Koιτα τι βρηκα!

All posts in the Koιτα τι βρηκα! category

Αγαπάει μία μαμά το ένα της παιδί λίγο περισσότερο από το άλλο;

Published Μαρτίου 30, 2016 by sofiaathanasiadou
Salt-and-pepper
Της Μάρεα Λαουτάρη – Δεληγιάννη
Η έννοια της αδυναμίας είναι τελικά μύθος ή αλήθεια; Και τι να κάνουμε πάνω σε αυτό ώστε να μην καταλάβει το άλλο μας παιδί την αδυναμία;
Το ερώτημα της αδυναμίας στο ένα παιδί έχει βασανίσει με τύψεις πολλές μαμάδες που πιστεύουν εσφαλμένα οτι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα για να το αλλάξουν.
Θα δούμε λοιπόν τι συμβαίνει και με ποιούς τρόπους μπορούμε να διαχειριστούμε αυτή την κατάσταση για το καλό του παιδιού αλλά και για την ισορροπία ολόκληρης την οικογένειάς μας.
Γιατί έχουμε αδυναμία σε ένα από τα παιδιά μας;
Αλήθειες και μύθοι
Να ξεκαθαρίσουμε αρχικά οτι το να έχεις αδυναμία στο ένα σου παιδί δεν σημαίνει οτι το αγαπάς περισσότερο. Οι γιαγιάδες έλεγαν σοφά: «Κάθε παιδί αγαπιέται με τις χάρες του» και «Όποιο δάχτυλο κι αν κόψεις το ίδιο θα πονέσει».
Τα παιδιά μας τα αγαπάμε το ίδιο όποια κι αν είναι, ότι κι αν κάνουν. Είναι αλήθεια οτι κάποιες μητέρες έχουν αδυναμία σε ένα παιδί και δυστυχώς δεν κάνουν τίποτα για να το κρύψουν, πιστεύοντας εσφαλμένα οτι το άλλο παιδί θα παραδειγματιστεί και θα βάλει μυαλό. Ισχύει επίσης οτι το παιδί μεταφράζει το θέμα της αδυναμίας σαν ένδειξη περισσότερης αγάπης της μητέρας προς τον αδερφό ή την αδερφή του και αυτό δημιουργεί συναισθηματικά τραύματα που το ακολουθούν σε όλη την ζωή του. Αυτό όμως που αποτελεί μύθο είναι οτι δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα για να αλλάξετε αυτή την κατάσταση και μάλιστα προς όφελος όλης της οικογένειας. Είναι βέβαιο οτι θέλετε να είστε το ίδιο υπερήφανες για όλα τα παιδιά σας.
Ενδείξεις οτι δεν χειριζόμαστε σωστά τις αδυναμίες μας
Εάν:
-Κάνετε περισσότερα χατήρια, υποχωρήσεις, δώρα, χάδια και αγκαλιές στο ένα παιδί,
Επαινείτε πιο συχνά τις συμπεριφορές του,
-Συγκρίνετε τακτικά τα παιδιά μεταξύ τους υποννοώντας (ή δηλώνοντας) οτι το ένα από τα δύο είναι το παιδί-πρότυπο.
-Κλείνοντας τα μάτια και φέρνοντας μπροστά σας νοητικά το ένα παιδί και μετά το άλλο σας παιδί, παρατηρείτε οτι ο τρόπος που κοιτάτε το ένα σε σχέση με το άλλο έχει περισσότερη λάμψη, χαρά και τρυφερότητα
Τότε έχετε πέσει στην παγίδα του να ξεχωρίζετε εμφανώς τα παιδιά σας και υπάρχει κίνδυνος για την καλή συναισθηματική ανάπτυξη, αυτοπεποίθηση και αυτοεικόνα του παιδιού που δεν είναι η «αδυναμία» σας.
Τι κόστος έχει όμως αυτή η αδυναμία μας;
Η σύγκριση μεταξύ των παιδιών μας οδηγεί πολύ συχνά στην ανάπτυξη ζήλιας, τσακωμών, εκρήξεων θυμού, αντιδραστικότητας και ανυπακοής, χαμηλής αυτοπεποίθησης και αυτοεκτίμησης και μελλοντικά στην πιθανότητα ανάπτυξης παραβατικότητας.
Αυτά συμβαίνουν γιατί το παιδί αισθάνεται αδικημένο, αδύναμο και λιγότερο αποδεκτό από τον ίδιο τον γονιό του (στην μόνη βέβαιη αγάπη που θα έπρεπε να έχει). Μοιάζει σαν να παίζει σε έναν αγώνα σικέ όπου δεν υπάρχει περίπτωση ποτέ να νικήσει οπότε επιλέγει να εκδικηθεί και να νιώσει οτι «υπάρχει» μέσω καβγάδων, ανυπακοής και βίας.
Κι έτσι τα δυο αδέρφια αναλώνονται στην κόντρα και όχι στην οικοδόμηση της μεταξύ τους σχέσης (σαν ενήλικες το πιθανότερο είναι οτι δεν θα είναι αγαπημένοι και σύμμαχοι ο ένας του άλλου) ενώ το αδικημένο παιδί θα κουβαλάει στην υπόλοιπη ζωή του την αίσθηση οτι δεν είναι αρκετό, δεν είναι ικανό και δεν έχει αγαπηθεί από τον μόνο άνθρωπο που θα έπρεπε να το αγαπάει χωρίς όρους και όρια. Την ίδια του την μητέρα.
Συνέπεια αυτού μελλοντικά είναι πολλές φορές η προσκόλληση σε λάθος συντρόφους, η θλίψη, η εσωστρέφεια, οι εθισμοί, η αίσθηση ανικανοποίητου και η διαρκής αγωνία να αποδείξει την αξία του, συχνά με καταστροφικό τρόπο.
Γιατί όμως έχουμε αδυναμία σε κάποιο παιδί;
Νιώθουμε οτι έχουμε αδυναμία περισσότερο στα παιδιά που μας μοιάζουν στον χαρακτήρα και τις συμπεριφορές ή που μοιάζουν στον χαρακτήρα και στις συμπεριφορές ανθρώπων που θαυμάζουμε (πχ. σε κάποιον παππού ή γιαγιά). Νιώθουμε περισσότερο άνετα με αυτό το παιδί, και αναπτύσσουμε πιο στενή σχέση μαζί του ακριβώς γιατί είναι πιο εύκολο για εμάς να το κατανοήσουμε και να εξηγήσουμε τις προθέσεις και τις πράξεις του. Επικοινωνούμε καλύτερα με εκείνους που μας μοιάζουν και τελικά αυτό εξελίσσεται σε μια σχέση «αδυναμίας». Τα παιδιά που μας μοιάζουν τα έχουμε σε ξεχωριστή θέση γιατί μας δυσκολεύουν λιγότερο, δεν μας κουράζουν, δεν μας εξαντλούν και άρα θεωρούμε οτι είναι τα αγαπημένα μας.
Αυτό που δεν είναι γνωστό, είναι οτι η επιδοκιμασία που δείχνουμε σε συγκεκριμένες συμπεριφορές του παιδιού στο οποίο έχουμε αδυναμία, το προτρέπει να τις εμφανίζει συχνότερα (ώστε να μας ικανοποιεί και να νιώθει την αποδοχή μας). Πιο κάτω θα δούμε πως μπορούμε να κάνουμε ακριβώς το ίδιο και για το άλλο μας παιδί.
Ιδέες και τρόποι για να ασχοληθούμε συνειδητά και δημιουργικά με το παιδί που μας δυσκολεύει
