Μπαμπάδες που αφήνουν τις κόρες τους να… τους περιποιηθούν

Published Οκτώβριος 19, 2016 by sofiaathanasiadou

mpampas-kotsidakia4

Δεν υπάρχει κάτι που ένας πατέρας δεν θα έκανε για την μικρή του πριγκίπισσα. Θα έβγαιναν στο δρόμο ακόμα και με ροζ κορδέλες στα μαλλιά τους ή και φουρκέτες στα παχιά γένια τους.

Είμαστε περήφανοι για αυτούς τους μπαμπάδες και σίγουροι ότι πάντα θα δείχνουν υπέροχοι, με ή χωρίς τα ροζ φιογκάκια!

 

mpampas-steka

mpampa-kolie

mpampa-kolie2

mpampas-bammenos

mpampas-bammenos2

mpampas-bammenos3

mpampas-bammenos4

mpampas-kori

mpampas-kotsidakia1

mpampas-kotsidakia2

mpampas-kotsidakia3

mpampas-kotsidakia5

mpampas-kotsidakia6

mpampas-kotsidakia7

 

Πηγή:www.mpampades.eu

Advertisements

Εσείς ξέρετε γιατί γκρινιάζετε διαρκώς;

Published Οκτώβριος 19, 2016 by sofiaathanasiadou

23711076_4fc16849cc5bd564cf40894b69cbb45c-limghandler

Από: Ελένη Χαδιαράκου

Μήπως ανήκετε σε εκείνη την κατηγορία που γκρινιάζετε για όλα και με όλους και δραματοποιείτε οποιοδήποτε μικρό συμβάν της ζωής; Αν ναι, προσοχή!

Στο συμπέρασμα πως η διαρκής γκρίνια για τα πάντα σχετίζεται με την εμφάνιση καταθλιπτικών διαταραχών φαίνεται πως κατέληξαν επιστήμονες του Πανεπιστημίου Captain Christopher των ΗΠΑ.

Σε έρευνα τους που δημοσιεύεται στο επιστημονικό περιοδικό Journal of Apparent Psychology, οι ερευνητές διαπιστώνουν πως τα άτομα τα οποία γκρινιάζουν συνεχώς για οποιοδήποτε θέμα, είτε αυτό τους αφορά, τους δημιουργεί προβλήματα, το γνωρίζουν σε βάθος, είτε όχι, είναι πιο πιθανό να αναπτύξουν κάποια μορφή κατάθλιψης ή και να πάσχουν από αυτή.

Κατά τα πειράματα τους, οι επιστήμονες μελέτησαν μια ομάδα 200 ατόμων που (κατά γενική ομολογία όσων αναγκαστικά τους συναναστρέφονται) γκρινιάζουν συνεχώς και με οποιαδήποτε αφορμή, ενώ ως ομάδα ελέγχου χρησιμοποιήθηκαν 178 άτομα των οποίων τα επίπεδα γκρίνιας αξιολογούνται ως αποδεκτά από τον κοινωνικό τους περίγυρο. «Τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά. Σύμφωνα με τις μετρήσεις μας, τα άτομα μεταξύ των συμμετεχόντων στο πείραμα που ξυπνούν το πρωί με τη χαρακτηριστική γκριμάτσα μιζέριας στο πρόσωπο τους, φωνάζουν στο παιδί τους επειδή δεν ήπιε το γάλα του, δυσανασχετούν διαβάζοντας την πρωινή εφημερίδα και συνεχίζουν τη μέρα τους γκρινιάζοντας επί παντός επιστητού στη δουλειά, είναι πιο πιθανό να εμφανίσουν συμπτώματα κατάθλιψης σε σχέση με τους υπόλοιπους», σημειώνει ο δρ. James Cliff, ένας από τους βασικούς ερευνητές της επιστημονικής ομάδας του Πανεπιστημίου.

«Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία. Μπορούμε πλέον να είμαστε σίγουροι ότι το να έχει κανείς μια βαθιά αρνητική στάση για τα πάντα μπορεί ενδεχομένως να τον οδηγήσει στην κατάθλιψη», συμπληρώνει ο δρ. Cliff.

Πηγή: www.imommy.gr

«Εμείς δεν κάνουμε εμβόλια στο παιδί μας και δεν πάθαμε τίποτα» – ΩΧ!

Published Οκτώβριος 19, 2016 by sofiaathanasiadou

sisterly_love

To ότι ζούμε την εποχή που όλο και περισσότεροι γονείς δεν εμβολιάζουν τα παιδιά τους είναι γεγονός. Σύμφωνα με έρευνες μάλιστα, η χώρα μας κατατάσσεται στην 5η θέση στον κόσμο σε ανασφάλεια για τα εμβόλια, πίσω από τη Γαλλία, τη Βοσνία & Ερζεγοβίνη, τη Ρωσία και τη Μογγολία.

Όσοι προειδοποιούν για τις συνέπειες του μη εμβολιασμού, χαρακτηρίζονται από τους αρνητές του ως «πληρωμένοι παπαρολόγοι που εκφοβίζουν, προπαγανδίζουν και παραπληροφορούν τους γονείς». Οι φωνές όλων μας απέναντι στους εμβολιοσκεπτικιστές «πνίγονται» από τα social media και συγκεκριμένα το Facebook που έχει γεμίσει με αντιστασιακούς κατά των εμβολίων. Σελίδες με αναρίθμητα like με στρατευμένους γονείς που τα βάζουν με τις φαρμακευτικές που πλουτίζουν εις βάρος μας, με τους γιατρούς που «τα παίρνουν» από τις φαρμακευτικές και τους «ανεύθυνους γονείς που παίζουν τη ζωή των παιδιών τους στη ρουλέτα με το να τα εμβολιάζουν».

