Koιτα τι βρηκα!

All posts in the Koιτα τι βρηκα! category

Είναι έγκυες στον ίδιο μήνα: Δεν θα πιστέψετε πόσο πολύ διαφέρουν οι κοιλιές τους!

Published 15 Μαρτίου, 2016 by sofiaathanasiadou

24750931_5f354708034b61c1_chontel_duncan_and_friend_zoom_39df6357_3e92_43fc_8b71_b3a8e3f8c25a_xxxlarge_2x.limghandler

Από: Σιμέλα Κολαγκελέ

Αυτές οι δύο εγκυμονούσες έχουν πολλά κοινά: Δεν είναι μόνο κολλητές φίλες, αλλά έχουν μόνο τέσσερις εβδομάδες διαφορά στην εγκυμοσύνη τους. Βλέποντας τις μαζί δυσκολεύεσαι να το πιστέψεις.

 

Αυτός ακριβώς ήταν και ο λόγος που η Σοντέλ Ντουνκάν, μια γυμνάστρια από την Αυστραλία, αποφάσισε να ποστάρει στο Facebook αυτήν τη φωτογραφία όπου απεικονίζεται η ίδια με τη φίλη της Νατ, σχολιάζοντας: «Δεν πρέπει ποτέ να εκφέρεις γνώμη ή να κρίνεις το σώμα μιας γυναίκας, πόσο μάλλον όταν αυτή η γυναίκα σύντομα θα φέρει μια καινούργια ζωή στον κόσμο (ή μόλις την έφερε). Με αυτή τη φωτογραφία ήθελα να δείξω πως κάθε γυναίκα κυοφορεί με έναν δικό της μοναδικό τρόπο το παιδί της, όπως η φύση το ορίζει. Γι’ αυτό μην κρίνετε! Ούτε εμένα που έχω κοιλιακούς (και πολλοί δεν πιστεύουν πως είμαι έγκυος), ούτε τη φίλη μου που έχει ιδιαίτερα μεγάλη κοιλιά και όλοι τη ρωτούν αν είναι ετοιμόγεννη. Και οι δύο έχουμε καλές εγκυμοσύνες και το μόνο που περιμένουμε είναι να κρατήσουμε σύντομα αγκαλιά τα μωρά μας».

5f354708034b61c1_chontel-duncan-and-friend-zoom-39df6357-3e92-43fc-8b71-b3a8e3f8c25a.xxxlarge_2x (1)

 

Πηγή:www.imommy.gr

Αυτοί που νιώθουν ότι περισσεύουν

Published 15 Μαρτίου, 2016 by sofiaathanasiadou

photo_7122_850567

Ειρήνη Μανουσαρίδου

Αμέτρητες φορές θα ‘χεις ακούσει ότι σπάνια κάποιος άνθρωπος θα εισπράξει συμπεριφορές που του αξίζουν. Μάλιστα, ζούμε σε μια εποχή, της οποίας οι συνθήκες και τα μέλη της προσπαθούν συνεχώς να σε πείσουν ότι καλύτερα να ‘σαι ο θύτης, παρά το θύμα. Καλύτερα να πληγώσεις, παρά να πληγωθείς. Χίλιες φορές να ‘σαι κενός και άδειος, παρά να πονέσεις.

Το αν θα επιλέξει κάποιος ν’ ανήκει στην πρώτη κατηγορία ή στη δεύτερη είναι καθαρά και μόνο δικό του θέμα. Κάθε πλευρά έχει τα καλά και τ’ άσχημά της. Απλώς, ας προσθέσω ότι στην πρώτη κατηγορία δε ρισκάρεις να χάσεις τίποτα, γιατί δεν έχεις να χάσεις και κάτι. Στη δεύτερη όμως, τα παίζεις όλα για όλα, κι είτε τα χάσεις είτε όχι, πάντα μαθαίνεις. Εσύ λοιπόν θα διαλέξεις το πώς θες να ζήσεις.

Όποια κι αν είναι η επιλογή σου, εσύ ξέρεις τι κουβαλάς μέσα σου. Το τι επικρατεί στο κεφάλι σου και στην ψυχή σου είσαι ο μόνος που το ξέρει πραγματικά ή που έστω παλεύει καθημερινά με τους δικούς του δαίμονες μέχρι να καταλάβει τι του γίνεται.

Κάτι που επίσης τείνουμε αρκετά συχνά να ξεχνάμε, είναι ότι τις επιλογές μας, ναι μεν, τις κάνουμε εμείς, αλλά στην τελική δεν τις διαμορφώνουμε απαραίτητα πάντα εμείς οι ίδιοι. Υπάρχουν κάποιοι παράγοντες, όπως οι συνθήκες κι οι καταστάσεις, που όσο γενικό, αόριστο κι άδικο κι αν ακούγεται, παίζουν καταλυτικό ρόλο στο τι θα επιλέξουμε.

Ανάμεσα λοιπόν σ’ αυτούς τους καταλυτικούς παράγοντες εντάσσονται κι οι άνθρωποι που μας περιβάλλουν. Πραγματικά, είναι τουλάχιστον περίεργο το πόσο αμφίδρομες επιρροές μπορεί ν’ ασκήσει κάποιος πάνω μας. Μπορεί να μας ξυπνήσει συναισθήματα όπως είναι ο ενθουσιασμός, ο έρωτας, ο πόνος ή η απογοήτευση. Μπορεί όμως να μας προκαλέσει και πιο περίπλοκα αισθήματα, ψυχολογικής φύσεως, όπως είναι οι ανασφάλειες.

Οι ανασφάλειες που θα ‘χεις ως άνθρωπος αποτελούν κομμάτι του εαυτού σου και σκοπός δεν είναι να προσποιείσαι ότι δεν τις έχεις, αλλά να τις αντιμετωπίσεις κατάμουτρα και να τις σκοτώσεις, να τις αποβάλεις.

Τις ανασφάλειες θα σου τις δημιουργήσουν οι άλλοι, τις περισσότερες φορές επιτηδευμένα. Και το λάθος σου δε βρίσκεται στ’ ότι σου τις δημιούργησαν, αλλά στο πόσο θα επιτρέψεις εσύ ο ίδιος να σ’ επηρεάσουν από ‘δω και πέρα στη ζωή σου.

Ξέρεις, υπάρχουν εκεί έξω δύο κατηγορίες ανθρώπων, αυτοί που έχουν ανασφάλειες και κόμπλεξ επειδή, για παράδειγμα, δεν έχουν τις τέλειες αναλογίες σώματος κι αυτοί που η μεγαλύτερή τους ανασφάλεια είναι να νιώσουν βάρος, ότι δηλαδή περισσεύουν. Δε λέω ότι αυτός που νιώθει το πρώτο δεν μπορεί να νιώσει το δεύτερο ή αντίστροφα, απλώς θέλω να τονίσω ότι η ανασφάλεια κάποιων αφορά το εξωτερικό και το επιφανειακό, ενώ άλλων το πιο συναισθηματικό και ψυχικό κομμάτι.

