παιδι και συμπεριφορα

All posts in the παιδι και συμπεριφορα category

Ανακοινώνοντας τη διάγνωση του αυτισμού σε οικογένεια και φίλους

Published Νοέμβριος 2, 2016 by sofiaathanasiadou

9543299323194292407

Πώς να εξηγήσετε τον αυτισμό στην οικογένεια και τους στενούς σας φίλους, ώστε να γίνουν σύμμαχοί σας.

Η κοινοποίηση στους γονείς και την ευρύτερη οικογένειά σας, ότι το παιδί σας διαγνώστηκε πρόσφατα με αυτισμό, είναι μία απαιτητική διαδικασία.

Παρά το γεγονός ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι γνωρίζουν την ύπαρξη του αυτισμού, υπάρχει ακόμα αρκετή παραπληροφόρηση. Τα μέλη της οικογένειάς σας ίσως να μην γνωρίζουν τι ακριβώς είναι αυτισμός ή ίσως έχουν περιορισμένη ή και λανθασμένη αντίληψη σχετικά με την εκδήλωσή του. Δεν αποκλείεται η εικόνα που έχουν στο μυαλό τους για τον αυτισμό να μην ανταποκρίνεται στην εικόνα του παιδιού σας.

Μία άλλη πιθανότητα είναι να προσπαθήσουν να απορρίψουν και να αρνηθούν τη διάγνωση μία κατανοητή αντίδραση σε περίπτωση που δεν έχουν ενημερωθεί σωστά. Ίσως προσπαθήσουν να σας πείσουν ότι αντιδράτε υπερβολικά ή ότι επειδή το παιδί σας είναι λίγο διαφορετικό, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι έχει αυτισμό.

Το γεγονός όμως ότι αποφασίσατε να περάσει το παιδί σας από τη διαδικασία της αξιολόγησης δηλώνει ότι η ανάπτυξή του διαφέρει από τη συνηθισμένη ανάπτυξη ή αν είναι μεγαλύτερης ηλικίας, ότι παρουσιάζει δυσκολίες και καθυστερήσεις σε βασικά θέματα. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ίσως να μην είναι εμφανή σε όλα τα μέλη της οικογένειάς σας. Είναι σημαντικό όμως οι κοντινοί σας άνθρωποι να είναι σύμμαχοί σας και να βοηθούν το παιδί και είναι βέβαιο ότι η προσπάθεια που θα χρειαστεί να κάνετε για να έρθουν με το μέρος σας τελικά θα ανταμειφθεί.

Ακολουθούν μερικές συμβουλές που ίσως φανούν χρήσιμες, καθώς πρόκειται για μία δύσκολη και συναισθηματική συζήτηση:

Εστιάστε σε δείγματα συμπεριφοράς

Αναφέροντας κάποια δείγματα συμπεριφοράς του παιδιού που έχουν παρατηρήσει και οι ίδιοι, είναι ένας τρόπος να εξηγήσετε σε συγγενείς και φίλους τι είναι ο αυτισμός και τον λόγο για τον οποίο έγινε η διάγνωση στο παιδί σας.

Για παράδειγμα, αν το παιδί δεν πραγματοποιεί βλεμματική επαφή και δυσκολεύεται να επικοινωνήσει με τα άλλα παιδιά, μπορείτε να εξηγήσετε ότι αυτό δεν οφείλεται στο ότι είναι ντροπαλό ή αγενές, αλλά ότι πρόκειται για ένα από τα συμπτώματα του αυτισμού. Αντίστοιχα, το ότι το παιδί αντιδρά συναισθηματικά σε κάθε επαφή με τα μέλη της ευρύτερης οικογένειας, μπορεί να οφείλεται στο ότι αντιμετωπίζει δυσκολία στο να διαχειριστεί οποιαδήποτε αλλαγή της καθημερινής ρουτίνας, ένα ακόμα χαρακτηριστικό των παιδιών στο φάσμα του αυτισμού.

«Όταν κατανοήσουν ότι το παιδί παρουσιάζει, ακούσια, κάποιες ιδιαιτερότητες , θα έχει τεθεί η βάση για μία ευρύτερη συζήτηση σχετικά με την έννοια του αυτισμού», λέει ο Michael Rosenthal, νευροψυχολόγος στο Child Mind Institute.

Αναφερθείτε στα βασικά χαρακτηριστικά του αυτισμού

Ενημερώστε τους ότι τα είδη συμπεριφοράς που συνδέονται με τον αυτισμό χωρίζονται σε δύο κατηγορίες:

  • Δυσκολίες σε κοινωνικές δεξιότητες: Τα παιδιά με αυτισμό ίσως να μην ανταποκρίνονται στα κοινωνικά σχόλια. Είναι πιθανό να αντιμετωπίζουν δυσκολία με το λόγο, αλλά και με τη μη λεκτική επικοινωνία, όπως τις εκφράσεις του προσώπου και την βλεμματική επαφή.
  • Περιορισμένα ή επαναλαμβανόμενα μοτίβα συμπεριφοράς και ενδιαφερόντων: Ενδεικτικά παραδείγματα αυτού είναι το παιδί να προσκολλάται σε ρουτίνες και «τελετουργικά», όπως το να τρώει το ίδιο φαγητό, να θέλει να διατηρεί το ίδιο πρόγραμμα ή να ακολουθεί την ίδια διαδρομή. Είναι επίσης συνηθισμένο για τα παιδιά με αυτισμό να παρουσιάζουν έντονο ενδιαφέρον για συγκεκριμένα θέματα, όπως για παράδειγμα, να θέλουν να μιλούν συνέχεια για τρένα ή για μία αγαπημένη τους ταινία.

Ίσως ρωτήσουν τι προκαλεί τον αυτισμό

Τα βασικά θέματα που πρέπει να αναφερθούν είναι τα εξής:

  • Ο αυτισμός είναι μία ισόβια νευροαναπτυξιακή διαταραχή.
  • Είναι εκ γενετής διαταραχή.
  • Δε δημιουργείται από τα εμβόλια.
  • Δεν προκαλείται από λανθασμένους χειρισμούς των γονέων.

Το παιδί σας ίσως να μην ανταποκρίνεται στην εικόνα που έχουν οι άλλοι για τον αυτισμό

Είναι απαραίτητο να εξηγήσετε ότι ο αυτισμός καλύπτει ένα φάσμα ειδών συμπεριφοράς και ότι η εμφάνιση, ο βαθμός εκδήλωσης, αλλά και τα είδη των συμπτωμάτων διαφέρουν από άτομο σε άτομο. Για παράδειγμα, κάποια άτομα είναι λιγομίλητα, ενώ άλλα υπερβολικά ομιλητικά. Είναι πιθανό να μιλούν ασταμάτητα, αλλά δυσκολεύονται να συμμετάσχουν επιτυχώς σε αμφίδρομη συζήτηση.

Η Mandi Silverman, ψυχολόγος στο Child Mind Institute, αναφέρει: «Θεωρούμε ότι τα παιδιά με αυτισμό είναι σαν τις χιονονιφάδες× ούτε μία δεν είναι όμοια με κάποια άλλη. Το ότι ένα παιδί με αυτισμό μπορεί να συμπεριφέρεται ή να μιλάει με έναν συγκεκριμένο τρόπο δεν σημαίνει ότι και κάποιο άλλο παιδί με αυτισμό θα παρουσιάζει τα ίδια χαρακτηριστικά».