-Εξηγήστε του οτι κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και υπέροχος και οτι το αγαπάτε και θα το αγαπάτε οτι κι αν συμβεί. Τα παιδιά δεν τα αγαπάμε για αυτά που κάνουν, αλλά για αυτό που είναι. Ανακαλύψτε μαζί του τις δικές του «χάρες», τα ταλέντα και τις δεξιότητές του (κάντε το ίδιο και στο άλλο παιδί) και μην σταματήσετε πριν καταγράψετε σε χαρτί, παρέα με το παιδί σας, 20 καλά χαρακτηριστικά του. Κάντε το ίδιο και για το άλλο παιδί σας. Μπορείτε να βάλετε αυτό το χαρτί σε κορνίζα στο δωμάτιό του καθενός, ώστε να τους υπενθυμίζετε έτσι καθημερινά τα ταλέντα που έχει και τους λόγους της αγάπης σας! Θα δείξετε στα παιδιά σας οτι μπορεί να είναι διαφορετικά, αυτό όμως δεν σημαίνει οτι δεν είναι και τα δυο μοναδικά και υπέροχα.
-Ρωτήστε το παιδί σας με ποιον τρόπο αγαπιέται. Αντί να μαντεύετε και να κάνετε αυτό που νομίζετε οτι θα ευχαριστήσει το παιδί, ρωτήστε το ευθέως με ποιον τρόπο αισθάνεται αγάπη από εσάς (και κάντε ακριβώς αυτό που σας λέει, όχι κάτι παρεμφερές). Εάν σας πει πχ οτι αισθάνεται αγάπη οταν του αφιερώνετε χρόνο χωρίς την παρουσία του αδερφού ή της αδερφής του για να διαβάσετε μαζί ένα παραμύθι, δώστε του τον χρόνο αυτό χωρίς δεύτερη σκέψη.
-Επιβραβεύστε καθημερινά με χαμόγελο και αγκαλιά το παιδί για κάτι καλό που κατάφερε, για κάποια ευγενική συμπεριφορά που είχε, για κάποια βοήθεια που σας έδωσε στο σπίτι. Κάντε το ίδιο και για το άλλο παιδί σας. Δεν είναι ανάγκη να επιβραβεύετε τα παιδιά για τα ίδια πράγματα. Μπορεί την μία μέρα κάποιος να πήρε καλύτερους βαθμούς στο σχολείο όμως ο άλλος να ήταν περισσότερο ευγενικός στο σπίτι.
-Όταν θέλετε να του μιλήσετε για κάποιους κανόνες συμπεριφοράς, ξεκινήστε την κουβέντα μαζί του κάποια στιγμή που θα είναι ήρεμο και χαλαρό. Ξεκινήστε επαινώντας το παιδί για τα καλά του χαρακτηριστικά και στη συνέχεια πείτε του οτι θα σας ευχαριστούσε πολύ εάν ακολουθούσε κάποιους κανόνες συμπεριφοράς όπως κάνετε όλοι σε αυτή την οικογένεια. Στη συνέχεια ενημερώστε το για 1-3 κανόνες που προσδοκάτε από αυτό να ακολουθεί (περισσότεροι από 3 πιθανόν να το μπερδέψουν και να φέρουν το αντίθετο αποτέλεσμα) και παράλληλα εξηγήστε του τις συνέπειες που θα υπάρχουν εάν δεν ακολουθήσει κάποιον κανόνα. Το παιδί όπως και οι ενήλικες θέλουν να παίζουν σε δίκαια παιχνίδια, το δίκαιο λοιπόν είναι να ανακοινώσετε τόσο τους κανόνες όσο και τις αντίστοιχες συνέπειες στην ίδια συζήτηση. Κάθε φορά που εφαρμόζει με επιτυχία τον κανόνα, επιβραβεύστε το με χαμόγελο και μία αγκαλιά, λέγοντάς του πόσο υπερήφανη είστε που τα καταφέρνει τόσο καλά. Ενημέρωστε μάλιστα στο βραδινό τραπέζι (δημοσίως δηλαδή) και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας για την επιτυχία του παιδιού εκείνη την ημέρα. Θα τονώσετε την αυτοπεποίθησή του, θα αισθανθεί αγάπη, υπερηφάνεια και αποδοχή από εσάς και θα θέλει να επαναλάβει αυτή την όμορφη συναισθηματική κατάσταση που βίωσε ξανά και ξανά.
-Διδάξτε στο παιδί που σας δυσκολεύει νέες δεξιότητες, νέους τρόπους συμπεριφοράς αντί να το κρίνετε. Το γεγονός οτι κάνει κάτι με λάθος τρόπο, δεν σημαίνει οτι είναι ο μόνος τρόπος που μπορεί να επιλέξει. Δείξτε του τις εναλλακτικές που έχει και προτρέψτε το την επόμενη φορά να δοκιμάσει κάτι διαφορετικό. Τα παιδιά είναι ζυμαράκια στα χέρια σας και αυτό που θα τα μάθετε σήμερα θα εντυπωθεί για πάντα στον χαρακτήρα και τις συμπεριφορές τους. Οταν κρίνεις το παιδί, αυτόματα εκείνο θα αμυνθεί. Το αποτέλεσμα είναι να κόψετε εκείνη τη στιγμή την γέφυρα επικοινωνίας μαζί του, όπως ακριβώς γίνεται και σε εσάς όταν μαλώνετε με τον σύντροφό σας (θα σταματήσει να ακούει τι λέτε στην πρόσπάθειά του να αμυνθεί).
-Γίνετε εσείς το ζωντανό παράδειγμα και τα παιδιά σας θα σας μιμηθούν. Δεν μπορείς σαν μητέρα να πείσεις το παιδί σου οτι πρέπει να σεβόμαστε τον άλλον όταν μιλάει από τη στιγμή που συχνά διακόπτετε εσείς τα παιδιά σας τη στιγμή που μιλούν ή διακόπτετε τον σύντροφό σας όταν συζητάτε. Ούτε μπορείς να πείσεις το παιδί σου πόσο κακό είναι το κάπνισμα τη στιγμή που είσαι διαρκώς με ένα τσιγάρο στο χέρι.
Οχι στην σύγκριση μεταξύ παιδιών. Ναι στους Στόχους.
Δεν χρειάζεται να είσαι ειδικός για να καταλάβεις οτι το να συγκρίνεις τα παιδιά σου (και να βγάζεις εκείνο που σου μοιάζει καλύτερο) θα δημιουργήσει πρόβλημα στην ψυχολογία και την αυτοπεποίθηση του άλλου παιδιού. Η σύγκριση δεν επιτρέπεται ούτε μεταξύ αδελφών ούτε γενικότερα. Οι έξυπνοι γονείς συγκρίνουν το παιδί με τον ίδιο τον εαυτό του. Εάν λοιπόν παρατηρείτε πρόοδο από την μία εβδομάδα στην άλλη και από την μια σχολική χρονιά στην επόμενη, αυτό θα πρέπει να το τονίζετε και να μάθετε στα παιδιά σας οτι λόγω της μοναδικής τους φύσης θα πρέπει να συγκρίνονται με τον ίδιο τον εαυτό τους και όχι με άλλους ανθρώπους.
Βοηθήστε το παιδί να θέσει τους προσωπικούς του μηνιαίους στόχους για αυτή την χρονιά (πρέπει να είναι συγκεκριμένοι, ξεκάθαροι και μετρήσιμοι) και να αγωνιστεί για την δική του βελτίωση και επιτυχία έναντι… αποκλειστικά και μόνο στον εαυτό του.
Μάρεα Λαουτάρη – Δεληγιάννη
Life Coach
Strategic Interventionist, USA
MA in Communications, UK
Advertisements

Είναι έγκυες στον ίδιο μήνα: Δεν θα πιστέψετε πόσο πολύ διαφέρουν οι κοιλιές τους!

