Τα Δικά Σας!

All posts in the Τα Δικά Σας! category

Η ΜΑΜΑ ΜΟΥ ΠΕΡΝΑΕΙ ΚΛΙΜΑΚΤΗΡΙΟ…ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ?ΜΙΑ ΜΑΜΑ ΖΗΤΑΕΙ ΤΗΝ ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΜΑΣ

Published 14 Φεβρουαρίου, 2014 by sofiaathanasiadou

Μια φιλη ζηταει τις συμβουλες μας….

Αντιμετωπιζω ενα προβλημα και θα ηθελα αν μπορειτε να με βοηθησετε

Ειμαι 33 με ενα μπομπιρα 3 ετων ,ολα καλα μεχρι εδω,το προβλημα εχει να κανει με την μητερα μου.

Η μαμα μου μαλλον ,οχι μαλλον δηλαδη σιγουρα,εχει μπει στην κλιμακτηριο και εχει αρχισει και εχει ψυχοσωματικα,η κατασταση εχει φτασει στο απροχωρητο.

Kλαιει,χτυπιεται,τσακωνεται με εμενα και τον πατριο μου,τσακωνεται με τα παιδια του πατριου μου,γενικα δλδ τα νευρα της ειναι χαλια……

Αντιμετωπιζουμε κ ενα τεραστιο οικονομικο προβλημα διοτι μεγαλωνω μονη μου τον γιο μου και δεν μπορω να την βοηθησω πηγαινοντας την σε ενα ψυχολογο λογω του κοστους,θα ηθελα λοιπον αν εχετε κατι να μου προτεινετε,καποια γραμμη που ισως εχει πεσει στην αντιληψη σας,στην οποια μπορει να μιλησει η εστω καποια γιατρο που να την κατατοπισει στο τι θα πρεπει να κανει…

Εχω πνιγει και θα ηθελα την βοηθεια σας,ευχαριστω παρα πολυ για τον χρονο σας

Μ.Α.

Μια φωτογραφια από καθε μερα της χειροτερης χρονιας της ζωης μου

Published 12 Φεβρουαρίου, 2014 by sofiaathanasiadou

 

sb

Είμαι ευτυχισμένη όσο μου λέει πως με αγαπάει και ας μη μου το δείχνει.
Είμαι ευτυχισμένη όσο δεν πηγαίνει με άλλες.
Είμαι ευτυχισμένη όσο δεν το ξέρω.
Είμαι ευτυχισμένη όσο δεν με αφήνει.
Είμαι ευτυχισμένη όσο κάθε δεκαπέντε μέρες μου αφιερώνει μία ώρα.
Είμαι ευτυχισμένη όσο δεν με δέρνει.
Είμαι ευτυχισμένη όσο οι μώλωπές μου είναι ασήμαντοι.
Όσο δε μου βγάζει με το μαχαίρι τα μάτια, ωραία.
Όσο δεν το στρίβει κιόλας το μαχαίρι, αξίζει ακόμα να είμαι παντρεμένη μαζί του.
Η κλίμακα της Σούζαν Μπρέγκερ….

Πως είναι να ζεις με τον εχθρό σου?

Πως μπορεί να σε μεταμορφώσει ένας χρόνος ενδοοικογενειακης βίας?

Δείτε το παρακάτω video που φτιάχτηκε στα πλαίσια μιας  καμπάνιας ,κατά της ενδοικογενειακής βίας στην Σερβία και θα καταλάβετε….

Ξέρω…το ξέρω ότι κάποιες απο εσας  που διαβάζετε αυτό το άρθρο,μένετε μαζί με έναν τετοιο άνθρωπο!

Εσυ…Σε σένα απευθύνομαι…

Δεν είσαι μόνη σου!

Γνωρίζεις ότι υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να σου προσφέρουν βοήθεια?

Ο/Η γιατρός σου
Ο/Η δικηγόρος σου
Η αστυνομία
Οι κοινωνικοί λειτουργοί και ψυχολόγοι στο Συμβουλευτικό Σταθμό του Δήμου σου
Οι ακόλουθοι φορείς και τηλεφωνικές γραμμές:

Τηλεφωνικές γραμμές:

Γραμμή SOS ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ κατά της οικογενειακής βίας του Δικτύου Γυναικών Ευρώπης (πανελλαδικής εμβέλειας), χωρίς χρέωση: 800 11 88881, για κλήσεις από κινητό 210 7786800, 9 π.μ. – 3 μ.μ., όλες τις ημέρες της εβδομάδας: νομική και ψυχολογική στήριξη από δίκτυο εθελοντών/τριών νομικών και ψυχολόγων

Τηλεφωνική Γραμμή Άμμεσης Κοινωνικής Βοήθειας, 210 197, Εθνικό Κέντρο Αλληλεγγύης (ΕΚΚΑ), η γραμμή λειτουργεί όλο το 24ωρο, όλες της ημέρες της εβδομάδας.

Κέντρο Κοινωνικής Υποστήριξης Γυναικών (Κ.Κ.Υ.Γ.), Καμβουνίων 8, 2310 272725, Δευτέρα έως Παρασκευή, 10 π.μ. – 2 μ.μ. .

Φορείς φιλοξενίας και στήριξης

Εθνικό Κέντρο Κοινωνικής Αλληλεγγύης (ΕΚΚΑ), Εθνικής Αντιστάσεως και Θησέως, Τέρμα Φοίνικα, 2310 471101, Δευτέρα έως Παρασκευή: 7:30 π.μ. – 3 μ.μ. και Καπάτου 4, Περιοχή Αξιού, 2310 550906, Δευτέρα και Τετάρτη: 7:30 π.μ. – 8 μ.μ., Τρίτη, Πέμπτη και Παρασκευή: 7:30 π.μ. – 3 μ.μ., ψυχοκοινωνική στήριξη, φιλοξενία (έως τρεις μήνες).

Κοινωνική Υπηρεσία του Δήμου Θεσσαλονίκης, Καραολή και Δημητρίου 16, 2310 555074, Δευτέρα έως Παρασκευή: 7:30 π.μ. – 3 μ.μ., ψυχοκοινωνική στήριξη, σίτιση, φιλοξενία (έως τρεις μήνες).

