μαμαδο-ιστορίες

All posts in the μαμαδο-ιστορίες category

Συγκλονίζει η μαρτυρία «Παντρεύτηκα στα 10, γέννησα στα 13 και στα 14 έμεινα χήρα» !!!

Published Μαρτίου 24, 2016 by sofiaathanasiadou

590_3efea6589add3ca1fb9383ced53ecc1c

«Παντρεύτηκα στα 10, γέννησα στα 13 και στα 14 έμεινα χήρα»

 

Συγκλονίζει η μαρτυρία της 38χρονης σήμερα Alemtsahye Gebrekidan από την Αιθιοπία. Η ίδια αποκαλύπτει ότι όταν ήταν 10 ετών παντρεύτηκε, στα 13 της έμεινε έγκυος και στα 14 έμεινε χήρα.

«Έπαιζα με τις φίλες μου όταν η μητέρα μου, μου ανακοίνωσε ότι θα παντρευτώ. Εκείνη τη στιγμή η ζωή μου καταστράφηκε», εξομολογείται η Alemtsahye.

Μόλις στα 10, η Alemtsahye παντρεύτηκε ένα αγόρι ηλικίας 16 ετών. Τρία χρόνια μετά έμεινε έγκυος και γέννησε ένα αγοράκι. Ωστόσο, ένα χρόνο μετά ο άνδρας της σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια του εμφυλίου στην Αιθιοπία.

523e3dac9c7808b352909a0b0dafc3d2

Σήμερα, γυναίκα πλέον, έχει φύγει από την χώρα της και ζει μόνιμα στην Βρετανία και έχει ξεκινήσει εκστρατεία κατά των γάμων των ανήλικων παιδιών.

cb964a017a47c85be6fe6b361d30b3d0

Η ιστορία της Alemtsahye σοκάρει ωστόσο, δεν είναι μοναδική. Περίπου 14,2 εκατομμύρια κορίτσια κάτω των 15 ετών παντρεύονται κάθε χρόνο. Για το λόγο αυτό η Alemtsahye έχει αφιερώσει τη ζωή της στην μάχη της κατά των γάμων των ανήλικων παιδιών ελπίζοντας ότι η ιστορία της θα αφυπνίσει.

enikos.gr

διαβάστηκε εδώ: www.newsitamea.gr

Advertisements

«Γέννησα σε δημόσιο μαιευτήριο στο Λουξεμβούργο» – μια εμπειρία άγνωστη για τη χώρα μας

Published Μαρτίου 7, 2016 by sofiaathanasiadou

giati_klaiei_to_neogennito_mwro_vrefos

by

Την πρώτη μου κόρη τη γέννησα την πιο κρύα ημέρα του Δεκέμβρη του 2012 με χιόνι, τη δεύτερη κόρη μου την πιο ζέστη ημέρα του Ιουλίου του 2014, είχε 30 βαθμούς στο Λουξεμβούργο και η ζέστη σε συνδυασμό με την υγρασία έκαναν την ατμόσφαιρα αποπνικτική.

Και τις δυο φορές όμως είχα την τύχη να γεννήσω στο δημόσιο μαιευτήριο της πόλης του Λουξεμβούργου.

Εκτός από το γεγονός πως το μαιευτήριο ήταν πεντακάθαρο, άρτια εξοπλισμένο, με μονόκλινα (μόνο) δωμάτια, ήταν τα εξής που έκαναν τον τοκετό και τη διαμονή μου εκεί να μοιάζει με παραμύθι:

– Αυστηρή πολιτική του νοσοκομείου το βρέφος να είναι 24 ώρες το 24ωρο με τη μαμά – δεν αποχωρίστηκα το μωρό μου ούτε λεπτό. Ακόμα και όταν χρειαζόταν κάποια ιατρική εξέταση για το μωρό , η παιδίατρος ήρθε στο δωμάτιο. Επίσης μου παραχωρήθηκε ειδικό κρεβατάκι που εφάπτονταν στο κρεβάτι μου και το μωράκι μου κοιμόταν ακριβώς δίπλα μου κάτι που με βοήθησε πολύ με το θηλασμό.

