ψυχολογία

All posts in the ψυχολογία category

Σοκαριστική ιστορία bullying στα Ιωάννινα: 9χρονη υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση

Published Σεπτεμβρίου 17, 2016 by sofiaathanasiadou

koritsaki3

Σοκ έχει προκαλέσει η ιστορία της εννιάχρονης από τα Ιωάννινα η οποία λόγω του ανηλεούς bullying που υπέστη υποχρεώθηκε να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση προκειμένου να σταματήσουν οι επιθέσεις σε βάρος της για τα αυτιά της.

Η Εφη, η μητέρα της μικρής μίλησε στο protothema.gr και εξήγησε τους λόγους που την οδήγησαν να καταγγείλει το περιστατικό αλλά και να προχωρήσει σε αυτή τη λύση προκειμένου να εξασφαλίσει την ηρεμία της κόρης της.

«Η οικογένεια μου κι εγώ περάσαμε έναν Γολγοθά. Το κοριτσάκι μου είναι 9,5 ετών τώρα και για ένα ολόκληρο σχολικό έτος ζούσε έναν εφιάλτη από ένα άλλο αγοράκι, μεγαλύτερης τάξης. Όταν το κοριτσάκι μου γεννήθηκε τα αυτάκια του είχαν μέγεθος αρκετά μεγαλύτερο από το φυσιολογικό και για τον λόγο αυτό άρχισαν να το κοροϊδεύουν στο σχολείο. Εκείνο το συγκεκριμένο αγοράκι, λοιπόν, την κορόιδευε συνέχεια. Της έλεγε είσαι «ο Ντάμπο το ελεφαντάκι», είσαι μια «τσιγγάνα, γύφτισσα» και της φώναζε με επιφωνήματα «ουουουοουου» και τον άκουγαν και τα αλλά παιδιά και το παιδί μου γινόταν ο περίγελος του σχολείου. Επίσης, πολλές φορές την είχε χτυπήσει στα αυτιά της. Ο αδερφός της που είναι ένα χρόνο μεγαλύτερος από τη κόρη μου, σήμερα είναι 11 ετών, τα έβλεπε όλα αυτά στο σχολείο και έπαιρνε την αδερφούλα του αγκαλιά και της έλεγε συνέχεια «μην κλαις». Είχαμε αρρωστήσει όλοι οικογενειακώς» καταγγέλλει η μητέρα.

Μάλιστα, παρά το γεγονός ότι απευθύνθηκε στον διευθυντή του σχολείου, το πρόβλημα δεν λύθηκε. «Πήγα στον διευθυντή, μια, δυο, τρεις φορές. Έκανε παρατήρηση και μέχρι εκεί. Όταν το πρωί ξυπνούσε το παιδί και ερχόταν η ώρα να την πάω στο σχολείο, την έπιανε πόνος και σφίξιμο στο στομάχι, την έβλεπα που βούρκωναν τα ματάκια της. Δεν ήθελε να πηγαίνει σχολείο, δεν ήθελε να πιάνει τα μαλλιά της κοτσίδα και λυμένα που τα είχε τα μαλλιά της πάλι τα αυτάκια της φαίνονταν. Έφτασα στο σημείο να την πηγαίνω σε ψυχολόγο. Πάντα είχαμε στην άκρη του μυαλού μας κι εγώ και ο πατέρας της να  πάμε να της κάνουμε πλαστική στα αυτιά αλλά ήθελα να το κάνει αυτό μόνη της όταν θα μεγάλωνε και όχι από τώρα. Από την άλλη δεν ήθελα να της αλλάξω σχολείο γιατί εκεί είχε τις φίλες της, είχε τη σχολική του σειρά και δεν ήθελα να της τα αλλάξω όλα. Τελικά, πήραμε την απόφαση για χειρουργείο. Το παιδί στην αρχή φοβήθηκε αλλά έπρεπε και ήθελε και αυτή να το κάνει. Δεν ήταν εύκολα τα πράγματα. Είναι μια επώδυνη εγχείριση. Της έκαναν ολική νάρκωση. Μετά για 15 με 20 μέρες πονούσε και της δίναμε παυσίπονα για να σταματήσουν οι πόνοι. Στη συνέχεια έπρεπε να πάει σχολείο. Εκείνο το διάστημα πήγαινε με τους επιδέσμους στο κεφάλι. Φορούσε τους επιδέσμους, κοιμόταν και διάβαζε με τους επιδέσμους στο κεφάλι. Μετά φορούσε κορδέλα στα μαλλιά της για να μην φαίνονται. Εκείνες τις ημέρες δεν την πείραζε κανείς και νομίζαμε ότι το μαρτύριο μας τελείωσε. Δυστυχώς, όμως, τα πειράγματα συνεχίστηκαν και μετά το χειρουργείο. Πάλι οι ίδιες κοροϊδίες… Περάσαμε πολύ δύσκολα» θυμάται.

Η οικογένεια αποφάσισε να αλλάξει σχολείο στην μικρή αφού το bullying συνεχιζόταν και μετά την πλαστική επέμβαση. «Φέτος, αλλάξαμε σχολείο γιατί η κατάσταση είχε ξεφύγει. Τώρα είναι σε ένα καλύτερο σχολείο, με έναν πιο υπεύθυνο διευθυντή και τη βλέπω χαρούμενη. Εγώ σαν Έφη έχω κάποιες ενοχές μέσα μου γιατί νιώθω ότι δεν το κυνήγησα όσο θα έπρεπε το θέμα με το παιδί μου. Ήμουν ευγενική με τον διευθυντή, δεν τσακώθηκα ποτέ, δεν μίλησα ποτέ με τους γονείς του παιδιού που κορόιδευαν τη κορούλα μου, γιατί δεν ήθελα σαν οικογένεια να φτάσουμε στα άκρα. Περάσαμε τον Γολγοθά μόνοι μας».

 

Πηγή: www.athensvoice.gr

Advertisements

Οι γυναικοπαρέες σώζουν ζωές

Published Σεπτεμβρίου 17, 2016 by sofiaathanasiadou

types_of_humor1-medium

Στην ιατρική σχολή του πανεπιστημίου του Stanford, μια ομάδα κορυφαίων ερευνητών μελετά εδώ και χρόνια την αλληλεπίδραση ανάμεσα στο κοινωνικό περιβάλλον, το νου, τον εγκέφαλο και το σώμα, προκειμένου να καταλάβει με ποιους τρόπους η μοναξιά, το άγχος ή η ανθρώπινη συνύπαρξη και η υποστήριξη μπορούν να επηρεάσουν την υγεία.

