Παιδική κακοποίηση

All posts in the Παιδική κακοποίηση category

19 Νοεμβρίου: Παγκόσμια Ημέρα για την Παιδική Κακοποίηση

Published Νοέμβριος 19, 2015 by sofiaathanasiadou

Picture16u (1)Από: Ζαχαρία Πηνελόπη

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα ενάντια στην Παιδική Κακοποίηση, «Το Χαμόγελο του Παιδιού» δίνει, για ακόμα μία χρονιά, ηχηρό μήνυμα ενάντια στο φαινόμενο αυτό, με δράσεις που στοχεύουν στην ενημέρωση και την κινητοποίηση όλων ενάντια στην παιδική κακοποίηση, παρουσιάζοντας στατιστικά στοιχεία από την Ελλάδα και το εξωτερικό, μελέτες, άρθρα, videos, πραγματικά περιστατικά και μαρτυρίες.

Σήμερα που η χώρα μας διανύει μία από τις πιο δύσκολες περιόδους των τελευταίων ετών, τα παιδιά -τα πιο ευαίσθητα, ελπιδοφόρα και πολύτιμα μέλη της κοινωνίας- χρειάζονται προστασία περισσότερο από ποτέ!

Παρά τις πολλές μορφές που μπορεί να πάρει η παιδική κακοποίηση, τέσσερις είναι οι βασικοί της τύποι:

  • Σωματική κακοποίηση
  • Σεξουαλική κακοποίηση
  • Συναισθηματική και ψυχολογική κακοποίηση
  • Παραμέληση

Σωματική κακοποίηση

Σωματική κακοποίηση παιδιού είναι η εμπρόθετη άσκηση σωματικής βίας σε βάρος των παιδιών και έχει ως αποτέλεσμα (ή θα μπορούσε να έχει ως αποτέλεσμα) επιπτώσεις στην υγεία του παιδιού, την επιβίωσή του, την ανάπτυξη ή την αξιοπρέπειά του. Εκδηλώνεται μέσω ξυλοδαρμού, με χτυπήματα, ταρακουνήματα, στραγγαλισμούς, καψίματα, δηλητηριάσεις και πρόκληση ασφυξίας.

Σεξουαλική κακοποίηση

Σεξουαλική κακοποίηση έχει οριστεί ως η «με οποιονδήποτε τρόπο συμμετοχή του παιδιού σε σεξουαλική δραστηριότητα, την οποία δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί πλήρως και δεν είναι σε αναπτυξιακό ή νοητικό στάδιο κατά το οποίο μπορεί να δώσει τη συγκατάθεσή του».

Συναισθηματική και ψυχολογική κακοποίηση

Η συναισθηματική και ψυχολογική κακοποίηση περιλαμβάνει  μεμονωμένα περιστατικά, αλλά και ένα σταθερό μοντέλο συμπεριφοράς, κατά τα οποία υποτιμάται η προσωπικότητα και γενικά η ύπαρξη του παιδιού. Συνήθως περιλαμβάνει: τον περιορισμό της κίνησης του παιδιού, συμπεριφορές ταπείνωσης, κατηγοριών, απειλών ή εξευτελισμού, και οποιασδήποτε μορφής κακή μεταχείριση και απόρριψη.

Παραμέληση

Αφορά την ανικανότητα του γονέα να δημιουργήσει ένα ασφαλές περιβάλλον (φυσικό και συναισθηματικό) για την ομαλή ανάπτυξη του παιδιού, επικεντρωμένο στους εξής τομείς:

  • Υγεία
  • Εκπαίδευση
  • Συναισθηματική ανάπτυξη
  • Διατροφή
  • Σπίτι και συνθήκες διαβίωσης

Αναλύοντας τις καταγγελίες, παρατηρείται ότι σε ποσοστό 92% θύτες είναι οι ίδιοι οι γονείς, οι οποίοι, βασιζόμενοι στην αγάπη των παιδιών και στην εμπιστοσύνη που τα ίδια τους δείχνουν, εξασφαλίζουν τη σιωπή τους.