Το να νιώσεις, λοιπόν, εσύ σαν άνθρωπος ότι περισσεύεις στη ζωή κάποιου, δεν είναι συναίσθημα που προκύπτει απ’ τη μία μέρα στην άλλη. Είναι κάτι που μεγαλώνει μέσα σου καιρό, αλλά κάποιες σκέψεις σου όπως «ιδέα μου είναι» ή λόγια τρίτων, του τύπου «μήπως υπερβάλλεις λίγο;», το καταπίεσαν και σ’ έκαναν να ξεχαστείς, χωρίς να σημαίνει ότι έπαψε να υπάρχει στο υποσυνείδητό σου αυτή η ιδέα.

Λίγο πολύ όλοι μας φοβόμαστε πως από ‘κει που ‘χουμε μια όμορφη και σημαντική θέση στη ζωή κάποιου, μπορεί ξαφνικά να νιώσουμε ότι του είμαστε «βάρος». Το να διογκωθεί όμως αυτό το συναίσθημα, σε τέτοιο σημείο ώστε να τ’ αποκαλείς ανασφάλεια, είναι άλλο πράγμα και μάλιστα πολύ σοβαρό.

Συνήθως θα σου ‘χει συμβεί παραπάνω από μια φορά να σου συμπεριφερθούν σκάρτα, γι’ αυτό και σου δημιουργήθηκε αυτή η ανασφάλεια. Υπήρξαν άνθρωποι, λοιπόν, στη ζωή σου που δεν εκτίμησαν την αξία σου, δε σ’ ήθελαν πια στη δική τους ζωή, για τους δικούς τους –εγωιστικούς και μη– λόγους κι απ’ τη μια στιγμή στην άλλη άρχισαν ν’ απομακρύνονται από σένα, κάτι που εσύ δεν ήθελες.

Μάντεψε. Ούτε ο πρώτος είσαι, ούτε ο τελευταίος που ‘χασε ανθρώπους που δεν ήθελε να τους χάσει ποτέ και που όταν τους έχασε, ένιωσε να χάνει τη γη κάτω απ’ τα πόδια του. Δεν είναι ό,τι πιο εύκολο μπορεί να σου συμβεί, ίσα-ίσα. Αλλά όλα περνούν και το ξέρεις κι εσύ ο ίδιος πολύ καλά. Φτάνει μόνο να κάνεις μια μικρή αναδρομή σε κάποια φάση της ζωής σου, που ενώ τότε πίστευες ότι οι στιγμές που ζούσες ήταν οι πιο δύσκολες κι ότι ποτέ δε θα τις ξεπερνούσες, τώρα τις θυμάσαι και χαμογελάς, έστω και λίγο πικρά.

Άνθρωποι στη ζωή σου πάντα θα ‘ρχονται και πάντα θα φεύγουν και το ποιοι θα μείνουν και ποιοι όχι είναι πάντα πολύ νωρίς για να το υπολογίσεις και πάντα πολύ αργά όταν θα το καταλάβεις.

Το σημαντικό είναι να καταλάβεις πως αν κάποιοι, κάποτε, σου συμπεριφέρθηκαν άσχημα, η στάση τους σε καμία περίπτωση δεν ταυτίζεται με το ποιος πραγματικά είσαι. Και να μην το αφήσεις αυτό να συμβεί. Επειδή η αξία σου μέχρι τώρα δεν εκτιμήθηκε όπως κι όσο θα ‘πρεπε, ούτε μειώνεται ούτε και σημαίνει πως δε θα εκτιμηθεί ποτέ.

Ο πιο σημαντικός άνθρωπος που πρέπει να εκτιμήσει την αξία σου είσαι εσύ ο ίδιος. Πώς άλλωστε θα την εκτιμήσουν κι οι υπόλοιποι, αν εσύ ο ίδιος δε σε σέβεσαι και δεν αναγνωρίζεις την αξία σου;

 

Επιμέλεια Κειμένου Ειρήνης Μανουσαρίδου: Ιωάννα Κακούρη

 

Πηγή:www.pillowfights.gr

Αλεξανδρούπολη: Ο φίλος της μητέρας έδειρε ανελέητα και τα δύο αδερφάκια!

Published 15 Μαρτίου, 2016 by sofiaathanasiadou

Μάχη για τη ζωή του δίνει το 5χρονο αγοράκι που μεταφέρθηκε χθες το απόγευμα στο νοσοκομείο σε πολύ σοβαρή κατάσταση από τα χτυπήματα του άντρα – Λίγες ώρες μετά οι αστυνομικοί βρήκαν τον 3χρονο αδερφό του με τραύματα και εγκαύματα – Όλη η οικογένεια γνώριζε το μαρτύριο των παιδιών

Σοκάρουν οι εξελίξεις της υπόθεσης του ξυλοδαρμού του 5χρονου αγοριού καθώς αργά χθες το βράδυ μεταφέρθηκε στο ΠΓΝΑ της Αλεξανδρούπολης και το 3χρονο αδερφάκι του με σοβαρά τραύματα.

Το παιδί βρέθηκε απο τους άνδρες της Αστυνομίας της Αστυνομικής Δ/νσης Αλεξανδρούπολης, οι οποίοι στη διάρκεια της έρευνας που πραγματοποίησαν για περαιτέρω στοιχεία στην οικία του 34χρονου, εντόπισαν το 3χρονο αγοράκι στο σπίτι της γιαγιάς του χτυπημένο και απευθείας ο μικρότερος αδερφός του 5χρονου μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο για τις πρώτες βοήθειες με ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ.

Η κατάσταση του 3χρονου είναι αντιμετωπίσιμη ενώ δε διατρέχει σοβαρό κίνδυνο για τη ζωή του με σοβαρά ωστόσο τραύματα αλλά και εγκαύματα στο πρόσωπο και το κορμί του.

Ασφαλείς και αποκλειστικές πληροφορίες του e-evros.gr, αναφέρουν πως η μητέρα των παιδιών κατάγεται απο την Αλεξάνδρεια της Βέροιας και τους τελευταίους τέσσερις περίπου μήνες ήρθε στην Αλεξανδρούπολη με το δράστη και τα δύο παιδιά της, αγνώστου πατρός με τον οποίο και συγκατοικούσαν πλησίον της οδού Άβαντος.