Στέγη γυναικών (και μητέρων) του Τάγματος της Μητέρας Τερέζας της Καλκούτας, 2310 521755 καθημερινά, Σαββατοκύριακα και αργίες: 7 π.μ. – 12 μ.μ. και 4 μ.μ. – 7:30 μ.μ., (Τετάρτη μόνο για επείγουσες περιπτώσεις), φιλοξενία, σίτιση, ένδυση, πληροφόρηση.

Εξειδικευμένοι φορείς στήριξης

ΑΡΣΙΣ, Κοινωνική Οργάνωση Υποστήριξης Νέων, Πτολεμαίων 35, Θεσσαλονίκη, 22310 526150, Δευτέρα – Παρασκευή, 9 π.μ. – 6 μ.μ. . Παρέχει νομική βοήθεια, ψυχολογική υποστήριξη, συμβουλευτική στα εργασιακά, καθώς και δυνατότητα άμεσης προσωρινής φιλοξενίας, ιδίως σε ανήλικες αλλά και σε ενήλικες γυναίκες. Το Κέντρο Υποστήριξης Νέων της ΑΡΣΙΣ (ΚΥΝ), Ζαλίκη 2, Θεσσαλονίκη, 2310 228850, Δευτέρα- Παρασκευή, 9 π.μ. – 6 μ.μ., παρέχει υποστήριξη κυρίως σε άτομα εφηβικής ηλικίας.

ΕΡΓΑΝΗ, Κέντρο Στήριξης της Απασχόλησης και της Επιχειρηματικότητας των Γυναικών, Καραβαγγέλη 1, Συκιές, 2310 621166 & 2310 630323 Δευτέρα -Παρασκευή 9 π.μ. – 8 μ.μ., παρέχει ψυχοκοινωνική στήριξη, νομική συμβουλευτική και συμβουλευτική και προώθηση σε κατάρτιση, απασχόλιση και επιχειρηματικότητα.

Κέντρο Κοινωνικής Υποστήριξης Γυναικών (Κ.Κ.Υ.Γ.), Εταιρία για τον Κοινωνικό Αποκλεισμό και την Ψυχική Υγεία (Ε.Κ.Α.Ψ.Υ.) – Καμβουνίων 8, Θεσσαλονίκη, 2310 276782, Δευτέρα – Παρασκευή 10 π.μ. – 10 μ.μ. -ενημέρωση, ευαισθητοποίηση, συμβουλευτική υποστήριξη, εκπαιδευτιά προγράμματα και εργαστήρια, διασύνδεση.

ΧΕΝ Κοινωνική Υπηρεσία, Μητροπόλεως 18, 2ος όροφος, 2310 279792, Δευτέρα, Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή: 9 π.μ. -3 μ.μ., Τετάρτη: 12 μ.μ. – 6 μ.μ. ή 1:30 μ.μ. – 7:30 μ.μ., νομική συμβουλευτική, ψυχοκοινωνική στήριξη, πληροφόρηση, ευαισθητοποίηση, αξιοποίηση ελεύθερου χρόνου.

PRAKSIS, (Προγράμματα Ανάπτυξης Κοινωνικής Στήριξης και Ιατρικής Συνεργασίας), Αρκαδιουπόλεως 1 και Αγίου Δημητρίου, Θεσσαλονίκη, 2310 556145 και 2310 547751 Δευτέρα – Παρασκευή, 9 π.μ. – 5 μ.μ.. Πολυιατρεία με οργανωμένο γενικό ιατρείο, γυναικολογικό ιατρείο, οδοντιατρείο και φαρμακείο με όλο τον απαραίτητο ιατρικό και τον βασικό φαρμακευτικό εξοπλισμό για παροχή πρωτοβάθμιας ιατρικής περίθαλψης. Λειτουργεί Κοινωνική Υπηρεσία και Κέντρο Νομικής Αρωγής.

Αξίζει να δούμε  το συγκεκριμένο video και να διαδώσουμε,και που ξέρετε…

Μπορεί να  δώσουμε σε μια γυναίκα πίσω τα φτερά της!

Εσύ…δικαιούσαι να έχεις μια αξιοπρεπή  ζωή !

Δικαιούσαι να ζήσεις!

Λένα

ΜΗΝ ΜΕ ΑΦΗΝΕΙΣ…ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΜΑΜΑ ΜΟΥ?

Published 3 Φεβρουαρίου, 2014 by sofiaathanasiadou

b508b7f4bccc451e710aa22a8823b9f9

Εχετε αναφωνήσει ποτε παρακολουθώντας ειδήσεις »Μα είναι δυνατόν να συμβαίνουν τέτοια πράγματα την σημερινή εποχή?»

Εγώ πολλές φορές έχω αγανακτήσει και έχω κάνει τον σταυρό μου λέγοντας ο Θεός να μας φυλάει…

Δεν σας κρύβω πως σκεφτόμουν ότι καποια πράγματα είναι ακραία και δεν πρόκειται να συμβούν σε εμένα ή στους οικείους μου…

Ποτέ μην είσαι σίγουρος…Το κακό δεν αργεί να γίνει…

Μεγάλωνω τον 6χρόνο γιο μου μόνη μου,μιας και με τον μπαμπά του χωρίσαμε και μένει αρκετά μακριά.

Πάντα πρέπει να είμαι και μάνα και πατέρας μαζί…

Δεν παραπονιέμαι όμως…

Είμαι τοσο ευτυχισμένη που αυτό το υπέροχο πλάσμα μπήκε στην ζωή μου,που τα εμπόδια τα έκανα παιχνίδι και όλα μου φάνταζαν μικρά μπροστά στο θαύμα της μητρότητας…

Ήμουν σίγουρη ότι έχω χτίσει τόσους πολλούς τοίχους γύρω του για να τον προστατεύσω,που δεν πρόκειται ποτέ κανείς να πειράξει το μικρό μου θαυματάκι…

Κανείς???

Έζησα  την αδιαφορία και την απανθρωπιά ενός ανθρωπόμορφου τέρατος,να μου επιτραπεί η έκφραση,που είχε ορίσει το εκπαιδευτικό σύστημα,για να μεταφέρει τα παιδιά ,μιας και μένουμε στην επαρχία και το σχολείο απέχει 8 χιλιομετρα απο το σπίτι…

Ευτυχώς δεν έγινε το χειρότερο που θα μπορούσε να γινει,και εχω το αντράκι μου αγκαλιά..