Το μωρό μου γεννήθηκε σε μία αίθουσα τοκετού με χαμηλό φωτισμό, με μουσική από cd δικό μου που είχα φέρει από το σπίτι και με παρουσία τριών ανθρώπων: του συζύγου μου, της μαίας και του γιατρού. Φανταστείτε το μωρό να έρχεται στο ξένο αφιλόξενο εξωτερικό περιβάλλον με ήχους κλασικής μουσικής και απαλό φωτισμό που δεν είχε μεγάλη διαφορά από τη μήτρα.

Και φυσικά με το που γεννήθηκε, μετά από τα απαραίτητα που γίνονται σε κάθε γέννα, το μωρό μου τοποθετήθηκε γυμνό skin to skin πάνω στο στήθος μου. Η μαία με καθοδήγησε στο θηλασμό και δεν έφυγε από δίπλα μου μέχρι που βεβαιώθηκε ότι το μωρό έπιασε θηλή και ρούφουσε πεινασμένα το δώρο της ζωής : το πρωτόγαλα.

Στο δωμάτιο είχα ένα μαγικό κόκκινο κουμπί: κάθε φορά που ήθελα κάτι , ή ένιωθα πως κάτι δεν πήγαινε καλά πχ με το θηλασμό το πάταγα και ερχόταν η βοήθεια – ευγενέστατες χαμογελαστές μαίες 24 ώρες το 24 ώρο να με βοηθούν να μου κρατούν συντροφιά να απαντούν στις εκατομμύρια ερωτήσεις μου. Με βοήθησαν πολύ με το θηλασμό και ούτε λόγος για συμπλήρωμα ή ξένο γάλα. Και πιστέψτε με δεν ήταν καθόλου εύκολος ο θηλασμός την πρώτη φορά.

Δε έχω εμπειρία στην Ελλάδα σε τοκετό σε μαιευτήριο, και δη δημόσιο, αλλά θυμάμαι σαν επισκέπτρια πόσος κόσμος μαζευόταν δίπλα στο νεογέννητο και στη μαμά και πόση φασαρία γινόταν. Στο Λουξεμβούργο ήταν ήσυχα, ούτε ορδές επισκεπτών, ούτε πολλά μπαλόνια, αρκουδάκια, γλυκά , συγγενείς, μακρινοί συγγενείς κλπ κλπ. Ήμουν κυρίως εγώ και το μωρό μου, άκουγα καθαρά τον ήχο του μωρού που θηλάζει και θήλαζα όποτε το ζητούσε το μωρό χωρίς περιορισμό. Αν ήθελα να είμαι τελείως μόνη στο δωμάτιο έβαζα μια ταμπελίτσα στην πόρταπου έγραφε: αυτή τη στιγμή πίνω το γάλα της μαμάς μου, παρακαλώ να περάσετε αργότερα να με δείτε – ευχαριστώ.

Υπάρχουν πολλά ακόμα στα οποία μπορώ να αναφερθώ όπως το άψογο φαγητό, η σχολαστική καθαριότητα του δωματίου, η συνεχής παρακολούθηση από τις μαίες και τους γιατρούς τόσο της δικής μου υγείας, όσο και του μωρού, το δωρεάν τεστ για την ακοή του μωρού 2 μέρες μετά τη γέννησή του, τα ομαδικά πρωινά με τις άλλες μαμάδες με πιστοποιημένη σύμβουλο γαλουχίας που μας ενημέρωνε για το θηλασμό και απαντούσε στις ερωτήσεις μας και άλλα πολλά.

Ξέρω τι θέλετε να με ρωτήσετε: τί πλήρωσα για όλα αυτά: η απάντηση είναι τίποτα. Τίποτα απολύτως.

Πριν φύγω από το μαιευτήριο πέρασα από ένα μικρό τεστ: έπρεπε να απαντήσω σε κάποιες ερωτήσεις όπως οι παρακάτω: (χαριτολογώντας η μαία μου είπε ότι αν δεν απαντήσω σε αυτές τις ερωτήσεις δε θα με αφήσουν να φύγω από το μαιευτήριο) 1. Από ποια θερμοκρασία και πάνω σε περίπτωση πυρετού πρέπει να πάω αμέσως το μωράκι στο μαιευτήριο; 2. Πού μπορώ να απευθυνθώ αν υπάρξει κάποιο πρόβλημα με το μωρό ή πρόβλημα στο θηλασμό; 3. Πώς ξέρω ότι το μωρό μου θηλάζει ικανοποιητικά; 4. Χρειάζεται κάποιο άλλο ρόφημα ή τροφή το μωρό τους πρώτους 6 μήνες της ζωής του εκτός από το γάλα της μαμάς;

