παιδι και συμπεριφορα

All posts in the παιδι και συμπεριφορα category

Εσύ, με το παιδί που σέρνεται κλαίγοντας στο πάτωμα. Ξέρω πώς νιώθεις

Published Απρίλιος 15, 2016 by sofiaathanasiadou

a79637c6a63446818b475824aa3eeae5_L

Αγαπητή μαμά, με το παιδί που σέρνεται κλαίγοντας στο πάτωμα του εμπορικού κέντρου, ξέρω πόσο άσχημα νιώθεις. Βλέπω τα μάτια σου να κοιτάζουν απεγνωσμένα δεξιά και αριστερά, καθώς προσπαθείς να μαζέψεις το παιδί σου, το οποίο βρίσκεται σε κατάσταση υστερίας έξω από τη βιτρίνα ενός καταστήματος. Το πρόσωπό σου είναι κατακόκκινο. Είμαι σίγουρη ότι αυτό που βλέπω στα μάτια σου είναι δάκρυα. Φοράς ένα μαύρο κολάν και μια φαρδιά μπλούζα και, όπως και τα δικά μου, τα μαλλιά σου είναι άνω-κάτω και μάλλον έχεις μέρες να λουστείς. Ξέρω ότι με είδες να σε κοιτάζω, αλλά θέλω να ξέρεις κάτι. Δεν σε κρίνω.

Δεν σκέφτομαι ότι θα έπρεπε να κάνεις κάτι διαφορετικό ή να είσαι περισσότερο ή λιγότερο από κάτι. Δεν αναρωτιέμαι γιατί πήρες το παιδί σου μαζί για ψώνια, γιατί δεν φαίνεσαι από τις γυναίκες που θα προσλάμβαναν baby-sitter. Δεν αναρωτιέμαι γιατί δεν μπορείς να «συμμαζέψεις το παιδί σου» γιατί ξέρω ότι τα μικρά παιδιά δεν είναι ρομπότ, είναι άνθρωποι. Αγριάνθρωποι, για την ακρίβεια, που πολύ συχνά «εκτροχιάζονται» σε δημόσιους χώρους.

Δεν αναρωτιέμαι γιατί δεν είσαι η Μητέρα Τερέζα και δεν βρίσκεις έναν μαγικό τρόπο να ηρεμήσεις το παιδί σου με ένα βλέμμα ή με μία σου κουβέντα, γιατί δεν είσαι, ούτε είμαι κι εγώ. Δεν αναρωτιέμαι γιατί το παιδί σου δεν σε σέβεται / δεν σε φοβάται ή γιατί δεν κάνει αυτό που του λες, τη στιγμή που του το λες, γιατί είσαι μαμά.

Θέλεις να ξέρεις τι σκέφτομαι;

Αναρωτιέμαι πόσες ώρες κοιμήθηκες χθες το βράδυ. Τώρα που το σκέφτομαι, αναρωτιέμαι πόσο έχω κοιμηθεί εγώ τα δύο τελευταία χρόνια. Αναρωτιέμαι αν, όπως το δικό μου, έτσι και το δικό σου πιτσιρίκι ξυπνάει ακόμα το βράδυ, παρόλο που έχεις δοκιμάσει τα πάντα. Αναρωτιέμαι αν το παιδί σου ξύπνησε τα ξημερώματα και σου ζήτησε να δει παιδικά και να φάει αυγό, το οποίο δεν τρώει ποτέ, μέχρι να δει εσένα να το τρως επειδή λυπάσαι να το πετάξεις, και να αρχίσει να τσιρίζει.

Αναρωτιέμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που έφαγες ένα κανονικό γεύμα, χωρίς να έχεις δύο μικρά χεράκια να τσιμπολογούν μέσα από το πιάτο σου, ή ένα μικρό σωματάκι να κάθεται στα πόδια σου. Μάλλον έχει περάσει καιρός. Αναρωτιέμαι αν κι εσύ, σαν εμένα, το μόνο που έχεις φάει όλη μέρα είναι ό,τι άφησε το παιδί σου από το πρωινό και μισή κούπα καφέ.

Έβαλες την κούπα με τον υπόλοιπο καφέ στον φούρνο μικροκυμάτων και την ξέχασες; Εγώ αυτό έπαθα.

Αναρωτιέμαι αν είσαι εξίσου ενθουσιασμένη με εμένα που απλά βγήκες από το σπίτι, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι το παιδί σου θα ζητά κάθε παιχνίδι που θα βλέπει, θα βγάζει τα παπούτσια του στο αυτοκίνητο, θα θέλει να κάνει τσίσα 200 φορές και τελικά, θα καταλήξει να κλαίει στο πάτωμα κάποιου μαγαζιού.

Καθώς σηκώνεις το παιδί σου που ουρλιάζει, αναρωτιέμαι αν είναι η ώρα του να κοιμηθεί και, όπως κι εγώ, προσπαθείς να κάνεις κάποια τελευταία ψώνια και να γυρίσεις στο σπίτι.Πιθανότατα εύχεσαι να μην κοιμηθεί στο αυτοκίνητο όταν θα γυρνάτε, αν και ξέρεις ότι θα το κάνει. Έτσι, αντί για μία ώρα ησυχίας, θα ακολουθήσει ένα δραματικό απόγευμα, με ακόμα περισσότερα κλάματα, και κρύο καφέ, καθώς θα περιμένεις να έρθει το βράδυ για να περάσεις σε ένα πιο βαρύ ποτό!