Ο επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας David Spiegel δήλωσε πρόσφατα ότι το καλύτερο πράγμα που μπορεί να κάνει ένας άντρας για την υγειά του, είναι να βρει μια σύντροφο και να παντρευτεί. Μια γυναίκα, το καλύτερο που έχει να κάνει για να προστατέψει την υγεία της είναι να καλλιεργεί και να φροντίζει τη σχέση με τις φιλενάδες της. Όλοι στο ακροατήριο γέλασαν. Όμως ο Dr. David Spiegel σοβαρολογούσε. Η φράση του συνόψιζε τα ερευνητικά αποτελέσματα μιας ολόκληρης δεκαετίας.

Ήδη από το 2002, αρκετοί ερευνητές μελετούν τη σημασία της γυναικείας φιλίας. Αρχικά αντίστοιχες έρευνες έμοιαζαν να αναζητούν το αυτονόητο και αντιμετωπίζονταν με ειρωνεία. Όλοι ξέρουν ότι για τις γυναίκες, οι φίλες είναι οι πιο «σημαντικοί άλλοι».

Ξέρουν επίσης ότι οι γυναίκες συνδέονται με τρόπο διαφορετικό από εκείνον των αντρών, ότι επικοινωνούν διαφορετικά, αγαπούν διαφορετικά, βλέπουν τον κόσμο με άλλο μάτι. Η επιστήμη απέδειξε (σε μια έρευνα – σταθμό από το πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες – UCLA) ότι ο γυναικείος εγκέφαλος αντιδρά στο άγχος παράγοντας οξυτοκίνη -την περιβόητη «ορμόνη της αγάπης». Χάρη σε αυτήν, η αντίδραση «πολεμάω ή φεύγω» (fight or flight) μαλακώνει κι έτσι η γυναίκα αποφεύγει τις δύο ακραίες συμπεριφορές και αντιδρά πιο ήπια. Η οξυτοκίνη είναι αυτή που προσφέρει το βιολογικό κίνητρο στις γυναίκες να συνυπάρχουν με άλλες

γυναίκες και επίσης να φροντίζουν τα παιδιά τους.

Επιπλέον, ο διαφορετικός τρόπος με τον οποίο συνδέονται και συνυπάρχουν οι γυναίκες τις βοηθά να αντιμετωπίζουν το άγχος και πολύ δύσκολες δοκιμασίες στη ζωή τους. Ο ποιοτικός χρόνος που έχει μια γυναίκα με τις φίλες της προκαλεί στον οργανισμό της, την παραγωγή περισσότερης σεροτονίνης, ενός νευροδιαβιβαστή που βοηθά στην καταπολέμηση της κατάθλιψης και δημιουργεί ένα αίσθημα ευεξίας.

Οι γυναίκες μοιράζονται συναισθήματα, ενώ οι άντρες δημιουργούν σχέσεις με άξονα τις δράσεις τους. Είναι εξαιρετικά σπάνιο για έναν άντρα να καθίσει να μιλήσει με τους φίλους του για το πώς αισθάνεται ή για το πώς πάνε τα πράγματα στη ζωή του. Θα μιλήσει για τον αθλητισμό, για τα αυτοκίνητα, για το ψάρεμα, για το στρατό…

Οι γυναίκες αυτό είναι που κάνουν μεταξύ τους. Ανοίγουν την ψυχή τους και μοιράζονται. Με τις φίλες, με τις αδερφές, με τις μαμάδες τους… Οι επιστήμονες τώρα ξέρουν ότι αυτός ο χρόνος που περνάνε οι γυναίκες μαζί με άλλες γυναίκες είναι τόσο σημαντικός για την υγεία και τη φυσική τους κατάσταση, όσο το τρέξιμο

και η άθληση γενικότερα.

«Τείνουμε να πιστεύουμε ότι φροντίζουμε το σώμα μας όταν γυμναζόμαστε και να θεωρούμε ότι είναι χαμένος, μη παραγωγικός ο χρόνος που περνάμε απλά για να είμαστε με τους φίλους μας». Η επιστημονική έρευνα αποδεικνύει το μεγάλο λάθος και τονίζει ότι, στην πραγματικότητα, η αδυναμία ενός ανθρώπου να δημιουργεί και να διατηρεί ποιοτικές διαπροσωπικές σχέσεις, όπου μοιράζεται τα συναισθήματά του, είναι το ίδιο καταστροφική για την υγεία όσο το κάπνισμα.

Εμπρός λοιπόν, να επενδύσουμε ξανά χρόνο και φροντίδα στις παρέες των γυναικών! Κάνουν καλό στην υγεία!

Πηγή: fe-mail.gr

w.newsbeast.gr

Γιατί τα παιδιά μας βαριούνται τόσο στο σχολείο, δε μπορούν να περιμένουν, απογοητεύονται εύκολα και δεν έχουν πραγματικούς φίλους;

Published Σεπτεμβρίου 16, 2016 by sofiaathanasiadou

varietai_2014_7_29_14_22_30_b2

Της Ιωάννας Φωτοπούλου,

Πριν από λίγο καιρό διάβασα ένα πολύ καλό άρθρο που εξηγεί ένα φαινόμενο που βιώνουμε όλοι στις τάξεις μας και με τα χρόνια γίνεται όλο και πιο έντονο. Έτσι αποφάσισα να το μεταφράσω και να το αναρτήσω εδώ πιστεύοντας ότι κάποιοι θα βοηθηθούν διαβάζοντας το. Αν μη τι άλλο, για μας τους εκπαιδευτικούς είναι παρηγορητικό να γνωρίζουμε ότι δεν ευθυνόμαστε μόνο εμείς και η καλοκαιρινή μας άδεια για όλα τα δεινά του κόσμου…

Είμαι εργοθεραπεύτρια με 10ετή εμπειρία εργασίας με παιδιά, γονείς και δασκάλους. Συμφωνώ απόλυτα με το μήνυμα του δασκάλου που έλαβα πρόσφατα, ότι τα παιδιά μας χειροτερεύουν όλο και περισσότερο σε πολλά ζητήματα. Ακούω σταθερά την ίδια άποψη από κάθε δάσκαλο που συναντώ. Αδιαμφισβήτητα, καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετούς πορείας μου, έχω δει και εξακολουθώ να βλέπω μία πτώση στην κοινωνική, συναισθηματική και ακαδημαϊκή λειτουργικότητα των μαθητών καθώς και μια ραγδαία αύξηση των μαθησιακών δυσκολιών και άλλων διαγνώσεων.

