Koιτα τι βρηκα!

All posts in the Koιτα τι βρηκα! category

Η ιστορία υιοθεσίας που αξίζει μόνο ένα τίτλο… Η Μαχήτρια!

Published Ιουλίου 22, 2016 by sofiaathanasiadou

red roses pictures free

Μεγάλωσα σε μια οικογένεια που όλοι γύρω μου ήταν πολύ μεγάλοι!!! Μέχρι και παππούδες- γιαγιάδες θα τους έλεγα! Δεν μου έλειψε τίποτα από υλικά αγαθά, παρέες, συγγενείς και πατέρα. Η μητέρα πάντα απούσα… Πουθενά δεν ήταν. Δεν την θυμάμαι, δε θυμάμαι το χάδι, το άρωμα, την αγκαλιά της…

Θυμάμαι ένα πατέρα να με ταΐζει, να ετοιμάζει για το σχολείο, να με διαβάζει, να με κοιμίζει,      να με πηγαίνει αγγλικά, να μου ψωνίζει ρούχα, παιχνίδια, να με πηγαίνει στα πάρτυ, λούνα πάρκ, κούνιες…. Και ό,τι μπορεί να θελήσει ένα παιδάκι.

Στην πρώτη λυκείου έχασα τον πατέρα- μάνα και χάθηκε όλος μου ο κόσμος… Από εκεί και πέρα έχασα τα πάντα. Έμεινα με μια μάνα που έπρεπε να αναλάβει την ευθύνη μου… και να γεφυρώσει όλο αυτό το χάσμα που υπήρχε… Και καλά που το έκανε… Συνέχισε την καριέρα της και εγώ στον αυτόματο!!!

Τέλειωσα το σχολείο, σπούδασα, δούλεψα, πήρα το πρώτο μου αυτοκίνητο, παντρεύτηκα, έκανα το πρώτο μου παιδί και…. Όλα αυτά τα χρόνια ήμουν μόνη μου, ρίχνοντας μου ευθύνες για όλα, κάνοντας με ενοχική για τα πάντα, δημιουργώντας τύψεις και ενοχές για αυτό που είμαι. Όλα όσα έκανα και όσα ήμουν ήταν γι’ αυτή λάθος!

Δεν μπορούσα να αντέξω άλλο… Έφτασα 31 για να πάρω την απόφαση και να ψάξω… Να ψάξω το πια είμαι γιατί από τότε που έχασα τον πατέρα μου κατάλαβα ότι κάτι δεν πάει καλά! Ένιωθα ότι δεν ήταν αυτή η μάνα που με γέννησε, ήξερα ότι δεν μπορεί μια μάνα να φέρετε έτσι στο παιδί μου γέννησε…

Θα μου πείτε υπάρχουν μάνες που γεννούν και είναι killers, σκύλες, ανάξιες και άχρηστες να μεγαλώσουν τα παιδιά τους. Έχω γνωρίσει πολλές δυστυχώς.  Όμως εμένα με έτρωγε ότι δεν είναι η μάνα που με γέννησε. Έτσι άρχισε ο δικός μου αγώνας να βγω τις ρίζες μου, τους βιολογικούς γονείς μου.

Στο Πρωτοδικείο Αθηνών δεν υπήρχα πουθενά, στο ληξιαρχείο Αθηνών πουθενά, στις κοινωνικές υπηρεσίες Αθηνών , βορείων προαστίων, στο Μητέρα, στο βρεφοκομείο Αθηνών, ΠΟΥΘΕΝΑ!!! Απελπίστηκα, έχασα τον εαυτό μου, τι έγινε φύτρωσα? Αφού γεννήθηκα στο Αλεξάνδρας κάπου θα υπήρχα… Τελικά κατέληξα  στην Ευελπίδων  να πάρω από τον εισαγγελέα χαρτί για κάθε νόμιμη χρήση να μου ανοιχτούν πόρτες που ήταν πάρα πολύ καλά κλεισμένες… όπως και βουλωμένα στόματα!!!

Ευτυχώς δεν χρειάστηκε γιατί βρήκα το φάκελο μου στο δήμο που ανήκω.  Μια υιοθεσία με ψευδώνυμα… Γονείς με ψευδώνυμα, βιολογικοί γονείς… μόνο μάνα και αυτή με ψευδώνυμο. Αγνώστου πατρός…

Και αρχίζει ο μαραθώνιος μου προς αναζήτηση της βιολογικής μητέρας… ήξερα μόνο όνομα και πατρώνυμο. Η μητέρα μου δεν ήξερε τίποτα… Και ούτε ποτέ μου είπε τίποτα. Την βρήκα μέσα από το facebook, είχε σελίδα!  Την συνάντησα, έμαθα τι έγινε τότε, αν έχω αδέρφια και τα σχετικά! Έκανα τεστ DNA με τον πατέρα γιατί ήταν δυο οι υποψήφιοι… Ένα μπέρδεμα με εμένα ράκος, χαμένη σε μια νέα ταυτότητα, με δυο μαμάδες που με

