μαμαδο-ιστορίες

All posts in the μαμαδο-ιστορίες category

Όταν τα χρώματα ξεθωριάζουν

Published Οκτώβριος 14, 2015 by sofiaathanasiadou

lowstress_family_new_590_b

Όταν αποφάσισα ότι η στιγμή ήταν κατάλληλη για να γευτώ τη Μητρότητα ήμουν ήδη 30 ετών…

Είχα τελειώσει τις σπουδές μου και είχα αποκατασταθεί επαγγελματικά. Ο «κόσμος» βρισκόταν στα χέρια μου και ήμουν πανέτοιμη να παίξω το ρόλο της ζωής μου… το ρόλο της «μητέρας». Γνώριζα πολύ καλά τις συνέπειες αυτής της απόφασης, που είχε ριζώσει για τα καλά στο μυαλό μου. Ήταν όλα τόσο καλά σχεδιασμένα, το πρώτο μου παιδί θα το έφερνα στη ζωή στα 31 μου και μετά από δυο χρόνια θα αποκτούσα και το δεύτερο. Δεν είχα προτιμήσεις για το φύλλο των παιδιών στόχευα όμως στον τέλειο συνδυασμό … ένα αγόρι και ένα κορίτσι.

Και οι προσπάθειες άρχισαν!!! Τους πρώτους μήνες η ψυχολογία μου στο ζενίθ, η αισιοδοξία μου αστείρευτη, τα όνειρα μου πολύχρωμα, οι μέρες περνούσαν γρήγορα γεμάτες σχέδια και στόχους άριστους , μα πάνω απ’ όλα εφικτούς! Καθώς όμως ο χρόνος περνούσε, μέσα μου, τα χρώματα άρχισαν να ξεθωριάζουν, ανασφάλεια σιγά-σιγά φώλιαζε στην ψυχή μου. Ένα συναίσθημα ξένο προς το χαρακτήρα μου άρχισε να με στοιχειώνει.
Ερωτήματα ατελείωτα
– πώς είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό σε μένα;
– τι έκανα λάθος;
– ποιες οι αμαρτίες που πλήρωνα;
Όταν η προσπάθεια πια για φυσική σύλληψη ξεπέρασε τις αντοχές μου, πήρα την απόφαση να περάσω στο επόμενο βήμα. Κανόνισα το πρώτο μου ραντεβού με τον γυναικολόγο. Την ημέρα που πέρασα την πόρτα του ιατρείου του – όχι για το ετήσιο τεστ Παπανικολάου – ήταν και η έναρξη του αγώνα μου, αγώνας που διήρκεσε 6 συνεχόμενα χρόνια.

Μετά από αρκετές εξετάσεις μου προτάθηκε να ξεκινήσω με την πιο απλή μέθοδο υποβοηθούμενης αναπαραγωγής, τη σπερματέγχυση. Το σοκ μεγάλο. Η τόσο οργανωμένη ζωή μου σε όλα τα επίπεδα άρχισε να καταρρέει μέρα με τη μέρα. Η ζωή μου που τώρα φάνταζε σαν κάστρο κατασκευασμένο από τραπουλόχαρτα έτοιμο να καταρρεύσει. Οι δυο πρώτες σπερματεγχύσεις απέβησαν άκαρπες. Στην Τρίτη όμως είχα την πρώτη μου εγκυμοσύνη που κατέληξε σε παλινδρόμηση του έμβρυο την 8η εβδομάδα της κύησης. Δεν στενοχωρήθηκα πολύ. Έτυχε είπα στον εαυτό μου και συνέχισα. Έκανα 10 στη σειρά μέχρι να πάρω την απόφαση να περάσω στο επόμενο βήμα. Έκανα λαπαροσκόπηση… στην οποία αφαιρέθηκε μια κύστη και ακολούθησε μια περίοδος θεραπείας 4 μηνών. Η περίοδος αυτή ήταν και η δυσκολότερη. Κλείστηκα στον εαυτό μου. Δε μπορούσα να κάνω κάποια προσπάθεια (αφού ο γιατρός μου είχε διακόψει την περίοδο) ενώ το μόνο που έμενε ήταν οι σκέψεις.

Σκέψεις που με τυραννούσαν καθημερινά
– θα τα καταφέρω άραγε κάποτε να γίνω μάνα;
– Τι νόημα θα έχει η ζωή μου χωρίς την παρουσία παιδιών
Κατηγορούσα καθημερινά τον εαυτό μου που καθυστέρησα τόσο τη σκέψη για παιδί, έπρεπε να το είχα κάνει όταν ήμουν νεότερη, όταν είχα μεγαλύτερες αντοχές. Η σχέση με τον άντρα μου παρουσίασε τα πρώτα σύννεφα. Παγωμένοι και οι δύο, δε συζητούσαμε, κλειστήκαμε ο καθένας στο δικό του κόσμο και οι συζητήσεις γύρω από το πρόβλημα της υπογονιμότητας ανύπαρκτες. Λες και δεν υπήρχε!!!
Και όταν το διάστημα των 4 μηνών τελείωσε – με βασανιστικό τρόπο – και η περίοδος μου επανήρθε αποφάσισα να κλείσω το επόμενο ραντεβού, με νέες ελπίδες, νέους στόχους, νέα προσπάθεια. Δεν πρόλαβα όμως. Από τις ειδήσεις έμαθα το απόγευμα της 16ης Ιουλίου του 2005 ότι ο γιατρός μου είχε ατύχημα στο οποίο έχασε τη ζωή του. Βρέθηκα στο «κενό» χωρίς να μπορώ να πιαστώ από πουθενά. Έκλαιγα αλλά δε θυμάμαι για ποιο λόγο ακριβώς. Για το χαμό ενός ανθρώπου που ήξερα 11 χρόνια ή για το άδοξο τέλος του επιστήμονα που είχα στηρίξει όλες τις ελπίδες μου για τη γέννηση του δικού μου παιδιού;

Δυο μέρες μετά μια φίλη, που είχε αποκτήσει με την πρώτη εξωσωματική δυο μωρά, με πήρε τηλέφωνο. Ήξερε. «Θα πας στο δικό μου γιατρό!… θα σου κλείσω εγώ το ραντεβού». Δεν είχα την επιλογή αλλά ούτε και τη δύναμη να αρνηθώ. Περισσότερο ένιωθα την ανάγκη να «πιαστώ» από κάπου, παρά να αντιδράσω ή να διαφωνήσω. Ο νέος γιατρός μου πρότεινε μια ακόμα σπερματέγχυση αφού μόλις είχα εγχειριστεί και αν αυτή δεν ήταν πετυχημένη, θα έκανα και εγώ την πρώτη μου εξωσωματική
Ξεκίνησα τη νέα προσπάθεια το Σεπτέμβριο του 2005 πεπεισμένη όμως για την αποτυχία! Για πρώτη φορά διαψεύστηκα. Το αποτέλεσμα της 14ης σπερματέγχυσης ήταν ΘΕΤΙΚΟ. Δεν το πίστευα, κανένας από τους δυο μας δεν τον πίστευε! Ο Θεός μας είχε λυπηθεί φανταστήκαμε. Η χαρά μου απερίγραπτη. Σιγά σιγά άρχισαν ξανά να χρωματίζονται τα όνειρα μου. Ούτε η μικρή αποκόλληση που εντοπίστηκε στον πρώτο υπέρηχο ήταν ικανή να σακιάσει την ευτυχία. Το μόνο που άκουγα εκείνη τη μέρα ήταν οι χτύποι της καρδιάς του παιδιού μου, του παιδιού που έπαιρνε σάρκα και οστά!

