Σχέσεις

All posts in the Σχέσεις category

Η οικογένεια ως βατήρας

Published Αύγουστος 26, 2016 by sofiaathanasiadou

cecile-veihan

Διαβάζοντας το απόσπασμα αυτό του Χόρχε Μπουκάϊ βρήκα συναρπαστικό τον παραλληλισμό οικογένειας και βατήρα. Αμέσως μου ήρθε στο νου η εικόνα ενός ζωηρού παιδιού που ανεβαίνει στο βατήρα με κουράγιο και φόρα, έτοιμο να πετάξει για να δοκιμάσει τις δυνάμεις του στην αληθινή ζωή. Κι εμείς οι γονείς, κάπου εκεί, έχουμε χρέος να κάνουμε πίσω και να παρακολουθούμε, ενώ μέσα μας σιωπηλά προσευχόμαστε να έχουμε κάνει ό,τι χρειαζόταν να κάνουμε, για να μπορούν τα παιδιά μας να πετάξουν μόνα, χωρίς εμάς, με τα ολοδικά τους νεανικά φτερά. 

Τα τέσσερα στηρίγματα μιας υγιούς οικογένενειας

Το σπίτι όπου έζησε το παιδάκι που ήμουν κάποτε, και τα πρόσωπα με τα οποία μοιράστηκα την οικογενειακή μου ζωή υπήρξαν ο βατήρας πάνω στον οποίο πάτησα για να εκτελέσω το άλμα προς την ενήλικη ζωή μου.

Η οικογένεια αποτελεί πάντοτε τον βατήρα, και κάποια στιγμή πρέπει να σταθούμε στην άκρη του και να πραγματοποιήσουμε το άλμα προς τον κόσμο και τη μετέπειτα ζωή. Αν, καθώς πάω να πηδήξω από τον βατήρα, πιαστώ από κάπου και κρεμαστώ, θα μείνω εκεί να κρέμομαι και δεν θα πραγματοποιήσω το ταξίδι μου ποτέ.

Τι καλά που θα ήταν αν βρίσκαμε το θάρρος να πηδήξουμε από τον βατήρα μ’ έναν θεαματικό τρόπο! Αυτό μπορεί να γίνει αν ο βατήρας είναι υγιής. Αν η οικογενειακή σχέση είναι υγιής. Αν το ζευγάρι των γονιών είναι υποστηρικτικό.

Ο βατήρας αυτός πατάει πάνω σε τέσσερα βασικά στηρίγματα, τόσο σημαντικά, που αν δεν είναι στέρεα κανένα παιδάκι δεν μπορεί να περπατήσει πάνω του χωρίς να πέσει.

mandy-pritty

Το πρώτο στήριγμα είναι η αγάπη

Ένα παιδί που δεν ένιωσε ότι το αγάπησαν οι γονείς του έχει μια θλιβερή ιστορία: Θα του είναι πολύ δύσκολο να αγαπήσει τον εαυτό του. Η αγάπη για τον εαυτό μας μαθαίνεται μέσα από την αγάπη που δεχόμαστε από τους γονείς μας. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να διδαχτούμε και αλλιώς, λέω απλώς ότι αυτός είναι ο καλύτερος τόπος και τρόπος για να το μάθουμε. Και βέβαια, ένα παιδί που δεν αγαπήθηκε δεν μπορεί ούτε το ίδιο να αγαπήσει, κι αν έτσι έχει συμβεί στη ζωή του, τι μπορεί να κάνει αργότερα στις σχέσεις του με τους άλλους;

Ο βατήρας που δεν έχει αυτό το στήριγμα είναι επικίνδυνος. Είναι δύσκολο να βαδίσει κανείς πάνω του. Είναι ένας βατήρας χωρίς ισορροπία.

Το δεύτερο στήριγμα είναι η εκτίμηση

Αν η οικογένεια δεν έχει ένα καλό απόθεμα αυτοεκτίμησης, αν οι γονείς θεωρούν ότι οι ίδιοι είναι ένα τίποτα, τότε και το παιδί θα αισθάνεται ένα τίποτα. Αν προέρχεται κανείς από ένα σπίτι όπου δεν το εκτιμούν και δεν θεωρούν ότι αξίζει, δυσκολεύεται να πιστέψει ο ίδιος για τον εαυτό του ότι αξίζει. Τα σπίτια με ένα καλό επίπεδο αυτοεκτίμησης διαθέτουν κατάλληλους βατήρες.

Η Βιρτζίνια Σατίρ λέει: «Στις καλές οικογένειες, η χύτρα της αυτοεκτίμησης του σπιτιού είναι γεμάτη». Που σημαίνει: οι γονείς πιστεύουν ότι είναι αξιόλογοι άνθρωποι, πιστεύουν ότι τα παιδιά τους αξίζουν, ο μπαμπάς πιστεύει ότι η μαμά αξίζει, η μαμά πιστεύει ότι ο μπαμπάς αξίζει, ο μπαμπάς και η μαμά πιστεύουν ότι έχουν μια οικογένεια που αξίζει, και είναι κι οι δύο υπερήφανοι για την ομάδα που έχουν φτιάξει.