Συνήθως οι διαχειριστές των συγκεκριμένων σελίδων (που δεν φαίνεται να είναι γιατροί ή ειδικοί εν πάσει περιπτώσει) προτρέπουν τους γονείς να μην εμβολιάζουν τα παιδιά τους και εκεί μέσα γίνεται το αλαλούμ. Κάποιοι γονείς βρίσκονται σε τέτοια σύγχυση που ρωτούν αν πειράζει που το παιδί τους κάνει παρέα με άλλα παιδιά που είναι εμβολιασμένα ενώ άλλοι υπογράφουν όρκους αντιεμβολιασμού αποδεικνύοντας ότι ζουν σε ένα δικό τους κοινωνικό, νομικό και επιστημονικό σύμπαν. Αυτό θα μπορούσε να είναι και γραφικό, αν η στάση τους δεν αποτελούσε απειλή για την δημόσια υγεία.

Εχθές στο Παιδιατρικό κέντρο πέθανε ένα βρέφος 50 ημερών από κοκκύτη. Το βρέφος δεν πρόλαβε να εμβολιαστεί. Ωστόσο είναι σαφώς θύμα της αντιεμβολιαστικής υστερίας καθώς αν είχε εμβολιαστεί σωστά ο περιγυρός του, δεν θα είχε νοσήσει. Με λίγα λόγια μόλις άνοιξε στη χώρα μας ο χορός των άδικων θανάτων παιδιών, λόγω της αντιεμβολιαστικής λαίλαπας.

Πριν λίγο καιρό έπεσα πάνω σε μια παρέα μαμάδων – αρνητών των εμβολίων. Από τις συζητήσεις τους κατάλαβα ότι όλες είχαν από ένα μέχρι δέκα παιδάκια στον κοντινό τους κύκλο που ενώ δεν έκαναν εμβόλια δεν αρρώστησαν ποτέ. Οι ίδιες πάλι γνώριζαν έναν τεράστιο κύκλο παιδιών που έπαθαν τα χίλια μύρια όσα από τους εμβολιασμούς. Άλλα έμειναν παράλυτα, άλλα δεν τα κατάφεραν και μερικά ακόμα την γλίτωσαν από θαύμα. Οι ιστορίες της κόρης της θείας μιας μακρινής θείας που έπαθε εκείνο και το άλλο μόλις εμβολιάστηκε διαδίδονταν από στόμα σε στόμα επιβεβαιώνοντας πόσο τυχερές είναι που δεν ακολουθούν το κοπάδι. Όλους εμάς, δηλαδή, που εμβολιάζουμε τα παιδιά μας.

Με έναν πρόχειρο υπολογισμό συγκέντρωσα τα τρία συνηθέστερα επιχειρήματα που αντιτάσσουν οι πολέμιοι των εμβολίων για να βγάλω άκρη κάποια στιγμή.

  1. «Εμείς δεν εμβολιάσαμε τα παιδιά μας, και δεν έχουν πάθει τίποτα μέχρι τώρα».

Αγαπητοί γονείς που δεν εμβολιάζετε τα παιδιά σας, να ξέρετε πως «δεν πάθατε τίποτα» γιατί οι υπόλοιποι, που ευτυχώς είμαστε πολλοί ακόμα, έχουμε εμβολιάσει τα δικά μας παιδιά και τους εαυτούς μας. Με λίγα λόγια δεν πάθατε τίποτα γιατί πολύ απλά ζείτε σε ένα περιβάλλον που είναι δύσκολο να σας μεταδώσει κάποιος οποιαδήποτε αρρώστια. Αν ωστόσο ακολουθήσουν και άλλοι το παράδειγμά σας και δεν εμβολιάζουν τα παιδιά τους, τότε οι επικίνδυνες νόσοι μπορεί να μας χτυπήσουν την πόρτα.

Για να το πούμε διαφορετικά, εάν πέντε στους εκατό γονείς αποφύγουν τον εμβολιασμό, οι πέντε οικογένειες θα προστατευτούν αποφεύγοντας και τους κινδύνους του εμβολίου, χάρις στις υπόλοιπες 95 που εμβολιάστηκαν και έθεσαν τα παιδιά τους στους – ελάχιστους – κινδύνους του εμβολίου. Αν όμως είκοσι στους εκατό γονείς αποφασίσουν να αποφύγουν τον εμβολιασμό, τότε οι υπόλοιποι ογδόντα ανέλαβαν το ρίσκο από το εμβόλιο για τα παιδιά τους παραμένοντας ταυτόχρονα απροστάτευτοι: μια επιδημία μπορεί να τους πλήξει ανά πάσα στιγμή παρά τον εμβολιασμό. Η ιδιαιτερότητα των εμβολίων είναι ότι δουλεύουν καλύτερα εάν τα κάνουν όλοι, για αυτό όσοι δεν εμβολιάζετε τα παιδιά σας φέρετε ένα τεράστιο μερίδιο κοινωνικής ευθύνης για τις επιλογές σας.

2. «Και ποιος μου λέει ότι τα εμβόλια είναι 100% ασφαλή;».

Τίποτα δεν είναι 100% ασφαλές. Ούτε το νερό που πίνουμε. Και η πραγματικότητα είναι ότι κανένα εμβόλιο, όπως και κανένα φάρμακο, δεν είναι 100% ασφαλές. Για κάθε ιατρική παρέμβαση είναι καλό να φανταζόμαστε μια ζυγαριά: στην μία πλευρά υπάρχουν τα οφέλη του εμβολιασμού: τα εμβόλια προστατεύουν από ασθένειες που σκοτώνουν και στην άλλη πλευρά της ζυγαριάς βρίσκονται οι πιθανές παρενέργειες από τα εμβόλια: συνήθως άμεσες και παροδικές, σπάνια μακροπρόθεσμες ή μόνιμες – υπαρκτές αλλά ασυνήθεις. Η ζυγαριά κλίνει προς την πλευρά του οφέλους: τα συνιστώμενα εμβόλια σώζουν ζωές, δουλεύουν.

3. «Μα δεν υπάρχουν πια σήμερα οι ασθένειες του παρελθόντος, άρα γιατί να κάνουμε εμβόλια».