Published Μαρτίου 15, 2016 by sofiaathanasiadou

24750931_5f354708034b61c1_chontel_duncan_and_friend_zoom_39df6357_3e92_43fc_8b71_b3a8e3f8c25a_xxxlarge_2x.limghandler

Από: Σιμέλα Κολαγκελέ

Αυτές οι δύο εγκυμονούσες έχουν πολλά κοινά: Δεν είναι μόνο κολλητές φίλες, αλλά έχουν μόνο τέσσερις εβδομάδες διαφορά στην εγκυμοσύνη τους. Βλέποντας τις μαζί δυσκολεύεσαι να το πιστέψεις.

 

Αυτός ακριβώς ήταν και ο λόγος που η Σοντέλ Ντουνκάν, μια γυμνάστρια από την Αυστραλία, αποφάσισε να ποστάρει στο Facebook αυτήν τη φωτογραφία όπου απεικονίζεται η ίδια με τη φίλη της Νατ, σχολιάζοντας: «Δεν πρέπει ποτέ να εκφέρεις γνώμη ή να κρίνεις το σώμα μιας γυναίκας, πόσο μάλλον όταν αυτή η γυναίκα σύντομα θα φέρει μια καινούργια ζωή στον κόσμο (ή μόλις την έφερε). Με αυτή τη φωτογραφία ήθελα να δείξω πως κάθε γυναίκα κυοφορεί με έναν δικό της μοναδικό τρόπο το παιδί της, όπως η φύση το ορίζει. Γι’ αυτό μην κρίνετε! Ούτε εμένα που έχω κοιλιακούς (και πολλοί δεν πιστεύουν πως είμαι έγκυος), ούτε τη φίλη μου που έχει ιδιαίτερα μεγάλη κοιλιά και όλοι τη ρωτούν αν είναι ετοιμόγεννη. Και οι δύο έχουμε καλές εγκυμοσύνες και το μόνο που περιμένουμε είναι να κρατήσουμε σύντομα αγκαλιά τα μωρά μας».

5f354708034b61c1_chontel-duncan-and-friend-zoom-39df6357-3e92-43fc-8b71-b3a8e3f8c25a.xxxlarge_2x (1)

 

Πηγή:www.imommy.gr

Αυτοί που νιώθουν ότι περισσεύουν

Published Μαρτίου 15, 2016 by sofiaathanasiadou

photo_7122_850567

Ειρήνη Μανουσαρίδου

Αμέτρητες φορές θα ‘χεις ακούσει ότι σπάνια κάποιος άνθρωπος θα εισπράξει συμπεριφορές που του αξίζουν. Μάλιστα, ζούμε σε μια εποχή, της οποίας οι συνθήκες και τα μέλη της προσπαθούν συνεχώς να σε πείσουν ότι καλύτερα να ‘σαι ο θύτης, παρά το θύμα. Καλύτερα να πληγώσεις, παρά να πληγωθείς. Χίλιες φορές να ‘σαι κενός και άδειος, παρά να πονέσεις.

Το αν θα επιλέξει κάποιος ν’ ανήκει στην πρώτη κατηγορία ή στη δεύτερη είναι καθαρά και μόνο δικό του θέμα. Κάθε πλευρά έχει τα καλά και τ’ άσχημά της. Απλώς, ας προσθέσω ότι στην πρώτη κατηγορία δε ρισκάρεις να χάσεις τίποτα, γιατί δεν έχεις να χάσεις και κάτι. Στη δεύτερη όμως, τα παίζεις όλα για όλα, κι είτε τα χάσεις είτε όχι, πάντα μαθαίνεις. Εσύ λοιπόν θα διαλέξεις το πώς θες να ζήσεις.

Όποια κι αν είναι η επιλογή σου, εσύ ξέρεις τι κουβαλάς μέσα σου. Το τι επικρατεί στο κεφάλι σου και στην ψυχή σου είσαι ο μόνος που το ξέρει πραγματικά ή που έστω παλεύει καθημερινά με τους δικούς του δαίμονες μέχρι να καταλάβει τι του γίνεται.

Κάτι που επίσης τείνουμε αρκετά συχνά να ξεχνάμε, είναι ότι τις επιλογές μας, ναι μεν, τις κάνουμε εμείς, αλλά στην τελική δεν τις διαμορφώνουμε απαραίτητα πάντα εμείς οι ίδιοι. Υπάρχουν κάποιοι παράγοντες, όπως οι συνθήκες κι οι καταστάσεις, που όσο γενικό, αόριστο κι άδικο κι αν ακούγεται, παίζουν καταλυτικό ρόλο στο τι θα επιλέξουμε.

Ανάμεσα λοιπόν σ’ αυτούς τους καταλυτικούς παράγοντες εντάσσονται κι οι άνθρωποι που μας περιβάλλουν. Πραγματικά, είναι τουλάχιστον περίεργο το πόσο αμφίδρομες επιρροές μπορεί ν’ ασκήσει κάποιος πάνω μας. Μπορεί να μας ξυπνήσει συναισθήματα όπως είναι ο ενθουσιασμός, ο έρωτας, ο πόνος ή η απογοήτευση. Μπορεί όμως να μας προκαλέσει και πιο περίπλοκα αισθήματα, ψυχολογικής φύσεως, όπως είναι οι ανασφάλειες.

Οι ανασφάλειες που θα ‘χεις ως άνθρωπος αποτελούν κομμάτι του εαυτού σου και σκοπός δεν είναι να προσποιείσαι ότι δεν τις έχεις, αλλά να τις αντιμετωπίσεις κατάμουτρα και να τις σκοτώσεις, να τις αποβάλεις.

Τις ανασφάλειες θα σου τις δημιουργήσουν οι άλλοι, τις περισσότερες φορές επιτηδευμένα. Και το λάθος σου δε βρίσκεται στ’ ότι σου τις δημιούργησαν, αλλά στο πόσο θα επιτρέψεις εσύ ο ίδιος να σ’ επηρεάσουν από ‘δω και πέρα στη ζωή σου.