Εξηγήστε πώς η διάγνωση θα βοηθήσει το παιδί

Συχνά θεωρείται ότι η διάγνωση θα «στιγματίσει» αρνητικά το παιδί και ότι λόγω αυτής, οι άνθρωποι θα το αντιμετωπίζουν με ιδιαίτερο τρόπο, υποβαθμίζοντας τις ευκαιρίες, αλλά και την αυτοεκτίμησή του. Στην πραγματικότητα όμως, ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Είναι καθησυχαστικό να ξέρει κανείς ότι οι αδυναμίες (όπως και οι δυνατότητες) του παιδιού έχουν συγκεκριμένη ονομασία, είναι απολύτως κατανοητές και όχι τόσο σπάνιες όσο τις θεωρούν.

Επιπλέον, μετά τη διάγνωση, η οικογένειά σας δικαιούται θεραπείες και υπηρεσίες, οι οποίες είναι απαραίτητες για την εκπαίδευση και την εξέλιξη του παιδιού.

Να είστε προετοιμασμένοι για δύσκολες αντιδράσεις

Κάθε μέλος της οικογένειας μπορεί να έχει διαφορετική αντίδραση όταν μάθει για τη διάγνωση του παιδιού. Κάποιοι αντιδρούν με ανακούφιση, καθώς αντιμετωπίζουν τη διάγνωση ως μία εξήγηση στις μέχρι τώρα δυσκολίες. Κάποιοι συγγενείς μπορεί να αισθανθούν λυπημένοι ή και συντετριμμένοι. Είναι φυσιολογικό τα συναισθήματά τους να εναλλάσσονται. Είναι επίσης πιθανό να απορρίψουν τη διάγνωση, κάτι που θα σας κάνει να νιώσετε λύπη, αλλά και να επιφέρει απομόνωση.

«Αρχικά, η διάγνωση αποτελεί πολύ σημαντικό γεγονός. Σε κάποιες περιπτώσεις, η διάγνωση οδηγεί τους γονείς στην αναθεώρηση της μέχρι τώρα αντίληψής τους σχετικά με την έννοια της μητρότητας και της πατρότητας,» αναφέρει η Dr. Silverman. Το ίδιο ισχύει και για τους παππούδες. «Ορισμένες φορές, οι συγγενείς, όπως και οι γονείς, χρειάζονται χρόνο μέχρι να συνειδητοποιήσουν και να αποδεχτούν την κατάσταση. Δεν είναι σπάνιο να υπάρξουν εκδηλώσεις απογοήτευσης, σύγχυσης ή ακόμη και θυμού. Εξάλλου, μερικές φορές όλοι χρειαζόμαστε λίγο χρόνο για να επεξεργαστούμε μία κατάσταση», υποστηρίζει.

Να δώσετε στα μέλη της οικογένειάς σας το περιθώριο να εκφράσουν τα αισθήματά τους. Ωστόσο, ενημερώστε ότι δουλεύετε με μία ομάδα ειδικών για να επιτευχθεί το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα για το παιδί. Μπορείτε επίσης να τους πείτε πόσο σημαντικοί είναι οι ίδιοι, τόσο για εσάς όσο και για το παιδί και ότι ελπίζετε ότι θα σας στηρίξουν.

Εάν είναι απαραίτητο, μιλήστε στον γιατρό σας

Εφόσον οι αντιδράσεις των μελών της οικογένειας δεν παρουσιάζουν βελτίωση, ο Dr. Rosenthal προτείνει να σκεφτείτε τον λόγο για τον οποίο συνεχίζουν να αντιδρούν. Υποστηρίζει ότι οι τρεις βασικοί λόγοι είναι οι εξής:

  • Δεν κατανοούν τον αυτισμό, επομένως οδηγούνται στην άρνηση.
  • Θεωρούν ότι γνωρίζουν τι είναι ο αυτισμός και δε συμφωνούν ότι η διάγνωση είναι σωστή.
  • Δεν ξέρουν πώς να διαχειριστούν την κατάσταση και αποφεύγουν να την σκέφτονται, καθώς τους είναι επίπονο.

«Έχω παροτρύνει στο παρελθόν τους γονείς του παιδιού να φέρουν σε συνεδρία κάποιο μέλος της ευρύτερης οικογένειας εφόσον αυτό αντιμετωπίζει δυσκολίες στο να αντιληφθεί ή να διαχειριστεί την κατάσταση», αναφέρει. «Η ψυχοπαιδαγωγική εκπαίδευση μπορεί να φανεί χρήσιμη σε οποιονδήποτε και εάν το άτομο αυτό έχει μία άκρως λανθασμένη αντίληψη σχετικά με τη διάγνωση ή αισθάνεται αβοήθητο, είναι μία καλή ευκαιρία να ενημερωθεί».

Ο Dr. Rosenthal αναφέρει επίσης ότι σε περίπτωση που η διαδικασία αξιολόγησης βρίσκεται σε εξέλιξη αυτή την περίοδο, θα ήταν μία καλή ιδέα να πηγαίνετε στις συνεδρίες ενημέρωσης μαζί με τα μέλη της οικογένειας που δυσκολεύονται να αποδεχτούν την κατάσταση.

Ζητήστε βοήθεια από τους άλλους

Αυτό θα βοηθήσει όχι μόνο εσάς τους ίδιους, αλλά και τους ανθρώπους στους οποίους απευθύνεστε για βοήθεια. Ενώ είναι στη φύση μας να θέλουμε να βοηθήσουμε την οικογένεια και τους φίλους μας, κάποιες φορές διστάζουμε επειδή δεν βρίσκουμε τον κατάλληλο τρόπο ή φοβόμαστε ότι υπερβαίνουμε τα όρια. Επομένως, αν θέλετε βοήθεια, ζητήστε την.

Συζητήστε με άλλους γονείς

Σε κάποιες περιπτώσεις, όταν οι γονείς συνειδητοποιήσουν τη σημασία της διάγνωσης, νιώθουν συντετριμμένοι και μόνοι. Η Dr. Silverman υποστηρίζει ότι κάτι ιδιαίτερα βασικό, εκτός της σωστής θεραπείας, είναι το να περνούν χρόνο με γονείς άλλων παιδιών που ανήκουν στο φάσμα του αυτισμού. «Η παρέα με άλλους γονείς θα σας κάνει να νιώσετε πιο δυνατός και το αίσθημα της μοναξιάς και της απομόνωσης θα μειωθεί αισθητά. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό να έχεις ανθρώπους που αντιλαμβάνονται την κατάσταση,» αναφέρει.

Ο γιατρός του παιδιού σας ίσως μπορεί να σας συστήσει κάποια τοπική ομάδα υποστήριξης. Εναλλακτικά, θα μπορούσατε να αναζητήσετε στο διαδίκτυο ή να έρθετε σε επαφή με άλλους γονείς σε ομάδες αθλημάτων ή δραστηριοτήτων για παιδιά με ειδικές απαιτήσεις.

Η Rachel Ehmke είναι αρχισυντάκτρια στο Child Mind Institute.

Μετάφραση- προσαρμογή από: http://www.childmind.org

 

Πηγή: upbility.gr

Advertisements

Παραξενιές στο φαγητό; Υπάρχουν λύσεις

Published Ιουλίου 22, 2016 by sofiaathanasiadou

monaxopaidi_

Τα δύο τρίτα σχεδόν των γονέων έχουν έστω μια ιστορία να διηγηθούν σχετικά με το πρόβλημα φαγητού του παιδιού τους. Αν και είναι φυσιολογικό τα παιδιά να είναι κάπως παράξενα με το φαγητό, ίσως ακόμα αισθάνεστε ότι κάτι πρέπει να κάνετε, διότι το παιδί σας ζει μόνο με πατάτες τηγανιτές και μακαρόνια….