Σήμερα προσπαθούμε να επανέλθουμε στην καθημερινότητα μας και να αφήσουμε πίσω μας εκείνη την φρικτή μερα…

Αυτή είναι η ιστορία μας και εύχομαι ποτέ ,πουθενά στον κόσμο, να μην ζήσει κανένας γονιός παρόμοια εμπειρία…

images

Κοίταξα το ρολόι…Δύο και τέταρτο.Απο το πρωί εχω μια ανεξήγητη ανησυχία. Ενα πλάκωμα…Δύο και εικοσιπέντε…

Δεν μπορώ να ηρεμήσω.Θα βγω απο τώρα στο σημείο που σε αφήνει το σχολικό να περιμένω…Εχω βέβαια μισή ωρα ακώμα αλλα κατι με σπρωχνει προς την πόρτα…Θυμάμαι την πρώτη μέρα που ξυπνήσαμε αξημέρωτα ακομα για να παμε να μπεις στο σχολικό…Ποσο σπουδαίος ένιωθες….Ποσο έλαμπαν τα ματάκια σου…Εβγαλες και ονομα στο σχολικο…Ροζαλια το φωναζες…

Το τηλεφωνο διεκοψε τις σκεψεις μου…Το σηκωνω και ακουω την φωνη του οδηγου…Ηρθατε?Ρωταω.Γιατι τοσο νωρις?Ερχομαι αμεσως…

Μου απανταει »Εφτασα πιο νωρις εχω αφησει το παιδι εκει αντε να το παρεις»…Εχασα την γη κατω απο τα ποδια μου…Που »εκει»?Τι εννοεις το αφησες?Μου κανεις πλακα?

Οχι απανταει.Ειναι εκει που θα συναντιομασταν…Αντε να τον παρεις…

Ολα μαυρισαν….Που αφησαν το παιδι μου?Το εξαχρονο μωρο μου?Το σημειο συναντησης ειναι σε ερημικη περιοχη της Ευβοιας.Μεσα σε χωραφια και αγριοσκυλα…ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ?

Αρχισα να τρεχω ουρλιαζοντας στον δρομο…Το αντρακι μου ειναι μονο του…Που ειναι?Ποιος θα το βρει μονο του τι θα του κανει?Βοηθησε με Παναγια μου…

Πανικοβλητη τρεχω να σε βρω…Φωναζω το ονομα σου…Φωναζω τοσο δυνατα που αισθανομαι τον λαιμο μου να σκιζεται….Ξαφνικα ενα αμαξι ερχεται προς το μερος μου…Δεν σταματαω να τρεχω…Ακουω μια φωνη…

»Εφερα το παιδι…Το παιδι Τζενη το βρηκα μονο του στον δρομο…»

Ειναι η Ολγα η φιλη μου…

Ανοιγω την πορτα και σε βλεπω…Κατασπρο σαν πανι…Σε παιρνω στην αγκαλια μου και τρεμεις….Πεφτω στο καθισμα μισολιποθυμη…Οταν συνηλθα γονατισα μπροστα σου και εκλαιγα μαζι σου με αναφιήιτα….Αργοτερα εμαθα τι ειχε συμβει….

Ο οδηγος του λεωφορειου ηρθε μιση ωρα πιο νωρις και σε κατεβασε απο το σχολικό.Παρακαλαγες να μην σε αφησει…»Δεν ξερω πως να παω σπιτι μου…Που ειναι η μαμα μου?»

»Τράβα τον δρόμο και θα βρεις το σπίτι σου» η απάντηση του…

Και έφυγε…Σε άφησε εκει μέσα στην ερημιά μονο σου,αβοήθητο…

Για καλή μας τύχη πέρναγε τυχαία απο το σημείο μια οικογενειακή φίλη και οταν σε είδε σοκαρισμένο σταμάτησε…Σε έφερε σπίτι σε κατάσταση σοκ….

Νομίζετε οτι για πρόκειται για σενάριο ταινίας?

Οχι…Ειναι πραγματικό γεγονός και συνέβει στο παιδί μου…Στο μονάκριβο μωρό μου…Κάποιος ασυνείδητος οδηγός σχολικού λεωφορείου το εγκατέλειψε στην ερημια χωρίς να ειδοποιήσει κανέναν….Το άφησε απλα εκεί και ας παρακάλαγε το αντράκι μου να μην φύγει…Το πέταξε σαν σκουπίδι στον δρόμο και έφυγε…Τοσο απλά…

Βεβαιως και η υπόθεση εχει πάρει τον δρόμο της δικαιοσύνης…Ποια  δικαιοσύνη όμως  μπορεί να γιατρέψει τις πληγές στην ψυχούλα του?Πως θα ηρεμήσει το μωρό μου που τις νύχτες ξυπνάει ουρλιάζοντας?Πως θα ξαναεμπιστευτεί?Ποιος θα ηρεμήσει εμένα που φοβάμαι ακόμα και στον κήπο να τον αφήσω να βγει?Ποιος?

Η Παιδεία της Ελλάδας του 2014 θάβεται κάπου στην Εύβοια σε ενα ερημικό σταυροδρόμι μέσα στα μάτια ενός τρομαγμένου  παιδιού…Του δικού μου παιδιού….

Τζένη….

Η δικη μας ιστορια το δικο μας θαυμα η δικη μου ανασταση!

Published 2 Φεβρουαρίου, 2014 by sofiaathanasiadou
  • 1b8b3c9ca33804a7fc12cdc2401ad8c5

    πριν 3 χρόνια έμεινα έγκυος…

    χαρές και πανυγήρια…

    Ξεκίνησα τις εξετάσεις μου, σκεφτόμουνα τι θα του πάρω πως θα φτιάξω το δωμάτιο του ήμουν τρισευτιχισμένη…

    Στο 3ο ραντεβού με το γυναικολόγο….δεν ακούσαμε καρδιά…παλίνδρομη κύηση….

    Κλάμα,στεναχώρια και ίσως μια μίνι κατάθλιψη…

    Για ένα χρόνο δεν ήθελα να ακούσω για εγκυμοσύνη….

    Σιγά σιγά άρχισα να το ξανασκέφτομαι…

    Τέλη Γενάρη τεστ θετικό….