απορρίπτουν, με δυο μαμάδες που με διεκδικούν, με δυο μαμάδες που δεν τους αξίζει να λέγονται μαμάδες… Απλά επειδή το λεξικό της ονομάζει έτσι θα τις πω και εγώ…

Η μητέρα μου, αυτή που με «μεγάλωσε» όταν της είπα ότι θέλω να της πω κάτι σημαντικό, μου έκλεισε ραντεβού για να μιλήσουμε γιατί εκείνη τη στιγμή δεν μπορούσε… Έπρεπε να κάνει το καθιερωμένο συμβούλιο με τα αδερφάκια της… τελικά πήγα όταν αυτή με κάλεσε και μου πέταξε στα μούτρα το χαρτί από το ΠΙΚΠΑ… «Πάρε να δεις από πού σε πήραμε. Να δούμε τι  θα καταλάβεις και εσύ…». Δε θέλω αν συνεχίσω…

Πήγα στο ΠΙΚΠΑ το μόνο που δεν είχα ψάξει μέχρι τότε… Έμαθα και από εκεί την δική τους αλήθεια. Ο καθένας έχει μια αλήθεια. Και εγώ καλούμε να ισορροπήσω σε ένα σκοινί. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα!

Σας έχω κουράσει πολύ δε θα συνεχίσω…

Είμαι 35 χρονών τώρα έχω και άλλο παιδί, εξακολουθώ να καταπιέζομαι και να δέχομαι ψυχολογικό πόλεμο από τη μαμά μου και να πρέπει να γνωρίσω και τη βιολογική μαμά μου… την οποία έχω απορρίψει. Δεν με πείθει η αλήθεια της, μπορούσε να με κρατήσει και δεν το έκανε.

Ευχαριστώ δε θα πάρω… έχω μια υπέροχη οικογένεια, δυο πανέμορφα παιδάκια και ένα υπέροχο άντρα που ήταν και είναι πάντα δίπλα και όταν εγώ δεν ήμουν εκεί…  Έχασα την ουσία γιατί ασχολήθηκα με τις «μαμάδες» μου. Ως εδώ όμως, για μένα δεν υπάρχουν.

Τελικά τι γίνεται με τις υιοθεσίες του χθες; Παίρνανε ένα παιδί για το κοινωνικό προφίλ τους,; Δεν μπορούσε μια γιατρός και μάλιστα παιδίατρος να μην έχει ένα παιδί… Ποτέ δεν έμαθα από αυτήν το λόγο που με πήρανε το μόνο που μου είπε είναι ότι δεν με ήθελε! Πόσα άλλα να ακούσω και πόσα άλλα να αντέξω…

Τα έγραψα όσο περιληπτικά μπορούσα. Συγνώμη αν σας κούρασα…

Πόπη

Πηγή:adoptedingr.wordpress.com/

Advertisements

Είμαστε η γενιά που δε θέλει να κάνει σχέσεις

Published Ιουνίου 11, 2016 by sofiaathanasiadou

 

ΣΧΕΣΕΙΣ

Θέλουμε μια δεύτερη κούπα καφέ στο Instagram μας τα πρωινά του Σαββάτου που τεμπελιάζουμε ή ένα ακόμη ζευγάρι παπούτσια για να τα βάλουμε στις καλλιτεχνικές φωτογραφίες των ποδιών μας. Θέλουμε μια σχέση που να είναι επίσημη στο Facebook ώστε να τη δουν όλοι, να κάνουν like και να σχολιάσουν, θέλουμε την ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που θα διαμοιραστεί περισσότερο στο #relationshipgoals. Θέλουμε να έχουμε ένα ραντεβού για το brunch της Κυριακής, κάποιον να συμπάσχει στη βαρεμάρα της Δευτέρας, μια παρέα για να τσιμπήσουμε κάτι τις Τρίτες, κάποιον να μας στείλει μια καλημέρα με sms την Τετάρτη. Θέλουμε ένα συνοδό για όλους τους γάμους που είμαστε καλεσμένοι (μα πώς το κατάφεραν; Πώς βρήκαν το έτερόν τους ήμισυ;). Αλλά είμαστε η γενιά που δε θέλει σχέση.

Περνάμε στην οθόνη του κινητού μας το ένα πρόσωπο μετά το άλλο με την ελπίδα να βρούμε το κατάλληλο άτομο. Προσπαθούμε να βρούμε την «αδελφή ψυχή» μας λες και γίνεται κατόπιν ειδικής παραγγελίας. Διαβάζουμε άρθρα με τίτλους όπως «5 Τρόποι να ξέρεις ότι (αυτός) σε γουστάρει» και «7 Τρόποι να την κάνετε να σας ερωτευτεί» με την ελπίδα να γίνει κάποια στιγμή το άτομο αυτό η σχέση μας, λες και είναι κάποιο «ανέβασμα» φωτογραφίας στο Pinterest. Επενδύουμε περισσότερο χρόνο στο προφίλ μας στο Tinder από ότι στην προσωπικότητά μας. Παρόλα αυτά, δε θέλουμε σχέση.