Μάλιστα οι πληροφορίες περιοίκων, θέλουν τη γυναίκα να διανύει τους πρώτους μήνες της 3ης εγκυμοσύνης της, χωρίς ωστόσο να έχει γίνει γνωστό αν το παιδί είναι του δράστη. Το ζευγάρι με τα 2 άτυχα ανήλικα, ζουσε σε σπίτι το οποίο αξίζει να σημειωθεί πως βρίσκεται σε μεσοτοιχία με το σπίτι των γονιών του δράστη.

Πρόκειται σύμφωνα με κατοίκους και ασφαλείς αποκλειστικές πληροφορίες του e-evros.gr, για μια μεσοτοιχία η οποία είχε κρύπτη! Υπήρχε δηλαδή χώρος, διαμορφωμένος μεταξύ των τοίχων των δυο σπιτιών καλυμμένος με κουρτίνα, σημείο στο οποίο και κρύβονταν ο 34χρονος δράστης μέχρι την ώρα που έγινε αντιληπτός από τους άνδρες της Αστυνομίας.

Ο συλληφθής, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες φέρεται να βασάνιζε ανελέητα το μικρότερο παιδί 3ετών της συντρόφου του τις τελευταίες μέρες καίγοντας το στο πρόσωπο και χτυπώντας το στο σώμα, μέχρι χθες Δευτέρα 14 Μαρτίου όπου έβγαλε την απάνθρωπη οργή του και στο μεγαλύτερο παιδί 5ετών, του οποίου μάλιστα τα τραύματα είναι ιδιαίτερα σοβαρά ενώ η ζωή του ακόμα βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο.

Ο δράστης χτυπούσε ανελέητα τα 2 ανήλικα με μεγάλο κομμάτι ξύλου. Υπογραμμίζεται πως κατηγορούμενοι για το θέμα είναι τόσο η μητέρα των ανηλίκων όσο και οι γονείς του δράστη για έκθεση ανηλίκου σε κίνδυνο και παράληψη λύτρωσης κινδύνου ζωής για τον 5χρονο, ενώ ο δράστης κατηγορείται για απόπειρα ανθρωποκτονίας το 5χρονο και βασανισμό ανηλίκου για το 3χρονο αγόρι.

Η κατάσταση του 5χρονου πάντως είναι μετά την πολύωρη χειρουργική επέμβαση ιδιαίτερα κρίσιμη, ενώ σήμερα αναμένεται να διακομισθεί στο Ιπποκράτειο της Θεσσαλονίκης.

Πηγή: e-evros.gr

Διαβάστηκε εδώ:www.protothema.gr

Τι θα ντυθώ τις απόκριες και γιατί

Published 6 Μαρτίου, 2016 by sofiaathanasiadou

tithantitho2

Της Ρομίνας Ξύδα

Τα παιδιά ντύνονται δράκουλες, Σπανιόλες, σκελετοί, ποδοσφαιριστές, φαντάσματα, διαβολάκια, μάγισσες, πριγκίπισσες, βαμπίρ, επιστήμονες, χελωνονιτζάκια, γοργόνες, γάτες, ιππότες, πεταλούδες, πειρατές και ό,τι τους υπαγορεύει η αστείρευτη φαντασία τους, και μία ψυχολόγος εξηγεί τι κρύβεται πίσω από τις αποκριάτικες μάσκες…

Παιδικός Σταθμός: Τα Καινούρια Μπαλόνια

Θωμάς: Spiderman, γιατί θέλω να τρομάζω τη μαμά μου

Νικόλας: Ναυτάκι, γιατί μου αρέσει να κολυμπάω στη θάλασσα.

Λυδία Λ.: Αστεράκι, γιατί μου αρέσει η στολή και το στεφάνι.

Μαρία Β.: Πεταλούδα, μου αρέσει να είμαι πεταλούδα και να πετάω.

Λυδία Τ.: Πριγκίπισσα, έχει ωραία χρώματα.

Παντελής Κ.: Πειρατής, μου αρέσει να είμαι σε πειρατικό καράβι.

Δημήτρης Γ.: Φίλος του Spiderman, για να είμαι τρομακτικός και να έχω δυνατές μπουνιές.

Παντελής Π.: Cowboy, επειδή θα ντυθεί και ο αδερφός μου.

Πάνος: Batman, επειδή έχει αυτιά σαν γάτα.

Γιώργος Κ.: Spiderman, γιατί έχει κόκκινο χρώμα, η μαμά μου και ο μπαμπάς μου θέλουν και αυτοί.

Κωνσταντίνος Οικ.: Ιππότης, επειδή μου αρέσει να πολεμάω.

Στάθης Χ.: Superman, γιατί μου αρέσει που πετάει.

Ματίνα: Λουλουδάκι, γιατί μου αρέσουν τα λουλούδια.

Δημήτρης Ζ.: Superman, επειδή πετάει.

Νεφέλη: Λουλούδι, γιατί μ’ αρέσει.

Σπύρος: Πειρατής, μου αρέσει να πολεμάω.

Βαγγέλης: Δράκος, γιατί μου αρέσει όταν τα τέρατα πολεμάνε.

Στάθης: Superman, γιατί μου αρέσουν τα σπαθιά.

Ναταλία: Μίνι για να έχω φιόγκο στα μαλλιά μου.

Φίλιππος: Τίγρης, γιατί μου αρέσει αυτό το ζώο, έχει ρίγες και είναι δυνατό.

Μαρία Μπ.: Αλεπού, γιατί μου αρέσει.

Μυρτώ: Γατούλα, γιατί μου αρέσει.

Λυδία Γ.: Πριγκίπισσα, γιατί λάμπει.

Αλέξης: Νίντζα, γιατί μου αρέσει η μάσκα του.

Λένια: Γοργόνα, γιατί μου αρέσει η ουρά της.

Μαριαλένα: Πειρατίνα, γιατί μου αρέσει το καπέλο.

Νικόλας Κ.: Batman, γιατί είναι η αγαπημένη μου εκπομπή στην τηλεόραση, μου αρέσει γιατί πετάει και κάνει μάχη με τους κακούς και κερδίζει.

Χρυσούλα: Mariposa, γιατί έχει πολύχρωμα φτερά.

Μαρίλια Κ.: Νεράιδα των πεταλούδων, γιατί έχει μαγικό ραβδί και δεν προλαβαίνει να την πιάσει όποιος είναι στη γη.

Ντέννις: Captain America, είναι σούπερ ήρωας γιατί έχει ασπίδα και τη χρησιμοποιεί.

Πέτρος: Σκαραβαίος αυτοκίνητο.