    Ραντεβού με το γυναικολόγο για να το βεβαιώσουμε…

    Κοιτάζω την οθόνη βλέπω κάτι μεγάλο λέω από μέσα μου καλά στο προηγούμενο τίποτα δεν φαινόταν….

    Με προβληματίζει το ύφος του γυναικολόγου…Τι συμβαίνει γιατρέ???

    Εμμανουέλα έχεις ένα αιμάτωμα στη μήτρα…δίπλα στο έμβρυο…

    Κρύος ιδρώτας και για τους δυο μας…

    Και?

    Τι κάνουμε τώρα.

    Με στέλνει σε γνώστο του γυναικολόγο που κάνει πιο αναλυτικά υπερηχογραφήματα σε μισή ώρα ήμουν εκεί…

    Εμμανουέλα το πιθανότερο είναι ότι όλα θα πάνε καλά όμως δεν μπορώ να στο βεβαίωσω….

    Το έμβρυο είναι μια χαρά, αν το αιμάτωμα μείνει σταθερό ίσως να μην το επηρρεάσει….

    Θέλω τη Δευτέρα και την Τετάρτη να κάνεις από μια β-χωριακή για να δούμε που είμαστε…. Δευτέρα 59.900 η χωριακή… Τετάρτη 57.000….Τρόμος…

    Ο άντρας μου έλειπε ήταν η μητέρα του στο χειρουργείο….

    Παίρνω το γυναικολόγο μου…Ελα αύριο να σε δω δεν είμαι στο ιάτρειο μου…Αν δε σε δω δεν μπορώ να σου πω κάτι…Παίρνω τον άλλο γυναικολόγο….μου είχε πει να τον ενημερώσω…

    Κορίτσι μου μη στεναχωριέσαι…αφού συλλαμβάνεις θα κάνεις παιδί…

    Καταρρέω….

    Καθόμουν μόνη έκλαιγα και τα είχα βάλει με το Θεό…

    Ούρλιαζα όχι αυτό το παιδί θα έρθει δεν το αφήνω να φύγει…..

    Πήγα την επομένη στο γιατρό μου παραδομένη έτοιμη να ακούσω μπαίνουμε για απόξεση..

    .Με βάζει για υπέρηχο χωρίς καν να δει την εξέταση από το άγχος του και μου λέει…

    Με κοροιδεύεις?

    Να η καρδούλα του χτυπάει!!

    Κλάμα κλάμα και ανακούφιση…

    Και μου λέει ο άνδρας μου 3 του Φλεβάρη είναι του αγίου Συμεών….έκανα τάμα αν είναι καλά το παιδί το δευτερο του όνομα να είναι από αυτόν…..

    Ψάχνοντας να αγόρασω μια εικόνα του να την έχω μαθαίνω ότι είναι ο προστάτης της εγκυμοσύνης…..

    Ο γυναικολόγος μου μου είπε ότι όποιος και να έβλεπε την εξέταση θα μουέλεγε ότι έχω αποβάλλει….

    Φάνταζεσται να μη μου έκανε υπέρηχο?

    Θαύματα γίνονται.

    Το δικό μου ήρθε 11 Σεπτεμβρίου του 2012…

    Την ημέρα που με τον άντρα μου έχω επέτειο σχέσης ΚΑΙ γάμου….

    3 του Φλεβάρη έχω μια άλλη επέτειο όμως…

    Την επέτειο της ανάστασης μέσα μου….

    Ένα ευχαριστώ στον άντρα μου…χωρίς αυτόν δεν θα ήμουν αυτή που είμαι….

μια φωτογραφιση στα προθυρα της τρελας…ενας μπαμπας φωτογραφιζει

Published 21 Ιανουαρίου, 2014 by sofiaathanasiadou

Οι φωτογράφοι λένε πως το ποιο δύσκολο κομμάτι της δουλειάς τους είναι να βγάλουν στημένες φωτογραφίες παιδιών. Ένας τύπος σαν τον Jason Lee όμως,το κάνει να φαίνεται παιχνιδάκι .

Ο φωτογράφος γάμου αποφάσισε να πάρει τη φωτογραφική του μηχανή και να φωτογραφίζει τις  δύο κόρες του, Kristen και Kayla .

Οι περισσότερες από τις ιδέες του  προέρχονται από τα κορίτσια, όταν τα παρατηρεί πως παίζουν, ή όταν  ακούει τα αστεία και εξωφρενικά πράγματα που λένε!

«Έρχονται με μια ιδέα, εγώ τότε θα δημιουργήσω το σκηνικό, και συχνά θα χρησιμοποιήσω  τεχνητό φωτισμό για να ενισχύσει τις εικόνες.»
Αν υπήρχε ένα βραβείο που θα μπορούσε να δοθεί στον πιο δημιουργικό πατέρα, θα ήθελα να ελπίζω ότι θα δίνονταν στο  Τζέισον Λι. !
πηγη: Daddy Cool

Γιατρευοντας το πληγωμενο παιδι που εχω μεσα μου…Μια εξομολογηση ενος μπαμπα που τα σπαει!

Published 16 Ιανουαρίου, 2014 by sofiaathanasiadou

Μια εξομολόγηση από τον  daddycool που τα σπάει!Λίγες φορές οι μπαμπάδες μιλάνε,αλλά όταν το κάνουν…Λιώνουν καρδιές!

Κάθομαι και σκέφτομαι ,τι με με κάνει ευτυχισμένο,

χμ….ναι ξέρω τώρα πια!!!!

 η χαρά και το γέλιο του παιδιού μου!


Oσο πιο δυνατά γελάει και χαίρετε, τόσο πιο χαρούμενος γίνομαι κι εγώ μαζί του.

Πραγματικά υπάρχουν φορές που γυρνάω από την δουλειά και δεν θέλω να ακούω ούτε (κιχ)

Κι όμως στο βάθος της καρδιάς μου χαίρομαι….

 Όσο ταλαιπωρημενος κι αν είμαι, όταν την ακούω, όταν την βλέπω να κάνει ζουζουνιες η όταν μου κάνει νάζια για να της κάνω αυτό που θέλει λιώνω!

 Ανακαλύπτω πως δεν μπορώ να της αντισταθώ και πολύ.

