μαμαδο-ιστορίες

All posts in the μαμαδο-ιστορίες category

Σύνδρομο Ανατάραξης Μωρού. Αυτή η μητέρα μοιράζεται την συγκλονιστική ιστορία του μωρού της.

Published 6 Οκτωβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

sindromo-anataraxis-morou

Έλενα Αλεξάνδρου

Η Amy Owen χώρισε από τον James Davis Jr, που ήταν ο σύζυγό της και αγαπημένος της από το σχολείο. Ο πατέρας μπορούσε να βλέπει το παιδί τους, ένα μωρό 8 μηνών, κάθε σαββατοκύριακο.

Στις 12 Αυγούστου, 2012, η μικρή Cheyenne δεν έλεγε να σταματήσει το κλάμα και σύμφωνα με τον James, απλά την ‘ταρακούνησε’ λίγο. Προηγουμένως είχε προσπαθήσει να το αποκρύψει, αλλά παραδέχτηκε πως την ταρακούνησε δυνατά.

Το κρανίο του μωρού είχε κατάγματα και ο εγκέφαλός της αιμορραγούσε. Ο πατέρας καταδικάστηκε σε 20 χρόνια φυλακή, που μειώθηκαν σε 10 χρόνια και αφέθηκε ελεύθερος μετά από 5 χρόνια υπό επιτήρηση.

sindromo-anataraxis-morou2

sindromo-anataraxis-morou1

Καμιά τιμωρία στον κόσμο δεν μπορεί να επανορθώσει το κακό που της έκανε. Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς πως ένας γονιός μπορεί να είναι τόσο αδιάφορος για την ευημερία του μωρού του, αλλά δυστυχώς συμβαίνει.

Σύμφωνα με το νοσοκομείο Mayo Clinic, ‘το σύνδρομο ανατάραξης του μωρού, καταστρέφει τα κύτταρα του εγκεφάλου του μωρού και εμποδίζει τον εγκέφαλό του από το να πάρει αρκετό οξυγόνο. Είναι μια μορφή κακοποίησης που έχει σαν αποτέλεσμα τη μόνιμη βλάβη του εγκεφάλου ή τον θάνατο.’

Η μόνη πρόληψη για το σύνδρομο αυτό είναι να είναι ο γονιός υπεύθυνος. Το Mayo Clinic συμβουλεύει, ‘Τίποτα δεν δικαιολογεί το να ταρακουνήσει κάποιος ένα μωρό. Χρειάζονται μόνο μερικά δευτερόλεπτα για να προκληθούν ανεπανόρθωτες ζημιές. Αν έχετε συναισθηματικά προβλήματα ή στρες επειδή είστε γονείς απευθυνθείτε σε ειδικούς. Ο παιδίατρός σας μπορεί να σας παραπέμψει στον σωστό σύμβουλο.’

Προειδοποίηση: Οι φωτογραφίες παρακάτω μπορεί να αναστατώσουν κάποιους που θα τις δουν.

Μετά τον χωρισμό των γονιών της η μικρή Cheyenne περνούσε  τα σαββατοκύριακα  με τον πατέρα της. Όταν αυτή ήταν 8 μηνών, ο πατέρας της την κούνησε δυνατά γιατί δεν άντεχε το συνεχές κλάμα της.

sindromo-anataraxis-morou6

sindromo-anataraxis-morou3

sindromo-anataraxis-morou4

sindromo-anataraxis-morou5

‘Άφησα το χαρούμενο μωρό μου στον πατέρα της για την νύχτα. Μιάμιση ώρα αργότερα ένα τηλεφώνημα μου άλλαξε την ζωή για πάντα. Το γλυκό μωρό μου δεν ανέπνεε. Η καρδούλα του είχε σταματήσει  και την μετέφεραν με ελικόπτερο στο νοσοκομείο Greenville Memorial’ είπε αργότερα η μητέρα.

‘ Δεν ξέρω πως κατάφερα να φτάσω στο σπίτι του πατέρα της ακριβώς πριν την μεταφέρουν. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την εικόνα του άψυχου κορμιού της που το μετέφεραν στο ελικόπτερο. Θυμάμαι ότι της κρατούσα το χέρι και την γέμισα φιλιά έξω από το χειρουργείο γιατί πίστευα πως δεν θα την ξαναδώ ζωντανή ξανά.’

‘ Έκλαιγα τρέμοντας και παρακαλούσα τον Θεό να την σώσει και  να πάρει εμένα στην θέση της. Ήμουν δίπλα στο κρεβάτι της και την έβλεπα, το πόδι της μαύρο από αιμάτωμα,πρησμένη,  γεμάτη ορούς και επιδέσμους όταν η αστυνομία μου τηλεφώνησε και μου είπε ότι ο James ομολόγησε ότι την ταρακούνησε.’

‘ Ο άνδρας που είχα αγαπήσει, η σχολική μου αγάπη, ο άνδρας που γνώρισα και μοιράστηκα την ζωή μου για 10 ολόκληρα χρόνια, έκανε κάτι τέτοιο στην κόρη ΜΑΣ. Όλος ο κόσμος γύρω μου κατέρρευσε.’

Αφαίρεσαν τον μισό εγκέφαλο  της Cheyenne. Για αρκετό καιρό τα πράγματα φαίνονταν άσχημα. Το μικρό παιδί υπέστη πολλά χειρουργεία αλλά η μαμά της την θεωρεί ένα μωρό-θαύμα.

Τρία χρόνια αργότερα, η Cheyenne είναι πολύ καλά. Αν και δυσκολεύεται σε κάποια καθημερινά πράγματα και το αριστερό της πόδι είναι αδύναμο, τα πάει καλά.

sindromo-anataraxis-morou8

sindromo-anataraxis-morou7

Ωστόσο, η μητέρα της προειδοποιεί τους γονείς για αυτού του είδους την παιδική κακοποίηση.

Αρκούν μόνο λίγα δευτερόλεπτα για να αλλάξουν τα πράγματα για πάντα. Λίγα λεπτά απόγνωσης και θυμού μπορούν να προκαλέσουν αυτό που δεν μπορεί κανείς να σκεφτεί. Είχα ακούσει για αυτό το σύνδρομο, και έλεγα ότι δεν θα συμβεί αυτό ποτέ σε μένα. Αλλά να που συνέβη. Συμβαίνει πολύ συχνότερα από ότι είχα φανταστεί και αυτό πρέπει να γίνει γνωστό’

‘Η Cheyenne είναι ένα δυνατό μικρό κορίτσι και κάνει να φαίνεται η όλη διαδικασία εύκολη αλλά στην πραγματικότητα, τα περισσότερα μωρά δεν έχουν καν την ευκαιρία να προσπαθήσουν να γίνουν καλά. Έτσι θυμηθείτε ότι όταν το παιδί σας ουρλιάζει και τίποτα δεν το κάνει να σταματήσει, αφήστε το κάτω και απομακρυνθείτε από κοντά του. Το τονίζω αυτό όσο μπορώ. Και ειλικρινά προσέχετε με ποιόν αφήνετε τα παιδιά σας.’

Πείτε και σε άλλους για τους κινδύνους από αυτό το σύνδρομο, για να το γνωρίζουν!

πηγή: www.tilestwra.com

Διαβάστηκε εδώ:www.mommyandthecity.gr

Χωρίς μωρό…

Published 6 Οκτωβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

baby_angel

Θα ξεκινησω την ιστορια μου με αισιοδοξια καθως εχω μια αξιολατρευτη κορουλα και στηριγμα μου τον υπεροχο αντρα μου.

Πριν 26 μερες γεννησα το δευτερο παιδακι μου και μετα απο 1 ωρα και 45 λεπτα το εχασα.Δεν υπαρχουν λογια για μια μανα να χανει το παιδι της, εστω και αν δεν το γνωρισε ποτε, αλλα πως δεν το γνωρισε; 9 μηνες στην κοιλια μου ενα ζωηρο παιδακι… Θεε μου!!

Θα σας τα πω απο την αρχη μηπως και ελαφρυνει λιγο η καρδια μου, γιατι ολοι περιμενουν να ειμαι δυνατη και μου λενε οτι η ζωη ειναι μπροστα μου, μικρη ειμαι, θα κανω αλλο… Λογια παρηγοριας που ομως δεν παρηγορουν καθολου… Τουλαχιστον οχι ακομα!

