Τα Δικά Σας!

All posts in the Τα Δικά Σας! category

Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΕΝΟΣ ΠΑΤΕΡΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΥΤΙΣΤΙΚΟ ΓΙΟ ΤΟΥ

Published 11 Ιανουαρίου, 2014 by sofiaathanasiadou

Ο φωτογράφος, Timothy Archibald,προσπαθώντας να βρει μια συναισθηματική γέφυρα ανάμεσα σε αυτόν και το πεντάχρονο αυτιστικό παιδί του,ξεκίνησε να το φωτογραφίζει, ψάχνοντας να βρει  κοινό έδαφος και να κατανοήσει ο ένας τον άλλον.

Το όνομα του φωτογραφικού πρότζεκτ Echolilia» 
Είναι μια εναλλακτική ορθογραφία του  κοινού όρου, «echolalia,» που χρησιμοποιείται στην αυτιστική κοινότητα για να παραπέμψει στη συνήθεια της λεκτικής επανάληψης και αντιγραφής που βρίσκεται συνήθως στη συμπεριφορά των αυτιστικών παιδιών.
Ο Timothy Archibald. λέει συγκεκριμένα
» Μου άρεσε η ιδέα του: η φωτογραφία είναι μια μορφή της αντιγραφής. Τα παιδιά  είναι μια μορφή της επανάληψης. Και κοιτάζοντας το παιδί μου με τη φωτογραφία ,μου επέτρεψε να δω τον εαυτό μου από την αρχή.»
Στις φωτογραφίσεις συνεργάζονται. Εξετάζουν τις εικόνες μαζί στη ψηφιακή κάμερα και   τις επεξεργάζονται.
Δεν ξέρω αν πήρε απαντήσεις,αλλά σίγουρα βρήκε ένα τρόπο να επικοινωνησει με το παιδί του.
Όταν θες πραγματικά βρίσκεις τρόπους! Ετσι δεν είναι?
Δείτε παρακάτω τις συγκλονιστικές φωτογραφίες!!!!
Λένα
πηγη:http://daddycool2403.blogspot.gr

Τα δωρα που ζητησαν οι μαμαδες απο τον Αγιο Βασιλη…

Published 31 Δεκεμβρίου, 2013 by sofiaathanasiadou

αρχείο λήψης

Αυτη ηταν η ερωτηση που καναμε δημοσια και οι απαντησεις σας ηταν κατι παραπανω απο τις αναμενομενες…

Για την προστασια των προσωπικων δεδομενων σας αποφασισα  να μην αναφερω κανενα ονομα κανενα επιθετο καθως θα βαλω τις 10 πιο συγκλονιστικες σας απαντησεις …

Οση ωρα μου πηρε να επεξεργαστω τα mail μυνηματα στο fb αλλα και τα δημοσια σχολια σας ενιωσα τοσο αδυναμη …

Τι να απαντησεις σε αυτες τις γυναικες ?

Σε αυτες τις μανες φιλες που παλευουν με τα θερια?

Διαβαζοντας τις απαντησεις τους ενιωσα πραγματικα ανημπορη να βοηθησω και ξερω πως και εσεις θα σκεφτειτε πως οι δικες σας ευχες ισως να μην ειναι τοσο υψιστης σημασιας…

Ευχομαι ολοψυχα μεσα απο την καρδια μου υγεια χαρα αγαπη και να πραγματοποιηθουν οσο ειναι δυνατον οι ευχες τους.

Μην χανετε την ελπιδα σας..

1. Θα ηθελα με το νεο ετος να ακουσω το παιδι μου να μιλαει… Να μπορω να επικοινωνησω με την κορη μου που παρολο που ειναι 3+ δεν τα εχουμε καταφερει…

2. Θα ηθελα μια δουλεια και να εχουμε φαγητο στο σπιτι μας. Βαρεθηκα να πειναμε και να κρυωνουμε..

3.Θα ηθελα να μπορουσα να αγκαλιασω  εστω για μια φορα τον γιο μου τον χασαμε απο λευχαιμια…

4. Φετος θα ηθελα να καταφερει ο πατερας μου να τα βγαλει περα οικονομικα γιατι του εκοψαν την συνταξη.

5. Θα ηθελα  να μου φερει ενα συντροφο για να ζησω το υπολοιπο της ζωης μου. Ο πρωην αντρας μου μας χτυπουσε..

6. Τον αντρα μου που ταξιδευει μακρια μας..

7. Ενα σπιτι γιατι μας κανουν εξωση…

8.Υγεια η χρηματα ταλαιπωρουμαστε χρονια στα νοσοκομεια λογω σοβαης ασθενειας.

9. Μια δουλεια ειμαστε περηφανοι ανθρωποι και θελουμε απλα να τα βγαζουμε περα.

10. Ευτυχια αγαπη και τον αντρα μου πισω . Πεθανε περυσι σε τροχαιο…

Η μαμα απεργει!