Μου αρέσει που με κάνει ότι θέλει…μου αρέσει όμως πιο πολύ ο τρόπος που με τουμπάρει.

Είναι τόσο μικρούλα τόσο αθώα κι όμως τόσο απαιτητική!!!

  Που αναρωτιέμαι σε λίγα χρονιά αν θα μπορώ να της επιβληθώ!

 

Θέλω πάνω απ’ολα να γίνω ο φίλος της κι όχι ο μπαμπάς που μόνο θα την μαλώνει η θα την βάζει τιμωρία!

Είναι ο άγγελος της ψυχής μου,η γαλήνη της καρδιάς μου,η γυναικά που έχω δώσει ψυχή και σώμα,και θα δίνω όσο αναπνέω τα πάντα!!! για το καλό του παιδιού μου…

Αν με ρωτούσαν είσαι καλός μπαμπάς?

θα απαντούσα δεν ξέρω…προσπαθώ όμως!

Και θα προσπαθώ για πάντα μέρα με τη μέρα.και περισσότερο γιατί τελικά η προσπάθεια μετράει σε ένα γονιό!Προσπάθεια που οι δικοί μου δε τη κάναν…

Εγώ το πατέρα μου,τον γνώρισα 12 ετών εντελώς τυχαία!

μπροστά στο ΚΤΕΛ… θυμάμαι ακριβώς και τι φορούσε…

Με κρατούσε η γιαγιά μου από το χέρι και μου είπε» αυτός είναι ο μπαμπάς σου τρέξε να τον αγκαλιάσεις»…

κι έτρεξα πάνω του τον αγκάλιασα..

Εκείνη η μέρα έχει γραφτεί στη μνήμη μου για πάντα!

Του λέω μπαμπά?

Μου λέει ποιος είσαι?και του απαντάω ο Χρήστος μπαμπά…….κοιτάει και βλέπει την γιαγιά μου λίγο πιο πέρα και με αγκάλιασε….

Πιο κρύα αγκαλιά δεν μου έχουν ξανακάνει ποτέ στη ζωή μου…

κάπως έτσι τον γνώρισα και με γνώρισε…

Για την ακρίβεια όχι κάπως έτσι

Ακριβώς επί λέξη όπως σας εξηγώ έγιναν!

Δύσκολο έως τραγικό..

Βγήκα πιο δυνατός όμως..

Όταν τον ρώτησα που ήταν όλα αυτά τα χρόνια μου είπε ότι δεν έφταιγε αυτός…

 σίγουρα δεν εφταιγα κι εγώ…

Κι όμως! εγώ την πλήρωσα! εγώ ένιωθα μόνος μου!

Εγώ ζήλευα τους άλλους καλοπροαίρετα που έτρωγαν όλοι μαζί στο σπίτι,εγώ ήμουν αυτός που μεγάλωνα με παππού και γιαγιά στο χωριό γιατί η μαμά μου έπρεπε να δουλεύει…

Όταν πήγα στη μαμά μου ήμουν 9 χρονών παιδί

Μέχρι τότε για μαμά και για μπαμπά είχα τους παππούδες μου!

Δόξα το θεό, η γιαγιά με τον παππού  με είχαν σαν παιδί τους και τους ευγνωμονώ για όλα,έμαθα πολλά μαζί τους,να τους έχει ο θεός καλά…!

Και για αυτό ακριβώς το λόγο,

Όταν έμαθα ότι περιμένω κόρη…ήθελα να δώσω το όνομα της γιαγιάς μου κι όμως.

Η γυναίκα μου ήταν αντίθετη,η γιαγιά μου δε, όταν τις το είπα, μου είπε δεν είναι σωστό

Γιατί να δώσω των γονιών μου?

που ήταν όταν τους είχα ανάγκη?

οκ δεν τα βρήκανε χωρισανε.

Ούτε οι πρώτοι ούτε οι τελευταίοι ήταν…εγώ τι εφταιγα όμως?

θα μπορούσαν έστω κι έτσι να με κάνουν χαρούμενο..

και  όχι η πρώτη αγκαλιά να είναι στα 12 όταν στα ξαφνικά μου λέει η γιαγιά μου αυτός είναι ο μπαμπάς σου τρέξε να τον αγκαλιασεις

.

Eλπίζω να καταλάβατε γιατί θέλω να βλέπω την κόρη  μου διαρκώς χαρούμενη κι ευτυχισμένη…

Tα παιδικά τραύματα δεν ξεχνιούνται πότε…προσπερνιουνται  άλλα ποτέ δεν ξεχνιούνται…

Ελπίζω να τα καταφέρω να γίνω ένας άψογος μπαμπάς ώστε να μην στερήσω στο παιδί μου αυτά που μου στέρησαν….

 Η ΣΩΤΗΡΙΑ μου, είναι η σωτηρία της ψυχής μου…εκτός από αγγελούδι μου…

Μαζί της ένιωσα τι πάει να πει ΑΓΑΠΗ….αμέτρητη αγάπη.

Διαρκώς προσεύχομαι για τα μάτια της και μόνο…Όπως κάθε γονιός..

Είναι ο λόγος που ζω κι αναπνέω μέχρι τώρα!!!!!

Η κόρη μου ,είναι αυτή που μέρα με τη μέρα γιατρεύει το πληγωμένο παιδί που έχω μέσα μου.

Πριγκίπισσα μου σε αγαπώ!

Χρήστος

πηγη:daddycool

Μια ωδη στην Ελληνιδα μανα

Published 15 Ιανουαρίου, 2014 by sofiaathanasiadou

mana_c

Η εξομολόγηση ενός γιου που συνειδητοποίησε ότι δεν έχει πει σχεδόν ποτέ ευχαριστώ. Μια εξομολόγηση σε μορφή ύμνου στην Ελληνίδα μάνα.

Μου πήρε 14 μήνες ζωής μακριά από το πατρικό μου, μια στοίβα άπλυτα πιάτα, ένα συρτάρι άδειο από εσώρουχα και ένα σπίτι με πελώριες χνουδωτές μπάλες σκόνης για να συνειδητοποιήσω το εξής. Ότι η Ελληνίδα μάνα δεν έχει πάρει ποτέ τον έπαινο που της αξίζει. Και όχι. Το “μπράβο μάνα, τα πέτυχες τα σουτζουκάκια” δεν είναι ο έπαινος που της αξίζει.