Ξέρεις, υπάρχουν εκεί έξω δύο κατηγορίες ανθρώπων, αυτοί που έχουν ανασφάλειες και κόμπλεξ επειδή, για παράδειγμα, δεν έχουν τις τέλειες αναλογίες σώματος κι αυτοί που η μεγαλύτερή τους ανασφάλεια είναι να νιώσουν βάρος, ότι δηλαδή περισσεύουν. Δε λέω ότι αυτός που νιώθει το πρώτο δεν μπορεί να νιώσει το δεύτερο ή αντίστροφα, απλώς θέλω να τονίσω ότι η ανασφάλεια κάποιων αφορά το εξωτερικό και το επιφανειακό, ενώ άλλων το πιο συναισθηματικό και ψυχικό κομμάτι.

Το να νιώσεις, λοιπόν, εσύ σαν άνθρωπος ότι περισσεύεις στη ζωή κάποιου, δεν είναι συναίσθημα που προκύπτει απ’ τη μία μέρα στην άλλη. Είναι κάτι που μεγαλώνει μέσα σου καιρό, αλλά κάποιες σκέψεις σου όπως «ιδέα μου είναι» ή λόγια τρίτων, του τύπου «μήπως υπερβάλλεις λίγο;», το καταπίεσαν και σ’ έκαναν να ξεχαστείς, χωρίς να σημαίνει ότι έπαψε να υπάρχει στο υποσυνείδητό σου αυτή η ιδέα.

Λίγο πολύ όλοι μας φοβόμαστε πως από ‘κει που ‘χουμε μια όμορφη και σημαντική θέση στη ζωή κάποιου, μπορεί ξαφνικά να νιώσουμε ότι του είμαστε «βάρος». Το να διογκωθεί όμως αυτό το συναίσθημα, σε τέτοιο σημείο ώστε να τ’ αποκαλείς ανασφάλεια, είναι άλλο πράγμα και μάλιστα πολύ σοβαρό.

Συνήθως θα σου ‘χει συμβεί παραπάνω από μια φορά να σου συμπεριφερθούν σκάρτα, γι’ αυτό και σου δημιουργήθηκε αυτή η ανασφάλεια. Υπήρξαν άνθρωποι, λοιπόν, στη ζωή σου που δεν εκτίμησαν την αξία σου, δε σ’ ήθελαν πια στη δική τους ζωή, για τους δικούς τους –εγωιστικούς και μη– λόγους κι απ’ τη μια στιγμή στην άλλη άρχισαν ν’ απομακρύνονται από σένα, κάτι που εσύ δεν ήθελες.

Μάντεψε. Ούτε ο πρώτος είσαι, ούτε ο τελευταίος που ‘χασε ανθρώπους που δεν ήθελε να τους χάσει ποτέ και που όταν τους έχασε, ένιωσε να χάνει τη γη κάτω απ’ τα πόδια του. Δεν είναι ό,τι πιο εύκολο μπορεί να σου συμβεί, ίσα-ίσα. Αλλά όλα περνούν και το ξέρεις κι εσύ ο ίδιος πολύ καλά. Φτάνει μόνο να κάνεις μια μικρή αναδρομή σε κάποια φάση της ζωής σου, που ενώ τότε πίστευες ότι οι στιγμές που ζούσες ήταν οι πιο δύσκολες κι ότι ποτέ δε θα τις ξεπερνούσες, τώρα τις θυμάσαι και χαμογελάς, έστω και λίγο πικρά.

Άνθρωποι στη ζωή σου πάντα θα ‘ρχονται και πάντα θα φεύγουν και το ποιοι θα μείνουν και ποιοι όχι είναι πάντα πολύ νωρίς για να το υπολογίσεις και πάντα πολύ αργά όταν θα το καταλάβεις.

Το σημαντικό είναι να καταλάβεις πως αν κάποιοι, κάποτε, σου συμπεριφέρθηκαν άσχημα, η στάση τους σε καμία περίπτωση δεν ταυτίζεται με το ποιος πραγματικά είσαι. Και να μην το αφήσεις αυτό να συμβεί. Επειδή η αξία σου μέχρι τώρα δεν εκτιμήθηκε όπως κι όσο θα ‘πρεπε, ούτε μειώνεται ούτε και σημαίνει πως δε θα εκτιμηθεί ποτέ.

Ο πιο σημαντικός άνθρωπος που πρέπει να εκτιμήσει την αξία σου είσαι εσύ ο ίδιος. Πώς άλλωστε θα την εκτιμήσουν κι οι υπόλοιποι, αν εσύ ο ίδιος δε σε σέβεσαι και δεν αναγνωρίζεις την αξία σου;

 

Επιμέλεια Κειμένου Ειρήνης Μανουσαρίδου: Ιωάννα Κακούρη

 

Πηγή:www.pillowfights.gr

Αλεξανδρούπολη: Ο φίλος της μητέρας έδειρε ανελέητα και τα δύο αδερφάκια!

Published Μαρτίου 15, 2016 by sofiaathanasiadou

Μάχη για τη ζωή του δίνει το 5χρονο αγοράκι που μεταφέρθηκε χθες το απόγευμα στο νοσοκομείο σε πολύ σοβαρή κατάσταση από τα χτυπήματα του άντρα – Λίγες ώρες μετά οι αστυνομικοί βρήκαν τον 3χρονο αδερφό του με τραύματα και εγκαύματα – Όλη η οικογένεια γνώριζε το μαρτύριο των παιδιών

Σοκάρουν οι εξελίξεις της υπόθεσης του ξυλοδαρμού του 5χρονου αγοριού καθώς αργά χθες το βράδυ μεταφέρθηκε στο ΠΓΝΑ της Αλεξανδρούπολης και το 3χρονο αδερφάκι του με σοβαρά τραύματα.

Το παιδί βρέθηκε απο τους άνδρες της Αστυνομίας της Αστυνομικής Δ/νσης Αλεξανδρούπολης, οι οποίοι στη διάρκεια της έρευνας που πραγματοποίησαν για περαιτέρω στοιχεία στην οικία του 34χρονου, εντόπισαν το 3χρονο αγοράκι στο σπίτι της γιαγιάς του χτυπημένο και απευθείας ο μικρότερος αδερφός του 5χρονου μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο για τις πρώτες βοήθειες με ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ.

Η κατάσταση του 3χρονου είναι αντιμετωπίσιμη ενώ δε διατρέχει σοβαρό κίνδυνο για τη ζωή του με σοβαρά ωστόσο τραύματα αλλά και εγκαύματα στο πρόσωπο και το κορμί του.

Ασφαλείς και αποκλειστικές πληροφορίες του e-evros.gr, αναφέρουν πως η μητέρα των παιδιών κατάγεται απο την Αλεξάνδρεια της Βέροιας και τους τελευταίους τέσσερις περίπου μήνες ήρθε στην Αλεξανδρούπολη με το δράστη και τα δύο παιδιά της, αγνώστου πατρός με τον οποίο και συγκατοικούσαν πλησίον της οδού Άβαντος.

Μάλιστα οι πληροφορίες περιοίκων, θέλουν τη γυναίκα να διανύει τους πρώτους μήνες της 3ης εγκυμοσύνης της, χωρίς ωστόσο να έχει γίνει γνωστό αν το παιδί είναι του δράστη. Το ζευγάρι με τα 2 άτυχα ανήλικα, ζουσε σε σπίτι το οποίο αξίζει να σημειωθεί πως βρίσκεται σε μεσοτοιχία με το σπίτι των γονιών του δράστη.