Ειλικρινά δεν ξέρω αν μετά από την εξαντλητική 12ωρη πρώτη γέννα, αν δεν υπήρχαν όλα αυτά, αν θα κατάφερνα να θηλάζω. Δεν ξέρω αν θα πατούσα γερά στα πόδια μου βγαίνοντας από το μαιευτήριο. Αλλά δε με ένοιαζε και πολύ – είχα δικαίωμα 5 επισκέψεων μαίας στο σπίτι από τη στιγμή που έφυγα από το μαιευτήριο – και πάλι χωρίς να πληρώσω κάτι. Ήταν όλα καλυμμένα από την ασφάλεια

Με τα χρόνια μιλώντας και με άλλες μαμάδες εδώ διαφόρων εθνικοτήτων, και για να σας προλάβω ότι δεν είχα ιδιαίτερη δύσκολη γέννα, το επίπεδο παροχής υπηρεσιών είναι επίσης πολύ υψηλό και σε περίπτωση πρόωρων μωρών και δύσκολων καταστάσεων.

Τελικά το επίπεδο ενός λαού φαίνεται απο τον τρόπο που φέρεται στα ζώα και στα νεογέννητα. Και σίγουρα το Λουξεμβούργο έχει πολλά να μας πει πάνω σε αυτό.

Πηγή:www.themamagers.gr

Γέννησε ένα μωράκι 4,5 κιλών μία ώρα αφότου έμαθε πως είναι έγκυος

Published Ιανουαρίου 22, 2016 by sofiaathanasiadou

1420852553-0

Άλλη μία απίστευτη ιστορία «αναπάντεχης» εγκυμοσύνης, αυτή τη φορά από το Weymouth της Μασαχουσέτης. Η Katherine Kropas, 23 ετών, εργαζόμενη σε εταιρεία catering, δεν αισθανόταν καλά. Οι αστράγαλοί της είχαν πρηστεί. Λίγες μέρες αργότερα, το στομάχι της την πονούσε φρικτά. Η ανυποψίαστη μανούλα ζήτησε άδεια από τη δουλειά της και ο σύντροφός της την πήγε στο νοσοκομείο. Οι γιατροί εκεί εντόπισαν γρήγορα την αιτία που εκείνη πονούσε: η Kropas ήταν ετοιμόγεννη. Και το μωράκι της μάλιστα ήταν πολύ μεγάλο, αφού ζύγιζε 4,5 κιλά!

Η Kropas αναφέρει πως έπαιρνε αντισυλληπτικά, είχε σχετικά τακτικά την περίοδό της και πίστευε πως το βάρος που πήρε οφειλόταν στο φαγητό των εορτών. Οι νοσοκόμοι την πείραζαν. Πώς ήταν δυνατό να μην γνώριζε πως ήταν έγκυος; Κι η ίδια το αναρωτιέται, αλλά είναι ενθουσιασμένη για το μέλλον και ευχαριστεί όλους όσους τη βοήθησαν.

Ο Ben Hamar, ο γιατρός που έφερε στον κόσμο το μωρό της Kropas στο νοσοκομείο South Shore δήλωσε πως υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορούν να κάνουν μία γυναίκα να μην καταλάβει ότι είναι έγκυος, μεταξύ αυτών ο σωματότυπός της και ο μη σταθερός κύκλος της περιόδου της. Μία εγκυμοσύνη μπορεί να μην έχει απαραίτητα αύξηση βάρους, ναυτία, πρήξιμο ή τα συμπτώματά της να είναι ανεπαίσθητα και συχνά να αποδίδονται σε κάτι άλλο, όπως για παράδειγμα μια δυσπεψία. Στο South Shore Hospital, όπου λαμβάνουν χώρα περίπου 3500 γέννες το χρόνο, είναι μόλις δυο-τρεις οι περιπτώσεις όπου η μητέρα μαθαίνει ότι κυοφορεί λίγες μονάχα εβδομάδες ή μέρες πριν από τον τοκετό.

Το μικρό κοριτσάκι που γεννήθηκε πάντως χαίρει άκρας υγείας και το όνομα αυτής είναι Ellen

 

Olivia.

