Me, MySelf and I

All posts in the Me, MySelf and I category

Η χειροτερη μαμα του κοσμου..

Published 18 Νοεμβρίου, 2013 by sofiaathanasiadou

IMG_3948

 

Σημερα νιωθω καπως ετσι….

Η χειροτερη των χειροτερων…

Ε σιγα θα μου πεις.. δεν εγινε και τιποτα…

Ουτε η πρωτη εισαι ουτε η τελευταια…

Ελα μωρε μου ειπε μια φιλη μην εισαι τοσο αυστηρη με τον εαυτο σου…

Μα πως να μην  ειμαι?

Αν βλεπατε αυτο το βλεμμα…

Αν ακουγατε το σπαρακτικο κλαμμα σε συνδυασμο με την φατσουλα τους συντριμια τα ματακια γεματα φοβο και το παρακαλετο…

Οχι μανουλα..αγκαλιτσα αγκαλιτσα μην το ξανακανεις…

Εγινα κομματια..

Οχι δεν χτυπησα τα παιδια μου…

Αλλα νευριασα …

Τους ειπα αφου δεν αντεχα αλλο ε κοιμηθειτε μονοι σας εγω δεν καθομαι αλλο εδω…

Φοβηθηκαν ξαφνιαστηκαν και αρχισαν να κλαινε γοερα…

Δεν με εχουν ξαναδει ποτε ετσι…

ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΕ ΞΑΝΑΔΟΥΝ ΠΟΤΕ ΕΤΣΙ.

Ηρθα στο αμην πραγματικα…

Προσπαθουσα να τα βαλω για υπνο και ειχαν σεληνιαστει…

Διαβασα πολλες ιστοριες καναμε αγκαλιτσα τους χαιδεψα τους νανουρισα…

Αυτα επεμεναν να παιζουν και να ζητανε νερο φαγητο γαλα τουαλετα και οτι μπορει να διανοηθει κανεις..

Και τωρα ντρεπομαι και νιωθω πως εχω γκρεμισει τα παντα.

Σημερα δεν το θυμουνται…

Αλλα το βραδυ σιγουρα θα το θυμηθουν…

Ελπιζω την χτεσινη βραδυα να την θυμαμαι μονο εγω… και να μεινει το παραδειγμα για αποφυγη..

Ευχομαι το βραδυ να κοιμηθουν γιατι πραγματικα εχουν κουραστει και οχι γιατι θα φοβηθουν μην ξυπνησει το τερας…

Ευχομαι στον υπνο τους  να ειμαι παντα παρων σαν φυλακας αγγελος τους και οχι σαν το τερας που θα τοςυ χαλασει την ηρεμια…

Καποιες θα με πειτε υπερβολικη το ξερω…

Καποιες αλλες θα μου πειτε ελα Σοφακι μου ξερω ποσο τρυφερη μαμα εισαι…

Καποιες αλλες ισως με κραξετε …

Προτιμω να ειμαι αληθινη και να δεχομαι τις συνεπειες των πραξεων μου!

Τα παιδια δεν μπορουν να καταλαβουν ποσο μπορει να κουραζεσαι στην δουλεια…

Τα παιδια δεν ξερουν πως εχεις υποχρεωσεις να ανταπεξελθεις…η ποσο πολυ αγχωνεσαι να τα βγαλεις περα..

Τα παιδια δεν τραβανε το σχοινι…

Προσπαθουν να ζησουν μαζι σου στιγμες…

Ναι κανουν τις σκανταλιες τους και γελανε και αυριο μεθαυριο αυτα θα ειναι που θα θυμασαι και θα γελας…

Δεν με εχουν συνηθισει ετσι και αυτο που συνεβει ηταν σαν να τα εχω σφαλιαρισει …

Μονο που η δικη μου σφαλιαρα ηταν στην ψυχουλα τους ηταν στο χαμογελο τους και στα λαμπερα ματακια τους.

Συγνωμη μωρα μου χιλια συγνωμη…

Το υποσχομαι δεν θα το ξανακανω …

Ξερω πως θα με αγαπατε και ισως δεν θα το σκεφτειτε ξανα ποτε… αλλα η δικη μας αγαπη δεν θελω να εχει τετοιες σκηνες τετοιες αναμνησεις…

Σημερα λυπαμαι και ποναω πολυ…

Η μανουλα

Πως να αγαπηθουν τα αδερφακια η αλλιως Πως να κανεις ενεση αγαπης στην σχεση τους!

Published 1 Νοεμβρίου, 2013 by sofiaathanasiadou

1384948_10202310756961278_509298678_n

Τα παιδακια μου αυτα τα λατρεμενα πλασματακια που τοσο πολυ τα αγαπω…

Το μυαλο μου ειναι εκει κολλημενο ολη μερα σαν την ερωτευμενη  που δεν της περναει ΠΟΤΕ!

Τα σκεφτομαι και φυσικα οπως ολες μας προσπαθω για το καλυτερο.

Οταν εμαθα πως ειμαι εγκυος στην Αννυ η καρδια μου ραγισε…

Με κατεκλυσαν οι φοβοι οι τυψεις οι ενοχες…

Πως ειναι δυνατον να μοιρασω αυτο που νιωθω για τον Σταθη μου?

Αυτην την λατρεια?

Τι κριμα ελεγα στον Αντωνη αυτο το παιδι που ερχεται δεν θα το αγαπαω.. δεν θα μπορω…

Στην πορεια φυσικα οπως ολες οι μαμαδες με 2 παιδακια ανακαλυπτουμε η αγαπη πολλαπλασιαζεται !

Η αγαπη ποτε δεν διαιρειτε δεν ειναι αδικη φουντωνει και αρκει για ολους!

Αλλωστε ειναι γωστο ποσο αμεσα η μικρη πριγκηπισσα μου κερδισε την καρδουλα της μαμας!