Αναρωτιέμαι αν, όπως κι εγώ, εκπλήσσεσαι κάθε μέρα από το πόσο δύσκολη είναι η μητρότητα, αλλά δεν θα την άλλαζες με τίποτα στον κόσμο. Αναρωτιέμαι αν, όπως κι εγώ, αγαπάς το παιδί σου περισσότερο από όσο οι λέξεις μπορούν να περιγράψουν, κι αν θα τα ζούσες όλα ξανά από την αρχή, χωρίς δεύτερη σκέψη. Χωρίς αυτά τα ξεσπάσματα.

Αναρωτιέμαι αν είσαι εντάξει. Μόλις σήκωσες το μικρό σου τώρα, και κατευθύνεσαι τρέχοντας προς το ασανσέρ. Σου πέφτουν τσάντες και μπουφάν και τα ξαναμαζεύεις. Έχω βρεθεί στην θέση σου. Ξέρω πώς είναι. Ελπίζω η μέρα σου, αργότερα, να γίνει λίγο καλύτερη.

Φιλιά. Εγώ.

Από την Έλενα Μπούλια

mama365.gr Αρχικός τίτλος: «Αγαπητή μαμά, με το παιδί που σέρνεται κλαίγοντας στο πάτωμα»

Διαβάστηκε εδώ:www.themamagers.gr

Advertisements

Το παιδί μου δεν τρώει – Sofia Drosou

Published Απρίλιος 12, 2016 by sofiaathanasiadou

 

590_8984c1a5ccdb987b1aca26a7406b59ed

Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, βρέθηκα σε φιλικό σπίτι για μεσημεριανό φαγητό. Ήταν μια όμορφη οικογενειακή συγκυρία απ’ αυτές που τις ευχαριστιέσαι, γιατί έχεις πάρα πολύ καιρό να τους δεις όλους μαζεμένους.

Όλοι μας, λοιπόν, απολαύσαμε ένα υπέροχο γεύμα όπου η οικοδέσποινα είχε υπερβάλλει εαυτόν με αφθονία νηστίσιμων φαγητών.

Σαρακοστή γαρ, είχε ετοιμάσει τα πάντα για να καλύψει τα γούστα όλων των παρευρισκομένων.

Στο τραπέζι και ο 7χρονος Νικόλας ζωντανό παιδάκι με ταμπεραμέντο. Σιγομουρμουρίζει, αρχικά  στη μανούλα του η οποία είχα πάρει απολογητικό ύφος.

Ξεκινάει ο Νικόλας έναν καβγά στην μητέρα του άλλο πράγμα. Έντονη έκρηξη, κλωτσιές κάτω από το τραπέζι και φωνές του στιλ:

«Δε θέλω σου λέω! Δε θα φάω τίποτα, όλα είναι βλακείες! Μπλιαξ».

Η μητέρα από την άλλη, προσπαθώντας να τον καθησυχάσει, όπως μάλλον συνηθίζει να κάνει, του υποσχέθηκε μακαρόνια τα οποία ζήτησε από την άφωνη οικοδέσποινα, προφασιζόμενη το πρόβλημα: «Είναι λίγο δύσκολος στο φαγητό και φοβάμαι μη μείνει νηστικός».

Δυστυχώς, η πλειοψηφία των παιδιών της ηλικίας του πιστεύει πως «απεχθάνεται» τα όσπρια, πολλά φρούτα και τα περισσότερα λαχανικά και αρνείται να τα δοκιμάσει.

Ο μικρός Νικόλας δε, απαιτεί συνήθως από τη μητέρα του να του φτιάξει ιδιαιτέρως συγκεκριμένα φαγητά, διαφορετικά μένει νηστικός όλη μέρα. Μάλιστα, το παραπάνω δεν είναι μεμονωμένο γεγονός ή μια απλή υπόθεση, μιας και οι έρευνες δείχνουν ότι

πολλά παιδιά σχολικής ηλικίας προσλαμβάνουν λιγότερα φρούτα και λαχανικά από ό,τι πρέπει, τη στιγμή που αυτά θα έπρεπε να αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του ημερήσιου παιδικού διαιτολογίου.

Έτσι, καταλήγουμε τα περισσότερα παιδιά να τρέφονται με 4-5 γεύσεις ανά εβδομάδα. Αυτό βολεύει και τις δύο πλευρές. Το παιδί γιατί τρώει αυτά που του αρέσουν και την μητέρα γιατί δεν αγχώνεται αν το παιδί της μείνει νηστικό, που είναι και ο βασικός φόβος των γονέων.

Είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι δεν υπάρχουν δύσκολα παιδιά στο φαγητό, αλλά δύσκολες συμπεριφορές που διαιωνίζονται από τις αντιδράσεις των γονέων. Όταν ένα παιδί αρνείται να φάει, θέλει ουσιαστικά να ασκήσει έλεγχο στο περιβάλλον του.