Όταν έρχεται σπίτι το παιδί και λέει: «Τι ωραία που είναι αυτή η οικογένεια!» τότε ξέρουμε πως ο βατήρας είναι γερός.
Όταν έρχεται το παιδί σπίτι και λέει: «Μπορώ να πάω να μείνω στο σπίτι της θείας Μαργαρίτας;»… τότε έχουμε πρόβλημα.
Όταν λέει ο πατέρας στο παιδί: «Γιατί τότε δεν πας να μείνεις με τη θεία σου τη Μαργαρίτα;» πάλι κάτι συμβαίνει.

Το τρίτο στήριγμα είναι οι κανόνες

Στην οικογένεια πρέπει να υπάρχουν κανόνες, με τη μόνη προϋπόθεση ότι δεν θα είναι αυστηροί. Οι κανόνες πρέπει να είναι ευέλικτοι, ελαστικοί, αμφισβητήσιμοι, συζητήσιμοι και διαπραγματεύσιμοι. Πάντως, πρέπει να υπάρχουν. Ακριβώς όπως πιστεύω ότι οι κανόνες στην οικογένεια υπάρχουν για να μπορεί κανείς να τους παραβεί και είναι δική μας υποχρέωση να βάζουμε καινούργιους, πιστεύω και ότι η διαδικασία αυτή πρέπει να βασίζεται σε μια χρονική στιγμή που τα παιδιά έχουν μάθει να μεγαλώνουν και να ωριμάζουν σ’ ένα περιβάλλον με ασφάλεια και προστασία.

Αυτό είναι το περιβάλλον της οικογένειας. Οι κανόνες αποτελούν το πλαίσιο ασφάλειας και πρόβλεψης που είναι αναγκαίο για την ανάπτυξη μου. Ένα σπίτι χωρίς κανόνες δημιουργεί έναν βατήρα πάνω στον οποίο το παιδί δεν μπορεί να σταθεί για να κάνει το άλμα του στον κόσμο…

vatiras

Το τελευταίο στήριγμα είναι η επικοινωνία

Για να μπορέσει να πραγματοποιηθεί το άλμα είναι αναγκαίο να υπάρχει διαρκής και έντιμη επικοινωνία. Με κανένα άλλο θέμα δεν έχουν ασχοληθεί τόσο πολύ τα εγχειρίδια ψυχολογίας, όσο με αυτό της επικοινωνίας. Να διαβάζετε μαζί σαν ζευγάρι, να κουβεντιάζετε με τα παιδιά σας, να συζητάτε όλοι μεταξύ σας με την τηλεόραση κλειστή… Αυτός είναι ένας τρόπος για να ενισχυθεί η επικοινωνία, όχι όμως ο πιο σημαντικός.

Ουσιαστικό είναι αυτό που ξεκινάει με ερωτήσεις που κάνει κανείς με αληθινό ενδιαφέρον, μέσα από την καρδιά του: Πώς είσαι; Πώς τα πέρασες σήμερα; Θέλεις να κουβεντιάσουμε;

Και σ’ αυτό το στήριγμα – αποκλειστικά σ’ αυτό το στήριγμα – στηρίζεται η δυνατότητα επανόρθωσης των υπολοίπων.
Αγάπη, εκτίμηση, κανόνες και επικοινωνία: πάνω σ’ αυτόν τον βατήρα στέκεται το παιδί για να κάνει το άλμα του στη ζωή. Για να βαδίσει, καταρχάς, τον δρόμο της αυτοεξάρτησης και, στη συνέχεια, τον δρόμο της συνάντησης με τους άλλους.

Πηγή: newagemama.com

www.babyads.gr

Advertisements

ΜΠΑΜΠΑΣ ΚΑΙ ΚΟΡΗ: ΕΡΩΤΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΜΑΤΙΑ

Published Ιουλίου 26, 2016 by sofiaathanasiadou

001

Οι παλιοί λένε ότι ο μεγαλύτερος έρωτας της μαμάς είναι ο γιός και του μπαμπά η κόρη!! Τι θέλουν όμως να είναι το πρώτο τους βλαστάρι; Σίγουρα να είναι γερό υγιές και τυχερό.. Μετά την ανακοίνωση της εγκυμοσύνης ξεκινάνε τα στοιχήματα για το φύλλο του παιδιού!

Ο μπαμπάς (με ελάχιστες εξαιρέσεις) θέλει τον ΓΙΟ! Για να μπορεί να τον μάθει τα μυστικά του στο αντίθετο φύλλο, να μπορεί να βγει έξω και να παίξει ποδόσφαιρο, να μπορέσει αργότερα να έχει έναν άξιο συμπαίχτη στο βιντεοπαιχνίδι που με τα μανίας παίζει…!

 Η μαμά πάλι (με εξαιρέσεις και εδώ) θέλει την ΚΟΡΗ! Ο λόγος προφανές!! Κορδελίτσες, φουστίτσες , κοκαλάκια, παπουτσάκια και κάθε λογής κοριτσίστικο πραγματάκι..!  Τι γίνεται όμως όταν τα πράγματα «έρχονται αλλιώς από αυτά που περιμένουν;»