Το φαγητό του… μια ατέρμονη πάλη για την εξουσία

Λίγο πολύ τα παιδιά επιθυμούν να ελέγχουν τον κόσμο τους, και τους έρχεται με φυσικό τρόπο να το κάνουν μέσω της διατροφής τους. Για να σπάσει ο κύκλος του ποιος επιβάλλεται σε ποιον:

Εγκαταλείψτε εσείς πρώτοι αυτό το συναισθηματικό αγώνα. Δεν μπορείτε να πιέσετε το παιδί σας να κάνει κάτι, ειδικά να φάει, οπότε έτσι απλά σταματήστε να προσπαθείτε. Προσφέρετε του θρεπτικά και ποικίλα είδη τροφών και δείξτε του το παράδειγμα, τρώτε τα και εσείς! Μπορεί το παιδί σας να φάει ή όχι αλλά εσείς του δείχνετε τον τρόπο. Θυμάστε ακόμα ότι πρέπει να τρώτε τα λαχανικά σας και να καθαρίζετε το πιάτο σας πριν σηκωθείτε από το τραπέζι; Ο Adam Strauss, MD, παιδίατρος στο Westwood and Mansfield, Μασαχουσέτη, λέει το αξιοσημείωτο. «Όταν οι γονείς απαιτούν από τα παιδιά τους να τρώνε ορισμένα τρόφιμα, συνδέουν μια αρνητική χροιά σε αυτό. Πολύ σύντομα, ο αγώνας χειροτερεύει.» Βάλτε το φαγητό στο πιάτο του, αλλά και αν μείνει εκεί μην το πιέσετε και μην αγχώνεστε γι’ αυτό.

Δώστε ξεκάθαρο έπαινο, ακόμα και αν φάει έστω και μια μπουκιά από κάτι νέο. Για παράδειγμα: «Είναι εξαιρετικό που δοκίμασες τις φακές!» Στηρίζοντας τον έπαινο στο πώς αισθάνεστε («Η μαμά είναι ευτυχισμένη! ») στέλνετε ένα μήνυμα: Μπορεί να ελέγχει τα συναισθήματά σας με το πιρούνι του.

Μην σας απασχολεί τι ώρα της ημέρας το παιδί σας τρώει, ή το πόσο τρώει κάθε φορά που κάθεται στο τραπέζι. Είναι εντάξει αν το παιδί σας δεν τρώει τρία κανονικά γεύματα κάθε μέρα ακόμη και κατά τη διάρκεια μιας ή δύο εβδομάδων, αρκεί να τρώει λίγο από κάθε ομάδα τροφίμων.

Προσφέρετε επιλογές που έχουν σημασία. Μπορείτε να αντιμετωπίσει ξεροκέφαλες εμμονές να μην έχει το τοστ βούτυρο στις γωνίες για να μην λερώνεται ή τα δημητριακά του να είναι στο μπολ με την «ντόρα». Αν και αυτό το είδος της συμπεριφοράς επαναλαμβάνεται, πράγμα χαρακτηριστικό στις μικρές ηλικίες, λέει ο Δρ Strauss δώστε του μια επιλογή – το πράσινο πιάτο ή το μπλε; Προσφέροντας στο παιδί σας περιορισμένες επιλογές είναι συχνά αρκετό για να τερματίσετε την πάλη για την εξουσία. Αλλά ορίστε σαφείς κανόνες: «Στο σπίτι, μπορείς να επιλέγεις το φλιτζάνι σου, αλλά όταν είμαστε έξω, θα πρέπει να χρησιμοποιήσεις ότι σου δώσουν.»

Το παιδί που δεν τρώει κρέας…

Η υφή του κρέατος ενοχλεί πολλά παιδιά προσχολικής ηλικίας, και αυτό δεν πειράζει κατ’ ανάγκη. Το παιδί σας μπορεί να πάρει όλη την πρωτεΐνη που χρειάζεται από: γιαούρτι, τυρί ή τυρί cottage, nachos με φασόλια και τυρί, αυγά, τα αγαπημένα του κράκερς βουτηγμένα σε χούμους ή φυστικοβούτυρο ή βούτυρο καρύδας, ραβιόλια με τυρί ή ακόμη και κρέας ή τόνο.

Λαχανικά; Ναι, καλά!!

Αυτό είναι το πιο κοινό πρόβλημα στα παιδιά που είναι παράξενα με το φαγητό. Πως να τα πείσετε να δοκιμάσουν: ψιλοκομμένα λαχανικά τηγανιτά με σάλτσα, ίσως και λίγο κοτόπουλο, και ρύζι, καρότο σε φέτες και καλαμπόκι για αρχή, muffins από κολοκυθάκια και λαζάνια με λαχανικά, τυλιχτά με μαρούλι (χρησιμοποιήστε ένα γέμισμα που του αρέσει να τρώει π.χ. γαλοπούλα και τυρί και ένα φύλλο μαρουλιού για να το τυλίξετε). Η καινοτομία του όλου πράγματος μπορεί να το κερδίσει και να φάει…, σάλτσα από μουστάρδα μελιού, ακόμη και κέτσαπ ή λιωμένο βούτυρο για τα λαχανικά. Τέλος βάλτε το πιάτο με τα λαχανικά δίπλα σε ένα αγαπημένο του σνακ (ας πούμε, ψητό τυρί) για να το δελεάσετε.

Εμμονές άλλου τύπου::

Εκτός αν είναι λευκό, δεν το τρώω.

Στα παιδιά προσχολικής ηλικίας αρέσουν τα πολλά χρώματα στις ζωγραφιές τους, αλλά όχι πάντα στα πιάτα τους. Σκεφτείτε: smoothies φρούτων (ανακατέψτε μια μπανάνα με βανίλια γιαούρτι για ένα υγιεινό γλυκό σνακ, μπορείτε δε να το παγώσετε για να είναι πιο δροσερό και να φέρνει σε παγωτό!!), στα μακαρόνια, ενδεχομένως να έχετε μια καλύτερη τύχη με μια σάλτσα τυριών από μια σάλτσα ντομάτας ή βούτυρο, πατάτες στο φούρνο (όπου αναμειγνύετε πατάτα με γλυκοπατάτα για να μυήσετε το παιδί σας και σε άλλες γεύσεις), ψωμί λευκό και ολικής άλεσης για ένα πιο γευστικό και διασκεδαστικό σάντουιτς και τέλος ένα γεύμα ουράνιο τόξο -πάρτε το παιδί σας μαζί στη λαϊκή για να διαλέξετε φαγητά σε χρώμα κόκκινο, πορτοκαλί, κίτρινο, μωβ και πράσινο.

πηγή: http://www.parenting.com

Διαβάστηκε στο : www.letsfamily.gr

«Κάτσε σε μια μεριά επιτέλους» – η ευφυΐα των υπερκινητικών παιδιών

Published Ιουλίου 18, 2016 by sofiaathanasiadou

yperkinitikopaidi-1

Είναι στην φύση των παιδιών η κίνηση, το τρέξιμο, η διαρκής ζωηρή διάθεση. Για την ομαλή εξέλιξη ενός παιδιού απαραίτητη προϋπόθεση είναι η κινητικότητα!