Η σίτιση είναι από τις ανάγκες που μπορεί να τις χειριστεί συναισθηματικά, απλά κλείνοντας το στόμα. Του δίνει την αίσθηση της επιλογής και του ελέγχου. Επίσης από πολύ μικρή ηλικία το βρίσκουν σαν έναν υπέροχο τρόπο να κρατούν σε εγρήγορση την προσοχή μας. Γι’ αυτό λοιπόν αντί να στήνουμε καβγά ή στον αντίποδα να κάνουμε χατίρια καταδικάζοντας το παιδί μας σε γευστική άγνοια και αβιταμίνωση ή/και μελλοντική παχυσαρκία, υπάρχουν τρόποι για να το αντιστρέψουμε όλο αυτό.

Αρχικά, δεν τσακωνόμαστε για αυτό το θέμα στο τραπέζι, πολύ απλά γιατί στο μυαλό του παιδιού θα προστεθεί άλλη μια δυσάρεστη εμπειρία σχετική με το φαγητό. Πόσοι από μας δεν θυμόμαστε πίεση για να φάμε όλο το φαγητό μας, να καταναλώσουμε

όλο το πιάτο με τις μπάμιες ή τον αρακά;

Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι και στην περίπτωση του φαγητού αποτελούμε πρότυπο. Δεν είναι δυνατόν να διδάξουμε σωστή διατροφή όταν εμείς δεν αγγίζουμε ποτέ συγκεκριμένα φαγητά ή δεν τα συμπεριλαμβάνουμε στη δίαιτά μας. Η γευστική άγνοια, φέρνει άρνηση. Έρευνες έχουν δείξει ότι τα παιδιά μπορεί να χρειαστεί να «εκτεθούν» σε ένα τρόφιμο μέχρι και 15 φορές μέχρι να το δεχτούν με ευχαρίστηση.

Οπτικά, τα παιδιά αποστρέφονται ένταση στη γεύση, στο χρώμα και στην οσμή. Τα πράσινα λαχανικά έχουν ιδιαιτερότητα σε όλα αυτά για το λόγο αυτό είναι και «μπλιαξ» για τα παιδιά. Είναι σημαντικό να συνηθίζουν από μικρά στη θέα ποικιλίας φαγητών, όπου βασικοί δοκιμαστές θα είμαστε εμείς οι γονείς. Κάποια στιγμή χωρίς ίχνος πίεσης θα διαλέξει ένα από αυτά και θα δοκιμάσει έστω μια μπουκιά.

Δεν ανταποκρινόμαστε σε τυχόν αρνητικά σχόλια, ούτε αποθαρρυνόμαστε, καθώς το παιδί μας πειραματίζεται. Είναι μια βασική ενστικτώδης ανάγκη και αν προσφέρουμε στο παιδί μας μόνο ότι του αρέσει τότε του μπλοκάρουμε αυτή την ανάγκη και συνάμα το ενθαρρύνουμε να μην εξερευνεί τίποτα καινούργιο.

Κάτι που βοηθά πολύ στη διαμόρφωση νέων και σωστών πεποιθήσεων για τα λαχανικά, τα όσπρια και κυρίως τα φρούτα, είναι να τα ψωνίζουμε και να τα παρασκευάζουμε μαζί με τα παιδιά μας. Πολλές φορές αποτελεί αφορμή δημιουργίας και παιχνιδιού στην κουζίνα. Με ευχάριστη διάθεση το παιδί έχει πάντα την όρεξη να δοκιμάσει.

Να θυμάστε ότι η διακριτική και σταθερή επιμονή είναι το κλειδί της επιτυχίας. Μην μπουκώνεται τα μικρά παιδιά σας, μη χρησιμοποιείτε γλυκά ως επιβράβευση ή τηλεόραση ως αντιπερισπασμό. Το σωστό είναι να τα εκπαιδεύσουμε στη σωστή διατροφή.

Τα αποτελέσματα θα φανούν σε βάθος χρόνου!

Πηγή:www.ilov.gr

Μαμά μην με φιλάς, μας βλέπουν!