Η ιλαρά είναι σήμερα σπάνια επειδή τα περισσότερα παιδιά εμβολιάζονται εναντίον της. Πριν την εποχή των συγκεκριμένων εμβολίων, τα νοσήματα αυτά θέριζαν. Σε περιοχές της Αφρικής και του αναπτυσσόμενου κόσμου όπου τα σύγχρονα εμβόλια δεν υπάρχουν, ο κοκκύτης, η ιλαρά, ο τέτανος, η διφθερίτιδα συνεχίζουν να σκοτώνουν χιλιάδες, εκατομμύρια παιδιά κάθε χρόνο. Και η ιστορία δείχνει ότι, όποτε πέφτει η εμβολιαστική κάλυψη ενός πληθυσμού, η ασθένεια πολύ σύντομα αυξάνεται σε συχνότητα και εμφανίζονται επιδημίες. Μερικά χρόνια πριν, στη Μεγάλη Βρετανία, οι γονείς δεν εμβολίαζαν τα παιδιά τους ενάντια στην ιλαρά, με αποτέλεσμα να βρεθούν μπροστά σε επιδημία της αρρώστιας.

Επειδή, λοιπόν, ο κίνδυνος θανάτου από αυτές τις ασθένειες σήμερα φαίνεται, και είναι εντέλει, ελάχιστος και μη ορατός, πολλοί γονείς επιλέγουν την αποχή από αυτά. Και αυτό είναι λάθος. Οι αφελείς που αρνούνται να εμβολιάσουν τα παιδιά τους, σίγουρα δεν θέλουν το κακό τους. Μάλιστα συχνά είναι οι γονείς που έχουν οικολογικές ευαισθησίες, που ακολουθούν εναλλακτικές μεθόδους ιατρικής, που είναι χορτοφάγοι,που έχουν καταργήσει πλήρως τη χρήση αντιβιοτικών. Κι ενώ είναι γεμάτοι ευαισθησίες, είναι οι ίδιοι που μπορεί, εν αγνοία τους, να χορηγήσουν στο παιδί τους καθημερινά φόρμουλα ξένου γάλακτος ή τσάι, ή προϊόντα που μπορεί να περιέχουν πολλαπλάσια ποσότητα αλουμινίου σε σύγκριση με τα εμβόλια για παράδειγμα. Είναι οι ίδιοι που ενώ κάνουν τα πάντα εάν το παιδί τους αρρωστήσει, δυσκολεύονται να κάνουν όσα χρειάζεται ώστε να μην αρρωστήσει.

Ο νόμος όμως επιβάλλει να φοράμε στα παιδιά μας ζώνες ασφαλείας όταν βρίσκονται μέσα σε ένα αυτοκίνητο, άσχετα αν κάποιοι, κάποιες φορές δεν το κάνουν. Κι αυτό είναι λάθος. Και είναι ένα λάθος που πληρώνουν αθώα βρέφη και παιδιά.

 

Πηγή: www.themamagers.gr

Δαμάστε τις κακές τους συνήθειες

Published Οκτώβριος 18, 2016 by sofiaathanasiadou

varietai_2014_7_29_14_22_30_b2

Η λογοπεδικός Χαρά Καραμήτσου γράφει για τα παιδιά που θέλουν πάντα να μας ευχαριστούν και να κάνουν το σωστό

Ας είμαστε ειλικρινείς: παιδιά και σιχαμερές συνήθειες πάνε μαζί, από το σκάλισμα της μύτης μέχρι το φάγωμα των νυχιών. Πώς μπορούμε να τις σταματήσουμε ώστε να μη γίνουν μόνιμες; Οι παιδοψυχολόγοι υποστηρίζουν ότι οι κακές συνήθειες δρουν ανακουφιστικά – φυσικά και στον κόσμο των παιδιών. Τα μικρά παιδιά αγνοούν ότι αυτές δεν είναι κοινωνικά αποδεκτές συμπεριφορές και όσο τους φωνάζουμε και τα επιπλήττουμε γι’ αυτές τόσο περισσότερο επιμένουν.  Ωστόσο, όσο πιο γρήγορα απαλλαγούν από αυτές τόσο καλύτερα θα είναι και για τα ίδια και για τους γύρω τους. Αλλά πρώτα πρέπει να μάθουμε ποιες είναι αυτές οι κακές συνήθειες για να σχεδιάσουμε τις ανάλογες δράσεις αποφυγής τους:

Το σκάλισμα της μύτης

Να ξέρετε ότι δεν είναι μόνο το παιδί σας που επιδίδεται σε αυτή τη σιχαμερή δραστηριότητα. Είναι η πιο κοινή δυσάρεστη συνήθεια (για τους άλλους) και, σύμφωνα με μια έρευνα, το 91% των παιδιών εξακολουθεί το σκάλισμα της μύτης και στην ενήλικη ζωή. Ανθυγιεινή καταρχάς συνήθεια, αφού τα μικρά, γεμάτα μικρόβια, δαχτυλάκια εισχωρούν στις ρινικές μεμβράνες και τις μολύνουν.

Ενθαρρύνετε συνεχώς τη χρήση χαρτομάντιλου για να καθαρίζουν τη μύτη τους, δείξτε τους σε έναν καθρέφτη το πρόσωπό τους την ώρα της «δράσης» και συζητήστε το αηδιαστικό της υπόθεσης μαζί, αλλά και επιμείνετε με ήρεμες υπενθυμίσεις και συχνή επιβράβευση. Η χρήση βαζελίνης στις ρινικές κοιλότητες αποτρέπει την ξηρότητα και τον ερεθισμό τους.

Το φάγωμα των νυχιών (ονυχοφαγία)

Από ένταση, άγχος, πλήξη. Προκαλεί παραμορφώσεις στα δάχτυλα, τα ματώνει και δημιουργεί μολύνσεις.