 

Πηγή:www.eimaimama.gr

Αληθινή ιστορία: «Θέλει υπομονή και πίστη για να μεγαλώσεις ένα πρόωρο μωρό»

Published Νοέμβριος 17, 2015 by sofiaathanasiadou

29fb6d1427267ec5b2ec31f270ed3473_L

Η ιστορία μου ξεκινά 19 χρόνια πριν στο Παρίσι.

Μετά από δύο χρόνια προσπαθειών, κατάφερα να μείνω έγκυος στον γιο μου. Τον Νικόλα Μάριο. Μία εγκυμοσύνη τόσο πολυπόθητη. Ημουν τελειόφοιτη Νομικής στο Παρίσι και έπειτα από δύο χρόνια φαρμακευτικών αγωγών έμεινα τελικά έγκυος.

Αποφασίσαμε με τον άντρα μου να γυρίσω στην Ελλάδα και να μείνω κοντά στους γονείς μου ώστε να με φροντίζουν μέχρι να γεννήσω. Ο άντρας μου λόγω διπλής υποκοότητας έμεινε στη Γαλλία. Πιστεύαμε ότι ήταν πιο εύκολο να βρει εκεί δουλειά.
Και όντως έτσι έγιναν τα πράγματα.

Εγώ στην Ελλάδα, στην Κέρκυρα με τους γονείς μου και αυτός στη Γαλλία. Ημουν μόλις στην 31η εβδομάδα, όταν με έπιασαν οι πόνοι και γέννησα. Το μωρό μου, ήταν μόλις 950 γραμμάρια
Το πήραν από την Κέρκυρα με πολεμικό αεροσκάφος για να το φέρουν εσπευσμένα στην Αθήνα. Η μητέρα μου, με τον σύζυγό μου, συνόδεψαν το μωρό μου στην Αθήνα και εγώ έμεινα πίσω στην Κέρκυρα.

Δε θα ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου τη δυσοίωνη φωνή του άντρα μου και της μητέρας μου. Μετά από 3 ημέρες κατάλαβα γιατί ήταν τόσο σκεπτικοί και θλιμμένοι στο τηλέφωνο… Ηρθα και εγώ στην Αθήνα, μόλις με άφησαν οι γιατροί να φύγω. Ηρθα σαν την τρελή, με την καρδιά μου να χτυπάει ασταμάτητα από λαχτάρα και άγχος να δω το παιδί μου. Και τότε το είδα..

Είδα ένα πλασματάκι μέσα σε μια θερμοκοιτίδα. Ηταν γεμάτο καλώδια. Στο μικροσκοπικό προσωπάκι του, στο στοματάκι του ένας αναπνευστήρας του έδινε οξυγόνο.. Το στηθάκι του ανεβοκατέβαινε.. Με ένα χρώμα μπλε στο πρόσωπο και στο σώμα, το μωρό μου ζύγιζε μόλις 750 γραμμάρια.

Και έμεινε έτσι 25 ολόκληρες μέρες διασωληνομένο στη θερμοκοιτίδα ώσπου ν’ αναπτυχθεί το αναπνευστικό του σύστημα. Και εγώ, εκεί. Εβγαζα το «άχρηστο» γάλα, μόνο και μόνο για μη σταματήσει η παραγωγή του από τους αδένες μου. Είχα την κρυφή ελπίδα ότι στο μέλλον θα μπορούσα να θηλάσω το παιδί μου.

Οταν το πήρα από το νοσοκομείο το μωράκι μου ήταν 820 γραμμάρια. Εύθραστο. Ένα μωρό που δεν μπορούσε να κοιμηθεί παρά μόνο στο ριλάξ ανασηκωμένο, γιατί στην κούνια έβγαζε το γάλα από τη μύτη  (κουσούρι από τον αναπνευστήρα).

Το θήλασα για 18 μήνες προσθέτοντας όλες τις τροφές που μου είπε η παιδίατρος αλλά ποτέ όλους αυτούς τους μήνες δεν του έδωσα ξένο γάλα. Οι γιατροί, μας είπαν ότι μεγαλώνοντας το παιδί μπορεί να παρουσιάσει προβλήματα σωματικής και πνευματικής ανάπτυξης…

Και όμως με την αγάπη και τον αγώνα μας ο Νικόλας αυτή τη στιγμή είναι εδώ δίπλα μου στο Παρίσι για να συνεχίσει τις σπουδές του στη μουσική.