Η δεδομένη μάνα

Δεν έχει σημασία τι γιος έχεις υπάρξει. Αν ήσουν από τους καλομαθημένους που έφευγαν κάθε πρωί με ταπεράκι από το σπίτι και το απόγευμα τους περίμενε ο ελληνικός στο φλυτζάνι. Αν ήσουν από τους αντιδραστικούς που δεν μιλούσαν στους γονείς τους και η μόνη φράση που άκουγες από την μάνα ήταν το “πού έχεις μπλέξει παιδάκι μου”. Ή αν ήσουν από τους μαμάκηδες που έτρεχαν πίσω από τα φουστάνια της. Η μάνα ήταν, είναι και θα είναι δεδομένη, μέσα από τις πράξεις της.

Γύριζες το απόγευμα από τη δουλειά, το φροντιστήριο, τη σχολή. Σε ένα σπίτι που ήταν στην εντέλεια. Και δεν μιλάω για την γενική καθαριότητα ενός σπιτιού. Δεν μιλάω για τα απλά και καθημερινά που θα μου περηφανευτείς (όπως κι εγώ άλλωστε) ότι τα κάνεις στην εντέλεια και τώρα που μένεις μόνος σου. Μιλάω για εκείνα που δεν περνούσαν καν από το μυαλό σου.

Φυσικά και ήταν τα χειμωνιάτικα στα ντουλάπια με λεβάντα γιατί τα είχε βάλει εκεί η μάνα σου

Φυσικά και η λεκάνη της τουαλέτας αστράφτει γιατί την έχει τρίψει η μάνα σου. Φυσικά και υπάρχει σεντόνι καθαρό, έτοιμο να αντικαταστήσεις αυτό που λέρωσες γιατί τα έχει έτοιμα σιδερωμένα στην ντουλάπα η μάνα σου. Φυσικά και δεν υπάρχουν ιστοί αράχνης στους τοίχους γιατί τους πήρε πρώτη χαμπάρι η μάνα σου. Φυσικά και υπάρχουν ασπιρίνες, depon και άλλα σχετικά εύκαιρα γιατί η μάνα έχει φροντίσει για τον κανακάρη της.

Το φαγητό στο τραπέζι, τα πουκάμισα τα σιδερωμένα, το καθαρό σπίτι, η φροντίδα, όλα δεδομένα μέχρι την στιγμή που θα εγκαταλείψεις τους τέσσερις τοίχους του σπιτιού σου για αρκετό καιρό. Κι αν δεν βρεις μια γυναίκα αντίτυπο της μάνα σου γιατί είσαι πολύ κακομαθημένος να μείνεις λίγους μήνες χωρίς τη φροντίδα μιας γυναίκας.mana_c3

Μια αγάπη αχάριστη

Ό,τι ισχύει και για τις ερωτικές σχέσεις, ισχύει και για τη σχέση με την μάνα σου. Όσο πιο δεδομένη την έχεις την γκόμενα τόσο λιγότερο της δείχνεις ότι την εκτιμάς και την αγαπάς. Και πες ότι με την γκόμενα πέρασες και 6 μήνες στα μέλια. Την “καλή περίοδο” με την μάνα σου την πέρασες στα πρώτα παιδικά σου χρόνια.

Τότε που 3 χρονών βλαμμένο κρεμόσουν από πάνω της σε κάθε ευκαιρία, που της ζωγράφιζες λουλούδια και ουράνια τόξα, που την έπαιρνες αγκαλιά γιατί αυτό γούσταρες να κάνεις. Από εκείνη την ηλικία και μετά είσαι ένας αχάριστος.

Ακριβώς γιατί έγιναν όλα δεδομένα. Γιατί δεν ένιωθες την ανάγκη να πεις ευχαριστώ κάθε μεσημέρι που έβρισκες φαγητό μετά το σχολείο. Δεν σκέφτηκες να την ευχαριστήσεις ποτέ για τα σιδερωμένα σου μπλουζάκια. Δεν σου έκανε ποτέ εντύπωση το ότι το δωμάτιό σου ήταν πάντα καθαρό, ακατάστατο αλλά καθαρό.

Το μόνο που ήξερες να κάνεις ήταν να γκρινιάζεις που έφτιαξε πάλι ρεβύθια

Που δεν βρήκες σιδερωμένο το αγαπημένο σου μπλουζάκι. Που ανακάτεψε τα μακαρόνια με την σάλτσα ενώ ξέρει ότι δεν σου αρέσει. Που σε ανάγκασε να κάτσεις στο οικογενειακό τραπέζι. Που πέρασε με Azax την οθόνη του υπολογιστή σου. Που κατέβασε την αφίσα της Pamela Anderson από τον τοίχο.

Μια σχέση flat που άφηνε μόνο παράπονα. Και από τις δύο πλευρές. Το λογικό παράπονο της Ελληνίδας μάνας για τον γιο της τον αχάριστο που δεν λέει ένα ευχαριστώ. Και το δικό σου το παράλογο παράπονο που η μάνα σου δεν ικανοποιεί και τις 158.347 επιθυμίες σου.Ξεχνάει κάνα δυο που και που γιατί έχει κι εκείνη ζωή.

Η τέχνη της μάνας στην πάροδο του χρόνου

Δεν είναι απλό να είσαι μάνα. Από τις πατριωτικές τουλάχιστον, τις κλασικές τις Ελληνίδες που το έχουν τιμή και καμάρι το να είναι μάνες περιποιητικές για τα παιδιά τους. Κι όπως οι καλές αξίες χάνονται στον χρόνο έτσι και το “επάγγελμα” της μάνας πάει να ισοπεδωθεί από την μοντέρνα του εκδοχή.

Τα μέσα του εικοστού αιώνα ήθελαν την Ελληνίδα να μάχεται για την ισότητά της. Και την ανδροκρατούμενη κοινωνία μας να δυσκολεύεται να αποδεχτεί την ζωή της γυναίκας έξω από το νοικοκυριό της. Αναπόφευκτα η “τίμια μάνα” ήταν εκείνη που έμενε σπίτι να μαγειρέψει και αφιέρωνε εαυτόν στην ανατροφή των παιδιών και την φροντίδα του συζύγου.

mana_c4

Αυτή ήταν η γιαγιά μας. Που έμαθε όλα τα μυστικά για την κουζίνα του τόπου της από την δική της μάνα. Και που πάσχισε να μάθει την δική μας μάνα τι σημαίνει καλό βούτυρο για τα γλυκά, πόσο καλό κάνει το πράσινο σαπούνι στα ρούχα και με τι γιατροσόφι φεύγει το κριθαράκι από το μάτι.

