Aνθρωποιστορίες

All posts in the Aνθρωποιστορίες category

Τα χέρια είναι για αγκαλιά

Published 20 Νοεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

κακοποίηση-παιδιών-5456

Της Πωλίνας Πανέρη

Αυτή η ιστορία ανήκει στην Έλενα.

Η ιστορία που θα σας διηγηθώ απόψε δε μοιάζει μ’ αυτές που συζητάμε συχνά με φιλικούς ή οικογενειακούς κύκλους· μάλλον ανήκει σ’ αυτές που αποφεύγουμε όπως ο διάολος το λιβάνι γιατί «μας φέρνουν σε άβολη θέση», μας «μαυρίζουν» ή γιατί «δεν αφορά εμάς, μωρέ», κι άλλες φορές –λιγότερο συχνά– γιατί μας αφορά και λανθασμένα πιστεύουμε πως η σιωπή είναι ο πιο ασφαλής συνοδοιπόρος.

Η ιστορία της Έλενας δεν έχει να κάνει με έναν ανεκπλήρωτο έρωτα, ένα απωθημένο, μια σχεδόν σχέση ή ένα χωρισμό. Ή ίσως και να ‘χει κάτι απ’ όλα αυτά. Όταν όμως ζεις τη δική της ζωή, αυτά ακούγονται κάπως αδιάφορα και μάταια.

Η ηρωίδα μας δεν έχει συνδέσει την παιδική της ηλικία με ανεμελιά, χρώμα και παιχνίδι. Η ιστορία της θυμίζει περισσότερο μαύρο, πόνο και φόβο. Η Έλενα υπήρξε θύμα κακοποίησης κι ενδοοικογενειακής βίας από πολύ μικρή.

Θύτης ο ίδιος της ο πατέρας που με σύμμαχό του το αλκοόλ αντικατέστησε το πατρικό χάδι και την αγκαλιά με συχνά βίαια ξεσπάσματα και χτυπήματα σ’ όλο της το σώμα.

Διένυε την πρώτη εφηβεία της όταν τον κάλυψε με τη σιωπή της και φτηνές δικαιολογίες. Όταν εμφανίστηκε πρώτη φορά στο σχολείο με σπασμένη μύτη και μαυρισμένο μάτι, προφασίστηκε δικό της ατύχημα.

Τίποτα όμως δεν ήταν πιο μαύρο απ’ την ψυχή της. Κλείστηκε στον εαυτό της, απέφυγε τους λιγοστούς φίλους που θα ζητούσαν εξηγήσεις. Ντρεπόταν, φοβόταν ή ίσως και να ήθελε να τον προστατέψει.

Κάποια στιγμή οι γονείς της αποφασίζουν να χωρίσουν. Στα μάτια της Έλενας άναψε για λίγο και πάλι η ελπίδα, τόλμησε να αντιδράσει, να επιχειρήσει να σταθεί όρθια. Έσβησε όμως γρήγορα, με έναν ακόμη ξυλοδαρμό που η μητέρα της στάθηκε αδύναμη να αποτρέψει.

Παρά τα γεγονότα, ο χρόνος έκανε όπως πάντα την δουλειά του, κυλούσε. Όχι ευχάριστα, ούτε εύκολα, όμως κυλούσε. Η Έλενα κατάφερε, έστω προσωρινά, να ξεφύγει απ’ την κατάσταση αυτή. Οι σπουδές της την έφεραν στην Αθήνα.

Ούτε τότε όμως βρήκε την ακύμαντη ζωή που επιθυμούσε. Η υποστήριξη, όπως είναι αναμενόμενο, για αυτήν παρέμενε άγνωστη έννοια. Ηθική δεν υπήρξε ποτέ, ούτε όμως κι οικονομική. Ταυτόχρονα σπούδαζε κι εργαζόταν, στηριζόταν στις δικές τις δυνάμεις. Όσο δύσκολο όμως και αν ήταν, ήταν μακριά του κι αυτό αρκούσε.

Ένα χρόνο μετά, μπήκε στη ζωή της ένας άνθρωπος που βιάστηκε να ονομάσει «δικό της». Έδωσε όση αγάπη έκρυβε μέσα της – κι ήταν πολλή, ήταν όση δεν πήρε ποτέ κι όση ευχόταν να μπορέσει κάποτε να δώσει. Παρά τη βία και τα σπασμένα κόκκαλα, δεν είχε καταφέρει κανείς να σπάσει την ελπίδα της για αληθινή αγάπη.

Η ψευδαίσθηση της ανέμελης περιόδου της ζωής της διήρκησε ελάχιστα. Μερικούς μήνες μετά –με αιτία το φλερτ με την πρώην του και τον τσακωμό που ακολούθησεη Έλενα ανακάλυψε πάλι τη σκληρή και σκοτεινή πλευρά ενός ανθρώπου, εκείνη που δε χαϊδεύει αλλά χτυπά.

Ίσως εκείνος να κρυβόταν καλά, ίσως πάλι στην απόγνωσή της για αγάπη να έκλεινε τα μάτια στα σημάδια, ίσως να είχε μάθει να αγαπάει το θύτη όπως επιβάλλει το σύνδρομο της Στοκχόλμης.

Κι εκείνη τη φορά δεν ήταν το σώμα που πόνεσε, εκείνο είχε άλλωστε συνηθίσει, ήταν η ψυχή της που μαύρισε ξανά. Ήταν η εμπιστοσύνη της που προδόθηκε πάλι, ήταν η αγάπη που ποτέ δεν της επιστράφηκε, ήταν ο εφιάλτης που ζωντάνευε ξανά.

Με τη βοήθεια ειδικών, συνεδρίες σε ψυχολόγο, μία κατάθλιψη που ακολούθησε τα γεγονότα αλλά και μεγάλη προσπάθεια και θέληση, κατάφερε κάπως να αναστήσει τη ψυχική της δύναμη.

Τότε όμως είχε κάτι αλλάξει μέσα της. Η Έλενα είχε χάσει πια την εμπιστοσύνη της, είχε μισήσει τους ανθρώπους. Το φλερτ τής έφερνε απέχθεια κι η ιδέα να την αγγίζει κάποιος την αηδίαζε. Ήθελε να μείνει μόνη, πίστευε πως έτσι δε θα μπορούσε να την πληγώσει κανείς. Για τρία χρόνια απομονώθηκε συνειδητά.