 Ο μπαμπάς, μετά την αυχενική διαφάνεια και την σπόντα του γιατρού για αγόρι έχει πειστεί ότι έχει τον γιο! (τι θα μπορούσε άλλωστε να βγάλει;;;) και διατυμπανίζει παντού για τον άντρακλα που σε 7 μήνες θα κάνει την εμφάνισή του! Η μαμά πιο ψύχραιμη και λογική προσπαθεί να τον κατεβάσει από το μπλε συννεφάκι που έχει ανέβει και πετάει και του λέει με «τρόμο» να σκέφτεται και το ενδεχόμενο της κόρης! Πράγμα που δεν θέλει ούτε να ακούσει!!! «Αφού το είπε ο γιατρός!!!»  Και έρχεται η μέρα της Β’ Επιπέδου και αφού όλα έχουν πάει καλά ρωτάει ο γιατρός: «Το φύλλο το γνωρίζουμε;» και πριν προλάβεις να μιλήσεις ακούς μια φωνή από δίπλα σου: «Εννοείται γιατρέ, αγόραρος είναι!!»     Παύση………..    «Εεε εγώ άλλο βλέπω..! Κορούλα!» ΣΟΚ!!!! Άβολη στιγμή και για τους 3…

Όταν ήδη έχετε φτάσει σπίτι, δεν έχετε αναφερθεί καθόλου για αυτό! Ώσπου σε κάποια φάση ακούγεται: «Εε τι να κάνουμε; Οι σερβιέτες θα με φάνε!!! Θα την κυνηγάω από πίσω την κυρία στα 15 της!!» και εκεί απλά χαμογελάς!

Όταν την πρωτοπήρε αγκαλιά μόλις γεννήθηκε, νερούλιασε…  Έχασε τον κόσμο κάτω από τα πόδια του!«Αυτή είναι η γυναίκα της ζωής μου!!! Όλα μου τα λεφτά εσύ θα μου τα φας (μπιιιιιπ) μου όμορφο!!!!» Σε μια ερώτησή μου εάν τελικά θα επιθυμούσε αγόρι η απάντησή του ήταν αποστομοτική!!«Ούτε για όλα τα αγόρια του κόσμου δεν την αλλάζω.. Το δεύτερο όμως θα είναι αγόρι και δεν σηκώνω κουβέντα!» (YES SIR!!!!!!!!!)

Και αυτός ήταν ο άντρας μου..! Που ήθελε μανιωδώς αγόρι για να συνεχίσει το επίθετο!! Για να είναι μεγαλύτερος από το 2ο που θα ήταν κόρη και να την προστατεύει.. Τελικά τα πράγματα δεν ήρθαν όπως τα φανταζόταν και τα υπολόγιζε! Δεν πειράζει όμως, είναι τόσο ερωτευμένος με την κόρη του, και εκείνη τόσο τρελή μαζί του που δεν χορταίνω να τους βλέπω..! Εάν μας αξιώσει ο Θεός με δεύτερο παιδάκι ας είναι γιος για να κάνω τα ίδια και να διαπιστώσω εάν τελικά οι «παλιοί» έχουν όντως δίκιο!

Πηγή: bloggologies.blogspot.gr

«Γιατί χώρισα τον άντρα μου»: 5 γυναίκες απαντούν

Published Μαΐου 25, 2016 by sofiaathanasiadou
Σύμφωνα με έρευνα που έγινε πρόσφατα, οι γυναίκες είναι εκείνες που, συνηθέστερα, θέτουν θέμα χωρισμού και βάζουν μπρος τις διαδικασίες του διαζυγίου. Ποιοι, όμως, είναι οι επιτακτικοί λόγοι που οδηγούν μια γυναίκα σ’ αυτή τη δυσάρεστη πρωτοβουλία; Παρακάτω, πέντε γυναίκες περιγράφουν τη στιγμή που ένιωσαν ότι η σχέση τους ανήκε ήδη στο παρελθόν.

1. Παρά τις προσπάθειες, τα προβλήματα επέμεναν

Για την Κέισι, όποτε ένα πρόβλημα που είχε «λυθεί» έκανε εκ νέου την εμφάνισή του, ήταν σημάδι ότι η σωτηρία του γάμου της δεν ήταν εφικτή: “Δοκιμάσαμε να πάμε σε σύμβουλο γάμου, μαζί και χώρια, να βγαίνουμε ξανά ραντεβού, να περνάμε περισσότερο χρόνο με τα παιδιά ή μόνοι μας, να συζητάμε και να κρατάμε ημερολόγιο, αλλά μάταια. Ένιωθα διαρκώς ότι η οικογένειά μου διαλύεται κι αυτό με πονούσε και μου δημιουργούσε ενοχές, μέχρι που κατάλαβα ότι, όσο κι αν το κρύβαμε, τα παιδιά αντιλαμβάνονταν τι συμβαίνει. Ο γάμος μας σάπιζε από μέσα, ενώ εκείνα παρακολουθούσαν την κατάρρευση. Ευτυχώς, μετά από πολλή δουλειά και πόνο καρδιάς, έχουμε καταφέρει να αφήσουμε στην άκρη τα προσωπικά μας για να ασχοληθούμε αποτελεσματικά με τα παιδιά. Τώρα πια μας βλέπουν και τους δύο, κάθε μέρα σχεδόν, δυο ευτυχείς γονείς που συνεργάζονται και νοιάζονται για το καλό τους.”