Published 31 Δεκεμβρίου, 2013 by sofiaathanasiadou
Το σπίτι είναι χάλια….Με έχεις παραμελήσει….
Παίρνω βαθιά ανάσα και ξεκινάω…Δεν ξέρω αν θα με διαβάσετε αν θα με νιώσετε εγώ όμως από σήμερα απεργώ!!!!
Τα έχω φτύσει πως το λένε!
Ξυπνάω το πρωί,έχω αργήσει για τη δουλειά (το κολοξυπνητήρι πάλι δε χτύπησε)
 Τρέχω σα τη τρελή να βάλω ένα τζιν(ντροπή μου τη μπλούζα δεν την άλλαξα!  την άφησα και έβαλα μια ζακέτα από πάνω).Πλένω δόντια ζεσταίνω γάλα και αρχίζω να ξυπνάω τη μικρή
-Ηρώ.. κοριτσάκι μου??? (Δε κουνιέται!) καρδούλα μου γλυκιά ξύπνα έχουμε αργήσει…
-Άσε μας ρε μαμά νυσταζωωωω (κουκουλωνεται με τη κουβέρτα)
-Έλα αγαπούλα μου δε θα προλάβω, έχουμε αργήσει
-Όχι σου είπα μη με ενοχλείς (Τη τύχη μου μέσα θα τσιρίξω!)
Με πιο έντονο ύφος
– Ηρώ το ξέρω ότι νυστάζεις αλλά πρέπει να ετοιμαστούμε και να φύγουμε!
-Ουφ καλά …
Ακολουθεί το φτιάξε μου γάλα, ντύσε με, δε μου αρέσουν αυτά τα ρούχα, δε θέλω να πάω στο σχολείο πονάει το αυτί μου/κεφάλι/κοιλιά/νύχι(ναι το έχουμε πει και αυτό)…..
Τρέχω με το παιδί αναμαλλιασμενη χωρίς καφέ ,χωρίς τσιγάρο ,να τη πάω σχολείο.
Σφαίρα επίσης πάω γραφείο ανοίγω υπολογιστή, και ξεκινάω να γράφω.
τα τηλέφωνα χτυπάν ασταμάτητα, τα δάχτυλά μου έχουν πάθει αγκύλωση, τα μάτια μου έχουν γίνει κουμπότρυπες από τις 14 ώρες και βάλε που είμαι μπροστα στον υπολογιστή…
Εννιά το βράδυ πότε πάει ειλικρινά δε το καταλαβαίνω όσο και να σας φαίνεται περίεργο…
Φεύγω από το γραφείο ,πάω παίρνω τη μικρή
Γκρινιάζει….Πάντα όμως όταν γυρνάω!!!
-Μαμά δεν έπρεπε να λείπεις τόση ώρα
-Ελα αγαπούλα μου αφού ξέρεις πρεπει να πάω στη δουλειά δε γίνεται αλλιώς…
Και συνεχίζω να τρέχω …Να παίξουμε λίγο, να τη κάνω μπάνιο να πλύνουμε δόντια, να της πω παραμύθι, να της πω τραγούδι, να τη πείσω να πάει για ύπνο … (Συχνά πυκνά η μέρα τελειώνει εδώ γιατί κοιμάμαι πρώτη απτην Ηρω)
Συνεχίζω και τρέχω….Να μαγειρέψω να συμμαζέψω το σπίτι.. ποοοοοοοο το σίδερο έχει γίνει βουνό να σιδερώσω να να να….
Ερχέται η κολόνα του σπιτιού,  ανοίγει τηλεόραση, τρώει
-Έλα δω να κάτσουμε λίγο… (ξέρετε τώρα τι θέλει) …Θα κάνω και από αυτό…
Φτάνει η ώρα 2 για να κοιμηθώ…. Και το πρωί, πάλι από την αρχή!
Και φτάνουμε στο θέμα μας…
Χτυπάει το τηλέφωνο…Και έχει μούτρα…. Γιατί??? Γιατί το σπίτι είναι μπουρδέλο
γιατί δε του κάτσαμε το βράδυ…Γιατί κανένας μα κανένας άντρας δε καταλαβαίνει πόσα κάνουμε γιατί ειλικρινά δεν μπορούν ούτε καν να το διανοηθούν!!!
Ε λοιπών όχι!!!!
Η μαμά από σήμερα απεργεί!!!!
Ναι ξέρω το πόσο βοηθάς!!!Δε φτάνει όμως!!Πρέπει να έχεις και κατανόηση
Ναι το ξέρω ότι δε σου κάνω μασάζ όπως παλιά,δεν έχεις τα ρούχα στο χέρι, δε σηκώνομαι το πρωί να σου φτιάξω πρωινό,δεν είμαι η sexmachine που είχες γνωρίσει απλά γιατί, για να τα κάνω όλα αυτά, πρεπει η μέρα να έχει 45 ώρες και όχι 24!!!
Για να είναι το σπίτι στην εντέλεια πρεπει το πιο σημαντικό από όλα εγώ να βρίσκομαι μέσα σε αυτό και όχι να λείπω 14 ώρες τη μέρα!
Απεργώ λοιπών …Κλείσαμε πως το λένε!!!!
Λένα
πηγη:http://daddycool2403.blogspot.gr/

Κεν και Μπαρμπι: Τιποτα δεν ειναι οπως φαινεται!

Published 31 Δεκεμβρίου, 2013 by sofiaathanasiadou
Κεν και Μπάρμπι: Η σκοτεινή πλευρά του γάμου τους!
Όταν ακούμε για τη Μπάρμπι και του Κέν αυτό που μας έρχεται στο μυαλό είναι η τέλεια ζωή ,τα υπέροχα σπίτια,η χλιδή τα μοδατα ρούχα…ο απόλυτος ερωτάς.
Αμ δε αγάπες μου!
Η φωτογράφος  Dina Goldstein απεικονίζει την άλλη πλευρά του νομίσματος,μέσα από μια σειρά φωτογραφιών  με τίτλο  In The Dollhouse.
Βλέποντας τις φωτογραφίες το παραμύθι έχει κάπως έτσι….

 Μια φορά και ένα καιρό ήταν ένα ζευγάρι που το τελευταίο καιρό η σεξουαλική ζωή τους είχε πιάσει πάτο!
In the dollhouse Dina-Goldstein photography
Η Barbie είχε αρχίσει να βλέπει ότι κάτι δε πήγαινε καλά με τον Ken….
 In the dollhouse Dina-Goldstein photography
Όταν αντίκρισε το Κεν να φοράει φούξια γόβες…Ήταν το αποκορύφωμα…Οι υποψίες της Είχαν βάση!Ο Κεν ήταν gay!!!
In the dollhouse Dina-Goldstein photography
Η Barbie, μόνη ,σε ένα άδειο τραπέζι,τσάμπα τον περιμένε να μιλήσουν μετά το χθεσινό καυγά…
Τότε ντε που της είπε ότι απλά περνάει μια κρίση ταυτότητας!
In the dollhouse Dina-Goldstein photography
Περίμενε….περίμενε…Μέχρι που αποκοιμήθηκε μεθυσμένη στο τραπέζι…
13 Beautiful Photographs - Dollhouse Fallen Princess Dina Goldstein photography fairy tale
Το πρωί ,πηγαίνοντας τουαλέτα και βλέποντας το Κεν να ξυρίζει τα πόδια του και να ακούει αμέριμνα μουσική…