1421578_10202310756881276_1093114446_n

Φυσικα ο Σταθουλης οσο περνουσαν οι μερες δεν του καλοαρεσε η νεα προσθηκη στην οικογενεια μας…

Αλλες στιγμες την αγαπουσε η ηταν περιεργος για την νεοφερμενη αλλες φορες αγανακτουσε που η προσοχη ολων ηταν εκει…

Απο την πρωτη στιγμη θελησα να ενισχυσω την αγαπη και το δεσιμο μεταξυ τους καθως ηταν  κατι που δεν ειχα την τυχη να νιωσω…

Ειναι πολυ ασχημο οταν τα αδερφια αποξενωνονται δεν μιλανε δεν χωνευονται η  αντιμετωπιζονται σαν 2 αγνωστοι.

Αυτο ειναι κατι που το γνωριζω απο πρωτο χερι,

Ημουν αποφασισμενη να προσπαθησω να δωσω το 100% γιατι η τελικη αποφαση ειναι καθαρα δικη τους για να την παρουν.

Αποφασισα να χρησιμοποιησω την μεθοδο που την ονομασα  ΕΝΕΣΕΙΣ ΑΓΑΠΗΣ!

Νομιζω πως στην ζωη μας ολοι εχουμε αναγκη απο λιγο περισσοτερη τρυφεροτητα στην ζωη μας και τι καλυτερο να ξεκιναμε απο τα μικρα μας?

Ετσι ξεκινησα να τους λεω απο οταν ηταν μωρα  ενα τραγουδι που «σκαρωσα»

Η Αννυ σε αγαπαει πολυ Σταθη μου Σταθη μου

Η Αννυ σε αγαπαει πολυ Σταθη μου !

Ο Σταθης σε αγαπαει πολυ Αννυ μου Αννυ μου

Ο Σταθης σε αγαπαει πολυ Αννυ μου…

Η μαμα σας αγαπαει πολυ και τους 2 και τους 2 κτλπ κτλπ

Το συνεχιζα προσθετωντας ο  μπαμπας η γιαγια και ολους στην οικογενεια μας…

Τα παροτρυνα ειτε με την συμπεριφορα μου ειτε οταν ηθελε καποιος το παιχνιδι του αλλου Να το ζητησουν ευγενικα…

πχ..Αδερφουλα μου θα μου το δωσεις γιατι δεν μπορω να περιμενω και να στο ξαναδωσω πισω αγαπη μου?

Και αν δεν επεφτε με την μια η Αννυ τοτε ελεγα ελα Αννυ μου δωστο στον Σταθουλη…

Πες του παρτο αγαπουλα μου δεν πειραζει μην στεναχωριεσαι θα στο δωσω…

Τα παιδια μας μιμουνται συμπεριφορες αντιγραφουν τα παντα και η καλοσυνη και η υποχωρηση για τους δικους μας ανθρωπους ειναι για μενα αξια ανεκτιμητη!

Οταν ειχαν τις διαφωνιες τους προετρεπα να αγκαλιαστουν να ζητησουν συγνωμη να κανουν παραχωρηση να δωσουν φιλακια…

Και πιστεψτε με πιανει…

Με πολυ δουλεια με πολυ υπομονη με συζητηση παντα πιανει…’

Προσπαθω οπως εχω ξαναπει να μην τους δινω αφορμες για κοντρες να ειμαι δικαιη παρολα αυτα η ζωη δεν ειναι διαρκως δικαιη.

Καποιες φορες για λογους της δουλειας μου περναω περισσοτερο χρονο με την Αννυ εχει περισσοτερα αξεσουαρ κτλπ…

Προσπαθω να κανω  σωστα και δικαια την διαχειριση του χρονου μου με τα παιδια…

Χθες αφου φωτογραφησα την Αννυ και ο Σταθης ηταν μονος με το μπαμπα ηρθαν απο το μαγαζι για να την παρουν.

Θα μπορουσα να το αφησω χωρις συζητηση  αφου δεν μου ειπε αυτος κατι και να την σκαπουλαρω…

Γιατι αυτο ειναι ενα λαθος που κανουμε οι περισσοτερες λεμε σιγα δν καταλαβε κατι… αφου δεν το ανεφερε αστο καλυτερα…

Προτιμησα να κανονισω μια φωτογραφηση μονο γι αυτον και να βρω ρουχαλακια και για αγορακια!

Του ειπα Σταθη αυριο θα παμε μαζι για φωτογραφηση !

Και μου απαντησε….

Ναι μαμα να κανουμε και αλλες μερες γιατι και η Αννυ εχει κανει πολλες και εμενα μου αρεσει να βγαζω φωτογραφιες με τα ρουχα μου…

Εκεινη την ωρα ηταν σαν να εφαγα σφαλιαρα …

Ποτε πριν δεν το ειπε γιατι δεν του δωθηκε η ευκαιρια!

Και  σας το λεω με την προσωπικη εμπειρια που εχω…

Ολα τα καταλαβαινουν τα παιδια και πολλες φορες  δεν μιλανε γιατι εχουν πληγωθει..

Απο το 1 φιλακι που εχεις δωσει παραπανω αθελα σου απο κατι που εσενα δεν σου φαινεται σημαντικο.

Και οχι δεν μιλανε παντα…

Τα παιδια μας μιλανε με τα ματια με την ψυχη τους…

Θυμαμαι σαν παιδι που με ρωτουσαν  να απαντησω γιατι φερομουν «ετσι» και γω τους κοιτουσα μες τα ματια και τα ελεγα ολα απο μεσα μου…

Ημουν πεποισμενη πως οτι και να πω τιποτε δεν θα αλλαξει…

Θα ειμαι η γκρινιαρα που ολα της φταινε χωρις λογο που η αλλη ειναι ησυχη και γω ζωηρη που που που….

ΜΗΝ ΒΑΖΕΤΕ ΤΑΜΠΕΛΑΚΙΑ στα παιδια σας ειδικα οταν αυτα ειναι ανισα…

πχ.. αχ ο μεγαλος ειναι ζηλιαρης ενω η μικρη μια γλυκα…

Το εχω δει να συμβαινει και μπροστα στα παιδια!

Επαινεστε και τα 2 εξισου το καθενα για τα προταιρηματα του.

Καμια φορα ο Σταθης μου λεει πανω στα νευρα του δεν σε αγαπαω..