Published Απρίλιος 11, 2016 by sofiaathanasiadou

19655335_53edfe88a947499a9dce46fb0f5a1003.limghandler

Από: Νινέττα Φαφούτη

Αργά ή γρήγορα έρχεται εκείνη η ώρα που αρνείται τα  χάδια και τα φιλιά σας. Και εσείς τι κάνετε; (εκτός από το να στεναχωριέστε)
Μέχρι τώρα, είχατε ανταλλάξει δισεκατομμύρια αγκαλιές και τρισεκατομμύρια φιλιά. Έρχεται, όμως, εκείνη η στιγμή που σας σπρώχνει μακριά και σχεδόν σας ραγίζει την καρδιά. Μα τι ακριβώς συμβαίνει;
Τα παιδιά, καθώς μεγαλώνουν, στην ηλικία των επτά με δέκα χρονών, αρχίζουν να αποκρούουν τις αγκαλιές και τα φιλιά σε μια προσπάθεια να εκφράσουν την διάθεσή τους για ανεξαρτησία. Αυτή η συμπεριφορά συνήθως είναι πιο συχνή στα αγόρια. Είναι ένας τρόπος να βάλει το παιδί τα όριά του και να πει στους γονείς του ότι χρειάζεται περισσότερη ελευθερία.
Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Το παιδί σε αυτή την ηλικία καταλαβαίνει ότι υπάρχουν κάποια κοινωνικά όρια. Ενδιαφέρεται για την εικόνα που δίνει στους φίλους του και μπορεί να νιώθει αμήχανα αν το φιλάτε και το αγκαλιάζετε μπροστά τους. Μπορεί μάλιστα να είναι πιο ευαίσθητο στα σχόλια για το άτομό του, ειδικά με την παρουσία τρίτων. Η φάση αυτή μπορεί να διαρκέσει  μερικούς μήνες ή και περισσότερο και συνδέεται συχνά με την έναρξη τηςπροεφηβείας, μιας περιόδου όπου το παιδί εκδηλώνει συμπτώματα που κανονικά συναντάμε στην εφηβεία, ενώ ταυτόχρονα συμπεριφέρεται σαν παιδί.
Γενικά, να θυμάστε ότι τα παιδιά σχολικής ηλικίας διεκδικούν περισσότερο χώρο και χρόνο για τον εαυτό τους. Μπορεί δηλαδή  να απομονώνονται περισσότερη ώρα στο δωμάτιό τους, μόνα τους ή με τους φίλους τους. Επίσης, ενώ πριν τα πέντε  ήταν άνετα με το σώμα τους, από τα έξι και μετά μπορεί να εκδηλώσουν συμπτώματα συστολής. Ξαφνικά κλείνουν την πόρτα για να αλλάξουν ή θέλουν να κάνουν μπάνιο χωρίς να τα βλέπει κανείς. Στα μάτια των γονιών αυτή η ξαφνική «κρίση» συστολής κάνει τα παιδιά τους να μοιάζουν με μικρούς εξωγήινους. Κι όμως, η συμπεριφορά αυτή δεν προκύπτει ξαφνικά κι από το πουθενά, ούτε υποδηλώνει ότι κάτι δεν πάει καλά με το παιδί. Αντίθετα, είναι ενδεικτική της ηλικίας αυτής. Από την ηλικία των έξι και μετά, η σεξουαλική ανάπτυξη του παιδιού διανύει, σύμφωνα με τους ψυχαναλυτές, μια λανθάνουσα περίοδο, κατά την οποία η άμεση έκφραση περιορίζεται από την βαθμιαία εμφάνιση αντιδράσεων, όπως η ντροπή και η συστολή.
Επιπλέον το παιδί αρχίζει να συνειδητοποιεί τον ρόλο του ως ξεχωριστό άτομο σε σχέση με τους άλλους και γι’ αυτό κάνει τις πρώτες προσπάθειες να ορίσει την προσωπική του ζώνη. Η τάση για απομόνωση είναι κάτι φυσιολογικό σε αυτή την φάση. Το παιδί ζητάει χώρο και χρόνο για τον εαυτό του και κυρίως σεβασμό απέναντι στην ανάγκη για ιδιωτικές στιγμές.
Παρόλα αυτά υπάρχουν μερικές τακτικές προσέγγισης:
 
Δείξτε διακριτικότητα
Αν το παιδί σας δεν θέλει να το αγκαλιάσετε και να το φιλήσετε, δείξτε κατανόηση. Προσέχετε πώς και τι λέτε όταν αναφέρεστε σ’ αυτό, ιδιαίτερα αν υπάρχουν τρίτοι μπροστά. Να θυμάστε ότι ανάλογα με τον χαρακτήρα του, ακόμα κι ένα αθώο αστείο μπορεί να του κακοφανεί.
Χαμηλώστε τους τόνους
Είναι πολύ πιθανό να χρειαστεί να αλλάξετε τον τρόπο που εκφράζετε την αγάπη σας. Μπορεί, για παράδειγμα, να χρειαστεί να εγκαταλείψετε τις ασφυκτικές αγκαλιές. Ένα χάδι στα μαλλιά, ένα φιλί στο μέτωπο, πριν κοιμηθεί είναι αρκετά για να νιώσει το παιδί την αγάπη σας.
Μην εγκαταλείπετε
Το παιδί σας μπορεί να απορρίπτει τα φιλιά και τις αγκαλιές το πρωί ή το απόγευμα, όμως να τα ζητάει το βράδυ ή κάποια άλλη στιγμή.  Ακολουθήστε λοιπόν, την διάθεσή του. Μην το απορρίπτετε με σκοπό να το πληρώσετε με το ίδιο νόμισμα, γιατί έτσι απλά θα φουντώσετε το θυμό και το πείσμα του. Μην το κάνετε καν γι’ αστείο, γιατί το παιδί θα υιοθετήσει λανθασμένα πρότυπα στη μελλοντική ενήλικη συμπεριφορά του και στις σχέσεις του με το αντίθετο φύλο.
 
Ορίστε νέα όρια
Το παιδί μπορεί να έχει ανάγκη από περισσότερο χώρο και χρόνο για τον εαυτό του. Μπορεί να χρειάζεται να αλλάξει δωμάτιο ή να το χρησιμοποιήσει κάποιες ώρες μόνο του, αν το μοιράζεται με το μικρότερο αδερφάκι, ή αν δέχεται πιο συχνά φίλους στο σπίτι. Καθορίστε κάποιους νέους κανόνες, βάζοντας φυσικά και νέα όρια στο παιδί.
Αντιστρέψτε τους ρόλους
Ζητήστε εσείς ένα φιλί ή μια αγκαλιά από το παιδί κι εκείνο γρήγορα θα καταλάβει ότι η τέχνη της αγάπης είναι αμφίδρομη, ανακαλύπτοντας ότι πρέπει και μπορεί όχι μόνο να παίρνει αλλά και να δίνει αγάπη.
Να θυμάστε ότι και για το παιδί αυτή η φάση είναι πολύ δύσκολη, καθώς πολλά πράγματα αλλάζουν τόσο στην ψυχολογική όσο και στην σωματική του ανάπτυξη. Έχει ανάγκη ν’ ανακαλύψει μόνο του τον εαυτό του. Μέσα του παλεύει το παιδί και ο έφηβος και η μάχη αυτή είναι σκληρή!
 