Ειχα μια εγκυμοσυνη πολυ καλη με εμετους μεχρι τον 4ο αλλα κατα τα αλλα ολα καλα. Μεχρι τον 9ο σηκωνα την μικρη μου, δουλευα, ειχα τρελη ενεργεια σαν να μην ημουν εγκυος. Μεχρι που πηγα να γεννησω! Εφτασα στο νοσοκομειο με διαστολη 7 και δεν προλαβαινα ουτε να ξεντυθω. Σε μιση ωρα η διαστολη 10, εγω μαθημενη απο τους πονους της πρωτης μου γεννας (γεννησα με φυσιολογικο τοκετο χωρις επισκληριδιο και βεντουζα το πρωτο μου παιδακι), σκεφτομουν οτι ειμαι τυχερη που θα γεννησω τοσο ευκολα! Που να “ξερα!

Ο μικρος ηταν πολυ ψηλα δεμενος με τον λωρο παντου αρχισε να χανει παλμους, με ετοιμασανε για καισαρικη, αλλα επανηλθαν οι παλμοι του και συνεχισαμε κανονικα. Εκεινη την ωρα ηρθε και ο γιατρος μου και ενω ο γιατρος της εφημεριας ελεγε για καισαρικη, ο δικος μου επεμενε για φυσιολογικο τοκετο. Μετα απο 2 ωρες και ενω δεν κατεβαινε ακομη ο μικρος, μου βαλανε βεντουζα, με πατουσαν απο πανω οι μαιες και εγω να σπρωχνω… Τελικα γεννηθηκε το παιδακι μου στις 9 και 15, αλλα δεν εκλαψε. Του δωσανε οξυγονο, τρεχανε ολοι για να τον πανε στην νεογνολογικη, οπου και ακουσα το κλαμα του. Ενα δυνατο κλαμα, Θεε μου!!

Εγω εμεινα στην αιθουσα μεχρι να με ραψουν γιατι ειχα διαλυθει απο κατω πραγματικα… Μετα απο δυο ωρες μονη μου και να προσπαθω να μαθω τι κανει το παιδι μου, βαλανε τον αντρα μου μεσα και μου ειπε οτι ειναι σε μηχανικη υποστηριξη, αλλα ειναι καλα. Τωρα που το σκεφτομαι ολοι ηταν με σκυφτα κεφαλια και κανεις δεν μου ειπε «Να σου ζησει!», αλλα εκεινη την ωρα δεν καταλαβαινα… Αφου με πηγαν στο κρεβατι μου να παρακαλαω ολο το βραδυ τον αντρα μου να παει να δει τι κανει το μωρο και μου ελεγε «Αστο το πρωι!» και να σκεφτομαι οτι αφου δεν μας ειπανε κατι κακο αρα το μωρο ειναι σταθερο…

Παρακαλουσα τον Αη Γιωργη ολο το βραδυ να ειναι καλα το παιδακι μου…

Τελικα στις 7 το πρωι λεω στον αντρα μου «Σηκω πηγαινε στο παιδι και μαθε τι γινεται» Εκανε πως πηγε μια βολτα και ηρθε με ματια δακρυσμενα να μου πει οτι το παιδακι μου ειχε φυγει απο το προηγουμενο βραδυ 11 η ωρα. Δεν προλαβα ουτε να το παρω μια αγκαλια, εφυγε το παιδακι μου μονο του, το ειδα μονο στην γεννα… Ηταν ενα αγγελακι μελαχροινο με μαλλακια σαν την αδερφουλα του 4300 και 52,5 ποντους ολοκληρο παιδακι…

Δεν φωναξα, δεν ειπα γιατι, δεν εβρισα κανενα, οταν ο πονος ειναι τοσο μεγαλος δεν σου μαλακωνει τιποτα την καρδια, ουτε βρισιες, ουτε καταρες… Θελω το παιδι μου αλλα δεν μπορω να το εχω… Το μυαλο μου ειναι συνεχεια εκει στο προσωπακι του, στο κορμακι του, δεν αντεχεται ο πονος που νιωθω… Αλλα εχω ενα ακομη παιδακι που με χρειαζεται χαμογελαστη και ηρεμη και εναν αντρα που χωρις αυτον δεν θα αντεχα κανεναν πονο… Ειναι το στηριγμα μου και η ζωη μου αυτος και η κορη μου! Ισως αν ειχα κανει καισαρικη να ειχα μαζι μου το παιδακι μου αλλα ποιος ξερει, ουτε οι γιατροι ξερουν, ουτε ειχε το κουραγιο ο αντρας μου να το ψαξει… Εγω το ειχα, ηθελα να μαθω γιατι εφυγε το παιδι μου αλλα σεβαστηκα τον αντρα μου…

Για αυτο, μανουλες μου, καισαρικη ή φυσιολογικος τοκετος, το θεμα ειναι γερο μωρακι, ολα τα αλλα δεν μπορω ουτε να τα ακουω… Μπορει να σας τα ειπα ολα μαζι και μπερδεμενα αλλα ακομη δεν ξεκαθαρισαν μεσα μου…

Να ειστε καλα

μια μανουλα πληγωμενη

Πηγή:www.eimaimama.gr

Θεραπεία μέσω του θηλασμού: Η ιστορία μιας σεξουαλικά κακοποιημένης γυναίκας

Published 5 Οκτωβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

thilasmos

Γράφει:

της Nikki Patrick

Μεγάλωσα σε μια οικογένεια όπου το σώμα μου δεν μου ανήκε. Από πολύ μικρή ηλικία με χρησιμοποιούσαν και με κακοποιούσαν με φριχτούς τρόπους, οι οποίοι θα έκαναν τους περισσότερους να ανατριχιάσουν αν τους άκουγαν. Με κακοποιούσε φυσικά και σεξουαλικά ο πρώτος άνθρωπος στο οποίο θα έπρεπε να έχω εμπιστοσύνη και να βρίσκω ανακούφιση, ο πατέρας μου.

Δεν είναι εύκολο να μιλήσω γι’ αυτό, αλλά ελπίζω ότι μέσα από την ιστορία μου για την σεξουαλική κακοποίηση και την επίδρασή της στο θηλασμό του παιδιού μου, κάθε γυναίκα με παρόμοια εμπειρία μπορεί να βρει δύναμη, κατανόηση και ανακούφιση.

Το να μεγαλώνεις μέσα σε περιβάλλον σεξουαλικής κακοποίησης σε διδάσκει πολλά πράγματα σε σχέση με το σώμα σου. Ότι είναι βρώμικο. Ότι πρόκειται για αντικείμενο. Ότι προορίζεται για να το χρησιμοποιούν άλλοι. Ότι δεν είναι στον έλεγχό σου. Τα στήθη μου έγιναν αντικείμενο απάνθρωπων βασανιστηρίων, καθαρά σεξουαλικών και τίποτα άλλο.

Στην ηλικία των 18 ετών, σηκώθηκα στα πόδια μου, βρήκα την φωνή μου και δεν κοίταξα ποτέ ξανά πίσω μου. Δεν έχω ξαναδεί τον «πατέρα» μου ποτέ και ούτε πρόκειται. Ο δρόμος προς τη μητρότητα είχε πολλά εμπόδια, αλλά τα κατάφερα.

Όταν κατάλαβα ότι ήμουν έγκυος στην κόρη μου, ο θηλασμός μου φαινόταν το πιο μακρινό πράγμα στο χώρο των δυνατοτήτων μου. Ήταν αδύνατο να φανταστώ το παιδί μου να τρέφεται από το στήθος μου, το οποίο θεωρούσα βρώμικο γιατί αυτό είχα μάθει να πιστεύω. Επίσης, η ιδέα ότι κάποιος μπορεί να είχε την απαίτηση όποτε ήθελε να έχει πρόσβαση σ’ αυτό το ιδιαίτερο σημείο του σώματός μου, με έστελνε πίσω στην ηλικία των 8 ετών όπου δεν μπορούσα να πω όχι. Η ιδέα με τρομοκρατούσε και αποφάσισα ότι η φόρμουλα ήταν η καλύτερη επιλογή για μένα.

Συζήτησα τους προβληματισμούς μου με την γυναικολόγο μου, η οποία βασικά με απαξίωσε. Φάνηκε ότι αισθάνθηκε πολύ άβολα, είμαι σίγουρη ότι η ιστορία ενός σεξουαλικά κακοποιημένου παιδιού μπορεί να κάνει τον καθένα να αισθανθεί πολύ άβολα. Μου είπε το γνωστό «το στήθος είναι το καλύτερο» και ότι ήλπιζε ότι «θα τοποθετούσα στο παρελθόν τις ανασφάλειές μου, για το καλό του μωρού μου». Λες και αυτό ήταν κάτι εύκολο….

Σιγά – σιγά ξεκίνησα να ανοίγομαι σε άλλες γυναίκες, αυτές που είχαν τις ίδιες εμπειρίες και κάποιες που ήταν ήδη μητέρες. Βρήκα μια κοινωνία κατανόησης. Οι φόβοι και οι ανησυχίες μου ακούγονταν, είχαν υπόσταση και σε κάποιες περιπτώσεις, μοιράζονταν σε άλλες γυναίκες.