Η barbie αναρωτιόταν πόσα ακόμη μπορεί  να αντέξει…
In the dollhouse Dina-Goldstein photography
Πέφτοντας  για ύπνο το βράδυ..το μόνο κοινό που είχαν πλέων…ήταν τα όνειρά τους…
In the dollhouse Dina-Goldstein photography
Το επόμενο πρωί γυρνώντας ξαφνικά από το γραφείο…Η barbie …Πιάνει το Κεν με τον άλλο στο κρεβάτι!
In the dollhouse Dina-Goldstein photography
Αρχίζει να ουρλιάζει τους πετάει και τους δυο έξω από το σπίτι,ντύνεται αντρικά, πιάνει ένα ψαλίδι και αρχίζει με μανία να κουρευέται  μπας και αρχίζει να μοιάζει σε άντρα!
13 Beautiful Photographs - Dollhouse Fallen Princess Dina Goldstein photography fairy tale
Και έζησε αυτός καλά και  αυτή χειρότερα !
13 Beautiful Photographs - Dollhouse Fallen Princess Dina Goldstein photography fairy tale
Για αυτό σας λέω καλέ τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται!
Την επόμενη φορά  λοιπών που θα φωνάξετε, για τα σκουπίδια που ξέχασε να κατεβάσει, Σκεφτείτε πως κάποια ζευγάρια έχουν πολύ ποιο σοβαρούς λόγους για να τσακωθούν!
Barbies  υπάρχουν πολλές , με ιδανικές οικογένειες,με τέλειους συντρόφους στο φαίνεσθαι! και λέω στο φαίνεσθαι γιατί μόλις κλείνει η πόρτα  του σπιτιού όλα αλλάζουν!
ξύλο,φωνές,αδιαφορία ,μοναξιά!
Αποκεφαλισμένες barbie υπάρχουν πολλές!
Κοριτσάκια που ξεκίνησαν με το   όνειρο του ιδανικού γάμου και στη πορεία αποκεφαλίστηκάν!Οχι κυριολεκτικά αλλά μεταφορικά.
Γυναίκες που για χάρη του συντρόφου απαρνήθηκαν τον εαυτό τους και μπορεί να μη έκοψαν το μαλλί αγορίστικο,αλλά κυκλοφορούν σα σκιά του εαυτού τους…

Γυναίκες που θέλουν να δείχνουν σε όλους τέλειες  κοροιδευοντας τον ίδιο τους τον εαυτό

Γυναίκες που τους έχουν περάσει στο dna τους από μικρά παιδιά,

ότι δεν είναι πρέπων τα σκ…ατα να τα πετάς στη λεκάνη και να τραβάς το καζανάκι….

Αντιθέτως πρέπων είναι να ανέχεσαι τα σκ..τα και να τα παρουσιάζεις ως Πατέ!

(ΥΓ.Χρήστο μου ,Αγάπη μου σε αγαπώ πιο πολύ μετά από τη τραγική ιστορία της φίλης μου που έμαθα!)
Φιλάκια
Λένα

ενα διαφημιστικο σποτ που θα χτυπησει τις ευαισθητες χορδες της καρδιας σας!

Published 19 Δεκεμβρίου, 2013 by sofiaathanasiadou

Βίντεο: Ένα διαφημιστικό σποτ που θα «αγγίξει» κάθε γονιό!

Αυτή η τηλεοπτική διαφήμιση προβάλετε στην Αργεντινή.

Μας δείχνει πως αλλάζει  η ζωή ενός ζευγαριού όταν αποκτά παιδί.

Γιατί κάνεις μας δεν αλλάζει αυτές τις στιγμές με τίποτα στο κόσμο.

Δε μετράει ούτε η κούραση,ούτε η αϋπνία,ούτε η έλλειψη προσωπικού χρόνου μπροστά σε αυτά τα ματάκια που σε κοιτάζουν και λιώνεις!

Συγκινήθηκα τόσο πολύ οτάν το είδα!

Απο τα καλύτερα τηλεοπτικά σποτ που έχω δεί EVER!

Απολαύστε το και μοιραστείτε το με τους φίλους σας!

Ένα video που αξίζει να κοινοποιηθεί!

Βρηκα την αγαπη στα ματια ενος παντρεμενου!

Published 9 Δεκεμβρίου, 2013 by sofiaathanasiadou

images

Οκτώβριος του 2006…

Ένας απλός καφέ μεταξυ της κολητής μου,μιας συμφοιτήτριάς της και ενος φίλου της. Εκείνο το 19χρονο ρομαντικό και γλυκό παιδί. Εγώ 19 ετών τοτε.Η βραδιά κύλησε ήρεμη,με καφέ και πολυ συζήτηση. 28 Οκτώβρη και είμαστε πλεον μαζί,εκεί άρχισε και ο εφιάλτης.Η διεκδίκηση και ο ψυχολογικός πόλεμος έφτανε στο έπακρο.Από την άλλη η κολητή μου υποστιρίζοντας οτι δεν ειναι για μένα,η οποία τις προηγούμενες μέρες επέμενε για το πόσο καλό παιδί ήταν και πόσο μου ταίριαζε. Ιανουάριος του 2007 και με μεγάλη μου χαρά ανακοίνωσα στη καλύτερη μου φίλη την απόφαση μας να λογοδοθούμε.Μια φίλη που για πέντε ολόκληρα χρόνια της έδωσα τα πάντα και τώρα με πίεζε να τον χωρίσω.Αρχές Φλεβάρη η φιλία μας σταματησε και εγω; Ένιωσα τοσο όμορφα. Η σχέση μου με εκείνον συνεχίστηκε φυσικά,ειμασταν ‘’καλά’’. Το μαρτύριο ξεκίνησε επτά μηνες αργότερα,το γεγονός οτι με είχε δεδομένη τον εκανε να παραφέρεται.ΟΙ βρισιές,οι μπούνιες στο σώμα μου,οι δαγκοματιές,η πίεση να κόψω το τσιγάρο ενω δεν ήθελα αλλα σκεφτόμουν και έλεγα ΄΄αφού τον αγαπάω θα το κανω΄΄!

Ενώ η συμπεριφορά του συνέχισε να ειναι φρικτή, ένα ταξίδι σε ένα νησί όπου έμενε η γιαγιά του έγινε η αφορμή να αποφασίσουμε να αρραβωνιαστούμε στην επέτειο της γνωριμίας μας.

Έτσι και έγινε…28 Οκτώβρη αρραβωνιαστίκαμε. Το να πιστεύω οτι θα αλλάξει και θα γίνει καλύτερος με ώθησε να κανω αυτό το βήμα,μάταια ομως.Εκείνος ακομα χειρότερος..Πέρασε ενάμισης χρονος και εγώ στην ίδια κστάσταση. Ξαφνικά μια μέρα που ξύπνησε πονούσε σε όλο του το σώμα. Άλλος εφιάλτης πήρε σειρα, νοσοκομεία,εξετάσεις, ακτινογραφείς, εισαγωγή στα νοσοκομεία για 1 εβδομάδα 10 μέρες και εγώ εκει δίπλα του. Δούλευα αλλα κ πάλι ήμουν εκεί να τον φροντίζω,κοιμόμουν στις καρέκλες μέρες για να είμαι εκεί διπλα του κ εκείνος ποτέ δεν το εκτίμησε έλεγε οτι τα κανώ ολα για να δείχνω καλη στους έξω και να περιφανεύομαι.Η κακοποίηση και η φρικτή συμπεριφορα συνεχίστηκε επι δυο χρόνια.Δυο ολόκληρα χρονια ζούσα ενα μαρτύριο.