2. Δεν μπορούσα να είμαι ο εαυτός μου

Για την Ντανιέλ δεν υπήρξε μια συγκεκριμένη στιγμή, στην οποία να ένιωσε ότι, αργά ή γρήγορα, θα εγκατέλειπε το γάμο της: “Το τέλος για μένα ήρθε αργά, καθώς οι συγκρούσεις και η δυστυχία συσσωρεύονταν με τα χρόνια, ώσπου συνειδητοποίησα ότι κάθε φορά που αφηνόμουν να είμαι ο εαυτός μου, μαλώναμε. Ήθελα να ανακτήσω την ελευθερία του να είμαι όπως είμαι πραγματικά, χωρίς να νιώθω ότι όσα αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του χαρακτήρα μου είναι εκείνα που καταστρέφουν τον γάμο μου. Μόλις αναγνώρισα το συγκεκριμένο πρόβλημα ως τον κοινό παρονομαστή σε όλες τις διαφωνίες μας, ήξερα ότι, αν έμενα, θα καταπίεζα περαιτέρω τα όνειρά μου και αυτό, ούτε μπορούσα ούτε ήθελα να το κάνω.”

3. Ο γάμος έπαψε να είναι υγιής και η απιστία δεν σταματούσε

Για την Ρέιτσελ η στιγμή της συνειδητοποίησης ήρθε με την παραδοχή ότι ο πόνος και τα ψέματα, αποτελούν σημάδια μιας αρρωστημένης, αντιπαραγωγικής σχέσης: “Ήταν τα γενέθλιά μου, όταν βρέθηκα εκτός πόλης με κάποιους φίλους μου κι έμαθα πως, την ίδια ώρα, εκείνος με απατούσε ξανά. Τότε, τα δάκρυά μου έγιναν δάκρυα γαλήνης και για πρώτη φορά, ήξερα ότι μπορώ να διακόψω αυτόν τον γάμο. Δεν το αποφάσισα εν θερμώ ή με πικρία ούτε με βάση αυτό που συνέβη. Λαμβάνοντας υπ’ όψιν το πώς μου συμπεριφέρθηκε, ήξερα ότι δεν έχει θέση στη ζωή μου. Για χρόνια προσπαθούσα να σώσω τον γάμο μας κι επιτέλους μπορούσα ν’ αποδεχτώ το αναπόφευκτο και βρω την ηρεμία μου. Δεν ήθελα ποτέ μου να φύγω με αμφιβολίες και γι’ αυτό είμαι ευγνώμων που τα πράγματα ήρθαν έτσι.”

4. Δεν υπήρχε πια αγάπη

Η Σούζι είχε χάσει κάθε υπομονή με την κακή του συμπεριφορά, όμως, η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι δεν ήρθε απ’ τη μεριά του, αλλά απ’ τη δική της: “Όταν κατά τη διάρκεια ενός καυγά άκουσα τον εαυτό μου να μιλά με κακία και περιφρόνηση, ήξερα ότι είχε έρθει η ώρα να φύγω. Ανέκαθεν μαλώναμε -ποιο ζευγάρι δεν μαλώνει, άλλωστε; Αλλά ακόμη και στις στιγμές που η απογοήτευση και ο θυμός δοκίμαζαν τα όριά μας, στη φωνή μου διέκρινα μια τρυφερότητα και μια υποδόρεια αγάπη για τον άνθρωπο που είχα απέναντί μου. Μόλις χάθηκαν κι αυτά, δεν υπήρχε επιστροφή για μένα.”

5. Δεν μου άρεσε η ζωή μου

Για τη Μέλανι, η συνειδητοποίηση, μετά από έντεκα χρόνια, ότι είχε απομακρυνθεί από όσα ήθελε έφερε την μεγάλη απόφαση: “Μέναμε στην Ευρώπη εκείνη την εποχή κι είχα χάσει εντελώς την ταυτότητά μου. Είχα πάρει το ολλανδικό επώνυμο του άντρα μου, προσπαθούσα να ταιριάξω σε μια πολύ διαφορετική κουλτούρα απ’ τη δική μου και με την επικοινωνία να μην είναι πάντα εφικτή, αφού τα ολλανδικά μου δεν ήταν καλά και δεν μιλούσαν όλοι γύρω μου αγγλικά. Η καθοριστική στιγμή ήρθε ένα βράδυ σαν όλα τ’ άλλα, εκεί που ξαγρυπνούσα με το ροχαλητό του, όταν βγήκαν από μέσα μου τα λόγια που καταπίεζα από καιρό, ‘μισώ τη ζωή μου’. Έχουν περάσει τέσσερα χρόνια. Εγώ κι οι κόρες μου γυρίσαμε στην Αυστραλία κι εκείνος έμεινε στην Ολλανδία. Μιλάμε κάθε βράδυ, μας επισκέπτεται όποτε μπορεί και τα κορίτσια πηγαίνουν εκεί. Ειλικρινά, πιστεύω ότι είναι ο καλύτερός μου φίλος. Απλώς, δεν θέλω να είμαστε παντρεμένοι.”