Η φυσική περιέργεια των παιδιών εξελίσσεται μέσα από την κίνηση. Η διαρκής περιήγηση είναι τρόπος ανακάλυψης του περιβάλλοντος. Δεν είναι άστοχη και άσκοπη. Τα ωριμάζει, τα γυμνάζει, προάγει την αυτοεικόνα τους. Βοηθά να ανακαλύψουν την σχέση εαυτού και περίγυρου. Μπορεί για εμάς τους ενήλικες να φαίνεται έντονο και ίσως ενοχλητικό, όμως για τα παιδιά είναι ενστικτώδες, αυθόρμητο και επιβεβλημένο. Η κίνηση εκτονώνει τόσο την συσσωρευμένη ενέργεια όσο και το συναίσθημα (π.χ πηδάνε πάνω κάτω όταν είναι χαρούμενα).

Το χειρότερο που μπορείς να κάνεις σε ένα παιδί είναι να το περιορίσεις, να το εμποδίσεις να τρέξει, να παίξει, να κινηθεί. Για τα μικρά μας, τα «στατικά» μαθήματα στο σχολείο είναι βαρετά, γιατί απλούστατα δεν υπάρχει δράση. Όλος αυτός ο έντονος ρυθμός αρχίζει και φθίνει στην εφηβεία!

Πότε ένα παιδί ξεφεύγει από τα φυσιολογικά όρια και γίνεται υπερκινητικό;

Όταν κινείται σαν σβούρα, είναι σαν «σίφουνας» που συμπαρασύρει ό,τι βρει μπροστά του.
Όταν η υπερκινητικότητα δημιουργεί περαιτέρω υπερένταση και συναισθηματική σύγχυση.
Όταν διασπά την προσοχή και δημιουργεί αδυναμία να συγκεντρωθεί για πάνω από 5-10 λεπτά σ’ ένα αντικείμενο.

Το υπερκινητικό παιδί είναι κατά κύριο λόγο παρορμητικό, με ελλείμματα στην υπομονή, την προσμονή και την αυτοπειθαρχία, από ότι τα τυπικά συνομήλικα. Αποτελεί κατά βάση μια νευροφυσιολογική ανωριμότητα που δεν επιτρέπει στο άτομο να ανταποκριθεί σταθερά σε φυσιολογικούς κανόνες και περιοριστικές συνθήκες της οικογένειας και της κοινωνίας. Μπορεί επίσης  να οφείλεται σε άγχος, ανασφάλεια ή στην ανάγκη του παιδιού να αποτελεί το επίκεντρο της προσοχής και να το καταφέρνει με αυτόν τον τρόπο. Δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση νοητικό,γνωστικό θέμα ή πρόβλημα επικοινωνίας.

Οι υπερκινητικοί άνθρωποι, αν δεν συνοδεύεται η συμπεριφορά από κάποια άλλη διαταραχή, είναι εξωστρεφείς, γεμάτοι ζωντάνια και ενεργητικότητα. Είναι πρόθυμοι, φιλότιμοι, η αποτύπωση της χαράς, της ζωής. Άνθρωποι που νιώθουν και σκέφτονται πολλά περισσότερα απ’ όσα μπορούν να εκφράσουν. Ευφυέστατοι με πληθώρα ιδεών, αυξημένη φαντασία, αγάπη για τα ζώα  αλλά και τα επικίνδυνα σπορ που ανεβάζουν την αδρεναλίνη.

Η αλήθεια είναι ότι με το υπερκινητικό παιδί κουράζεσαι ως γονιός, με τον υπερκινητικό ενήλικα δεν βαριέσαι ποτέ. Δεν σ’ αφήνει να βαρεθείς, γιατί ο ίδιος απεχθάνεται την ρουτίνα.

Όταν ένα υπερκινητικό παιδί τυγχάνει αγάπης, αποδοχής και κατανόησης μετατρέπεται σ’ έναν μαγικό ενήλικα. Μια προσωπικότητα ολοκληρωμένη με αυτοπεποίθηση  που κυνηγάει αυτό που θέλει από τη ζωή. Ίσως σε ορισμένες περιστάσεις το «ζειν….επικινδύνως» να τους αντιπροσωπεύει.

Καλό και σωστό θα ήταν, λοιπόν, αν έχεις την τύχη να μεγαλώνεις ένα υπερκινητικό παιδί να αφήνεις το χώρο, το χρόνο και τις ευκαιρίες για κίνηση. Χωρίς κριτική ή μαλώματα του στιλ «αμάν πια! με ζάλισες!» που θα δημιουργήσουν ενοχές και ανάγκη αντίδρασης στο παιδί.

Στα μικρά παιδιά αρκεί η οριοθέτηση και οι ευκαιρίες εκτόνωσης μέσα από οργανωμένες ή μη δραστηριότητες. Στα μεγαλύτερα παιδιά βοηθάει πολύ ένα οργανωμένο πρόγραμμα καθημερινότητας που περιλαμβάνει άσκηση όπως κολύμπι, ή και πολεμικές τέχνες! Στην περίπτωση όμως που παρατηρείτε έκπτωση στην καθημερινή του λειτουργικότητα λόγω υπερκινητικότητας όπως (κακή σχολική επίδοση, επιθετικότητα λόγω υπερβολικού παρορμητισμού, αδυναμία να συνεργαστεί) τότε καλό είναι να απευθυνθούμε σε έναν ειδικό.

Η επιδοκιμασία, η επιβράβευση αποτελεί σημαντικό στοιχείο τροφοδότησης μιας καλής συμπεριφοράς.

Αφήστε το υπερκινητικό παιδί να τρέχει, να παίζει, να χαίρεται μέσω της εκτόνωσης. Δείξτε του εμπιστοσύνη και αγάπη χωρίς όρια. Να είστε βέβαιοι ότι θα την ανταποδώσει.

www.themamagers.gr

Να ήταν πιο δυναμικός…

Published Ιουλίου 13, 2016 by sofiaathanasiadou

1432541131-db3a17f7bcac837ecc1fe2bc630a5473

Κώστας 4 χρονών

(Ο Κώστας και η μαμά του έχουν πάει σε ένα παιδικό πάρτυ. Ο Κώστας με το που μπήκανε πήγε πίσω από το πόδι της μαμάς του και κάθισε μαζί της στον καναπέ)

Χμμ μεγάλος χώρος, έχει πολλά παιδάκια. Πολλά παιχνίδια. Θέλω να τα δω όλα. Έχει φασαρία, δεν ξεχωρίζω εύκολα τι θέλω, τρέχουν και παίζουν όλα τα παιδάκια και δεν ξέρω ποιό παιχνίδι είναι ελεύθερο για να παίξω. Δεν ξέρω ποιό θέλω ακόμα. Ίσως το πυροσβεστικό, έχω και εγώ τέτοιο. Ίσως το ποδηλατάκι, να περιμένω λίγο να τελειώσει το παιδάκι. Πωπω αυτό φωνάζει πολύ και τρέχει, δεν μου αρέσει, μπορεί να μπερδευτώ ή να πέσω απάνω του, να το προσέχω. Από εκεί είναι η κουζίνα αν θέλω νερό, κι εκεί έχει φαγητό, θα φάω μετά. Τι να είναι άραγε στο χωλ; Που είναι το δωμάτιο του Αντωνάκη;

– Κωστάκη έλα αγόρι μου έχει τόσα παιχνίδια εδώ, έλα μην ντρέπεσαι, σε μένα κοντά θα κάθεσαι, ήρθαμε εδώ για να παίξεις, κοίτα τον Αντωνάκη που παίζει μπάλα, πήγαινε κι εσύ να παίξεις. Έλα πήγαινε, άντε



Χμμ η μαμά μου θέλει να πάω, νομίζει ότι ντρέπομαι και δεν της αρέσει που κάθομαι εδώ κοντά της, κάτι δεν της αρέσει. Πρέπει να κάνω κάτι μάλλον, κάτι την ενοχλεί που κάνω, δεν καταλαβαίνω τι κάνω και δεν της αρέσει.