Εάν το φάγωμα εντείνεται καθώς περνούν τα χρόνια, θα πρέπει να απευθυνθούμε σε ψυχολόγο.  Για πιο απλές και πρακτικές εφαρμογές, δοκιμάστε να του αποσπάσετε την προσοχή και το ενδιαφέρον με ένα αγαπημένο παιχνίδι για να παίξει ή με μαρκαδόρους για να ζωγραφίσει κ.τ.λ.

Πλαστελίνη και βερνίκια νυχιών με δυσάρεστη γεύση καλό είναι να απαγορεύονται. Εάν είναι κορίτσι, μπορείτε να το επιβραβεύσετε με έναν θαυμάσιο «ενισχυτή»: ένα μανικιούρ της μαμάς!
Τέλος, κόβετε βαθιά τα νύχια του/της για να μην μπαίνουν στον πειρασμό να τα μασουλάνε.

Το τράβηγμα-στριφογύρισμα των μαλλιών

Συνήθως συμβαίνει στα κορίτσια και είναι μάλλον ανώδυνο. Η τριχοτιλλομανία, όμως, μπορεί να δημιουργήσει φαλάκρα. Είναι περίπλοκη διαταραχή και θα πρέπει να ενημερωθεί ο παιδίατρός σας, ο οποίος θα σας παραπέμψει σε ειδικό ψυχολόγο για εξειδικευμένη παρέμβαση.

Χαμηλά, πιο χαμηλά…

Μόλις τα νήπια απελευθερωθούν από την πάνα -τον δεύτερο χρόνο- και συνειδητοποιήσουν ότι παίρνουν ευχαρίστηση αγγίζοντας τα γεννητικά τους όργανα, τίποτα δεν τα σταματάει. Αλλά και τα παιδιά του σχολείου συνεχίζουν αυτή τη συμπεριφορά, την οποία οι ειδικοί θεωρούν φυσιολογική, προτρέποντας τους γονείς να παραμένουν ήρεμοι και να την αγνοήσουν. Προσπαθήστε να μη στιγματίσετε και προπάντων να μην ταυτίσετε αυτή τους τη συνήθεια με κάτι κακό ή βρώμικο, γιατί στη νηπιακή ηλικία αυτή η δραστηριότητα δεν έχει σεξουαλική απόχρωση και πάντα συμβαίνει όταν είναι σε ένταση, πλήξη ή και κούραση. Λάβετε επίσης υπόψη σας ότι μπορεί κάτι να τα ενοχλεί, όπως μόλυνση του ουροποιητικού συστήματος κ.λπ. Αποσπάστε με ήρεμο τρόπο την προσοχή τους σε άλλες δραστηριότητες, αδιαφορήστε και αντιμετωπίστε τη δραστηριότητα αυτή με ανοιχτό μυαλό.

Βήχας ή φτέρνισμα χωρίς να κλείνουν το στόμα

Ισως η πιο βρωμερή συνήθεια. Εκατομμύρια μικροσκοπικά σταγονίδια εκτοξεύονται παντού διασκορπίζοντας μικρόβια που μας αρρωσταίνουν.

Να τους μάθετε να χρησιμοποιούν χαρτομάντιλα ή να γυρίζουν το κεφάλι στο πλάι, βήχοντας μέσα στον λυγισμένο αγκώνα τους.

Κακοί τρόποι

Μάθετε από νωρίς στα παιδιά σας τις λέξεις «ευχαριστώ» και «παρακαλώ». Ενθαρρύνετέ τα με φράσεις όπως «τι θα πεις;», «μπράβο που ήσουν τόσο ευγενικός/ή». Είναι πολύ σημαντικό να μάθουν σωστούς τρόπους από πολύ νωρίς. Δείχνει κοινωνικό σεβασμό και παιδεία.

Γκρίνια

Θέστε τους όρους σας όταν γκρινιάζουν ασταμάτητα. Εάν βάλετε τη δική σας οριοθέτηση στην ανάρμοστη αυτή συμπεριφορά και δεν ενδίδετε αλλά κρατάτε σταθερή πορεία, θα αποδυναμώσετε αυτή την εκνευριστική και εξουθενωτική συνήθειά τους.

Τσιμπολογήματα και ανθυγιεινό φαγητό

Τα μικρά παιδιά είναι πελάτες των φαστφουντάδικων, όπου όμως τα συνοδεύουν οι γονείς τους. Οι κατά πλειοψηφία πελάτες…

Προτού απορρίψετε κάποιο υγιεινό φαγητό -γιατί είναι αδύνατο να το φάει- μη φοβηθείτε να τους το δώσετε να το δοκιμάσουν πολλές φορές. Οι διαιτολόγοι ισχυρίζονται ότι πρέπει να το δοκιμάσουν 10 με 14 φορές προτού αποφασίσουν αν τους αρέσει ή όχι. Εάν αρνηθούν να φάνε το φαγητό του σπιτιού, θα πρέπει να γνωρίζουν ότι δεν θα μαγειρεύετε ανάλογα με τη διάθεσή τους. Η εναλλακτική είναι μια φέτα ψωμί με τυρί. Αφήστε που οι εποχές είναι δύσκολες. Γενικά, οι λέξεις-κλειδιά για αλλαγή της συμπεριφοράς σε πιο αποδεκτές μορφές είναι:

Yπομονή: Οταν έχετε καταφέρει να έχουν την επιθυμητή συμπεριφορά, μπορεί να πισωγυρίσουν. Υπενθυμίστε τους ήρεμα τι πρέπει να κάνουν. Οταν τα διορθώνετε, εφαρμόστε αυτό που οι ψυχολόγοι ονομάζουν «μέθοδος σάντουιτς»: πείτε τους κάτι ενθαρρυντικό γύρω από το πόσο σκληρά προσπάθησαν, διορθώστε την παρατυπία και τελειώστε με θετική ενίσχυση.