Χριστίνα Δ.: Χιονάτη, επειδή μου το είπε η μαμά, αλλά εγώ θέλω Mariposa, γιατί μου αρέσει το χρώμα στο φόρεμά της.

Ρόνυ: Ναυτάκι, γιατί μου αρέσουν τα πλοία και τα καράβια.

Κωνσταντίνος Κ.: Cowboy, γιατί έχει πιστόλι και πυροβολεί τους κακούς.

Ανδρέας: Μίκι, γιατί είναι έξυπνος και φοράει ωραία παπούτσια.

Σκεύος: Batman, γιατί έχει ωραία κάπα.

Χρήστος: Superman, γιατί πολεμάει τους κακούς.

Δημήτρης Στ.: Power ranger, γιατί έχει πολλά όπλα και super δύναμη.

Βίκυ: Tinkerbell, γιατί το είδα στην τηλεόραση.

Μαρία Π.: Πριγκίπισσα της νύχτας, γιατί μ’ αρέσει και μου το έχει πάρει η μαμά, έχει το ραβδί και το φόρεμα που λάμπει.

Μαρίλια Μ.: Νεράιδα, γιατί μου αρέσει.

Γιώργος Μ.: Χελωνονιτζάκι, γιατί το βλέπω στην τηλεόραση.

Εκπαιδευτήρια Καίσαρη

Α΄ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ

Μυρτώ: Θέλω να ντυθώ μάγισσα, γιατί μου αρέσει.

Σήλια: Mπαλαρίνα, γιατί μου αρέσει το μπαλέτο.

Φίλιππος: Σκελετός για να τρομάζω τους άλλους.

Αλέξης: Μπάτμαν, γιατί έτσι μ’ αρέσει.

Ισιδώρα: Cowboy, για να συλλάβω τους κακούς με το άλογό μου.

Κάτια: Bασίλισσα των λουλουδιών γιατί έτσι μου αρέσει.

Ανδρέας: Φάντασμα, για να φοβίζω τους άλλους.

Πέτρος: Max Steel, γιατί μου αρέσει η τεχνολογία.

paida_apokries600_151622_m2DJ0P

B΄ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ

Γιώργος: Επιστήμονας, γιατί θα έκανα πειράματα και θα έφτιαχνα ρομπότ.

Άγγελος: «SWAT», επειδή προστατεύει τον κόσμο.

Πέτρος: Πειρατής, γιατί μ’ αρέσει να παριστάνω τον κακό.

Χρήστος: Starwars, γιατί είναι πολύ ωραία στολή και θέλω πολύ να ντυθώ.

Μαγδαληνή: Kλόουν, γιατί θα μπορώ να παριστάνω την τρελή και γιατί θα λέω αστεία.

Αγγελική: Σπανιόλα με ένα τεράστιο λουλούδι στα μαλλιά μου γιατί αγαπώ τις Απόκριες!

Φρέντυ: Δεν μου έρχεται τίποτα στο μυαλό. Δεν ξέρω τι θέλω να ντυθώ! Μακάρι να σκεφτώ!

Αναστάσης: Δράκουλας, επειδή θέλω να έχω ψεύτικη μασέλα και επειδή θέλω να φοράω μαύρη μπέρτα. Επίσης μου αρέσει πολύ!

Ορφέας: «Snake Eyes» γιατί θα έχω για όπλο ένα μαχαίρι και ένα τσεκούρι.

Ελένα: Μάγισσα που θα είχε ένα μυτερό καπέλο και μια μοβ φούστα και ένα μαύρο κολάν.

Γιώργος: Δράκουλας επειδή θέλω να έχω ψεύτικη μασέλα και επειδή θέλω να έχω μπέρτα.

Μελίνα: Cowboy, γιατί μ’ αρέσει το toy story.

Ελεάνα: Minnie Mouse γιατί μ’ αρέσει και θέλω να φοράω μια στέκα.

Αναστασία: Αστυνομικίνα, γιατί είναι ωραίο το καπέλο και τα ρούχα.

Σίσσυ: Βασίλισσα του μπαλέτου γιατί θα ήξερα να χορεύω πιο καλά απ’ όλους.

Ανναξένια: «Barbie Mariposa», γιατί είναι ωραία.

Νικολέτα: Cow boy, γιατί θα κάνω περιπέτεια και θα πολεμάω!

Αλεξάνδρα: Νεράιδα για να κοιμίζω τους κακούς.

Μαρία: Σπανιόλα, γιατί η Ισπανία είναι η αγαπημένη μου χώρα.

Ανδρομάχη: Γαλλίδα, γιατί η αγαπημένη μου χώρα είναι η Γαλλία.

Μαρίνα: Στρουμφάκι, γιατί είναι γλυκό και χαριτωμένο.

Αγάπη: Βασίλισσα της νύχτας, γιατί δεν βρίσκω εύκολα στολή στο νούμερό μου.

Μαρίνα: Βρικόλακας, γιατί μου αρέσει να τρομάζω τους άλλους.

Ιάσων:«SPIDERMAN», γιατί μου αρέσει.

Νικόλας: «IROMAN», γιατί μου αρέσει.

Πέτρος: «MAX STEEL», γιατί μου αρέσει.

paidikes-stoles

Γ΄ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ

Αναστάσης: Μπασκετμπολίστας, γιατί μου αρέσει το μπάσκετ.

Κωνσταντίνος: Ποδοσφαιριστής του Παναθηναϊκού, γιατί ήθελα από μικρός να γίνω ο Messi.

Χριστιάννα: Αθλήτρια του Box, γιατί μου αρέσει το Box.

Κωνσταντίνα: Βαμπίρ, επειδή μου αρέσει η στολή και το χρώμα της.

Άννα: Θα ντυθώ αστυνομικός γιατί μου αρέσει να ντύνομαι στα μαύρα.

Λεωνίδας: Λεωνίδας με τους 300, γιατί έχω το ίδιο όνομα και είναι ο αγαπημένος μου πολεμιστής.

Σάμης: Batman, γιατί είναι πολύ cool.

Ιάσονας: Τοξότης, γιατί μου αρέσει να πετάω βέλη.

Εριέττα: Άνθρωπος των σπηλαίων, γιατί είναι κάτι διαφορετικό.

Νάσια: Πειρατίνα, γιατί μου αρέσει η στολή και γιατί μοιάζει με περιπέτεια.

Νικόλας: Ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού, γιατί είμαι Ολυμπιακός και μου αρέσει το ποδόσφαιρο.

Σμαράγδα: Ντίβα, γιατί οι ντίβες είναι διάσημες.

Νατάσσα: Νύφη, γιατί μου αρέσει πολύ το άσπρο φόρεμα και όλα αυτά που είναι πάνω στη στολή.