«Μιλάμε» και στέλνουμε μηνύματα, κάνουμε Snapchat και «sexting». Μιλάμε στο hangout εκμεταλλευόμαστε το happy our, βγαίνουμε για καφέ ή για μπύρα – οτιδήποτε αρκεί να αποφύγουμε ένα πραγματικό ραντεβού. Μιλάμε με ιδιωτικά μηνύματα (private message) για να συναντηθούμε, κάνουμε επιφανειακή κουβέντα για καμιά ώρα και στη συνέχεια επιστρέφουμε σπίτι και κάνουμε το ίδιο μέσω μηνυμάτων. Αποφεύγουμε με κάθε τρόπο την πραγματική επαφή παίζοντας αμοιβαία παιχνίδια χωρίς νικητή. Συναγωνιζόμαστε για να είμαστε «ο πιο αποκομμένος», για να έχουμε την «πιο απαθή συμπεριφορά» και να είμαστε οι «καλύτεροι στο να μην είμαστε συναισθηματικά διαθέσιμοι», αλλά αυτό που κερδίζουμε τελικά είναι τη μεγαλύτερη πιθανότητα του να μείνουμε μόνοι μας.

Θέλουμε το προσωπείο μιας σχέσης, αλλά δε θέλουμε να δουλέψουμε για τη σχέση. Θέλουμε το κράτημα του χεριού χωρίς όμως την επαφή πρόσωπο με πρόσωπο, το πείραγμα χωρίς τις σοβαρές συζητήσεις. Θέλουμε τη χαρούμενη υπόσχεση χωρίς την ίδια τη δέσμευση, τις επετείους για να γιορτάζουμε χωρίς τις 365 μέρες δουλειάς που σε οδηγούν σε αυτές τις επετείους. Θέλουμε το «και έζησαν αυτοί καλά» αλλά δε θέλουμε να προσπαθήσουμε για το «εδώ και τώρα». Θέλουμε τη βαθιά σύνδεση με τον άλλον, ενώ κρατάμε τα πράγματα σε επιφανειακό επίπεδο. Ανυπομονούμε για τη μεγάλη αγάπη που θα έρθει, χωρίς να έχουμε την πρόθεση να τη στηρίξουμε στα δύσκολα.

Δε θέλουμε σχέσεις – θέλουμε φίλους με… προνόμια, Netflix, άραγμα και Tinder.Θέλουμε οτιδήποτε μπορεί να μας δώσει την ψευδαίσθηση μιας σχέσης, χωρίς όμως να είμαστε πραγματικά σε σχέση. Θέλουμε όλες τις ανταμοιβές της σχέσης και καθόλου το ρίσκο της, όλη την επιβράβευση χωρίς το κόστος. Θέλουμε να συνδεθούμε με τον άλλο-αρκετά, αλλά όχι και πάρα πολύ. Θέλουμε να δεσμευτούμε – λίγο, αλλά όχι και πάρα πολύ. Το πάμε αργά: βλέπουμε που πάει το πράγμα, δε βάζουμε ταμπέλες, απλώς κάνουμε παρέα. Έχουμε το ένα πόδι μέσα από την πόρτα, έχουμε το ένα μάτι ανοιχτό, κρατάμε τον/την άλλο/άλλη σε απόσταση – παίζουμε με τα συναισθήματά τους αλλά κυρίως παίζοντας με τα δικά μας συναισθήματα.

Θέλουμε κάποιον να μας κρατά το χέρι, αλλά δε θέλουμε να του εμπιστευτούμε τη δύναμη να μας πληγώσει. Μας αρέσουν οι κλισέ ατάκες στο φλερτ, αλλά δε θέλουμε να φλερτάρουμε… γιατί αυτό εμπεριέχει την πιθανότητα της δέσμευσης. Θέλουμε να μας απογειώσει ο έρωτας αλλά την ίδια στιγμή θέλουμε να παραμένουμε ασφαλείς, ανεξάρτητοι και μένοντας μόνοι μας. Θέλουμε να συνεχίσουμε να κυνηγάμε την ιδέα του έρωτα, αλλά δε θέλουμε στα αλήθεια να τον αποκτήσουμε.

Όταν το πράγμα γίνεται αρκετά σοβαρό, τρέχουμε. Κρυβόμαστε. Φεύγουμε. Υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές. Πάντα υπάρχει η ευκαιρία να ερωτευτείς κάποιον/κάποιαν άλλο/άλλη. Είναι τόσο μικρή η πιθανότητα να κρατήσει κάτι στις μέρες μας.