η Αννυ πεταγεται μανουλα μου μην κλαις σε αγαπαω εγω…

Τοτε απαντω και ο Σταθης με αγαπαει Αννυ μου οπως αγαπαει και εσενα  απλα τωρα ειναι θυμωμενος παμε να του κανουμε μια αγκαλιτσα να χαρει?

Ισσοροπιες που δεν ξερω αν ειναι δυνατον να κραταμε παντα αλλα το να προσπαθουμε ειναι εξισου σημαντικο δεν συμφωνειτε?

Τωρα τα παρακολουθω πως φερονται μεταξυ τους ποσο τρυφερα το ενα στο αλλο και λιωνω…

Μαμα θα βαλω εγω τον αδερφουλη μου για υπνο ζουζουνιζει η μικρη…

Αγαπη μου ελα εδω να σε κανω μια αγκαλια μην κλαις θα περασει της λεει το αντρακι μου οταν χτυπαει…

Εσεις τι κανετε ειναι αγαπημενα τα αδερφακια?

Σοφια

Πως ξεπερναμε το παρελθον?

Published 19 Οκτωβρίου, 2013 by sofiaathanasiadou

s39

Στην ζωη μου εχω πονεσει πραγματικα πολυ και εχω χαρει και πραγματικα πολυ…

Στιγμες τοσο εντονες που οταν τις ζουσα μου φαινοταν αδιανοητο πως η ζωη μου μπορει να γινει καλυτερη..

Συνηθως οταν σου εχει συμβει κατι ασχημο οταν σου εχουν συμπεριφερθει  σκαρτα οταν σε εκδικουνται ανευ λογου και αιτιας οταν σε πονανε  ανθρωποι που εχεις αγαπησει ,εχεις εμπιστευτει ειναι εκεινη την ωρα οτι χειροτερο η υπερτατη προδοσια…

Συμπεριφορες που δεν σου αξιζουν και ολα να καταρεουν γυρω σου σαν ντομινο…

Ελπιδες , στιγμες μιας ζωης…

Ποσα να αντεξει ενας ανθρωπος?

Σας καταλαβαινω σας νιωθω αλλα παντα υπαρχει ενα αλλα…
Η στιγμη που ενιωσα πραγματικα ελευθερη και καλα με τον εαυτο μου ηταν οταν αφησα οσα με ειχαν πονεσει πισω…
Καμια φορα κραταμε τις κακες στιγμες τοσο σφιχτα νομιζωντας οτι αυτη ειναι ολη και ολη η ζωη μας…
Αλλα ειναι η παγιδα που πεφτουμε αθελα μας
Το νοημα των κακων στιγμων ειναι να τις ξεπερασουμε…

Να μαθουμε και να παραδεχτουμε τα δικα μας λαθη να συγχωρησουμε (οταν τα καταφερουμε )

Το παρελθον εχει λογο που λεγεται ετσι…

Συμβολιζει την εμπειρια μας στο περασμα του χρονου…

Ζουμε στο Τωρα μια καινουργια ζωη που προσκολλημενοι εκει απο τον πονο  επιτρεπουμε  στους ιδιους ανθρωπους που μας πληγωσαν  να συνεχιζουν να μας κανουν κακο αλλα αυτην την φορα ειμαστε εμεις οι θυτες…

Σκοτωνουμε το μελλον μας και  τις στιγμες μας γιατι χανουμε ωφελιμα λεπτα που θα μπορουσαμε να αναπνεουμε με εγνωμοσυνη για ολα οσα εχουμε …

Χανουμε ωφελιμα λεπτα που θα τα σπαταλουσαμε κανοντας ονειρα αι σχεδια για το μελλον…

Χανουμε λεπτα με τους ανθρωπους που  μας αγαπανε χανουμε λεπτα απο τις νεες εικονες που θα γεμισουν ενα καλυτερο φρεσκο παρελθον που θα ερθει…

Ελα αγαπη μου χαμογελα  δεν μπορει να πανε ολα τοσο στραβα…

Δεν μπορει  να μην σε περιμενει μια νεα εμπειρια μια ευτυχισμενη ζωη και εσενα…

Τα καλυτερα παντα ερχονται στους ανθρωπους που τα περιμενουν…

Οταν χαμογελαμε προσελκυουμε ολα τα καλα στην ζωη μας …

Σας αγαπω πολυ να μου προσεχετε

Σοφια

Κρατα με σφιχτα γελα μου πλατια… Σ αγαπω

Published 10 Οκτωβρίου, 2013 by sofiaathanasiadou

10152458783_30f04e891b_h

Aνασες μου μωρα μου γλυκα…

Αναρωτιεμαι αν θα μεγαλωσετε και γω θα σας λεω ακομα μωρα μου…

Ποσο σας αγαπω?

Ποσο μα ποσο σας ειχα αναγκη στην ζωη μου…

Ποτε δεν  πιστεψα πως κατι μου λειπει αλλα απο την στιγμη που σας πρωτοειδα ηξερα πως η ζωη μου χωρις εσας ειναι ενα τιποτα…

Καθε λεπτο που κυλαει ζω την στιγμη …

Αγγιζω τα μαλλια σας και νιωθω το καθε δευτερολεπτο να χανετε μεσα απο τα δαχτυλα μου…

Θελω να ζω καθε στιγμη ….

Καταλαβα….

Πως οταν εισαι μαμα ειναι ισως η μοναδικη στιγμη στην ζωη σου που συνειδητοποιεις πως καθε στιγμη ποτε ξανα δεν θα ειναι η ιδια και καθε περιοδος ειναι μοναδικη…

Χωρις επιστροφη .

Δεν υπαρχει τιποτε πιο σημαντικο απο το να προσπαθεις να γεμισεις την ζωη σου με οσο πιο πολλες αγκαλιες χαδια και φιλια .