Επιβράβευση: Δώστε ανταμοιβές («ενισχυτές»): Οταν κόβουν την κακιά συνήθεια, είναι λογικό να περιμένουν τον έπαινο (έναν καλό λόγο, ένα αυτοκόλλητο για την καλή συμπεριφορά τους κλπ). Τα παιδιά θέλουν πάντα να μας ευχαριστούν και να κάνουν το σωστό. Ο στόχος είναι να αλλάξετε την άσχημη συνήθεια σε μια πιο αποδεκτή. Εάν βρείτε μια ανταμοιβή που είναι ισχυρή, χρησιμοποιήστε την. Το κλειδί είναι η συνέχιση της θετικής ενίσχυσης της συμπεριφοράς και η ελαχιστοποίηση της αρνητικής. Καλή επιτυχία!

Της Χαράς Καραμήτσου
(λογοπεδικός, M.R.C.S.L.T.)
charakaramitsou@ath.forthnet.gr

 

Πηγή:www.protothema.gr

«Διώχτε» επειγόντως τα παιδιά σας από το σπίτι

Published Οκτώβριος 17, 2016 by sofiaathanasiadou

 

e791ab626e6785062374d45b25cc6e7f_xl

Η μητέρα μου ξέσπασε σε αναφιλητά, όταν ένα πρωινό, γύρω στα είκοσί μου χρόνια, της ανακοίνωσα την απόφασή μου να φύγω από το σπίτι και να μείνω μόνος.

Ο πατέρας μου με σκυθρωπό ύφος μου έδωσε να καταλάβω πως δε θα με δεχόταν πίσω αν το έκανα. Δεν ενέδωσα στον πλάγιο εκβιασμό, ήμουν αποφασισμένος να πάρω τη ζωή στα χέρια μου.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ το κλαμένο βλέμμα της μάνας, το πρωινό που μετακόμιζα. Από τη μία ήξερα πως έκανα το σωστό. Από την άλλη όμως μούδιαζα στην ιδέα της νέας προοπτικής. Εκείνο που δεν κατάλαβα ποτέ, ήταν γιατί η μητέρα έκανε τόσο μεγάλο θέμα το γεγονός πως μετακόμιζα στο δεύτερο σπίτι του κτήματος που βρισκόταν 20 μέτρα μακριά.

Για εκείνη, είτε πήγαινα στο διπλανό σπίτι, είτε σε διπλανό πλανήτη, η θλίψη ήταν ίδια. Έβλεπε ξεκάθαρα πλέον πως έκανα το πρώτο δειλό βήμα να ανοίξω τα φτερά μου και δε μπορούσε να συμφιλιωθεί με την ιδέα πως δεν θα την είχα πλέον ανάγκη. Ένας ανεξάρτητος άνδρας, θα έπαιρνε τη θέση του μικρού της που φρόντιζε και προστάτευε τόσα χρόνια. Κι αυτό την αποκαθήλωνε, εν μέρει, ως μητέρα, μηδένιζε το ρόλο της. Η έτσι νόμιζε.

Την πραγματική αλλαγή, την ένιωσα όταν άφησα το νησί, μετά από λίγο καιρό, για να κυνηγήσω τα όνειρά μου. Στη μεγάλη πόλη που πήγα και που δυσκολεύτηκα να προσαρμοστώ, δεν θα μου έπλενε τα ρούχα η μαμά, ούτε το φαγητό θα μου είχε στο τραπέζι. Θα έπρεπε να ρυθμίζω μόνος για την καθημερινότητά μου. όσα θεωρούσα δεδομένα. Εκείνοι θα έπαυαν να με φροντίζουν, να με συμβουλεύουν, να μου λένε τι να κάνω…

ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ; Αυτή ήταν η μαγική φράση: Είτε ευθέως είτε πλαγίως, οι γονείς μου, πάντα με καλή πρόθεση, έλεγχαν τη συμπεριφορά μου με λέξεις, εκφράσεις, αλλά και πλάγιες επιδοκιμασίες και αποδοκιμασίες. Ακόμα και με το βλέμμα με έκαναν να σταματάω όταν υπήρχε κίνδυνος να πληγωθώ, όταν έκανα κάτι που δεν θα αποδοκίμαζε ο νησιώτικος μικρόκοσμος. Μου παρείχαν μια αρρωστημένη ασφάλεια που δεν με αντιπροσώπευε.

Σε αρκετά μέρη της επαρχίας, πολλά «σόγια» λαϊκών κυρίως στρωμάτων, καταλαμβάνουν ολόκληρες συνοικίες. Στην Αθήνα, αντίστοιχα, οι «οικογενειακές πολυκατοικίες» δίνουν και παίρνουν. Λόγω της ανεπάρκειας κοινωνικών παροχών του ελληνικού κράτους, τα μέλη αυτών των οικογενειών αλληλοπροστατεύονταν και εξακολουθούν, δυστυχώς, να το κάνουν μέχρι και σήμερα από ανάγκη. Έτσι, εκτός από τους παραδοσιακούς ρόλους, καλούνται να παίξουν κι εκείνους του νοσοκόμου, του γηροκόμου, του νηπιαγωγού, του ψυχολόγου.

Αλλά δυστυχώς, μαζί με τους δυνατούς δεσμούς, φουντώνει και η εξάρτηση.

Έτσι, παράλληλα με αυτό το αξιέπαινο φαινόμενο, καλλιεργήθηκε κι εκείνο της καταπιεσμένης σκέψης και κοινωνικής συμπεριφοράς, που σε συνδυασμό με τις κακώς εννοούμενες παραδόσεις, δεν αφήνει πολλά νεότερα μέλη των οικογενειών αυτών να ανοίξουν τα φτερά τους και να τολμήσουν ή να υιοθετήσουν εύκολα οτιδήποτε νέο. Η νοοτροπία των μελών της ευρύτερης οικογένειας, σφυρηλατείται καθημερινά με ένα πανομοιότυπο αναχρονιστικό τρόπο, από τους πρεσβύτερους, που έχουν το «αλάθητο». Τα παιδιά καταπίνουν τις απορίες τους, δε συγκρούονται με το παράλογο, γίνονται παθητικοί αποδέκτες της «αυθεντίας των σοφών», επικροτώντας, έτσι, άθελά τους τη συντήρηση.