Γιάννης: Μάγος, γιατί μου αρέσει να κάνω μαγικά.

Σάιρα: Μοντέλο, γιατί τα μοντέλα είναι πολύ λεπτές και όμορφες κοπέλες.

Μανώλης: Θέλω να ντυθώ μπασκετμπολίστας, γιατί μου αρέσει το χρώμα της στολής.

Γιάννης: Νίντζα, γιατί θα μπορώ να κάνω ό,τι θέλω.

Τζωρτζίνα: Καουμπόισσα, γιατί μου αρέσουν οι περιπέτειες.

Αλεξάνδρα: Θέλω να ντυθώ αστυνομικός, γιατί θέλω να πιάνω τους κλέφτες.

Μαριτίνα: Βρικόλακας, γιατί μου αρέσουν οι βρικόλακες.

Αντώνης: Βρικόλακας, γιατί θέλω να τρομάζω τους άλλους.

Έλενα: Αστυνομικίνα, γιατί μου αρέσει να πιάνω τους κακούς.

Νικόλας: Ποδοσφαιριστής, γιατί μου αρέσει το ποδόσφαιρο.

Μαρία: Αστυνομικός, γιατί είναι γενναίος και είναι μια διάσημη στολή.

Ελένη: Καουμπόισσα, γιατί έχει μεγάλο καπέλο και ωραία ρούχα.

Χριστίνα Μαρία: Cat woman, μου αρέσει που είναι γάτα.

Άγγελος: Lionel Messi, γιατί είναι ο καλύτερος παίκτης ποδοσφαίρου.

Ευρυδίκη: Διαβολάκι, γιατί θα είμαι τρομακτική.

Μιχαήλ-Άγγελος: Batman, γιατί είναι ο αγαπημένος μου ήρωας, ή Indiana Jones, γιατί μου αρέσει πολύ.

Γιατί τα παιδιά πρέπει (!) να μεταμφιέζονται: Η περίοδος του Καρναβαλιού ανήκει σε εκείνες που συχνά αποτελούν συστατικό κομμάτι των αναμνήσεών μας, διότι η μνήμη μας αποτελείται από στιγμές που έχουν κάποιο ιδιαίτερο, έντονο χαρακτηριστικό οποιασδήποτε φύσης: περίεργες ή ασυνήθιστες περιστάσεις σωματικά ή συναισθηματικά ή ακόμα και περιβαλλοντικά. Όμως η μεταμφίεση διαδραματίζει κι έναν παιδαγωγικό – εκπαιδευτικό ρόλο που πάει πολύ μακρύτερα και σε χρόνο και σε βάθος, απ’ ό,τι μια απλή διασκέδαση. Το ότι επιτρέπει στο παιδί να γίνει στα ψέματα κάποιος άλλος, άλλοτε πανέμορφος, άλλοτε πανίσχυρος κι άλλοτε τρομακτικός, του επιτρέπει να εκφράσει ελεύθερα τις απαγορευμένες πλευρές του εαυτού του, ή κάτι που θέλει να «ξορκίσει» ή να ξεπεράσει. Στο Καρναβάλι όλα επιτρέπονται! Και αυτή η προοπτική δίνει στο παιδί την ελευθερία και το θάρρος να ονειρευτεί, να φανταστεί, να «ζήσει» χωρίς τον φόβο της τιμωρίας και τον έλεγχο της «κοινωνίας», ό,τι αυτό σημαίνει στο επίπεδο του παιδιού. Το παιδί νιώθει ελεύθερο καθώς δεν κινδυνεύει από τιμωρία, χλευασμό, περιθωριοποίηση ή απόρριψη ενώ ταυτόχρονα εμπλουτίζει τις παραστάσεις του και καλλιεργεί την ανεκτικότητά του στο διαφορετικό, την ανοχή και αντοχή του σε κάτι που το φοβίζει ή το απωθεί. (Γιατί, σκέφτεται: «είναι ψέματα, είναι για λίγο, και θα… περάσει!) Επίσης, καλλιεργεί την αντοχή του στο απρόοπτο: συχνά η απροσδόκητη θέα κάποιου τα τρομάζει, ενώ αυτήν την περίοδο το αλλόκοτο είναι κάπως… αναμενόμενο. Έτσι, τα παιδιά βρίσκουν ευκολότερα τον δρόμο για να αντέξουν: όλα είναι «ψέματα» προσωρινά και «φανταστικά». Είναι γνωστό ότι τέτοιες εμπειρίες λειτουργούν σαν… ασκήσεις ετοιμότητας. Εάν ο ψυχισμός καταφέρει να βρει τον τρόπο ν’ αντιδράσει ή ν’ αντέξει μία πρώτη φορά, μετά το ανακαλεί ‒όποτε χρειαστεί‒ πολύ αμεσότερα και αποτελεσματικότερα. Γι’ αυτό είναι ευεργετικό για τα παιδιά (και μάλιστα και για τους μεγάλους ) να βγαίνουν από τα προκαθορισμένα και συνήθως αυστηρά πλαίσια, με αυτές τις μεταμφιέσεις, όπου το «αδίκημα» είναι «στιγμιαίο» αλλά και επιτρεπτό και, τελικά, ελεγχόμενο. Το θεωρώ εξαιρετική άσκηση συναισθηματικής ευλυγισίας και προσαρμοστικότητας, διότι η ανάπτυξη, η ωρίμανση και τελικά η ευτυχής επιβίωση περνάει αναγκαστικά από την ικανότητα για προσαρμογή στα νέα, συχνά απροσδόκητα, δεδομένα. Τέλος, δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε πως καμιά φορά, υποκρινόμενοι τον «άλλον», καταλαβαίνουμε καλύτερα τον εαυτό μας…

Ευχαριστούμε την ψυχαναλύτρια-ψυχοθεραπεύτρια Κατερίνα Καρυστηναίου, τον παιδικό σταθμό «Τα Καινούρια Μπαλόνια» και τα Εκπαιδευτήρια Καίσαρη.

Πηγή: talcmag.gr

Διαβάστηκε εδώ:www.babyads.gr

Όταν η διαφορετικότητα του παιδιού γίνεται μάθημα ζωής για την οικογένεια!

Published 26 Φεβρουαρίου, 2016 by sofiaathanasiadou

Depositphotos_12586188_original

…Η Πατρίτσια βρέθηκε μόνη της λίγο μετά τη διάγνωση της τρισωμίας 21 του γιού της. Η διάγνωση έπεσε σαν τη λάμα της γκιλοτίνας. Ο Πέτρος προτίμησε να το βάλει στα πόδια. «Δεν μπορώ να είμαι πατέρας ενός άρρωστου», είπε πριν φύγει.