Τα σημερινά παιδιά έρχονται στο σχολείο συναισθηματικά ανώριμα για μάθηση και υπάρχουν πολλοί παράγοντες στο μοντέρνο τρόπο ζωής μας που συμβάλουν σε αυτό. Όπως γνωρίζουμε, ο εγκέφαλός μας είναι εύπλαστος. Μέσα από το περιβάλλον μπορούμε να κάνουμε τον εγκέφαλο δυνατότερο ή πιο αδύναμο. Ειλικρινά πιστεύω ότι παρά τις καλύτερες προθέσεις μας δυστυχώς σχηματίζουμε τον εγκέφαλο των παιδιών μας προς τη λάθος κατεύθυνση. Και παρακάτω θα αναλύσω το γιατί…

Δωρεάν υπηρεσία φύλαξης παιδιών…η πληρωμή σας περιμένει στην επόμενη γωνία. Παίζουμε με το νευρικό σύστημα των παιδιών μας, με την προσοχή τους και με την ικανότητά τους να λαμβάνουν ικανοποίηση καθυστερημένα. Συγκρινόμενη με την εικονική πραγματικότητα, η καθημερινή ζωή είναι βαρετή. Όταν τα παιδιά έρχονται στην τάξη, εκτίθενται σε ανθρώπινες φωνές και οπτικά ερεθίσματα που έρχονται σε αντίθεση με το βομβαρδισμό από εκρήξεις γραφικών και ειδικά εφέ τα οποία είναι συνηθισμένα να βλέπουν στις οθόνες τους. Μετά από ώρες εικονικής πραγματικότητας το να επεξεργαστείς πληροφορίες σε μια τάξη γίνεται όλο και μεγαλύτερη πρόκληση για τα παιδιά μας επειδή ο εγκέφαλός τους είναι συνηθισμένος στα υψηλά επίπεδα διέγερσης που προκαλούν τα βιντεοπαιχνίδια. Η ανικανότητα της επεξεργασίας χαμηλότερων επιπέδων διέγερσης καθιστά τα παιδιά ευάλωτα στις ακαδημαϊκές προκλήσεις. Επιπλέον, η τεχνολογία μας αποσυνδέει συναισθηματικά από τα παιδιά μας και τις οικογένειές μας. Η συναισθηματική διαθεσιμότητα των γονέων είναι η κύρια τροφή για τον εγκέφαλο των παιδιών μας. Δυστυχώς, βαθμιαία στερούμε από τα παιδιά μας αυτή την τροφή.

Τα παιδιά παίρνουν οτιδήποτε θέλουν, ακριβώς τη στιγμή που το θέλουν

“Πεινάω!!” Σε ένα δευτερόλεπτο θα σταματήσω στη μέση του δρόμου. “Διψάω! Να ένα μηχάνημα νερού. “Βαριέμαι!” Πάρε το τηλέφωνό μου” Η ικανότητα να λαμβάνεις ικανοποίηση με κάποια καθυστέρηση είναι ένα ένα από τα κλειδιά της μελλοντικής επιτυχίας. Έχουμε όλες τις καλές προθέσεις να κάνουμε τα παιδιά μας ευτυχισμένα, αλλά δυστυχώς τα κάνουμε χαρούμενα βραχυπρόθεσμα και δυστυχισμένα μακροπρόθεσμα. Το να είσαι ικανός να απολαμβάνεις αυτό που θες με κάποια καθυστέρηση σημαίνει ότι έχεις την ικανότητα να λειτουργείς σε συνθήκες στρες. Τα παιδιά μας βαθμιαία γίνονται λιγότερο εξοπλισμένα να τα βγάζουν πέρα ακόμα και με λίγο στρες κάτι το οποίο μελλοντικά γίνεται τεράστιο εμπόδιο στο να επιτύχουν στη ζωή. Η ανικανότητα για καθυστερημένη ικανοποίηση φαίνεται συχνά στις αίθουσες διδασκαλίας, στα εμπορικά κέντρα, στα εστιατόρια και στα καταστήματα παιχνιδιών τη στιγμή που το παιδί ακούει όχι επειδή οι γονείς έχουν διδάξει τον εγκέφαλο των παιδιών τους να παίρνει αυτό που θέλει ακριβώς τη στιγμή που το θέλει.

Τα παιδιά κυριαρχούν στον κόσμο

“Στο γιο μου δεν αρέσουν τα λαχανικά”, “Δεν της αρέσει να πηγαίνει για ύπνο νωρίς”, “δεν της αρέσει να τρώει πρωινό”, “δεν της αρέσουν τα παιχνίδια, αλλά είναι πολύ καλή με το IPAD” “δεν του αρέσει να ντύνεται μόνος του”, “βαριέται να τρώει μόνη της”. Αυτά ακούω διαρκώς από τους γονείς. Από πότε τα παιδιά μας διδάσκουν πώς να είμαστε γονείς; Αν αφήσουμε τα πάντα να εξαρτώνται από αυτά, το μόνο που θα κάνουν θα είναι να τρώνε μακαρόνια με τυρί, παγωτό, να βλέπουν τηλεόραση, να παίζουν με τα tablet τους και ποτέ να μην πηγαίνουν για ύπνο. Τι καλό τους κάνουμε με το να τους δίνουμε αυτό που θέλουν όταν γνωρίζουμε ότι δεν είναι καλό γι’αυτά; Χωρίς την κατάλληλη τροφή και ένα καλό βραδινό ύπνο τα παιδιά μας έρχονται στο σχολείο ευερέθιστα, αγχωμένα και με διάσπαση προσοχής. Επιπρόσθετα, τους στέλνουμε το λάθος μήνυμα. Μαθαίνουν ότι μπορούν να κάνουν ότι θέλουν και να μην κάνουν ότι δε θέλουν. Η λογική ότι πρέπει να το κάνεις απουσιάζει. Δυστυχώς, προκειμένου να πετύχουμε τους διάφορους στόχους στη ζωή μας πρέπει να κάνουμε ότι είναι απαραίτητο το οποίο μπορεί να μη συμπίπτει πάντοτε με αυτό που θέλουμε. Για παράδειγμα, αν ένα παιδί θέλει να είναι άριαστος μαθητής, πρέπει να μελετήσει σκληρά. Αν θέλει να γίνει ένας επιτυχημένος ποδοσφαιριστής, πρέπει να προπονείται κάθε μέρα. Τα παιδιά μας γνωρίζουν πολύ καλά τι θέλουν αλλά δυσκολεύονται πάρα πολύ να κάνουν αυτό που πρέπει για να πετύχουν τους στόχους τους. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα ανεπίτευκτους στόχους και αφήνει τα παιδιά απογοητευμένα.