Η υπερπροστασία των παιδιών, τα καταδικάζει σε μελλοντικό διανοητικό μαρασμό. Οι γονείς εξασφαλίζοντας τους ένα αποστειρωμένο από μικρόβια περιβάλλον, δεν λαμβάνουν υπόψιν πως τα παιδιά τους δεν θα χρησιμοποιήσουν χειρουργική μάσκα βγαίνοντας εκεί έξω. Το απαίδευτο μυαλό τους δεν θα τους βοηθήσει να διακρίνουν τα εχθρικά από τα ωφέλιμα και απαραίτητα «μικρόβια» που ολοκληρώνουν την προσωπικότητα. Και οι αμήχανοι γονείς που το γνωρίζουν καλά αυτό, δεν τολμούν να αφήσουν τα παιδιά τους, επειδή ξέρουν μέσα τους πως δεν μπορούν να σταθούν μόνα, ακόμα και με διακριτική επίβλεψη. Ακόμα και όταν φεύγουν για σπουδές για λίγα χρόνια, σε άλλη πόλη, η επιρροή τους εξακολουθεί να κάνει ζημιά.

Οι κακουχίες των περασμένων δεκαετιών, έκανε πολλούς Έλληνες να θεωρήσουν ιερό καθήκον και απόδειξη αγάπης, να μην λείψει τίποτα στα παιδιά τους. Όμως αυτή η αγάπη-μπούμερανγκ τα πνίγει, μεταλλάσσοντας τα, μελλοντικά, σε ανώριμους πολίτες, που μαθαίνουν στην ακάματη επιβίωση.

Σε κάποιες περιπτώσεις εύπορων οικογενειών, τα παιδιά σπαταλούν το πατρικό χρήμα χωρίς να κοπιάζουν για την απόκτησή του, αφού δεν τα ενθάρρυναν ποτέ οι γονείς τους να δουλέψουν, έστω έναν από τους μήνες των θερινών διακοπών του σχολείου, ώστε να μάθουν να κολυμπούν στα ρηχά, με ασφάλεια. Και να πηγαίνουν σε πιο βαθιά νερά από μόνα τους, σαν πρόκληση.

Δυστυχώς τα περισσότερα ελληνόπουλά πνίγονται από τα πολλά σωσίβια που τους τυλίγουν οι γονείς τους και περιφέρονται σα ζόμπι διεκδικώντας δικαιώματα, χωρίς υποχρεώσεις. Και που πολύ σύντομα θα βρεθούν αδύναμοι και θλιβεροί σε κάποια διαδήλωση για την αδικία που τους επιβάλλει ο νέος πατερούλης, που λέγεται κράτος.

Το κακό όμως, δεν σταματάει εδώ.

Έχοντας μάθει λειτουργούν με αδύναμη κρίση, θα κληθούν να αποφασίσουν για τη χώρα τους πληγώνοντας ανεπανόρθωτα το συμπολίτη τους, με την ψήφο τους. Και ο αισχρός συνειρμός λέει πως αν η γενιά του πολυτεχνείου, που ήταν η γενιά της διανόησης, οδήγησε τη χώρα σε μια αδυσώπητη κρίση, τι επιφυλάσσει το μέλλον από τη σημερινή γενιά του I-PHONE, τη γενιά του «Γρηγορόπουλου», όπου παιδιά εύπορων οικογενειών επαναστατούν μόνο και μόνο επειδή τα έχουν όλα.

Όπου δεν υπάρχει χώρος για προσωπικά επιτεύγματα, που δεν τους επιτρέπουν να ταλαιπωρηθούν στη ζωή τους, να αγωνιστούν. Που οι γονείς τους κλείνουν γλυκά την πόρτα κρατώντας τα, όμως, μέσα. Που δεν τα αφήνουν μάθουν από τα λάθη τους. Που τα αναγκάζουν να δημιουργήσουν δικούς τους δαίμονες ώστε να μπορέσουν να διοχετεύσουν τη νεανική τους ενέργεια πολεμώντας τους.

Κάντε ένα δώρο ζωής στα παιδιά σας. Επικοινωνήστε μαζί τους, δείτε τις ανάγκες τους, βάλτε τα να δουλέψουν κάπου από νωρίς, δώστε τους τροφή για σκέψη.

Στείλτε τα να μείνουν για λίγο σε άλλες χώρες. Όχι για να γυρνάνε και να κοιτάζουν τα αξιοθέατα, αλλά να μείνουν σε οικογένειες, να δουν πως ζουν οι άνθρωποι, πώς σκέφτονται. Να καταλάβουν μια απλή αλήθεια. Πως η ανθρώπινη φύση είναι ίδια, πως υπάρχουν άπειρες νοοτροπίες, χιλιάδες απόψεις, δεκάδες όψεις του ίδιου νομίσματος.

Αφήστε τα να τσαλακωθούν, να ταλαιπωρηθούν, να μάθουν πως η ευτυχία αποκτιέται με καθημερινό αγώνα. Πως το χρήμα έχει ουσιαστική αξία όταν κερδίζεται κι όχι όταν χαρίζεται.

Δώστε τους ένα μάθημα ζωής. Και όταν επιστρέψουν διώχτε τα από το σπίτι, αλλά όχι από τη ζωή σας. Βοηθήστε τα να γίνουν ώριμοι και υπεύθυνοι άνθρωποι, να είναι κύριοι του εαυτού τους και όχι να περιμένουν από εσάς τα πάντα και κατά συνέπεια αργότερα από το κράτος, κυνηγώντας τη χίμαιρα του δημοσίου.

Μην τους στερείτε το πιο όμορφο παιχνίδι που έχουν πραγματικά ανάγκη, αλλά δεν το γνωρίζουν.