– Μαμά σε λίγο θέλω να πάω
– Σε λίγο θα φύγουμε Κωστάκη, δεν θα κάτσουμε πολύ ώρα. Έλα πήγαινε αγορίνα μου κοίτα πόσα παιχνίδια, έλα μην κάθεσαι κοντά στη μαμά, μην φοβάσαι, πήγαινε

Φοβάμαι; Μα δεν φοβάμαι, θα έπρεπε να φοβάμαι; Τι να φοβάμαι;; Θέλω σε λίγο αλλά η μαμά θέλει τώρα, αυτό είναι μάλλον δεν της αρέσει που δεν πάω τώρα. Νομίζει ότι φοβάμαι που δεν πάω τώρα. Μα δεν θέλω τώρα ακόμα, αλλά δεν θέλω η μαμά μου να νομίζει ότι φοβάμαι, θα πάω αφού το θέλει η μαμά μου. Λες να πρέπει να φοβάμαι κάτι;; 

– Έτσι μπράβο αγόρι μου, άντε

Άρεσε στη μαμά μου. Κάτσε να δω ο Αντώνης παίζει ακόμα με το ποδηλατάκι; 
– Αντώνη να παίξω;
– Όσι
– Λίγο, θέλω
– Όοοοσιιι

Μάλλον είναι καινούριο το ποδήλατο, είναι δώρο και του αρέσει

– Αντωνααάκη δώσε λίγο το ποδήλατο σου στον Κώστα να κάνει και αυτός

– Οοοόσι

Η μαμά του είπε να το πάρω, δεν κατάλαβα, πάω να το πάρω

– ΟΟόσι! 

( Ο Αντώνης σπρώχνει τον Κώστα και πέφτει πίσω. Ο Κώστας σηκώνεται και φέυγει, πάει πάλι στη μαμά του)

Ο Αντώνης δεν ήθελε καθόλου να πάρω το ποδήλατο του. Δεν μου άρεσε που με έσπρωξε. Δεν θα παίξω με τον Αντώνη, πρέπει να τον προσέχω, σπρώχνει. Θα παίξω με την Μαρία, βλέπω είναι πιο ήσυχη, μου αρέσει.

– Είδες βρε παιδί μου, δεν διεκδικεί, έτσι απλά σηκώθηκε και έφυγε, δεν έμεινε εκεί να διεκδικήσει το ποδήλατο κι αυτός. Τον έσπρωξε και δεν έκανε τίποτα. Δεν ξέρω τι να κάνω να τον κάνω πιο δυναμικό. Έτσι κάθε φορά που τον σπρώχνουν δεν κάνει τίποτα, φεύγει.

Τι λέει η μαμά μου; Δεν της άρεσε που έφυγα; Κάτι ήθελε να κάνω, κάτι δεν της άρεσε. Κάτι δεν κάνω καλά. Δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω για να χαρεί η μαμά μου. Να πάω πάλι στον Αντώνη; Μα θέλω τη Μαρία. Θα πάω πάλι στον Αντώνη, μάλλον θέλει να παίξω με τον Αντώνη. Όλο θέλει να παίζω με τον Αντώνη, την κάνει χαρούμενη

Ωωω ο Αντώνης πηδάει ψηλά, πολύ ψηλά, πλάκα έχει, θα τον βλέπω, έχει πλάκα. Να δω την μαμά μου το βλέπει τι πλάκα έχει;

– Κοίτα τον απλά χαζεύει, δεν τολμάει και αυτός να πηδήξει, έτσι θέλει αλλά φοβάται, κι ενώ φοβάται όλο με τον Αντώνη είναι. Τον λυπάμαι τον καημένο, δεν ξέρει πως να το χειριστεί.

Χμμ η μαμά μου δεν είναι χαρούμενη, κάτι κάνω και δεν της αρέσει. Μα παίζω με τον Αντώνη, δεν τον βλέπει τι πλάκα έχει; Κάτι πρέπει να κάνω, θέλει να πηδήξω κι εγώ, θέλει να τον σταματήσω, θέλει να φύγω; Δεν ξέρω.

– Πήδα κι εσύ Κωστάκη, πήδα σαν τον Αντώνη μπορείς, έλα αγορίνα μου δοκίμασε κι εσύ

Μα δεν θέλω, θέλω να βλέπω τον Αντώνη, έχει πιο πλάκα. Αφού το θέλει η μαμά μου, θα πηδάω κι εγώ

( Ο Κώστας πηδάει και πέφτει και χτυπάει. Κλαίει)

Μα δεν ήθελα να πηδήξω, δεν μαρέσει να πηδάω, και τώρα η μαμά μου δεν θα είναι χαρούμενη, ήθελα απλά να βλέπω, πρέπει να πηδάω σαν τον Αντώνη να την κάνω χαρούμενη.

– Δεν μπορείς ματάκια μου να πηδήξεις ε; Και θέλεις κι εσύ ε; Έλα μη μου στεναχωριέσαι, θα μάθουμε να πηδάμε σαν τον Αντώνη, εσύ ξέρεις άλλα πράγματα καλύτερα, αλλά μπορείς κι εσύ, έλα να πηδήξουμε μαζί

Μπορώ, δεν θέλω να πηδάω, γιατί δεν μπορώ; Δεν μαρέσει να πηδάω, θέλω να πηδάω εκεί που ξέρω και όταν μου έρχεται, προτιμάω να περπατάω, γιατί η μαμά μου δεν θέλει να περπατάμε μαζί, ας πηδήξω

(Στο αυτοκίνητο…)

– Αγορίνα μου το καταλαβαίνω ότι κάποια πράγματα σου είναι δύσκολα, και ενώ θέλεις να παίζεις με τον Αντώνη νιώθεις ότι δεν είσαι δυνατός σαν κι αυτόν, αλλά εγώ πιστεύω σε σένα, είσαι δυνατός, και θα δεις θα τα καταφέρεις

 Δεν είμαι δυνατός λέει η μαμά. Και δεν της αρέσει, δεν είμαι σαν τον Αντώνη. Θα βλέπω τον Αντώνη να δω τι κάνει, θέλω να με αγαπάει η μαμά μου. Δεν ξέρω πως είναι να είσαι δυνατός σαν τον Αντώνη, δυνατός όπως θέλει η μαμά μου…