Όμως η χαρά κράτησε για 3,5 μόλις μήνες. Η αποκόλληση, έφερε το αίμα, το αίμα καλλιέργησε μικρόβιο που κόλλησε στο σάκο του μωρού και τον έσπασε με αποτέλεσμα να χαθούν πολύτιμα υγρά… «Πρέπει να το πάρουμε» ήταν τα λόγια του γιατρού που έγιναν μαχαίρια στη ψυχή μου. Κράτησα τη ψυχραιμία μου μέχρι να βγω από το ιατρείο εκείνη τη μέρα και ουσιαστικά δεν έκλαψα ποτέ για το χαμό αυτού του παιδιού. Εγκλώβισα τον πόνο μέσα μου. Δεν έχω νιώσει τόσο άδεια όσο ένιωσα την επόμενη μέρα βγαίνοντας από το χειρουργείο και μετά τη διακοπή της κύησης σιχαινόμουν το ίδιο μου το σώμα που δεν ήταν ικανό να προστατέψει ένα τόσο μικρό έμβρυο.

Και αυτή ήταν η αρχή της νέας μου περιπέτειας. Κατάθλιψη, κρίσεις πανικού με ταλαιπωρούσαν για ένα χρόνο, διάστημα στο οποίο η σκέψη και μόνο μιας νέας εγκυμοσύνης με κατατρόμαζε. Είχα πείσει τον εαυτό μου πλέον ότι δε θα τα κατάφερνα, προσπαθούσα να καταπνίξω τις λιγοστές ελπίδες μου και να ζήσω χωρίς ουτοπίες. Δέχτηκα να στηριχτώ ψυχολογικά από ειδικό προκειμένου να γλυτώσω από τις κρίσεις πανικού που γίνονταν όλο και πιο πολλές .
Οι κρίσεις εξαφανίστηκαν και μετά το χρόνο μόνη μου πλέον ζήτησα από το γιατρό μου να ξεκινήσει με τη πρώτη εξωσωματική. Η ψυχανάλυση δε κατάφερε να θάψει τις ελπίδες μου. Απλά με έκανε να δω τη ζωή από διαφορετική οπτική γωνία. Με έκανε πιο δυνατή, μου έμαθε ότι επιτυχία και αποτυχία είναι εμπειρίες που πρέπει να βιώνουμε στο πέρασμα μας από αυτόν τον κόσμο, αν θέλουμε να θεωρούμαστε φυσιολογικοί άνθρωποι.

Η πρώτη εξωσωματική έφερε θετικό αποτέλεσμα. Τρίδυμη κύηση διαπιστώθηκα στον πρώτο υπέρηχο που κατέληξε σε δίδυμη μετά από την 12η εβδομάδα. Φοβήθηκα αλλά δεν εγκατέλειψα την σκέψη ότι αυτή τη φορά θα βιώσω τη μητρότητα… Δεν άφησα τα αρνητικά συναισθήματα να καταπνίξουν τα θετικά.
Μετά από 7,5 μήνες, στις 25 Απριλίου του 2008 έφερα στον κόσμο τα δύο μωρά μου ένα αγόρι και ένα κορίτσι. Πρόωρα γεννημένα αλλά υγιέστατα. Η ζωή μου από τότε άλλαξε ριζικά. Έχει διαφορετικό νόημα. Όσο ζω δε θα πάψω να ευγνωμονώ τους ανθρώπους που στηθήκαν αρωγοί στην προσπάθεια μου
– τον άντρα μου, που ανέβηκε μαζί μου τον τόσο ανηφορικό δρόμο
– τον γιατρό μου, που πίστεψε στις δυνατότητες του οργανισμού μου και τον έκανε να λειτουργήσει άψογα κάτω από την πίεση μιας τεχνικής γονιμοποίησης
– την ψυχαναλύτρια μου που αγκάλιασε την πονεμένη μου ψυχή τόσο διακριτικά και με τόση ευαισθησία
– την οικογένεια μου που σιωπηρά υπέφερε δίπλα μου, στηρίζοντας με όχι μόνο ψυχολογικά αλλά και οικονομικά.

Στόχος πλέον της ζωής μου, εκτός της σωστής ανατροφής που θέλω να δώσω στα παιδιά που έφερα στον κόσμο, είναι να στηρίξω σε ψυχολογικό επίπεδο με οποιοδήποτε δυνατό τρόπο κάθε γυναίκα που είναι ή πρόκειται να μπει στο σκοτεινό και δύσβατο μονοπάτι που πέρασα και εγώ!!!Μπορεί οι δοκιμασίες να ήταν πολύ σκληρές, πολύ πιο δύσκολες από ό, τι φανταζόμουν. Ήταν όμως απαραίτητες. Μου διδάξαν ότι κάθε δοκιμασία είναι αυτή που σε φέρνει όλο και πιο κοντά στη πραγματοποίηση του ονείρου!!!

Πηγή:www.mitrotita.gr

Advertisements

Νιώθω ότι επέστρεψε το αγγελουδάκι που έχασα!

Published Οκτώβριος 14, 2015 by sofiaathanasiadou

moro_ypnos_590_b

Ειμαι η Χρυσα και περσι τον Φεβρουαριο ειχα γραψει για την απωλεια της κορουλας μου. Την εχασα απο προεκλαμψια στην 25η εβδομαδα κυησης. Ακομα ποναω και κλαιω για εκεινη. Τωρα πιστευω οτι επέστρεψε.

Μετα απο οχτω μηνες κραταω ενα θετικο τεστ εγκυμοσυνης.. Ατελειωτη χαρα μα και μεγαλος φοβος. Παιρνω τηλεφωνο τον καινουριο μου πια γιατρο και του λεω.. «ΕΙΜΑΙ ΕΓΚΥΟΣ«!!!!! Παω λοιπον να με δει και μου λεει οτι θελει πολλη προσοχη γιατι υπαρχουν πιθανοτητες για προεκλαμψια παλι!!! Δεν θα το αντεξω δευτερη φορα… Μου εδωσε σαλοσπιρ και μαγνησιο. Στην 13η εβδομαδα εκανα και περιδεση τραχηλου λογω ανεπαρκειας. Αγωνια και παλι… Ολα καλα λοιπον..

Λιγες εβδομαδες αργοτερα μαθαινω οτι εχω παλι κοριτσακι. Η εγκυμοσυνη τελεια.. Ουτε εμετους, ουτε τιποτα… Περναει ο καιρος αλλα το αγχος δεν φευγει με τιποτα!!!

Φτανω στην 32η εβδομαδα και μια μερα εχω 14 με 9 πιεση. Δεν ειναι υψηλη, αλλα φοβηθηκα. Πηρα λοιπον τον γιατρο και μου λεει «Θα σε βαλω στο μαιευτηριο για 3-4 μερες για παρακολουθηση και βλεπουμε..» Σκεφτομαι τουλαχιστον θα ειμαι σε καλα χερια.

Παω λοιπον και με βαζουν στον καρδιοτοκογραφο. Ολα καλα!!! Περνανε τρεις μερες και πιεση δεν ξανα εκανα. Μου λεει ο γιατρος «Θα κανουμε και σημερα nst και αυριο θα πας σπιτι σου!«

Ξεκιναμε λοιπον ολα μια χαρα.. Ξαφνικα ανεβαζει το μωρο 200 παλμους!!!! Τρελαθηκα.. Τι επαθε το μωρο μου;

Μου μετρανε την πιεση 16 με 10 παρακαλω.. Μου δινουν ενα χαπι τιποτα.. Ουτε το μωρο ηρεμει, ουτε εγω.. «Ετοιμαστε την για καισαρικη» ακουω.. Θα γεννησω σημερα;

«Δεν γινεται να το αφησουμε το μωρο σε πιεσμενο περιβαλλον ουτε εσενα» μου λεει ο γιατρος.