Και μην με ρωτησετε ποσα…

Η αγαπη δεν εχει μοναδα μετρησης…

1378356_585268038186315_2022348943_n

Το γελιο και η ευτυχια τους ειναι οτι πιο σημαντικο πιο σημαντικο απο την γκρινια τα απλυτα πιατα η απο οτιδηποτε και να εχει παει στραβα…

Μην χαλατε τις στιγμες τους…

Δεν μενουν για παντα παιδια…

Σοφια

Τα 15 λεπτα παραπανω υπνο μοιαζουν αιωνες αν εισαι μαμα…

Published 25 Σεπτεμβρίου, 2013 by sofiaathanasiadou

1150248_10201650411924122_1451240431_n

Μαμαααα ξυπνα αγαπηηηη μου…. Μουυυυυ μουυυυυυυ μουυυυυ
Καπως ετσι μουγκανιζε ο Σταθουλης στο αυτι μου και γω κουτουλουσα απο την νυστα…
Ελα σηκω να ζωγραφισουμε οπως χθες να κανουμε και αλλα….
Ανοιγω το ενα ματι κομματια ειλικρινα σας μιλαω και του ζητησα να με αφησει να κοιμηθω λιγο ακομα…

Ελα αγαπη μου πηγαινε στο μπαμπα πρεπει να ετοιμαστεις να πας σχολειο…
Οχι μαμα μου θα κατσω μαζι σου δεν θελω να παω , θελω να ζωγραφισουμε…
Αποκαμωμενη απο το νυχτερινο ξενυχτι λογω θηλασμου και την δουλεια του ειπα αν δεν με αφησεις να κοιμηθω τωρα αγαπη μου το απογευμα θα ειμαι κουρασμενη…

Μεμιας σοβαρεψε για 1 λεπτο το σκεφτηκε και μου ειπε ενταξει αλλα θα κανουμε και αλλα…

Κοιμηθηκα  μολις 15 λεπτα παραπανω αλλα 15 λεπτα παραπανω ειναι αιωνας για μια μαμα…

Δεν ξερω για εσας αλλα απο τοτε που εγινα μανουλα νιωθω συνεχως κουρασμενη και ας μην το ξενυχταμε στα μπαρακια οπως παλια…

Αντοχες μηδεν…

Η δυναμη της αγαπης

Published 24 Αυγούστου, 2013 by sofiaathanasiadou

1001107_501833503225041_745419331_n

Ειστε ο  λογος που σηκωνομαι το πρωι και βρισκω κουραγιο και δυναμη να κανω τα παντα!

Για αυτα τα χαμογελα για αυτα τα ματακια για αυτες τις 2 ψυχουλες τα πλασματα μου…
Τα μωρουλια μου …
Η μανουλα σας αγαπαει τοσο πολυ… που θα εδινα και την ιδια μου την ζωη χωρις δευτερη σκεψη….
Δεν ξερω τι θα προκυψει στην πορεια της ζωης σας…
Δεν ξερω αν σαν εφηβοι θα νομιζετε οτι δεν με αγαπατε αν θα μου κρατατε μουτρα…
Θελω ομως να μην αμφισβητησετε ποτε την δυναμη με την οποια σας αγαπω… πως οτιδηποτε ειμαι , κανω, το κανω μονο για εσας…

Ειστε το σημειο εκκινησης στην ζωη μου το κεντρο ολου του κοσμου και οτι πιο σημαντικο εχω…

Πως να κοιταζω τον εαυτο μου πρωτα?

Πως να  μην υπολογιζω το καλο σας , πως να μην σκεφτομαι τις επιδρασεις το αντικτυπο των πραξεων μου στην δικη σας ζωη στην δικη σας καρδουλα?

Πως θα μπορω να σας κοιταζω στα ματια και να σας λεω σας αγαπω αν δεν σκεφτομαι πρωτα το καλο σας?

Μωρα μου γλυκα μου μωρα….

Δεν φανταζομουν ποτε στην ζωη μου πως θα τραγουδαω το ενα μικρο καραβι  παλι…

Πως θα χοροπηδαω σε τραμπολινο θα κατεβαινω τσουληθρες πως θα ανασαινω ελευθερη πως θα εκτιμαω την αληθεια της ζωης ωσπου ηρθατε εσεις στην ζωη μου…

Θελω μια χαρη να σας ζητησω ψυχες μου…

Μην με αδικησετε ποτε…

Δεν θα μου αξιζει…

Καθε χτυπος της καρδιας μου,,,καθε ανασα που παιρνω… καθε δακρυ που κυλαει καθε στροφη που παιρνει το μυαλο μου υπαρχει ενα και μονο πραγμα…

Εσεις οι δυο…

Η μανουλα

Αγαπη ειναι….

Published 14 Αυγούστου, 2013 by sofiaathanasiadou

IMG_8223

Η μικρη μου μπαλαρινα κελαηδουσε πρωι πρωι …
Ακουγα την φωνουλα της ενω την ετοιμαζε ο μπαμπας μας για το σχολειο…
Ατι την μπουζα ατα τα παπουτσσιααα & να παρω το Baby μαζι μου..
Καπου εκει με ξαναπηρε ο υπνος…
Ξυπνησα και ειχα ακομα την φωνουλα της να τριγυριζει στο μυαλο μου…

Χαμογελασα παρα την νυστα μου …και ενιωσα ευγνωμων για τα δωρα του Θεου στην ζωη μου…
Δεν ημουν πολυ καλα αυτες τις μερες…

s24
Ζοριστηκα πολυ εγνοιες πολλες αγχη προβληματα οπως ολοι μας… Καπου εκει στον πανικο του κατηφορου ομως υπαρχουν 2 ψυχουλες που περιμενουν σαν τα πουλακια στην φωλια να τα ταισει η μαμα στο στομα αγαπη…

s30
Ετσι τα βλεπω με τα ματια της ψυχης μου…
Τα πουλακια μου …και νιωθω τοσο ενοχη οταν πεφτω χωρις σταματημο και σκεφτομαι «αχαριστα» για την ζωη μου που ναι  ισως καποια πραγματα να μην ειναι ευκολα ισως καποια πραγματα να μην ειναι οπως τα φανταζομουν αλλα τα πλασματα μου ειναι οτι πιο υπεροχο μου εχει συμβει… και το θεωρω μεγαλη ασεβεια να τα συγκρινω με οτιδηποτε μικρο και ανουσιο μου χαλαει την ημερα…
Γιατι αυτη η ευτυχια αυτη η ολοκληρωση δεν συγκρινεται με τιποτε στον κοσμο…

s28
Νιωθω σαν να μου εμπιστευτηκε ο Θεος 2 αγγελους να τους προσεχω ….
Οταν αυτα τα χειλακια με φιλανε οταν αυτα τα χερακια με αγκαλιαζουν οταν αυτα τα στοματακια τιτιβιζουν μαμα μαμα ακομα και οταν το κεφαλι μου παει να σπασει απο την αυπνια το αγχος και την κουραση ειναι η πιο γλυκια μελωδια στον κοσμο…