Πόσο πολύ παρεμβαίνουμε στο χαρακτήρα του παιδιού μας χωρίς να το καταλαβαίνουμε, πόσο πολύ η δική μας εικόνα για το τι θα θέλαμε να είναι, επεμβαίνει στη ζωή του και διαστρεβλώνει την εικόνα του. Ο Κώστας ήρεμα και ωραία μπήκε σε καινούριο χώρο και τον εξέταζε πριν νιώσει άνετα και σίγουρος για το τι θέλει να κάνει. Η μητέρα του λανθασμένα το εξέλαβε σαν ντροπή, φόβο, βάζοντας του ιδέες αλλά το πιο σημαντικό δίνοντας του το μήνυμα ότι δεν είναι ευχαριστημένη με τη συμπεριφορά του και ότι θα πρέπει να κάνει κάτι άλλο από αυτό που θέλει για να την κάνει να χαρεί. Συνέχεια η μαμά δίνει στο παιδί μηνύματα για το πως θα πρέπει να είναι για να ικανοποιηθεί η ίδια, όχι συνειδητά, από άγχος να είναι το παιδί της πιο δυναμικό, πιο κοινωνικό, να διεκδικεί. Ο Κώστας απλά χαζεύει τον Αντώνη να πηδάει, το μυαλό του πάει μέχρι εκεί, η μαμά του τον ποτίζει με ιδέες ανικανότητας, τον συγκρίνει με ένα παιδί με διαφορετικό χαρακτήρα και τον κάνει να νιώθει ανίκανο να την ικανοποιήσει αλλά και να μπει σε μια διαδικασία πάλι να κάνει κάτι που δεν θέλει. Σιγά σιγά ο Κώστας θα κοιτάει τη μαμά του να δει αν αυτό που κάνει την χαροποιεί και θα υιοθετήσει συμπεριφορές που ξέρει ότι κάνουν τη μαμά του χαρούμενη. Θα χάσει τον εαυτό του δηλαδή.Ας βγάλουμε από το μυαλό μας οποιαδήποτε εικόνα έχουμε για το παιδί μας και ας το δούμε για αυτό που είναι. Να νιώσει άνετα με τον εαυτό του να τον αγαπήσει και να τον βελτιώσει το ίδιο όπως θέλει αν θέλει στο ασφαλές δικό μας περιβάλλον


Εμπνευσμένο από το Οι φυλακές της παιδικής μας ηλικίας, Αλις Μιλλερ. – See more at:

Πηγή:toddlersthoughts.blogspot.gr

Τα δύο άκρα

Published Ιουλίου 9, 2016 by sofiaathanasiadou

 arodos

Άσπα Βασιλοπούλου

Καλός πατέρας είναι εκείνος που αγαπάει τη μητέρα του παιδιού του

Οικογένεια. Ένα από τα μεγαλύτερα ιδανικά που όσο εύκολα μπορεί να πάρεις την απόφαση να τη χτίσεις, τόσο εύκολα μπορεί σε μια στιγμή να διαλυθεί ολοσχερώς.

Οικογένεια δεν είναι μόνο τα κυριακάτικα τραπέζια και οι εκδρομές στο Ναύπλιο, είναι οι δεσμοί αίματος και αγάπης.

Μπορεί η γυναίκα στη συντριπτική πλειοψηφία της ελληνικής οικογένειας να είναι η κεφαλή του σπιτιού, αλλά χωρίς τον άντρα τα πράγματα δυσχεραίνουν.

Πατέρας, μπαμπάς, μάνα, μανούλα, οι πρώτες και πιο όμορφες λέξεις ενός παιδιού.

Ο πατέρας μπορεί να μην περνάει τη δοκιμασία του τοκετού, αλλά είναι «συνένοχος» για πλάσμα που έρχεται στη ζωή. Πώς να είναι άραγε ο ιδανικός πατέρας; Υπάρχει; Υπάρχουν καλούπια για να τον πλάσεις και να τον αποκτήσεις όπως εσύ θες;

Συνειδητά όχι.

Καλός πατέρας είναι αυτός που αγαπάει τη μητέρα του παιδιού. Ένα ευτυχισμένο παιδί είναι αποτέλεσμα δυο αγαπημένων γονιών.

Ακόμα και όταν οι γονείς ζουν χωριστά, ο σωστός πατέρας οφείλει να σέβεται και να αγαπάει τον άνθρωπο που ο ίδιος επέλεξε να φέρει στον κόσμο τους απογόνους του.

Ο δεσμός πατέρα και παιδιού είναι ισόβιος.

Ένας καλός πατέρας ποτέ δε θα αφήσει την ανατροφή των παιδιών του κατ’ αποκλειστικότητα στη μάνα. Είναι εκεί, παρών, συμμετέχει, παίρνει πρωτοβουλίες και δεν επαναπαύεται στη μητρική αγάπη.

Ένα υγιές παιδί θέλει να νιώθει την παρουσία του πατέρα. Πατέρας που θα πει την ατάκα «εσύ τους έκανες έτσι» για μένα έχει αποτύχει.

Με ποιο δικαίωμα αποποιείται ένα γονιός την ευθύνη της ανατροφής του παιδιού του; Και αν όντως η μητέρα έκανε λάθη, εσύ ως πατέρας πού ήσουν να της υποδείξεις το λάθος της;

Ο ιδανικός πατέρας πρέπει να αποπνέει σεβασμό και όχι να τον απαιτεί επειδή έχει τον τίτλο του γονιού.

Το πρότυπο του πατέρα ως πρότυπο δύναμης και υποταγής είναι πλέον de mode.

Αυτό  που πρέπει να εισπράξει το παιδί από τον πατέρα είναι η αφοσίωση και η αλληλοβοήθεια μέσα στο οικογενειακό περιβάλλον.

Να τον θαυμάζει και όχι να τον φοβάται. Να θέλει να του μοιάσει και όχι να τον μιμηθεί.

Ιδανικός πατέρας είναι αυτός που θα μπορεί να ασχοληθεί και μόνος του με το παιδί του χωρίς τη σύμπραξη της μητέρας. Δε θα χρειάζεται την εικοστετράωρη βοήθεια της, γιατί θα ξέρει πια και μόνος του να τα βγάζει πέρα.

Δε θα έχει τον τίτλο του πατέρα επειδή απλά βοήθησε στη σύλληψη, αλλά επειδή μέσα του γεννήθηκε η ανάγκη να εξελιχθεί και να εξελίξει.

Ο ιδανικός πατέρας δεν επαναπαύεται στο γεγονός ότι παρέχει οικονομική στήριξη στο από κοινού ταμείο. Στηρίζει τη μάνα και την καθησυχάζει, όπου υπερβάλλει.

Μεγαλώνουν τα παιδιά, μεγαλώνουν και τα προβλήματα.

Είναι εκεί που ο πατέρας θα φοβηθεί να αναμειχθεί με τα εφηβικά προβλήματα. Θα ρωτάει τη μητέρα γιατί κλαίει η κόρη του και γιατί ο γιος έχει τόσα νεύρα.

Ο ιδανικός πατέρας θα αγκαλιάσει τα παιδιά του και δε θα φοβηθεί μήπως τσαλακωθεί η εικόνα του άτρωτου, που έγινε τρυφερός. Δε θα κάνει κηρύγματα στα μεσημεριανά τραπέζια, δε θα φωνάζει και δε θα χτυπάει το χέρι στο τραπέζι για να επιβληθεί. Θα συμβουλεύει με κατανόηση.

Θα είναι ο πατέρας που θα φοβάται μήπως πληγώσουν την κόρη του και θα είναι εκεί να της κρατήσει το χέρι, όταν το κοριτσάκι του γίνεται γυναίκα.

Θα είναι εκεί να μάθει στο γιο του να σέβεται τις γυναίκες και να τις αγαπάει. Δε θα είναι θεατής της οικογενειακής ζωής, αλλά μέτοχος.

Θέλω ο πατέρας των παιδιών μου να είναι από επιλογή μου και όχι από τύχη.

