύονται σωστά και θα κάνουν καλά αυτό που πρέπει».

Η πειθαρχία 30 χρόνια πριν μέχρι σήμερα

Υπάρχει μια θεωρία για όλα αυτά. Όλα ξεκίνησαν τη δεκαετία του 1980: Τα ηλεκτρονικά παιχνίδια υπολογιστών εμφανίστηκαν με τη μορφή του Pac–man και το να είσαι γονιός απεικόνιζε το αν είσαι πετυχημένος ή αποτυχημένος.

Η ψυχολογία έγινε παρανοϊκή στο θέμα της «αυτοεκτίμησης», ενώ το MTV κυριαρχούσε. Το 1986, λοιπόν, απαγορεύτηκε η σωματική τιμωρία στα δημόσια σχολεία, σε πολλές χώρες στο δυτικό κόσμο. Οι μαμάδες πήγαν να εργαστούν και επέστρεφαν σπίτι με ενοχικά συναισθήματα. Στους μπαμπάδες αυτό δεν άρεσε και τα διαζύγια άνθισαν. Και εδώ αρχίζει ένας υπέροχος ανταγωνισμός μεταξύ των δύο αντικρουόμενων γονικών παρορμήσεων: Πειθαρχία έναντι επιεικούς ανεκτικότητας. Οι γονείς άρχισαν να γίνονται «φίλοι» με τα παιδιά τους. Και μέσα σε 10 χρόνια το χάσμα μεταξύ των παιδιών και των ενηλίκων που υπήρχε αρχικά, μειώθηκε πάρα πολύ.

Φτάνουμε στο 2014 και οι τάξεις στα σχολεία διαταράσσονται από εφήβους – παιδιά, συνδεδεμένα με την τεχνολογία και έναν κενό τρόπο ζωής. Με πλεόνασμα πορνό. Με πλύση εγκεφάλου από ριάλιτυ σόου, όπου τα προτρέπουν να «ακολουθήσουν τα όνειρά τους» και δυσαρεστημένους γονείς, στερημένους μεν από χρόνο, αλλά υπερβολικούς με τα δώρα. Σίγουρα, αυτό μπορεί να θεωρηθεί μια τεράστια υπεραπλούστευση και η λύση οπωσδήποτε δεν θα ήταν οι μαμάδες να μείνουν στο σπίτι με αγχολυτικά χάπια ή χάνοντας την οικονομική τους ανεξαρτησία.

Υπάρχει όριο στις επιλογές του παιδιού;

Ανάμεσα σε όλο αυτό το χάος βρίσκεται το κρίσιμο ζήτημα της «επιλογής» και των «ευκαιριών». Με τη σύγχυση των γονιών για τη θετική άσκηση του γονικού τους ρόλου και την ελεύθερη ανατροφή των παιδιών, τα παιδιά του σήμερα δεν δέχονται τίποτα άλλο παρά μόνο επιλογές από μαμάδες και μπαμπάδες που προσπαθούν τόσο σκληρά για να κάνουν το σωστό. Ακούμε πολύ συχνά σε συζητήσεις γονέων τη φράση: «δεν πρέπει το παιδί να κάνει κάτι που δεν του αρέσει ή δεν το επιλέγει».

Καθημερινά αυτό εφαρμόζεται σε όλα τα κορίτσια και τα αγόρια, που θα μπορούσαν να: συμμετάσχουν στην παραγωγή της θεατρικής ομάδας ή σε αγώνες στο κολυμβητήριο, να κάνουν τη σχολική εργασία τους, να τραγουδήσουν στη χορωδία, να βοηθήσουν στην οργάνωση της χριστουγγενιάτικης σχολικής γιορτής, να πετύχουν ένα στόχο. Κάθε φορά που ένας εκπαιδευτικός προφέρει τις λέξεις «είναι προαιρετικό», φαίνεται σαν τα παιδιά να έχουν «αναλάβει τον κόσμο».

Θα μπορούσε βέβαια κανείς να πεί: Γιατί όχι, η ζωή έτσι δεν είναι; Προτιμάς να είσαι εδώ ή εκεί, να εξασκείς αυτό ή εκείνο το επάγγελμα; Υπάρχει ο αντίλογος: Οποιοσδήποτε από εμάς θα μπορούσε να κάνει κάτι που δεν ήθελε ποτέ να κάνει, αλλά αναγκάστηκε.