Η δική τους «παιδική ζωή» δεν θυμίζει σε τίποτα τη ζωή που δικαιούται να έχει ένα παιδί. «Το Χαμόγελο του Παιδιού» σκοπό έχει να βρίσκεται καθημερινά δίπλα σε κάθε παιδί που κινδυνεύει.

Η Εθνική Τηλεφωνική Γραμμή για τα Παιδιά SOS 1056 λειτουργεί 24 ώρες τη μέρα, 7 ημέρες την εβδομάδα, είναι δωρεάν και ανώνυμη, στελεχωμένη από κοινωνικούς λειτουργούς και ψυχολόγους.

Πηγή: www.imommy.gr

Advertisements

Δεν κακοποιούν μόνο οι άντρες τα παιδιά

Published Οκτώβριος 3, 2015 by sofiaathanasiadou

Screenshot-150-850x636

Γράφει:

γράφει η Emily Dugan για τον Independent

Στην γραμμή στήριξης παιδιών ChildLine, περισσότερες από 1 στις 10 κλήσεις αναφέρουν εκφοβισμό ή και σεξουαλική παρενόχληση από γυναίκες.

Ο Bill Jenkins γνωρίζει καλά πως πολλοί θεωρούν ότι μία γυναίκα είναι αδύνατο να βλάψει ένα παιδί. Η παιδική του ηλικία καθορίστηκε από τη σεξουαλική και σωματική κακοποίηση που υπέστη από τη θετή μητέρα του – κι όμως, όλα τα σημάδια της απόγνωσής του αγνοήθηκαν.

«Ήμουν οκτώ ή εννιά όταν η σωματική κακοποίηση μετατράπηκε σε σεξουαλική», θυμάται. «Ήταν την ώρα του μπάνιου – εκείνη όμως ήταν στο μπάνιο, όχι εγώ. Ήταν ανάρμοστο να την πλένω και να την αγγίζω και δεν καταλάβαινα τι συνέβαινε. Καθόλου. Ήμουν παιδί. Με έβαζε να κάνω πράγματα για να αποκτήσει μεγαλύτερη δύναμη.

«Υπήρχαν τα σημάδια της δυστυχίας και του τι συνέβαινε, αλλά κανείς δεν έκανε κάτι. Θυμάμαι όταν ήμουν έξι, όταν με χτύπησε τόσο άσχημα στην πλάτη, που όλη η πλάτη μου είχε μελανιάσει και η δασκάλα του δημοτικού, η κυρία Cross, την είδε και δεν έκανε τίποτα. Έτσι ήταν».

Εγκατέλειψε το σπίτι του τέσσερις φορές. Στα 12 του, διένυσε μάλιστα με το ποδήλατο τη διαδρομή από το Chichester στο Λονδίνο για να δει τον πατέρα του, ο οποίος τον έστειλε πίσω την επόμενη μέρα. Κανείς όμως δεν εξέταζε το τι του συνέβαινε.

Σήμερα, ο κύριος Jenkins είναι 60 ετών, κατοικεί στο Berkshire και εργάζεται ως ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας στον κλάδο της τεχνολογίας. Ελπίζει η ιστορία του να αφυπνίσει τον κόσμο και να δουν πως και οι γυναίκες, όχι μόνο οι άντρες, κακοποιούν σεξουαλικά τα παιδιά.

Τα νέα στοιχεία αποκαλύπτουν τον αριθμό των περιστατικών σεξουαλική κακοποίησης σε παιδιά από γυναίκες. Περισσότερες από 1 στις 10 κλήσεις που ανέφεραν σεξουαλική κακοποίηση στη γραμμή στήριξης παιδιών ChildLine τον τελευταίο χρόνο ήταν από παιδιά που είχαν κακοποιηθεί από γυναίκες.