Ο καιρός πέρασε και κατάφερε να τελειώσει τις σπουδές της και τότε έπρεπε πάλι να αντιμετωπίσει απ’ την αρχή τους παλιούς της δαίμονες. Επέστρεψε στην πόλη της και το πατρικό της. Τα οικονομικά της δεν της επέτρεπαν να μείνει μόνη κι η μητέρα της αδυνατούσε να τη βοηθήσει.

Εκείνη η πατρική φιγούρα που έτρεμε, έμοιαζε για λίγο να έχει μαλακώσει, να έχει ξεχάσει τον παλιό της εαυτό. Δεν άργησε όμως να ξυπνήσει πάλι, κι η βία μπήκε ξανά στην καθημερινότητά της, με φτηνές αφορμές όπως το ακατάστατο δωμάτιο. Ψυχολογική και λεκτική στην πιο ήπια μορφή της, με βίαια ξεσπάσματα άλλες φορές. «Έβλεπε στο πρόσωπό της τη μητέρα της και τη μισούσε γι’ αυτό».

Ωστόσο, για μένα ακόμη κι αυτή της η θέση μου θυμίζει άλλη μία προσπάθεια της να τον δικαιολογήσει. Δεν υπάρχουν αιτίες κι αφορμές που να οδηγούν έναν άνθρωπο δικαιολογημένα σε βίαιες συμπεριφορές. Είναι μια κατάσταση αρρωστημένη που ξεπερνάει τη λογική.

Στα 24 της χρόνια, η Έλενα είχε υπάρξει και συνέχιζε να είναι θύμα κακοποίησης. Το μοναδικό «ενδιαφέρον» που έδειξε ποτέ ο πατέρας της γι’ αυτήν περιορίστηκε στην προσπάθεια του να την αποκαταστήσει μ’ έναν ευκατάστατο, μπλεγμένο σε ουσίες, πορνεία και βουτηγμένο στην παραβατικότητα φίλο του. Κι αυτό στο πλαίσιο της οριστικής αποτίναξης από πάνω του οποιαδήποτε ευθύνης απέναντί της.

Την άρνησή της ακολούθησε ένα ακόμα πεδίο μάχης με τους ρόλους θύτη και θύματος από χρόνια μοιρασμένους. Καθημερινές επιθέσεις, βωμολοχίες, προσπάθειες να την μειώνει και να την ξεφτιλίζει.Της αποσπά κάθε οικονομικό της πόρο προκειμένου να κρατά το θύμα του εξαρτημένο.

Έχει λίγο καιρό που η Έλενα μπόρεσε να αφήσει έναν άνθρωπο να την πλησιάσει και να μπει στη ζωή της. Τον γνώρισε τυχαία κι αν και μπήκε ξαφνικά στη ζωή της, το δέσιμό τους προέκυψε γρήγορα και μοιάζει ισχυρό. Είναι η πρώτη φορά που αισθάνεται δυνατή και γεμάτη, είναι η πρώτη φορά που μπορεί να μοιραστεί την αγάπη που κρύβει μέσα της τόσο καιρό.

Ο πατέρας της, όπως είναι φυσικό, αντιδρά στη σχέση αυτή. Προσπαθεί να την τελειώσει απομονώνοντας την. Γνωρίζει πολύ καλά πως όταν κάποιος την αγαπήσει, θα προσπαθήσει να τη «σώσει» μα το κυριότερο είναι πως όταν η ίδια αγαπηθεί, θα βρει τη δύναμη να σώσει μόνη της τον εαυτό της. Θα βρει τη δύναμη να φύγει.

Όταν η Έλενα φοβισμένη κι αηδιασμένη απ’ τη ζωή της, θέλησε να τον κρατήσει μακριά απ’ τον προσωπικό της Γολγοθά, λίγο έλειψε να τα καταφέρει. Τρέμει μήπως ο πατέρας της κάνει κακό σε αυτόν που αγαπά. Μένει κι ας υποφέρει, προσπαθώντας να κρατήσει τον μικρό της αδελφό έξω απ’ όλο αυτό, εκείνη έχει ήδη πληγωθεί ανεπανόρθωτα. Κρατά τη μητέρα της μακριά, φοβάται για την υγεία της. Τους προστατεύει όλους, ξεχνά να προστατεύσει τον εαυτό της.

Αυτή τη φορά όμως υπάρχει κάτι που ίσως μπορεί ν’ αλλάξει τα δεδομένα· ο άνθρωπος αυτός προτίμησε το δύσκολο δρόμο κι επέλεξε να μείνει. Μοιάζει να είναι ο μόνος που της στάθηκε ποτέ, είναι το λευκό χρώμα στις μαύρες σκέψεις της. Η Έλενα σκέφτεται σοβαρά να επιστρέψει μόνιμα στην Αθήνα, όσο για τον πατέρα της πάντα θα αναρωτιέται αν υπάρχει θεία δίκη.

Η ζωή της από δω και πέρα δε θα είναι εύκολη, η αγάπη όμως μπορεί να θεραπεύσει τα πάντα. Ίσως πάλι ο άνθρωπος αυτός να είναι ο «φύλακας άγγελος» της, ίσως να έφτασε κι η ώρα να σταθεί στις δικές της δυνάμεις και να αγαπήσει τον εαυτό της.

Αυτή ήταν η ιστορία της Έλενας που θα μπορούσε να λέγεται Μαρία ή Κατερίνα. Θα μπορούσε να ζει στην πολυκατοικία σου, να δουλεύει στο ίδιο γραφείο μαζί σου, να είναι η φίλη, η ξαδέλφη, η συμφοιτήτρια σου ή ακόμα κι εσύ η ίδια.

Ίσως πάλι να είσαι εσύ αυτός που συντηρεί την ιστορία της κάθε Έλενας. Αυτός που στο όνομα της ήσυχης ζωής του, καταδικάζει στην κόλαση τον συνάνθρωπο του.

Ο έρωτας, η αγάπη, ο άνθρωπος που θα γίνει το δεκανίκι σου για να σε στηρίξει μπορεί και να σε σώσει απ’ τον εφιάλτη σου. Το σημαντικότερο όμως είναι να αγαπήσεις εσύ τον εαυτό σου, να στηριχτείς στις δικές σου δυνάμεις, να νικήσεις τους φόβους σου.