Αρχές Μαρτίου του 2010 γνώρισα εναν άλλον άντρα, τον άντρα που με φλέρταρε,με νοιαζόταν με ηθελε και ερωτευτήκαμε αμέσως.Ένας ώριμος άντρας με τον οποίο έζησα την ωραιότερη μέρα της ζωής μου. Ήταν ομως παντρεμένος οταν γνωριστήκαμε, αυτο ομως δεν τον εμπόδισε να καταθέση τα χαρτια του διαζυγίου τρις μήνες μετα τη γνωριμία μας.Ναι χώρισε για μένα,έμενε να κάνω κ εγώ το ίδιο.Τρις μήνες αργότερα χωρισα. Μέχρι και σήμερα είμαστε παντρεμένοι και τόσο ευτυχισμένοι. Τον ευχαριστώ για όλη τη δύναμη ψυχής που μου έδειξε, που έκανε τόσες θύσιες για μένα και με πρόσεχε σαν τα μάτια του. Επιτέλους ενας άνθρωπος μου έδειξε πως είναι να σε αγαπάνε πραγματικά. Τέσσερα καταπληκτικά χρονια μαζί του και τον Μάιο περιμένουμε το πρώτο μας παιδάκι,η απόλυτη αυτυχία!!!

Αυτό είναι ένα μικρό μέρος είχα τόσα πράγματα να σας πω,αλλά ποιος ο λόγος. Όσες είστε σε μια παγιδευμένη σχεση,γαμο ή αρραβωνα δεν χριαζεται να βασανίζεται τον ευατό σας. Απλά φύγετε! Δεν σας αξίζει!!

Σας ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σας. Σύντομα Μαμά Ε.

Πονεμενα παιδικα χρονια… Η ιστορια της Κ.

Published 25 Νοεμβρίου, 2013 by sofiaathanasiadou

κακοποίηση_παιδιών_261111-e1322347581443

Γεια σας, Είμαι ένα κορίτσι 29 χρόνων πλέον με ένα πανέμορφο πλασματάκι 2 ετών.

Η ιστορία μου αρκετά πολύπλοκη, με πολλά προβλήματα, με έντονα βιώματα ήδη από τα πολύ πρώιμα παιδικά μου χρόνια. Μεγάλωσα σε ένα όχι και τόσο ιδανικό περιβάλλον με έναν «πατέρα» βάναυσο, βίαιο, τραμπούκο και εντελώς λανθασμένο πρότυπο «πατέρα».

Ήδη από την τρυφερή ηλικία των 4 με 5 ετών οι μνήμες έχουν αποτυπωθεί τόσο έντονα στο μυαλό μου, σαν εφιάλτες που όσο προσπαθώ να μην τα σκέφτομαι, να μην με επηρεάζουν πραγματικά είναι ακατόρθωτο να τις σβήσω…

Ακόμα και αν σε κάποιες στιγμές της ζωής μου δεν το κάνω υποσυνείδητα πάντα με κυριεύουν και με ακολουθούν μέχρι και σήμερα.

Η μητέρα μου ένας φιλήσυχος άνθρωπος, καλοπροαίρετος και με πολύ αγάπη …

Τα παιδικά μου χρόνια τα θυμάμαι φοβισμένα… φοβόμουν για τη ζωή της μαμάς μου, φοβόμουν για τη ζωή της αδερφής μου και της δικής μου…

Τις νύχτες κρυβόμουν κάτω από το κρεβάτι κρατώντας το χεράκι της μικρής μου αδερφής για να προφυλαχτούμε από τα βίαια ξεσπάσματα του «πατέρα» μου που ενώ μεθούσε και γλένταγε με τις εκάστοτε φιλενάδες του επέστρεφε σπίτι και χτύπαγε άσχημα τη μητέρα μου…

Ηταν φορές που την κυνηγούσε ακόμα και με μαχαίρι μέσα στο σπίτι τις νύχτες και εμείς τα παιδιά κλαίγοντας και να παρακαλάμε να μην τις κάνει κακό…

Και άλλα πολλά παρόμοια περιστατικά γινόντουσαν επί καθημερινής βάσεως μπροστά στα αθώα γεμάτα δάκρυα μάτια εμένα και της μικρής μου αδερφής.

Η ιστορία επαναλαμβανόταν για πολλά πολλά χρόνια με μεσοδιαστήματα ηρεμίας..

Γιατί δεν χώριζε θα αναρωτηθεί κάποιος…

Επειδή φοβόταν, Επειδή δεν είχε κάπου να πάει με 2 μικρά παιδιά, Επειδή δεν είχε δουλειά, Επειδή πίστευε ότι όλα αυτά θα σταματήσουν κάποια στιγμή… Επειδή, Επειδή, Επειδή ……

Τελικά αφού πέρασαν κάπως έτσι τα χρόνια και όλα αυτά συνεχιζόντουσαν πάρθηκε η μεγάλη απόφαση πριν 3 χρόνια από την μητέρα μου να χωρίσει ενώ εγώ ήμουν 26 χρόνων παντρεμένη και έγκυος στο παιδάκι μου και η αδερφή μου 23 χρονών συζούσε με τον αρραβωνιαστικό της.

Ακολούθησαν 2 χρόνια πολύ δύσκολα για την μητέρα μου με απειλές, ξύλο, φωνές και άλλα τραγικότατα γεγονότα….

Ώσπου έγινε το δικαστήριο και δικαιώθηκε επιτέλους αυτή η γυναίκα και ηρέμησε εν μέρει ζώντας πλέον χωρίς τον φόβο… Γιατί τα λέω όλα αυτά όμως???

Που θέλω να καταλήξω??? Όλες αυτές οι καταστάσεις, όλα αυτά τα παιδικά μου βιώματα με στιγμάτισαν …με στιγμάτισαν και υποσυνείδητα, ασυναίσθητα αποτυπώθηκαν και μου διαμόρφωσαν μια εντελώς λανθασμένη εικόνα για το πρότυπο του πατέρα.. Ήμουν μόλις 17 χρόνων και εκείνος 10 χρόνια μεγαλύτερος από εμένα.