Σας αγαπαω και νιωθω σαν ερωτοχτυπημενη για πρωτη φορα οπως τοτε που τιποτε αλλο δεν σκεφτομουν , οπως τοτε που η κοιλια μου εκανε πεταλουδες… Που με εκλεβαν οι σκεψεις χωρις να το καταλαβω και πετουσα στις στιγμες μας μαζι…
Ξεχειλιζει η καρδια μου αγαπη και νιωθω πραγματικα γεματη, πραγματικα ευτυχισμενη…

s22
Στο μυαλο μου «παιζει» και ξαναπαιζει η σκηνη που πεφτετε τρεχοντας στην αγκαλια μου οταν γυρναω σπιτι απο την δουλεια…
Μουδιαζω απο ευτυχια μουδιαζω απο αγαπη…

Tιποτε αλλο δεν υπαρχει που να αξιζει καθε ανασα που παιρνω καθε λεπτο χρονου που σβηνει , χανεται απο την κλεψυδρα της ζωης μου….

Το μυαλο μου τρεχει και σταματαει στην μικρη μας αποδραση στην θαλασσα…
Ο Σταθης κλαμμενος με την πιπιλα στο στομα νιωθει προδομενος…
Θελω να ειμαι μονος με την μαμα μου…
Ελα αγαπη μου ελα εδω μωρο μου …
Τον πηρα αγκαλιτσα με εσφιξε τοσο δυνατα που ενιωθα ποσο πολυ αναγκη ειχε εστω 1 λεπτου αποκλειστικοτητα…

Τον πηγα πιο κατω και μειναμε οι δυο μας αγκαλιασμενοι σφιχτα μπροστα στο κυμα…

Με κρατουσε τοσο σφιχτα στην αγκαλιτσα του και ψιθυρισε μανουλα μου σε αγαπω τοσο πολυ..

Αυτες ειναι οι στιγμες που με εχουν σημαδεψει για παντα…
Αυτες ειναι οι στιγμες που γραφτηκαν διαγραφοντας μια για παντα σημαδια μιας αλλης ζωης….
Γιατι στην δικη μου ιστορια οταν εγινα μαμα ξαναγεννηθηκα…

Συγκοινωνουντα δοχεια!

Published 11 Αυγούστου, 2013 by sofiaathanasiadou

IMG_2386

Δεν μπορω να περιγραψω με λογια ικανα να συλλαβουν το ποσο αγαπω τα παιδια μου…

Δεν υπαρχουν λεξεις να αγκαλιασουν ολα αυτα που θελω να τους προσφερω…

Επιδιωκω και προσφερω την αγαπη μου απλοχερα χωρις να τσιγκουνευομαι τιποτα.

Θεωρω ακρως φυσιολογικο να δινεις τα παντα και οταν απλα καπου υστερεις ,γιατι δεν εχεις κατι να δωσεις ειτε αυτο ειναι υλικο η ψυχικο αποθεμα , τοτε μαγικα αυτα το κατανοουν πληρως.

Δεν ξερω αν συμβαινει και σε εσας αλλα δεν θα χρειαστει να πω κατι δευτερη φορα ακομα και αν εχουν δει μπροστα τους το πιο σουπερ γουαο παιχνιδι των εποχων!

Τα παιδια εχουν μια ικανοτητα να μυριζονται τα παντα στον αερα…

Εαν δεν εισαι καλα το ξερουν, εαν φοβασαι το νιωθουν εαν εισαι ευτυχισμενη η αν παρατραβανε το σχοινι το βλεπουν.

Θυμαμαι μια μερα που πηραμε για πρωτη φορα με την Αννυ το τελεφερικ.

Μπηκαμε μεσα και για πρωτη φορα ενιωθα ανεξηγητα πως φοβαμαι.

IMG_7690

Να σημειωσω πως δεν φοβομουν τα υψη ποτε , ανετα θα εκανα Bungie jumping και οσο εμενα στην Θεσσαλονικη προσπαθουσα να κανω ελευθερη πτωση αλλα δεν μου εβγαινε το οικονομικο με τα μαθηματα…

Ισως για τον φοβο μου να  εφταιγε οτι το καλοκαιρι το τελεφερικ το  «τρεχουν¨» πιο γρηγορα για να προλαβουν τους τουριστες ισως το οτι φυσουσε και κουνουσε , το αποτελεσμα ηταν να φοβηθω και η Αννυ να το καταλαβει…

Ειναι σχεδον μαγικο το δεσιμο αναμεσα σε μια μαμα και τα παιδια της…

Ειναι σαν συγκοινωνουντα δοχεια τα συναισθηματα και ας λενε οτι θελουν ορισμενοι.

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΑ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ ΟΛΑ.

Δεν παει εσυ να το παιζεις οτι η επικοινωνια με τον συντροφο σου ειναι σουπερ τελεια?

Μονο τον εαυτο σου κοροιδευεις και κανεναν αλλο.

Εχω προσεξει πως οταν υπαρχει ενταση αναμεσα σε εμενα και τον Αντωνη ο Σταθης σιωπα…

Δεν μιλαει  μονο καθεται και κοιταζει τριγυρω αμηχανα.

Μετα απο λιγο με ρωταει …

Μαμα μου γιατι δεν εισαι καλα?

Και ας μην εχω δωσει ουτε ενα δικαιωμα  συννεφιας στο προσωπο μου.

Οταν αμφιταλαντευομαι τι να απαντησω στις ερωτησεις τους οποιες και να ειναι αυτες μια ειναι η απαντηση  που αναβοσβηνει σαν φωτεινη επιγραφη στο μυαλο μου…

Η ΑΛΗΘΕΙΑ!