Ελπίζουμε με μια κίνηση στο κινητό («swipe») να φτάσουμε στην ευτυχία. Θέλουμε να «κατεβάσουμε» το ιδανικό μας ταίρι σα να πρόκειται για κάποια εφαρμογή – στην οποία θα μπορούμε να κάνουμε update κάθε φορά που εμφανίζεται κάποιο πρόβλημα, θα μπορούμε να τη βάζουμε σε ένα φάκελο στον υπολογιστή, και να τη διαγράφουμε όταν δεν τη χρειαζόμαστε πια. Δε θέλουμε να ξεδιπλώνουμε το περιεχόμενό μας – ή ακόμα χειρότερα, να βοηθήσουμε κάποιον να ξεδιπλώσει το δικό του. Θέλουμε να κρύψουμε το άσχημο προτάσσοντας το προσωπείο, να κρύψουμε την ατέλεια με ένα φίλτρο στο instagram, να δούμε ένα άλλο επεισόδιο στο Netflix αντί να κάνουμε μια πραγματική συζήτηση. Μας αρέσει η ιδέα του να αγαπάμε κάποιον παρά τα ελαττώματά του. Παρόλα αυτά κρύβουμε καλά τα μυστικά μας, χαρούμενοι που δε θα βγουν ποτέ στο φως της μέρας.

Νιώθουμε ότι δικαιούμαστε την αγάπη, όπως νιώθουμε ότι δικαιούμαστε να βρίσκουμε δουλειά μετά το πανεπιστήμιο. Η παιδική μας ηλικία που ήταν γεμάτη ανταμοιβές μας έμαθε ότι αν θέλουμε κάτι, το αξίζουμε. Οι βιντεοκασέτες της Disney μας έμαθαν ότι η πραγματική αγάπη, οι «αδελφές ψυχές» και το «ζήσαν αυτοί καλά» υπάρχει για όλους. Έτσι δεν καταβάλλουμε καμία προσπάθεια και μετά απορούμε γιατί δεν εμφανίζεται ο πρίγκιπας που ονειρευόμαστε. Καθόμαστε, εκνευρισμένοι που η πριγκίπισσά μας είναι άφαντη. Πού είναι το βραβείο της παρηγοριάς μας; Εμφανιστήκαμε, εδώ είμαστε. Πού είναι η σχέση που μας αξίζει; Η αληθινή αγάπη που κάποτε μας υπόσχονταν;

Θέλουμε να είναι κάποιος εκεί, αλλά δε μας ενδιαφέρει το άτομο. Θέλουμε ένα ζεστό σώμα, αλλά όχι ένα σύντροφο. Θέλουμε κάποιον να καθίσει δίπλα μας στον καναπέ, όσο χαζεύουμε άσκοπα σε ένα timeline, ή όσο ανοίγουμε μια άλλη εφαρμογή που θα μας αποσπάσει από τη ζωή μας. Θέλουμε να τα ‘χουμε όλα: να προσποιούμαστε πως δεν έχουμε συναισθήματα ενώ είναι προφανές πως έχουμε, θέλουμε να είμαστε ποθητοί σε κάποιον χωρίς όμως να θέλουμε να είναι κάποιος σε μας. Το παίζουμε δύσκολοι/δύσκολες μόνο και μόνο για να δούμε αν ο άλλος θα παίξει το ίδιο παιχνίδι – δεν το καταλαβαίνουμε καν εμείς οι ίδιοι. Καθόμαστε με φίλους και συζητάμε τους κανόνες, αλλά κανένας από μας δεν ξέρει καν το παιχνίδι που προσπαθούμε να παίξουμε. Γιατί το πρόβλημα της γενιάς μας, δηλαδή το να μη θέλουμε να κάνουμε σχέσεις, είναι ότι τελικά κατά βάθος θέλουμε να κάνουμε σχέσεις.

*Το άρθρο δημοσιεύθηκε στη The Huffington Post και μεταφράστηκε στα ελληνικά.

Πηγή:www.huffingtonpost.gr

Κυριακή 8 Μαΐου: Η Ιστορία πίσω από τη Γιορτή της Μητέρας

Published Μαΐου 7, 2016 by sofiaathanasiadou

1b70569b31388c4e2c520293ebaeea68

Η Γιορτή της Μητέρας, την οποία θα γιορτάσουμε την ερχόμενη Κυριακή 8 Μαΐου 2016, έχει ήδη εδώ και δύο χρόνια κλείσει έναν αιώνα. Η ιστορία που κρύβεται πίσω από την ημέρα της μητέρας,  είναι πολύ διαφορετική από ότι θα  περίμενε κανείς.

Η Γιορτή της Μητέρας θεωρείται ένας καλός λόγος για εκδηλώσεις ειλικρίνειας για την αγάπη και την εκτίμηση που τρέφουμε προς το πρόσωπο που μας έφερε στη ζωή. Η συγκεκριμένη ημέρα ωστόσο σύμφωνα με το National Geographic, έχει πιο μελαγχολικές ρίζες.