Πρόκειται σύμφωνα με κατοίκους και ασφαλείς αποκλειστικές πληροφορίες του e-evros.gr, για μια μεσοτοιχία η οποία είχε κρύπτη! Υπήρχε δηλαδή χώρος, διαμορφωμένος μεταξύ των τοίχων των δυο σπιτιών καλυμμένος με κουρτίνα, σημείο στο οποίο και κρύβονταν ο 34χρονος δράστης μέχρι την ώρα που έγινε αντιληπτός από τους άνδρες της Αστυνομίας.

Ο συλληφθής, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες φέρεται να βασάνιζε ανελέητα το μικρότερο παιδί 3ετών της συντρόφου του τις τελευταίες μέρες καίγοντας το στο πρόσωπο και χτυπώντας το στο σώμα, μέχρι χθες Δευτέρα 14 Μαρτίου όπου έβγαλε την απάνθρωπη οργή του και στο μεγαλύτερο παιδί 5ετών, του οποίου μάλιστα τα τραύματα είναι ιδιαίτερα σοβαρά ενώ η ζωή του ακόμα βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο.

Ο δράστης χτυπούσε ανελέητα τα 2 ανήλικα με μεγάλο κομμάτι ξύλου. Υπογραμμίζεται πως κατηγορούμενοι για το θέμα είναι τόσο η μητέρα των ανηλίκων όσο και οι γονείς του δράστη για έκθεση ανηλίκου σε κίνδυνο και παράληψη λύτρωσης κινδύνου ζωής για τον 5χρονο, ενώ ο δράστης κατηγορείται για απόπειρα ανθρωποκτονίας το 5χρονο και βασανισμό ανηλίκου για το 3χρονο αγόρι.

Η κατάσταση του 5χρονου πάντως είναι μετά την πολύωρη χειρουργική επέμβαση ιδιαίτερα κρίσιμη, ενώ σήμερα αναμένεται να διακομισθεί στο Ιπποκράτειο της Θεσσαλονίκης.

Πηγή: e-evros.gr

Διαβάστηκε εδώ:www.protothema.gr

Τι θα ντυθώ τις απόκριες και γιατί

Published Μαρτίου 6, 2016 by sofiaathanasiadou

tithantitho2

Της Ρομίνας Ξύδα

Τα παιδιά ντύνονται δράκουλες, Σπανιόλες, σκελετοί, ποδοσφαιριστές, φαντάσματα, διαβολάκια, μάγισσες, πριγκίπισσες, βαμπίρ, επιστήμονες, χελωνονιτζάκια, γοργόνες, γάτες, ιππότες, πεταλούδες, πειρατές και ό,τι τους υπαγορεύει η αστείρευτη φαντασία τους, και μία ψυχολόγος εξηγεί τι κρύβεται πίσω από τις αποκριάτικες μάσκες…

Παιδικός Σταθμός: Τα Καινούρια Μπαλόνια

Θωμάς: Spiderman, γιατί θέλω να τρομάζω τη μαμά μου

Νικόλας: Ναυτάκι, γιατί μου αρέσει να κολυμπάω στη θάλασσα.

Λυδία Λ.: Αστεράκι, γιατί μου αρέσει η στολή και το στεφάνι.

Μαρία Β.: Πεταλούδα, μου αρέσει να είμαι πεταλούδα και να πετάω.

Λυδία Τ.: Πριγκίπισσα, έχει ωραία χρώματα.

Παντελής Κ.: Πειρατής, μου αρέσει να είμαι σε πειρατικό καράβι.

Δημήτρης Γ.: Φίλος του Spiderman, για να είμαι τρομακτικός και να έχω δυνατές μπουνιές.

Παντελής Π.: Cowboy, επειδή θα ντυθεί και ο αδερφός μου.

Πάνος: Batman, επειδή έχει αυτιά σαν γάτα.

Γιώργος Κ.: Spiderman, γιατί έχει κόκκινο χρώμα, η μαμά μου και ο μπαμπάς μου θέλουν και αυτοί.

Κωνσταντίνος Οικ.: Ιππότης, επειδή μου αρέσει να πολεμάω.

Στάθης Χ.: Superman, γιατί μου αρέσει που πετάει.

Ματίνα: Λουλουδάκι, γιατί μου αρέσουν τα λουλούδια.

Δημήτρης Ζ.: Superman, επειδή πετάει.

Νεφέλη: Λουλούδι, γιατί μ’ αρέσει.

Σπύρος: Πειρατής, μου αρέσει να πολεμάω.

Βαγγέλης: Δράκος, γιατί μου αρέσει όταν τα τέρατα πολεμάνε.

Στάθης: Superman, γιατί μου αρέσουν τα σπαθιά.

Ναταλία: Μίνι για να έχω φιόγκο στα μαλλιά μου.

Φίλιππος: Τίγρης, γιατί μου αρέσει αυτό το ζώο, έχει ρίγες και είναι δυνατό.

Μαρία Μπ.: Αλεπού, γιατί μου αρέσει.

Μυρτώ: Γατούλα, γιατί μου αρέσει.

Λυδία Γ.: Πριγκίπισσα, γιατί λάμπει.

Αλέξης: Νίντζα, γιατί μου αρέσει η μάσκα του.

Λένια: Γοργόνα, γιατί μου αρέσει η ουρά της.

Μαριαλένα: Πειρατίνα, γιατί μου αρέσει το καπέλο.

Νικόλας Κ.: Batman, γιατί είναι η αγαπημένη μου εκπομπή στην τηλεόραση, μου αρέσει γιατί πετάει και κάνει μάχη με τους κακούς και κερδίζει.

Χρυσούλα: Mariposa, γιατί έχει πολύχρωμα φτερά.

Μαρίλια Κ.: Νεράιδα των πεταλούδων, γιατί έχει μαγικό ραβδί και δεν προλαβαίνει να την πιάσει όποιος είναι στη γη.

Ντέννις: Captain America, είναι σούπερ ήρωας γιατί έχει ασπίδα και τη χρησιμοποιεί.

Πέτρος: Σκαραβαίος αυτοκίνητο.

Χριστίνα Δ.: Χιονάτη, επειδή μου το είπε η μαμά, αλλά εγώ θέλω Mariposa, γιατί μου αρέσει το χρώμα στο φόρεμά της.

Ρόνυ: Ναυτάκι, γιατί μου αρέσουν τα πλοία και τα καράβια.

Κωνσταντίνος Κ.: Cowboy, γιατί έχει πιστόλι και πυροβολεί τους κακούς.

Ανδρέας: Μίκι, γιατί είναι έξυπνος και φοράει ωραία παπούτσια.

Σκεύος: Batman, γιατί έχει ωραία κάπα.

Χρήστος: Superman, γιατί πολεμάει τους κακούς.

Δημήτρης Στ.: Power ranger, γιατί έχει πολλά όπλα και super δύναμη.

Βίκυ: Tinkerbell, γιατί το είδα στην τηλεόραση.