Πηγή: Huffingtonpost.com

Πηγή:www.mama365.gr

Η τωρινή μου σχέση δε δέχεται το παιδί μου

Published Απρίλιος 13, 2016 by sofiaathanasiadou
mama-megali-polaroid
Η αναγνώστριά μας γράφει:
 
Είμαι 23, έχω ένα παιδί πεντέμισι ετών, τον έκανα πολύ μικρή κι εννοείται πως δε μετάνιωσα ποτέ γι’ αυτό. Με το μπαμπά του χώρισα. Βρήκα έναν άνθρωπο που αρχικά ήμασταν φίλοι, ετών 32. Δουλεύαμε μαζί. Αργότερα τον είδα ερωτικά.  Περνούσα υπέροχα μαζί του. Ήμασταν διαφορετικοί άνθρωποι και όμως είχαμε τόσα κοινά βιώματα…

Σιγά-σιγά τον ερωτεύτηκα, τον αγάπησα και τον αγαπάω. Αισθάνομαι μισή και ότι δεν αξίζει να τελειώσει όλο αυτό γιατί κι αυτός μ’ αγαπάει. Έλα, όμως, που δεν μπορεί να προχωρήσει μαζί μου γιατί δεν ξέρει αν μπορεί να συνυπάρξει στο ίδιο σπίτι με το παιδί μου. Λέει ότι εγώ τον έχω μεγαλώσει αλλιώς, με διαφορετικά «θέλω» και «πρέπει» από τα δικά του. Επίσης, το παιδί μου είναι αβάπτιστο, κι αυτό δεν του αρέσει, όπως λέει. Μου είπε ότι, ό, τι χρειαστώ θα ʾναι δίπλα μου, ότι μ’ αγαπάει κλπ κλπ.
Εγώ ξέρω κι από προσωπική εμπειρία λόγω της μητέρας μου που έχει ξαναπαντρευτεί, ότι όταν αγαπάς κάποιον, αγαπάς και ό, τι είναι δικό του και ό, τι έχει δημιουργήσει. Ακριβώς όπως ο άντρας της τη δέχτηκε μαζί με μένα και μέχρι τώρα, 14 χρόνια αργότερα είναι εδώ και μας αγαπάει και μας προσέχει.
Πίστευα, λοιπόν, ότι μαζί του είχα βρει το τέλειο, εκείνο που ονειρευόμουν. Αν και 23, ήθελα να κάνω μαζί του ένα παιδί, να βλέπω την κόρη μας ή το γιό μας παρέα με το δικό μου παιδί και να ʾμαστε μία ευτυχισμένη οικογένεια παρ’ όλες τις δυσκολίες που θα υπήρχαν… Τι γίνεται όμως τώρα; Τι; Έχω χάσει την όρεξή μου, όλα γιατί έχασα εκείνον… Απλά δεν ξέρω.
Η ομάδα των ψυχολόγων απαντά:
Αγαπητή αναγνώστρια,
Από το γράμμα σου μπορώ να καταλάβω ότι περνάς μία αρκετά δύσκολη και μπερδεμένη φάση της ζωής σου. Επίσης βλέπω ότι είσαι αρκετά νέα σε ηλικία μα έχεις ήδη στην ευθύνη σου ένα παιδί και στο ιστορικό σου έναν χωρισμό.
Θα πρέπει να είναι ένα μεγάλο φορτίο το να κουβαλάς από τόσο νωρίς αυτές τις ευθύνες. Αφού λοιπόν απευθύνθηκες σε εμάς για να σου δώσουμε μία χείρα βοηθείας, ας δούμε ένα-ένα αυτά που σε απασχολούν.
Διαβάζοντας τις πρώτες γραμμές σου, πρέπει να ρωτήσω το εξής: ο πατέρας του παιδιού σου, τι σχέση έχει μαζί σου τώρα; Έρχεται σε επαφή μαζί σας;
Έχετε μία καλή και υποστηρικτική σχέση, ούτως ώστε να σου προσφέρει κάποια βοήθεια εάν τη χρειαστείς; Ρωτάω αυτό επειδή μερικές φορές είναι σημαντικό να γνωρίζουμε πόσοι και ποιοι υπάρχουν γύρω μας για να μας υποστηρίξουν σε ώρα ανάγκης…
Όσον αφορά τώρα στον νέο άνθρωπο που μπήκε στη ζωή σου… Είναι απόλυτα φυσιολογικό μέσω της δουλειάς να έρθεις κοντά με κάποιον, να νιώσεις άνετα μαζί του, να ερωτευτείτε. Αν σκεφτούμε και το ότι είναι κάπως μεγαλύτερος από σένα, είναι μάλλον λογικό το να συμβεί κάτι μεταξύ σας, παρά το ότι είστε όπως λες, «διαφορετικοί».
Εδώ θα ήθελα να σου δείξω λίγο την άλλη πλευρά.
Ο άνθρωπος αυτός μπήκε στη ζωή σου και ξαφνικά βρέθηκε αντιμέτωπος όχι μόνο με ένα σύντροφο, αλλά και με ένα παιδί το οποίο δεν είναι δικό του. Η ζωή του άλλαξε, και πιθανότατα όχι με τον τρόπο που εκείνος περίμενε.
Από όσο βέβαια μπορώ να καταλάβω, γνώριζε τόσο για το χωρισμό σου, όσο και για το παιδί, μα, ακόμα κι έτσι επέλεξε να σε πλησιάσει. Αν το σκεφτούμε έτσι, είναι λογικό και για σένα να θεώρησες ότι ο άνθρωπος αυτός θέλησε μαζί σου να κάνει μία νέα αρχή, ακόμα κι αν ήδη είχες ένα παιδί.
Όσον αφορά στη βάπτιση του παιδιού και στο ότι το έχεις αναθρέψει «διαφορετικά» από ότι θα το έκανε εκείνος, μπορώ να καταλάβω ότι οι διαφορές που ανέφερες νωρίτερα είναι μάλλον αρκετά σημαντικότερες από ότι στην αρχή νόμιζες…
Είναι όμως η θρησκεία και ο δικός σου τρόπος ανατροφής του παιδιού τόσο μακριά από τα δικά του δεδομένα; Είναι τόσο δύσκολο για εκείνον να δεχτεί μία άλλη προσέγγιση στο πώς μεγαλώνουν ένα παιδί, ή τουλάχιστον να δεχτεί να συμβιβαστεί με τη δική σου κοσμοθεωρία;
Αν συμβαίνει κάτι τέτοιο, καλό θα ήταν να σκεφτείς πόσο διαφορετικοί είστε και πόσο θα σε επηρέαζε αυτό εάν δεν είχες ήδη ένα παιδί, εάν έκανες εκ του μηδενός οικογένεια μαζί του, και στην πορεία έβλεπες ότι ίσως θα επέβαλλε το δικό του τρόπο τόσο στο παιδί σας, όσο και σε σένα…
Πώς θα ήταν αυτό για σένα; Δε θα το αισθανόσουν λίγο άδικο;
Δεν είναι παράλογο να ωραιοποιούμε τους ανθρώπους, ειδικά όταν περιμένουμε πράγματα από εκείνους. Εσύ μπορώ να υποθέσω ότι περίμενες από εκείνον να πάρει τη θέση του πατέρα και του οικογενειάρχη.
Αυτό θα ήταν μία προσδοκία απόλυτα φυσιολογική, επειδή είχες στο μυαλό σου τον τρόπο που διδάχτηκες από την οικογενειακή σου εμπειρία (δηλαδή τη ζωή με τον πατριό σου ο οποίος ήταν πρόθυμος να μπει σε μία νέα οικογένεια και να φερθεί άψογα -πράγμα που τον τιμάει).
Δυστυχώς όμως, ο καθένας έχει διαφορετική προσέγγιση στη ζωή και την οικογένεια, και για μερικούς ανθρώπους το να μεγαλώνουν παιδιά άλλων ίσως είναι πιο δύσκολο.
Καταλήγοντας, αντιλαμβάνομαι ότι έχεις ερωτευτεί αυτόν τον άνθρωπο και έχεις δημιουργήσει προσδοκίες από εκείνον. Τα συναισθήματά σου είναι αληθινά, δυνατά και πιστεύεις τώρα ότι δε μπορεί να τα ξανανιώσεις.
Όσο κι αν αυτό σου ακουστεί δύσκολο ή απίθανο, θα βρεθεί κάποια στιγμή κάποιος ο οποίος θα είναι πρόθυμος να δεχτεί τόσο εσένα, όσο και το παιδί σου, ανεξαρτήτως θρησκείας και ανατροφής.
Η διάθεσή σου θα επανέλθει, το ίδιο και η όρεξή σου για ζωή. Νιώθω ότι είσαι μία δυνατή, αν και νέα, γυναίκα, η οποία δεν έχει απόλυτη ανάγκη κάποιον για να τη σώσει απ’ τα προβλήματά της, παρά μόνο να τη συνοδεύσει στη ζωή. Κρίνε τους πιθανούς συντρόφους σου λοιπόν από το πόσο θέλουν να πάρουν μέρος στη ζωή σου, το πόσο επιθυμούν να μεγαλώσουν μαζί σου το παιδί αυτό, και το αν θέλουν ή όχι να σε αλλάξουν.
Σκέψου πάνω απ’ όλα τι ζητάς εσύ, τόσο για τον εαυτό σου, όσο και για το παιδί (το οποίο πλέον πηγαίνει πάνω απ’ όλα).
Εν κατακλείδι, ο άνθρωπός μας, όταν βρεθεί, θα μας θέλει όπως λες κι εσύ και με όσα έχουμε δημιουργήσει και είναι πλέον κομμάτια μας. Ειδάλλως… δεν θα είναι ο άνθρωπός μας… Μην κάνεις εκπτώσεις στη ζωή σας.