Καθώς πλησίαζε η μέρα του τοκετού, βίωνα μια μεγάλη γκάμα συναισθημάτων. Άρχισα να σκέφτομαι όλο και περισσότερο την ιδέα μήπως τελικά να προσπαθούσα να την θηλάσω. Προσπάθησα να ανασυγκροτήσω τις σκέψεις μου και να αγνοήσω την φωνή μέσα μου που μου έλεγε «όχι». Δεν τα κατάφερα. Όταν πήγα πια να γεννήσω, το σχέδιο μου ήταν να χρησιμοποιήσω την φόρμουλα και ήμουν απολύτως ικανοποιημένη με αυτή την επιλογή.

Η Grace γεννήθηκε μέσα στην νύχτα, μετά από έναν μακρύ και δύσκολο τοκετό. Ήμουν εξουθενωμένη. Έβαλαν το κορμάκι της επάνω μου και κάτι απίστευτο συνέβη. Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψω την στιγμή εκείνη όπως της αξίζει.  Και κανείς στο δωμάτιο δεν καταλάβαινε τι συνέβαινε, εκτός από εμένα, και είμαι ευγνώμων γι’ αυτό. Άρχισε να ψάχνει και να σέρνεται προς το στήθος μου. Το στόμα της ήταν ανοιχτό και έτοιμο και η καρδιά μου άρχισε να την δέχεται. Ήταν έτοιμη να πιάσει το στήθος μου και κανένα σημείο της ύπαρξής μου δεν ήθελε να την σταματήσει. Η γλυκιά μου κόρη έπιασε το στήθος, με κοίταξε βαθιά στα μάτια και έκλεισε πληγές που ήταν μέρος της ύπαρξής μου για 29 χρόνια.

Δεν ήταν πάντα εύκολο, είχα άγχος και αναδρομές στο παρελθόν, ειδικά αργά τη νύχτα, τότε που συνέβαινε η περισσότερη κακοποίηση. Έπρεπε να είμαι πολύ ευγενική με τον εαυτό μου και με το μωρό. Έμαθα να ισορροπώ τις ανάγκες και των δυο μας. Υπήρξαν στιγμές που έπρεπε να περιμένει για λίγο, καθώς προσπαθούσα να επαναφέρω τον εαυτό μου πίσω στη στιγμή. Χάιδευα τα μικρά της ποδαράκια ή μύριζα τα μαλλιά της για να θυμίσω στον εαυτό μου ότι αυτή είναι η κόρη μου, όχι το παρελθόν μου.

18 μήνες μετά, την θηλάζω ακόμα. Και ετοιμάζομαι να ξεκινήσω και πάλι το ταξίδι του θηλασμού, αυτή την φορά με τον γιο μου, που τον περιμένω τον Ιανουάριο. Κατά κάποιο τρόπο αυτό το ταξίδι μου φαίνεται πιο δύσκολο, μάλλον επειδή ξέρω ότι είναι αγόρι. Αλλά η εμπειρία μου λέει ότι εγώ θα είμαι εντάξει και ότι εκείνος θα βρει τον δικό του τρόπο να ηρεμήσει την ψυχή μου.

Ελπίδα μου καθώς μοιράζομαι την ιστορία μου είναι ότι κάποια άλλη γυναίκα με παρόμοια εμπειρία θα την διαβάσει και θα ταυτιστεί. Δεν είσαι μόνη, τα αισθήματά σου είναι βάσιμα και έχεις επιλογές. Ο θηλασμός μου επέτρεψε να δω το σώμα μου κάτω από ένα τελείως διαφορετικό φως. Δεν είναι βρώμικο, αηδιαστικό ή ιδιοκτησία κάποιου. Είναι καταπληκτικό, ικανό να συντηρήσει την ζωή και πανέμορφο. Επίσης είναι δικό μου, όπως και το στήθος μου. Ο θηλασμός ήταν μια επιλογή που έκανα, όχι ακριβώς με την θέλησή μου, αλλά επιλογή. Η ανάκτηση της δύναμης του σώματός μου ήταν το πιο καταπληκτικό κομμάτι του θηλασμού για μένα.

Μετάφραση: Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

Το διαβάσαμε στο: http://www.thebadassbreastfeeder.com/healing-through-breastfeeding-a-sexual-abuse-survivor/

Η Βίκυ Φαρδογιάννη είναι πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC και εργάζεται στο χώρο του θηλασμού για περισσότερο από δέκα χρόνια.

Θα την βρείτε στο thilasmos.com

Τρέμω τη στιγμή που θα με ρωτήσει για τον πατέρα του…

Published 3 Οκτωβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

megalonontas-agori-590_b

Ειναι η πρώτη φορα που γραφω και γενικα που μιλαω τοσο ανοιχτα για το συγκεκριμένο θεμα. Ας τα παρουμε απο την αρχη λοιπον.

Με τον Δημητρη, τον αντρα μου, γνωριστηκαμε τυχαια και μπορω να πω οτι ερωτευτηκαμε αμεσως. Απο τον πρωτο χρονο που ημασταν μαζι, λεγαμε οτι θα θελαμε καποια στιγμη να παντρευτουμε, να κανουμε και παιδακι οσο ημασταν μικροι, να το χαρουμε οπως πρεπει. Τα σχεδια τα καναμε για αρκετα χρονια αργοτερα, γιατι οπως καταλαβαινετε στα 18 τα δικα μου και στα 23 τα δικα του χρονια, ηταν πολυ νωρις για κατι τετοιο. Και εδω ταιριαζει απολυτα η παροιμια “οταν ο ανθρωπος κανει σχεδια, ο Θεος γελαει”.

Για να μην τα πολυλογω, ημασταν υπεροχα μαζι.

Μετα απο 2 χρονια σχεσης ειχα καποιες μερες καθυστερηση. Δεν καταλαβαμε αμεσω τι συνεβαινε γιατι γενικα δεν ειχα στανταρ κυκλο. Αφου περασε ενας μηνας και δεν εγινε τιποτα, αρχισα να σκεφτομαι μηπως συμβαινει κατι αλλο. Και επιβεβαιωθηκα κανοντας δυο τεστ εγκυμοσυνης, τα οποια φυσικα βγηκαν θετικα. Στην αρχη σοκαριστηκαμε και οι δυο. Ημουν 19 μισο και νομιζα οτι μου ηρθε ο ουρανος στο κεφαλι.

Εννοειται πως το κρατησαμε το μωρακι μας.

Μετα το σοκ ημασταν πολυ χαρουμενοι. Καναμε σχεδια για βολτες με το γιο μας και για μια ζωη υπεροχη. Ψαχναμε για ονομα και μεχρι που γεννηθηκε το μωρακι μας δεν ειχαμε αποφασισει για καποιο. Αλλα λεγαμε πως ειχαμε καιρο και θα βρισκαμε το καταλληλο. Στο σπιτι μας με το μωρο εζησα καποιες απο τις πιο ευτυχισμενες μερες τις ζωη μου μεσα στον ενα μηνα που κρατησε.

Γεννησα 10 Οκτωβριου με καισαρικη. Στις 16 Νοεμβριου το πρωι ετοιμαζομουν να παω στον γιατρο μου για ελενχο. Μεχρι που χτυπησε το τηλεφωνο και κατεστρεψε τη μιση μου ζωη. Απαντησε η μητερα μου και χωρις να μου πει τι συμβαινει μου ειπε πως με θελει να μου μιλησει ο πατερας μου με τον θειο μου. Πηγα, τους βρηκα και μου ειπαν τα χειροτερα νεα που θα μπορουσαν.

Ο αντρας μου ειχε ενα ατυχημα και εχασε τη ζωη του.

Δεν μπορουσα να βαλω στο μυαλο μου κατι τετοιο. Μετακομισα στους γονεις μου και για εναμιση χρονο μετα περιμενα να τον δω να ερχεται. Προσπαθησα να ειμαι οσο δυνατη μπορω για τον Δημητρακη μου (πηρε το ονομα του μπαμπα του) και πιστευω οτι τα καταφερα.

Εχουν περασει 4 χρονια απο τοτε. Ο Δημητρακης μου βλεπει σε φωτογραφιες τον μπαμπα του, τον γνωριζει αλλα δεν ξερει τι συμβαινει. Φετος παει προνηπιο και εχει αρχισει να το σκεφτεται. Και εδω ειναι το μεγαλο μου προβλημα. Νομιζω πως δεν μπορω να το διαχειριστω οπως πρεπει, με ψυχραιμια. Δεν ξερω πως ακριβως να του πω κατι τετοιο. Και μονο στη σκεψη οτι καποια στιγμη θα κανουμε αυτη τη κουβεντα, τρελαινομαι.