Facebook: Tzitzis Yannis

Διαβάστε περισσότερα: «Διώχτε» επειγόντως τα παιδιά σας από το σπίτι – iPaideia.gr

Ανατρέφοντας γιους που μεταχειρίζονται τις γυναίκες σωστά

Published Οκτώβριος 17, 2016 by sofiaathanasiadou

i-mama-einai-tospiti-696x462

 

Ως άντρας, αισθάνομαι πιο τρομαγμένος και αηδιασμένος από πολλές γυναίκες όταν μαθαίνω για βιασμούς και σεξουαλικές κακοποιήσεις. Αυτές οι αποτρόπαιες πράξεις δίνουν στους υπόλοιπους από εμάς ένα κακό όνομα και παρέχουν τροφή για σχόλια που αρχίζουν με φράσεις όπως: «δυστυχώς οι άνδρες είναι τόσο …». Και δεν είμαστε – θέλω να πω, όχι όλοι μας.

Ως πατέρας, όμως, είμαι ευγνώμων που έρχονται στην επιφάνεια τέτοιες περιπτώσεις. Μου έχουν δώσει πολλές ευκαιρίες για να συζητήσουμε με τα τρία αγόρια μου (ηλικίας 18, 15 και 12) σχετικά με τον τρόπο που πρέπει να μεταχειρίζονται τις γυναίκες. Θεωρώ πολύ σημαντικό να αναθρέψω τους γιους μου με τέτοιο τρόπο, ώστε να γίνουν πάνω απ’ όλα άνθρωποι κι έπειτα σωστοί άντρες, που θα συμπεριφέρονται στις γυναίκες με ευαισθησία, σεβασμό και ευγένεια – σαν τζέντλεμαν με άλλα λόγια. Συχνά πιστεύουμε ότι έχουμε διανύσει πολύ δρόμο τα τελευταία 50 χρόνια, αλλά απ΄ότι βλέπω τα νεαρά αγόρια περιβάλλονται από στερεοτυπικές σεξιστικές εικόνες της ποπ κουλτούρας που προβάλλονται από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

ΦΡΟΝΤΙΖΩ ΝΑ ΦΕΡΟΜΑΙ ΣΩΣΤΑ ΣΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΓΙΑΤΙ ΞΕΡΩ ΟΤΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΘΑΙΝΟΥΝ ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΕ ΤΑ ΑΥΤΙΑ ΤΟΥΣ.

Η προσπάθειά μου να είμαι ένα καλό παράδειγμα γι’ αυτούς έχει τρία σκέλη.

Ο πρώτος στόχος είναι να φροντίζω να συμπεριφέρομαι πάντα σωστά στις γυναίκες και ειδικά στη μητέρα τους.  Ξέρω ότι τα παιδιά μαθαίνουν με τα μάτια τους κι όχι με τα αυτιά τους. Δεν μου είναι καθόλου δύσκολο να φέρομαι σωστά στη γυναίκα μου. Αισθάνομαι τυχερός που με παντρεύτηκε. Μου δίνει χαρά να της πηγαίνω καφέ στο κρεβάτι, να κολλάω στο βλέμμα της και στις λέξεις της και άλλα πολλά. Όμως, αναρωτιέμαι: το περνάω αυτό στα αγόρια μου; Μάλλον ναι. Συχνά, παρακολουθώ πολύ προσεκτικά το πώς της φέρονται τα ίδια τα παιδιά και πώς την αντιμετωπίζουν, πιστεύοντας ότι είναι πιθανώς ένας ακριβής προγνωστικός δείκτης για το πώς θα συμπεριφέρονται προς τις άλλες γυναίκες στη ζωή τους.

Ο δεύτερος στόχος είναι η ατελείωτη, εξαιρετικά δύσκολη προσπάθεια να μπω ανάμεσά στους γιους μου και στον μισογυνισμό με τον οποίο βομβαρδίζονται καθημερινά από παντού. Λέω «εξαιρετικά δύσκολη», γιατί είναι τόσο δύσκολο να παρακολουθείς τα πάντα. Όταν ήμουν 14, ο πατέρας μου απηύδησε με το πόση τηλεόραση βλέπαμε ο αδελφός μου κι εγώ. Προκειμένου να αποσπάσει την προσοχή μας από το «χαζοκούτι», όπως συνήθισε να λέει,  την κλείδωσε στο υπόγειο. Σήμερα, όμως, έχουμε τρεις τηλεοράσεις, πέντε κινητά τηλέφωνα, δύο τάμπλετ και τρεις υπολογιστές. Σίγουρα, δεν μπορώ να παρακολουθώ τα πάντα, αλλά κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ.

Ο τρίτος στόχος είναι να ενημερώνονται οι γιοι μου για το συμβαίνει στον κόσμο και να συζητάμε μαζί θέματα που μπορούν να τους διδάξουν κάτι. Τα μηνύματα που προκύπτουν από αυτές τις συζητήσεις είναι ξεκάθαρα και στηρίζονται σχεδόν πάντα σε ένα παράδειγμα προς αποφυγή. Έτσι, έχουν πλέον καλά στο μυαλό τους ότι δεν χτυπάμε ποτέ μια γυναίκα, δεν την εκφοβίζουμε, δεν την εκβιάζουμε και δεν βιντεοσκοπούμε ποτέ τίποτε χωρίς την συγκατάθεσή της. Αντιθέτως, την στηρίζουμε και την βοηθάμε αν βρίσκεται σε κίνδυνο ή κακοποιείται και όχι μόνο.

Θέλω να εμπεδώσουν την ιδέα ότι το να είσαι τζέντλεμαν είναι κάτι περισσότερο από το να συμπεριφέρεσαι σωστά στις γυναίκες. Φυσικά, αυτό μπορεί να σημαίνει ότι μπορεί κάποια στιγμή να χρειαστεί να πάνε κόντρα στην «αγέλη» για χάρη των αρχών τους.

Αλλά για μένα αυτό σημαίνει να είσαι άντρας.