Λοιπόν, εκεί ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα. Ας δούμε με μια ανέμελη άποψη, ότι όσο ένα 10χρονο αγόρι, αυτό που θα ήθελε πραγματικά να κάνει είναι να παρακολουθεί τηλεόραση όλη την ημέρα – αλλά αυτό δεν είναι μια «επιλογή», τόσο θα μπορούσε να του δοθεί η ευκαιρία να προθυμοποιηθεί/ανταγωνιστεί/πρέπει να πάει/κάνει την εργασία του.

Η συνέπεια αυτής της ευρείας επιλογής στα παιδιά οδηγεί σε αίθουσες διδασκαλίας γεμάτες εφήβους που επιλέγουν να μην σταματούν τη φασαρία, που επιλέγουν να μην απενεργοποιούν τα κινητά τους τηλέφωνα, που επιλέγουν να μην ακούν το μάθημα, γιατί απλά ένας ενήλικας τους το λέει να το πράξουν. Και, στο μυαλό τους, οι ενήλικες δεν έχουν καμιά εξουσιοδότηση και ισχύ για κάτι τέτοιο.

Άλλωστε, στην πραγματικότητα, μια πληθώρα επιλογών που δίνονται, είναι σκουπίδια για τα παιδιά, ειδικά για τα μικρότερα σε ηλικία. Πολύ συχνά δεν παραθέτουμε επιλογές για το τί θα φάνε, επιτρέποντάς τους να κοιτάνε ανέκφραστα το ψυγείο και ζητώντας τους να αποφασίσουν γρήγορα; Τι συμβαίνει με εμάς; Είμαστε πάρα πολύ κουρασμένοι για να πάρουμε εμείς μια ακόμα απόφαση ή προσπαθούμε σκληρά να ευχαριστήσουμε τα παιδιά και ως εκ τούτου, για μια στιγμή έστω, νιώθουμε ότι είμαστε καλοί γονείς; Οι πιθανότητες είναι να απαντήσουν «κροκέτες ψαριού ή κοτόπουλου ». Στη συνέχεια να επιμένουν ότι είπαν «πίτσα», ενώ άλλες φορές να αρνούνται να φάνε, 20 λεπτά αργότερα, αποκαλώντας σας κακή μητέρα –επειδή καθυστερήσατε την ετοιμασία του φαγητού τους.

Τα παιδιά έχουν ανάγκη την πειθαρχία

Η επιλογή είναι πάντα κάτι κουραστικό. Τα παιδιά, χρειάζονται ισχυρά όρια και σαφείς, συνεπείς κατευθύνσεις. Όταν σερφάρουμε στο Διαδίκτυο αναζητώντας συμβουλές για γονείς (για τους εμβολιασμούς των παιδιών, τον ύπνο, τη διατροφή, την εκπαίδευση … ο κατάλογος είναι ατελείωτος), είμαστε τόσο πλημμυρισμένοι από αντιφατικές ιδέες, ώστε δεν μπορούμε να ακούσουμε τις δικές μας. Και πραγματικά, χωρίς τόσες επιλογές, θα μπορούσαμε ίσως πιο εύκολα να γνωρίζουμε τί είναι καλύτερο για την ανατροφή που δίνουμε εμείς, στα δικά μας παιδιά.

Με τον ίδιο τρόπο, το θέμα της επιλογής δεν είναι διαφορετικό για τα παιδιά. Το ίδιο ισχύει και για την ανατροφή τους και το χρονοδιάγραμμα των δραστηριοτήτων τους, που μπορεί να τους επιτρέπει να περάσουν μια ολόκληρη μέρα ελεύθερη από τους ενήλικες, εγκαταλείποντας πολύ ωραία το σπίτι μέχρι την ώρα του βραδινού φαγητού, ενώ είναι πιο πιθανό να ακούτε το κινητό τους τηλέφωνο να χτυπά, παρά να ακούτε τη φωνή τους.

Ίσως οι δάσκαλοι και οι καθηγητές να πρέπει να αναπτύξουν μια ήρεμη και με σεβασμό, ουσιαστική καλλιέργεια για την εκμάθηση. Αυτό μπορεί να ξεκινήσει μόνο στο σπίτι: Λιγότερες διαπραγματεύσεις με τα παιδιά μας. Να προσφέρουμε λιγότερες επιλογές, δίνοντας λίγο παραπάνω τον χρόνο μας και ένα εκατομμύριο αγκαλιές, αλλά όχι υλικά αγαθά.

Τα παιδιά έχουν σίγουρα την ανάγκη για πειθαρχία και χρειάζεται να θυμηθούν μια σημαντική παλιά φράση: «Επειδή το λέω εγώ. Γιατί είμαι ενήλικας.»