Ελπιζω να πανε ολα καλα.

Αν θελετε θα ηθελα να ακουσω και τη γνωμη σας….

Σοφία

 Πηγή:www.eimaimama.gr

 

Έγινα και εγώ μαμά!

Published 1 Οκτωβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

930371

Ξεκινησα να διαβαζω τις μαμαδο-ιστοριες απ” οταν εμαθα οτι θα γινω και γω μανουλα!!

Με τον αντρα μου ημαστε μαζι 13 χρονια, απο 15 χρονων. Τα τελευταια 4 χρονια μειναμε και μαζι. Θελαμε πολυ ενα μωρακι και πριν ενα χρονο το προσπαθουσαμε.. Δεν αργησε πολυ να μας ερθει, 19 Μαρτιου ’14 πηγα στον γυναικολογο γιατι ειχα καθυστερηση ..

Καλα τα νεα!!!

«Εισαι 6 εβδομαδων » μου ειπε, δεν ηξερα πως ενιωθα εκεινη τη στιγμη, ημουνα σαστισμενη!! Δεν ειναι οτι δεν το ηθελα αλλα δεν το πιστευα! Ακουμε την καρδουλα του και ειχε «κατσει» σε καλο σημειο το σπορακι μου καλα κρατημενο!!!

Πηγαινω στο σπιτι και με κλαματα χαρας και φοβου το λεω στον αντρα μου!!! Εκεινος πεταξε απο χαρα!!!

Οι μηνες περνουσαν πολυ ωραια, δεν ειχα ουτε ανακατωσουρες, ουτε εμετους, τιποτα, μονο κουραζομουν με το παραμικρο.

Καναμε την αυχενικη ολα υπεροχα! Αργοτερα στον υπερηχο β’επιπεδου μαθαμε οτι ειναι αγορακι!!! Το διαισθανομουν, κατι μεσα μου το ηξερε, δεν ξερω πως… Ενω ολοι οι αλλοι λεγανε «Θα κανεις κοριτσι, εχεις στρογγυλη κοιλια» και διαφορα τετοια..

Ο αντρας μου ηθελε κοριτσι… Ακουγε και τους υπολοιπους και το ειχε παρει αποφαση.. Αλλα δεν ητανε γραφτο, χαχα! Τωρα αν τον ρωτησεις, δεν τον αλλαζει ουτε με χιλια κοριτσια..

Αν εξαιρεσουμε λιγες καουρες που ειχα και πονοδοντους, ειχα μια καλη εγκυμοσυνη ηρεμη!! Το σπορακι μου ειχα αρχισει και το ενιωθα γυρω στον 6 μηνα… Καθε μερα του μιλουσα..

Τις τελευταιες βδομαδες πηγαινα συχνα στον γιατρο για να με εξεταζει. Ειχα συσπασεις στην κοιλια. Μου πετρωνε ξαφνικα και μετα χαλαρωνε..

Στις 10/11 πηγαινω για την καθορισμενη εξεταση με βαλανε στον τοκοκαρδιογραφο συσπασεις τιποτα ουτε διαστολη. Ειχα περασει το οριο της ΠΤ μου κατα πολυ.

«Αυριο μπαινεις για καισαρικη!»

«Δεν μπορουμε να περιμενουμε;» του λεω

«Και φυσικα,αλλα η ευθυνη ειναι δικη σου!»

Δεν το σκεφτηκα λεπτο, για να το λεει ο γιατρος, αυτος ηξερε περισσοτερα…

Βγαινω, το λεω στη μαμα μου και φευγουμε για το σπιτι .

Την βαλιτσα την ειχα ετοιμη..

7 το απογευμα πηγαινω στο μαιευτηριο και το πρωι 8μισι περιπου ηρθανε να με παρουνε για το χειρουργειο. Με επιασε ενα ανεξελεγκτο τρεμουλο εκεινη την ωρα, δεν ξερω τον λογο..

Ειχα τοσο αγχος να συναντησω επιτελους μετα απο τοσους μηνες το αγγελουδακι μου.

Μπηκαμε στο χειρουργειο, με ακουμπησανε στο τραπεζι καθιστη, η αναισθησιολογος μου ειπε να παρω μια βαθια ανασα και μην κουνησω καθολου για να μου κανει την επισκληριδιο.

Επιασε πολυ γρηγορα! Συντομα τα ποδια μου μουδιασανε και δεν κρυωνα πια.

Αυτες οι ωρες ηταν τοσο ατελειωτες, περιμενα πως και πως… Δεν ενιωσα τιποτα, μονο πολλη πιεση οταν μου τον τραβουσαν για να βγει..

9 και 27 το πρωι γεννησα!!! Εναν μπεμπακο 3.300kg… και κουκλο!!! Οι νοσοκομες ειχανε παθει πλακα..

Μου τον φερανε τυλιγμενο ισα που φαινοταν μονο αυτο το τοσο γλυκο του προσωπακι, τι ομορφο, Θεε μου!! Τον φιλησα και μετα τον πηρανε για να με ετοιμασουν και μενα..

Η ζωη μου απο εκεινην την μερα αλλαξε!

Τα παντα πλεον στην ζωη μου ειναι αυτο το αγγελουδι !!

Και αξιζει να ζω μονο γιαυτον!!

Ο πιο πολυτιμος θησαυρος ολου του κοσμου για μενα!!!

Σ” αγαπω αστερι μου !!

Καθε μερα που μεγαλωνει ειναι μια μενα μια ξεχωριστη μερα!!

Ευχομαι σε ολες τις μανουλες του κοσμου να ειναι καλα και να αγαπουν τα παιδια τους ειναι οτι πολυτιμοτερο εχουμε και μας χαρισε ο θεος!!!

Και σε αυτες που δεν τα καταφεραν ή προσπαθουν δυναμη και πιστη!!! Ολα θα τα φερει η ζωη στην ωρα τους !!

Φιλακια πολλα

μαμα Μαρινα

 

Τον γνώρισα στο internet, με απάτησε μέσω Facebook…

Published 30 Σεπτεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

zeygaria-tsakonontai-stis-diakopes

Αμα σας πω οτι δεν θυμαμαι ακριβως πως γνωρισα τον αντρα μου; Απλα θυμαμαι οτι τον γνωρισα μεσω διαδικτιου το 2006. Αγαπηθηκαμε, ερωτευτηκαμε και μειναμε μαζι. Το 2008 ενα απογευμα ειχε αφησει τον υπολογιστη του ανοιχτο, αφου συνηθως το κλειδωνε. Φυσικα και το εψαξα και τι βρηκα; Ερωτικα μηνυματα σε αγνωστες μου κοπελες, φωτογραφιες απο ανυποψιαστες γυναικες στο δρομο και γενικοτερα πραγματα που απλα δεν ηταν σωστο να υπαρχουν. Του εκανα ανακριση, μου υποσχεθηκε οτι ειναι αθωο και οτι δεν θα ξαναγινει. Και τον πιστεψα.

Μετα βγηκαν στην αγορα τα ρημαδοsmartphone και τα applications που του επετρεπαν να εχει το κινητο επανω του ολες τις ωρες οποτε ηταν ακομα πιο ευκολο να τραβαει φωτογραφιες και να στελνει μηνυματα αλλα και να του στελνουν. Για αλλη μια φορα τον επιασα αλλα αυτη τη φορα ημουν και εγκυος και συντομα θα παντρευομασταν. Τι να εκανα; Τον συγχωρεσα για αλλη μια φορα. Αλλωστε τι εκανε μωρε, ελεγε μερικα βρωμολογα σε κοπελες και χαζευε μερικες φωτογραφιες. Εγινε ξανα και ξανα.