Αυτό το πέπλο γραφικότητας και παράδοσης σπάει σιγά – σιγά. Με την σύγχρονη Ελληνίδα μάνα να μην έχει (δικαίως) χρόνο για το νοικοκυριό. Με μια γενιά νέων ανδρών και γυναικών που οφείλει να αποδεχτεί ότι τα πράγματα αλλάζουν, ότι ο κόσμος εξελίσσεται και ότι η μονάδα μέτρησης της μάνας ίσως και να μην είναι το κίμινο και η ναφθαλίνη.

Αυτό που δεν αλλάζει είναι η ουσία της μητρότητας Και η άρρηκτη (οιδιπόδεια γαρ) σχέση της Ελληνίδας μάνας με το καμάρι της. Εσένα και εμένα

Μπορεί η μάνα των δικών σου παιδιών στο μέλλον να μην φτιάχνει ρολό κιμά με αυγό στη μέση. Να μην τα ξεματιάζει κάθε φορά που χασμουριούνται (ακόμα κι αν απλά νυστάζουν). Να μην πλέκει την πορίκα σου για να έχεις ένα σωστό τραπεζομάντηλο όταν αποφασίσεις να νοικοκυρευτείς. Αλλά δεν έχει σημασία.

Η ιδιότητα της Ελληνίδας μάνας θα είναι εκεί. Μπασταρδεμένη, πληγωμένη, αλλαγμένη, ξεθωριασμένη αλλά παρούσα. Κι εσύ, ο γιος σου και ο εγγονός σου θα είστε εκεί για να την θεωρείτε δεδομένη. Και να την τιμάτε μόνο μετά θάνατον πάνω από ένα πιάτο άνοστης μαγειρίτσας.

Δεν είναι αργά να αγαπήσεις την μάνα σου

Αν τολμούσα να σου δώσω κάποιο μυστικό για να συσφίξεις τις σχέσεις με την μάνα σου, θα έπρεπε να βαφτώ μόνος μου μπλε και να πέσω στη θάλασσα. Οι ανθρώπινες σχέσεις, ειδικά ενδοοικογενειακά, δεν επιδέχονται συμβουλές. Το πώς συμπεριφέρεσαι στην μάνα σου το ξέρεις μόνο εσύ.

Και μόνο εσύ ξέρεις πώς θα χτίσεις από την αρχή μια σχέση μαζί της. Για όλα αυτά τα μικρά και καθημερινά που ποτέ δεν προσέχεις, ποτέ δεν σε ικανοποιούν, ποτέ δεν σου αρκούν.

Άλλος θα πει μια καλή κουβέντα, άλλος θα πάρει ένα δώρο, άλλος θα βοηθήσει την μάνα του με τις δουλειές της, άλλος θα γράψει ένα τραγούδι. Σαν αυτό που τραγουδούσε κάποτε μοναδικά ο Luciano Pavarotti…

Άντε. Πάρε κάνα τηλέφωνο την μάνα σου να δεις τι κάνει. Γομάρι…

Οι φωτογραφίες του άρθρου είναι από ένα ταξίδι του φωτογράφου Platon στην χώρα του, την Ελλάδα.

ΠΗΓΗ : oneman

Το παιδι μου ειναι επιθετικο τι να κανω?

Published 14 Ιανουαρίου, 2014 by sofiaathanasiadou
angry-boy
 Σοφια καλησπερα κ συγχαρητηρια για την εκπληκτικη σελιδα που εχεις δημιουργησει.
Εχω ενα προβλημα απλα θελω αν γινεται να να το παρουσιασεις ανωνυμα.
Ειμαι σε διασταση με τον αντρα μου λιγους μηνες τωρα,εχουμε ενα γιο 2 χρονων μαζι και οι σχεσεις μας δεν ειναι οι καλυτερες.
Γενικοτερα προσπαθει να μου χρεωσει την »ασχημη»συμπεριφορα του παιδιου.
Η αληθεια ειναι οτι εδω και λιγο καιρο το παιδι γκρινιαζει ολο και περισσοτερο,τσιριζει οταν δεν γινεται το δικο του,γινεται επιθετικο και λεει και καποιες» κακες» λεξεις.
Εγω προσπαθω να του μιλαω ηρεμα αλλα και παλι αν τον πιασει δεν καταλαβαινει τπτ,χτυπιεται κλαιει,πεταει πραγματα με χτυπαει.
Αυτο που αναρωτιεμαι ειναι αν πρεπει να παω να συμβουλευτω εναν παιδοψυχολογο…
Το οτι σιγουρα εχει επηρεαστει το παιδι απ’την ολη κατασταση το ξερω.
Απλα επισης ξερω απο γνωστες που εχουν κι αυτες μικραπαιδια οτι κι αυτα καποιες στιγμες εχουν τετοιες συμπεριφορες.
Εχει καποια κοπελα απο δω περασει κατι αναλογο…τι με συμβουλευεται να κανω?
Ευχαριστω εκ των προτερων….
Κ.

Ο ΓΟΛΓΟΘΑΣ ΜΙΑΣ ΑΠΟΚΕΝΤΡΩΜΕΝΗΣ ΜΑΝΑΣ

Published 13 Ιανουαρίου, 2014 by sofiaathanasiadou

images (12)

Αγαπημένες μου γνωστές και άγνωστες…Αποφάσισα να μοιραστώ τον πόνο μου μαζί σας..

Μετακόμισα το καλοκαίρι στην Ερέτρια(φτου)λόγο οικονομικών δυσχερειών…Μάζωξα τα μπογαλάκια μου και τον πιτσιρίδα μου και επιστροφή στην μανούλα….