Επιμέλεια Γιάννης Αποστολίδης

Πηγή:www.themamagers.gr

Πώς είναι να είσαι γονιός ενός «ιδιαίτερου» παιδιού

Published Οκτώβριος 15, 2016 by sofiaathanasiadou
pws-einai-na-eisai-gonios-enos-idiaiterou-paidiou
Σοφία Δρόσου
Κάθε πρωί η ίδια ιστορία στο διπλανό διαμέρισμα. «Πάλι με φωνές ξεκινήσαμε για το σχολείο! Αργήσαμε, κάνε γρήγορα, μη χαζεύεις, πάρε την τσάντα σου, πού είναι το κολατσιό σου, μην ξεχάσεις τη ζακέτα σου».
Μια μαμά έξαλλη κι ένα παιδί ασυντόνιστο που την ακολουθεί χαζεύοντας. Τον βάζει να κάτσει στο πίσω κάθισμα χωρίς ζώνη, πετάει και την μαθητική τσάντα όπως-όπως, βάζει μπρος και μαρσάροντας νευρικά φεύγει.
«Αλίμονο» σκέφτομαι, «έτσι θα ξεκινήσει το παιδάκι τη μέρα του! Τι άκαρδη μάνα!»
Το μεσημέρι η ίδια ιστορία. Φωνές και κλάματα. Το παιδί ούρλιαξε, η μαμά τον έβαλε τιμωρία στο μπαλκόνι. Χτυπούσε στο τζάμι ρυθμικά και επαναλαμβανόμενα για να μπει μέσα!
Η μητέρα άνοιξε μετά από πολύ ώρα: «Σταμάτα επιτέλους! Με έχεις κάνει ρεζίλι σ’ όλη τη γειτονιά. Πέρνα μέσα έχεις διάβασμα!»
Αλίμονο! Έτσι θα διαβάσει το παιδάκι τα μαθήματά του. Τι άστοργη μάνα!
Το βράδυ έβρεξε, είχε καταιγίδα! Οργή και φασαρία από δίπλα. Το παιδί φοβόταν τις αστραπές, κλάμα, γκρίνια. Οι γονείς να τσακώνονται μεταξύ τους.
«Έλεος» είπα, «θα τους καταγγείλω στο Χαμόγελο του παιδιού!»
Πόσες και πόσες φορές δεν έχουμε γίνει μάρτυρες κάποιων τέτοιων συμπεριφορών.
Γονείς σε έκτακτη ανάγκη, παιδιά αβοήθητα. Ταυτόχρονα διαβάζοντας κάποια άρθρα, κάπου στην Αμερική μία μαμά τραυμάτισε θανάσιμα με μαχαίρι τον αυτιστικό 14χρονο γιο της. Απεχθής πράξη, ασυζητητί.
Έχει όμως ποτέ κανείς ενδιαφερθεί να αφιερώσει μια μέρα στα άτομα που φροντίζουν, που έχουν την ευθύνη ανθρώπων ψυχικά πασχόντων;
Στο προαναφερθέν περιστατικό, είναι πολύ εύκολο να κριθεί η μάνα ως άσπλαχνη και άκαρδη, από ανθρώπους που δεν ξέρουν, δε ζουν και δε βιώνουν την ψυχική δυσκολία.
Είναι τεράστια η ευθύνη, η πίεση και η καθημερινή πρόκληση να ανατρέψεις ένα παιδί με οποιαδήποτε μορφής εξελικτική δυσκολία. Τίποτα δεν είναι αναμενόμενο, τίποτα σταθερό.
Αν ένας γονέας παιδιού τυπικής ανάπτυξης χρειάζεται μία φορά υπομονή και επιμονή, ο γονέας παιδιού με αναπτυξιακές δυσκολίες χρειάζεται πολλαπλάσιες δεξιότητες σταθερότητας, υπομονής, ελπίδας, προσδοκίας, αντοχής και ανοχής. Επιπροσθέτως, απαιτούνται γνώσεις παιδιάτρου, ψυχολόγου, ψυχιάτρου, παιδαγωγού, νοσοκόμας και εμψυχωτή!
Όλοι μας, όταν περιμένουμε τον ερχομό ενός παιδιού, κάνουμε όνειρα, χτίζουμε σχέδια μιας χαρούμενης και ευτυχισμένης ζωής με την οικογένειά μας.
Αν η ζωή μας «δώσει» ως δώρο-πρόκληση ένα παιδί με ιδιαίτερες ανάγκες τότε αναγκαζόμαστε να ζούμε υπό ιδιαίτερες συνθήκες. Αναπροσαρμόζουμε τα όνειρα της ανθόσπαρτης, απροβλημάτιστης ζωής υπό το πλαίσιο της εν γένει δυσκολίας.
Είναι ανθρώπινη η απογοήτευση και τα συναισθήματα θλίψης και ματαίωσης. Είναι ανθρώπινη η στάση της απόγνωσης μερικές φορές μπροστά στο νέο μιας μόνιμης δυσκολίας και των συνεπειών αυτής.
Η αίσθηση του αδιεξόδου, ενός ατέρμονου αγώνα κάλυψης των αναγκών του άλλου, ατελείωτης φροντίδας και δοτικότητας, περιορισμών στην προσωπική ζωή. Όλα αυτά μάλιστα χωρίς πολλές φορές την ανταπόκριση, την αλλαγή προς το καλύτερο, ένα φιλί ή ένα χάδι.
Με αφορμή την 10η Οκτωβρίου και την ημέρα ψυχικής υγείας, οφείλω να πω πως σε αυτούς τους γονείς εγώ αφιερώνω όχι μια και δυο, αλλά όλες τις ημέρες του χρόνου, για την καθημερινή για πολλά έτη πολλές φορές δίχως γνώση, δίχως στήριξη, δίχως ανταπόκριση. Εκεί υπάρχει η αληθινή πρόκληση της γονεϊκής αγάπης, κατανόησης και άνευ όρων αποδοχής του παιδιού σου.
Σε αυτούς τους γονείς λοιπόν, ένα μεγάλο «ΜΠΡΑΒΟ» για τις συνεχιζόμενες προσπάθειες, να βρουν νόημα και εξήγηση για την «αποστολή» τους σε αυτή τη ζωή μαζί με το παιδί τους.
Πηγή: www.ilov.gr