Καθε χρονος που περνουσε τον αγαπουσα και λιγοτερο και συμβιβαζομουν ολο και πιο πολυ. Καθε φορα μου ορκιζοταν οτι δεν θα το ξανακανει και καθε φορα το εκανε. Πως εβρισκα τους κωδικους για να μπω στης διαφορες σελιδες; Απλα τυχερη σταθηκα μαλλον…

Προτελευταια φορα ηταν πριν λιγους μηνες με την γυναικα του φιλου του μεσω Facebook. Τρελαθηκα, εκλαψα, φωναξα και παλι μου ειπε τελευταια ευκαιρια… Τι χαζη που ημουν. Εδω δεν ηξερα εαν τον αγαπουσα πλεον και απλα ζουσα μαζι του με το κοριτσακι μας πλεον στα 3 της χρονια. Τα κλειδωσε ολα και για αλλη μια φορα βρηκα τον κωδικο του Facebook και τον παρακολουθουσα. Για πολυ καιρο τιποτα….. Μεχρι που αλλαξε κινητο και εχασε ολα τα νουμερα και ετσι παλι ειπε να χρησημοποιησει το Facebook να μιλαει με αυτες της «κοπελες». Και ειπε σε μια να βρεθουνε, πολυ προσφατα, τελος Ιουλιου 2015. Δεν εμαθα εαν συναντηθηκαν γιατι δεν μπορουσα να μην του το πω απο τον θυμο μου και ετσι καρφωθηκα και εγω. Και μολις προχτες, ανακαλυψα το παλιο κινητο του πεταμενο στο σπιτι και θυμομουν εναν κωδικο που τον ειχα δει να βαζει για να το ξεκλειδωσει και πετυχε. Φυσικα δεν βρηκα κατι μεσα, ηταν σχεδον αδειο απο φωτογραφιες και βιντεο. Αλλα ξερετε κοριτσια, υπαρχουν προγραμματα που κατεβαζεις απο το διαδικτιο και μπορουν να επαναφερουν τα σβησμενα. Και το εκανα αλλα αυτη τη φορα βρηκα κατι που δεν ειχα βρει τις προηγουμενες φορες… Τον αντρα μου να κανει ερωτα με μια γυναικα σε φωτογραφιες και με μια αλλη σε βιντεο.

Το μοριο του το γνωριζω οπως και τα χερια του και τα ποδια του (το προσωπο του δεν το ειδα ποτε).

Επεσα να πεθανω αλλα δεν επεσα απο τα συννεφα. Κατα βαθος το περιμενα. 10 χρονια μαζι και ενα υπεροχο κοριτσακι που δεν φταιει σε τιποτα.

Και τωρα τι;;;;

Δεν ξερω καν εαν τον αγαπαω μετα απο ολα αυτα. Ζησαμε ενα τρελο σαββατοκυριακο, με πολυ κλαμα και απο τους δυο.

Να μου λεει οτι ειναι αρρωστος και καλυτερα που βρηκα αυτα που βρηκα για να σταματησει. Οτι θα παει σε γιατρο.

Μου ορκιστηκε στην ψυχη του πατερα του οτι αμα το ξανακανει θα πεσει απο το μπαλκονι να πεθανει.

Πως να τον πιστεψω;;; Πως να τον αγαπησω οπως παλια.

Δεν προκειται να μαθω ποτε με ποσες πηγε, δεν θα μου πει ποτε ολη την αληθεια.

Μια ζωη θα ειμαι καχυποπτη, πως μπορω να ζησω ετσι;;;

Δεν θελω να χωρισω αλλα δεν μπορω να ζω ετσι….

Ε.

Πηγή:www.eimaimama.gr

Μια μαμά με υπερβολές και υστερίες

Published 29 Σεπτεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

Mamas-Anger-Management-Hugging-Kids

Η Σωτηρία έχει δύο κορούλες, 9 ετών και 14 μηνων. Με την πρώτη της κόρη πάλευε συνέχεια να ξεφύγει από τις υπερβολές, τις υστερίες και τους φόβους της. Με τη δεύτερη ήταν πιο χαλαρή, ώσπου τελικά το μικρό αρρώστησε. Είναι τελικά η υπερβολή, η υστερία και η υπερβολική ανησυχία χαρακτηριστικό της Ελληνίδας μαμάς;

Μια μαμά με υπερβολές και υστερίες

μαμά Σωτηρία

Η αλήθεια είναι πως δεν γράφω απλά για να μοιραστώ μια ιστορία μαζί σας. Γράφω  κάποιους προβληματισμούς μου και κάποιες ανησυχίες μου, πρώτον γιατί ξέρω πως θα το διαβάσουν μανούλες που σίγουρα λίγο πολύ θα με καταλάβουν και δεύτερον  γιατί θέλω να πιστεύω πως δεν είμαι η μόνη που αισθάνεται έτσι. Ξέρω καλά πως οι «Ελληνίδες μαμάδες » είμαστε αν μη τι άλλο κάπως υπερβολικές και στα συναισθήματα αλλά και στη συμπεριφορά μας. Υπάρχουν όμως κάποια όρια που ξεπερνάμε; Αν ρωτάτε εμένα πιστεύω πως τα ξεπερνάω και κατά πολύ μάλιστα…

Είμαι 29 χρονών και έχω δύο κόρες. Η μία είναι 9 χρονών και η άλλη 14 μηνών. Όταν έκανα την πρώτη μου κόρη ήμουν αρκετά μικρή ώστε να καταφέρω να διαχειριστώ όλες αυτές τις αλλαγές που επρόκειτο να συμβούν στη ζωή μου, αρκετά μεγάλη όμως ώστε να μπορέσω να νοιώσω το υπέρτατο αυτό συναίσθημα της μητρότητας.

Από τη πρώτη κιόλας στιγμή που πήρα στην αγκαλιά μου τη μικρή μου πριγκίπισσα  ένοιωσα ανάμικτα συναισθήματα. Το να της  δώσω την αγάπη μου ήταν κάτι που ήξερα καλά. Το να της δώσω όμως τη φροντίδα που έπρεπε, ήταν άραγε κάτι που θα μπορούσα να  κάνω σωστά; Ποτέ δεν ένοιωσα μόνη, αυτό είναι αλήθεια. Πάντα είχα κοντά μου ανθρώπους που με αγαπούσαν και με φρόντιζαν, όπως ο άντρας μου και οι γονείς μου. Ήταν όμως αυτό αρκετό για να καταφέρω να μεγαλώσω σωστά το αγγελούδι μου; Και τότε άρχισα να αγχώνομαι.

Αν δεν έκανα κάτι σωστά; Αν πάθαινε κάτι το παιδί μου; Ούτε στη σκέψη δεν άντεχα. Άρχισα λοιπόν να γίνομαι υπερβολική και υπερπροστατευτική. Έβηξε το παιδί… κάτι έχει γρήγορα να πάμε στη γιατρό. Αυτή η κοκκινίλα τι είναι… μήπως να το πάμε στο νοσοκομείο να το δουν; Πολύ κλαίει σήμερα… να δεις κάτι το ενοχλεί σίγουρα. Και φυσικά δεν σταμάτησα εκεί. Αν πάθαινα κάτι εγώ; Τώρα πια δεν ήμουν μόνη είχα το παιδί μου που με είχε απόλυτη ανάγκη. Τί θα γίνει αν πάθω κάτι; Άρχισα να μπαίνω σε ένα κυκεώνα κακών σκέψεων που δεν με άφηναν να χαρώ τίποτα. Και η μικρή μου μεγάλωνε και μαζί της μεγάλωναν και οι ανησυχίες μου. Τώρα που θα πάει σχολείο αν κάποιος μου την πάρει; Αν πάθει κάτι κι εγώ δεν είμαι κοντά της; Αν αν αν αν! Ήξερα καλά πως όλο αυτό δεν έκανε καλό σε κανέναν. Κούραζα τους γύρω μου, κούραζα τον εαυτό μου μα πάνω από όλα κούραζα το παιδί μου.

Αποφάσισα λοιπόν να προσπαθήσω να αλλάξω. Να μην παίρνω τα πράγματα τόσο σοβαρά. Να ηρεμήσω και να χαλαρώσω. Και ομολογώ πως εν μέρει τα κατάφερα. Δυσκολεύτηκα πολύ, όμως πίεσα τον εαυτό μου ότι έτσι έπρεπε να γίνει. Για κάποια χρόνια είχα ηρεμήσει τελείως. Έδινα στα γεγονότα την έκταση που τους άξιζε και δεν παραλογιζόμουν σε σημείο να χάνω τον έλεγχο. Και τότε ήρθε στη ζωή μου η άλλη μεγάλη μου αγάπη. Η δεύτερη κόρη μου.

Ήμουν πλέον 29 χρονών αρκετά συνειδητοποιημένη, ώριμη και έμπειρη(;) ώστε να έχω πλέον τον έλεγχο της κατάστασης. Και ήταν αλήθεια. Πολλές φορές απορούσα κι εγώ η ίδια με τον εαυτό μου (πόσο μάλλον οι γύρω μου). Αντιμετώπιζα τις καταστάσεις με ψυχραιμία και ηρεμία και όχι με πανικό και υπερβολές. Ώσπου 9 μηνών η κόρη μου άρχισε να ανεβάζει πυρετό ανα τακτά χρονικά διαστήματα που στο τέλος αποδείχτηκαν ουρολοίμωξη. Και τότε όλες οι ανησυχίες μου βγήκαν και πάλι στην επιφάνεια. Όλα όσα πάλευα τόσο καιρό να καταπολεμήσω ήρθαν ξανά και αυτή τη φορά… « εις το τετράγωνο».