Στην ζωη οτι δινεις παιρνεις, οτι σπειρεις θα θερισεις!

Και δεν θα ηθελα να με «ταιζουν» λευκα ψεμματα…

Το ιδιο σημαντικα ειναι τα συναισθηματα μας …

Οταν λοιπον το παιδακι σου κλαιει και οδειρετε για τον οποιονδηποτε λογο  και εσυ δεν τρεχεις να το παρεις αμεσα αγκαλια και του λες αγαπη μου μισο λεπτο να τελειωσω τα πιατα…

Τοτε φυτευεις για παντα μεσα του τον σπορο του πιο εχει περισσοτερο σημασια …

Οχι το οτι κλαιει οχι το να τα παρηγορησεις αλλα τα πιατα…

Τρεξε να τα αγκαλιασεις οταν μπαινεις στο σπιτι και ας εχεις δουλεψει και 15 ωρες σερι…

Θα το καταλαβουν και αυτο και θα βαλουν την αγαπη τους για σενα ακομα πιο ψηλα….

Και η αγαπη ειναι οτι πιο σημαντικο στην ζωη ειναι η κινητηριος δυναμη για να αποκτησεις κατανοηση υπομονη και μια  αληθινα ευτυχισμενη ζωη…

Ο αγαπημενος μου Σαββοπουλος  τραγουδησε πως να κρυφτεις απ τα παιδια ετσι και αλλιως τα ξερουν ολα….

Σοφια

Οταν πιστεψα πως εχασα τον πριγκηπα μου…

Published 13 Ιουνίου, 2013 by sofiaathanasiadou

a_bad_dream_by_inessa_emilia

Νιωθω φριχτα αυτες τις μερες..

Ενιωθα την μαυριλα να ποτιζει τα κοκκαλα μου…

Ενιωθα μια αρνητικουρα απιστευτη…

Δεν ξερω για εσας αλλα πιστευω πολυ στην αρνητικη ενεργεια και ακομα περισσοτερο στα ονειρα …

Παλια πιστευα πως οφειλονται ολα αυτα στην διατροφη πριν τον υπνο…

Πληρωσα και εμαθα ομως να εμπιστευομαι την διαισθηση και το υποσεινηδητο που προσπαθει να μας μιλησει απο εκει…

Εκεινη την νυχτα κοιμηθηκα καλα..

Ειμαι πολυ πιεσμενη ολο αυτον τον καιρο σε τραγικο σημειο…

Ειλικρινα πιστευω πως δεν αντεχει ενας ανθρωπος και μονο ολο αυτον τον κυκεωνα  αλλα μια μαμα αντεχει τα παντα!

Θυμαμαι  τα παντα σκοτεινα  και γω ξαφνικα βρεθηκα χωρις καθολου δοντια…

Ενιωθα τρομερο αγχος αλλα ακομα και στον υπνο μου εψαχνα να βρω αμεση λυση.

Ειναι αστειο αλλα αυτος ειναι ο μηχανισμος μου ετσι λειτουργω παντα και για αυτο ισως δεν πνιγομαι στα προβληματα…

Παντα λεω τωρα τι κανουμε?

Και συνεχιζω…

Ετσι λοιπον και στο ονειρο  μου βρηκα την λυση θα εκανα εμφυτευση…

Πηγαινοντας στον οδοντριατρο ειδα κοσμο μαζεμενο γυρω απο ενα παιδακι που ηταν ξαπλωμενο καταγης..

Ηταν ο γιος μου…

Τι εγινε φωναζα, τι επαθε ο Σταθης?

Ενιωθα να σβηνω να χανομαι…

Αυτο δεν μπορουσα να το αντεξω..

Θυμαμαι την τελευταια φορα που τον ειδα ετσι ειχα σκεφτει να πεσω απο το μπαλκονι…

Μην ανυσηχεις μου ειπε ενα πολυ φωτεινο παιδακι που στεκοταν διπλα του…

Ειμαστε εδω και τον προσεχουμε…

Επαθε μια κριση αλλα εκανα ολα οσα μας ειπες και απλα περιμενουμε να συνελθει…

Η καρδια μου εσπασε σε χιλια κομματια και ξυπνησα  πολυ στρεσσαρισμενη…

Ημουν σαν να ειδα φαντασμα η καρδια μου χτυπουσε σαν να ετρεχα σε μαραθωνιο…

Πεταχτηκα πανω και ετρεξα να δω που ειναι τα παιδια…

Στο σπιτι κανεις…

Πηρα τον Αντωνη και τα ακουσα απο μεσα να γελανε μαμα τρωμε παγωτο ειμαστε κουνιες…

Παναγια μου ηταν ενα ονειρο…

Το χειροτερο ολων οσων εχω δει μεχρι τωρα…

Ολα θα πανε καλα τιποτε δεν θα συμβει…

Μην το σκεφτεσαι  απλα κακοκοιμηθηκες…

Αυτα και τοσα αλλα σκεφτομουν για να ηρεμησω…

Ανεβασα το περιστατικο στο γκρουπ και τα κοριτσια προσπαθησαν να με ηρεμησουν !

Αγχος ειναι , σταυρουδακια καρδουλες μην σκας ολα καλα θα πανε…

Δεν μπορουσα να πιστεψω κανενα μονο να παρακαλεσω τον θεο μπορουσα να μην ειναι αληθεια να μην βγει αληθινο…

Μετα απο 2 3 μερες ουτε που θυμαμαι  ημουν στο μαγαζι μετα απο μια πολυ κουραστικη ψυχολογικα μερα και πολυωρη ταλαιπωρια στο τμημα μετα απο μια αναιτια επιθεση ενος περαστικου (Κρατιεμαι με το ζορι να μην «στολισω») εις βαρους μου.

Εκεινη ακριβως την στιγμη που ο «κυριος» ερχοταν καταπανω μου με τις εκφρασεις που χρησιμοποιουσε ενιωσα σαν να εχω απεναντι μου τον εξωαποδω…

Ενα συναισθημα που ακουγεται τρελο αλλα το βλεμμα το μισος με το οποιο με κοιτουσε αλλα και αυτα που ξεστομιζε μονο αποκοσμα φαινονταν…

Συγνωμη αν ακουγομαι σαν παλαβη αλλα θα συμφωνησουν και οσοι ηταν μπροστα…

Οση ωρα ημουν στο τμημα εμαθα οτι ο Σταθης ανεβασε πυρετο…

Μου κοπηκαν τα ποδια τρελαθηκα..