Τον Γνώρισα, τον αγάπησα, τον παντρεύτηκα και έκανα ένα παιδί με ένα ίδιο «πρότυπο» σαν αυτό του «πατέρα» μου ίσως και ακόμα λίγο πιο εξελιγμένο από εκείνον.

Η μόνη διαφορά ήταν ότι εκείνος δεν με χτυπούσε ( η βία του ήταν ψυχολογική και συναισθηματική που κατά την ταπεινή μου άποψη είναι χίλιες φορές πιο πικρή). Έμεινα έγκυος σε μία συνάντηση επανασύνδεσης και έντονου ψυχολογικού πόλεμο ενώ είχαμε χωρίσει..

Όταν το έμαθα ότι είμαι έγκυος δεν σκέφτηκα ούτε στιγμή να «χαλάσω» αυτό το θαύμα που μεγάλωνε μέσα μου, αυτήν την ψυχούλα που έπαιρνε σάρκα και οστά από τη δική μου σάρκα, από την δική μου ανάσα. Αποφάσισα να δώσω μία ακόμη ευκαιρία σε εκείνον και να δεχτώ να ζήσω κάτω από την ίδια στέγη μαζί με τους γονείς του. Ακολούθησαν 9 μήνες οι οποίοι θα έπρεπε να είναι οι ομορφότεροι της ζωής μου..

Αντ’ αυτού η κάθε μέρα που ξημέρωνε ήταν ένα μαρτύριο, ένας αγώνας να τα προλάβω όλα, ένας αγώνας να αποδείξω σε όλους μέσα σε εκείνο το σπίτι ότι είμαι η καλύτερη νοικοκυρά..

Προσπαθούσα μέχρι την τελευταία στιγμή να τα έχω όλα τακτοποιημένα. Ταυτόχρονα με την δουλειά μου γιατί μέχρι 8 μηνών εργαζόμουν. Οι μέρες κυλούσαν βασανιστικές, δεν άκουγα ούτε μία καλή κουβέντα, δεν με βοηθούσε κανείς σε τίποτα, δεν άκουσα μια λέξη επιβράβευσης ποτέ από τον σύζυγο μου παρά μόνο προσβολές.

Κάθε βράδυ έκλαιγα και χάιδευα την κοιλίτσα μου… μόνο εκείνη είχα… μόνο για εκείνη έκανα υπομονή.. μόνο για εκείνη είχα κουράγιο… έπαιρνα δύναμη από κάθε σκίρτημα.

Χρειάστηκε να νοσηλευτώ 3 φορές στο νοσοκομείο λόγω ανεβασμένης πίεσης ώσπου Ήρθε η μέρα να γεννήσω επιτέλους γιατί με όλα αυτά τα προβλήματα που είχα η κατάσταση της υγείας μου ήταν αρκετά επιβαρυμένη… απλά θα αναφέρω ότι η πίεση εν ώρα χειρουργείου ήταν 19 η μεγάλη και 11 η μικρή.

Δεν μπορούσα να γεννήσω φυσιολογικά ο κίνδυνος ήταν πολύ μεγάλος και για εμένα και για το μωρό μου. Γέννησα όλα πήγαν καλά και επέστρεψα πάλι μετά από 5 μέρες που έμεινα στο νοσοκομείο πίσω στη φυλακή μου αλλά όχι μόνη μου είχα και το μικρό μου ανθρωπάκι μαζί που κάθε της βλέμμα μου έδινε δύναμη να παλέψω και να σταθώ όρθια.

Νόμιζα πως τώρα που ήρθε αυτό το θαύμα θα άλλαζαν τα πράγματα όμως γινόντουσαν μέρα με τη μέρα όλο και πιο ανυπόφορα.. Βοήθεια από πουθενά , από κανέναν , την μητέρα μου δεν την ήθελαν γιατί μου «έβαζε λόγια» πίστευαν..

40 μέρες μόνη μου σε έναν αγώνα να τα καταφέρω όλα, δουλείες σπιτιού, μωρό, σύζυγο, πεθερικά, φαγητό τα πάντα!! Ενδεικτικά να αναφέρω ότι η τομή μου έκλεισε στους 4 μήνες από την κούραση και τις δουλειές και τα βάρη που σήκωνα.

Η μητέρα μου ανεπιθύμητη δεν είχε δει ποτέ το δωμάτιο της μικρής μου, τα ρουχαλάκια της, την κούνια της, δεν την είχε πάρει αγκαλιά… εγώ δεν είχα κοντά μου τη δική μου μαμά να με βοηθήσει έστω και με μια κουβέντα της. Τα ανεχόμουν όμως όλα και έμενα εκεί.

Κάθε μέρα τσακωμοί, κάθε μέρα μου έλεγε ο άντρας μου ότι τίποτα δεν κάνω καλά, ότι δεν ξέρω να σκουπίζω, να σφουγγαρίζω κτλπ.. Εκείνος όλη μέρα γυρνούσε σε φίλους του για καφέδες με χρήματα δικά μου γιατί δεν δούλευε..

Με χρήματα δικά μου ψώνιζα για το σπίτι τρόφιμα, με χρήματα δικά μου τάιζα το παιδάκι μου, με χρήματα δικά μου γέννησα και πλήρωσα το νοσοκομείο, με χρήματα δικά μου τα πάντα…

Ώσπου πήρε την απόφαση μια μέρα ενώ εγώ ήμουν στη δουλειά να με διώξει για όλα αυτά με ένα μωρό 10 μηνών τότε και το έκανε.

Με έδιωξε… γύρισα από τη δουλειά μου και είδα σε σακούλες σκουπιδιών τα ρούχα μου έπειτα από ένα οικογενειακό συμβούλιο που είχαν.

Τώρα ζω με την μητέρα μου και την μικρή μου, έχει περάσει κάτι παραπάνω από ένας χρόνος. Ένας χρόνος γεμάτος απειλές, βρισιές, φωνές, κόντρες από μέρους του και άλλα πολλά.

Δύσκολα τα βγάζουμε πέρα με 700 ευρώ (γιατί εκείνος δεν έχει λέει τίποτα να προσφέρει στο παιδί και εφόσον η επιμέλεια είναι δική μου είμαι εγώ υποχρεωμένη να μεγαλώσω το παιδί), δύσκολο όλες οι ευθύνες και το άγχος να είναι πάνω μου, αλλά κορίτσια το παλεύω..