 

Για ό, τι άλλο χρειαστείς, θα είμαστε εδώ.
Πηγή:www.ilov.gr

Ευτυχώς που είχε τις φιλες της!!

Published Απρίλιος 7, 2016 by sofiaathanasiadou

 photo_3d141fbf-f18e-46e6-948c-e7f21351bc0b

Ευτυχώς που είχε τις φίλες της να τη συμβουλεύουν, να την μαλώνουν και να την αγαπάνε…

Ευτυχώς που είχε τις φίλες της, να της υποδεικνύουν κάθε φορά τα λάθη και τις παραλείψεις της. Λες και το είχε ανάγκη… αλλά να…  της άρεσε να την βάζουν σε μια γωνιά, σαν σε τιμωρία, και να την αρχίζουν σε λεγόμενα του τύπου: «Στα έλεγα εγώ, δεν στα ΄λεγα;», «μα σε είχα προειδοποιήσει ότι με αυτό που πας να κάνεις θα το φας το κεφάλι σου!», «καλά έχεις λεφτά για πέταμα;» «δεν είναι αυτός ο άνθρωπος κατάλληλος για σχέση, που πας να μπλέξεις!» και τέτοια χαριτωμένα με ύφος  σοβαρό και δασκαλίστικο και με το δάκτυλο τους να κουνιέται μπροστά στη μύτη της υποδειγματικά. Και τότε έσκυβε μετανιωμένη το κεφάλι και έλεγε μέσα σε αναφιλητά ότι δεν θα το ξανακάνει.