πηγή: premium.paratiritis.gr

Πηγή: mama365.gr

Η Eurobank ζητά προσωπικό – Έως αύριο τα βιογραφικά

Published Φεβρουαρίου 6, 2016 by sofiaathanasiadou

f850b387ce04423756ff6837c2233c17_L

Η Eurobank ζητά προσωπικό – Έως αύριο τα βιογραφικά Νέα, δυναμικά στελέχη για το Δίκτυο Καταστημάτων της στην περιοχή της Ρόδου αναζητά η Eurobank.

Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να αποστείλουν το βιογραφικό τους σημείωμα στην ηλεκτρονική διεύθυνση career@eurobank.gr, έως τις 7 Φεβρουαρίου.

Το νέο προσωπικό θα έχει ως βασικές αρμοδιότητες:

• Tην εξυπηρέτηση των πελατών, με έμφαση στην προβολή / προώθηση των προϊόντων και της εικόνας της Τράπεζας προς το ευρύ κοινό.

• Tην ανάπτυξη και διατήρηση του υπάρχοντος πελατολογίου, μέσω της προώθησης των χρηματοοικονομικών προϊόντων της Τράπεζας.

• Tη διαχείριση των καθημερινών τραπεζικών εργασιών / συναλλαγών.

• Tην παρακολούθηση των εξελίξεων της τοπικής αγοράς και του ανταγωνισμού. Οι κατάλληλοι υποψήφιοι θα πρέπει να διαθέτουν:

• Πτυχίο ανώτατου ή ανώτερου εκπαιδευτικού ιδρύματος, θετικής ή οικονομικής κατεύθυνσης.

• Προηγούμενη επαγγελματική εμπειρία μέχρι 2 έτη στην εξυπηρέτηση πελατείας θα εκτιμηθεί ως επιπλέον προσόν. • Ανεπτυγμένες ικανότητες επικοινωνίας και έντονος προσανατολισμός στην εξυπηρέτηση πελατών και στην επίτευξη αποτελεσμάτων.

• Αριστη γνώση χειρισμού Η/Υ (MS Office) και της αγγλικής γλώσσας.

• Εκπληρωμένες στρατιωτικές υποχρεώσεις (για τους άντρες συμμετέχοντες).

Τα κριτήρια Η εντοπιότητα και η γνώση της τοπικής αγοράς αποτελούν απαραίτητη προϋπόθεση για τη διεκδίκηση μιας θέσης. Περισσότερες πληροφορίες παρέχει η Διεύθυνση Επιλογής και Ανάπτυξης Ανθρώπινου Δυναμικού στo τηλέφωνo 210 335 7172.

www.dikaiologitika.gr

Ένας συμμαθητής μου μού είπε ότι η λέξη αυτή σημαίνει «χαζός», μα ο Διονύσης δεν ήταν χαζός!

Published Φεβρουαρίου 6, 2016 by sofiaathanasiadou

class-classmate-autism-679x679 (1)

«Πέμπτη δημοτικού. Τη θυμάμαι σαν τώρα. Στο σχολείο μας ήρθε ένας καινούριος μαθητής, ο Διονύσης. Η δασκάλα μάς τον παρουσίασε και μας είπε πως πρέπει να είμαστε φιλόξενοι. Να τον γνωρίσουμε στο διάλειμμα, να του δείξουμε το σχολείο και να τον εντάξουμε στην παρέα μας για να νιώθει κι εκείνος όμορφα στην τάξη μας.

Εμείς δεχθήκαμε αμέσως! Θα το κάναμε, βέβαια, αυτό ακόμα κι αν δεν μας το έλεγε η δασκάλα. Άλλωστε, το ίδιο είχαμε κάνει και πέρυσι, όταν ήρθε στην τάξη μας ο Θοδωρής! Αλλά τώρα, αφού μάς το ζήτησε κι η δασκάλα, νιώσαμε ότι είχαμε μεγαλύτερη ευθύνη!

Η δασκάλα με έβαλε να κάτσω μαζί του για να τον βοηθάω. Ήμουν άλλωστε από τα «καλά παιδιά» της τάξης κι έτσι, θα του έκανε καλό η παρέα μου. Δεν μου έδινε ωστόσο και ιδιαίτερη προσοχή. Όταν μάλιστα πήρα το μολύβι του για να του δείξω κάτι, εκείνος μου το άρπαξε από το χέρι φωνάζοντας! Άλλες φορές, όταν του μιλούσα με κοιτούσε και επαναλάμβανε τα λόγια μου! Ήταν σαν να με κοροϊδεύει!