Συνολικά, υπήρχαν 762 τηλεσυνεδρίες όπου ο θύτης ήταν γυναίκα – σε σύγκριση με τις 6004 περιπτώσεις όπου ο θύτης ήταν άντρας. Η έρευνα της NSPCC από το 2005 ανακάλυψε πως οι γυναίκες ευθύνονταν για «σχεδόν 5% όλων των περιστατικών σεξουαλικής κακοποίησης σε παιδιά», αλλά οι πρόσφατοι αριθμοί κάνουν λόγο για πολύ υψηλότερο ποσοστό.

Ο Jon Brown, επικεφαλής του προγράμματος σεξουαλικής κακοποίησης της NSCPP, δήλωσε: «Οι κλήσεις που λαμβάνουμε στην ChildLine δείχνουν πως τα ποσοστά είναι υψηλότερα απ’ όσο νομίζαμε. Δεν είναι στα ίδια επίπεδα με τους άντρες θύτες αλλά είναι μάλλον περισσότερες από το 5% του συνόλου των περιστατικών. Αυτοί οι αριθμοί είναι ανησυχητικοί και δείχνουν την ανάγκη για μία καλύτερη κατανόηση της σεξουαλικής κακοποίησης από γυναίκες και τη σημασία που έχει η αντίληψη των προειδοποιητικών ενδείξεων – και την ανάγκη για κατάλληλα θεραπευτικά προγράμματα, τόσο για τα θύματα όσο και για τους θύτες».

Πιστεύει πως οι γυναίκες μπορούν συνήθως ευκολότερα να κρύψουν την κακοποίηση επειδή η κοινωνία δυσκολεύεται περισσότερο να δεχτεί πως είναι ικανές για κάτι τέτοιο.«Είναι δύσκολο να το εντοπίσει κανείς λόγω των κοινωνικών συμπεριφορών. Επιπλέον, οι γυναίκες συμμετέχουν πιο ενεργά στην βασική και προσωπική φροντίδα των παιδιών από ό,τι οι άντρες και έτσι είναι δυσκολότερο να αντιληφθεί κανείς αν έχουν το κίνητρο ή εξαναγκάζονται στη διάπραξη σεξουαλικών αδικημάτων, μιας και είναι σημαντικός ο χρόνος που οι γυναίκες μένουν μόνες με τα παιδιά».

Ο χρόνος για φροντίδα που είχε η θετή μητέρα του κυρίου Jenkins μόνη της μαζί του ήταν αυτό που διευκόλυνε τόσο την κακοποίησή του. «Δεν υπήρχε μία μέρα που να περνούσε και να μην ήμουν τρομαγμένος», θυμάται. «Αυτό το απαίσιο αίσθημα στο στομάχι κάθε φορά που πήγαινα σπίτι. Να μην γνωρίζω τη διάθεσή της, να μην γνωρίζω αν θα είχα προβλήματα».

Στην ηλικία των τριών ετών, η βιολογική του μητέρα βρισκόταν στο ψυχιατρείο και ο πατέρας του τον είχε εγκαταλείψει, μαζί με τα αδέλφια του, στους φύλακες του δικαστηρίου. Άλλαξαν τρεις με τέσσερις θετές οικογένειες προτού εγκατασταθούν στο Chichester με την οικογένεια που θα του έδινε μια στέγη και θα τον κακοποιούσε ώσπου να τους αφήσει στην εφηβεία τα ου.

Για εκείνον και τα αδέλφια του, η ψυχολογική κακοποίηση έκανε μεγαλύτερη ζημιά από τη σωματική. «Η ψυχολογική κακοποίηση δεν σταματούσε. «Δεν αξίζεις τίποτα», «Είσαι άχρηστος», «Δεν θα γίνεις ποτέ σου τίποτα».