Βέβαια δε φεύγουν όλοι οι γονείς απ” το οικογενειακό πρόβλημα, το αντίθετο μάλιστα. Κάποιοι αναπτύσσουν τεράστια αποθέματα τρυφερότητας και αγάπης. Μόνο που είναι, ίσως, πιο περίπλοκο για έναν γονέα με εύθραυστη εικόνα για τον εαυτό του να αγαπήσει ένα παιδί με αναπηρία, σωματική ή διανοητική, αλλά ακόμα και -αυτό είναι πιο συνηθισμένο- με προβλήματα ενούρησης,δυσλεξίας ή υπερκινητικότητας..

Η μητέρα ενός παιδιού με σοβαρές κινητικές αναπηρίες μου είπε εμπιστευτικά κάποτε: «Δε μπορώ να πω ότι θα ευχόμουν να συμβεί το ίδιο στον οποιονδήποτε, αλλά πρέπει να ομολογήσω ότι, όταν κοιτάζω τις άλλες οικογένειες, παρτηρώ ότι εμείς στην καθημερινότητά μας είμαστε περισσότερο ευτυχισμένοι αό ό,τι οι περισσότεροι γύρω μας. Γελάμε πολύ. Αγαπιόμαστε. Ξέρουμε τι είναι σημαντικό και τι όχι».

Τι ωραίο μάθημα!

απόσπασμα από το βιβλίο: «Δεν υπάρχουν τέλειοι γονείς» της Ιζαμπέλ Φιλιοζά.

Πηγή: www.eidikipaidagwgos.gr

Τα 10 “περίεργα” του σουηδικού εκπαιδευτικού συστήματος

Published 19 Φεβρουαρίου, 2016 by sofiaathanasiadou

img28757_3a2d34d8ea200c414f769c66b929ac2a_630_432

Πόσο αμήχανη είναι εκείνη η στιγμή που πηγαίνεις με τα παιδιά σου και αγοράζεις σχολικά είδη, σάκα, τετράδια, κασετίνες, μολύβια και την επομένη μαθαίνεις ότι τίποτα από όλα αυτά δεν θα χρησιμοποιηθεί.

Πόσο περίεργα ακούγεται η άποψη ότι “σημαντικότερο από το να διαβάσει το παιδί ένα σχολικό βιβλίο είναι να το παραδώσει στο τέλος της χρονιάς ανέπαφο όπως ακριβώς το παρέλαβε γιατί απλά αποτελεί δημόσια περιουσία” . Πόσο οικεία μπορεί να είναι η εικόνα όταν πηγαίνεις να παραλάβεις τα παιδιά από το σχολείο περασμένες έξι το απόγευμα και τα βρίσκεις να παίζουν Playstation με τους συμμαθητές τους μέσα στη σχολική τάξη. Πόσο παράξενο το πρόγραμμα του Σαββατοκύριακου να περιλαμβάνει βόλτα στο σχολείο και παιχνίδι στο γήπεδο ή το παγοδρόμιο τα οποία είναι ανοικτά και προσβάσιμα όλες τις ημέρες.

Είναι αλήθεια ότι η αρχική επαφή ενός ´Έλληνα γονιού με το Σουηδικό σύστημα εκπαίδευσης προκαλεί ανάμεικτα συναισθήματα, κυρίως θα έλεγα συναισθήματα αμηχανίας . Όταν έχεις ανατραφεί και αποφοιτήσει από ένα εκπαιδευτικό σύστημα στο οποίο ο χρόνος παραμονής στην αίθουσα διδασκαλίας αποτελεί υποδιαίρεση του εκπαιδευτικού χρόνου, ο οποίος στη συνέχεια πρέπει να συμπληρωθεί με φροντιστήρια και πολύωρη μελέτη στο σπίτι, πώς μπορείς να αποδεχτείς ότι όλα αρχίζουν και τελειώνουν μέσα στην σχολική αίθουσα και μάλιστα πολύ πριν σημάνει το κουδούνι λήξης της σχολικής ημέρας μιας και οι τελευταίες 2-3 ώρες είναι καθαρά και μόνο για ψυχαγωγία και παιχνίδι.

Πώς μπορούν να ηχήσουν στα αυτιά ενός Έλληνα γονιού οι παρακάτω δέκα απόψεις;

– Τα διαγωνίσματα απαγορεύονται γιατί υπονομεύουν την ομαλή ένταξη του παιδιού στην ομάδα και στην από κοινού προσπάθεια για την επίτευξη ενός στόχου. Όταν αναγκάζουμε το παιδί να κρύβει το γραπτό του από το διπλανό του, πώς θα του ζητήσουμε αργότερα ως πολίτη και μέλους της κοινωνίας να συνεργαστεί με το διπλανό του για την επίλυση των κοινών προβλημάτων.

– Η βοήθεια των γονιών προς το παιδί στο σπίτι, το λεγόμενο διάβασμα, είναι η πρωταρχική μορφή της παραπαιδείας. Το παιδί μαθαίνει στην ευαίσθητη νηπιακή ηλικία ότι το σχολείο χρειάζεται συμπλήρωμα αλλά και έλεγχο από τους γονείς και αργότερα από τα φροντιστήρια. Η εμπλοκή των γονέων είναι επιθυμητή αλλά να περιορίζεται σε εξωσχολική θεματολογία.

– Οι εκδρομές και οι κάθε είδους ψυχαγωγικές δραστηριότητες είναι εξίσου σημαντικές με τα μαθηματικά και τη γλώσσα και προγραμματισμένες σε εβδομαδιαία βάση. Όταν το παιδί μαθαίνει ότι η εκδρομή έρχεται ως επιβράβευση τότε αυτομάτως θέτει στο μυαλό του το μάθημα ως τιμωρία. Όταν ο διευθυντής του σχολείου αποφασίζει για την εκδρομή με βάση τις διαθέσεις των δασκάλων, την πορεία των μαθημάτων και τις καιρικές συνθήκες τότε το παιδί ανατρέφεται σε ένα περιβάλλον όπου η ψυχαγωγία περιθωριοποιείται και συγκαταλέγεται στις δευτερεύουσες προτεραιότητες της ζωής.

– Μία ημέρα την εβδομάδα η προσέλευση στην πρώτη σχολική ώρα γίνεται οικειοθελώς και το παιδί αν θέλει επιλέγει να κοιμηθεί παραπάνω ή να δει τηλεόραση, ανάλογα πάντα και με το πρόγραμμα και τις ανάγκες της οικογένειας του.