Ο «σωτήρας» σου δεν είναι άλλος απ’ τον εαυτό σου. Με τη σιωπή σου δεν ξορκίζεις το κακό, αντίθετα το διαιωνίζεις. Μην περιμένεις να σ’ αγκαλιάσουν τα χέρια που σε χτυπούν, αγκάλιασε εσύ τον εαυτό σου.

Ξέρω πως είναι δύσκολο να ξεφύγεις, πως φοβάσαι. Δεν είσαι μόνη, δεν είσαι η μόνη. Απευθύνσου σε ειδικούς. Οργανισμοί και ΜΚΟ, άνθρωποι πίσω από αυτούς, περιμένουν να σε βοηθήσουν.

Σε κανέναν δεν αξίζει αυτή τη ζωή – μην τιμωρείς τον εαυτό σου για σφάλματα που ποτέ δεν έκανες.

Δώσε φωνή στη σιωπή σου. Η αγάπη είναι η μόνη δύναμη και εσύ είσαι πιο δυνατή απ’ όσο νομίζεις.

Κέντρο Στήριξης Κακοποιημένων Γυναικών

Εταιρία Κατά της Κακοποίησης του Παιδιού

Πηγή: www.pillowfights.gr

Ο μικροσκοπικός Τζετ γεννήθηκε χάρη στην δύναμη της αγάπης της μητέρας του!

Published 5 Νοεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou
201511051900076576451321-600x450
Ο μικρούλης Τζετ Μόρις πρόσφατα γιόρτασε τα πρώτα του γενέθλια και οι γονείς του έχουν κάθε λόγο να είναι τρισευτυχισμένοι. Όπως κάθε γονιός άλλωστε. Η διαφορά είναι ότι ο  Τζετ έπρεπε να παλέψει πολύ για την επιβίωση ώστε να καταφέρει να σβήσει το πρώτο του κεράκι.
Όταν γεννήθηκε ο Τζετ, ζύγιζε λιγότερο από 700 γραμμάρια και ήταν μικρότερος σε μήκος από την παλάμη του πατέρα του! Και αυτό γιατί όταν η μαμά του βρισκόταν στην 20ή εβδομάδα κύησης της έσπασαν τα νερά και οι γιατροί της συνέστησαν διακοπή της κύησης, λέγοντάς της ότι το δεν είχε καμία ελπίδα να ζήσει. Εκείνη αγνόησε τις προτροπές των γιατρών και αποφάσισε να προχωρήσει κανονικά την εγκυμοσύνη της, γεννώντας το μωρό της 5 εβδομάδες αργότερα, στην 25η εβδομάδα της κύησής της, αφού ο μικρός ζούσε στη μήτρα της του αφότου έσπασαν τα νερά της.
Η μητέρα τουΜάιρι Μόρις αφηγείται…
«Όταν έσπασαν τα νερά μου, οι γιατροί επέμεναν ότι το μωρό μου δεν θα τα κατάφερνε και ότι θα έπρεπε να προχωρήσω σε διακοπή της κύησης. Ήταν πολύ απογοητευτικό. Βρισκόμουν στη μονάδα πρόωρων γεννήσεων και κανείς από τους γιατρούς δεν ήρθε να μου δώσει κάποια εναλλακτική λύση.  Εγώ όμως, μόλις είχα κάνει υπέρηχο και όλα ήταν τέλεια. Ειδικά όταν έμαθα πως είναι αγόρι, ήταν πολύ δύσκολο να αποδεχθώ κάτι τέτοιο. Ο γιατρός μου επέμενε ότι «πρέπει να σε πάμε στο χειρουργείο. Πρέπει να σταματήσεις την κύηση, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα».
Αντιλαμβάνομαι ότι οι γιατροί πρέπει να σου λένε το χειρότερο σενάριο,  αλλά δεν έδωσαν καν στον Τζετ μια δεύτερη ευκαιρία. Όταν ο γιατρός γύρισε να με πάρει για την επέμβαση, είχα ήδη μιλήσει με τον σύζυγό μου Πολ και του ανακοινώσαμε ότι δεν θα προχωρήσουμε στην διακοπή της κύησης. Τότε ο γιατρός κοίταξε το ρολόι του και εμένα επίμονα, σαν να μου έλεγε ότι χάνει τον χρόνο του. Τότε είπα στον σύζυγό μου ότι πρέπει να φύγουμε αμέσως από εδώ μέσα».
201511051900064537821421
201511051900049473431151
201511051900053186091221
Μετά από αυτό το γεγονός, το ζευγάρι επέστρεψε στο σπίτι του, στο Σάσ3ξ. Δώδεκα ημέρες αργότερα, όμως, με το μωρό στην κοιλιά, η Μάιρι άρχισε να αιμορραγεί και εισήχθη εσπευσμένα στο νοσοκομείο. Ωστόσο, εκεί την περίμενε άλλη μία έκπληξη: το τοπικό νοσοκομείο ήταν εξοπλισμένο μόνο για γεννήσεις μωρών από την 28η εβδομάδα της κύησης και μετά, και έτσι το ζευγάρι αναγκάστηκε να ταξιδέψει 80 μίλια πιο μακριά, στο Πόρτσμουθ. Εκεί, οι γιατροί προειδοποίησαν το ζευγάρι ότι ο γιος τους πιθανότατα θα γεννιόταν με εγκεφαλική βλάβη και ότι ίσως έχανε τη ζωή του κατά τη γέννα, αφού οι πνεύμονές του δεν ήταν επαρκώς ανεπτυγμένοι.
Ξεπέρασε κάθε προσδοκία και βγήκε νικητής
Παρ” όλα αυτά, ο Τζετ διέψευσε όλες τις πιθανότητες και γεννήθηκε… στις 6 Δεκεμβρίου του 2013, αφήνοντας μάλιστα και μια… στριγκλιά πριν οδηγηθεί εσπευσμένα σε θερμοκοιτίδα.  Υπέφερε από πνευμονοπάθεια και ίκτερο, ωστόσο γρήγορα ξεπέρασε τα προβλήματά του, αφότου αναπτύχθηκαν οι πνεύμονες και τα υπόλοιπα ζωτικά όργανά του.
201511051900076576451321-600x450
201511051900068290571531
Τελικά, βγήκε από το νοσοκομείο τρεις μήνες μετά τη γέννησή του, στις 5 Μαρτίου του 2014 – σχεδόν τρεις εβδομάδες νωρίτερα πριν από την προβλεπόμενη ημερομηνία γέννησής του, την 24η Μαρτίου. Και μολονότι ο μικρός Τζετ έχει δύο μικρές «τρύπες» στην καρδιά του, θεωρείται ότι δεν θα αντιμετωπίσει ποτέ πρόβλημα.