Με την συνεργασία της κας Βάσως Μακαρώνη (ψυχολόγος – παιδοψυχολόγος)

Πηγή:www.imommy.gr

Τι κάνουμε όταν τα παιδιά γίνονται βίαια;

Published Μαρτίου 31, 2016 by sofiaathanasiadou

03c6551b3ff419ffda8a75dcabbc3b55_XL

Τη μια στιγμή είναι τα πιο γλυκά και τρυφερά πλάσματα του κόσμου! Την άλλη, χωρίς κάποιο ιδιαίτερο λόγο χτυπάνε, δαγκώνουν, τραβάνε τα μαλλιά, διεκδικούν με βία! Γιατί τα παιδιά φέρονται με αυτό τον τρόπο και ποιος είναι ο σωστός τρόπος να αντιμετωπίσουμε τις εκρήξεις τους;

 

Από μικρή ηλικία τα παιδιά έρχονται αντιμέτωπα με καταστάσεις που δεν γνωρίζουν ακριβώς πώς πρέπει να διαχειριστούν. Όταν λοιπόν οι λέξεις δεν είναι αρκετές, τα παιδιά δεν ξέρουν πώς να διοχετεύσουν την οργή και την απογοήτευση τους, για αυτό και καταφεύγουν στην επιθετικότητα. 

Οι ειδικοί παραδέχονται πως η επιθετικότητα αποτελεί φυσιολογικό μέρος της ανάπτυξης του παιδιού, ακόμα και κατά τη διάρκεια της σχολικής ηλικίας. Τα παιδιά βιώνουν θυμό και απογοήτευση πολλές φορές στη διάρκεια της ημέρας. Είναι ζωτικής σημασίας, οι γονείς να αναγνωρίσουν τις αντιδράσεις που σημαίνουν την οργή που αισθάνεται το παιδί τους, παρέχοντας του τη δυνατότητα να ανταποκριθεί διαφορετικά. 

Τι πρέπει να κάνουμε όταν το παιδί γίνεται βίαιο;

Το να μαλώσουμε -ή πολύ περισσότερο να χτυπήσουμε- ένα παιδί επειδή χτυπάει είναι ό,τι χειρότερο μπορούμε να κάνουμε, γιατί στην πράξη απλώς του επιβεβαιώνουμε ότι το ξύλο και γενικά η βία είναι ένας αποδεκτός τρόπος για να λύσουμε τις διαφορές μας. Αντίθετα, αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να δώσουμε στο παιδί να καταλάβει ότι η έκρηξη που νιώθει μέσα του είναι αποτέλεσμα των συναισθημάτων του, τα οποία πρέπει σιγά σιγά να μάθει να διαχειρίζεται και να εκφράζει με πιο κοινωνικά αποδεκτούς τρόπους. Να μερικοί, εναλλακτικοί, τρόποι για να του το δείξουμε!

Θερμόμετρο Θυμού: Σχεδιάστε, ένα θερμόμετρο σε ένα λευκό χαρτί. Δώστε στο παιδί σας τη σελίδα και ένα κόκκινο μαρκαδόρο και ζητήστε του να χρωματίσει το θυμό του, στους δείκτες του θερμόμετρου. Η άσκηση έχει ως στόχο να απελευθερώσει τα συναισθήματα του. Όταν τελειώσει με τη ζωγραφιά θα έχει κιόλας ηρεμήσει. Εκείνη τη στιγμή πρέπει να συζητήσετε μαζί για να καταλάβετε τι ακριβώς τον ενόχλησε. Κάντε ένα δημιουργικό διάλογο προσπαθώντας να εκμαιεύσετε τους αληθινούς λόγους του θυμού του. Το παιδί θα νιώσει προσοχή και ασφάλεια, αισθήματα που έχει σίγουρα ανάγκη.

Σωματική ανακούφιση: Ένας από τους βασικούς λόγους που τα παιδιά καταλήγουν σε επιθετικές ενέργειες όταν είναι θυμωμένα, είναι ότι αισθάνεται πραγματικά σωματική ανακούφιση. Μπορείτε να διδάξετε στο παιδί σας τρόπους να ηρεμεί, δημιουργώντας μια φανταστική ιστορία. Για παράδειγμα, προτείνετε να περπατήσει βαριά σαν ένα κοπάδι των ελεφάντων που τρέχει, χτυπώντας τα χέρια του, όσο πιο δυνατά μπορεί, ή ακόμα να ρίξει βρεγμένο χαρτί σε έναν τοίχο. Θα ανακουφιστεί με τον πιο απλό φυσικό τρόπο, αποφεύγοντας εκρήξεις θυμού.

Γράψτε σε χαρτί: Ζητήστε από το παιδί σας να γράψει ή να ζωγραφίσει τι το έκανε να θυμώσει. Αφού τελειώσει, διαβάστε το δυνατά για να ακούσει ξανά την αιτία του θυμού του και προτείνετε του να καταστρέψει το χαρτί. Η πράξη αυτή παρέχει τόσο σωματική όσο και συναισθηματική ανακούφιση για το παιδί. Σχηματικά είναι σαν να πετάει τα άσχημα συναισθήματα και να απελευθερώνει το συσσωρευμένο θυμό και την οργή του.