Ατέλειωτη διασκέδαση

Έχουμε δημιουργήσει έναν κόσμο τεχνητής διασκέδασης για τα παιδιά μας. Δεν υπάρχουν βαρετές στιγμές. Αμέσως μόλις ησυχάσουν, τρέχουμε να τα διασκεδάσουμε πάλι γιατί διαφορετικά νοιώθουμε ότι δεν εκπληρώνουμε το γονεϊκό μας καθήκον. Ζούμε σε δύο διαφορετικούς κόσμους. Αυτά έχουν τον κόσμο της διασκέδασης κι εμείς τον κόσμο της δουλειάς. Γιατί τα παιδιά μας δε μας βοηθάνε στην κουζίνα ή στη μπουγάδα; Γιατί δε μαζεύουν τα παιχνίδια τους; Τα παραπάνω αποτελούν βασική μονότονη εργασία που εκπαιδεύουν τον εγκέφαλο να μπορεί να εργάζεται και να είναι λειτουργικός υπό συνθήκες βαρεμάρας. Είναι το ίδιο τμήμα του εγκεφάλου που χρησιμοποιείς ώστε να είσαι τελικά εκπαιδεύσιμος στο σχολείο. Όταν οι μαθητές έρχονται στο σχολείο και είναι ώρα για αντιγραφή, η απάντησή τους είναι δε μπορώ. Είναι πολύ δύσκολο, πολύ βαρετό. Γιατί; Επειδή το αντίστοιχο τμήμα του εγκεφάλου δεν είναι εκπαιδευμένο για να εκτελεί βαρετές και μονότονες δουλειές. Εκπαιδευέται όμως μέσα από τη δουλειά.

Περιορισμένη κοινωνική αλληλεπίδραση.

Είμαστε όλοι απασχολημένοι, έτσι δίνουμε στα παιδιά μας ψηφιακά γκατζετάκια και τα καθιστούμε επίσης απασχολημένα. Τα παιδιά στο παρελθόν συνήθιζαν να παίζουν έξω, όπου στα μη δομημένα φυσικά περιβάλλοντα, μάθαιναν και εξασκούσαν τις κοινωνικές τους δεξιότητες. Δυστυχώς, η τεχνολογία αντικατέστησε το εξωτερικό παιχνίδι. Επίσης, η τεχνολογία έκανε τους γονείς λιγότερο διαθέσιμους στην κοινωνική αλληλεπίδραση με τα παιδιά τους. Προφανώς, τα παιδιά μας έμειναν πίσω…το γκατζετάκι που έχουμε για το μπέιμπι σίτινγκ δεν είναι εξοπλισμένο για την ανάπτυξη κοινωνικών δεξιοτήτων. Οι πιο επιτυχημένοι άνθρωποι είναι αυτοί που έχουν θαυμάσιες κοινωνικές δεξιότητες. Αυτή είναι η προτεραιότητα!

Ο εγκέφαλος είναι σαν ένας μυς που είναι εκπαιδεύσιμος και επανεκπαιδεύσιμος. Εαν θέλεις το παιδί σου να είναι ικανό να κάνει ποδήλατο, του διδάσκεις ποδηλατικές ικανότητες. Εαν θέλεις το παιδί σου να μάθει να περιμένει, πρέπει να του διδάξεις υπομονή. Εαν θέλεις το παιδί σου να μάθει να κοινωνικοποιείται, πρέπει να του διδάξεις κοινωνικές δεξιότητες. Το ίδιο εφαρμόζεται και σε όλες τις άλλες δεξιότητες. Δεν υπάρχει διαφορά!!

Ωστόσο, μπορείς να κάνεις τη διαφορά στη ζωή του παιδιού σου με το να εκπαιδεύσεις τον εγκέφαλό του έτσι ώστε το παιδί σου να λειτουργεί με επιτυχία σε κοινωνικό, συναισθηματικό και ακαδημαϊκό επίπεδο. Και να πως:

Περιόρισε την τεχνολογία και επανασυνδέσου συναισθηματικά με το παιδί σου.

Κάντε οικογενειακά δείπνα, βραδιές επιτραπέζιων παιχνιδιών, πηγαίνετε για ποδηλασία, περιπάτους στην εξοχή με φακό τη νύχτα.
Εκπλήξτε τα με λουλούδια, μοιραστείτε μαζί τους ένα χαμόγελο, γαργαλήστε τα, βάλτε ένα σημείωμα αγάπης πίσω από την πλάτη τους ή κάτω από το μαξιλάρι τους, κάντε τους έκπληξη με το να τα πάτε έξω για φαγητό μια μέρα μετά το σχολείο, χορέψτε μαζί, μπουσουλήστε μαζί, παίξτε μαξιλαροπόλεμο.
Εκπαιδεύστε τα στην καθυστερημένη απόλαυση

Κάντε τα να περιμένουν!!! Δεν είναι κακό να περνάνε διαστήματα όπου βαριούνται. Είναι το πρώτο βήμα προς τη δημιουργικότητα.
Βαθμιαία αυξήστε το χρόνο μεταξύ του θέλω και του παίρνω
Αποφύγετε τη χρήση τεχνολογίας στο αυτοκίνητο και στο εστιατόριο. Αντί γι’ αυτό διδάξτε τα να περιμένουν συζητώντας ή παίζοντας.
Περιορίστε το διαρκές τσιμπολόγημα.
Μη φοβάστε να θέσετε όρια. Τα παιδιά χρειάζονται όρια για να μεγαλώσουν ευτυχισμένα και υγειή.