Η αληθεια ειναι οτι φοβηθηκα αρκετα!!! Δεν το περιμενα.

Ετσι λοιπον 21 Μαιου στις 11:25 το βραδυ βγηκε η μικρουλα μου 2 κιλα ακριβως.. Την κρατησα ενα λεπτο στην αγκαλια μου, της εδωσα ενα φιλακι και μου την πηραν κατευθειαν για θερμοκοιτιδα. Ευτυχως δεν ειχε κανενα προβλημα ουτε αναπνευστικο γιατι προλαβαμε και καναμε ενεσεις κορτιζονης προληπτικα. Εμεινε μεσα 23 μερες, αλλα τωρα πια εχουν περασει ολα και την εχω στην αγκαλια μου!!!!!

Το ονομα της θα ειναι Ελενη-Στυλιανη γιατι γεννηθηκε ανημερα του Κωσταντινου και Ελενης αλλα ειναι και το ονομα της πεθερας μου. Και Στυλιανη γιατι την εχω ταξει στον Αγιο Στυλιανο που ειναι ο προστατης των παιδιων.

Ευχαριστω πολυ τον γιατρο μου γιατι χαρη σε αυτον εφτασα εστω μεχρι εκει αλλα και τον Αγιο Στυλιανο που ακουσε της προσευχες μου!!!

Ειμαι μια μαμα με δυο παιδακια. Το ενα ειναι αγγελουδι στον ουρανο για να φυλαει την αδερφουλα της που την εχω στην αγκαλια μου. Τις αγαπαω και τις δυο το ιδιο!

μαμά Χρύσα

Πηγή:www.eimaimama.gr

Μην σαλτάρετε, λέμε!

Published Οκτώβριος 10, 2015 by sofiaathanasiadou

91b1b90c684fd8e5c2ec1b7418ca380f_L

Η Ελένη είναι μια μαμά που δεν… μασάει. Έπρεπε να προσέχει πολύ το τελευταίο διάστημα της εγκυμοσύνης της, λόγω αδυναμίας του ομφάλιου λώρου, έπρεπε να γεννήσει με προγραμματισμένη καισαρική και έπρεπε να αφήσει το μωρό της για μέρες στη θερμοκοιτίδα. Ώσπου ένα βράδυ δεν άντεξε άλλο και θεωρώντας ότι το παιδί της είναι καλά, πήγε και το… πήρε!

Μην σαλτάρετε, λέμε!

μαμά Ελένη

Καλησπέρα κορίτσια, σύζυγοι, σύντροφοι, κόρες, μα πάνω απ” όλα μανούλες.

Αποφάσισα να σας πω κι εγώ την ιστοριούλα μου με αφορμή ένα γεγονός που έγινε μόλις προχθές και κατάλαβα πως τελικά ο φόβος που μας κυριεύει είναι που μας κάνει κακό και όχι αυτά καθεαυτά τα γεγονότα.

Τον περασμένο Ιούνιο λοιπόν, μετά από μόλις 1 μήνα προσπαθειών, έκανα το πολυπόθητο οικιακό τεστάκι και ανακάλυψα πως ήμουν έγκυος. Καμιά ιδιαίτερη τρέλα δεν έπαθα γιατί ήρθε πολύ εύκολα το μωρό μου και όλοι το αντιμετωπίσαμε σαν κάτι πολύ φυσιολογικό. Περνώντας ο καιρός όμως που μεγάλωνε η κοιλίτσα και η ζυγαριά άρχισε να βαρηγκομάει…. κατάλαβα πως η ζωή μου θα αλλάξει ριζικά!!!

Επίσης άλλη μια αλλαγή ήταν ότι αφού είδα το φασολάκι μου στον υπέρηχο και άκουσα την καρδούλα του και ενώ ο γιατρός μου μου είχε επιτρέψει 5 τσιγάρα την ημέρα, εγώ το έκοψα εντελώς…. οπότε την «άκουσα» και μ” αυτό λιγουλάκι……..

Γύρω στον 3ο μήνα της εγκυμοσύνης μου (και αφού είχα κάνει όλες μου τις εξετάσεις και ήταν άψογες) είδα λίγο αιματάκι. Έτσι!! Ξαφνικά!!! Και χωρίς λόγο. ΟΚ λέω…. θα πάω στον γιατρό μου. Ο γιατρός μου όμως είχε πάει διακοπές…… και έτσι πήγα στο ΙΑΣΩ σ” έναν άσχετο γιατρό να με εξετάσει για να δει τι γίνεται…. Αποκόλληση μου λέει. Ξάπλα στο κρεββάτι για 15 μέρες και τα ξαναλές με τον γιατρό σου.

Παίρνω τηλ τον γιατρό μου, του το λέω και μου απαντάει πως πρέπει να κάτσω σίγουρα 10 μέρες στο κρεβάτι και να πάω να με δει μετά….

Εκεί τα χρειάστηκα. Δεν υπήρχε και καμιά γνωστή να μου πει μια καλή κουβέντα!!!! Όλες οι «φίλες» μου εξαφανισμένες……. ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΧΧ!!!!! Πόσα κατάλαβα σ” αυτήν την εγκυμοσύνη….

Τελοσπάντων…. περνάει αυτό, επιστρέφω και στη δουλειά μου και όλα κυλούσαν υπέροχα!!!

Η πιθανή μου ημερομηνία ήταν για 1η Απριλίου. Εγώ είχα κρατήσει πολλές μέρες άδειας κι έτσι 22 Δεκεμβρίου ήταν η τελευταία μέρα που πήγα για δουλειά. Και σκεφτόμουν…. «ουουουουου!!! Τέλεια!!! Θα προλάβω να ετοιμάσω το δωμάτιο….. θα ξεκουραστώ…… και θα υποδεχτώ φρέσκια και όμορφη το μωράκι μου……«. Το ξέρετε όμως αυτό που λένε πως όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο Θεός γελά;; Ε αυτό συνέβη….

5 Γενάρη πάω για το dopller (σε ειδικό γιατρό, για όσες δεν το “χετε κάνει) και μου λέει κατά γράμμα….. «Ελενάκι….. το μωρό είναι 1990 γρ. ενώ έπρεπε να είναι γύρω στο 1,5 κιλάκι….. όμως αυτό που με ανησυχεί είναι ότι ο λώρος του είναι αδύναμος«. ΚΟΚΑΛΩΣΑ!!!!

«Τι σημαίνει δλδ αυτό;«

«Ε ….. να….. το μωρό δεν θρέφεται πια σωστά και πρέπει να το παρακολουθούμε στενά…«.

Εγώ κορίτσια στον κόσμο μου!!!! Να μην καταλαβαίνω τι μου γίνεται!!! Συνέχεια τον ρώταγα…. «Δηλαδή,…….δηλαδή,……. δηλαδή,…….. ΔΗΛΑΔΗ;;;» Και κάποια στιγμή αυτός ο ευγενέστατος γιατρός που τον είχα χρυσοπληρώσει μου λέει «ΔΗΛΑΔΗ πρέπει να παρακολουθούμε το μωρό μέρα παρά μέρα, μην τυχόν και συμβεί το ανεπανόρθωτο«.

Ω ρε μάνα μουυυυυυυυυυυυ!!!!!!!! Κλάμα,κακό……. ο άντρας μου να μην ξέρει τι να με κάνει!!!!!!