Μαρία Π.: Πριγκίπισσα της νύχτας, γιατί μ’ αρέσει και μου το έχει πάρει η μαμά, έχει το ραβδί και το φόρεμα που λάμπει.

Μαρίλια Μ.: Νεράιδα, γιατί μου αρέσει.

Γιώργος Μ.: Χελωνονιτζάκι, γιατί το βλέπω στην τηλεόραση.

Εκπαιδευτήρια Καίσαρη

Α΄ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ

Μυρτώ: Θέλω να ντυθώ μάγισσα, γιατί μου αρέσει.

Σήλια: Mπαλαρίνα, γιατί μου αρέσει το μπαλέτο.

Φίλιππος: Σκελετός για να τρομάζω τους άλλους.

Αλέξης: Μπάτμαν, γιατί έτσι μ’ αρέσει.

Ισιδώρα: Cowboy, για να συλλάβω τους κακούς με το άλογό μου.

Κάτια: Bασίλισσα των λουλουδιών γιατί έτσι μου αρέσει.

Ανδρέας: Φάντασμα, για να φοβίζω τους άλλους.

Πέτρος: Max Steel, γιατί μου αρέσει η τεχνολογία.

paida_apokries600_151622_m2DJ0P

B΄ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ

Γιώργος: Επιστήμονας, γιατί θα έκανα πειράματα και θα έφτιαχνα ρομπότ.

Άγγελος: «SWAT», επειδή προστατεύει τον κόσμο.

Πέτρος: Πειρατής, γιατί μ’ αρέσει να παριστάνω τον κακό.

Χρήστος: Starwars, γιατί είναι πολύ ωραία στολή και θέλω πολύ να ντυθώ.

Μαγδαληνή: Kλόουν, γιατί θα μπορώ να παριστάνω την τρελή και γιατί θα λέω αστεία.

Αγγελική: Σπανιόλα με ένα τεράστιο λουλούδι στα μαλλιά μου γιατί αγαπώ τις Απόκριες!

Φρέντυ: Δεν μου έρχεται τίποτα στο μυαλό. Δεν ξέρω τι θέλω να ντυθώ! Μακάρι να σκεφτώ!

Αναστάσης: Δράκουλας, επειδή θέλω να έχω ψεύτικη μασέλα και επειδή θέλω να φοράω μαύρη μπέρτα. Επίσης μου αρέσει πολύ!

Ορφέας: «Snake Eyes» γιατί θα έχω για όπλο ένα μαχαίρι και ένα τσεκούρι.

Ελένα: Μάγισσα που θα είχε ένα μυτερό καπέλο και μια μοβ φούστα και ένα μαύρο κολάν.

Γιώργος: Δράκουλας επειδή θέλω να έχω ψεύτικη μασέλα και επειδή θέλω να έχω μπέρτα.

Μελίνα: Cowboy, γιατί μ’ αρέσει το toy story.

Ελεάνα: Minnie Mouse γιατί μ’ αρέσει και θέλω να φοράω μια στέκα.

Αναστασία: Αστυνομικίνα, γιατί είναι ωραίο το καπέλο και τα ρούχα.

Σίσσυ: Βασίλισσα του μπαλέτου γιατί θα ήξερα να χορεύω πιο καλά απ’ όλους.

Ανναξένια: «Barbie Mariposa», γιατί είναι ωραία.

Νικολέτα: Cow boy, γιατί θα κάνω περιπέτεια και θα πολεμάω!

Αλεξάνδρα: Νεράιδα για να κοιμίζω τους κακούς.

Μαρία: Σπανιόλα, γιατί η Ισπανία είναι η αγαπημένη μου χώρα.

Ανδρομάχη: Γαλλίδα, γιατί η αγαπημένη μου χώρα είναι η Γαλλία.

Μαρίνα: Στρουμφάκι, γιατί είναι γλυκό και χαριτωμένο.

Αγάπη: Βασίλισσα της νύχτας, γιατί δεν βρίσκω εύκολα στολή στο νούμερό μου.

Μαρίνα: Βρικόλακας, γιατί μου αρέσει να τρομάζω τους άλλους.

Ιάσων:«SPIDERMAN», γιατί μου αρέσει.

Νικόλας: «IROMAN», γιατί μου αρέσει.

Πέτρος: «MAX STEEL», γιατί μου αρέσει.

paidikes-stoles

Γ΄ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ

Αναστάσης: Μπασκετμπολίστας, γιατί μου αρέσει το μπάσκετ.

Κωνσταντίνος: Ποδοσφαιριστής του Παναθηναϊκού, γιατί ήθελα από μικρός να γίνω ο Messi.

Χριστιάννα: Αθλήτρια του Box, γιατί μου αρέσει το Box.

Κωνσταντίνα: Βαμπίρ, επειδή μου αρέσει η στολή και το χρώμα της.

Άννα: Θα ντυθώ αστυνομικός γιατί μου αρέσει να ντύνομαι στα μαύρα.

Λεωνίδας: Λεωνίδας με τους 300, γιατί έχω το ίδιο όνομα και είναι ο αγαπημένος μου πολεμιστής.

Σάμης: Batman, γιατί είναι πολύ cool.

Ιάσονας: Τοξότης, γιατί μου αρέσει να πετάω βέλη.

Εριέττα: Άνθρωπος των σπηλαίων, γιατί είναι κάτι διαφορετικό.

Νάσια: Πειρατίνα, γιατί μου αρέσει η στολή και γιατί μοιάζει με περιπέτεια.

Νικόλας: Ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού, γιατί είμαι Ολυμπιακός και μου αρέσει το ποδόσφαιρο.

Σμαράγδα: Ντίβα, γιατί οι ντίβες είναι διάσημες.

Νατάσσα: Νύφη, γιατί μου αρέσει πολύ το άσπρο φόρεμα και όλα αυτά που είναι πάνω στη στολή.

Γιάννης: Μάγος, γιατί μου αρέσει να κάνω μαγικά.

Σάιρα: Μοντέλο, γιατί τα μοντέλα είναι πολύ λεπτές και όμορφες κοπέλες.

Μανώλης: Θέλω να ντυθώ μπασκετμπολίστας, γιατί μου αρέσει το χρώμα της στολής.

Γιάννης: Νίντζα, γιατί θα μπορώ να κάνω ό,τι θέλω.

Τζωρτζίνα: Καουμπόισσα, γιατί μου αρέσουν οι περιπέτειες.

Αλεξάνδρα: Θέλω να ντυθώ αστυνομικός, γιατί θέλω να πιάνω τους κλέφτες.

Μαριτίνα: Βρικόλακας, γιατί μου αρέσουν οι βρικόλακες.

Αντώνης: Βρικόλακας, γιατί θέλω να τρομάζω τους άλλους.

Έλενα: Αστυνομικίνα, γιατί μου αρέσει να πιάνω τους κακούς.

Νικόλας: Ποδοσφαιριστής, γιατί μου αρέσει το ποδόσφαιρο.

Μαρία: Αστυνομικός, γιατί είναι γενναίος και είναι μια διάσημη στολή.

Ελένη: Καουμπόισσα, γιατί έχει μεγάλο καπέλο και ωραία ρούχα.

Χριστίνα Μαρία: Cat woman, μου αρέσει που είναι γάτα.