Στο διάλειμμα, τον πλησιάσαμε όλοι μαζί και του κάναμε πολλές ερωτήσεις για να τον γνωρίσουμε! Μας φαινόταν όμως λιγάκι περίεργος. Δεν έδειχνε να του αρέσει η παρέα μας. Ακόμα περισσότερο, έδειξε να ενοχλείται κάποια στιγμή. Ίσως βέβαια να τον κουράσαμε κι εμείς με τις ερωτήσεις μας. Ίσως να τον «τρομάξαμε» δείχνοντας όλο μας το ενδιαφέρον.

Έτσι, δεν είχαμε πολύ καλή αρχή. Αλλά και τις υπόλοιπες ημέρες φερόταν κάπως περίεργα. Προτιμούσε να παίζει μόνος του, αν και συχνά πηγαίναμε και τον καλούσαμε στο παιχνίδι μας. Κι εκείνος όλο αρνιόταν. Απέφευγε να μας κοιτάζει και να μας μιλάει. Μερικές φορές μιλούσε μόνος του. Όταν τον ρωτούσαμε τι είπε, για να πιάσουμε κουβέντα μαζί του, εκείνος μας αγνοούσε.

Μα και τις φορές που δεχόταν να έρθει μαζί μας, πάλι ήταν σαν να έπαιζε μόνος του. Δεν ακολουθούσε την ομάδα, δεν τον ενδιέφερε αν θα νικήσουμε ή όχι και από την άλλη οι κανόνες ήταν γι’ αυτόν άγνωστοι. Σαν να μην μπορούσε να τους καταλάβει. Κι όταν προσπαθούσαμε να του δείξουμε πώς παίζεται το παιχνίδι, εκείνος έβαζε τα κλάματα και έφευγε. Μια μέρα θέλαμε να παίξουμε ποδόσφαιρο. Μα εκείνος αντί να κλοτσάει την μπάλα και να προσπαθεί να βάλει γκολ, την έπιανε στα χέρια του, την πετούσε ψηλά και την δάγκωνε. Προσπαθούσαμε να του εξηγήσουμε ότι πρέπει να ακολουθεί τους κανόνες, αλλά εκείνος άρχισε να ουρλιάζει κι έφυγε τρέχοντας με την μπάλα στα χέρια του.

Εμείς πήγαμε στη δασκάλα να της πούμε τι συνέβη, αλλά και για να πάρουμε πίσω την μπάλα μας. Μερικοί συμμαθητές μου ήταν πολύ θυμωμένοι κι έτρεξαν να του πάρουν την μπάλα. Εκείνος όμως συνέχιζε να ουρλιάζει και να την κρατά. Η δασκάλα τον απομάκρυνε και τον πήρε στο γραφείο. Έπειτα, μας μάζεψε όλους για να μας μιλήσει. Τότε, ξεκίνησαν τα παιδιά να κατηγορούν τον Διονύση και να λένε πως δεν είναι καλό παιδί. Της έλεγαν ότι μιλάει μόνος του, ότι δεν συνεργάζεται στον παιχνίδι και όλα αυτά που είχαν παρατηρήσει. Εκείνη κούνησε το κεφάλι της και μας είπε ότι υπάρχουν άνθρωποι που φέρονται διαφορετικά από εμάς. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει απαραίτητα πως είναι κακοί. Μας είπε ότι θέλει λίγο χρόνο για να μας συνηθίσει κι εκείνος, αλλά κι εμείς και μας συμβούλεψε να μην παραξενευόμαστε με τη συμπεριφορά του, να μην τον πειράζουμε, αλλά και να κάνουμε υπομονή αν κάποια φορά μάς ενοχλήσει κάτι. «Μα πώς να τον ανεχτούμε; Μάς πήρε την μπάλα», είπε ένας άλλος συμμαθητής μου. Η δασκάλα απάντησε πως πρέπει να πηγαίνουμε σε εκείνη και θα το κανονίζει. Πρέπει να τον σεβόμαστε γιατί έχει «τη δική του προσωπικότητα», που μπορεί να μας φαίνεται περίεργη, όταν τον συνηθίσουμε όμως θα τον αγαπήσουμε πραγματικά!

Μας φαίνονταν τόσο περίεργα όλα αυτά που μάς έλεγε! Δεν ήθελα πια να κάθομαι μαζί του. Έκανε περίεργα πράγματα και τέλος πάντων δεν είχα κάποιον να συνεργάζομαι!