Και εκεί που προσπαθούσε να με ηρεμήσει ο καημένος, ξαναβρίσκω λίγο την αυτοκυριαρχία μου και ρωτάω «εγώ τι μπορώ να κάνω για να βοηθήσω;» Κοιτάει λοπόν ο τύπος την καρτέλα μου με τα δεδομένα που είχα συμπληρώσει απ” την α” επιπέδου εξέταση και γυρνάει, παιδιά, κατακόκκινος και με αρχίζει σ’έναν εξάψαλμο…….

«ΚΑΚΟΥΡΓΑ, ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ 6 ΜΗΝΩΝ ΕΓΚΥΟΣ ΚΑΙ ΚΑΠΝΙΖΕΙΣ. ΑΥΤΟ ΦΤΑΙΕΙ ΠΟΥ ΤΟ ΕΠΑΘΕΣ ΑΥΤΟ!!! Ή ΝΑ ΣΤΟ ΠΩ ΠΙΟ ΑΠΛΑ, ΕΣΥ ΦΤΑΙΣ ΠΟΥ ΤΟ ΕΠΑΘΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΩΡΟ, ΓΙΑΤΙ ΚΑΠΝΙΖΕΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΣ!!!!!!!!!!» και άλλα κοσμητικά που δεν θέλω να μπω στην διαδικασία να τα θυμηθώ…… πήγε ο καλός μου να του απαντήσει και εγώ απλά τον τράβηξα και βγήκαμε έξω.

Να σας θυμησω ότι το κάπνισμα το είχα κόψει από 2 μηνών… (για σκεφτείτε να έκανα αυτά τα 5 που μου είχε επιτρέψει ο γιατρός μου, τι τύψεις θα με είχε κάνει να νιώσω αυτό το δίποδο ζώο…)

Να μην τα πολυλογώ, κάθε Δευτέρα- Τετάρτη και Παρασκευή πήγαινα στο ΙΑΣΩ για να με παρακολουθεί ο γιατρός μου και κάθε Τρίτη και Πέμπτη πήγαινα στον ηλίθιο (τυχαίνει να “ναι και απ” τους καλύτερους στη δουλειά του βλέπεις…) για να μετράμε το βάρος του μωρού (και κάθε φορά του σκάγαμε και 100€). Δεν βαριέσαι χαλάλι!!!! Ο γιατρός μου είχε πει. «Θέλω να μπεις στον 9ο, αλλά αν το μωρό χάσει έστω και 5 γραμμάρια, μπαίνεις για γέννα

Αυτό γινόταν επί 25 μέρες, ώσπου κάποια στιγμή μου λέει ο ηλίθιος (ναι…. έτσι θα τον λέω για να συνενοούμαστε) ότι έχω χάσει όλα τα αμνιακά υγρά και πρέπει να είμαι πολυυυυυυυυυυύ προσεκτική. Σε τι;; Έπρεπε να βάζω ξυπνητήρι το βράδυ κάθε 1 ώρα για να «ακούω» το μωρό. Αν δεν είχε κίνηση, σημαίνει πως πιέζεται χωρίς υγρά και θα “πρεπε να μπω να γεννήσω εκείνη τη στιγμή.

ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΤΕ ΓΙΑ ΤΙ ΠΙΕΣΗ ΜΙΛΑΜΕ;;;

Συνέχεια σκεφτόμουν «όσο εύκολα ήρθε, τόσο δύσκολη πορεία έχει«. Ξέρετε όμως τι με βοήθησε απ” την αποκόλληση μέχρι και την ημέρα που πήγα να γεννήσω; Σκεφτόμουν «Γαντζώσου από κάπου μωράκι μου και όταν βγεις θα τα περάσουμε ζάχαρη!!!!!!«

Και πέρναγε ο καιρός…..

Μια Πέμπτη λοιπόν, μετά από 7 εβδομάδες,  πάω στον ηλίθιο, μου κάνει τον υπέρηχο και μου λέει «περίμενε«, παει κάνει κάτι τηλεφωνήματα και μου λέει «είπε ο γιατρός σου να πας απ’το ΙΑΣΩ. Σε περιμένει«. Λέω στον άντρα μου, μωρε λες να γεννήσω απόψε; Μπαααααααα……ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΧΧ Παναγιά Κανάλα Μεγαλόχαρη!!!!!! Το τι αγωνία πέρασα!!!!!!!!!

Πάμε από κει, με βάζει και ο άλλος κάτω, μου μπήζει 2 ενέσεις (για τους πνεύμονες λέει) και μου λέει με πλήρη απάθεια κι αυτός….. «Η πίεσή σου ανεβαίνει αισθητά και απότομα, τα πόδια σου και τα χέρια σου είναι πολύ πρησμένα και δεν μ’αρέσει καθόλου αυτό! Τώρα το Σαββατοκύριακο θέλω να’χεις λίγο παραπάνω τον νου σου στο μωρό. Κάνε και κανένα μασαζάκι, κοιμήσου και λίγο παραπάνω, γιατί την Δευτέρα το μεσημεράκι θα’χεις γεννήσει με επισκληρίδιο και καισαρική«

ΟΡΙΣΤΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ;;;;

Βγαίνω έξω, τα λέω στον άντρα μου, τρέχουμε σπίτι, τα λέμε και στους δικούς μου (να “ναι καλά οι άνθρωποι, εικόνισμα πρέπει να τους κάνω τόσο που έτρεξαν, ανησύχησαν και βοήθησαν και μένα και για το μωρό) και λέμε 3 μέρες είναι θα περάσουν και θα “χουμε το μωρούλι μας στην αγκαλιά μας!!!!

Ας μην τα πολυλογώ άλλο….. πάω την Δευτέρα 28/2 πια (το κατανοείτε;),  το πρωί στις 8, με ετοίμασαν και 12.30 με πήρανε μέσα. Στις 13.35 άκουσα τον ωραιότερο ήχο του κόσμου. Το κλάμα της κορούλας μου. Και μετά ακούω μια μαία να λέει «έκλαψε με την 1η, είναι μια κούκλα, το βάρος της είναι 1990 γρ, βάλτε την λίγο πάνω στη μανούλα για να την τρέξουμε στη θερμοκιτίδα«.

«Ποια θερμοκοιτίδα;; Τι λέει η βλαμένη;; Τι είναι αυτό;; Αφού είπε ότι έκλαψε με την 1η!!!!!!  Μα τι λέει αυτή;; Χαζή είναι;;;» Κάποια στιγμή με πήρε χαμπάρι η μαία μου ότι κοίταζα περίεργα και μου λέει «Μην ανησυχείς, επειδή βγήκε αδυνατούλα θα την βάλουν για λίγες μέρες στη θερμοκοιτίδα«.

Άλλη στεναχώρια. Να φέρνουν τα μωρά στα δωμμάτια κι εγώ να πρέπει να πηγαίνω με τον ουρητήρα και τον ορό στην Εντατική αρχικά και μετά στην απλή παρακολούθηση για να την δω μισή ωρίτσα μόνο!!!! Πω πωωωωωω… Μιλάμε για μεγάλη φρίκη!!!!!

Έρχεται και η μέρα που είναι να βγω εγώ… Το μωρό στα 1960 γρ και ούτε συζήτηση να μου το δώσουν!!! Έπρεπε λέει να γίνει 2 κιλά ΝΤΑΝ για να την πάρω (μη χέσω μέσα το μετρικό σύστημα………..!!!!!!!)