Δεν ειναι δυνατον ποσα μαζι?

Εφτασα μαγαζι αργα και αποφασισα να κλεισω  αμεσως  αφου ο Σταθουλης δεν ηταν πολυ καλα και μετα αποο ολα οσα τραβηξα στο τμημα το μυαλο μου ηταν «αλλου» κυριολεκτικα!

Πηρα τον Αντωνη..

Κοιμηθηκαν?

Οχι μολις φευγουμε απο την μαμα μου…

Περαστε να με παρετε και μενα θα κλεισω….

Τα λεπτα περνουσαν το τηλεφωνο δεν χτυπουσε και ο Αντωνης πουθενα…

Ενιωθα απαισια φοβομουν μην μου παθει κατι ο μικρος μου λογω της ευαισθησιας που εχει καθε φορα με τον πυρετο…

Σκεφτηκα να τον παρω αλλα παραλληλα χτυπησε το τηλεφωνο μου…

Σοφια τρεχα νοσοκομειο ερχομαστε σε 2 λεπτα…

Δεν θυμαμαι πως εκλεισα και για ποτε βρεθηκα εκει…

Ετρεχα σαν την τρελη με τα ματια θολωμενα απο το κλαμμα…

Εφτασα την ωρα που παρκαραν για να δω ενα γειτονα που κρατουσε τον Σταθη σαν αψυχη κουκλα στα χερια του…

Αναπνεει?

Ουρλιαζα πες μου αν αναπνει…

Ο Αντωνης σαν το φαντασμα εδινε λεπτομερειες του περιστατικου στους γιατρους …

Αναπνεει?

Ξαναρωτησα ετοιμη να πεθανω εκει επι τοπου.

Αναπνεει και τον εβαλαν αμεσως στο οξυγονο.

Εκανα οτι μου ειχες πει ψελλισε ο Αντωνης…

Τον βαλαμε στο πλαι εκανε και δευτερο εδωσα 2 δοσεις και ξαναεκανε …

Ηταν το χειροτερο επεισοδιο ολων ειπε και εκει ειδα ποσο τρομαγμενος ηταν…

Ο Σταθης εκανε το επεισοδιο μεσα στο αυτοκινητο ενω ηταν δεμενος στο καρεκλακι του..

Ο Αντωνης  πηγε ως το σπιτι γιατι εκει εχουμε το φαρμακο του για τις επειγουσες καταστασεις.

Φωναξε στους γειτονες να βγουν να τον βοηθησουν ενω η Αννυ ουρλιαζε στο καρεκλακι της.

Ο Σταθουλης χτυπιοταν σαν το ψαρι για τουλαχιστον 6 λεπτα σε καθε επεισοδιο..

Και η αδερφουλα του εκλαιγε γιατι δεν καταλαβαινε …

Εμεινε μονη στο αμαξι ενω ο Αντωνης ετρεχε να ανεβει τις σκαλες αγκαλια με τον Σταθη..

Οι γειτονες εβγαλαν την μικρη απ το αμαξι και προσπαθουσαν  να βοηθησουν τον Αντωνη να δωσει τις πρωτες βοηθειες..

Ο μικρος δεν συνερχοταν με τιποτε…

Η Αννυ ειχε ξαπλωσει στο πατωμα διπλα και του μιλουσε….Σταθη αγαπη μου Σταθη μου Σταθη μου τι εχεις?

Ενα δυο τρια φουυυυυυ να περασει…(παιχνιδακι που κανουμε οταν χτυπανε )

Εκεινο το βραδυ ενιωσα πως χανω τα λογικα μου…

Εκεινο το βραδυ μετα απο ακομα ενα επεισοδιο στο κεντρο υγειας και  5 ωρες τουλαχιστον που το παιδακι μου δεν ειχε επαφη με το περιβαλλον ενιωσα τον απολυτο τρομο .

Εκλαψα προσευχηθηκα  και ενιωσα πιο απαισια απο ποτε…

Δεν ημουν μαζι του δεν ημουν εκει…

Θα συνελθει?

Καταστολη απο τα φαρμακα θα συνελθει μολις περασει η επηρρεια μην ανυσηχεις μου ειπε η νοσοκομα…

Πως να μην ανυσηχω οταν το μονο που εχει σημασια στη ζωη μου ειναι να ειναι καλα αυτα?

Οταν συνηλθε δεν μπορουσε να μιλησει να κουνηθει τον ανασηκωσα και του ειπα να μην φοβαται …

Το μονο που εβγαζε ηταν κραυγες στην προσπαθεια του να μιλησει δεν καταλαβαινε που ηταν τι συνεβαινε και ηταν  πολυ φοβισμενος…

Ηρεμησε αγαπη μου μην φοβασαι ειναι το φαρμακο που δεν μπορεις να μιλησεις σε λιγο θα εισαι καλα…

Τον κρατουσα αγκαλια μεχρι να ηρεμησει του μιλουσα του τραγουδουσα…

1 ωρα μετα καναμε βολτες με το αν. καροτσακι μεσα στο αδειο κεντρο υγειας …

Μαμα και αλλο….

Ειδα τα ματακια του να χαμογελουν κυριολεκτικα..

Ποσο απλα γινονται τα παιδια μας ευτυχισμενα?

Με το τιποτα …

Με τρομαξες Σταθη…

Σε αγαπω μαμα μου…

Τοοοοσο πολυ και ανοιξε τα χερακια του διαπλατα.

Αυτη η μερα δεν ηταν απλα η τρομακτικοτερη της ζωης μου…

Ηταν και η μερα που συνειδητοποιησα για ακομα μια φορα ποσο ευθραυστα ειναι ολα γυρω μας.

Η ζωη οι στιγμες αυτα που νομιζεις πως εχεις δεδομενα.

Αυτα που νομιζεις πως ειναι δικα σου μπορουν να χαθουν μεσα σε ενα λεπτο.