«Το αγόρι που έπεσε από τον ουρανό». Το τραγικό τέλος ενός 14χρονου λαθρεπιβάτη που ήθελε να γνωρίσει τον κόσμο και κρύφτηκε στις ρόδες ενός αεροπλάνου…

Published 21 Οκτωβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

Keith-Sapsford-the-14-year-old-boy-who-fell-out-of-a-Japan-Airlines

Σύδνεϋ. Φεβρουάριος του 1970. Ο Τζον Γκίλπιν ήταν ένας ερασιτέχνης φωτογράφος που τυχαία συνέλαβε με τη φωτογραφική μηχανή του αυτό το συγκλονιστικό στιγμιότυπο την ώρα που δοκίμαζε ένα καινούργιο φακό. Ο άνθρωπος που πέφτει από το αεροπλάνο είναι ένας 14χρονος Αυστραλός, ο Κηθ Σάπσφορντ (keith Sapsford), που είχε κρυφτεί στο σύστημα προσγείωσης του αεροπλάνου του ιαπωνικών αερογραμμών με προορισμό το Τόκυο. Το παιδί είχε καταφύγει εκεί πολλές ώρες πριν από την απογείωση του αεροσκάφους πιστεύοντας ότι θα πραγματοποιούσε το όνειρό του να ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο. Μόλις οι τροχοί ανέβηκαν στη θέση τους όμως, δεν υπήρχε πια χώρος για τον μικρό Αυστραλό λαθρεπιβάτη, που έπεσε στο κενό από μεγάλο ύψος. «Το μόνο που ήθελε ο γιος μου ήταν να δει τον κόσμο», δήλωσε ο πατέρας του άτυχου νεαρού, ενώ η ιαπωνική εταιρεία διευκρίνησε πως ακόμα και αν δεν έπεφτε ο μικρός από το αεροσκάφος ο θάνατός του θα ήταν βέβαιος, αφού ή θα τον συνέθλιβαν οι τροχοί ή θα πέθαινε λόγω έλλειψης οξυγόνου ή χαμηλών θερμοκρασιών….

Keith-Sapsford-the-14-year-old-boy-who-fell-out-of-a-Japan-Airlines_a1

Ο ερασιτέχνης φωτογράφος απαθανάτιζε την απογείωση του αεροπλάνου για να δοκιμάσει τον καινούργιο φακό του. Αθελά του και χωρίς να το συνειδητοποιήσει, συνέλαβε τη βουτιά θανάτου του μικρού Αυστραλού λίγα μόλις δευτερόλεπτα μετά την απογείωση. Οταν εμφάνισε το φιλμ αντιλήφθηκε την ύπαρξη του και έσπευσε σοκαρισμένος να ειδοποιήσει τις αρχές.

Πηγή:  reddit…

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/to-agori-pou-epese-apo-ton-ourano-to-tragiko-telos-enos-14chronou-lathrepivati-pou-ithele-na-gnorisi-ton-kosmo-ke-kriftike-stis-rodes-enos-aeroplanou/

Στους ανθρώπους που αντιδρούν στην αναπηρία μου λέγοντας: “Λυπάμαι”

Published 18 Οκτωβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

karin-hitselberger-720x380

Συχνά οι άνθρωποι με πλησιάζουν και μου κάνουν ερωτήσεις για το αναπηρικό μου αμαξίδιο. Μερικές φορές νιώθω λίγο άβολα, αλλά όταν γίνεται με τον σωστό τρόπο και αποφασίζω να απαντήσω, συνήθως ο διάλογος είναι κάπως έτσι:

  • Αν δεν σε πειράζει, μπορώ να σε ρωτήσω γιατί κάθεσαι στο αμαξίδιο?
  • Έχω εγκεφαλική παράλυση. Έτσι γεννήθηκα, έτσι είμαι, πάντα καθόμουν σε αναπηρικό αμαξίδιο
  • Ωχ! Λυπάμαι! Πρέπει να είναι πολύ άσχημο. Δεν ήξερα!
  • Εντάξει, μη λυπάσαι, εγώ δεν λυπάμαι. Είναι κομμάτι του εαυτού μου
  • Δεν μπορώ καν να το φανταστώ. Πρέπει να είναι τόσο άσχημο. Είσαι τόσο γενναία!
  • Δεν είμαι γενναία (φωνάζοντας), είμαι απλά ένας άνθρωπος. Καλή σας μέρα!

Η αλήθεια είναι ότι δεν αντέχω αυτές τις συζητήσεις.
Δεν αντέχω το ότι ο κόσμος νομίζει ότι είναι ευγενικοί με το να απολογούνται για την ύπαρξή μου.

Η αλήθεια είναι, ότι η ζωή μου μπορεί να διαφέρει από τον μέσο όρο, αλλά δεν υπάρχει κάτι για το οποίο θα πρέπει να λυπάμαι.

Όταν απολογείσαι για την ταυτότητά μου, ενισχύεις την ιδέα ότι το ποια είμαι, ποια γεννήθηκα να είμαι, είναι άκρως ανεπιθύμητο. Όταν απολογείσαι για την ταυτότητά μου, είναι σαν να μου στέλνεις σήμα ότι θα έπρεπε να νιώθω κι εγώ άσχημα γι αυτό, και για πολύ καιρό ένιωθα.

Για πολύ καιρό, η αναπηρία μου και το αναπηρικό μου αμαξίδιο ήταν αυτά που μου έφταιγαν πάνω μου. Αυτά με διαφοροποιούσαν από τους υπόλοιπους. Αυτά με χώριζαν από το “φυσιολογικό”, και ήμουν πολύ νέα και παγιδευμένη στην κουλτούρα μας για να δω την αλήθεια. Για χρόνια ευχόμουν να ήμουν οτιδήποτε άλλο από αυτό που ήμουν. Για χρόνια ευχόμουν να ήμουν “φυσιολογική” με τον τρόπο που το ορίζει η κοινωνία μας, απλά και μόνο για να σταματήσει ο κόσμος να με κοιτάει. Για χρόνια πίστευα ότι εγώ ήμουν το πρόβλημα, και αν απλά μπορούσα να είμαι διαφορετική θα άλλαζαν και όλα τα υπόλοιπα. Για χρόνια πίστευα το ψέμα ότι ήμουν κάτι για το οποίο έπρεπε να ζητάω συγγνώμη.