– Ο γονέας δεν έχει κανένα έλεγχο επί της σίτισης του παιδιού, το οποίο λαμβάνει σχεδόν όλα τα γεύματα της ημέρας στο σχολείο. Δεν υπάρχει κυλικείο, δεν επιτρέπεται το φαγητό από το σπίτι, παρά μόνο φρούτα. (Κάλλιστα μπορείς να παραλάβεις το παιδί σου το απόγευμα νηστικό γιατί δεν του άρεσε το φαγητό του σχολείου)

– Οι “απαγορευμένες” και “επικίνδυνες” αγαπημένες ενασχολήσεις των παιδιών με τα ηλεκτρονικά παιχνίδια και το Ίντερνετ, προβλέπονται από το σχολείο το οποίο παρέχει και όλο τον απαραίτητο εξοπλισμό (οθόνες, υπολογιστές, κονσόλες παιχνιδιών ).

– Ένα δίωρο την εβδομάδα, το πρόγραμμα είναι ελεύθερο και επιλέγουν τα παιδιά κάθε φορά με ψηφοφορία τι μάθημα θέλουν να κάνουν. Έτσι η μειοψηφία μαθαίνει να ακολουθεί την απόφαση της πλειοψηφίας και όλοι μαζί αντιλαμβάνονται πως οι αποφάσεις που παίρνουμε επηρεάζουν επί του πρακτέου την καθημερινή μας ζωή. (Όχι, δεν επιλέγουν κάθε φορά γυμναστική).

– Η κάθε σχολική τάξη έχει στη διάθεσή της ένα μικρό χρηματικό ποσό από το μπάτζετ του σχολικού προϋπολογισμού το οποίο αποφασίζουν οι μαθητές πού θα το διαθέσουν και κάνουν έρευνα αγοράς μόνοι τους.

– Οι σχολικές αίθουσες διατίθενται τα σαββατοκύριακα στους μαθητές για τα σχολικά πάρτυ, οι οποίοι είναι υπεύθυνοι (μαζί με το σύλλογο γονέων και κηδεμόνων) για την παράδοση τους στην κατάσταση στην οποία παρελήφθησαν.

– Κάθε τρίμηνο οι μαθητές δεν βαθμολογούνται, αλλά βαθμολογούν το σχολείο, τα μαθήματα, τους εκπαιδευτικούς. Απαντούν σε ανάλογα ερωτηματολόγια για τις συνθήκες που επικρατούν στο σχολείο, τις επιδόσεις των εκπαιδευτικών και αναφέρουν τις προτάσεις τους για αλλαγές.

Ταχταράς Ευάγγελος – Χειρουργός

www.igynaika.gr

Πηγή:www.enallaktikos.gr

Δεν υπάρχει: Η φωτογραφία από το Cafe στο κέντρο της Θεσσαλονίκης που έχει προκαλέσει χαμό στο διαδίκτυο

Published 8 Φεβρουαρίου, 2016 by sofiaathanasiadou

h-apisteuti-fwtografia-apo-to-kentro-tis-thessalonikis.w_l

Αυτό που θα δείτε παρακάτω δεν έχει ξαναγίνει σε καμία
χώρα του πλανήτη. Φανάρα «στολίζει» καφέ της Θεσσαλονίκης και προκαλεί χαμό στο διαδίκτυο.

Ιδιοκτήτης Cafe έκλεισε το χώρο με παραπετάσματα για να μην κρυώνουν οι πελάτες, και καθόλου δεν τον δυσκόλεψε το γεγονός ότι υπήρχε φανάρι (σε λειτουργία).

Με μεγάλη άνεση το ενέταξε στον κλειστό χώρο του μαγαζιού γεμίζοντάς μας ερωτήματα για τον τρόπο σκέψης και λειτουργίας τόσο των επιχειρηματιών της περιοχής όσο και της δημοτικής αρχής.

Πηγή: www.stroumfaki.org

Όχι, δεν θα σε αγκαλιάσει το παιδί μου! Μην το παίρνεις προσωπικά!

Published 7 Φεβρουαρίου, 2016 by sofiaathanasiadou
paidi-ektrosi
Σήμερα το πρωί στο γραφείο ήρθα αντιμέτωπη με μια πολύ περίεργη κατάσταση και θέλησα να τη μοιραστώ μαζί σας. Εξυπηρέτησα μια κυρία η οποία είχε μαζί της και την κόρη της που δεν πρέπει να ήταν πάνω από 5 χρονών. Αφού τελειώσαμε αυτό που ήθελε παρακίνησε την κόρη της να μου δώσει ένα φιλί για να με ευχαριστήσει. Κοίταξα αμέσως το παιδί και ένιωσα πως δεν ήθελε να κάνει κάτι τέτοιο,αντίθετα κρύφτηκε ακόμα πιο πολύ μέσα στην αγκαλιά της μαμάς της ενώ εκείνη συνέχιζε να την πιέζει να μου δώσει ένα φιλί.
Αρνήθηκα από την πρώτη στιγμή και είπα πως δε χρειαζόταν, ενώ την ευχαρίστησα για την κίνηση της. Γιατί εμείς οι γονείς λοιπόν, πιέζουμε ορισμένες φορές τα παιδιά μας να κάνουν κάτι παρά τη θέληση τους. Να αγκαλιάσουν τον παππού και τη γιαγιά , να φιλήσουν ένα φίλο για να τον αποχαιρετήσουν, να δώσουν το χέρι σε έναν άγνωστο που μόλις γνώρισαν;
Έχετε νιώσει πως έρχεστε σε δύσκολη θέση από τη συμπεριφορά των παιδιών σας; Είναι απόλυτα λογικό να εκφράζουν τη βούληση τους ακόμα και όταν αρνούνται να αγκαλιάσουν συγγενείς ή όταν  σε ένα οικογενειακό τραπέζι λένε πως το φαγητό δεν είναι καλό. Πείτε σε φίλους και γνωστούς να μην το παίρνουν προσωπικά.
Μαθαίνουμε στα παιδιά να έχουν τον έλεγχο του σώματος τους και ότι δεν είναι υποχρεωμένα να δείξουν την αγάπη τους με ένα άγγιγμα. Με το να τους  δίνουμε την επιλογή στο ποιόν θα αγκαλιάσουν τους ενθαρρύνουμε να αναλάβουν την ευθύνη για το σώμα τους και να μάθουν ναθέτουν τα όρια ώστε να αποφύγουν μελλοντικά να γίνουν ακόμα και θύματα σεξουαλικής ή συναισθηματικής «κακοποίησης».
Δεν είναι ανάγκη να τα γεμίζουμε ενοχές επειδή δεν ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα αγάπης ενός θείου ή ενός φίλου και το κυριότερο τους τονίζουμε ότι δεν ευχαριστούμε τους άλλους με το σώμα μας. Σκεφτείτε ένα κορίτσι που ξεκινάει σεξουαλικές επαφές πολύ πριν το θελήσει μόνο και μόνο γιατί φοβάται ότι ο σύντροφος της θα την απορρίψει.
Εμψυχώνουμε τα παιδιά και δεν τους αναγκάζουμε να βάλουν στην άκρη τα συναισθήματα τους για χάρη της ευτυχίας άλλων ή από ευγένεια έτσι ώστε να αποκτήσουν υγιείς σχέσεις στη ζωή τους και να περάσουν το ίδιο μήνυμα με τη σειρά τους στα παιδιά τους.
Μπορεί να φαινόμαστε αγενείς αλλά είναι σημαντικό να τα προστατέψουμε από επίδοξους εκμεταλλευτές και τοξικές σχέσεις. Μόνα τους θα βάλουν τα όρια και θα χαρίσουν την αγκαλιά τους εκεί που τα ίδια επιθυμούν, νιώθουν άνετα και ασφαλή.
 