Κάντε ένα χρονοδιάγραμμα για τις ώρες των γευμάτων, του ύπνου και τη χρήση τεχνολογίας.
Σκεφτείτε τι έιναι καλό γι’αυτά, όχι τι θέλουν και τι δε θέλουν. Θα σας ευχαριστούν αργότερα στη ζωή τους γι ‘αυτό. Η γονεϊκότητα είναι μια σκληρή δουλειά. Πρέπει να είσαι δημιουργικός ώστε να τα καταφέρεις να κάνουν αυτό που είναι καλό γι’αυτά επειδή τις περισσότερες φορές αυτό έρχεται σε αντίθεση με αυτό που θέλουν.
Τα παιδιά χρειάζονται πρωινό και θρεπτικό φαγητό. Πρέπει να ξοδέψουν χρόνο σε εξωτερικές δραστηριότητες και να πάνε για ύπνο σε μία σταθερή ώρα έτσι ώστε να έρθουν στο σχολείο διαθέσιμα για μάθηση την επόμενη μέρα.
Μετατρέψτε τα πράγματα που δεν τους αρέσει να κάνουν ή να προσπαθούν σε διασκεδαστικά, συναισθηματικά διεγερτικά παιχνίδια.
Διδάξτε τα παιδιά σαν να κάνουν μονότονη εργασία από τα πρώτα χρόνια της ζωής τους καθώς αυτό είναι το θεμέλιο για τη μελλοντική εργασιμότητα.

Να διπλώνουν τα στεγνά ρούχα, να μαζεύουν τα παιχνίδια τους, να απλώνουν ρούχα, να τοποθετούν στη θέση τους τα ψώνια από το σούπερ μάρκετ και τη λαϊκή, να στρώνουν τραπέζι, να στρώνουν το κρεβάτι τους
Να είστε δημιουργικοί. Αρχικά κάντε το διεγερτικό και διασκεδαστικό έτσι ώστε ο εγκέφαλός τους να το συνδέσει με κάτι θετικό
Διδάξτε τους κοινωνικές δεξιότητες

Διδάξτε τους να περιμένουν τη σειρά τους, να μοιράζονται, να χάνουν, να κερδίζουν, να συμβιβάζονται, να λένε όμορφα λόγια στους άλλους, να χρησιμοποιούν το ευχαριστώ και το παρακαλώ.
Από την εμπειρία μου σαν εργοθεραπεύτρεια, τα παιδιά αλλάζουν, τη στιγμή που οι γονείς αλλάζουν την οπτική τους για τη γονεϊκότητα. Βοηθήστε τα παιδιά σας να επιτύχουν στη ζωή εκπαιδεύοντας και δυναμώνοντας τον εγκέφαλό τους νωρίς παρά αργά!!!

Victoria Prooday

Πηγή: enabloggiatosxoleio.gr

Διαβάστηκε εδώ: www.babyads.gr

Αφού δεν έχω πρόβλημα, γιατί δεν μπορώ να κάνω παιδί;

Published Σεπτεμβρίου 1, 2016 by sofiaathanasiadou
tryingforababy

“Έχω πολύ φορτωμένο πρόγραμμα. Μέχρι το τέλος του άλλου μήνα θα πρέπει να έχω μείνει έγκυος”.

Συχνά συναντώ γυναίκες με το παραπάνω σκεπτικό. Που κάνουν τα πάντα στη ζωή τους βάσει λίστας. Υπερ-οργανωμένες γυναίκες που μέχρι την απόκτηση του παιδιού, τους «έχει βγει» σύμφωνα με το πρόγραμμα. Όλη τους η ζωή έχει πάει ρολόι, έχουν τελειώσει τις σπουδές τους, έχουν βρει δουλειά, κάνουν καριέρα, έχουν βρει ταίρι, έχουν αποκτήσει οικονομική ευχέρεια και τώρα έχει έλθει και η ώρα να αποκτήσουν ένα ή, ακόμα καλύτερα, δύο παιδιά. Κατά προτίμηση μάλιστα ένα αγόρι για αρχή κι ένα κορίτσι γρήγορα μετά…

Συνήθως ο σύντροφος ακολουθεί το πρόγραμμα χωρίς αντίρρηση και αρχίζουν οι προσπάθειες. Σε ένα μεγάλο ποσοστό το μωρό έρχεται υπάκουα αμέσως. Η λίστα συμπληρώνεται και η ζωή συνεχίζεται. Υπάρχει, όμως, κι ένα ολοένα αυξανόμενο ποσοστό ζευγαριών που έρχονται προ εκπλήξεως.

Ανακαλύπτουν ότι, παρόλο που το πρόγραμμά τους το επιτάσσει, το μωρό δεν έρχεται με τίποτα. Αλλά και τότε, υπάρχει λύση. Γρήγορη, εύκολη, αποτελεσματική. Να κάνουμε εξωσωματική! Η ηλικία δεν είναι πρόβλημα, τα ωάρια και το σπέρμα φτιάχνονται, οι ορμόνες ρυθμίζονται, παίρνουν κι ένα κάρο φάρμακα και ορμόνες και έτοιμες!

Και οποία έκπληξη! Αποτυχία…

Μα πώς είναι δυνατόν; Το σπέρμα ήταν ξεδιαλεγμένο από εκατομμύρια! Καταπληκτική ποιότητα, κινητικότητα “φόρμουλα ένα”! Και το ωάριο, είτε φρέσκο, είτε κατεψυγμένο, σε άριστη πάντως κατάσταση. Το ενδομήτριο τέλειο, οι ορμόνες τέλειες! Πώς είναι δυνατόν να μην ήρθε το παιδί;

Φαίνεται ότι τα παιδιά είναι ανυπάκουα. Δεν ξέρουν από λίστες. Δεν έρχονται όποτε θέλουμε εμείς και δεν εννοούν να υποκλιθούν στις προσταγές του προγράμματός μας.