Φαντάζεστε το βράδυ που γύρισα στο σπίτι; Χωρίς κοιλιά και χωρίς μωρό!!! Να κοιτάω την καλάθα που την είχαμε βάλει δίπλα στο κρεβάτι μας άδεια όλη νύχτα, να κοιτάω το δωμάτιό της και να μην είναι εκεί!! Και ξαφνικά κορίτσια πήρα ανάποδες!!!!!!!! Έφτιαξα καφέ (στις 3:30 τη νύχτα), ξύπνησα και τον άντρα μου και του λέω «πάμε στο μπαλκόνι. έχω φτιάξει καφέ. πάμε να κάνουμε ένα τσιγάρο, να πιούμε και λίγο καφέ και φύγαμε για ΙΑΣΩ. ΣΗΚΩ ΣΟΥ ΛΕΩΩΩΩΩΩΩ!!!!!!!» Ε τον κακομοίρη κι αυτόν τι πέρασε……

Σηκώνεται, κάνουμε ένα τσιγάρο (βάλσαμο το ρημάδι!!!!!) και ξεκινάμε για ΙΑΣΩ στις 4 τα ξημερώματα. Οι δικοί μου από πάνω τα “χασαν!!!! Μας άκουσαν και μας έπαιρναν στο κινητό. «Πού πάτε βρε τρελά μες στη νύχτα;«

«Μπαμπά, πάω να φέρω το μωρό μου σπίτι του«

«ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ»

Τότε κατάλαβα τι σημαίνει να “σαι γονιός!!!!

Γονιός είναι αυτός που δεν αφήνει το παιδί του μόνο του, ούτε όταν είναι 5 ημερών (όπως η δικιά μου), ούτε όταν είναι 27 χρονών (οπως είμαι εγώ)……

Πήγαμε όλοι μαζί, έστησα μια καβγαδάρα που θα με θυμούνται ακόμα νομίζω και Σάββατο πρωί πρωί την πήραμε την κούκλα μας στο σπίτι. 1990 γρ. Όσο ακριβώς γεννήθηκε. Ένα γατάκι στην αγκαλιά μου να με κοιτάει με τα τεράστια ματόνια της και να προσπαθεί να με πιάσει, αλλά απ’την αδυναμια να πέφτει κάτω το χεράκι της πριν καν καλά καλά σηκωθεί!!!! Δεν με πείραζε όμως!!!! Ήξερα ότι θα μεγαλώσει και θα’ναι μια χαρά!!!

Κορίτσια μου, μέλλουσες μανούλες μου που ίσως να “χετε κάτι παρόμοιο… ΗΞΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ 1Η ΣΤΙΓΜΗ ΚΑΙ ΠΡΙΝ ΑΚΟΜΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΟΛΛΗΣΗ ΠΩΣ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΩΡΟ ΗΡΘΕ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ!!!! ΚΙ ΕΓΩ ΕΠΡΕΠΕ ΑΠΛΑ ΝΑ ΤΗΝ ΚΟΥΒΑΛΗΣΩ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΜΗΝΕΣ….. ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΔΥΝΑΜΩΣΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΒΓΕΙ ΓΕΡΗ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!!!!!! ΑΣ ΒΓΗΚΕ ΜΙΚΡΟΥΛΑ….. ΜΟΛΙΣ 1990 ΓΡ ΚΑΙ 43 ΠΟΝΤΟΥΣ…… ΗΤΑΝ ΤΟ ΜΩΡΟ ΜΟΥ ΠΟΥ ΗΘΕΛΕ ΝΑ “ΡΘΕΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!!!!

Συμπέρασμα: Μην σαλτάρετε με ΚΑΝΕΝΑΝ γιατρό, ΟΤΙ κι αν σας λέει!!!!!!!!!! Μην σαλτάρετε όταν κάποιος σας πει ότι κάτι δεν πάει καλά με το μωρό…. Μην σαλτάρετε ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΑ!!!!!!!! Χαλαρά και όλα θα πάνε καλά ή τελοσπάντων… όλα θα πάνε όπως είναι γραφτό να πάνε!!!!

Φιλιά πολλά σε όλες σας και εύχομαι στις εγκυούλες ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ!!!!!!!!!!!!

(Συγνώμη που σας ζάλισα……. είμαι πολυλογού………. χιχιχιχιχιχχιχιχιχι!!!!!!!!)

Σύνδρομο Ανατάραξης Μωρού. Αυτή η μητέρα μοιράζεται την συγκλονιστική ιστορία του μωρού της.

Published Οκτώβριος 6, 2015 by sofiaathanasiadou

sindromo-anataraxis-morou

Έλενα Αλεξάνδρου

Η Amy Owen χώρισε από τον James Davis Jr, που ήταν ο σύζυγό της και αγαπημένος της από το σχολείο. Ο πατέρας μπορούσε να βλέπει το παιδί τους, ένα μωρό 8 μηνών, κάθε σαββατοκύριακο.

Στις 12 Αυγούστου, 2012, η μικρή Cheyenne δεν έλεγε να σταματήσει το κλάμα και σύμφωνα με τον James, απλά την ‘ταρακούνησε’ λίγο. Προηγουμένως είχε προσπαθήσει να το αποκρύψει, αλλά παραδέχτηκε πως την ταρακούνησε δυνατά.

Το κρανίο του μωρού είχε κατάγματα και ο εγκέφαλός της αιμορραγούσε. Ο πατέρας καταδικάστηκε σε 20 χρόνια φυλακή, που μειώθηκαν σε 10 χρόνια και αφέθηκε ελεύθερος μετά από 5 χρόνια υπό επιτήρηση.

sindromo-anataraxis-morou2

sindromo-anataraxis-morou1

Καμιά τιμωρία στον κόσμο δεν μπορεί να επανορθώσει το κακό που της έκανε. Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς πως ένας γονιός μπορεί να είναι τόσο αδιάφορος για την ευημερία του μωρού του, αλλά δυστυχώς συμβαίνει.

Σύμφωνα με το νοσοκομείο Mayo Clinic, ‘το σύνδρομο ανατάραξης του μωρού, καταστρέφει τα κύτταρα του εγκεφάλου του μωρού και εμποδίζει τον εγκέφαλό του από το να πάρει αρκετό οξυγόνο. Είναι μια μορφή κακοποίησης που έχει σαν αποτέλεσμα τη μόνιμη βλάβη του εγκεφάλου ή τον θάνατο.’

Η μόνη πρόληψη για το σύνδρομο αυτό είναι να είναι ο γονιός υπεύθυνος. Το Mayo Clinic συμβουλεύει, ‘Τίποτα δεν δικαιολογεί το να ταρακουνήσει κάποιος ένα μωρό. Χρειάζονται μόνο μερικά δευτερόλεπτα για να προκληθούν ανεπανόρθωτες ζημιές. Αν έχετε συναισθηματικά προβλήματα ή στρες επειδή είστε γονείς απευθυνθείτε σε ειδικούς. Ο παιδίατρός σας μπορεί να σας παραπέμψει στον σωστό σύμβουλο.’

Προειδοποίηση: Οι φωτογραφίες παρακάτω μπορεί να αναστατώσουν κάποιους που θα τις δουν.

Μετά τον χωρισμό των γονιών της η μικρή Cheyenne περνούσε  τα σαββατοκύριακα  με τον πατέρα της. Όταν αυτή ήταν 8 μηνών, ο πατέρας της την κούνησε δυνατά γιατί δεν άντεχε το συνεχές κλάμα της.

sindromo-anataraxis-morou6

sindromo-anataraxis-morou3

sindromo-anataraxis-morou4

sindromo-anataraxis-morou5

‘Άφησα το χαρούμενο μωρό μου στον πατέρα της για την νύχτα. Μιάμιση ώρα αργότερα ένα τηλεφώνημα μου άλλαξε την ζωή για πάντα. Το γλυκό μωρό μου δεν ανέπνεε. Η καρδούλα του είχε σταματήσει  και την μετέφεραν με ελικόπτερο στο νοσοκομείο Greenville Memorial’ είπε αργότερα η μητέρα.