Ανακυκλώστε το: Εξηγήστε στο παιδί σας ότι οι άνθρωποι θυμώνουν και απογοητεύονται τακτικά. Ύστερα ζητήστε του να διακοσμήσει ένα μικρό κουτί ώστε να μοιάζει με ένα κάδο ανακύκλωσης. Βοηθήστε το να γράψει τα συναισθήματά του και να τα πετάξει στον κάδο, εξηγώντας του ότι με αυτόν τον τρόπο «πετάει» τα αρνητικά συναισθήματα από μέσα του. Το παιδί αισθάνεται πως ξεμπερδεύει και απομακρύνει όλα αυτά που το έκαναν να θυμώσει, πιστεύοντας πως δεν θα μπορέσουν να τον ενοχλήσουν ξανά.

Πηγή: www.mamamia.gr

Η ιστορία του μελαγχολικού παιδιού!

Published Μαρτίου 23, 2016 by sofiaathanasiadou

melagholikopaidi

Της Γεωργίας Μπαρμπαρή

Τα λόγια σε τέτοιες περιπτώσεις είναι πολύ μικρά. Μπροστά σε αυτό το πλασματάκι, όλοι εμείς είμαστε οι πιο αδύναμοι. Ναι, καλά διαβάσατε! Αδύναμοι να το σώσουμε και να του πάρουμε το φόβο που προσπαθούν να το βγάλουν φωτογραφία και νομίζει ότι είναι όπλο..και σηκώνει τα χεράκια του να παραδοθει. Εδώ και αρκετές ώρες λοιπόν, η φωτογραφία της παλαιστίνιας φωτορεπόρτερ Nadia Abu Shaban κάνει το γύρο του διαδικτύου. Ωστόσο, κανείς δεν γνώριζε πραγματικά τις συνθήκες στις οποίες τραβήχτηκε αυτή η φωτογραφία. Αλλά την είδαν χιλιάδες άνθρωποι στο διαδίκτυο, σε όλο τον κόσμο και ο πλανήτης συγκινήθηκε. Μετά τις διαστάσεις που πήρε αυτή η συγκλονιστική φωτογραφία και στα ερωτήματα που τίθενται κατά πόσον είναι αληθινή, το BBC ξεκινάει έρευνα για να ανακαλύψει τα ίχνη του δημοσιογράφου που την τράβηξε. Μέσα σε λίγες ώρες, το βρετανικό μέσο κατορθώνει να βρει τον Osman Sagirli, τον άνθρωπο που φωτογράφισε το πιο μελαγχολικό πρόσωπο του κόσμου. Είναι ένας Τούρκος φωτορεπόρτερ ο οποίος καλύπτει πολέμους και καταστροφές τα τελευταία 25 χρόνια και τώρα εργάζεται στην Τανζανία. Εξήγησε ότι το κοριτσάκι ονομάζεται  Hudea, είναι 4 ετών και την είχε συναντήσει στα τέλη του 2014 στο στρατόπεδο προσφύγων της  Atmeh, 10 χιλιόμετρα από τα τουρκικά σύνορα. Πρόσθεσε μάλιστα ότι η φωτογραφία της είχε δημοσιευτεί στην καθημερινή τουρκική εφημερίδα Turkiye Gazetesi  τον περασμένο Ιανουάριο. Ο φωτορεπόρτερ δήλωσε στο BBC: Χρησιμοποίησα έναν τηλεφακό και πίστεψε ότι ήταν όπλο. Οταν πήρα τη φωτογραφία τότε κατάλαβα ότι το κοριτσάκι είχε πετρώσει, είχε σφίξει τα χείλη και είχε σηκώσει τα χέρια για να παραδοθεί. Συνήθως τα παιδιά τρέχουν να κρυφτούν, κρύβουν το πρόσωπο ή χαμογελούν όταν βλέπουν φωτογραφική μηχανή.

Τα λόγια είναι περιττά!

Πηγή: epaggelmagynaika.gr

Διαβάστηκε εδώ:www.babyads.gr

ΦΡΟΥΡΙΑ/ΚΡΥΨΩΝΕΣ: Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

Published Φεβρουαρίου 27, 2016 by sofiaathanasiadou

frouria+kripsones

της Λέτας Ανδρούτσου

Έχει ποτέ το παιδί σας φτιάξει φρούριο με μαξιλάρια καναπέ και κουβέρτες; Μήπως κάποια μυστική φωλιά με κλαδιά και θάμνους ή κάποιο φρούριο από χιόνι; Ίσως θυμάστε κι εσείς τον εαυτό σας να κάνει το ίδιο πράγμα. Πόσο όμορφα σας έκανε να νιώθετε ο δικός σας μυστικός χώρος με τους δικούς σας κανόνες;

Πιθανόν να διασκεδάζατε τόσο πολύ που δεν αντιληφθήκατε το πόσο καλό ήταν αυτό για σας.

Η δημιουργία μυστικών φρουρίων, φωλιών, κρυψώνων και παιχνιδόσπιτων δεν είναι απλά ένα τυχαίο είδος παιχνιδιού. Είναι ένα παγκόσμιο ένστικτο ριζωμένο στην υγιή  ανάπτυξη των παιδιών, λέει ο παιδαγωγός David Sobel του Antioch University New England — ο άνθρωπος που έχει μελετήσει αυτή την συμπεριφορά περισσότερο από τον καθένα.