«Η ψυχολογική κακοποίηση ήταν τόσο μεγάλη που στα 11 του χρόνια, ο αδελφός μου σηκώθηκε ένα πρωί απ’ το κρεβάτι και είχε ξεχάσει τελείως να διαβάζει και να γράφει. Έπρεπε να τα μάθει και πάλι από την αρχή. Πείτε μου: πόσο φρικτή θα πρέπει να ήταν η κακοποίηση για να έσβηνε τον εγκέφαλο ενός 11χρονου αγοριού;»

Τελικά, η κακοποίηση του έδωσε το κίνητρο να συνεχίσει τη ζωή του. «Ως έναν βαθμό, πιστεύω, με έναν τρελό τρόπο, πως έγινα επιτυχημένος επειδή κατέληξα να προσπαθώ να αποδείξω σε ανθρώπους που δεν ζουν πια πως δεν θα γινόμουν τα όσα μου έλεγαν».

Αποφασισμένος να σταματήσει την κακοποίηση, ο κύριος Jenkins ίδρυσε την Securus Software πριν από 12 χρόνια, η οποία έχει αναπτύξει ένα λογισμικό που καταγράφει την οθόνη του υπολογιστή όταν πληκτρολογεί κάποιος λέξεις κλειδιά που θα μπορούσαν να αποτελούν ενδείξεις εκφοβισμού ή κακοποίησης. Το λογισμικό αυτό χρησιμοποιείται σήμερα σε 3500 σχολεία και από 2 εκατομμύρια μαθητές, καθώς και στη Βρετανική αστυνομία για να ελέγχονται οι υπολογιστές των δραστών σεξουαλικών αδικημάτων. Αυτό, όπως λέει, είναι μόνο η αρχή.

Αυτό που επιθυμεί ο κύριος Jenkins είναι να κάνει την κοινωνία να έρθει αντιμέτωπη με όσα είναι ικανές να κάνουν μερικές γυναίκες. «Όλοι το κάνουν πέρα». «Όχι, όχι, όχι! Οι γυναίκες δεν μπορούν να το κάνουν αυτό», λέει. «Με συγχωρείτε: ναι, μπορούν».

Πηγή:www.eimaimama.gr

Γιατί δε με προστάτευσες, μαμά;

Published Σεπτεμβρίου 30, 2015 by sofiaathanasiadou
child-abuse-2
Χριστίνα Καγιά
«Με λένε Αγάπη. Είμαι εννέα ετών. Η γιαγιά μου, μου είχε πει ότι η μαμά μου με ονόμασε έτσι γιατί ήταν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκε όταν με είδε. Με αγαπούσε η μαμά, το θυμάμαι. Και μια μέρα, απλά όλα άλλαξαν…