Οχι δεν θα ειμαι δικαιη αν πω πως ειχα αναγκη απο ακομα ενα φροντιστηριο γιατι εχω καιρο που εχω επιγνωση.

Ισως ηταν μια αφορμη να το ξαναθυμισω στους γυρω μου…

Καθε φορα κλαιω καθε φορα φοβαμαι…

Καθε φορα παρακαλαω να μην το ξαναζησω…

Καθε φορα  ξερω πως πρεπει να σφιξω τα δοντια μου  να παρω μια ανασα και να συνεχισω.

Ξερω πως πηρα δυναμη απο τον μικρο μου που με ειχε αναγκη …

Εμαθα πως το να εισαι μαμα σημαινει αυτοματα να εχεις υπερδυναμεις για να αντεχεις τα παντα…

Σε ευχαριστω θεε μου που ολα αυτα ηταν απλα ενα κακο ονειρο…

Σοφια

Θα γερασουμε μαζι…

Published 2 Ιουνίου, 2013 by sofiaathanasiadou

969061_629465253732418_551792309_n

Ξερεις καμια φορα η μαλλον καλυτερα συχνα περναει απο το μυαλο μου αυτη η σκεψη…

Δεν ειναι οτι περναει παντα  σε καλες και ηρεμες στιγμες αλλα ειναι σιγουρα αυτο που θα δεσει  «το γλυκο» μετα απο χειμαρρο αρνητικων σκεψεων μετα απο καυγα…

Εχετε παρατηρησει πως οταν «μας την δινουν» για τα καλα οι αντρες μας  περνανε ολα τα σεναρια πιθανης εξελιξης απο το μυαλο μας ?

Δεν μπορω να ξερω για εσας αλλα συνηθως οταν με βγαζει απο τα ρουχα μου σκεφτομαι πως τον σουβλιζω  και  καμια φορα πως τα μαζευω και παω στο φεγγαρι να κατοικισω για να μην τον ξαναδω.

Ειναι ο μοναδικος ανθρωπος στον κοσμο που μπορει να με εκνευρισει τοσο πολυ αλλα παραλληλα και ο μοναδικος ανθρωπος που με εχει αγαπησει τοσο πολυ .

Ειναι αυτος που θα ξεχασει να παρει ζαχαρη που θα ξεχασει να βγαλει τα σκουπιδια εξω που ενω εχουμε συζητησει για την διατροφη των παιδιων θα κανει τα δικα του και ουουυυυυουυυυυ εχω λιστα ολακερη σας λεω…

Συνηθως ολες μας οι αντιπαραθεσεις εχουν να κανουν με τα παιδια… και ολες οι υπολοιπες με αυτα που τους φορτωνουμε να κανουν…

Ε οκ δεν τους φορτωνουμε γιατι και εμεις εχουμε το δικο μας κομματι αλλα αυτοι ετσι το βλεπουν.

Προσπαθουμε ολοι να γινουμε καλυτεροι να κανουμε το καλυτερο να τα μεγαλωσουμε οσο πιο γλυκα ομορφα γινεται.

Καπου θα γινουν και ελαφρα λαθη η θα «ξεχασουν» να τα κανουν με τον τροπο που εμεις θεωρουμε σωστο.

Χμμμ…

Με πιανετε?

Γκιρ γκιρ γκιρ και χανουμε το κυριως θεμα.

Εμεις αγαπιομαστε…

Εμεις ειμασταν τελειοι μαζι…

Οταν γνωριστηκαμε ηξερα απο την πρωτη στιγμη οτι αυτος ειναι ο ανθρωπος μου.

Δεν ξερω γιατι ημουν σιγουρη ενω εμφανησιακα δεν μου αρεσε…

Αλλα ποτέ πραγματικα  δεν ημουν αυτη που κοιτουσα το απεξω.

Το ειδα στα ματια του…

Αυτη η ειλικρινης καλοσυνη…

Το ειδα στις κινησεις του και στην αγωνια του να ξερει πως ειμαι καλα πως δεν πειναω πως δεν τρωω ονο απεξω…

Ειναι κατι που δεν σας το εχω πει ποτε.

Τον ετρεξα αυτον τον ανθρωπο…

Τον ετρεχα για τουλαχιστον 1 χρονο γιατι φοβομουν να ανοιχτω.

Φοβομουν μην με πληγωσει και αυτος και ετρωγε συνεχεια πορτα.

Ενα βραδυ στα γενεθλια μου με γυρισε σπιτι για να σιγουρευτει οτι δεν θα οδηγουσα μετα απο αρκετα ποτα.

Εκει εξω απο την πορτα του σπιτιου μου με φιλησε για πρωτη φορα…

Εκει κρατωντας με αγκαλια  κατω απο το φως των αστεριων,,

Τι ομορφη βραδια θεε μου…

Την επομενη μερα παροτι δεν τον αφησα να κοιμηθει σπιτι μου οταν ανοιξα βρηκα πρωινη μπουγατσα και Milko κρεμασμενα στην πορτα μου…

Εκεινη την στιγμη καταλαβα πως τον ενοιαζε να ειμαι καλα ασχετως που οδηγουσε η «σχεση» μας.

Τον αγαπησα αποκτησαμε μαζι 2 παιδια  και περναμε καλα μαζι, οταν δεν γκρινιαζω για τα σκουπιδια χιχιχιχ.

Και σκεφτομαι…

Πως θα ειναι με τον ανθρωπο μου… οταν ο χρονος θα περασει..

Οταν θα ειμαι η γριουλα του και θα πηγαινουμε κρουαζιερες σε ολο τον κοσμο…

Οταν θα μου κραταει το χερι για να κατεβω τα σκαλια…

Οταν θα μου χαιδευει τα μαλλια και θα με λεει γριουλα μου η γιατι οχι κοριτσακι μου…

Τοτε ολα αυτα που ξεχασε να κανει μου φαινονται μηδαμινα…

Εκεινη ακριβως την στιγμη ξερω πως θα γερασουμε μαζι…

Και δεν υπαρχει πιο ομορφη εικονα στο μυαλο μου απο αυτη για εμας…

Σοφια