Από την οπτική γωνία κάποιου άσχετου ανθρώπου είναι εύκολο να κοιτάς την αναπηρία και να νομίζεις ότι είναι κάτι για το οποίο πρέπει να μετανιώνεις, αλλά αυτό δεν είναι η αλήθεια. Αυτή που είμαι σήμερα, το κορίτσι που οι άνθρωποι αποκαλούν γενναίο και έξυπνο και με ισχυρή θέληση και ένα σωρό άλλα επίθετα, είμαι λόγω της αναπηρίας μου, και όχι παρά αυτή. Τα όνειρά μου, τα πάθη μου, ο σκοπός μου και οι στόχοι μου είναι άμεσο αποτέλεσμα του ποιανού είμαι.

Όταν απολογείσαι για το αναπηρικό μου αμαξίδιο και την αναπηρία μου, απολογείσαι για το πρόσωπο που έχω γίνει.

Όταν απολογείσαι για το αναπηρικό μου αμαξίδιο, το κάνεις να φαίνεται ότι είμαι πρόβλημα, ότι το ποια είμαι είναι τόσο άσχημο που οι άνθρωποι πρέπει συνεχώς να απολογούνται απλά επειδή ζω.

Το αναπηρικό μου αμαξίδιο είναι κομμάτι του εαυτού μου, όπως και η αναπηρία μου, και είμαι υπερήφανη για αυτά.

Με έχουν βοηθήσει να καθορίσω τον τρόπο με τον οποίο βλέπω τον κόσμο. Μου έχουν προσφέρει κάποιους από τους καλύτερους μου φίλους και τους μεγαλύτερούς μου στόχους στη ζωή. Η αναπηρία μου, δεν με χωρίζει πλέον από τους άλλους αλλά αντίθετα μου έχει προσφέρει κάποιους από τους ανθρώπους που αγαπάω πολύ, που με καταλαβαίνουν και με αγαπούν και αυτοί – όχι παρά του τι είμαι αλλά ακριβώς γι’αυτό που είμαι. Για μένα αυτό είναι εκπληκτικό και σίγουρα δεν είναι κάτι για το οποίο πρέπει να απολογείσαι.

Αν θες να απολογηθείς για κάτι, απολογήσου για τον ρατσισμό. Απολογήσου για το γεγονός ότι υπάρχουν ακόμα μέρη σ αυτή τη χώρα που δεν μπορώ να πάω. Απολογήσου για το ότι οι άνθρωποι μου συμπεριφέρονται διαφορετικά απλά και μόνο επειδή χρησιμοποιώ τροχούς αντί για πόδια. Απολογήσου για το ότι σε κάποια συνέντευξη ενός υψηλού κύρους κολλεγίου μου είπαν ότι δεν θα μου άρεσε το κολλέγιο επειδή “δεν υπάρχουν πολλοί άνθρωποι σαν εμένα εκεί”.

Αν θες να απολογηθείς για κάτι, απολογήσου για την ανισότητα. Για την τρομερή έλλειψη προσβάσιμων σπιτιών και μέσων μαζικής μεταφοράς. Απολογήσου για την υψηλή ανεργία που υπάρχει στους ανθρώπους με αναπηρία. Απολογήσου που με κοιτάζεις επίμονα. Που μου συμπεριφέρεσαι σαν μικρό κορίτσι ενώ είμαι μια γυναίκα 23 ετών. Απολογήσου για τα στερεότυπα και το στιγματισμό.

Αν θες να απολογηθείς για κάτι, απολογήσου για όλα αυτά, γιατί για αυτά αξίζει να απολογείσαι και να μετανιώνεις. Αλλά μην απολογείσαι για την ταυτότητά μου. Μην απολογείσαι για το ποια είμαι. Μην απολογείσαι για το αναπηρικό μου αμαξίδιο. Αυτό μου επιτρέπει να ζω την όμορφη ζωή που ζω. Μην απολογείσαι για αυτό που με διαφοροποιεί, Δεν ντρέπομαι για αυτό και δεν μετανιώνω. Και το ίδιο ισχύει και για σένα!

 http://themighty.com

Μετάφραση/Προσαρμογή για το 4disabled.gr : Τάνια Ιωακειμίδου

Η κατσαρίδα

Published 17 Οκτωβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

Ούτε το κρύο, ούτε η ζέστη. Αυτή η κατσαρίδα που εμφανίζεται κάθε νύχτα με θράσος, αυτή μου χαλάει το μυαλό.

Γιατί το μυαλό εγώ το παίζω όπως θέλω,  το κατευθύνω.

Ζεσταίνομαι στο υπόγειο, ας πούμε, ψήνω το κορμί μου πως κάνει σάουνα και ομορφαίνει.

Κρυώνω στο υπόγειο, ας πούμε, ψήνω το κορμί πως σφίγγει το δέρμα και διατηρείται.

Το παραμυθιάζω το κορμί, κι αυτό με πιστεύει.

Το πασαλείβω κρέμες. Ακριβές φυσικά με αρώματα έντονα. Το γεμίζω κολόνια γαλλική. Έχω εκατό βερνίκια νυχιών και για τα ωραία μου πόδια και για τα ωραία μου χέρια. Σαπούνια, σφουγγάρια, λάδια, όλα για το κορμί.

Η αλήθεια είναι πως όταν τους λέω πως κοντεύω τριάντα, δεν το πιστεύουν. Δεκαεννιά με είκοσι λένε με κάνουν. Σπάνια βεβαίως, το ομολογώ.

Μονάχα αυτή η κατσαρίδα να μην έβγαινε τις νύχτες…

Ρούχα; Ρούχα να δουν τα μάτια σου. Για κάθε περίσταση. Και λεοπαρδαλέ, και φτερωτά και πέτσινα και απλά φουστανάκια που με κάνουν μπεμπέκα γιατί επιβάλλεται κι αυτό πότε-πότε.

Έχω και αθλητικά. Αν καμιά φορά ξυπνήσω πριν το μεσημέρι, βάζω φόρμα και πηγαίνω σε κάνα mall  για ψώνια με ύφος χαλαρό.  Κάνω και κάτι ωραίες γνωριμίες στα mall  και ονειρεύομαι.