Η Ημέρα της Μητέρας, ξεκίνησε ως ημέρα μνήμης και πένθους των γυναικών που είχαν χάσει τα παιδιά τους, και γενναίους στρατιώτες στον πόλεμο, υπενθυμίζοντας ότι ο αγώνας μέχρι την ειρήνη είναι μακρύς. Όταν η επέτειος άρχισε να εμπορευματοποιείται, η μεγαλύτερη υποστηρίκτρια της ιδέας, Anna Jarvis εναντιώθηκε με όλα τα μέσα, καταλήγοντας να πεθάνει μόνη και χωρίς χρήματα σε ένα σανατόριο.

Η ιστορία ξεκίνησε τη δεκαετία του 1850, όταν με διοργανώτρια την μητέρα της Anna, μια εθελοντική ομάδα γυναικών από τη δυτική Βιρτζίνια πρωτοστατούσε για την καλυτέρευση των συνθηκών υγιεινής, την προσπάθεια μείωσης της παιδικής θνησιμότητας και τον περιορισμό μόλυνσης του γάλακτος, σύμφωνα με την ιστορικό του Wesleyan College, Katharine Antolini. Μέλημα των γυναικών ήταν παράλληλα η φροντίδα των τραυματισμένων στρατιωτών και από τα δύο μέτωπα του αμερικανικού εμφυλίου, (1861- 1865).

Η Άννα Τζάρβις

Στα χρόνια που ακολούθησαν μετά τον πόλεμο, η Jarvis και οι υπόλοιπες γυναίκες οργάνωναν πικνίκ “Φιλίας” και πραγματοποιούσαν συμβολικές εκδηλώσεις με σκοπό την ενεργό πολιτική δράση του γυναικείου πληθυσμού για την προώθηση της ειρήνης και τη συμφιλίωση των δύο πλευρών. Με στόχο ακριβώς έναν ενεργό πολιτικό ρόλο από την πλευρά των γυναικών, πέρα από τη μητέρα της Anna που είχε συνθέσει “Ύμνο μάχης για τη Δημοκρατία” και είχε συντάξει τη Διακήρυξη για τη Γιορτή της Μητέρας, η συγκεκριμένη ημέρα καθιερώθηκε κυρίως, από την κόρη της, Anna.Η ίδια οργάνωσε τον πρώτο εορτασμό της Μέρας της Μητέρας το 1908 καθώς είχε επηρεαστεί έντονα από τον θάνατο της μητέρας της το 1905.

Στις 10 Μαΐου της ίδιας χρονιάς, είχαν προγραμματιστεί εκδηλώσεις στον τόπο όπου είχε γεννηθεί η Jarvis, στο Grafton της δυτικής Βιρτζίνια. Μια εκκλησία μάλιστα ανάμεσα στα μέρη που έγιναν οι εκδηλώσεις, τώρα έχει μετονομαστεί σε Διεθνή Βωμό της Ημέρας της Γυναίκας. Μέσω των προσπαθειών της Jarvis, η Ημέρα της Μητέρας άρχισε να γιορτάζεται σε περισσότερες πόλεις μέχρι που ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Woodrow Wilson το 1914 καθιέρωσε ως επίσημη ημέρα την δεύτερη Κυριακή του Μάη.

Ο διαφορετικός εορτασμός της Ημέρας της Μητέρας

Όπως είχε σημειώσει χαρακτηριστικά η Wesleyan Antolini από τη δυτική Βιρτζίνια, “Για την Jarvis ήταν η μέρα που θα καθόσουν σπίτι για να περάσεις χρόνο με τη μητέρα σου και να την ευχαριστήσεις για όλα όσα είχε κάνει για σένα”. Ενώ όπως η ίδια προσθέτει, “Δεν ήταν μια γιορτή για όλες τις μαμάδες. Ήταν για την καλύτερη μαμά που είχες την τιμή να γνωρίσεις στη ζωή σου,τη δική σου μαμά δηλαδή, είτε ως γιος είτε ως κόρη”. Γι’ αυτόν τον λόγο, η Jarvis επέμενε για τον ενικό αριθμό της γιορτής, “Mother’s Day” και όχι για τον πληθυντικό, “Mothers’ Day”. Η επιτυχής έκβαση της γιορτής, ωστόσο, που είχε ξεκινήσει από την Jarvis, σύντομα μετατράπηκε σε αποτυχία για την ίδια.

Δώρα, γλυκά, λουλούδια, κάρτες αρχίζουν να τροποποιούν τον χαρακτήρα της γιορτής, αποδίδοντάς του μια ανεπιθύμητη διάσταση. Η Jarvis αποφασίζει να λάβει δράση για να επιστρέψει την Ημέρα της Μητέρας στις αρχικές της ρίζες, αφιερώνοντας ένα σημαντικό μέρος από την κληρονομιά της. Με συνεχόμενες διαμαρτυρίες ακόμη και κατά τη διάρκεια ενός συνεδρίου εμπόρων ζαχαροπλαστικής στη Φιλαδέλφεια, η Anna δεν σταματά να μάχεται μέχρι τις αρχές του 1940 όπου και πεθαίνει μόνη και απένταρη, σε σανατόριο της Φιλαδέλφεια.