Όταν άρχισε το σχολείο,επειδή μένω στην μέση του πουθενά, 8 χιλιόμετρα μακριά απο την πόλη(ο Θεός να την κάνει πόλη δηλαδή),έπρεπε η νομαρχία να μισθώσει ταξι για να μεταφέρουν τα παιδιά στο σχολείο…

Όμως ο αγαπημένος μας λαμογιοδήμαρχος,έφαγε τα λεφτά(γνωστές και μη εξαιρετέες λαμογιές)και δεν μπήκαν ποτέ ταξι…

Ωσάν την Λουκά λοιπόν, μαζί με άλλες μαμάδες πήγαμε και διαμαρτυρηθηκαμε στον Περιφερειάρχη και μας διαβεβαίωσε οτι θα βάλει πούλμαν. Κατόπιν εορτής βέβαια μιας και ήδη φάγαμε τον μισό χρόνο…

images (8)

Έλα μου όμως που εγώ δεν υπάγομαι στο δρομολόγιο λόγο απόστασης και ετσι σαν γνήσιο GPS έδωσα ενα ραντεβού με τον οδηγό και τον κατατόπισα πλήρως ώστε να έρχεται και στο δικό μου κατσάβραχο…

Ολα καλά μέχρι εδω….Ναι καλά………………….

Ο οδηγός κανει παράκαμψη για να πάρει το τερατάκι μου και ετσι πρέπει να να είμαι στην στάση(όξω απο μια στάνη)στις 7 και 5 παρακαλώ….Σηκώθηκα τουτέστιν στις 6 ξύπνησα τον μικρό και ξεκινήσαμε για το σημείο που θα περνάει το πούλμαν…600 μέτρα περίπου απο το σπίτι…

images (11)

Ελα μου ομως που επαέ δεν εχει ξημερώσει ακομα τετοια ώρα…Εξοπλίστηκα με φακούς σκουφιά σκούπες(ΓΙΑ ΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΚΑΤΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ΑΔΕΣΠΟΤΑ) και ξεκίνησα…..ο μικρός πρ΄ολο που ήθελε να πάει με το πούλμαν,σε όλη την διαδρομή πέταγε ατάκες του στυλ »εισαι με τα καλά σου?μέσα στην νύχτα θα κάνουμε μάθημα?έχεις δει εσύ κανένα σχολείο ανοιχτό το βράδυ?»και αλλα τέτοια ωραία….

Έβαλα το παιδί στο πούλμαν και πήρα τον δρόμο για τον γυρισμό….Και εκει ακριβώς έπαθα κωλούμπρα…..Πώς θα γυρίσω μέσα στην ερημιά μόνη μου?γιατί το ένστικτο της μάνας δεν με άφησε να φοβηθώ στο πήγαινε αλλα το ένστικτο της χεστρούς με έκανε να τα χρειαστώ στο γύρνα…..

Πήρα λοιπόν 7 η ωρα το πρωι την αδερφούλα μου και την ζάλιζα μέχρι να γυρίσω σπίτι….μην και με φάει καμια αρκούδα… τουλάχιστον να ξέρει ενας άνθρωπος απο τι πήγα….

Γύρισα λοιπόν πίσω ανοίγω την καγκελοπορτα να μπω και ορμάει η παλιοκοπρίτισα η μπαλου(το ανυπόταχτο λαμπρατόρ μας)και βγαίνει εξω…μπροστά η Balou πίσω εγώ ξωπίσω τα κοράκια(τα οποια είμαι σίγουρη οτι εμένα έκραζαν με τέτοιο πάθος)….σιγά και να μην έπιανα τον πύραυλο….εξαφανίστηκε…κάποια στιγμή θα γυρίσει η άτιμη και θα γίνει χαμός….

αρχείο λήψης

Και σας ρωτώ…..

Ειναι ζωή αυτή για μια βέρα πρωτευουσιάνα που απο φύση κατείχε μόνο λίγο ουρανό και έναν έρμο φύκο που τον πότιζα όταν έπεφτε σε κώμα????????

Οχι πείτε μου δηλαδή………….

Με εκτίμηση πάντα προς την Μητέρα φύση

μαμά Τζένη

Η πεθερα μου δεν θελει να γιορτασω τα γενεθλια του παιδιου μου!

Published 11 Ιανουαρίου, 2014 by sofiaathanasiadou

Schrage_052

Καλημερα Σοφια και SuperMoms!!

Xρειαζομαι την βοηθεια σας σε κατι που μου φαινεται εντελως παραλογο…

Αυτες τις μερες μαζι με την απολυτη χαρα ζω και τον απολυτο παραλογισμο!

Πλησιαζουν τα πρωτα μας γενεθλια  & η πεθερα μου επιμενει πως  δεν πρεπει να κανουμε παρτυ και να γιορτασουμε τα γενεθλια μας γιατι το παιδακι μου  ειναι αβαπτιστο ακομη!

Η βαπτιση μας εχει προγραμματιστει για λιγους μηνες μετα .

Επιμενει και λεει πως η εκκλησια μας το απαγορευει .

Ειναι λεει βαθεια θρησκευομενη και δεν θα παρει μερος σε κατι αντιθετο της θρησκειας της.

Σε ιδια περιπτωση που αφορουσε την κορη της βεβαια ειχε αλλη αποψη.

Προφασιζεται δικαιολογιες για να μην παρει δωρο στο παιδι και επισης μου ειπε οτι ισως λειψει εκεινες τις μερες σε ταξιδι.

Καλα για την ονομαστικη γιορτη εννοειται δεν την καναμε αλλα να χασουμε και  τα γενεθλια?

Δεν θα γιορτασω την γεννηση του παιδιου μου γιατι καποιος εχει λανθασμενες αντιληψεις η φανατισμο με την θρησκεια , ισως και ενδομυχα το μικροβιο της πεθερας?

Μου ειναι ανηκουστο ολο αυτο!

Πιστευω πως δεν εχει καν δικαιωμα να μας πει τι να κανουμε αλλα σεβομαι οτι ειναι η μητερα του αντρα μου και δεν θελω να δημιουργω καταστασεις αλλα τα γενεθλια αυτα τα περιμενα πως και πως…

Σας παρακαλω πολυ  πειτε μου πως να το χειριστω αν εχω αδικο και αν καποιος πιο αρμοδιος  μπορουσε να να μας απαντουσει για να ησυχασω!!

Σας ευχαριστω πολυ εκ τω προτερων!!

Χ.