Χαίρομαι που έχω την υγεία μου, χαίρομαι που το παιδάκι μου είναι καλά, χαίρομαι που έχουμε έστω ένα σπίτι να μείνουμε και η μεγαλύτερη επιβράβευση είναι αυτά τα ματάκια όταν σε κοιτάνε με αγνότητα …όταν αυτά τα χεράκια σε αγκαλιάζουν γεμάτα αγνή και καθαρή αγάπη…

Ηρέμησα εν μέρει και λυτρώθηκα. Βρήκα την ψυχική μου ηρεμία.. Εκείνος δηλώνει τώρα μετανοιωμένος αλλά όχι δεν θα δώσω άλλη ευκαιρία δεν θα επιτρέψω σε κανέναν και για κανέναν λόγο να κάνει κακό στην ψυχούλα της μονάκριβης μου, δεν έχω αυτό το δικαίωμα , δεν είναι σωστό να μεγαλώσει με ένα λανθασμένο πρότυπο πατέρα που συνεχώς φωνάζει και υποβιβάζει στη μαμά της… από προσωπική πείρα ο άνθρωπος δεν αλλάζει.. ο άνθρωπος γεννιέται δεν γίνεται..

Γι’ αυτό λοιπόν δεν έχω το δικαίωμα να αφήσω το παιδί μου να ζήσει σε ένα τέτοιο περιβάλλον, δεν έχω το δικαίωμα να τραυματίσω την αθώα της ψυχούλα όπως συνέβη και με εμένα. Γράφοντας όλα αυτά νοιώθω ήδη την ψυχή μου να γαληνεύει, να ηρεμεί και να λυτρώνομαι. Δεν είναι ταμπού … δεν είναι ντροπή να είσαι μια χωρισμένη μανούλα…

Δεν είναι σωστό να νοιώθουμε μειονεκτικά όπως δεν είναι και σωστό να μένουμε σε μία τέτοια σχέση που έχει φθαρεί … πρέπει πάντα να πράττουμε με γνώμονα το καλό των παιδιών μας .. πρέπει να δίνουμε ευκαιρίες και στον εαυτό μας όχι μόνο στους άλλους.. Ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο που αφιερώσατε να με διαβάσετε..

Κ.

ΜΑΜΑ ΣΕ ΠΟΣΕΣ ΜΕΡΕΣ ΘΑ ΞΑΝΑΕΧΟΥΜΕ ΚΥΡΙΑΚΗ…

Published 25 Νοεμβρίου, 2013 by sofiaathanasiadou

Είναι δευτέρα…Κοιμάσαι σαν αγγελουδάκι…Σε ξυπνάω για να ετοιμαστούμε να πάμε στο σχολείο ανοίγεις τα ματάκια

σου και το πρώτο πράγμα που με ρωτάς είναι «Μαμά σε πόσες μέρες θα έχουμε ξανά Κυριακή..»

Γρήγορα θα έρθει αγάπη μου δε θα αργήσει….. Και συ ξεφυσάς απογοητευμένα και σηκώνεσαι να ετοιμαστείς…

Κάθε Δευτέρα το ίδιο σκηνικό….Κάθε Δευτέρα ραγίζει η καρδιά μου γιατί εγώ νομίζω οτι ραγίζω τη δικιά σου και δε το

θέλω.Δε το θέλω ειλικρινά καρδούλα μου …

μου λειπεις!!!Μου λείπεις πολύ!!!Και έχω και τύψεις για όλα!!!!Που λείπω από τη ζωή σου καθημερινά,βλέπεις οι

καιροί είναι πολύ δύσκολοι και δε θα επιβιώναμε αλλιώς.

Δεν ξέρω αν σου γράφω με την ελπίδα, να το διαβάζεις κάποια στιγμή…Όταν θα έρθει αυτή τη στιγμή που θασαι στην

Εφηβεία και θα μου πετάξεις μες τα μούτρα

ΕΣΥ ΠΟΥ ΗΣΟΥΝ ΟΤΑΝ ΜΕΓΑΛΩΝΑ????

Γιατί αυτή είναι η αλήθεια!Εγώ που ήμουν τόσο καιρό που μεγάλωνες????

Σε βλέπω να είσαι αφηρημένη την ώρα που πάμε στο σχολείο και σε παρατηρώ….Πότε ήσουν αυτό το μικρό μαύρο

τριχωτό μωρό???

Πότε πέρασαν σχεδόν πέντε χρόνια και έγινες αυτό το πανέξυπνο κοριτσάκι που με εκπλήσσει κάθε μέρα με την

εξυπνάδα του???

Χθες όταν σου είπα σε αγαπώ, το νιώθει η καρδούλα σου???Το νιώθει μανούλα μου μου απάντησες ,αλλά όχι τις φορές που λείπεις….

Τι να καταλάβει αυτό το μικρό μυαλουδάκι ?Ότι δουλεύω 12 ώρες τη μέρα για να μη του λείπει τίποτα?

Και τι είναι αυτό που πραγματικά του λείπει?Τι είναι αυτό που θα χει να θυμάται τα καινούργια παιχνίδια, η της Κυριακές που παίζουμε Πριγκίπισσα και μάγισσα???

Τι να πρωτοχορέσω σε μιά Κυριακή?

Φοβάμαι ότι θα έρθει πολύ γρήγορα η στιγμή που θα σηκώσω τα μάτια μου και θαχεις γίνει μια δεσποινίδα …

Και γω θαχω χάσει όλη αυτή τη μαγική καθημέρινότητα σου!!!!

Και σου απαντάω προκαταβολικά…

Όταν μου πεις (γιατί θα το πεις) Εγώ που ήμουνα,

Θα σου απαντήσω μέσα από τη καρδιά μου και ελπίζω να με συγχωρέσεις

Ήμουν εκεί δίπλα σου, πάντα δίπλα σου είμαι

Οτι και να κάνω με όποιον και να είμαι

Εγώ είμαι δίπλα σου …

Η ψυχή μου, η καρδιά μου, το είναι μου όλο είναι ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ!

Προσπαθώ αγάπη μου προσπαθώ πολύ

και θα προσπαθήσω ακόμη περισσότερο

να μην είμαι κουρασμένη οταν γυρνάω σπίτι,να μη θυμώνω εύκολα,να γελάω !