Η ίδια θα μπορούσε να έχει επωφεληθεί από την ταυτότητα που δόθηκε αργότερα στην ημέρα αλλά προτίμησε να αποστασιοποιηθεί από το πνεύμα του καταναλωτισμού. Στη Γιορτή της Μητέρας υπολογίζεται ότι ανταλλάσσονται 133 εκατομμύρια κάρτες ενώ σύμφωνα με την Εθνική Ομοσπονδία Λιανικού Εμπορίου, οι συνολικές δαπάνες αναμένεται να φτάσουν για μια ακόμη χρονιά, τα 19.9 δισεκατομμύρια δολάρια.

dogma

 Tο διαβάσαμε εδώ :newsone.gr

Βάψατε αυγά; 20 πρωτότυπες ιδέες για να κλέψετε τις εντυπώσεις

Published Απρίλιος 28, 2016 by sofiaathanasiadou

easter-eggs4

Ως είθισται, την Μεγάλη Πέμπτη βάφονται τα Πασχαλινά αυγά. Τα σούπερ μάρκετ μάλλον εξαντλούν τις κόκκινες και παραδοσιακές βαφές, ωστόσο κάθε ελληνικό νοικοκυριό προτιμά να κάνει τη διαφορά. Εκτός λοιπόν από τις βαφές του εμπορίου (κόκκινες, πράσινες, μπλε κ.α.) και τις πολλές χαλκομανίες, υπάρχουν αρκετές πρωτότυπες ιδέες για να κλέψετε τις εντυπώσεις στο γιορτινό σας τραπέζι. Δείτε 20 από αυτές στις φωτογραφίες που ακολουθούν.

 

easter-eggs20

easter-eggs5

easter-eggs10 easter-eggs11

easter-eggs12

easter-eggs13

easter-eggs14

easter-eggs15

easter-eggs16

easter-eggs17

easter-eggs18

easter-eggs19

Πηγή:www.peoplegreece.com

3 τρόποι να καθαρίσετε την αρνητική ενέργεια στο χώρο σας & να προσελκύσετε ευτυχία!

Published Απρίλιος 21, 2016 by sofiaathanasiadou

Digital composition of a female face / one of four elements: air

 

Της Παναγιώτας Μαλισόβα

Πολλοί από εμάς έχουμε παρατηρήσει πολλές φορές ότι μετά από την επίσκεψη ενός φίλου, ενός γνωστού , ενός συγγενή, ενός συναδέλφου, όλα μας πηγαίνουν στραβά. Αρκετές φορές οφείλεται στην αρνητική ενέργεια που έχει αυτό το άτομο μέσα του.

Σίγουρα δεν γνωρίζει ότι κουβαλάει αυτή τη «γκαντεμιά» πάνω του. Το αποτέλεσμα όμως είναι πως η αρνητική ενέργεια είναι σαν τον αέρα, απλώνεται παντού. Καταλαμβάνει τους χώρους του σπιτιού, το διαποτίζει . Αυτό έχει σαν συνέπεια να αρχίζουν οι αναποδιές , οι εντάσεις, ο θυμός, ο φόβος, η γκρίνια, οι καθυστερήσεις σε κάτι που περιμέναμε κ οτιδήποτε άλλο αρνητικό μπορεί να προκύψει.

Η εκκλησία το αποκαλεί γλωσσοφαγιά και προτείνει το λιβάνισμα , με την προυπόθεση αυτός που λιβανίζει να λέει : Ιησούς Χριστός νικά κι όλα τα κακά σκορπά. Είναι κ αυτός ένας τρόπος απελευθέρωσης από το «κακό».

Στον αντίποδα υπάρχουν και οι ενεργειακοί καθαρισμοί. Ένας από αυτούς το «φασκομήλιασμα».
Το φασκόμηλο από την αρχαιότητα το χρησιμοποιούσαν για να διώξουν τα κακά πνεύματα. Στον μεσαίωνα για την για την απολύμανση χωρών που ζούσαν άρρωστοι ,καίγοντας το στα κάρβουνα. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε εμείς είναι τα παρακάτω: ανάβουμε τρία κεριά ρεσώ και τα τοποθετούμε στο κέντρο του κάθε δωματίου. Παίρνουμε ένα πήλινο κεσεδάκι και βάζουμε μέσα αρκετά φύλλα φασκόμηλο.
Ανάβουμε ένα σπίρτο για να πάρει φωτιά. Μετά από ένα λεπτό η φωτιά θα σβήσει μόνη της. Το φασκόμηλο αρχίζει να καίγεται, να βγάζει καπνό, να ΄χει μια χαρακτηριστική μυρωδιά. Πηγαίνουμε στις τέσσερεις γωνιές κάθε δωματίου κουνάμε το κεσεδάκι δεξιά αριστερά, ώστε να απλωθεί ο καπνός παντού και σε κάθε γωνία λέμε τρεις φορές τα παρακάτω λόγια διώχνω την αρνητική ενέργεια από τα δωμάτιο αυτό. Διώχνω την αρνητική αύρα όλων των ανθρώπων που μπήκαν από το δωμάτιο αυτό.