Είχα πει στα εικοσιπέντε πως θα την αλλάξω τη ζωή μου.  Λίγες μέρες το πάλεψα. Μόλις τέλειωσε το άρωμα, χρειαζόμουν και παπούτσια, τρία τέσσερα ζευγάρια, εσώρουχα, τα παράτησα, συνέχισα τα ίδια.

Είναι και η κατάσταση που δε με βοηθάει. Ανεργία, κρίση, πρόσφυγες. Φοβάμαι μήπως γίνω πρόσφυγας. Προτιμώ έτσι όπως είμαι.

Πάλι σήμερα μου χάλασε το μυαλό. Η κατσαρίδα.

Ό, τι και να του έλεγα του κορμιού, πως θα το αγαπήσω αληθινά, θα το ξεκουράσω, θα το αφήσω να ζήσει κανονικά, δε θα το ξαναπουλήσω,  τα μάτια – κι αυτά του κορμιού είναι- κοιτούσαν την κατσαρίδα και δε με πίστευαν.

Βγαίνει την ώρα που γυρνάω και ανάβω το φως. Λίγο πριν ξημερώσει.

Τα έπιπλα, οι ντουλάπες, τα ρούχα, οι κρέμες, φαντεζί και χαρούμενα, κάνουν το υπόγειό μου να μοιάζει παλατάκι. Η τσάντα μου, γεμάτη χαρτονομίσματα με κάνουν να νιώθω βασίλισσα. Τα πόδια μου μόλις βγάζω τα τακούνια, χαίρονται και με ευγνωμονούν. Δεν έχω αέρα για πολλές σκέψεις τέτοια ώρα. Θέλω μονάχα να κοιμηθώ.

Η κατσαρίδα όμως εκεί, κάθε νύχτα πριν το ξημέρωμα, με κοιτάει με θράσος. Όπως κλείνω τα μάτια, νομίζω την ακούω να μου μιλάει. Δε λέει τα παραμύθια που λέω στο κορμί μου. Για τους υπονόμους μιλάει που μου κατάπιαν τη ζωή.

Πηγή:animartists.com

Η «πριγκίπισσα των μεταναστών» απέκτησε ΑΦΜ στη νέα της πατρίδα (Photo)

Published 11 Οκτωβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

1_4

Ονομάστηκε «πριγκίπισσα των μεταναστών». Το βρέφος από τη Νιγηρία που γεννήθηκε μεσοπέλαγα, πάνω στο πλοίο του ιταλικού Πολεμικού Ναυτικού που διέσωσε την έγκυο μητέρα του στα ανοιχτά της Σικελίας, έγινε σύμβολο ελπίδας για όσους τολμούν το επικίνδυνο ταξίδι δια θαλάσσης ελπίζοντας σε μία καλύτερη ζωή.

Στις αρχές Μαϊου, όταν ο διεθνής Τύπος πανηγύριζε τη γέννηση της πριγκίπισσας Σάρλοτ–του νέου μέλους της βασιλικής οικογένειας της Βρετανίας–η φωτογραφία ενός άλλου νεογέννητου φιλοξενήθηκε στα πρωτοσέλιδα.

Οι φωτογραφίες απεικόνιζαν την Φραντσέσκα Μαρίνα (Ναυτικό στα ιταλικά) να κοιμάται, τυλιγμένη με ένα ροζ κουβερτάκι.

Είναι και εκείνη ένα “βασιλικό” μωρό», έγραφε τότε στο Twitter το ιταλικό παράρτημα της Unicef, καλωσορίζοντας το βρέφος.

Η 25χρονη μητέρα της Στέφανι είναι κομμώτρια και πριν από δύο χρόνια εγκατέλειψε τη Νιγηρία με προορισμό τη Λιβύη. Εκεί γνώρισε και ερωτεύτηκε έναν συμπατριώτη της και παρέμεινε στη χώρα για μικρό διάστημα. Όταν όμως χώρισαν, εκείνη έφυγε μόνη της για την Ιταλία.

«Ημουν έγκυος εννέα μηνών. Επρεπε να επιβιβαστώ στο σκάφος, δεν είχα άλλη επιλογή. Δεν μπορούσα να γεννήσω στη Λιβύη», είπε η ίδια στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Μόλις απέπλευσε το σκάφος, ξεκίνησαν οι ωδίνες της. «Ηταν πραγματικά δύσκολο, καθόμουν μέσα και πονούσα. Βρίσκονταν πολλοί άνθρωποι μέσα στο σκάφος και καθόμασταν πολύ κοντά ο ένας στον άλλον. Ο πόνος ήταν υπερβολικός».

Οι πρόσφυγες και μετανάστες διασώθηκαν μέσα στη νύχτα από το σκάφος Bettica, έπειτα από οκτώ ώρες στη θάλασσα, κι εκεί γεννήθηκε η Φραντσέσκα Μαρίνα, που βαφτίστηκε έτσι προς τιμήν του πάπα Φραγκίσκου και των Ιταλών διασωστών της.

Η Στέφανι δεν θυμάται πολλά από τον τοκετό: λιποθύμησε και όταν ανέκτησε τις αισθήσεις της βρισκόταν ήδη στο νοσοκομείο όπου είχε διακομιστεί με ελικόπτερο. Αλλά και οι ιταλικές αρχές δεν γνώριζαν τι είχε συμβεί.

Παρότι ο καπετάνιος του Bettica κατέγραψε τη γέννησή της στο Ημερολόγιο Πλοίου ούτε οι λιμενικές αρχές που επιθεωρούν το Ημερολόγιο, αλλά ούτε και οι ιατρικές υπηρεσίες επειγόντων περιστατικών ενημέρωσαν τις αρχές, γεγονός που προκάλεσε μία γραφειοκρατική Οδύσσεια.

Οταν η Στέφανι με την νεογέννητη έφθασαν στο κέντρο υποδοχής στη Σικελία, όπου διαμένουν μέχρι σήμερα και απ΄όπου θα υπέβαλαν αίτημα για άσυλο, ο φάκελός τους ήταν σχεδόν άδειος, λέει ο διευθυντής του κέντρου Αντόνιο Λα Μόνικα.