Άγγελος: Lionel Messi, γιατί είναι ο καλύτερος παίκτης ποδοσφαίρου.

Ευρυδίκη: Διαβολάκι, γιατί θα είμαι τρομακτική.

Μιχαήλ-Άγγελος: Batman, γιατί είναι ο αγαπημένος μου ήρωας, ή Indiana Jones, γιατί μου αρέσει πολύ.

Γιατί τα παιδιά πρέπει (!) να μεταμφιέζονται: Η περίοδος του Καρναβαλιού ανήκει σε εκείνες που συχνά αποτελούν συστατικό κομμάτι των αναμνήσεών μας, διότι η μνήμη μας αποτελείται από στιγμές που έχουν κάποιο ιδιαίτερο, έντονο χαρακτηριστικό οποιασδήποτε φύσης: περίεργες ή ασυνήθιστες περιστάσεις σωματικά ή συναισθηματικά ή ακόμα και περιβαλλοντικά. Όμως η μεταμφίεση διαδραματίζει κι έναν παιδαγωγικό – εκπαιδευτικό ρόλο που πάει πολύ μακρύτερα και σε χρόνο και σε βάθος, απ’ ό,τι μια απλή διασκέδαση. Το ότι επιτρέπει στο παιδί να γίνει στα ψέματα κάποιος άλλος, άλλοτε πανέμορφος, άλλοτε πανίσχυρος κι άλλοτε τρομακτικός, του επιτρέπει να εκφράσει ελεύθερα τις απαγορευμένες πλευρές του εαυτού του, ή κάτι που θέλει να «ξορκίσει» ή να ξεπεράσει. Στο Καρναβάλι όλα επιτρέπονται! Και αυτή η προοπτική δίνει στο παιδί την ελευθερία και το θάρρος να ονειρευτεί, να φανταστεί, να «ζήσει» χωρίς τον φόβο της τιμωρίας και τον έλεγχο της «κοινωνίας», ό,τι αυτό σημαίνει στο επίπεδο του παιδιού. Το παιδί νιώθει ελεύθερο καθώς δεν κινδυνεύει από τιμωρία, χλευασμό, περιθωριοποίηση ή απόρριψη ενώ ταυτόχρονα εμπλουτίζει τις παραστάσεις του και καλλιεργεί την ανεκτικότητά του στο διαφορετικό, την ανοχή και αντοχή του σε κάτι που το φοβίζει ή το απωθεί. (Γιατί, σκέφτεται: «είναι ψέματα, είναι για λίγο, και θα… περάσει!) Επίσης, καλλιεργεί την αντοχή του στο απρόοπτο: συχνά η απροσδόκητη θέα κάποιου τα τρομάζει, ενώ αυτήν την περίοδο το αλλόκοτο είναι κάπως… αναμενόμενο. Έτσι, τα παιδιά βρίσκουν ευκολότερα τον δρόμο για να αντέξουν: όλα είναι «ψέματα» προσωρινά και «φανταστικά». Είναι γνωστό ότι τέτοιες εμπειρίες λειτουργούν σαν… ασκήσεις ετοιμότητας. Εάν ο ψυχισμός καταφέρει να βρει τον τρόπο ν’ αντιδράσει ή ν’ αντέξει μία πρώτη φορά, μετά το ανακαλεί ‒όποτε χρειαστεί‒ πολύ αμεσότερα και αποτελεσματικότερα. Γι’ αυτό είναι ευεργετικό για τα παιδιά (και μάλιστα και για τους μεγάλους ) να βγαίνουν από τα προκαθορισμένα και συνήθως αυστηρά πλαίσια, με αυτές τις μεταμφιέσεις, όπου το «αδίκημα» είναι «στιγμιαίο» αλλά και επιτρεπτό και, τελικά, ελεγχόμενο. Το θεωρώ εξαιρετική άσκηση συναισθηματικής ευλυγισίας και προσαρμοστικότητας, διότι η ανάπτυξη, η ωρίμανση και τελικά η ευτυχής επιβίωση περνάει αναγκαστικά από την ικανότητα για προσαρμογή στα νέα, συχνά απροσδόκητα, δεδομένα. Τέλος, δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε πως καμιά φορά, υποκρινόμενοι τον «άλλον», καταλαβαίνουμε καλύτερα τον εαυτό μας…

Ευχαριστούμε την ψυχαναλύτρια-ψυχοθεραπεύτρια Κατερίνα Καρυστηναίου, τον παιδικό σταθμό «Τα Καινούρια Μπαλόνια» και τα Εκπαιδευτήρια Καίσαρη.

Πηγή: talcmag.gr

Διαβάστηκε εδώ:www.babyads.gr

Όταν η διαφορετικότητα του παιδιού γίνεται μάθημα ζωής για την οικογένεια!

Published Φεβρουαρίου 26, 2016 by sofiaathanasiadou

Depositphotos_12586188_original

…Η Πατρίτσια βρέθηκε μόνη της λίγο μετά τη διάγνωση της τρισωμίας 21 του γιού της. Η διάγνωση έπεσε σαν τη λάμα της γκιλοτίνας. Ο Πέτρος προτίμησε να το βάλει στα πόδια. «Δεν μπορώ να είμαι πατέρας ενός άρρωστου», είπε πριν φύγει.

Βέβαια δε φεύγουν όλοι οι γονείς απ” το οικογενειακό πρόβλημα, το αντίθετο μάλιστα. Κάποιοι αναπτύσσουν τεράστια αποθέματα τρυφερότητας και αγάπης. Μόνο που είναι, ίσως, πιο περίπλοκο για έναν γονέα με εύθραυστη εικόνα για τον εαυτό του να αγαπήσει ένα παιδί με αναπηρία, σωματική ή διανοητική, αλλά ακόμα και -αυτό είναι πιο συνηθισμένο- με προβλήματα ενούρησης,δυσλεξίας ή υπερκινητικότητας..

Η μητέρα ενός παιδιού με σοβαρές κινητικές αναπηρίες μου είπε εμπιστευτικά κάποτε: «Δε μπορώ να πω ότι θα ευχόμουν να συμβεί το ίδιο στον οποιονδήποτε, αλλά πρέπει να ομολογήσω ότι, όταν κοιτάζω τις άλλες οικογένειες, παρτηρώ ότι εμείς στην καθημερινότητά μας είμαστε περισσότερο ευτυχισμένοι αό ό,τι οι περισσότεροι γύρω μας. Γελάμε πολύ. Αγαπιόμαστε. Ξέρουμε τι είναι σημαντικό και τι όχι».

Τι ωραίο μάθημα!

απόσπασμα από το βιβλίο: «Δεν υπάρχουν τέλειοι γονείς» της Ιζαμπέλ Φιλιοζά.

Πηγή: www.eidikipaidagwgos.gr

Τα 10 “περίεργα” του σουηδικού εκπαιδευτικού συστήματος

Published Φεβρουαρίου 19, 2016 by sofiaathanasiadou

img28757_3a2d34d8ea200c414f769c66b929ac2a_630_432

Πόσο αμήχανη είναι εκείνη η στιγμή που πηγαίνεις με τα παιδιά σου και αγοράζεις σχολικά είδη, σάκα, τετράδια, κασετίνες, μολύβια και την επομένη μαθαίνεις ότι τίποτα από όλα αυτά δεν θα χρησιμοποιηθεί.