Τις επόμενες ημέρες ακούσαμε μια λέξη για τον Διονύση από τα παιδιά της Έκτης: «αυτιστικός». Την είχα ακούσει κι άλλη φορά αυτή τη λέξη, μα δεν ήξερα τι σημαίνει. Ένας συμμαθητής μου μού είπε ότι η λέξη αυτή σημαίνει «χαζός», μα ο Διονύσης δεν ήταν χαζός! Ίσως λίγο περίεργος, μα όχι χαζός…

Τελικά, η δασκάλα μάς εξήγησε τον όρο. Βέβαια, δεν περιμέναμε να καταλάβουμε από «έναν όρο»! Είχαμε ήδη αρχίσει να συνηθίζουμε τη συμπεριφορά του και να καταλαβαίνουμε πώς πρέπει κι εμείς να του φερόμαστε.

Ξέρουμε πως δεν του αρέσει να τον ακουμπάμε, πως πολλές φορές θέλει να παίζει μόνος του, πως όταν δεν μας απαντάει, δεν είναι επειδή μας αγνοεί, μα επειδή… για κάποιο λόγο δεν μπορεί ή δεν γνωρίζει την απάντηση. Καταλαβαίνουμε επίσης ότι όταν επαναλαμβάνει αυτό που λέμε δεν το κάνει για να μας κοροϊδέψει, όπως νομίζαμε στην αρχή, αλλά για να κατανοήσει ίσως καλύτερα αυτό που λέμε. Και βέβαια, μάθαμε ότι δεν μπορούμε να του παίρνουμε τα πράγματα! Τουλάχιστον όχι χωρίς να τον ρωτήσουμε!

Ο τρόπος που παίζει είναι περίεργος! Μα, όπως λέει κι η δασκάλα μας, αυτό σημαίνει δημιουργικότητα!! Χρησιμοποιεί τα παιχνίδια με διαφορετικό τρόπο. Μια μέρα, έκανε την τσάντα του βάρκα και έκανε «βαρκάδα» στην τάξη! Κάναμε κι εμείς το ίδιο. Ακολουθούμε μερικές φορές τον τρόπο που παίζει και σε άλλα παιχνίδια. Έχει τρομερή φαντασία! Είναι εξίσου διασκεδαστικό με το «κανονικό» παιχνίδι. Και φαίνεται πως κι εκείνος πια το διασκεδάζει πολύ!

Μέχρι το τέλος της χρονιάς, τον συνήθισα κι εγώ δίπλα μου στο θρανίο. Μάλιστα, κάθισα μαζί του και στην επόμενη τάξη!

Η δασκάλα είχε δίκιο. Θέλαμε λίγο χρόνο για να τον συνηθίσουμε. Όπως κι εκείνος. Βέβαια, τώρα που είμαστε στο γυμνάσιο, ο Διονύσης άλλαξε σχολείο. Και πρέπει να παραδεχτούμε πως μας λείπει πολύ η παρουσία του.

Κάναμε καλή παρέα! Διαφορετική! Και μάθαμε πολλά εξαιτίας του. Το πιο σημαντικό είναι πως όλοι οι άνθρωποι είμαστε διαφορετικοί, μα αυτό δεν είναι καθόλου κακό! Πρέπει να σεβόμαστε όλους τους ανθρώπους, ακόμα κι αν μας φαίνονται περίεργοι. Η αρχική εικόνα που έχουμε, δεν είναι πάντα σωστή! Τι σημασία έχει αν κάποιος δεν μοιάζει καθόλου με εμάς; Εξάλλου, αυτές οι διαφορές δίνουν την ομορφιά στη ζωή μας».

 

Ήταν τα λόγια ενός μαθητή μου, όταν τον συνάντησα λίγα χρόνια μετά… Η τάξη εκείνη, θα μου μείνει κι εμένα αξέχαστη! Η υπομονή, ο σεβασμός και η ωριμότητα που έδειξαν οι μαθητές μου με έκαναν να νιώσω περήφανη για αυτούς. Παρά τις δυσκολίες που είχε, ήταν από τις πιο όμορφες σχολικές χρονιές!

Πολλά συγχαρητήρια σε αυτά τα παιδιά, μα και στον Διονύση. Κι ένα μεγάλο ευχαριστώ, καθώς μαζί με αυτά, διδάχθηκα κι εγώ πολλά πράγματα!

Η δασκάλα τους

 

Πηγή:fylada.gr