Χρειάστηκαν τηλεφωνήματα επί μήνες και πολλά δημοσιεύματα στον Τύπο για την περίπτωσή τους προκειμένου να υπάρξει κάποια πρόοδος και τελικά η Φραντσέσκα έλαβε το ΑΦΜ της, χωρίς το οποίο όλες οι πόρτες στην Ιταλία θα παρέμεναν κλειστές.

Επισήμως, όταν κάποιος πρόσφυγας ή μετανάστης βρίσκεται εν πλω στα ιταλικά χωρικά ύδατα θεωρείται ότι βρίσκεται επί ιταλικού εδάφους, αλλά καθώς ο ιταλικός νόμος δεν επιτρέπει την εξασφάλιση της υπηκοότητας σε κάποιον που προέρχεται από ξένη χώρα αλλά γεννιέται στην Ιταλία, η Φραντσέσκα είναι Νιγηριανή σαν την μητέρα της.

«Η ιστορία της Φραντσέσκα είναι τυπικά ιταλική. Είναι μία ιστορία γεμάτη ζεστές καρδιές, η υποδοχή της ξεπέρασε όλων τις προσδοκίες. Αλλά σε κάθε βήμα της διαδρομής κάτι έλειπε. Είμαστε πολύ καλοί στο να υποδεχόμαστε, αλλά θα πρέπει να γίνουμε καλύτεροι στο να ενσωματώνουμε», λέει ο Λα Μόνικα.

Το κέντρο υποδοχής στεγάζει περίπου 15 γυναίκες–σχεδόν όλες τους Νιγηριανές– οι οποίες περιμένουν να εξεταστεί το αίτημά τους για άσυλο.

Η Φραντσέσκα πηγαίνει από αγκαλιά σε αγκαλιά κι έχει κερδίσει την αγάπη όλων τους με το χαμόγελό της. Η μητέρα της, μαζί με άλλες, μαθαίνει Ιταλικά προκειμένου να προετοιμαστεί για την νέα της ζωή μαζί με την κόρη της στην Ιταλία.

«Είναι τόσο γλυκιά…αλλά είναι δύσκολο, τα πάντα είναι για πρώτη φορά. Το πρώτο μου παιδί, η πρώτη μου φορά στην Ιταλία, κάθε εμπειρία είνα για πρώτη φορά. Αλλά νομίζω ότι μπορώ να τα καταφέρω», λέει.

Την περασμένη εβδομάδα, ο Ιταλός πρωθυπουργός Ματέο Ρέντσι μίλησε ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη για την Φραντσέσκα και για τα άλλα μωρά που γεννήθηκαν πάνω σε ιταλικά σωστικά σκάφη.

«Ντιαμπάμ, Σαλβατόρε, Ιντρίς Ιμπραήμ, Φραντσέσκα Μαρίνα…θα ήθελα αυτά τα ονόματα να συνδεθούν με τα ονόματα εκείνων που δεν τα κατάφεραν για να θυμάται ο κόσμος την πρόκληση που συνιστά η μεταναστευτική κρίση», είπε.

Πηγή:www.topontiki.gr

Η συγκλονιστική ιστορία της Μαρίας: Οι εξωσωματικές και η ασθένεια που δεν της επιτρέπει να γίνει μάνα (Video)

Published 6 Οκτωβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

maria_21

Η Μαρία, μία γυναίκα που επιθυμούσε διακαώς να γίνει μητέρα, μετά από τρεις εξωσωματικές και την δική της «μάχη» με την κατάθλιψη, αλλά και τον καρκίνο, μίλησε στην εκπομπή της Ζήνας Κουτσελίνη, «Αλήθειες με τη Ζήνα».

Η γυναίκα βρέθηκε στο πλατό, ενώ μίλησε και σε βίντεο της εκπομπής, εμφανώς συγκινημένη, για όσα της συνέβησαν όλα αυτά τα χρόνια.

Δείτε το απόσπασμα…

Πηγή:www.entertv.gr

Αποκεφαλίστηκε και οι γιατροί συνέδεσαν το κεφάλι του! (BINTEO)

Published 6 Οκτωβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

kefalimoro-750x_

Οι γιατροί ξεπέρασαν τον εαυτό τους και κατάφεραν να σώσουν τη ζωή του μόλις 16 μηνών αγοριού χρησιμοποιώντας σύρμα και οστά από τα πλευρά του.Ένα τροχαίο ατύχημα

Οι γιατροί ξεπέρασαν τον εαυτό τους και κατάφεραν να σώσουν τη ζωή του μόλις 16 μηνών αγοριού χρησιμοποιώντας σύρμα και οστά από τα πλευρά του.

Ένα τροχαίο ατύχημα ήταν η αιτία που το κεφάλι του μικρού Τζάκσον Τέιλορ αποκόπηκε εσωτερικά από το υπόλοιπο σώμα του. Το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαιναν ο Τζάκσον, η μητέρα του και η 9χρονη αδερφή του ταξίδευε με ταχύτητα περίπου 110 χλμ την ώρα όταν συγκρούστηκαν μετωπικά με άλλο όχημα. Το ατύχημα συνέβη στις 15 Σεπτεμβρίου και το αγόρι μεταφέρθηκε εσπευσμένα σε νοσοκομείο του Μπρίσμπεϊν (Αυστραλία).

Η σύγκρουση ήταν τόσο σφοδρή που το κεφάλι του αγοριού αποσυνδέθηκε εσωτερικά από τον αυχένα του σε πλήρη εσωτερικό αποκεφαλισμό, περιγράφει ο χειρουργός Δρ Τ. Άσκιν.

Έπειτα από επέμβαση διάρκειας 6 ωρών, οι γιατροί κατάφεραν να συνδέσουν και πάλι το κεφάλι του Τζάκσον και μάλιστα η εξαιρετικά καλή ανάρρωσή του θεωρείται ένα μικρό θαύμα.

Ο Δρ Άσκιν και η ομάδα του επανένωσαν τους σπονδύλους με τη βοήθεια ειδικού σύρματος και στη συνέχεια πήραν τμήμα από τα πλευρά του ώστε να σταθεροποιήσουν τους σπονδύλους.

«Τα περισσότερα παιδιά δεν θα κατάφερναν εξ αρχής να επιβιώσουν του τραυματισμού», δηλώνει ο Δρ Άσκιν, «αλλά ακόμη κι αν τα κατάφερναν, πιθανότατα δεν θα μπορούσαν να κινηθούν ή να αναπνέουν χωρίς εξωτερική βοήθεια».