Διώχνω τα αρνητικά συναισθήματα. Προσελκύω θετικά συναισθήματα χαράς, αγάπης, ευδαιμονίας , ευτυχίας μέσα στο δωμάτιο αυτό. Όταν τελειώσω τη διαδικασία ανοίγω τα παράθυρα να φύγει ο καπνός , να μπει καθαρός αέρας να καθαρίσει κ αυτός με τη σειρά του το χώρο. Στην μπορεί να αισθανθούμε άβολα και λίγο περίεργα μέχρι να καθαρίσει ο χώρος.
Άλλος τρόπος είναι να ρίξουμε μια σταγόνα από καθαρό αιθέριο ρόδου στις τέσσερεις πάλι γωνίες του κάθε δωματίου όμως επειδή το συγκεκριμένο αιθέριο είναι πολύ ακριβό το αποφεύγουμε.

Μπορούμε να καθαρίσουμε το χώρο βάζοντας να παίζει η ενάτη συμφωνία του Μπετόβεν η οποία είναι μια ωδή στη χαρά.
Καθώς επίσης το αλάτι, αλάτι δεν έχουμε ακούσει να λένε, όταν θέλουμε να διώξουμε κάποιον ανεπιθύμητο; Εμείς αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να ρίξουμε αλάτι σε ένα κουβά και με αυτό να σφουγγαρίσουμε το σπίτι μας . Μπορούμε επίσης να βάλουμε χονδρό αλάτι σε ένα κομμάτι ύφασμα κ να το τοποθετήσουμε ξανά στις τέσσερις γωνίες .
Αυτοί είναι μερικοί απλοί τρόποι που κρατούν καθαρό ενεργειακά το σπίτι μας που όσο πιο συχνά του κάνουμε τόσο πιο ήρεμα και όμορφα θα αισθανόμαστε.

anapnoes.gr

Η Fisher-Price ανακαλεί συγκεκριμένα μοντέλα λίκνων εξαιτίας κινδύνου πτώσης

Published Απρίλιος 19, 2016 by sofiaathanasiadou

FISHERPRICE

 

Τα λίκνα είναι πολύ χρήσιμα, ειδικά όταν η μαμά προσπαθεί να κάνει και κάποιες δουλειές παράλληλα με τη φροντίδα του μωρού. Αλλά ένα από τα τρομακτικότερα σενάρια για μια μητέρα είναι να μάθει ότι το λίκνο του μωρού της μπορεί να έχει κάποια κατασκευαστική βλάβη.

Η Fisher-Price έχει λάβει δύο εκθέσεις για ελαττωματικά μοντέλα λίκνων, που οδηγούν σε πτώση του καθίσματος. Δεν έχουν αναφερθεί τραυματισμοί, ωστόσο η εταιρεία προχώρησε σε ανάκληση των εξής μοντέλων: CHM84 Λίκνο Soothing Savanna, CMR40 Λίκνο Sweet Surroundings και CMR43 Λίκνο Sweet Surroundings Butterfly Friends.

Τα προϊόντα έχουν πωληθεί σε διάφορα καταστήματα και διαδικτυακούς τόπους παγκοσμίως από τον Νοέμβριο του 2015 ως το Μάρτιο του 2016. Αν διαθέτετε κάποιο από αυτά τα μοντέλα λίκνων, σταματήστε αμέσως τη χρήση τους κι επικοινωνήστε με τη Fisher-Price.

Πηγή

 

Διαβάστηκε εδώ:www.babyads.gr

Ο Άγγλος βιαστής και η θλιβερή μας κοινωνία

Published Απρίλιος 13, 2016 by sofiaathanasiadou

photo_7122_850567

Βίαζε και κακοποιούσε επί σειρά ετών τα πέντε θετά παιδιά του στον Ταυρωνίτη Χανίων

Της Ρομίνας Ξύδα

Ήταν λίγο μετά τις 9 το βράδυ της περασμένης Παρασκευής όταν το Μεικτό Ορκωτό Ρεθύμνου καταδίκασε ομόφωνα σε 19 χρόνια κάθειρξη, τον 56χρονο Βρετανό Ντάγκλας Μπαρ για βιασμό κατ΄ εξακολούθηση και κατάχρηση ανηλίκου σε ασέλγεια από οικείο. Μία τιμωρία που όσο δίκαιη κι αν είναι δεν πρόκειται ποτέ να επουλώσει τις πέντε τραυματισμένες παιδικές ψυχές που μεγάλωναν στα χέρια του τέρατος από την Μεγάλη Βρετανία…