‘ Δεν ξέρω πως κατάφερα να φτάσω στο σπίτι του πατέρα της ακριβώς πριν την μεταφέρουν. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την εικόνα του άψυχου κορμιού της που το μετέφεραν στο ελικόπτερο. Θυμάμαι ότι της κρατούσα το χέρι και την γέμισα φιλιά έξω από το χειρουργείο γιατί πίστευα πως δεν θα την ξαναδώ ζωντανή ξανά.’

‘ Έκλαιγα τρέμοντας και παρακαλούσα τον Θεό να την σώσει και  να πάρει εμένα στην θέση της. Ήμουν δίπλα στο κρεβάτι της και την έβλεπα, το πόδι της μαύρο από αιμάτωμα,πρησμένη,  γεμάτη ορούς και επιδέσμους όταν η αστυνομία μου τηλεφώνησε και μου είπε ότι ο James ομολόγησε ότι την ταρακούνησε.’

‘ Ο άνδρας που είχα αγαπήσει, η σχολική μου αγάπη, ο άνδρας που γνώρισα και μοιράστηκα την ζωή μου για 10 ολόκληρα χρόνια, έκανε κάτι τέτοιο στην κόρη ΜΑΣ. Όλος ο κόσμος γύρω μου κατέρρευσε.’

Αφαίρεσαν τον μισό εγκέφαλο  της Cheyenne. Για αρκετό καιρό τα πράγματα φαίνονταν άσχημα. Το μικρό παιδί υπέστη πολλά χειρουργεία αλλά η μαμά της την θεωρεί ένα μωρό-θαύμα.

Τρία χρόνια αργότερα, η Cheyenne είναι πολύ καλά. Αν και δυσκολεύεται σε κάποια καθημερινά πράγματα και το αριστερό της πόδι είναι αδύναμο, τα πάει καλά.

sindromo-anataraxis-morou8

sindromo-anataraxis-morou7

Ωστόσο, η μητέρα της προειδοποιεί τους γονείς για αυτού του είδους την παιδική κακοποίηση.

Αρκούν μόνο λίγα δευτερόλεπτα για να αλλάξουν τα πράγματα για πάντα. Λίγα λεπτά απόγνωσης και θυμού μπορούν να προκαλέσουν αυτό που δεν μπορεί κανείς να σκεφτεί. Είχα ακούσει για αυτό το σύνδρομο, και έλεγα ότι δεν θα συμβεί αυτό ποτέ σε μένα. Αλλά να που συνέβη. Συμβαίνει πολύ συχνότερα από ότι είχα φανταστεί και αυτό πρέπει να γίνει γνωστό’

‘Η Cheyenne είναι ένα δυνατό μικρό κορίτσι και κάνει να φαίνεται η όλη διαδικασία εύκολη αλλά στην πραγματικότητα, τα περισσότερα μωρά δεν έχουν καν την ευκαιρία να προσπαθήσουν να γίνουν καλά. Έτσι θυμηθείτε ότι όταν το παιδί σας ουρλιάζει και τίποτα δεν το κάνει να σταματήσει, αφήστε το κάτω και απομακρυνθείτε από κοντά του. Το τονίζω αυτό όσο μπορώ. Και ειλικρινά προσέχετε με ποιόν αφήνετε τα παιδιά σας.’

Πείτε και σε άλλους για τους κινδύνους από αυτό το σύνδρομο, για να το γνωρίζουν!

πηγή: www.tilestwra.com

Διαβάστηκε εδώ:www.mommyandthecity.gr

Χωρίς μωρό…

Published Οκτώβριος 6, 2015 by sofiaathanasiadou

baby_angel

Θα ξεκινησω την ιστορια μου με αισιοδοξια καθως εχω μια αξιολατρευτη κορουλα και στηριγμα μου τον υπεροχο αντρα μου.

Πριν 26 μερες γεννησα το δευτερο παιδακι μου και μετα απο 1 ωρα και 45 λεπτα το εχασα.Δεν υπαρχουν λογια για μια μανα να χανει το παιδι της, εστω και αν δεν το γνωρισε ποτε, αλλα πως δεν το γνωρισε; 9 μηνες στην κοιλια μου ενα ζωηρο παιδακι… Θεε μου!!

Θα σας τα πω απο την αρχη μηπως και ελαφρυνει λιγο η καρδια μου, γιατι ολοι περιμενουν να ειμαι δυνατη και μου λενε οτι η ζωη ειναι μπροστα μου, μικρη ειμαι, θα κανω αλλο… Λογια παρηγοριας που ομως δεν παρηγορουν καθολου… Τουλαχιστον οχι ακομα!

Ειχα μια εγκυμοσυνη πολυ καλη με εμετους μεχρι τον 4ο αλλα κατα τα αλλα ολα καλα. Μεχρι τον 9ο σηκωνα την μικρη μου, δουλευα, ειχα τρελη ενεργεια σαν να μην ημουν εγκυος. Μεχρι που πηγα να γεννησω! Εφτασα στο νοσοκομειο με διαστολη 7 και δεν προλαβαινα ουτε να ξεντυθω. Σε μιση ωρα η διαστολη 10, εγω μαθημενη απο τους πονους της πρωτης μου γεννας (γεννησα με φυσιολογικο τοκετο χωρις επισκληριδιο και βεντουζα το πρωτο μου παιδακι), σκεφτομουν οτι ειμαι τυχερη που θα γεννησω τοσο ευκολα! Που να “ξερα!

Ο μικρος ηταν πολυ ψηλα δεμενος με τον λωρο παντου αρχισε να χανει παλμους, με ετοιμασανε για καισαρικη, αλλα επανηλθαν οι παλμοι του και συνεχισαμε κανονικα. Εκεινη την ωρα ηρθε και ο γιατρος μου και ενω ο γιατρος της εφημεριας ελεγε για καισαρικη, ο δικος μου επεμενε για φυσιολογικο τοκετο. Μετα απο 2 ωρες και ενω δεν κατεβαινε ακομη ο μικρος, μου βαλανε βεντουζα, με πατουσαν απο πανω οι μαιες και εγω να σπρωχνω… Τελικα γεννηθηκε το παιδακι μου στις 9 και 15, αλλα δεν εκλαψε. Του δωσανε οξυγονο, τρεχανε ολοι για να τον πανε στην νεογνολογικη, οπου και ακουσα το κλαμα του. Ενα δυνατο κλαμα, Θεε μου!!