Η πραγματικότητα είναι ότι κανείς δεν ξέρει πώς έρχονται τα μωρά στον κόσμο. Εάν έφτανε ένα ωάριο και ένα σπερματοζωάριο, τότε η εξωσωματικές θα είχαν 100% επιτυχία. Έχουν όμως μόνο 20%. Το υπόλοιπο 80% τί γίνεται;

Το βέβαιο είναι ότι το μωρό δεν είναι μαγιονέζα που την αγοράζεις από το super market όποτε τη χρειαστείς. Στις περιπτώσεις, λοιπόν, όπου οι γυναίκες είναι θύματα της λίστας τους, το γεγονός αυτό καθεαυτό της μη επιτυχίας είναι το κρυμμένο μήνυμα. Η αποτυχία είναι η χρυσή ευκαιρία να αναζητήσουν και να δουλέψουν συνειδητά πάνω στην ψυχοσωματική τους ισορροπία. Οι γυναίκες που θέλουν να έχουν τον απόλυτο έλεγχο της ζωής τους έχουν ανάγκη αυτή την “αναποδιά”. Χρειάζεται να “τύχει” αυτό το απρόοπτο για να καταλάβουν ότι η ζωή δεν ελέγχεται. Η ζωή είναι γεμάτη απροσδόκητες καταστάσεις. Και μόνο όταν αποδεχτείς αυτή την πραγματικότητα, αυτό το δεδομένο της ζωής, μπορείς να είσαι ελεύθερος και ανοικτός σε κάθε ενδεχόμενο.

Και όταν κάθε ενδεχόμενο είναι εφικτό, όταν απελευθερωθείς από το υποχρεωτικό, όταν κατακτήσεις την ελευθερία σου από οποιοδήποτε πρόγραμμα, υποχρέωση και εξαναγκασμό, τότε είναι που έχεις μεγιστοποιήσει την πιθανότητα να σου συμβεί αυτό που θέλεις. Και τότε είναι και που θα μπορέσεις να εκτιμήσεις και να απολαύσεις στην πραγματική του διάσταση το δώρο που σου δίνεται.

Πηγή:www.themamagers.gr

Μία μανούλα σε σχολικό πανικό…

Published Αύγουστος 31, 2016 by sofiaathanasiadou

baby

Της Δέσποινας Ρούσσου

Δυο ροζ γραμμούλες σου επιβεβαιώνουν ότι ένα  μικροσκοπικό ανθρωπάκι μεγαλώνει μέσα στην κοιλίτσα σου … Λίγο μετά το έχεις αγκαλιά στο μαιευτήριο και ξαφνικά το ακούς να σε λέει «μαμά». Το κρατάς στα πρώτα του βήματα, του μαθαίνεις να κρατάει τις μπογιές, του διαβάζεις παραμύθια, το νανουρίζεις σιγοτραγουδώντας, προσπαθείς μέσα από τη φύση να του μάθεις τον κόσμο και ξαφνικά έρχεται εκείνη η στιγμή που βάζεις μια υπογραφή για να πάει παιδικό σταθμό….

Τα συναισθήματα πολλά και ανάμεικτα. Το κοιτάς που τρέχει ανέμελο στο σπίτι έτοιμο να κατακτήσει τον κόσμο, χαμογελάς καμαρώνεις και χαίρεσαι που ο σπόρος σου μεγάλωσε και βγήκε από τις φτερούγες σου.  Ή μήπως δεν χαίρεσαι;   όχι , όχι χαίρεσαι…  απλά νοσταλγείς τις στιγμές που ήταν λίγο πιο μικρό και νιώθεις ότι ο χρόνος περνάει από πάνω τους τόσο γρήγορα.  Πέρυσι έκλαιγε γιατί ήθελε αγκαλιά και τώρα σχεδόν το παρακαλάς για μια αγκαλίτσα και ζητιανεύεις για ένα φιλάκι…

«Μεγάλωσε»  μουρμουρίζεις, θα πάει και σχολείο, θα κάνει φίλους και θα  δει μια μικρογραφία της ζωής που τον περιμένει εκτός σπιτιού. Θα δει πόσο σκληρός είναι ο κόσμος… Πας να χαμογελάσεις και ξαφνικά ο πανικός σε κυριεύει. Κι αν τα παιδάκια του πουν κάτι και το πληγώσουν?  Κι αν η δασκάλα δεν το δει αυτό για να το διορθώσει; Κι αν… Κι αν…  Κι αν… Μέσα σε όλο αυτό σου περνάει από το μυαλό να το αφήσεις και φέτος σπίτι. » Και τι έγινε; Ας πάει του χρόνου», σκέπτεσαι αλλά η επόμενη σκέψη σε προσγειώνει αφού και του χρόνου το ίδιο θα νιώθεις. Άσε που όσο πιο μεγάλο είναι τόσο πιο δύσκολα προσαρμόζεται…

Σερφάρεις στο διαδίκτυο. Ευτυχώς υπάρχουν άπειρες μαμαδοσελίδες.  Ανοίγεις αρκετές και μέσα στα πρόσφατα άρθρα τους διαβάζεις για σχολεία κάθε είδους και για όλες τις τσέπες. Μαθαίνεις και για τα καλοκαιρινά σχολεία. Εκεί που βιάζεσαι να αναρωτηθείς ποιος θα έστελνε το παΐδι του σε καλοκαιρινό σχολείο ανακαλύπτεις ότι είναι κάτι σαν κατασκήνωση…   Ρουφάς το ένα άρθρο μετά το άλλο όπως ένας χωρισμένος ρουφάει τα ποτά σε ξενύχτι.   Κάπου εκεί συναντάς μαμάδες χαλαρές και κουλ, μαμάδες που μοιράζονται τις εμπειρίες τους, μαμάδες με τις ίδιες ανησυχίες που σκέφτονται σαν εσένα, μαμάδες που δεν έχουν καμία χείρα βοήθειας και που τους καλοκαιρινούς μήνες επέλεξαν ένα καλοκαιρινό σχολείο, μαμάδες που χαμογελάνε με τον πανικό σου γιατί τον έχουν περάσει και ξέρουν και μαμάδες που απλώς γελούν με τις σκέψεις σου γιατί δεν τις συμμερίζονται, δεν τις καταλαβαίνουν. Μέσα από όλο τον διαδικτυακό περίπατο διαβάζεις πολλά και αντιλαμβάνεσαι ακόμα περισσότερα…

Κλείνεις τον υπολογιστή αναστενάζεις και αναφωνείς  ΄΄Είστε κι εσείς οι μαμάδες που όταν έκλεισαν τα σχολεία πανικοβληθήκατε για το που θα αφήσετε τα παιδιά σας, είμαστε κι εμείς οι μαμάδες που έχουμε πανικοβληθεί στην ιδέα ότι θα πάνε σχολείο”. Εκεί κάπου στη μέση της μητρικής μας διαδρομής θα συναντηθούμε όλες κάποια μέρα. Είμαι σίγουρη…

Πηγή:www.babyads.gr

Η ΜΕΛΩΔΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΡΧΙΑΣ 5- ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