Να παίρνω δύναμή μέσα από σένα…

Σε αγαπώ κοριτσάκι μου

Η μαμά σου

Λενα

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΙΑΣ ΜΑΜΑΣ ΠΟΥ ΔΙΝΕΙ ΤΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΤΗΣ ΜΑΧΗ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΡΚΙΝΟ ΤΟΥ ΜΑΣΤΟΥ

Published 24 Νοεμβρίου, 2013 by sofiaathanasiadou

Μια μαμα που παλευει για αυτα που οι περισσοτεροι τα εχουμε δεδομενα…

Αξιζει να διαβασετε την ιστορια της

Οση ωρα εκανα τις διορθωσεις στο κειμενο  εκλαιγα αλλα παραλληλα θαυμαζα το κουραγιο αυτης της γυναικας…

Μια γυναικα απο εμας μια γυναικα αναμεσα μας…

Τι περνας αγαπουλα μου?

Ποση δυναμη εχεις μεσα σου το ξερεις?

Ξερω πως νιωθεις απογοητευμενη…

Εδωσες την μαχη και τωρα ξαναγυρισε…

Ποσο υπουλο ειναι να σε χτυπαει ενω εχεις σχεδια ενω τον νικησες…

Τι θελει απο εσενα?

Οπλισου με ολα αυτα που ξερεις πως θα τον τσακισουν τα χαμογελα την αισιοδοξια την αγαπη και την ευγνωμοσυνη…

BE STRONG

Εμεις ειμαστε ολες διπλα σου!

Σοφακι και μανουλες ,αποφασισα να σας διηγηθω την δικη μου ιστορια ζωης με σκοπο οχι να σας κανω να μελαγχολησετε τετοιες ομορφες μερες που ερχονται ,αλλα ισως καποιες απο εσας παρουν λιγο δυναμη .

Ειμαι και εγω μια μανουλα οπως εσεις που στα 22 μου παντρευτηκα τον ερωτα της ζωης μου τον λατρεμενο μου αντρα και ειμασταν πολυ ευτυχισμενοι.

Εγω νηπιοβρεφοκομος λατρευα τα παιδια και περιμενα ποτε θα ερθει η ωρα που θα αποκτησω το δικο μου.

Ηρθε μετα απο τρεις μηνες γαμου !

Εμεινα εγγυος και αποκτησαμε εναν πανεμορφο πριγκηπα.

Αλλαξε η ζωη μας ,απεκτησε νοημα πλεον και αν και μικρη ειχα ξετρελλαθει με το νεο μου ρολο.

Ολη μου η ζωη ηταν αυτο το παιδι..

Παρατησα τα παντα για 5 χρονια μεχρι το σχολειο γιατι ηθελα να τον μεγαλωσω μονη μου και να μην του λειψει η παρουσια μου ποτε.

Λενε πως πριν την μεγαλη καταιγιδα ολα ειναι απολυτα ηρεμα κ ετσι εγινε και σε εμας.

Ολα κυλουσαν αρμονικα ηρεμα και ευτυχισμενα .

Στην ηλικια των 29 μου χρονων και πριν προλαβουμε να κανουμε δευτερο παιδακι διαγνωστηκα με καρκινο επιθετικης μορφης στο στηθος…..

Σοκ κεραυνος ολεθρος επεσε.

Ουτε ιστορικο ειχαμε ουτε εκανα καποια ζωη παραλογη ,παντα ολα νορμαλ….

Και εκει αρχιζει ο ατελειωτος γολγοθας μου,η καλυτερα  ο γολγοθας μας….

Παντα οι φιλες μου με ζηλευαν με την καλη εννοια για το ομορφο σωμα που ειχα παρολο που ειχα παρει και 20 κιλα στην εγκυμοσυνη.

Με θεωρουσαν  ομορφη και μη με πειτε ψωνιο ,που ειχα τα τελεια μακρια μαλλια & ολα αυτα που μεταξυ μας οι γυναικες οταν δεν εχουμε ζηλευουμε η μια τη αλλη….

Ολα αυτα ομως χαθηκαν…

Και τα μαλλια και η ομορφια και το τελειο σωμα…

Εκανα ολικη μαστεκτομη ,χημειοθεραπειες ακτινοβολιες…

Ατελειωτος πονος,σωματικος &ψυχικος….

Σε ολο αυτο το μαρτυριο ο αντρας μου εδινε διπλα μου τον δικο του αγωνα.

Δεν με αφηνε λεπτο….

Το ιδιο και ο γιος μου που εκανε τα παντα να φροντιζει με οποιον τροπο μπορουσε την μανουλα…

Περασαν δυο χρονια με πολλαπλα χειρουργια ,με μερες & νυχτες που ηταν γεματες αγχος , φοβο  & τρομο .

Ξαφνικα αρχισα να χαιρομαι με τα απλα τιποτενια καθημερινα πραγματα που για αλλους ηταν δεδομενα.

Μια βολτα στην θαλασσα,να ξυπναω το πρωι & να μπορω να σηκωθω απο το κρεβατι ηταν για μενα θησαυρος!

Θα μπορουσα να σας γραφω ατελειωτες ωρες για ολο αυτο που εζησα και οσα εχω συνειδητοποιηει…

Τελικα περασαν 4,5 χρονια ξενοιαστα…

Ημουν παλι υγιης καναμε ταξιδια &  ειδικα στον μεγαλο μου ερωτα την Σαντορινη …

Γενικα προσπαθουσαμε να ξεχασουμε οτι ειχε συμβει…

Ομως ο εφιαλτης ξαναγυρισε…..

Πριν 3 μηνες ενας πονος στην μεση ηταν αρκετος για να με στειλει παλι στο κολαστηριο….

Δευτερη φορα…

Πολλαπλες μεταστασεις στα οστα,παλι νοσοκομεια παλι θεραπειες & ακινησια στο κρεβατι απο τους αφορητους πονους.

Λυγισα ,απελπιστηκα..

Εχασα τη πιστη μου για λιγο….

Παλι???Μα γιατι???

Αυτη την στιγμη που σας γραφω δεν ξερω τι θα γινει στο μελλον…

Δεν ξερω αν θα τα καταφερω…ομως κανω ονειρα πως τα Χριστουγεννα θα στολισω δεντρο θα φτιαξω με τον γιο μου μελομακαρονα θα παω στα χιονια…

Το μοτο μου πριν αρρωστησω ηταν παντα «ζησε την στιγμη»  αλλα ποτε δεν φανταστηκα πως θα ερχοταν οντως η ωρα που θα το εκανα και πραξη,,

Μπορει να καηκα να πονεσα να βασανιστηκα ομως εμαθα πως τελικα η ζωη βρισκεται εκει στα απλα!