Είναι το 2007 όταν ο Ντάγκλας Μπαρ μαζί με την σύζυγό του Τζούλι μετακομίζουν από το Λιντς της μεγάλης Βρετανίας στον Ταυρωνίτη Χανίων. Στο ένα τους χέρι κρατούν τα πέντε υιοθετημένα παιδιά τους, τη 12χρονη Τζέιντ, τον 11χρονο Ράιαν, την 8χρονη Τζένιφερ, την 4χρονη Εϊμι και τον μόλις 2 ετών Λέβι, και στο άλλο το μηνιαίο εισόδημα των 6.300 ευρώ που τους δίνει το βρετανικό κράτος για το μεγάλωμα των παιδιών. Από τους πρώτους κιόλας μήνες της διαμονής τους στο όμορφο χωριό της Κρήτης, οι γείτονες αντιλαμβάνονται ότι κάτι δεν πάει καλά. Τα παιδιά είναι θλιμμένα, χτυπημένα, παραμελημένα, αποκομμένα από κάθε κοινωνική συναναστροφή. Ωστόσο, όλοι κοιτούν, κανείς δεν μιλά…

Όσο τα χρόνια περνούν τόσο τα βάσανα των πέντε μικρών παιδιών μεγαλώνουν. Οι δύο μεγαλύτερες κόρες βιάζονται τακτικά από τον αλκοολικό Βρετανό, το μεγαλύτερο αγόρι υπόκειται στο βασανιστήριο των επαναλαμβανόμενων απειλών κατά της ζωής του και τα δύο μικρότερα παιδιά διδάσκονται μόνο το ξύλο, τις φωνές και την απροκάλυπτη βία. Ωστόσο, όλοι κοιτούν, κανείς δεν μιλά…

Η μεζονέτα, με τον καταπράσινο κήπο και την μεγάλη πισίνα, όπου διαμένει η επταμελής οικογένεια έχει μετατραπεί σ” ένα πραγματικό κολαστήριο: η μάνα κάθε φορά που πίνει εκσφενδονίζει μαχαίρια προς τα δυστυχισμένα παιδιά, ο πατέρας τα πετάει, τρικλίζοντας, σε σκοτεινά υπόγεια, και οι δύο μαζί τα χτυπούν, τα βρίζουν, τα βασανίζουν με κάθε τρόπο και με κάθε μέσον. Ωστόσο, όλοι κοιτούν, κανείς δεν μιλά.

Τα παιδιά μετατρέπονται σε δούλους μιας άλλης εποχής: καθαρίζουν το σπίτι, πλένουν, μαγειρεύουν, σιδερώνουν, κλείνουν τα βιβλία, αμελούν τα μαθήματα, κόβονται από το σχολείο, ξεκόβονται από το μέλλον τους. Το ένα από τα κορίτσια, η Τζένιφερ, πηγαίνει στο γυμνάσιο της περιοχής με το κεφάλι και τα φρύδια ξυρισμένα, με μελανιές στο σώμα, με δάκρια στα μάτια. Ωστόσο, όλοι κοιτούν, κανείς δεν μιλά…

Όλοι κοιτούν, κανείς δεν μιλά, μέχρι την στιγμή όπου ένα τυχαίο γεγονός, ένα τροχαίο, ανοίγει τα στόματα και την κλειδαμπαρωμένη μεζονέτα-κολαστήριο του Ταυρωνίτη. Τότε, όλοι μιλούν, όλοι καταθέτουν, όλοι θυμούνται, όλοι γνωρίζουν. Δεν είναι αργά για τιμωρία του δράστη, είναι όμως αργά, πολύ αργά, για συγχώρεση μιας κοινωνίας που ενώ ξέρει δεν μιλά. Είναι αργά, πολύ αργά, για να δώσεις δικαιολογητικά στην γειτόνισσα που ακούει κραυγές μικρών παιδιών και κλείνει τ” αυτιά της, στον δάσκαλο που βλέπει μαθήτριες με ξυρισμένα κεφάλια και κλείνει τα μάτια του, στην μικρή κοινωνία που ενώ γνωρίζει την φρίκη του διπλανού της κλείνει ορμητικά την πόρτα μη και τρυπώσει ο “διάολος” και στο δικό της σπιτικό. Στην παρούσα φρικιαστική ιστορία, ένοχο δεν είναι μόνο το παρανοϊκό ζευγάρι των Βρετανών αλλά και μια ολόκληρη κοινωνία που ενώ ξέρει σωπαίνει, που ενώ ακούει κωφεύει, που ενώ βλέπει υποδύεται την αόματη. Αυτό είμαστε! Μια αόματη κοινωνία που έχει μάτια μόνο για την πάρτη της. Την μικρή, την τραγική, την τιποτένια της πάρτη…

Πηγή: www.babyads.gr