Θέλω να αγαπάει εμένα για να μπορέσω να αγαπήσω και εγώ με τη σειρά μου αυτό που θα μας κρατάει δεμένους για μια ζωή, τα παιδιά μας. Θέλω το εμείς να γιγαντώνεται απέναντι στο εγώ μας και αυτό να εισπράττουν και τα παιδιά μας.

Θέλω να είμαστε συνυπεύθυνοι των επιλογών μας και όχι τα παιδιά μας να γίνονται έρμαιο των λαθών μας.

Δε θέλω να φοβάμαι ότι αν πάθω κάτι, πώς τα παιδιά μου θα τα βγάλουν πέρα. Θέλω να μπορώ να στηρίζομαι πάνω στον άνθρωπο που εγώ έκανα πατέρα.

Θέλω να κατακτήσει επάξια τον τίτλο του πατέρα, όχι απλά να το αποκτήσει απλά λόγω ενός τοκετού.

Θέλω, θέλω, θέλω. Τα όμορφα πρότυπα, όμορφα καίγονται.

Ποτέ δε θα υπάρξει ιδανικό, γιατί ποτέ κανένας δεν γεννήθηκε με τα προσωπικά μας πρότυπα.

Ένα τελευταίο και πιο βασικό θέλω θα πω.

Θέλω έναν άντρα που να τον θαυμάζω με την ουσιαστική έννοια του όρου και να καμαρώνω που εγώ τον επέλεξα για πατέρα των παιδιών μου. Τίποτα άλλο δε θέλω.

Πηγή:www.pillowfights.gr

«Τα αγόρια φοβούνται τις έξυπνες» – 4 μπούρδες που λέμε στις κόρες μας

Published Ιουνίου 28, 2016 by sofiaathanasiadou

girl-1152375_960_720

by

Το να μεγαλώνεις παιδιά είναι δύσκολο. Το να μεγαλώνεις κορίτσια, απαιτεί ειδικούς χειρισμούς, καθώς στην διαπαιδαγώγηση της κόρης μου σέρνω πεποιθήσεις που μου είχαν φορτώσει οι δικοί μου γονείς. Σίγουρα με τις καλύτερες των προθέσεων, αλλά μου τις είχαν φορτώσει. Μεγάλωσα με πολλά «μη» και «πρέπει» που σύμφωνα με τους γονείς μου καθορίζονταν από το φύλο μου και όχι από το πώς θα έπρεπε να είμαι σαν άνθρωπος. Αυτοί οι «κανόνες» με τους οποίους ανατράφηκαν δοκιμάστηκαν στην ενήλικη ζωή μου και έλαβαν από μένα ένα ωραιότατο χι. Ωστόσο, υπάρχουν ακόμα μαμάδες, τις συναντώ δίπλα μου, έξω, παντού, που δεν έχουν καταφέρει να αποτινάξουν μερικά «κλισέ» που μεταφέρονται από γενιά σε γενιά και που τελικά δεν κολακεύουν το γυναικείο φύλο.

Τα αγόρια φοβούνται τις έξυπνες

Μια φράση που καταρχήν μειώνει τα αγόρια και εν συνεχεία τα κορίτσια. Μια «άποψη» που λέει ότι οι άντρες αυτού του πλανήτη νιώθουν λίγοι και ανασφαλείς δίπλα σε μια γυναίκα που είναι έξυπνη, έχει άποψη και γνώμη που μετράει. Από την άλλη αν ένα κορίτσι θέλησει να «βρει» άντρα που να την «αντέχει» θα πρέπει να υποδύεται την χαζή ή να είναι.  Το σίγουρο είναι ότι δεν θα έχει δικαίωμα να είναι ο εαυτός της, ούτε την πιθανότητα να εξελιχθεί σαν προσωπικότητα μέσα από μία σχέση, καθώς για να τη κρατήσει είναι καταδικασμένη να παίζει τον ρόλο της αμοιβάδας.

Αυτά τα κάνουν μόνο τα αγόρια

Μεγαλώνοντας μαθαίνει πως η ζωή χωρίζεται στον κοριτσίστικο και αγορίστικο πλανήτη. Άρα δεν μπορεί να κάνει όσα κάνει ένα αγόρι, από το να φλερτάρει, μέχρι να ακολουθήσει ένα επάγγελμα, από το να διεκδικήσει πράγματα για τον εαυτό της και ίση μεταχείριση στην μετέπεια ζωή της. Κοινώς έχει μπολιαστεί με την πεποίθηση ότι η γυναικεία ελευθερία σταματά εκεί που ξεκινά η αντρική και όχι με την ιδέα πως είτε έχεις γεννηθεί αγόρι ή κορίτσι μπορείς κάνεις τα πάντα ή τουλάχιστον όσα απαιτούν γνώση και μυαλό.

Οι φίλες σου σε ζηλεύουν

Όταν ήμουνα  κι εγώ παιδί, η μαμά μου έλεγε διαρκώς πως δεν υπάρχει φιλία μεταξύ γυναικών. Πως οι «φίλες» πάντα σε ζηλεύουν και το μόνο που επιθυμούν είναι να σε δουν άσχημη, αποτυχημένη και μόνη. Η ζωή μου έδειξε ότι τίποτα από αυτά δεν ισχύει. Ανέπτυξα φιλίες από το σχολείο, το πανεπιστήμιο τη δουλειά μου, που κρατάνε μέχρι σήμερα. Από τότε υποσχέθηκα στον εαυτό μου θα ωθήσω την κόρη μου να κάνει φίλες, να ζήσει την αξέχαστη εμπειρία της φιλίας και το τι σημαίνει γυναικεία εμπιστοσύνη και αλληλεγγύη, που δεν είναι προνόμιο των αντρών.

Το… σέρνει καράβι

Ένα τσιτάτο που δημιουργεί νυμφίδια, κορίτσια που αύριο θα πιστεύουν πως θα πρέπει να χρησιμοποιούν το σώμα τους, το άρωμά τους, τη γοητεία τους, όχι  για να προσελκύσουν ερωτικά το αντίθετο φύλο, αλλά για να «εξαργυρώσουν» αυτή την έλξη με μια καλή επαγγελματική θέση ή με πλούσια δώρα. Κοινώς οι κόρες μας μεγαλώνουν με την εντύπωση πως  «μπορούν να κινήσουν καράβι», όχι με τις ικανότητες τους αλλά με ένα συγκεκριμένο σημείο του κορμιού τους.

 

Πηγή: www.themamagers.gr

Όρια και πειθαρχία: Το μεγαλύτερο δώρο, μετά την αγάπη μας

Published Μαΐου 23, 2016 by sofiaathanasiadou

22019787_effeaf23af523f35a59d2d9e118a4821.limghandler

Από: Σιμέλα Κολαγκελέ

Μπορεί οι λέξεις «όρια» και «πειθαρχία» να παραπέμπουν σε παλιότερες και αυστηρότερες εποχές, αλλά όλοι οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι επιβάλλοντας ήρεμα και σταθερά την πειθαρχία, ουσιαστικά προστατεύουμε το παιδί μας.

Οι περισσότεροι γονείς συμφωνούν ότι τα όρια είναι σημαντικά, αλλά δυσκολεύονται πραγματικά στο να τα θέσουν και να τα τηρήσουν γιατί:
-Φοβούνται μη «χάσουν» την αγάπη του παιδιού τους.
-Ανησυχούν μην περιορίσουν την ελευθερία έκφρασης και το πνεύμα του.
-Δεν θέλουν να εφαρμόσουν τους κανόνες πειθαρχίας που δέχτηκαν οι ίδιοι ως παιδιά από τους γονείς τους.
-Απουσιάζουν πολλές ώρες από το σπίτι και τις ελάχιστες ώρες που περνούν μαζί τους δεν θέλουν να βάζουν κανόνες πειθαρχίας.
Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι να χάνουν τη σταθερότητά τους στο μεγάλωμα του παιδιού και εκείνο να καταλήγει εκτός από ανεξέλεγκτο και συγχυσμένο.
 