Η αλήθεια είναι πως προσπαθώ να ελέγχω τη συμπεριφορά μου ώστε να μην υπερβαίνει τα όρια. Κάποιες φορές τα καταφέρνω κάποιες άλλες πάλι όχι.

Θέλω να πιστεύω πως κάποια στιγμή θα είμαι ξανά σε θέση να «απορήσω» με τον εαυτό μου από το πόσο ψύχραιμα θα αντιμετωπίζω τα πράγματα. Κι αν πάλι δε τα καταφέρω δεν πειράζει… θα είμαι άλλη μία «Ελληνίδα μαμά» με τις υπερβολές και τις υστερίες της…..

 

Όλα του γάμου δύσκολα!

Published 28 Σεπτεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

ania_h_633_451

Το πρόβλημα μου ειναι ένα αλλα όχι τόσο απλό. Για αρχή να πω ότι με τον τώρα σύζυγο γνωριστήκαμε όταν πήγαινα στην τριτη λυκείου.. Με τα λίγα με τα πολλά εγώ έμεινα έγκυος και αποφασίσαμε να κρατήσουμε το μωρο μας. Άφησα λοιπόν το σχολείο, ξεκοψα και με τις φίλες μου τις συχνές βολτιτσες διότι έπρεπε να αφοσιωθώ στην οικογένεια μου. Κανενα πρόβλημα, το έκανα με μεγάλη μου χαρά γιατί αυτόν τον άνθρωπο τον αγάπησα.

Δυο μήνες αφού ανακαλύψαμε οτι ειμαι έγκυος είδα μηνύματα στο κινητό του από άλλη κοπέλα. Τρελάθηκα, νόμιζα ότι ειναι αστείο. Αυτή πολύ κοντινός μου άνθρωπος. Τελικά το έκανα γαργαρα γιατί σε αυτη την περίπτωση θα αναγκαζόμουν να χάσω το μωρο μου αφού οι γονείς μου σίγουρα θα μου ζητούσαν κάτι τετοιο. Ειπα χαλάλι, αυτό το μωρο είναι όλη μου η ζωή. Μετά από αυτό οι υπόλοιποι μήνες κύλησαν ήρεμα μέχρι περίπου που το μωρο μας είχε γίνει 3 μηνών. Εκεί άρχισαν οι καυγάδες στο σπίτι από μέρους του πάντα διότι ασχολούταν μονίμως με το λαπτοπ του και που χρόνος για εμάς. Ευτυχώς στην δουλειά του ήταν σωστός.

Λιγο καιρό αργότερα οι απλοί καυγάδες μετατράπηκαν σε καυγάδες με πολλές βρισιές και τις περισσότερες φορές και ξύλο… Δεν τόλμησα να μιλήσω σε κανέναν. Φτάσαμε μέσα του 2013 όπου και κατά λάθος βλέπω έναν άνθρωπο στην γειτονιά μου και μου μένει στο μυαλό. Σαν να άλλαξε κατι μέσα μου. Μετά από λίγο καιρό αρχίσαμε να επικοινωνούμε μέσω διαδικτύου και μερα με την ημέρα ένιωθα την ανάγκη να του μιλάω για να ξεφεύγω. Σταμάτησαν οι φασαρίες στο σπίτι αλλα η αδιαφορία ακόμη καλά κρατεί.

Εδώ και ενάμιση χρόνο επικοινωνώ με αυτόν τον άνθρωπο και έφτασα σε σημείο να σκεφτώ οτι βρήκα το άλλο μου μισό. Συμπληρώνει κάθε σκέψη κάθε φραση μου και με κάνει χαρούμενη χωρίς να κάνει σχεδόν τίποτα! Ο άνθρωπος αυτός λοιπόν ζει στο εξωτερικό! Τώρα που ήρθε συναντηθήκαμε και ήπιαμε ένα καφέ και μιλούσαμε για ώρες ολόκληρες. Δεν έκανε την παραμικρή κίνηση που θα με έφερνε σε δύσκολη θέση εν γνώσει της κατάστασης. Έχει φυγει εδώ και δύο βδομάδες από την πόλη που ζω και έχουμε μιλήσει κανα δυο φορές. Το θέμα ειναι οτι πλέον μετά από όσο καιρό εγώ νιώθω παγιδευμένη στο σπίτι μου αλλα παραμένω για το καλό του παιδιού μου. Ή έτσι νομίζω τουλάχιστον.

Μιλούσα τις προάλλες με την καλύτερη μου φίλη και της είπα ότι σε λίγο καιρό θα ζητήσω διαζύγιο. Το μόνο πράγμα που μου είπε ειναι οτι το μυαλό μου πετάει γιατί νομίζω οτι ειμαι ερωτευμένη με τον άλλον. Δεν ειναι έτσι όμως! Για ποσο καιρό θα ανεχτώ αυτή την κατάσταση εδώ μέσα; Με τον συγκεκριμένο άνθρωπο μπορεί να μην είμαστε ποτε μαζί. Δεν έχω σκοπό να διακινδυνευσω αυτήν την τύπου σταθερότητα που έχουμε για μια τρελα. Η φίλη μου όμως αυτό νομίζει οτι θα κάνω. Ο συζυγος μου παρα τις απειρες προσπάθειες μου ειναι σαν να μην υπάρχει στο σπίτι εκτος της δουλειας και του οικονομικού θέματος. Ειμαι μπερδεμένη και απογοητευμένη γιατί ξέχασα να ασχοληθώ με εμένα, να κάνω κατι!

Οποια γνώμη δεκτη! Σας παρακαλώ να δείξετε επιεικια! Δεν ειμαι άτομο που θα άφηνα κάποιον να εισβάλει στην ζωή μου αλλα αυτήν την φορά το έκανα και δεν το μετανιώνω!

Ευχαριστώ και συγγνώμη για την τόσο μεγάλη ιστορία μου.!

Πηγή:www.eimaimama.gr

Μετά απο μια μπόρα βγαίνει πάντα ήλιος! (το θαύμα του Άγιου Παϊσιου)

Published 6 Αυγούστου, 2015 by sofiaathanasiadou

neo

Στις 16 Σεπτεμβριου 2014 ηρθε στον κοσμο το τριτο μου παιδί ο γιος μου. Υστερα απο δυο υπεροχα κοριτσια ηρθε ο πριγκιπας μου! Ολα κυλουσανε τελεια γεννησα με καισαρικη και ηρθε επιτελους η μερα που πηγαμε σπιτι μας. Ζουσαμε υπεροχες οικογενειακες στιγμες ωσπου στις 16 Οκτωβρίου, δηλαδη την ημερα που εκλεινε ο μικρος μολις ενα μηνα, ξεκινησε ενας γολγοθας…

Το πρωι ενω ο μικρος κοιμοτανε στην κουνια του με ξυπναει ο αντρας μου και μου λεει οτι ο μικρος βογγιζει, του λεω τίποτα δεν θα ειναι, θα βλεπει καποιο ονειρο. Περναει η ωρα και δεν ξυπναει στο τρίωρο οπως παντα για να φαει… Kαταλαβαινω οτι κατι δεν παει καλα. Βαζω θερμομετρο 38! Φευγουμε για το νοσοκομειο -να σας πω οτι μενουμε σε επαρχια. Μόλις το βλεπουνε, το πρωτο πραγμα που ακουσαμε ηταν «Eισαγωγη!»

Eιπε η γιατρος «Eχω μπροστα μου ενα βρεφος που βογγιζει, μπορει να ειναι απο ουρολοιμωξη μεχρι σηψαιμια!«

Χασαμε τη γη κατω απο τα ποδια μας, γονατισα, εκλαιγα και πηρα τηλ. την παιδιατρο μας, προσπαθησε να με καθησυχάσει αλλα ματαια… Παμε στο δωματιο, ευτυχως μονοι μας, ξεκινανε εξονυχιστικες εξετασεις, μεχρι και υγρο απο τη σπονδυλική στήλη για τυχον μηνιγγίτιδα, τον ειχαν τρυπήσει δεν ξερω κι εγω ποσες φορες τα μικρα χερακια του για να του παρουν αιμα. Προς το παρον ολα βγαιναν φυσιολογιακα αλλα δεν σταματαγε να βογγιζει… Κανουμε μια ακτινογραφία θώρακα γιατι η γιατρός ειδε μια δυσκολια στην αναπνοή και έδειξε πνευμονια. Προς το παρον αυτο, περιμεναμε και αλλες εξετάσεις.