Παιδιά σε όλο τον κόσμο οργανώνουν αυτούς τους «ξεχωριστούς χώρους» σε δάση, φαράγγια, ερήμους, όχθες ποταμών, φράκτες, μικρούς χώρους και ναι, σε αυλές των προαστίων και σε υπόγεια — προσωπικοί μικροί κόσμοι μέσα στον κόσμο.

«Απλά ήταν κάτι που συνέβαινε, και το καλύτερο που είχες να κάνεις ήταν να μην το εμποδίζεις», μου είπε. «Τώρα, ενώ η παρόρμηση υπάρχει ακόμα μέσα στα παιδιά, οι ευκαιρίες για να την ακολουθήσουν έχει μειωθεί». Τα παιδιά περνάνε περισσότερη ώρα συνδεδεμένα στο διαδίκτυο παρά έξω για παιχνίδι, λέει ο Sobel, που είναι ο συγγραφέας του  Children’s Special Places: Exploring the Role of Forts, Dens, and Bush Houses in Middle Childhood. Τα νεότερα παιδιά είναι λιγότερο πιθανό πια να αντιγράψουν το χτίσιμο φρουρίων από τα μεγαλύτερα — ένας σημαντικός τρόπος με τον οποίο όλα τα παιχνίδια αυτού του είδους (πχ κρυφτό, αγαλματάκια ακίνητα) περνάνε από γενιά σε γενιά.

Γιατί τα φρούρια είναι τόσο σπουδαία…
Η επιθυμία να δημιουργήσεις τον δικό σου ξεχωριστό χώρο, λέει ο Sobel, ξεκινά γύρω στα 5 με 6 (περίπου στην ηλικία που σταματούν να πιστεύουν στον Άγιο Βασίλη) και σταματά στα 12 με 13.

Στην αρχή το παιχνίδι γίνεται κυρίως μέσα — δημιουργία φρουρίων με μαξιλάρια ή γωνιές χτισμένες με κομμάτια.  Γύρω στην ηλικία των εννιά, τα παιδιά θέλουν να απομακρυνθούν από την επιτήρηση των γονιών τους. Ένα ξύλινο σπίτι έξω  στους θάμνους είναι το ιδανικό μέρος.

Αναπτυξιακά, δύο μεγάλα πράγματα συμβαίνουν κατά τη διάρκεια αυτής της μέσης παιδικής ηλικίας που τροφοδοτούν αυτό το παιχνίδι:

1) Ανακαλύπτουν τον κόσμο. Τα παιδιά θέλουν να μάθουν τον τρόπο με τον οποίο όλα τα κομμάτια της ζωής τους συνδέονται μεταξύ τους — τα τοπία, οι δρόμοι, η γειτονιά, το σπίτι … και τη δική τους θέση μέσα σε αυτά. «Θέλουν να τα συνδέσουν όλα μεταξύ τους σαν ένα παζλ», λέει ο Sobel.

2) Γίνονται πιο ανεξάρτητα. Τα παιδιά αρχίζουν να δημιουργούν έναν ξεχωριστό εαυτό από αυτόν που τους έχει οριστεί από τους γονείς τους. Επιθυμούν την δική τους ξεχωριστή θέση στον κόσμο.

«Το ξεχωριστό εξωτερικό μέρος, συμβολίζει το ξεχωριστό εσωτερικό μέρος», λέει ο Sobel. «Είναι η δική τους προσωπική χρυσαλλίδα».

Και ναι! Είναι επίσης και διασκεδαστικό!
Ταυτόχρονα με την ικανοποίηση αυτών των ισχυρών αναπτυξιακών αναγκών, τα παιδιά επωφελούνται και σε άλλους τομείς από το χτίσιμο των φρουρίων:

  • Ωριμότητα, ανεξαρτησία και αυτοπεποίθηση
  • Γνωστικές ικανότητες, όπως η επίλυση προβλημάτων, ο σχεδιασμός και η φαντασία
  • Κοινωνικές ικανότητες, όπως η συνεργασία και η διαπραγμάτευση
  • Πρακτικές ικανότητες
  • Αρκετή άσκηση από το χτίσιμο και το παιχνίδι
  • Αγάπη και γνώση για το φυσικό περιβάλλον
  • Αγχολυτικό: Ένα κάστρο είναι, κυριολεκτικά και μεταφορικά, μία άμυνα ενάντια στις δυνάμεις του έξω κόσμου (κι ένα εξαιρετικό μέρος για ονειροπόληση).