Σας φιλώ.
Διαβάστηκε εδώ: nanarinia.blogspot.gr

Μητρότητα είναι…

Published 5 Φεβρουαρίου, 2016 by sofiaathanasiadou

mitrotita-1

Μητρότητα είναι να ξυπνάς μέσα στην νύχτα για να σκεπάσεις το παιδί σου για να μην κρυώσει ή για να του βάλεις το αγαπημένο του αρκουδάκι που έπεσε στο πάτωμα.

Μητρότητα είναι να μην θυμάσαι πως είναι να κοιμάσαι όλο το βράδυ χωρίς να χρειάζεται να ξυπνήσεις μέσα στην νύχτα.

Μητρότητα είναι να έχεις ένα ακατάστατο σαλόνι γεμάτο φαγητά, παιχνίδια και παπούτσια και να μην σε πειράζει η ακαταστασία.

Μητρότητα είναι να ακουμπάς το μέτωπο του παιδιού σου και να ξέρεις ακριβώς την θερμοκρασία του.

Μητρότητα είναι να προτιμάς να ξοδέψεις τα χρήματά σου για τα παιδιά σου και όχι για τον εαυτό σου.

Μητρότητα είναι να έχεις ένα αυτοκίνητο γεμάτο πράγματα των παιδιών σου και τελικά να μην χωράνε τα δικά σας πράγματα.

Μητρότητα είναι να έχεις μια στοίβα από ασιδέρωτα ρούχα και να νομίζεις πως κάθε βράδυ αυξάνεται μόνη της.

Μητρότητα είναι να ξέρεις όλα τα παιδικά τραγούδια απ” έξω και να τα τραγουδάς ακόμη και στην δουλειά.

Μητρότητα είναι να εκτιμήσεις ( επιτέλους!) την δική σου μαμά.

Μητρότητα είναι να μην κάνεις ποτέ μπάνιο και ντουζ πάνω από τέσσερα λεπτά με απόλυτη ησυχία.

Μητρότητα είναι να χρησιμοποιείς τα μανίκια της μπλούζας σου για να σκουπίσεις την μύτη και το πρόσωπο των παιδιών σου.

Μητρότητα είναι να νιώθεις ανήσυχη ακόμη και αν όλα τα παιδιά σου κοιμούνται και όλα είναι υπό έλεγχο.

Μητρότητα είναι οι μικρές ραγάδες πάνω στην κοιλιά σας.

Μητρότητα είναι να είσαι κουρασμένη και με μια αγκαλιά να τα ξεχνάς όλα…

babyradio.gr-Γκαλίτσιου Μαριάννα

Πηγή: babyradio.gr

Πώς να του πω ότι είναι υιοθετημένος;

Published 2 Φεβρουαρίου, 2016 by sofiaathanasiadou

agoraki

από Μαρία Γ. Σαράντη

Έχω ένα αγοράκι που μόλις έκλεισε τα 5. Το έχω υιοθετήσει (από την 1η μέρα που γεννήθηκε) και δεν ξέρω πώς να αρχίσω να του μιλάω για το θέμα αυτό. Πιστεύω ότι είναι νωρίς. Καμιά φορά πιστεύω ότι είναι λίγο ανώριμος για την ηλικία του. Ξεκίνησα ένα-δυο φορές να του μιλήσω αλλά δεν έδωσε σημασία. Δεν το έχω πει επίσης ούτε και στο Νηπιαγωγείο του ή/και στην Δασκάλα του. Του χρόνου θα πάει στο Δημοτικό. Τι με συμβουλεύετε εσείς να κάνω και με ποιο τρόπο να μιλήσω και στο παιδί μου ή/και στο Σχολείο;

Η εγκατάλειψη από την μητέρα για τον ψυχισμό ενός ανθρώπου είναι άκρως τραυματική. Ένας άνθρωπος όταν μαθαίνει πως είναι υιοθετημένος επαναπροσδιορίζει όλη του την υπόσταση. Αλλάζει η αίσθηση που είχε για τον εαυτό του και θέλει αρκετή επεξεργασία για να μπορέσει να διαχειριστεί αυτό το τραύμα. Είναι πολύ σοβαρή υπόθεση το πώς θα το διαχειριστείτε και χρειάζεται να είστε προσεκτικοί και να μπορέσετε να ακούσετε το παιδί σας.

Θα πρότεινα να επισκεφτείτε ειδικό για να μιλήσετε αρχικά εσείς ως γονείς και σε έναν δεύτερο χρόνο να δει το παιδί σας και να αξιολογήσει την ψυχοσυναισθηματική του ωριμότητα.

Σε αυτό το στάδιο δεν υπάρχει λόγος να το γνωρίζει η δασκάλα του. Η ανάγκη να το συζητήσετε θα υπάρξει εφόσον προκύψει ζήτημα στο σχολείο από την συμπεριφορά του παιδιού σας. Φαίνεται να σας είναι μεγάλη ευθύνη και βάρος αυτό το μυστικό. Αρχικά θα χρειαστεί να διαχειριστείτε εσείς η ίδια όλα όσα νιώθετε και ύστερα να μπορέσετε να το πείτε στο παιδί. Νοηματοδοτείστε το πρώτα μέσα σας, συμφιλιωθείτε με αυτό και αποκαλύψτε το όταν εσείς είστε έτοιμη έτσι ώστε να μπορέσετε να στηρίξετε το παιδί σας. Η επίσκεψη σε ειδικό θα ήταν φρόνιμη κίνηση.

* Η Μαρία Σαράντη είναι Κλινική Ψυχολόγος – Παιδοψυχολόγος, Ψυχοθεραπεύτρια.

Πηγή:www.mama365.gr