Published Αύγουστος 29, 2016 by sofiaathanasiadou

 

sxoleio
Κείμενο:

Χθες το βράδυ ονειρεύτηκα ότι συνόδευα τα παιδιά μου στο σχολείο των ονείρων μου, ανάμεσα σε μαμάδες-ξωτικά που μιλούσαν αλλόκοτες γλώσσες σέρνοντας από το χέρι τους τούς ηγέτες τού αύριο. Το στόμα τους ξέβραζε χρήμα· το ίδιο και η ματιά τους. Σαν τον Μίδα, τον βασιλιά της Φρυγίας, οτιδήποτε άγγιζαν γινόταν χρυσός: τα λουλούδια, τα δέντρα, τα φαγητά, το νερό, οι πίνακες, τα θρανία, τα ίδια τους τα παιδιά. Άρχισα να τρέχω σαν τρελή με τα μικρά στην αγκαλιά και την ανάσα κομμένη. Και τότε, κατάφερα επιτέλους να ξυπνήσω…  

«Και γιατί θέλετε να γράψετε τα παιδιά στο σχολείο μας;» με ρωτάει στο τηλέφωνο η γραμματέας. Οσμίζομαι πως στην άλλη άκρη της γραμμής βρίσκεται ένα αντίγραφο πωλήτριας χαϊκλασάτης μπουτίκ, που αν δεν διαθέτεις φραγκάτο όνομα και τουπέ μεγατόνων σε πετάει έξω από την «παράγκα», όπως ακριβώς την Julia Roberts στο Pretty Woman. Διαισθάνομαι πως η αλήθεια μου, που έγκειται αποκλειστικά στην αναγκαιότητα του να γυρνάνε τα παιδιά στο σπίτι αργά το απόγευμα –ταϊσμένα, διαβασμένα και «φροντισμένα» με αγγλικά, γαλλικά, πιάνο, μπαλέτο και καράτε, γιατί δεν έχω ούτε ελεύθερο χρόνο ούτε ελεύθερους ανθρώπους– θα την κάνει να μου κλείσει μανιασμένα το τηλέφωνο στη μούρη. Αποφεύγω να της απαντήσω καταφέρνοντας να κλείσω το πολυπόθητο ραντεβού για ένα μήνα μετά: «Πιο πριν δεν μπορούμε, κυρία μου, έχουμε πολλά ραντεβού. Αρχές Μαρτίου μπορείτε;» Μπορώ. Βαδίζω στους καταπράσινους κήπους του εκπαιδευτηρίου των ονείρων μου με βήμα γοργό, μην και αργήσω στο ραντεβού και η wanna be director, που η καρέκλα της γραμματείας την κάνει να αισθάνεται τουλάχιστον ως μία εκ των ιδιοκτητών, σηκώσει φρύδι και με επιπληκτικό νεύμα μού δείξει, αντί για την πόρτα της διευθύντριας, εκείνη της εξόδου. Πού και πού κοντοστέκομαι. Στην πισίνα, στο γήπεδο του ποδοσφαίρου, στο τερέν του τένις, στην καντίνα-υπερπαραγωγή, ένα παιδί σε προαύλιο ξένο που θέλει να πιαστεί από τη φούστα της μαμάς του παρακαλώντας την να του αλλάξει σχολείο. Τινάζω από μέσα μου τις απλοϊκές αρχές μου, οπλίζομαι με τη σκέψη του«καλύτερου αύριο για τα δικά μου παιδιά» και θρονιάζομαι ανάμεσα σε δέκα μαμάδες που βρίσκονται εκεί για τον ίδιο ακριβώς λόγο: το καλύτερο μέλλον των δικών τους παιδιών.
Μόνο που το τελευταίο το αντιλαμβάνονται με έναν εκ διαμέτρου αντίθετο τρόπο από τον δικό μου: «Ξέρεις, αυτήν τη χρονιά, θα ζητήσω να βάλουν το παιδί στο τμήμα των… σταρ. Δεν είναι κι άσχημο να έχεις στα πάρτι σου μια ηθοποιό κι έναν τραγουδιστή», λέει η μία. «Εγώ, πάλι, προτιμώ να κάνει παρέα με τον γιο του υπουργού. Καταλαβαίνεις ποιον εννοώ. Ποτέ δεν ξέρεις τι μας ξημερώνει», κόβει η δεύτερη. «Η καλύτερη προοπτική για τα παιδιά είναι να μπουν στην κλίκα με τα παιδιά των εφοπλιστών. Αν μη τι άλλο, αύριο-μεθαύριο το ένα θα υποστηρίζει το άλλο», ράβει η τρίτη. Στην κουβέντα τους τρυπώνουν βίλες, σκάφη, ταξίδια, λούσα και μεγαλεία σε έναν τρελό αγώνα επιδειξιμανίας. Μεμιάς νιώθω σαν παιδί που περισσεύει. Παρείσακτη και αποσυνάγωγη ανάμεσα σε δέκα νεόπλουτες που ταΐζουν τα παιδιά τους χρήματα, ποτίζουν τα παιδιά τους χρήματα, ντύνουν τα παιδιά τους χρήματα, σπουδάζουν τα παιδιά τους χρήματα, ποντάρουν στα παιδιά τους χρήματα. Η επαφή μαζί τους με κάνει να αισθάνομαι σαν κι αυτές κατεδαφίζοντας μέσα μου κάθε έννοια ελευθερίας, απλότητας, ταπεινότητας. Σήμερα είμαι μία από αυτές. Μία ψυχωσική, μία ανόητη, που πιστεύει ότι το μέλλον των παιδιών της εξαγοράζεται με ένα «καλό» σχολείο, «ξεπουλιέται» σε μία επώνυμη παρέα, εξαργυρώνεται έναντι μερικών χιλιάδων ευρώ. Σήμερα, είμαι ίδια με αυτές. Μία κότα υστεροφημίας, έτοιμη να θυσιάσει τα παιδιά της στον βωμό των ψώνιων. Το μυαλό μου κατακλύζεται από  δεκάδες παραδείγματα παιδιών που τελείωσαν σχολεία χωρίς γαλαζοπράσινες πισίνες και πράσινα άλογα, καταφέρνοντας το ακατόρθωτο: την πρωτιά παντού και την ισορροπία στα πάντα.
Όπως η φίλη μου η Μαρία, που μπήκε πρώτη στη Φιλοσοφική σχολή Αθηνών και σήμερα διδάσκει στο Παρίσι, όπως ο γείτονάς μου ο Κώστας, που είναι ένας από τους καλύτερους παιδίατρους της Αθήνας, όπως ο πιτσιρικάς Δημήτρης Αλέτρας από το 10ο Γενικό Λύκειο Λάρισας, που αναδείχθηκε πρόσφατα χρυσός ολυμπιονίκης στην Εθνική Μαθηματική Ολυμπιάδα. Τέτοια παιδιά ονειρεύομαι κι αυτούς τους ενήλικες θαυμάζω. Τέτοια παιδιά θέλω να πλάσω κι αυτή η ενήλικη χαίρομαι να είμαι. Όλες εμείς οι μαμάδες που πασχίζουμε για το «καλύτερο» θα πρέπει να καταλάβουμε πως το καλύτερο των παιδιών μας, των παιδιών όλου των κόσμου, κρύβεται μέσα τους και πως εμείς οφείλουμε απλώς να το φέρουμε στην επιφάνεια όχι πληρώνοντας χαϊκλασάτα σχολεία, αλλά «κλέβοντας» και χαρίζοντάς τους χρόνο από τον δικό μας. Η ανέξοδη, αλλά ταυτόχρονα πανάκριβη ενασχόλησή μας μαζί τους είναι ο μόνος τρόπος για να τα δούμε έτσι όπως ακριβώς τα ονειρευόμαστε: ευτυχισμένα και επιτυχημένα σε όλα τους και, το κυριότερο, απαλλαγμένα από τα κόμπλεξ που μπορεί να τα φορτώσει ένα σχολείο, στο οποίο τους συμμαθητές τους δεν τους πηγαίνει στο σχολείο η μαμά αλλά ο σοφέρ, και που η «πισίνα είναι η προέκταση της μπανιέρας μας, χρυσή μου». Ναι. Το άκουσα κι αυτό και ανατρίχιασα. Όχι με την κυρία που το ξεστόμισε, αλλά με τη δική μου βλακεία που τόλμησα να μπω στον πειρασμό να κάνω την κόρη μου μία από αυτές: φαντασμένα κενή και αφάνταστα κούφια. Η αντιπαθητική γραμματέας έρχεται προς το μέρος μου και με ανασηκωμένο φρύδι με ενημερώνει ότι η διευθύντρια είναι έτοιμη να με δεχθεί. Ανασηκώνω το δικό μου ακόμη ψηλότερα και της λέω πως δεν ενδιαφέρομαι. Πως θα βρω καλύτερο σχολείο για τα δικά μου παιδιά. Πιο γήινο, πιο αληθινό, πιο ταπεινό, με προσιτούς ανθρώπους, αληθινούς γονείς και πολύχρωμα παιδιά χωρίς κολλαριστό μονόγραμμα στο πέτο και προπληρωμένο μέλλον. Άλλωστε όπως έλεγε και ο αγαπημένος μου Μαρκ Τουέιν «Ποτέ δεν επέτρεψα στο σχολείο να αναμειχθεί με την εκπαίδευσή μου…» 