Σε ενα χαμογελο σε μια βολτα ,σε ενα χαδι η ακομα και σε ενα δακρυ…..

Περιμενω την θετικη σας ενεργεια ,σε λιγες μερες εχω ενα μεγαλο πακετο εξετασεων και πρεπει η μαλλον καλυτερα θελω να ζησω για τον γιο μου πρωτα που ονειρευομαι να μεγαλωνω και εγω διπλα του….

Σας φιλω γλυκα ολες και συγγνωμη για το μεγαλο γραμμα μου…

Α

ΟΙ »ΞΕΧΩΡΙΣΤΟΙ» ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ…

Published 20 Νοεμβρίου, 2013 by sofiaathanasiadou

my_friends_in_black_and_white_by_wangreohongshi-d582ibx

Σήμερα μαμά στο σχολείο μιλήσαμε για τα δικαιώματα των παιδιών…Αλήθεια, σου έχω πει ποτέ για τους ξεχωριστούς φίλους μου στο σχολείο?Όχι μόνο για τους συμμαθητές μου αλλά και για τα άλλα παιδιά που συναντώ στο προαύλιο.Τους έχουμε βγάλει και παρατσούκλια…

Ο ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ Ο ΜΑΚΡΥΜΑΝΙΚΟΣ…

40992

Αυτό που κάνει τον φίλο μου τον Γιαννάκη να ξεχωρίζει είναι τα μακρυμάνικα μπλουζάκια που φοράει συνέχεια..Ακόμα και το καλοκαίρι που όλα τα παιδιά φοράμε μπλούζες με κοντό μανίκι ή με ραντάκι, ο Γιαννάκης επιμένει στα μακριά.Μια φορά τον ρώτησα πως και δεν ζεσταίνεται και εκείνος έβαλε τα κλάματα…Μάλλον μαμά τον πόναγε η τεράστια μελανιά στο χέρι του που είδα όταν πήγαμε στο μπάνιο να πλύνουμε τα χέρια μας και σήκωσε τα μανίκια του για να  μην τα βρέξει…Πώς λες να έγινε μαμά?

Η ΕΛΕΝΗ Η ΝΤΡΟΠΑΛΗ…

9a7b2350f5a014c58d0b933cb0a33b78_L

Η Ελένη δεν μιλάει ποτέ.Όταν η δασκάλα της απευθύνει τον λόγο εκείνη κλείνει με τα χέρια της τα ματάκια της και δεν απαντά.Ποτέ δεν παίρνει πρωτοβουλίες και δεν συμμετέχει σε καμία δραστηριότητα…Μια μέρα γνώρισα και την μαμά της που ήρθε να την πάρει.Είναι μια κυρία με αυστηρό ύφος και όταν η Ελενίτσα πήγε να βάλει το μπουφάν της και της έπεσε κάτω η ομπρέλα της εκείνη της είπε:»Αμάν πια…Τίποτα δεν μπορείς να κάνεις σωστά;Άχρηστη ε άχρηστη»…Μαμά γιατί της μίλησε έτσι;Άδικο δεν ήταν;

ΝΙΚΟΛΑΣ Ο ΟΞΥΘΥΜΟΣ…

article_show_shutterstock_57818278

Ο Νικόλας όλο νευριάζει.Θυμώνει με το παραμικρό και βρίζει συνέχεια.Η κυρία του κάνει πολλές παρατηρήσεις.Όταν παίζουμε όλο φωνάζει και είναι μόνιμα εκνευρισμένος…Έρχεται και τον παίρνει ο μπαμπάς του απο το σχολείο.Τον φοβάμαι λίγο τον μπαμπά του…Είναι άγριος και μιλάει δυνατά κουνώντας τα χέρια του απειλητικά.

Ο ΒΑΛΑΝΤΗΣ Ο ΥΠΝΑΡΑΣ

sbuttvphwd50cf195345305

Ο Βαλάντης είναι συνέχεια κουρασμένος.Καμιά φορά τον παίρνει ο ύπνος στο θρανίο.Τα άλλα παιδιά τον κοροιδεύουν γιατί στην γυμναστική δεν μπορεί να τρέξει ούτε έναν γύρο χωρίς να κουραστεί…Η Μαρία μας είπε πως ένα βράδυ που πήγαινε σε μια δουλειά η θεία της, τον είδε σε κάποια φανάρια να πουλάει χαρτομάντηλα…Επιτρέπεται μαμά να δουλεύουν τα παιδάκια;

Η ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ Η ΦΟΒΙΤΣΙΑΡΑ

φοβοι-παιδιών

Η Μαργαρίτα είναι πολύ φοβιτσιάρα…Φοβάται τον παραμικρό θόρυβο και δεν της αρέσει να την ακουμπάνε.Μια μέρα ο γυμναστής πήγε να της δείξει πως να κάνει σωστά μια άσκηση και εκείνη τραβήχτηκε τρομαγμένη μακριά του και κατα λάθος κατουρήθηκε…’Οταν η δασκάλα μας μίλησε για το σώμα μας και μας είπε οτι δεν πρέπει να αφήνουμε να μας ακουμπάει κανείς με »περίεργο» τρόπο η Μαργαρίτα έβαλε τα κλάματα και βγήκε απο την τάξη…Ο θείος της Μαργαρίτας που έρχεται καμιά φορά να την πάρει απο το σχολείο έχει πολύ περίεργο βλέμμα…

Η δασκάλα μας είπε σήμερα οτι όλα τα παιδιά του κόσμου έχουμε ίσα δικαιώματα.Αλήθεια μαμά και οι ξεχωριστοί φίλοι μου τα ίδια δικαιώματα δεν έχουν;

H Mαργαρίτα,ο Βαλάντης,η Ελένη,ο Νικόλας,ο Γιαννάκης…..Παιδιά που καταπατήθηκαν τα δικαιώματα τους και ζουν μέσα στον φόβο και την απελπισία…Παιδιά που ζουν ανάμεσα μας και προσπαθούν με κάθε τρόπο να μας στείλουν το δικό τους SOS…Ας μην τους γυρίσουμε την πλάτη….Ας μην κλείσουμε τα μάτια μας μπροστά στο απελπισμένο βλέμμα τους….

20 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΜΕΡΑ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ…

Όχι μόνο του δικού μας αλλά όλων των παιδιών του κόσμου…

Μαμά Τζένη…