Ενισχύοντας το χτίσιμο φρουρίου — τι μπορούμε να κάνουμε:
Όπως κι εσείς κάποτε, έτσι και το παιδί μπορεί να πιάσει μερικά ξύλα —ή ό,τι βρεθεί πιο βολικό—  και να ξεκινήσει να χτίζει. Αν όχι, τότε υπάρχουν μερικοί εύκολοι τρόποι για να το διευκολύνετε:
Παρουσιάστε το παιχνίδι του φρουρίου από νωρίς.  Τα φρούρια με κουβέρτα —τόσο απλό όπως το να ρίξεις μια κουβέρτα πάνω από ένα τραπέζι δημιουργώντας μια ζεστή φωλιά— είναι μια πρώιμη μορφή του παιχνιδιού που ακόμα και τα παιδιά προσχολικής ηλικίας αγαπούν. «Ξεκινά σε εσωτερικό χώρο και μετά μετακομίζει έξω, κι από εκεί μακρύτερα και μακρύτερα» καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν, λέει ο Sobel.
Δώστε του τα υλικά. Οτιδήποτε είναι αρκετό για να αναφλέξει την παιδική φαντασία, από μια κολλητική ταινία και κουτιά από χαρτόνι μέχρι υλικά κατασκευών. Μπορείτε επίσης, να ξεκινήσετε κάτι μαζί. Ένα καλό υλικό για δραστηριότητες εξωτερικού χώρου είναι τα  Stick-lets , πλαστικά που συνδέουν κλαδιά μεταξύ τους. Η σχεδιάστρια Christina Kazakia εμπνεύστηκε την κατασκευή τους όντας μαθήτρια του Rhode Island School of Design, όταν άκουσε τους φίλους της να αναπολούν το πόσο διασκεδαστικό ήταν το να χτίζουν φρούρια.
Εξασφαλίστε πως έχουν κάποιο χώρο να εξερευνήσουν. «Τα παιδιά έχουν ανάγκη την επαφή με το φυσικό περιβάλλον· είναι μέρος της διαδικασίας», λέει ο Sobel. «Και γι’ αυτό τον λόγο οι γονείς πρέπει να είναι ανεχτικοί σε μια λίγο μεγαλύτερης ακτίνας ελευθερία».
Εξετάστε την πιθανότητα για πιο δομημένο χώρο παιχνιδιού. Καλοκαιρινές κατασκηνώσεις με πολύ παιχνίδι στο δάσος, είναι άλλος ένας τρόπος για να εκφράσει το παιδί το ένστικτο για την κατασκευή φρουρίων. Μερικές κατασκηνώσεις έχουν χτίσει το δικό τους πρόγραμμα εκμάθησης γύρω από το χτίσιμο φρουρίων. O Sobel, αναφέρεται στα ευρωπαϊκά  προγράμματα κατασκήνωσης όπου τα παιδιά χτίζουν ολόκληρα χωριά μέσα στα οποία ζουν.  Όλο και περισσότερα ανεξάρτητα σχολεία ενθαρρύνουν το χτίσιμο φρουρίων στους χώρους παιχνιδιού επειδή ακριβώς βλέπουν την αξία του, λέει ο Sobel που έχει γράψει επίσης και το βιβλίο  Nature Preschools and Forest Kindergartens.
Και μην ξεχνάτε: Ιδιωτικός χώρος – Απαγορεύεται η είσοδος! 

Σαν μαμάδες και μπαμπάδες πρέπει απλά να “τσιγκλίσουμε”  τα παιδιά και μετά να τα αφήσουμε ελεύθερα. Αυτά ξέρουν τι πρέπει να κάνουν.

Πηγή:www.childit.gr

«Ο 3χρονος γιος μου δε θέλει το νεογέννητο αδελφάκι του»-Συμβουλεύει η ψυχολόγος Αλεξάνδρα Καππάτου

Published Φεβρουαρίου 25, 2016 by sofiaathanasiadou

ed7d02c1239ddc809a5c379767b0d895_L

Πολλές μανούλες που έχουν δύο παιδιά και μόλις γέννησαν έρχονται αντιμέτωπες με μία πραγματικότητα από την οποία θέλουν να απεγκλωβιστούν.

Ο λόγος; Το μεγαλύτερο παιδί δε θέλει το νέο μέλος της οικογένειας. Τι γίνεται σε αυτήν την περίπτωση; Η ψυχολόγος Αλεξάνδρα Καππάτου δίνει τις πολύτιμες συμβουλές της σε όλες τις μανούλες που αντιμετωπίζουν κάτι ανάλογο.

Ο ερχομός νέου μωρού στην οικογένεια αποτελεί πηγή αναστάτωσης για το πρώτο παιδί . Αντιμετωπίζει πολλές αλλαγές, σας μοιράζεται, διαπιστώνει ότι το μωρό κοιμάται στο δωμάτιό σας, το θηλάζετε. Επίσης του κάνετε συχνά παρατηρήσεις ,μην φωνάζεις δυνατά θα το ξυπνήσεις, μην το ακουμπάς γιατί θα κλάψει κλπ. Το παιδί παίρνει το μήνυμα ότι δεν το αγαπάτε όπως πριν και για αυτό ευθύνεται το μωρό . Η στάση σας είναι καθοριστικής σημασίας.

Ασχοληθείτε μαζί του κάνοντας έστω κάποια λίγα πράγματα όπως πριν την γέννηση του μωρού Αποφεύγετε να του κάνετε παρατηρήσεις όταν πλησιάζει το μωρό , ζητείστε του κάποιες φορές να σας βοηθήσει… Δίνετέ του την ευκαιρία να σας μιλά για τα συναισθήματά του και δείχνετε κατανόηση .Εξηγείτε του πως ήταν το ίδιο μωρό , πως το ταίζατε πως αντιδρούσε κλπ.. Θυμηθείτε ότι χρειάζεται χρόνο για να αποδεχθεί συνύπαρξη του με το μωρό .

Πηγή: www.mothersblog.gr