Αλλά το ξανάκανε!

Όχι ότι δεν τα ΄ξερε και η ίδια από την αρχή δηλαδή. Ίσα ίσα, ο οργανισμός της  διέθετε μια μοναδική και καταπληκτική  ικανότητα να γνωρίζει πριν κάθε φορά ξεκινήσει μια νέα σχέση, ή πριν κάνει μια ιδιαίτερης σημασίας επαγγελματική ή άλλη σημαντική κίνηση στη ζωή της ότι πρόκειται να κάνει λάθος, ότι θα πέσει σε σφάλμα ότι για άλλη μια φορά θα πρέπει να μαζεύει τα κομμάτια της από το πάτωμα, τα χρήματα της από τις τρύπιες τσέπες της, την ησυχία και την ηρεμία της από τον αέρα που θα πετάριζαν χαρούμενες, αφήνοντας στη θέση τους το άγχος, την αγωνία και τη στενοχώρια.

Όμως παράλληλα ο ίδιος αυτός οργανισμός διέθετε κι εκείνη την τάση, πώς να την ονομάσεις, πώς να την περιγράψεις, του εντελώς παιδιάστικου, νηπιακού σχεδόν αυθορμητισμού, που δεν άφηνε τη λογική και τη σκέψη, που τις διέθετε, να υπερισχύσουν και κατάφερνε για άλλη μια φορά να πέσει στο πηγάδι της αποτυχίας και άντε μετά από την αρχή να βρει μάγγανο να ανέβει στην επιφάνεια, να επιστρέψει στη γη, να πατήσει σταθερά στο έδαφος.

Κάθε φορά το ίδιο, κάθε φορά το μάθημα να μη γίνεται πάθημα.

Πάντα μα  πάντα να κάνει εκείνο το βήμα του λάθους, πάντα να βροντοφωνάζει  τη λάθος λέξη την εντελώς ακατάλληλη στιγμή. Πάντα να παίρνει εντελώς ακατάλληλες αποφάσεις για τα πιο κρίσιμα θέματα, πάντα να δίνεται με όλο της το «είναι» σε ανθρώπους που φώναζαν από μακριά ότι δεν ήταν κατάλληλοι, σε πρότζεκτ και σε ενασχολήσεις που ρουφούσαν όλη της την ενέργεια χωρίς να έχουν ποτέ το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Και κάθε φορά να τα ακούει ξανά και ξανά πρώτα από τον εαυτό της (ω ναι, του τα ΄λεγε κι εκείνη ένα χεράκι), κι ας έπεφταν στον βρόντο, και στη συνέχεια από τις κολλητές της, που αποτελούσαν πια την οικογένεια της. Σχεδόν την είχαν αντικαταστήσει, μιας και οι σχέσεις με τους δικούς της δεν ήταν κι οι καλύτερες στον κόσμο.

Μαζεύονταν εκείνα τα Σαββατόβραδα μια στο σπίτι της μιας, μια στο σπίτι της άλλης, άνοιγαν μπουκάλια με κρασί, μαγείρευαν όλες μαζί μακαρονάδες με ευφάνταστες σάλτσες και μιλούσαν με τις ώρες και ανέλυαν τα χιλιοαναλυμένα θέματα της κάθε μιας και όλες μαζί έβρισκαν τη λύση σε κάθε πρόβλημα, πάντα μετά εορτής βέβαια, αλλά τι σημασία είχε;

Στο τέλος έπιαναν τους καναπέδες και τις μαξιλάρες με ένα ποτήρι κρασί η κάθε μια στο χέρι και αφήνονταν να τραγουδούν τα αγαπημένα τους άσματα και να χαλάμε το κόσμο από τα γέλια και έτσι τις έβρισκε το ξημέρωμα, μισομεθυσμένες και χαμογελαστές.

Ευτυχώς που είχε τις φίλες της…
Όλες είχαν προβλήματα, απλά ή σύνθετα, μεγάλα ή μικρά, με τις οικογένειες τους, με τις δουλειές τους, με τα συναισθηματικής φύσεως μπερδέματα, με τα κιλά και τις ρυτίδες τους, με χίλια δυο κι όλες τους τα άκουγαν η μια από την άλλη, μα εκείνη είχε την τάση πάντα να τα ακούει περισσότερο από όλες. Ίσως γιατί προσπαθούσε να κερδίσει τον χαμένο χρόνο (αυτόν, τότε πριν χρόνια που ήταν απλά ένα άβουλο πλάσμα που το καθοδηγούσαν τα «πρέπει» και τα «μη»), και ρίσκαρε περισσότερο από τις άλλες σε όλους τους τομείς. Είχε χιλιάδες απωθημένα εγκατεστημένα στο μυαλό και την ψυχή της κι έτρεχε με χίλια να φέρει, αν όχι όλα σε πέρας, τουλάχιστον όσα της επιτρέψει η ζωή να προλάβει. Και δοκίμαζε και δοκιμαζόταν. Δεν είχε πάντα αποτυχίες! Πολλά είχε πετύχει, πολλά απωθημένα της είχαν πάρει ζωή, πολλά βήματα είχε καταφέρει κι είχε κάνει μπροστά, αλλά να σε αυτά που αποτύχαινε , αποτύχαινε εντελώς, την έριχνα κάτω, την βασάνιζαν για καιρό, έχανε πολύτιμο χρόνο και πολύ ενέργεια, και χρήμα φυσικά αλλά αυτό ερχόταν τελευταίο. Αλλά μετά όταν συνερχόταν κι όταν σηκωνόταν όρθια, αφού μετά  από αυτά που άκουγε από εκείνες, τις έδιναν όλες το χέρι και έβαζαν όλη τη δύναμη τους για να τη σηκώσουν ξανά, ήταν και πάλι έτοιμη για νέες περιπέτειες και νέες προσπάθειες και νέες αποτυχίες και επιτυχίες. Ευτυχώς που είχε τις φίλες της. Γιατί ήξερε ότι εκείνες θα ήταν εκεί, ήταν δοκιμασμένη αυτή η σχέση, άντεξε, αντέχει και θα αντέξει! ‘Ηξερε γι΄ αυτό και από συνήθεια αφήνονταν και στο λάθος με άνεση!