Του βαζανε συνεχεια μασκες, ηταν παντου καλωδιομενος. Εγω και ο αντρας μου ένα ράκος, δεν ξεραμε τι να περιμενουμε, κρεμομασταν απο τα χείλη τους. Εγω ημουν και λεχωνα, δεν σταματουσα λεπτο να κλαιω. Να τονίσω οτι από τις 12 το μεσημερι μεχρι και 11 το βραδυ του εκαναν συνεχομενα εξετάσεις.

Με πολλη δυσκολια περασε το βραδυ μας και ξημέρωσε η αλλη μερα. Ο μικρος ειχε συνεχως το οξυγονο με head box, ηταν τοσο μικρουλης που δεν φαινόταν μεσα στα καλωδια. Η επομενη μερα φαινοταν λιγο καλυτερη και λεω φαινοταν γιατι δυστυχως μας ξεγελασε ολους. Αρχισε να βελτιώνεται μεχρι που αφαίρεσαν το head box και ανεπνεε μονος του. Μεχρι το βραδυ ηταν η χαρα μας ομως. Τα μεσανυχτα άρχισε παλι να βογγιζει -πρέπει να σημειώσω οτι οι γιατροι δεν εφευγαν απο το δωματιο μας τον παρακολουθουσαν συνεχόμενα. Αντε παλι κλαματα, απελπισία, να μην μπορεις να μαζεψεις τα κομματια σου, γιατι δεν ξερεις που θα καταλήξει ολο αυτο, οι γιατροι να μην σου λενε ουτε ετσι ουτε αλλιως. Ο επιμελητής προσπαθησε πλεον για δευτερη φορα να μας δεχτουνε στη Θεσσαλονικη, την προηγουμενη μερα δεν μας δεχτηκαν γιατι ηταν η κατασταση αντιμετωπισιμη και στο δικο μας νοσοκομειο λεγανε.

Με χιλια ζορια και μετα απο πολλες προσπάθειες του επιμελητή και τον ευχαριστω παρα πολυ γι αυτο, μας δεχτηκαν στο Ιπποκρατειο νοσοκομείο Θεσσαλονίκης στην εντατικη νεογνών. Σε αυτη τη εντατικη δέχονται παιδια μεχρι 30 ημερών και επειδή ο μικρος ηταν 33 δεν τον δεχοντουσαν. Μετα απο 3 μερες στο δικο μας νοσοκομείο μου ανακοινώνει ο γιατρος στις 11 το βράδυ οτι φευγουμε Θεσσαλονίκη. Ολες αυτες τις μερες δεν εφευγα καθολου απο κοντα του, κοιμομουν διπλα του, δεν αφηνα κανεναν να μείνει εκει, μονο εγω! Εκεινη ομως τη μερα εκλαιγα πιο πολυ απο ολες, ένιωθα οτι κατι δεν παει καλα, εκλαιγα ασταμάτητα και το ένστικτό μου δυστυχως δεν με διέψευσε. Με την ανακοίνωση οτι φεύγουμε Θεσσαλονίκη τα εχασα, ο γιατρος προσπάθησε να με καθησυχάσει οτι πάει για καλύτερα αλλα εμένα δεν με έπεισε.

Φιλησα τον πρίγκιπα μου, του ψιθυρισα να μείνει δυνατός και οτι τον χρειάζομαι. Μου απαγόρευσαν να είμαι μέσα στο ασθενοφόρο και ετσι πηγα με τον άντρα μου με το αυτοκίνητο.

Φτασαμε λιγο μετα το ασθενοφόρο ανεβήκαμε στον 5ο όροφο, παθαμε σοκ, ολα αυστηροτατα, τελειως διαφορετικα απο οτι ειχαμε συνηθίσει, ολα ψυχρα και κρυα… Μας ειπανε να περιμενουμε. Μετα απο κανένα δεκάλεπτο μας φωνάζουνε μέσα. Γινότανε πανικος απο παιδια και θερμοκοιτιδες. Λιγα λογια, μεγαλος πονος.

Ελατε να δειτε το παδι, το διασωληνωσαμε, το εχουμε στην απομόνωση για να μην κολλήσουν τα αλλα μωρα. Εχει ενα σοβαρό μικροβιο. Η κατασταση ειναι σοβαρη, να ειστε προετοιμασμενοι για ολα!!!!

Τι ειπε; Εγω το εφερα για καλύτερα… Γιατι δεν μου ειπε κανεις ποσο σοβαρα ηταν το παιδι μου; Γιατι να το ζω αυτό; Σοκ, πολλα ερωτηματικα χωρις καμια απάντηση, ψυχικος θανατος!

Οταν τον ειδα δεν μπορω να σας περιγραψω τον πονο, ενιωσα οτι μου ξεριζωνανε τα σωθηκα.

Επισκεπτηριο 10 λεπτα, 12:00-14:00. Εγω που τον ειχα συνεχεια διπλα μου, του μιλουσα, τον φροντιζα, τον μεγαλωνα 9 μηνες, ερχεστε να μου πειτε να τον βλεπω 10 λεπτα τη μερα; Ημουν μια ζωντανη νεκρη, ο αντρας μου βραχος διπλα μου, επνιγε βουβα τον πονο του για να μου δίνει κουραγιο.

Μαζεύουμε τα κομματια μας και φεύγουμε σπίτι. Τα κοριτσια τα ειχε η μαμα μου, το δευτερο στήριγμα μου. Τι να κανω σπιτι, ολα τα πραγματα του εκει και άδεια, επεφτα και χτυπιομουνα στο κλαμα… Με παιρνει ο αντρας μου αγκαλιά και ξαπλωνουμε να κοιμηθουμε με το τηλεφωνο αγκαλια μηπως και μας πουνε τα δυσάρεστα. Η αναμονη μας σκοτωνε!

Την επομενη μερα δεν πηγαμε να τον δουμε, δεν άντεχα, ητανε αντίδραση… Πηραμε τηλεφωνο να μάθουμε, ηταν σταθερη η κατασταση. Ημασταν συνεχεια με τα τηλεφωνα στο χερι για να μαθαίνουμε τι γίνεται. Την μεθεπόμενη μερα πηγαμε, ηθελα να το δω, μολις φτάνουμε και λέμε το επίθετο έρχεται η γιατρος και λεει «Τωρα θα σας επαιρνα τηλέφωνο»

Μενω κοκαλο, λεω «Τι επαθε; πεθανε;» Γιατι μας ειπανε να ευχεστε να μην σας παρουμε τηλέφωνο.

-Οχι, ελατε μεσα θελω να σας μιλησω

Με κομμενη τη ανασα περιμενουμε τι θα ακουσουμε, δεν με κρατουσανε τα ποδια μου. Μας έβαλε να κάτσουμε και ακουμε «Η κατασταση επιδεινωθηκε, γεμισε υγρο στον πνευμονα, του εχουμε βαλει σωληνακι να τραβαει το υγρο, θα παρουμε και δειγμα απο το υγρο να το στειλουμε στο κεντο λοιμώξεων στην Αθηνα να δουμε ακριβως το μικρόβιο. Η κατασταση ειναι παρα πολυ ασχημη, γινονται και θαυματα!«

Τι αλλο να ακουσεις; Μολις μου ειπε οτι το παιδι μου μετραει ωρες, αν δεν βαλει ο θεος το χερι του!

«Θελουμε να του κανουμε αεροβαπτισμα» ειπαμε. Μπηκαμε με οσο κουραγιο μας ειχε μείνει και η νοσοκομα του εκανε το αεροβαπτισμα. Το ονομα του Δαβίδ! Το ειχαμε πει πριν γεννηθεί… Για αλλη μια φορα μαζευουμε και ξεκιναμε να φυγουμε με ενα αισθημα ότι ισως για τελευταια φορα βλεπαμε τον πριγκιπα μας ζωντανό. Μπαινουμε στο αμαξι και φευγοντας ηθελα να παω στο μοναστηρι του Αγιου Θεολογου στη Σουρωτη στον αγαπημενο μου προστάτη εδω και χρονια γεροντα (τωρα αγιος) Παΐσιο. Ηθελα παω στον ταφο του να προσευχηθω να βοηθήσει οπως παντα το κανει, οποτε τον χρειαζομαι, ειναι διπλα μου.

Μολις φτάνουμε, κλειστο το μοναστηρι. Πηραμε τηλεφωνο και μας ανοιξανε, πηγαμε, προσευχηθηκαμε, παρακαλεσαμε, τον ταξαμε, μας εδωσε λαδακι η μοναχη, θα κανανε και παράκληση οπως εκαναν και σε παρα πολλα μοναστηρια… Πρεπει να πω οτι οταν το μαθανε, προσευχηθηκαν πάρα πολλοι άνθρωποι και μου εφεραν οτι ειχαν απο λαδακια, φυλαχτα κ.α.