Πόσο περίεργα ακούγεται η άποψη ότι “σημαντικότερο από το να διαβάσει το παιδί ένα σχολικό βιβλίο είναι να το παραδώσει στο τέλος της χρονιάς ανέπαφο όπως ακριβώς το παρέλαβε γιατί απλά αποτελεί δημόσια περιουσία” . Πόσο οικεία μπορεί να είναι η εικόνα όταν πηγαίνεις να παραλάβεις τα παιδιά από το σχολείο περασμένες έξι το απόγευμα και τα βρίσκεις να παίζουν Playstation με τους συμμαθητές τους μέσα στη σχολική τάξη. Πόσο παράξενο το πρόγραμμα του Σαββατοκύριακου να περιλαμβάνει βόλτα στο σχολείο και παιχνίδι στο γήπεδο ή το παγοδρόμιο τα οποία είναι ανοικτά και προσβάσιμα όλες τις ημέρες.

Είναι αλήθεια ότι η αρχική επαφή ενός ´Έλληνα γονιού με το Σουηδικό σύστημα εκπαίδευσης προκαλεί ανάμεικτα συναισθήματα, κυρίως θα έλεγα συναισθήματα αμηχανίας . Όταν έχεις ανατραφεί και αποφοιτήσει από ένα εκπαιδευτικό σύστημα στο οποίο ο χρόνος παραμονής στην αίθουσα διδασκαλίας αποτελεί υποδιαίρεση του εκπαιδευτικού χρόνου, ο οποίος στη συνέχεια πρέπει να συμπληρωθεί με φροντιστήρια και πολύωρη μελέτη στο σπίτι, πώς μπορείς να αποδεχτείς ότι όλα αρχίζουν και τελειώνουν μέσα στην σχολική αίθουσα και μάλιστα πολύ πριν σημάνει το κουδούνι λήξης της σχολικής ημέρας μιας και οι τελευταίες 2-3 ώρες είναι καθαρά και μόνο για ψυχαγωγία και παιχνίδι.

Πώς μπορούν να ηχήσουν στα αυτιά ενός Έλληνα γονιού οι παρακάτω δέκα απόψεις;

– Τα διαγωνίσματα απαγορεύονται γιατί υπονομεύουν την ομαλή ένταξη του παιδιού στην ομάδα και στην από κοινού προσπάθεια για την επίτευξη ενός στόχου. Όταν αναγκάζουμε το παιδί να κρύβει το γραπτό του από το διπλανό του, πώς θα του ζητήσουμε αργότερα ως πολίτη και μέλους της κοινωνίας να συνεργαστεί με το διπλανό του για την επίλυση των κοινών προβλημάτων.

– Η βοήθεια των γονιών προς το παιδί στο σπίτι, το λεγόμενο διάβασμα, είναι η πρωταρχική μορφή της παραπαιδείας. Το παιδί μαθαίνει στην ευαίσθητη νηπιακή ηλικία ότι το σχολείο χρειάζεται συμπλήρωμα αλλά και έλεγχο από τους γονείς και αργότερα από τα φροντιστήρια. Η εμπλοκή των γονέων είναι επιθυμητή αλλά να περιορίζεται σε εξωσχολική θεματολογία.

– Οι εκδρομές και οι κάθε είδους ψυχαγωγικές δραστηριότητες είναι εξίσου σημαντικές με τα μαθηματικά και τη γλώσσα και προγραμματισμένες σε εβδομαδιαία βάση. Όταν το παιδί μαθαίνει ότι η εκδρομή έρχεται ως επιβράβευση τότε αυτομάτως θέτει στο μυαλό του το μάθημα ως τιμωρία. Όταν ο διευθυντής του σχολείου αποφασίζει για την εκδρομή με βάση τις διαθέσεις των δασκάλων, την πορεία των μαθημάτων και τις καιρικές συνθήκες τότε το παιδί ανατρέφεται σε ένα περιβάλλον όπου η ψυχαγωγία περιθωριοποιείται και συγκαταλέγεται στις δευτερεύουσες προτεραιότητες της ζωής.

– Μία ημέρα την εβδομάδα η προσέλευση στην πρώτη σχολική ώρα γίνεται οικειοθελώς και το παιδί αν θέλει επιλέγει να κοιμηθεί παραπάνω ή να δει τηλεόραση, ανάλογα πάντα και με το πρόγραμμα και τις ανάγκες της οικογένειας του.

– Ο γονέας δεν έχει κανένα έλεγχο επί της σίτισης του παιδιού, το οποίο λαμβάνει σχεδόν όλα τα γεύματα της ημέρας στο σχολείο. Δεν υπάρχει κυλικείο, δεν επιτρέπεται το φαγητό από το σπίτι, παρά μόνο φρούτα. (Κάλλιστα μπορείς να παραλάβεις το παιδί σου το απόγευμα νηστικό γιατί δεν του άρεσε το φαγητό του σχολείου)

– Οι “απαγορευμένες” και “επικίνδυνες” αγαπημένες ενασχολήσεις των παιδιών με τα ηλεκτρονικά παιχνίδια και το Ίντερνετ, προβλέπονται από το σχολείο το οποίο παρέχει και όλο τον απαραίτητο εξοπλισμό (οθόνες, υπολογιστές, κονσόλες παιχνιδιών ).

– Ένα δίωρο την εβδομάδα, το πρόγραμμα είναι ελεύθερο και επιλέγουν τα παιδιά κάθε φορά με ψηφοφορία τι μάθημα θέλουν να κάνουν. Έτσι η μειοψηφία μαθαίνει να ακολουθεί την απόφαση της πλειοψηφίας και όλοι μαζί αντιλαμβάνονται πως οι αποφάσεις που παίρνουμε επηρεάζουν επί του πρακτέου την καθημερινή μας ζωή. (Όχι, δεν επιλέγουν κάθε φορά γυμναστική).

– Η κάθε σχολική τάξη έχει στη διάθεσή της ένα μικρό χρηματικό ποσό από το μπάτζετ του σχολικού προϋπολογισμού το οποίο αποφασίζουν οι μαθητές πού θα το διαθέσουν και κάνουν έρευνα αγοράς μόνοι τους.

– Οι σχολικές αίθουσες διατίθενται τα σαββατοκύριακα στους μαθητές για τα σχολικά πάρτυ, οι οποίοι είναι υπεύθυνοι (μαζί με το σύλλογο γονέων και κηδεμόνων) για την παράδοση τους στην κατάσταση στην οποία παρελήφθησαν.

– Κάθε τρίμηνο οι μαθητές δεν βαθμολογούνται, αλλά βαθμολογούν το σχολείο, τα μαθήματα, τους εκπαιδευτικούς. Απαντούν σε ανάλογα ερωτηματολόγια για τις συνθήκες που επικρατούν στο σχολείο, τις επιδόσεις των εκπαιδευτικών και αναφέρουν τις προτάσεις τους για αλλαγές.

Ταχταράς Ευάγγελος – Χειρουργός

www.igynaika.gr

Πηγή:www.enallaktikos.gr