Ευτυχώς που είχε τις φίλες της.

Αφού οι στυλοβάτες της ζωής της, η οικογένεια της στα καλά αλλά κυρίως στα άσχημα θα ΄ταν εκεί να τη σηκώσουν!

Πηγή:fylada.gr

Η μοναδική σχέση μαμάς – κόρης σε σκίτσα

Published Απρίλιος 5, 2016 by sofiaathanasiadou

 

24956749_mommy_and_daughter_1.limghandler

Από: Νινέττα Φαφούτη

Καμία σχέση δεν είναι τόσο πρωταρχική και σημαντική όσο αυτή της μητέρας με την κόρη.  Είναι μια σχέση αγάπης, τρυφερότητας, θαυμασμού αλλά και ανταγωνισμού, μια σχέση με ιδιαίτερους δεσμούς… μια σχέση πολύτιμη και ενίοτε αστεία.   Ιδιαίτερα όταν το κοριτσάκι μας ταυτίζεται μαζί μας, μας έχει ως πρότυπο και επιθυμεί να μας μοιάσει αντιγράφοντας κάθε μας κίνηση. Πασαλείφεται με το κραγιόν μας, θέλει να φοράει τα ίδια ρούχα μαζί μας, να χώνεται στην μπανιέρα την ώρα της δικής μας χαλάρωσης,  να βάζει τα ψηλοτάκουνά μας… Στιγμές τρυφερές, γλυκές, παιχνιδιάρικες που απεικονίζονται με τον καλύτερο τρόπο στα σκίτσα της Clement Ana μιας σκιτσογράφου από την Αυστραλία, που ήθελε απλά να μας δείξει την ιδιαίτερη σχέση που έχει με την κόρη της και το πόσο όμορφη παρέα κάνουν οι δυο τους.

24956754_mommy_and_daughter_kapaki.limghandler 24956749_mommy_and_daughter_1.limghandler 24956750_mommy_and_daughter_2.limghandler 24956751_mommy_and_daughter_3.limghandler 24956752_mommy_and_daughter_4.limghandler 24956753_mommy_and_daughter_5.limghandler

-Πηγή:www.imommy.gr

Ποιος είναι ο πρώτος λόγος που μαλώνουν τα ζευγάρια;

Published Μαρτίου 31, 2016 by sofiaathanasiadou

22707086_553798f05ab516e8f478bbfe9674320e.limghandler

Από: Ελένη Χαδιαράκου

Μια μεγάλη έρευνα έκανε το Εθνικό Ινστιτούτο Δημογραφικών Μελετών (Ined) της Γαλλίας, προκειμένου να διαπιστώσει ποιοι είναι οι λόγοι που κάνουν τα παντρεμένα ζευγάρια να μαλώνουν και  εντέλει να…χωρίζουν.

Η έρευνα έγινε σε 2.016 γυναίκες και 1.474 άνδρες, οι οποίοι δήλωσαν ότι μαλώνουν συχνά μεταξύ τους.

Τα ερωτήματα που ετέθησαν από την έρευνα ήταν αν μαλώνουν για τα χρήματα, τις δουλειές του σπιτιού, την οργάνωση των διακοπών, τις σχέσεις με φίλους, τις σχέσεις με τους γονείς και τα πεθερικά, την εκπαίδευση των παιδιών, τις επιθυμίες των παιδιών, την κατανάλωση αλκοόλ και τις σεξουαλικές σχέσεις.

Γενικό αποτέλεσμα-έκπληξη:
ο πρώτος λόγος για τον οποίο μαλώνουν τα ζευγάρια είναι οι δουλειές του σπιτιού. Και ακολουθούν: τα πεθερικά, η εκπαίδευση των παιδιών και τα χρήματα.

Ωστόσο, ανάλογα με το αν είναι γυναίκα ή άνδρας ο ερωτώμενος στην έρευνα, οι λόγοι διαφωνίας του ζευγαριού δεν είναι οι ίδιοι. Για τις γυναίκες, ο πρώτος λόγος διαφωνίας είναι η εκπαίδευση των παιδιών -λόγος που είναι τελευταίος για τους άνδρες. Γενικά για τους άνδρες, ο πρώτος λόγος διαφωνίας στο ζευγάρι είναι τα πεθερικά

Πηγή:www.imommy.gr