Εγω εμεινα στην αιθουσα μεχρι να με ραψουν γιατι ειχα διαλυθει απο κατω πραγματικα… Μετα απο δυο ωρες μονη μου και να προσπαθω να μαθω τι κανει το παιδι μου, βαλανε τον αντρα μου μεσα και μου ειπε οτι ειναι σε μηχανικη υποστηριξη, αλλα ειναι καλα. Τωρα που το σκεφτομαι ολοι ηταν με σκυφτα κεφαλια και κανεις δεν μου ειπε «Να σου ζησει!», αλλα εκεινη την ωρα δεν καταλαβαινα… Αφου με πηγαν στο κρεβατι μου να παρακαλαω ολο το βραδυ τον αντρα μου να παει να δει τι κανει το μωρο και μου ελεγε «Αστο το πρωι!» και να σκεφτομαι οτι αφου δεν μας ειπανε κατι κακο αρα το μωρο ειναι σταθερο…

Παρακαλουσα τον Αη Γιωργη ολο το βραδυ να ειναι καλα το παιδακι μου…

Τελικα στις 7 το πρωι λεω στον αντρα μου «Σηκω πηγαινε στο παιδι και μαθε τι γινεται» Εκανε πως πηγε μια βολτα και ηρθε με ματια δακρυσμενα να μου πει οτι το παιδακι μου ειχε φυγει απο το προηγουμενο βραδυ 11 η ωρα. Δεν προλαβα ουτε να το παρω μια αγκαλια, εφυγε το παιδακι μου μονο του, το ειδα μονο στην γεννα… Ηταν ενα αγγελακι μελαχροινο με μαλλακια σαν την αδερφουλα του 4300 και 52,5 ποντους ολοκληρο παιδακι…

Δεν φωναξα, δεν ειπα γιατι, δεν εβρισα κανενα, οταν ο πονος ειναι τοσο μεγαλος δεν σου μαλακωνει τιποτα την καρδια, ουτε βρισιες, ουτε καταρες… Θελω το παιδι μου αλλα δεν μπορω να το εχω… Το μυαλο μου ειναι συνεχεια εκει στο προσωπακι του, στο κορμακι του, δεν αντεχεται ο πονος που νιωθω… Αλλα εχω ενα ακομη παιδακι που με χρειαζεται χαμογελαστη και ηρεμη και εναν αντρα που χωρις αυτον δεν θα αντεχα κανεναν πονο… Ειναι το στηριγμα μου και η ζωη μου αυτος και η κορη μου! Ισως αν ειχα κανει καισαρικη να ειχα μαζι μου το παιδακι μου αλλα ποιος ξερει, ουτε οι γιατροι ξερουν, ουτε ειχε το κουραγιο ο αντρας μου να το ψαξει… Εγω το ειχα, ηθελα να μαθω γιατι εφυγε το παιδι μου αλλα σεβαστηκα τον αντρα μου…

Για αυτο, μανουλες μου, καισαρικη ή φυσιολογικος τοκετος, το θεμα ειναι γερο μωρακι, ολα τα αλλα δεν μπορω ουτε να τα ακουω… Μπορει να σας τα ειπα ολα μαζι και μπερδεμενα αλλα ακομη δεν ξεκαθαρισαν μεσα μου…

Να ειστε καλα

μια μανουλα πληγωμενη

Πηγή:www.eimaimama.gr

Θεραπεία μέσω του θηλασμού: Η ιστορία μιας σεξουαλικά κακοποιημένης γυναίκας

Published Οκτώβριος 5, 2015 by sofiaathanasiadou

thilasmos

Γράφει:

της Nikki Patrick

Μεγάλωσα σε μια οικογένεια όπου το σώμα μου δεν μου ανήκε. Από πολύ μικρή ηλικία με χρησιμοποιούσαν και με κακοποιούσαν με φριχτούς τρόπους, οι οποίοι θα έκαναν τους περισσότερους να ανατριχιάσουν αν τους άκουγαν. Με κακοποιούσε φυσικά και σεξουαλικά ο πρώτος άνθρωπος στο οποίο θα έπρεπε να έχω εμπιστοσύνη και να βρίσκω ανακούφιση, ο πατέρας μου.

Δεν είναι εύκολο να μιλήσω γι’ αυτό, αλλά ελπίζω ότι μέσα από την ιστορία μου για την σεξουαλική κακοποίηση και την επίδρασή της στο θηλασμό του παιδιού μου, κάθε γυναίκα με παρόμοια εμπειρία μπορεί να βρει δύναμη, κατανόηση και ανακούφιση.

Το να μεγαλώνεις μέσα σε περιβάλλον σεξουαλικής κακοποίησης σε διδάσκει πολλά πράγματα σε σχέση με το σώμα σου. Ότι είναι βρώμικο. Ότι πρόκειται για αντικείμενο. Ότι προορίζεται για να το χρησιμοποιούν άλλοι. Ότι δεν είναι στον έλεγχό σου. Τα στήθη μου έγιναν αντικείμενο απάνθρωπων βασανιστηρίων, καθαρά σεξουαλικών και τίποτα άλλο.

Στην ηλικία των 18 ετών, σηκώθηκα στα πόδια μου, βρήκα την φωνή μου και δεν κοίταξα ποτέ ξανά πίσω μου. Δεν έχω ξαναδεί τον «πατέρα» μου ποτέ και ούτε πρόκειται. Ο δρόμος προς τη μητρότητα είχε πολλά εμπόδια, αλλά τα κατάφερα.

Όταν κατάλαβα ότι ήμουν έγκυος στην κόρη μου, ο θηλασμός μου φαινόταν το πιο μακρινό πράγμα στο χώρο των δυνατοτήτων μου. Ήταν αδύνατο να φανταστώ το παιδί μου να τρέφεται από το στήθος μου, το οποίο θεωρούσα βρώμικο γιατί αυτό είχα μάθει να πιστεύω. Επίσης, η ιδέα ότι κάποιος μπορεί να είχε την απαίτηση όποτε ήθελε να έχει πρόσβαση σ’ αυτό το ιδιαίτερο σημείο του σώματός μου, με έστελνε πίσω στην ηλικία των 8 ετών όπου δεν μπορούσα να πω όχι. Η ιδέα με τρομοκρατούσε και αποφάσισα ότι η φόρμουλα ήταν η καλύτερη επιλογή για μένα.

Συζήτησα τους προβληματισμούς μου με την γυναικολόγο μου, η οποία βασικά με απαξίωσε. Φάνηκε ότι αισθάνθηκε πολύ άβολα, είμαι σίγουρη ότι η ιστορία ενός σεξουαλικά κακοποιημένου παιδιού μπορεί να κάνει τον καθένα να αισθανθεί πολύ άβολα. Μου είπε το γνωστό «το στήθος είναι το καλύτερο» και ότι ήλπιζε ότι «θα τοποθετούσα στο παρελθόν τις ανασφάλειές μου, για το καλό του μωρού μου». Λες και αυτό ήταν κάτι εύκολο….

Σιγά – σιγά ξεκίνησα να ανοίγομαι σε άλλες γυναίκες, αυτές που είχαν τις ίδιες εμπειρίες και κάποιες που ήταν ήδη μητέρες. Βρήκα μια κοινωνία κατανόησης. Οι φόβοι και οι ανησυχίες μου ακούγονταν, είχαν υπόσταση και σε κάποιες περιπτώσεις, μοιράζονταν σε άλλες γυναίκες.

Καθώς πλησίαζε η μέρα του τοκετού, βίωνα μια μεγάλη γκάμα συναισθημάτων. Άρχισα να σκέφτομαι όλο και περισσότερο την ιδέα μήπως τελικά να προσπαθούσα να την θηλάσω. Προσπάθησα να ανασυγκροτήσω τις σκέψεις μου και να αγνοήσω την φωνή μέσα μου που μου έλεγε «όχι». Δεν τα κατάφερα. Όταν πήγα πια να γεννήσω, το σχέδιο μου ήταν να χρησιμοποιήσω την φόρμουλα και ήμουν απολύτως ικανοποιημένη με αυτή την επιλογή.

Η Grace γεννήθηκε μέσα στην νύχτα, μετά από έναν μακρύ και δύσκολο τοκετό. Ήμουν εξουθενωμένη. Έβαλαν το κορμάκι της επάνω μου και κάτι απίστευτο συνέβη. Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψω την στιγμή εκείνη όπως της αξίζει.  Και κανείς στο δωμάτιο δεν καταλάβαινε τι συνέβαινε, εκτός από εμένα, και είμαι ευγνώμων γι’ αυτό. Άρχισε να ψάχνει και να σέρνεται προς το στήθος μου. Το στόμα της ήταν ανοιχτό και έτοιμο και η καρδιά μου άρχισε να την δέχεται. Ήταν έτοιμη να πιάσει το στήθος μου και κανένα σημείο της ύπαρξής μου δεν ήθελε να την σταματήσει. Η γλυκιά μου κόρη έπιασε το στήθος, με κοίταξε βαθιά στα μάτια και έκλεισε πληγές που ήταν μέρος της ύπαρξής μου για 29 χρόνια.