Πότε ξεκινάμε να βάζουμε όρια;
Όσο πιο νωρίς, τόσο το καλύτερο. Οι κανόνες που ορίζουμε βέβαια πρέπει πάντα να είναι ανάλογοι με την ηλικία του παιδιού. Οι ειδικοί μας λένε πως από τον όγδοο κιόλας μήνα οφείλουμε να  «δείχνουμε» στο μωρό ότι κάποια πράγματα πρέπει να γίνονται ή να μη γίνονται. Όταν αρχίσει, για παράδειγμα, το μωρό να μας γρατζουνάει ή να μας τραβάει τα μαλλιά (εξερευνώντας στην ουσία τόσο εμάς όσο και τις κινήσεις του), εμείς οφείλουμε να του δείχνουμε ότι αυτό δεν μας αρέσει. Πώς; Κρατώντας απαλά τα χέρια του και λέγοντας ήρεμα: «Αυτό δεν μου αρέσει, σε παρακαλώ μην το κάνεις». Είναι σίγουρο ότι θα το ξανακάνει και είναι και απόλυτα φυσιολογικό, αλλά εσείς οφείλετε να δείξετε τη δυσαρέσκειά σας, δίχως εκνευρισμό και φωνές. Όσο νωρίτερα διδάξετε στο παιδί σας ποιοι είναι οι κανόνες που ισχύουν στο σπίτι σας (και οι οποίοι ισχύουν για όλους σας), τόσο πιο εύκολα θα τους κατανοήσει και θα τους ακολουθήσει.
Μετά τον πρώτο χρόνο
Σε αυτήν την ηλικία το μωρό θέλει να μαθαίνει, να ακουμπάει, να δοκιμάζει, να εξερευνά τα πάντα. Τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή να θέσετε τα πρώτα θεμέλια για τους κανόνες πειθαρχίας που θα το στηρίξουν στο μέλλον. Είναι σημαντικό να είστε απόλυτα συνεπείς και σταθεροί. Κι αυτό θα είναι πολλές φορές δύσκολο, γιατί θα είστε κουρασμένοι, εξαντλημένοι από άλλες υποχρεώσεις και θα πρέπει να επαναλαμβάνετε ξανά και ξανά τα ίδια πράγματα. Και κυρίως δείξτε σταθερότητα.  Σε κανένα γονιό δεν αρέσει να ακούει και να βλέπει το παιδί του να κλαίει, όταν όμως βάλει τα χέρια του στα μάτια της κουζίνας ή τρέξει στο δρόμο αφήνοντας το χέρι σας, οφείλετε να του δώσετε να καταλάβει πόσο επικίνδυνο είναι αυτό. Αφήστε το να κλάψει χωρίς να το πάρετε αμέσως αγκαλιά, διαφορετικά θα το μπερδέψετε. Όταν πρόκειται για τη σωματική του ακεραιότητα πρέπει να είστε απόλυτα σαφείς. Με την επιβράβευση για την καλή του συμπεριφορά και το μάλωμα για την κακή θα αρχίσει σιγά σιγά να καταλαβαίνει τη διαφορά του σωστού και του λάθους.
Δεύτερος χρόνος
 Ο δεύτερος χρόνος είναι ιδιαίτερα σημαντικός όσον αφορά τη συνέπεια στην τήρηση των κανόνων. Είναι η ηλικία που ξεκινάνε τα πείσματα και τα ξεσπάσματα και πολλές φορές θα απορείτε τι έχει συμβεί με το υπάκουο μωρό που ξέρατε μέχρι χθες. Ψυχραιμία. Θυμηθείτε πως αυτή είναι η ηλικία των πρώτων εκρήξεων. Σε αυτήν την ηλικία είναι σημαντικό να συνεχίσετε να του μιλάτε και να του εξηγείτε τα πρέπει και τα μη, ξανά και ξανά. Θα χρειαστεί αρκετός καιρός και αρκετά ξεσπάσματα και κλάματα μέχρι να καταλάβει και να είναι σε θέση να ελέγξει τα πείσματα και τις εκρήξεις του. Η αγάπη, η υπομονή και η σταθερότητά σας θα το βοηθήσουν. Επίσης, μην ξεχνάτε πόσο σημαντική είναι για το παιδί η επιβράβευση για την καλή συμπεριφορά του. Και βέβαια όσον αφορά εμάς η υπομονή είναι η λέξη-κλειδί. Γι’ αυτό θυμηθείτε::
-Να παίρνετε μερικές βαθιές ανάσες πριν ξεσπάσετε άγρια
-Να θυμάστε πως ότι εσείς είστε οι ενήλικες.
-Να σκέφτεστε ότι η τιμωρία δεν πρέπει να στρέφετε προς το παιδί αλλά προς την πράξη του.
Μετά τον τρίτο χρόνο
Οι βάσεις έχουν μπει, όμως βρίσκεται ακόμη στην ηλικία που δεν είναι εντελώς ξεκάθαρο ποιο είναι το σωστό και ποιο το λάθος, μια και τώρα διανύει τη φάση της αντίδρασης ανακαλύπτοντας ποια είναι τα δικά του και ποια τα δικά σας όρια. Θα ακούσετε πολλές φορές της λέξη «όχι» από το στόμα του. Εσείς δεν έχετε να ακολουθήσετε ό,τι κάνατε μέχρι τώρα (κι αν δεν το κάνατε δεν είναι αργά να το ξεκινήσετε τώρα), αγάπη, υπομονή και σταθερότητα. Το παιδί σας τώρα πρέπει να είναι σε θέση να καταλαβαίνει τι σημαίνει κοινωνική συμπεριφορά και ότι υπάρχουν κανόνες που πρέπει να ακολουθεί. Η «τιμωρία» του σε αυτή τη φάση μπορεί να είναι η απομόνωσή του στο δωμάτιό του (με ανοιχτή πόρτα) μέχρι να το φωνάξετε εσείς. Να είστε σίγουροι ότι σε δύο λεπτά από τη στιγμή που θα το στείλετε θα έχει ξεχάσει γιατί βρίσκεται εκεί και θα παίζει (ακόμη και κλαίγοντας).
Μέχρι την ηλικία των πέντε ετών μπαίνουν οι κανόνες για όλη την υπόλοιπη ζωή του. Τώρα γνωρίζει καλά ποια είναι τα πρέπει και ποιες οι επιπτώσεις των πράξεών του, μπορεί ποια να διακρίνει το σωστό από το λάθος. Σε αυτή την ηλικία εδραιώνονται ο σεβασμός, ο αυτοέλεγχος και η συνέπεια. Το να έχεις όρια σημαίνει πάνω απ’ όλα να σέβεσαι τα όρια του άλλου. Και ένα παιδί που έχει μάθει να τηρεί τα όρια δεν θα επιτρέψει εύκολα να καταπατήσουν τα δικά του.
Με τη συνεργασία της Αναστασίας Φρόντζου-Χρηστίδη (σύμβουλος σχέσεων παιδιού και οικογένειας).

Πηγή:www.imommy.gr