Περνούσαμε ωραία με τη μαμά κι ας ήμασταν οι δυο μας. Πηγαίναμε βόλτες και τρώγαμε παγωτό, ακόμα και το χειμώνα! Κοιμόμαστε μαζί στο κρεβάτι της και μου έκανε τα μαλλιά κοτσίδες κάθε πρωί, πριν πάω στο σχολείο. Φτιάχναμε κέικ και το τρώγαμε στον καναπέ κι ας έπεφταν τα ψιχουλάκια πάνω του, δεν την ένοιαζε.
Μπαμπά δεν έχω. Η μαμά μου έλεγε πάντα ότι δεν τον χρειαζόμαστε γιατί δε θα μας αγαπούσε. Και την πίστευα. Γιατί να μου πει η μαμά ψέματα; Και τι να τον κάνουμε; Αφού έχουμε η μία την άλλη.
Μέχρι που μια μέρα η μαμά ήρθε στο σπίτι με τον κύριο Αντώνη. Μου έδωσε το χέρι του και μου χάιδεψε τα μαλλιά. Μου έφερε και σοκολάτα. Καλός κύριος, η μαμά είπε ότι θα τον βλέπουμε συχνά.
Τον πρώτο καιρό περνούσα καλά μαζί του. Πηγαίναμε για φαγητό όλοι μαζί, με πήγαινε θέατρο και κινηματογράφο. Το μόνο που με ενοχλούσε ήταν ότι δεν μπορούσα πια να κοιμάμαι με τη μαμά, γιατί έμενε πολλές φορές στο σπίτι μας το βράδυ.
Μέχρι που μια μέρα, η μαμά μου ανακοίνωσε ότι ο κύριος Αντώνης θα έρθει να μείνει μαζί μας. Χάρηκα, γιατί τον αγαπούσα. Η μαμά είπε ότι τον αγαπάει και ότι μπορεί να γίνει ο μπαμπάς μου, αν το θέλω. Γιατί να μην το θέλω, αφού κι εκείνος είναι τόσο καλός μαζί μου;
Λίγο καιρό μετά, ήρθε κι η γιαγιά από το σπίτι! Χαρά που έκανα όταν την είδα! Όμως έφυγε γρήγορα, γιατί μάλωσε με τη μαμά, λόγω του κυρίου Αντώνη. Η μαμά της είπε ότι είναι η ζωή της κι οι επιλογές της και αν δεν της αρέσει να φύγει από το σπίτι! Η γιαγιά ήρθε και με φίλησε και μου είπε να προσέχω και να της τηλεφωνώ συχνά γιατί θα αργήσει να με δει ξανά.
Ο καιρός περνούσε. Ένα μεσημέρι γύρισα από το σχολείο κι άκουσα φωνές από το σπίτι μου. Ο κυριος Αντώνης φώναζε και η μαμά μου έκλαιγε. Μπήκα στο σπίτι τρέχοντας, φοβήθηκα ότι κάτι έχει γίνει. Είδα τη μαμά μου σε μία γωνία με κόκκινα μάτια. Ο κύριος Αντώνης μόλις με είδε ήρθε κοντά μου. Μύριζε περίεργα.
Άκουσα τη μαμά μου να του φωνάζει και μου είπε να πάω στο δωμάτιό μου.
Έτρεξα πάνω και κρύφτηκα κάτω από το κρεβάτι μου.Ήταν νύχτα όταν ανέβηκε η μαμά πάνω. Ξάπλωσε δίπλα μου στο πάτωμα και μιλούσαμε για ώρα. Μου είπε ότι ο κύριος Αντώνης έχασε τη δουλειά του και ότι θα πρέπει να είμαστε καλές μαζί του τώρα, γιατί ήταν πολύ στεναχωρημένος.
Μα εγώ ήμουν πάντα καλή μαζί του, γιατί έπρεπε να μαλώσουν γι αυτό;
Ο κύριος Αντώνης άλλαξε. Φώναζε συνέχεια, ήταν πάντα νευριασμένος και μου έλεγε ότι τον ενοχλούσα. Η μαμά έλειπε πολύ από το σπίτι, έπιασε και δεύτερη δουλειά, γιατί έπρεπε, είπε.
Ένα βράδυ, κατά λάθος, έχυσα το γάλα μου. Ο κύριος Αντώνης ήρθε από πάνω μου και με έπιασε από τους ώμους. Δε θυμάμαι τι έλεγε, αλλά φώναζε τόσο δυνατά που τρόμαξα. Με έστειλε στο δωμάτιό μου και μου είπε ότι αν το πω στη μαμά, θα με δείρει. Φοβόμουν πολύ.
Λίγες μέρες μετά, χτύπησε το τηλέφωνο στο σπίτι την ώρα που κοιμόταν. Νευρίασε τόσο που άργησα να το απαντήσω που με χαστούκισε. Έτσουζε το μάγουλό μου για ώρα. Γιατί να με χτυπήσει, αφού δεν είπα τίποτα στη μαμά μου για τις προάλλες;

Όσο περνούσε ο καιρός, νευριάζε ακόμα πιο εύκολα. Έπινε πολύ κρασί και όλη μέρα έβριζε και φώναζε. Προσπαθούσα να μην τον βλέπω όταν ήμουν σπίτι, έμενα στο δωμάτιό μου και προσπαθούσα να κρατηθώ και να μην πάω τουαλέτα γιατί αν με έβλεπε στο διάδρομο, με χτυπούσε χωρίς λόγο.