Δεν ήταν πάντα εύκολο, είχα άγχος και αναδρομές στο παρελθόν, ειδικά αργά τη νύχτα, τότε που συνέβαινε η περισσότερη κακοποίηση. Έπρεπε να είμαι πολύ ευγενική με τον εαυτό μου και με το μωρό. Έμαθα να ισορροπώ τις ανάγκες και των δυο μας. Υπήρξαν στιγμές που έπρεπε να περιμένει για λίγο, καθώς προσπαθούσα να επαναφέρω τον εαυτό μου πίσω στη στιγμή. Χάιδευα τα μικρά της ποδαράκια ή μύριζα τα μαλλιά της για να θυμίσω στον εαυτό μου ότι αυτή είναι η κόρη μου, όχι το παρελθόν μου.

18 μήνες μετά, την θηλάζω ακόμα. Και ετοιμάζομαι να ξεκινήσω και πάλι το ταξίδι του θηλασμού, αυτή την φορά με τον γιο μου, που τον περιμένω τον Ιανουάριο. Κατά κάποιο τρόπο αυτό το ταξίδι μου φαίνεται πιο δύσκολο, μάλλον επειδή ξέρω ότι είναι αγόρι. Αλλά η εμπειρία μου λέει ότι εγώ θα είμαι εντάξει και ότι εκείνος θα βρει τον δικό του τρόπο να ηρεμήσει την ψυχή μου.

Ελπίδα μου καθώς μοιράζομαι την ιστορία μου είναι ότι κάποια άλλη γυναίκα με παρόμοια εμπειρία θα την διαβάσει και θα ταυτιστεί. Δεν είσαι μόνη, τα αισθήματά σου είναι βάσιμα και έχεις επιλογές. Ο θηλασμός μου επέτρεψε να δω το σώμα μου κάτω από ένα τελείως διαφορετικό φως. Δεν είναι βρώμικο, αηδιαστικό ή ιδιοκτησία κάποιου. Είναι καταπληκτικό, ικανό να συντηρήσει την ζωή και πανέμορφο. Επίσης είναι δικό μου, όπως και το στήθος μου. Ο θηλασμός ήταν μια επιλογή που έκανα, όχι ακριβώς με την θέλησή μου, αλλά επιλογή. Η ανάκτηση της δύναμης του σώματός μου ήταν το πιο καταπληκτικό κομμάτι του θηλασμού για μένα.

Μετάφραση: Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

Το διαβάσαμε στο: http://www.thebadassbreastfeeder.com/healing-through-breastfeeding-a-sexual-abuse-survivor/

Η Βίκυ Φαρδογιάννη είναι πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC και εργάζεται στο χώρο του θηλασμού για περισσότερο από δέκα χρόνια.

Θα την βρείτε στο thilasmos.com

Τρέμω τη στιγμή που θα με ρωτήσει για τον πατέρα του…

Published Οκτώβριος 3, 2015 by sofiaathanasiadou

megalonontas-agori-590_b

Ειναι η πρώτη φορα που γραφω και γενικα που μιλαω τοσο ανοιχτα για το συγκεκριμένο θεμα. Ας τα παρουμε απο την αρχη λοιπον.

Με τον Δημητρη, τον αντρα μου, γνωριστηκαμε τυχαια και μπορω να πω οτι ερωτευτηκαμε αμεσως. Απο τον πρωτο χρονο που ημασταν μαζι, λεγαμε οτι θα θελαμε καποια στιγμη να παντρευτουμε, να κανουμε και παιδακι οσο ημασταν μικροι, να το χαρουμε οπως πρεπει. Τα σχεδια τα καναμε για αρκετα χρονια αργοτερα, γιατι οπως καταλαβαινετε στα 18 τα δικα μου και στα 23 τα δικα του χρονια, ηταν πολυ νωρις για κατι τετοιο. Και εδω ταιριαζει απολυτα η παροιμια “οταν ο ανθρωπος κανει σχεδια, ο Θεος γελαει”.

Για να μην τα πολυλογω, ημασταν υπεροχα μαζι.

Μετα απο 2 χρονια σχεσης ειχα καποιες μερες καθυστερηση. Δεν καταλαβαμε αμεσω τι συνεβαινε γιατι γενικα δεν ειχα στανταρ κυκλο. Αφου περασε ενας μηνας και δεν εγινε τιποτα, αρχισα να σκεφτομαι μηπως συμβαινει κατι αλλο. Και επιβεβαιωθηκα κανοντας δυο τεστ εγκυμοσυνης, τα οποια φυσικα βγηκαν θετικα. Στην αρχη σοκαριστηκαμε και οι δυο. Ημουν 19 μισο και νομιζα οτι μου ηρθε ο ουρανος στο κεφαλι.

Εννοειται πως το κρατησαμε το μωρακι μας.

Μετα το σοκ ημασταν πολυ χαρουμενοι. Καναμε σχεδια για βολτες με το γιο μας και για μια ζωη υπεροχη. Ψαχναμε για ονομα και μεχρι που γεννηθηκε το μωρακι μας δεν ειχαμε αποφασισει για καποιο. Αλλα λεγαμε πως ειχαμε καιρο και θα βρισκαμε το καταλληλο. Στο σπιτι μας με το μωρο εζησα καποιες απο τις πιο ευτυχισμενες μερες τις ζωη μου μεσα στον ενα μηνα που κρατησε.

Γεννησα 10 Οκτωβριου με καισαρικη. Στις 16 Νοεμβριου το πρωι ετοιμαζομουν να παω στον γιατρο μου για ελενχο. Μεχρι που χτυπησε το τηλεφωνο και κατεστρεψε τη μιση μου ζωη. Απαντησε η μητερα μου και χωρις να μου πει τι συμβαινει μου ειπε πως με θελει να μου μιλησει ο πατερας μου με τον θειο μου. Πηγα, τους βρηκα και μου ειπαν τα χειροτερα νεα που θα μπορουσαν.

Ο αντρας μου ειχε ενα ατυχημα και εχασε τη ζωη του.

Δεν μπορουσα να βαλω στο μυαλο μου κατι τετοιο. Μετακομισα στους γονεις μου και για εναμιση χρονο μετα περιμενα να τον δω να ερχεται. Προσπαθησα να ειμαι οσο δυνατη μπορω για τον Δημητρακη μου (πηρε το ονομα του μπαμπα του) και πιστευω οτι τα καταφερα.

Εχουν περασει 4 χρονια απο τοτε. Ο Δημητρακης μου βλεπει σε φωτογραφιες τον μπαμπα του, τον γνωριζει αλλα δεν ξερει τι συμβαινει. Φετος παει προνηπιο και εχει αρχισει να το σκεφτεται. Και εδω ειναι το μεγαλο μου προβλημα. Νομιζω πως δεν μπορω να το διαχειριστω οπως πρεπει, με ψυχραιμια. Δεν ξερω πως ακριβως να του πω κατι τετοιο. Και μονο στη σκεψη οτι καποια στιγμη θα κανουμε αυτη τη κουβεντα, τρελαινομαι.

Ελπιζω να πανε ολα καλα.

Αν θελετε θα ηθελα να ακουσω και τη γνωμη σας….

Σοφία

 Πηγή:www.eimaimama.gr