Φυγαμε και πηγαμε σπιτι. Εδω ξεκιναει το θαυμα του αγιουλη μας. Το απογευμα πηραμε τηλεφωνο να μαθουμε πως παει ο μικρος και ο γιατρος προς μεγάλη του έκπληξη μας λεει οτι η ακτινογραφια που βγαλανε το απογευμα ητανε καλυτερη απο το πρωι. Δεν δωσαμε και μεγαλη σημασια γιατι φοβηθηκαμε να χαρουμε. Να φανταστειτε οτι στο σπιτι ημασταν λες και ειχαμε κηδεια… Μαζευτηκανε ολοι οι συγγενεις, φιλοι, ρωτησαμε και στον παπα αν γινει το μοιραίο τι χρειάζεται να κάνουμε απο διαδικασίες. Μη σας φανεί παραλογο, αλλα ημασταν προετοιμασμενοι για το χειροτερο, επρεπε να ξερουμε. Δηλαδη ο αντρας μου με εναν συγγενη μας ρωτησαν, εγω ημουν φυτο.

Δεν θα σας κουρασω αλλο, θα σας πω οτι ο πριγκιπας μου καθε μερα που περνουσε γιναταν ολοενα και καλύτερα! Θελετε να μαθετε ακριβως τι ειχε; 3 διαφορετικα μικρόβια, σταφυλοκοκκο, σηψαιμια και ουρολοιμωξη! Ολα αυτα σε ενα τοσο δα πλασματακι. Ο αγιος εκανε το θαυμα του, οι γιατροι ακομα δεν πιστευουνε πως εζησε, ακομα απορούν οταν παμε… Δεν αφησε ουτε ιχνος πάνω του, εκτος απο μια πολυ μικρή τομη που ειχε το σωληνάκι στον πνευμονα.

Να εχουμε βαθιά πιστη, ο Θεος ειναι ενας και ειναι παντα διπλα σε ολους μας αρκει να πιστεψουμε. Θαυματα ζουμε καθημερινα, εγω τωρα δεν θα ειχα διπλα μου τον πρίγκιπα μου, αν δεν εκανε ο αγιος Παΐσιος το θαύμα του. Δεν ειμαι αχαριστη, οι γιατροι στο Ιπποκρατιο εξαιρετικοι ολοι τους, α” εθνική, μεγάλοι επιστήμονες. Αν δεν μας δεχοντουσαν εκεινη τη μερα, μαλλον δεν θα ζουσε τωρα . Συγνώμη αν σας κούρασα αλλα δεν μπορουσα να παραλείψω τιποτα.

μαμά Κική

Υ.Σ: Α! Ξεχασα να σας πω: το ονομα αυτου Δαβιδ – Παΐσιος!!!!

Πηγή: www.eimaimama.gr

«Πρέπει να έχω 4.300 στην τσέπη, αλλιώς θα γεννήσω στην μπανιέρα μου»: Η αληθινή ιστορία της Ιωάννας

Published 1 Αυγούστου, 2015 by sofiaathanasiadou

pregnant

Γυναίκα, στον όγδοο μήνα της εγκυμοσύνης, μόνη, ψάχνει μαιευτήριο… Η Ιωάννα, στρατιωτικός στο επάγγελμα, όπως και ο σύζυγός της, μας προσέγγισε με αφορμή το ρεπορτάζ για το κόστος του τοκετού στην Ελλάδα (δημοσιεύθηκε στο φύλλο της Κυριακής 7/9/14). «Δεν ξέρω εάν θα σας ενδιέφερε η εμπειρία μου», είπε δειλά. Και έπιασε να διηγείται μια ιστορία απόλυτης παράνοιας, παραλυτικής γραφειοκρατίας και εξωφρενικής διαφθοράς, μια ιστορία που φαίνεται ότι ζουν πολλές γυναίκες στην Ελλάδα σήμερα.

Η πρώτη της εγκυμοσύνη δεν είχε πάει καλά. Το έμβρυο χάθηκε στον τρίτο μήνα. Ο τότε γυναικολόγος της εργαζόταν σε δημόσιο μαιευτήριο, διατηρώντας παράλληλα και ιατρείο. «Μου έπαιρνε 60 ευρώ «μαύρα» σε κάθε δεύτερη επίσκεψη, ενώ το ιατρείο του δεν διέθετε ούτε υπέρηχο. Τελικά χρειάστηκε να κάνω απόξεση σε γνωστό μαιευτήριο δίνοντάς του 1.500 ευρώ «μαύρα», τα οποία θα μοιραζόταν όπως μου είπε με τη γιατρό που θα έκανε την ιστολογική εξέταση στο έμβρυο και τον γενετιστή».

Ηταν εύλογο στη δεύτερη εγκυμοσύνη να αλλάξει γιατρό. Επέλεξε κάποιον εξειδικευμένο στην αντιμετώπιση δύσκολων περιπτώσεων. Το ιατρείο του υπερσύγχρονο, ενώ η γραμματεία πάντα έκοβε αποδείξεις για την επίσκεψη (50 ευρώ, εκτός κι αν επρόκειτο για κάποιο μεγάλο υπέρηχο που η τιμή έφτανε τα 150 ευρώ).

Οταν έφτασε στον 7ο μήνα της κύησης, ο σύζυγός της ρώτησε τον γιατρό για το κόστος της γέννας. «Είναι νωρίς ακόμα» του απάντησε εκείνος. Οταν ήρθε η ώρα για τον τελευταίο μεγάλο υπέρηχο, γνωστό ως doppler, που έγινε στο μαιευτήριο που συνεργάζεται ο γιατρός (120 ευρώ), το ζευγάρι ρώτησε το λογιστήριο πόσο κοστίζει το δωμάτιο. «Εκεί διαπιστώσαμε ότι εμείς οι στρατιωτικοί θεωρούμαστε ανασφάλιστοι και έτσι δεν ισχύουν οι τιμές του ΕΟΠΥΥ». Ετσι, ένα τρίκλινο για φυσιολογικό τοκετό θα τους στοίχιζε 1.700 ευρώ χωρίς ΦΠΑ και για καισαρική 1.900 ευρώ χωρίς ΦΠΑ. «Ούτε σκέψη για να ρωτήσουμε για τις τιμές των δίκλινων», λέει η Ιωάννα.

Το μεγάλο ερώτημα παρέμενε: ποια θα ήταν η αμοιβή του γιατρού; Ο μαιευτήρας τους παρέπεμπε συνεχώς στη διευθύντρια του κέντρου του. «Δεν ασχολούμαι εγώ με τα οικονομικά», έλεγε. Κάποια στιγμή εντόπισαν τη συγκεκριμένη γυναίκα που τους ενημέρωσε ότι εφόσον θα μείνουν σε τρίκλινο η αμοιβή του γιατρού κυμαίνεται μεταξύ 2.000 με 2.500 ευρώ. Σε καλύτερο δωμάτιο, η τιμή θα ανέβαινε. Οταν το ζευγάρι είπαν ότι είναι στρατιωτικοί, με μισθό 1.000 ευρώ, εκείνη απάντησε: «Θα τον ρωτήσω εάν γίνεται να το αφήσει 1.800». Πράγματι, την επόμενη ημέρα, τους τηλεφώνησε η γραμματεία λέγοντας ότι ο γιατρός συμφώνησε για τα 1.800 ευρώ «αλλά με μικρότερη απόδειξη»…

«Με λίγα λόγια, χρειάζομαι 2.000 πάνω κάτω για το μαιευτήριο και 1.800 για τον γιατρό, “ψιλομαύρα”, και αν θέλω να κάνω και τις ιατρικές εξετάσεις του μωρού άλλα 300 και αν χρειαστώ και μαία άλλα 200, «μαύρα» κι αυτά. Δηλαδή από 4.300 και πάνω πρέπει να έχω στην τσέπη μου αλλιώς θα γεννήσω στην μπανιέρα μου». (Σ.Σ. Ούσα αξιωματικός της αεροπορίας δικαιούται 700 ευρώ για φυσιολογικό τοκετό και 1.000 ευρώ για καισαρική, ωστόσο η γραφειοκρατία του στρατού είναι τέτοια που ουδείς γνωρίζει πότε και εάν αυτά τα ποσά θα καταβληθούν). «Βρίσκομαι λοιπόν στα μέσα του όγδοου μήνα με ένα σωρό ερωτήματα. Να αλλάξω γυναικολόγο; Να αλλάξω μαιευτήριο; Ή να συνεχίσω εκεί και ποιος ξέρει πώς θα ζούμε με τον άντρα μου και το μωρό τους επόμενους μήνες;».

Πηγή:www.infokids.gr