Ο Τζάκσον θα πρέπει να φορά ειδικό μηχανισμό υποστήριξης για μερικές εβδομάδες ώστε το σώμα του να παραμένει σταθερό. Οι γιατροί εκτιμούν ότι θα αναρρώσει πλήρως και ότι θα έχει μια απολύτως φυσιολογική ζωή.

Πηγή:koutsompolio.gr

Μία τυφλή μαμά πηγαίνει για υπέρηχο. Προσέξτε όμως τι κάνει ο γιατρός της και θα δακρύσετε…

Published 5 Οκτωβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

photo_6f32fbe0-b3ee-482c-9f7f-f0c678d91bcc

Η φύση είναι τόσο μεγαλειώδης και η πρόνοιά της τόσο απόλυτη, που μπορεί οι τυφλοί να μη βλέπουν όσα κι εμείς, έχουν όμως την ικανότητα να διαισθάνονται τα πιο σημαντικά πράγματα…

Η Tatiana είναι μια τυφλή -επικείμενη- μητέρα η οποία ανυπομονεί για τη στιγμή που θα κρατήσει τον γιο της στην αγκαλιά της. Λόγω της αναπηρίας της όμως δε μπορεί να δει το μωράκι της να μεγαλώνει στη μήτρα της, όπως όλες οι άλλες γυναίκες.

Το υπερηχογράφημα είναι πολύ σημαντικό για την ψυχολογία των γονιών, κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Είναι η πρώτη φορά που αντικρύζουν τη ζωή που έχουν δημιουργήσει…

Πηγή:www.epikairo.eu

LEGO: Η ιστορία των πρώτων συναρμολογούμενων παιχνιδιών

Published 4 Οκτωβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

lego5

LEGO: τα παιχνίδια που έφτιαξε ένας μαραγκός για να ξεχάσουν τα παιδιά του τον θάνατο της μητέρας τους.

Το 1932, η σύζυγος του Δανού, Όλε Κιρκ Κρίστιανσεν, πέθανε και τον άφησε μόνο του με τα τέσσερα παιδιά τους. Ο Κρίστιανσεν αφιερώθηκε στα παιδιά του και προσπάθησε να αναπληρώσει το κενό. Τα παιχνίδια ήταν μια καλή λύση. Ήταν μαραγκός και αξιοποίησε το ταλέντο του για να αποσπάσει την προσοχή των παιδιών από την απώλεια της μητέρας τους. Τους έφτιαχνε ξύλινα παιχνίδια, σε μορφή διάφορων ζώων.

Το πιο δημοφιλές ήταν η πάπια.

wooden-duck-lego

Τα παιδιά του χάρηκαν με τα ξύλινα παιχνίδια. Ο Κρίστιανσεν σκέφθηκε ότι τα παιδιά του δεν διαφέρουν από τα υπόλοιπα και θα ήταν καλή ιδέα να πουλά τις δημιουργίες του για να χαρούν και τα άλλα παιδάκια της πόλης. Μόλις είχε ανοίξει το σεντούκι με τον θησαυρό!

Είχε δική του επιχείρηση η οποία πουλούσε κινητές σκάλες και σανίδες, αλλά κόντευε να πτωχεύσει. Όταν πρόσθεσε τα παιχνίδια στην παραγωγή, τα έσοδα αυξήθηκαν αμέσως. Αποφάσισε να δώσει στην επιχείρηση το όνομα «LEGO», που προέρχεται από τη δανέζικη έκφραση, «leg godt» και σημαίνει «παίζω καλά». Αργότερα έμαθε ότι η λατινική λέξη «lego» σημαίνει «συναρμολογώ». Μία ευχάριστη σύμπτωση.

ole

Το 1940 κάηκε το εργαστήριο του Κρίστιανσεν και αμέσως μετά την ανακατασκευή του, αποφάσισε ότι θα παράγει μόνο παιχνίδια, αφού είχαν τις περισσότερες πωλήσεις. Η επιχείρηση συνέχισε να εξελίσσεται και το 1947, έκανε μία ριζική αλλαγή που διαμόρφωσε τη μοίρα του.

Αντικατέστησε το ξύλο με πλαστικό. Αγόρασε ένα μηχάνημα τελευταίας τεχνολογίας για την επεξεργασία πλαστικού, το οποίο κόστιζε 30 χιλιάδες κορώνες ή όσο 1.000 πολύ ακριβά παιχνίδια LEGO.

Το 1958, ο Κριστιανσεν πέθανε και την επιχείρηση ανέλαβε ο γιος του, Γκότφριντ που μαθήτευε δίπλα στον πατέρα του από την ηλικία των 12 ετών.

Ο νέος ιδιοκτήτης εισήγαγε μία καινοτόμα ιδέα: πλαστικά τουβλάκια με υποδοχές που συναρμολογούνται μεταξύ τους, στη λογική αρσενικού και θηλυκού. Ήταν μία καινούρια περίοδος για τη LEGO και σαν «θεϊκό μήνυμα», το 1960 κάηκε το εργοστάσιο που κατασκεύαζε τα ξύλινα παιχνίδια και σώθηκε εκείνο με τα πλαστικά. Δύο χρόνια μετά, η LEGO άνοιξε δική της αεροπορική γραμμή για να εξάγει τα παιχνίδια στις Η.Π.Α. Το σλόγκαν της εταιρείας ήταν: «μόνο το καλύτερο αξίζει» και οι εργαζόμενοι προσπαθούσαν συνεχώς να βελτιώνουν και να εξελίσσουν τα παιχνίδια.

lego-562x400

Το 1963, άρχισαν να χρησιμοποιούν άλλο είδους πλαστικό, πιο ανθεκτικό και λιγότερο τοξικό. Τα νέα LEGO θα διατηρούσαν το χρώμα και το σχήμα τους για περισσότερο από 40 χρόνια. Στις 7 Ιουνίου του 1968, άνοιξε το πάρκο LEGOLAND στη Δανία, το οποίο επισκέπτονται εκατοντάδες χιλιάδες λάτρεις των παιχνιδιών κάθε χρόνο. Η “ξύλινη πάπια” μεγάλωσε και 34 χρόνια μετά, έγινε ένας παγκόσμιος κολοσσός αξίας πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων….
Πηγή:www.e-mama.gr