Η μαμά μου έφευγε το ξημέρωμα και γυρνούσε αργά το βράδυ. Πολλές φορές ερχόταν στο δωμάτιό μου να με σκεπάσει κι εγώ κρυβόμουν κάτω από τα σκεπάσματα, για να μη δει τα σημάδια από τα δάχτυλά του στα μάγουλά μου. Στο σχολείο άλλαξα θέση και καθόμουν πίσω πίσω για να μη με βλέπει η δασκάλα μου και έκρυβα το πρόσωπό μου με τα χέρια μου ή με ένα μαντήλι που μου είχε πάρει δώρο η γιαγιά.

Η γιαγιά μου μου έλειπε πολύ. Ο κύριος Αντώνης δεν την άφηνε να έρχεται πλέον σπίτι και όταν έπαιρνε τηλέφωνο έπρεπε να της λέω ότι είμαι καλά. Με είδε μια μέρα στο σχολείο. Πρόσεξε το λαιμό μου που είχε σημάδια. Της είπα ότι χτύπησα στη γυμναστική.
Μετά τα χαστούκια, ήρθε και η ζώνη. Πονούσα τόσο που δε μπορούσα να κοιμηθώ ανάσκελα το βράδυ. Φοβόμουν ότι το καλοκαίρι που θα έρθει, όλοι θα δουν τα σημάδια μου και θα με κοροιδεύουν. Παρακαλούσα να μη γίνει καλοκαίρι φέτος.
Προχθές, έσπασα κατά λάθος ένα ποτήρι. Ο κύριος Αντώνης, ήρθε τρέχοντας στην κουζίνα. Είδε τα σπασμένα γυαλιά και με έπιασε από τα μαλλιά. Με τράβηξε μέχρι το σαλόνι και με χτύπησε πολύ. Τον παρακαλούσα να σταματήσει κι εκείνος με χτυπούσε περισσότερο. Στο τέλος με έσπρωξε και χτύπησα το κεφάλι μου στη γωνία του τραπεζιού με δύναμη. Έτρεχε αίμα, νομίζω λιποθύμησα. Ξύπνησα και ήμουν στο κρεβάτι μου. Το κεφάλι μου πονούσε τόσο. Ο κύριος Αντώνης στεκόταν στην πόρτα του δωματίου μου και μου είπε ότι την επόμενη φορά θα με σκοτώσει.
Ήθελα τόσο τη μαμά μου…
Κοιμήθηκα ξανά γιατί νύσταζα. Χτες παρακάλεσα τον κύριο Αντώνη να μην πάω σχολείο γιατί ζαλιζόμουν πολύ. Μου έβαλε τις φωνές και με έσπρωξε. Πήγα. Αλλά πονούσα τόσο…
Πονάω ακόμα. Ζαλίζομαι ακόμα. Θέλω να το πω στη μαμά μου, αλλά φοβάμαι ότι θα τη χτυπήσει κι εκείνη μετά. Θα πέσω για ύπνο, ίσως μου περάσει. Καληνύχτα…»
…έκλεισα το ημερολόγιο σοκαρισμένη. Απέναντί μου, τραγική φιγούρα η μαυροφορεμένη γιαγιά. Κρατούσε στην αγκαλιά της μια κορνίζα με τη μικρή Αγάπη να χαμογελάει ξέγνοιαστη.
Δεν ήξερα τι να πω, είχε στεγνώσει το στόμα μου.
Κοίταζα μόνο τη γυναίκα αυτή, σιωπηρό μάρτυρα, να κλαίει με παράπονο.
Έχουν περάσει λίγα χρόνια, αλλά ο πόνος της, τη γέρασε απότομα.
Σήκωσε το βλέμμα της και με κοίταξε με ενοχή. Μόνο ενοχή είχε το βλέμμα αυτό.
«Έπρεπε να είχα μιλήσει. Έπρεπε να είχα κάνει κάτι. Έπρεπε αυτός ο άγγελος να προλάβει να ανοίξει τα φτερά του… Εγώ φταίω… Εγώ…»
 

Πηγή:www.ilov.gr