Πηγή: www.talcmag.gr

Αχρηστος εγώ; Το γράμμα ενός μαθητή του δημοτικού που πρέπει ΟΛΟΙ να διαβάσουμε

Published Αύγουστος 23, 2016 by sofiaathanasiadou

10248

Διαβάζοντας το παρακάτω γράμμα είναι σοκαριστικό το γεγονός πώς ένα παιδί καταφέρνει με απλά λόγια και σκέψεις να μας ταρακουνήσει.

«Ξημέρωσε. Νυστάζω. Δεν χόρτασα ύπνο. Ακούω τη φωνή της μαμάς. Τι θα κάνω τώρα; Θέλει να με βάλει να ξαναγράψω αυτή τη ρημάδα την ορθογραφία. Αφού όσες φορές και να τη γράψω, πάλι λάθη θα κάνω.

Είμαι ένας μπουμπούνας. Το “πε κι ο μπαμπάς. Τίποτα δεν θα καταφέρω. Πάλι μαλώσανε χθες. Η μαμά τού είπε να είναι πιο προσεκτικός κι εκείνος είπε πως αυτή φταίει για όλα. Ολο μαλώνουν τελευταία. Δεν θέλω να μαλώνουν και για μένα.Αμάν κι αυτή η μαμά! Πού τη βρίσκει τέτοια όρεξη πρωί πρωί; Κάθε μέρα με βασανίζει. Χθες της είπα ότι δεν την αγαπάω.

Δεν είναι αλήθεια. Την αγαπάω, αλλά ήθελα να την πονέσω. Ξέρω ότι αυτό τη θυμώνει.Και όταν το ακούει βάζει τα κλάματα και αρχίζει να λέει πως για το καλό μου τα κάνει, όλο τρέχει για μένα και τίποτα δεν κάνει για τον εαυτό της και πάλι μαλώνουν με τον μπαμπά γιατί της λέει ότι κάνει τόση πολλή προσπάθεια και μια τρύπα στο νερό κάνει

.Προχθές με πήγαν σε ένα μέρος που έγραφε: παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες. Καλά ήταν. Μου έδωσαν και καραμέλες και με έβαλαν να γράψω κάτι πράγματα. Μετά η μαμά και ο μπαμπάς μίλησαν με μια κυρία. Οταν φύγαμε, ο μπαμπάς ξεφύσαγε και δεν μιλούσε. Πρέπει να έχω κάτι πολύ σοβαρό. Ομως εγώ νιώθω καλά.

Ούτε πυρετό έχω, ούτε η κοιλιά μου πονάει. Μόνο που κάνω πολλά λάθη στην ορθογραφία. Και τα γράμματά μου είναι… στραβούτσικα. Βαρέθηκα να μου γράφει η κυρία «καλύτερα γράμματα». Και δεν μου αρέσει καθόλου να με λένε μπουμπούνα και άχρηστο. Μήπως έχουν δίκιο; Αλλά πάλι, μπορεί ένας άχρηστος να ζωγραφίζει ωραία όπως εγώ; Μου φαίνεται, οι μεγάλοι είναι πιο άχρηστοι.

Β.Κ.Μαθητής ΣΤ” Δημοτικού»
Το γράμμα δημοσιεύθηκε στην Ελευθεροτυπία και στο enet.gr

news24world.com