Μετά από 19 χρόνια ξέρω ότι αν δεν είχαμε εμείς τη δύναμη και την υπομονή αλλά και ο ίδιος ο Νικόλας, από μόνος του – ένα παιδάκι ενεργητικό, νευρικό που πάλεψε με όλες του τις δυνάμεις για να ζήσει- δεν θα ήταν σήμερα μαζί μας.

Σας τα γράφω όλα αυτά γιατί ένα πρόωρο μωρό μεγαλώνοντας έχει πολλές δυσκολίες. Όμως οι περισσότερες μπορούν να αντιμετωπισθούν, αν οι γονείς έχουν δύναμη, υπομονή και πίστη.
Μαρία

πηγή

Διαβάστηκε εδώ: epaggelmagynaika.gr

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΤΟΚΕΤΟΥ ΤΗΣ ΕΛΕΝΑΣ

Published Νοέμβριος 13, 2015 by sofiaathanasiadou
 mitera2
Ήταν στις 18 Νοεμβρίου του 2013.  Στις 01:30 τα ξημερώματα, αφού ξύπνησα μετά από μόλις 10 λεπτά ύπνο, είχα ένα  βάρος στο στήθος. Κατάλαβα αμέσως πως  κάτι θα γινόταν εκείνο το βράδυ. Βρίσκομαι  στις 38 εβδομάδες και θυμάμαι πως ένιωθα έντονα ένα περίεργο συναίσθημα, μετά από λίγο σπάνε τα νερά, μένω ψύχραιμη, ετοιμάζομαι, παίρνω τηλέφωνο τον άντρα μου που δούλευε βράδυ αλλά του είχε κλείσει από μπαταρία, παίρνω έναν φίλο του που δουλεύανε μαζί,του το λέει και έρχεται τρέχοντας σπίτι αλαφιασμένος και αγχωμένος και με βρίσκει τα αλλάζω ρούχα (πάλι δεν ήξερα τι να βάλω!)και να γελάω, ενώ περίμενε μια άλλη εικόνα!!!  Μετά παίρνω τηλέφωνο την μαμά μου και την ξυπνάω.
«Τώρα έβλεπα στον ύπνο μου το μπέμπη»μου λέει,
«Ετοιμάσου να τον δεις και στον ξύπνιο σου» της λέω, «σπάσανε τα νερά».
Έρχεται λοιπόν μαζί με το μισό σόι και πάμε στο νοσοκομείο.
«Γεια σας» λέω, «Που γεννάμε;» Άνετη πολύ μέχρι στιγμής.
Η εμπειρία που θα ακολουθήσει είναι μοναδική, όπως μοναδική είναι για κάθε μανούλα η εμπειρία της γέννας της. Μόνο που όταν τα σκέφτομαι υπάρχει και κάτι γκρίζο… η αδιαφορία και η μη ενημέρωση.  Mε πάνε λοιπόν σε ένα δωμάτιο για προετοιμασία κτλ. Αρχίζω να καταλαβαίνω πως το προσωπικό δεν θα είναι ιδιαίτερα υποστηρικτικό.  Υπήρχε μια ξινίλα θα έλεγα… Τυπικοί έκαναν μεν την δουλειά τους χωρίς να έχουν στο μυαλό τους ότι η γέννα δεν είναι απλά μια δουλειά… εγώ περίμενα κάτι παραπάνω, μια κουβέντα ίσως κάπως πιο γλυκιά. Ειδικά εφόσον δεν άφησαν  έναν  δικό μου άνθρωπο να έρθει να μου μιλήσει έστω για δέκα λεπτά πριν ξεκινήσει ο τοκετός για ψυχολογική υποστήριξη. Οι ίδιοι δεν είναι ικανοί ή δεν είναι η δουλεία τους να την προσφέρουν. Άρχισα να αισθάνομαι περίεργα, να αισθάνομαι μια αδιαφορία που μέχρι το εξιτήριο θα γινόταν χειρότερη!
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Στο δωμάτιο  που περίμενα  θυμάμαι έναν νεαρό που απλά με ρώτησε πως με λένε και με φώναζε με το όνομα μου, αυτό με έκανε  να νιώσω λίγο καλύτερα, τόσο απλό! Μια οικειότητα παραπάνω κάτι που να δείχνει μια ευαισθησία. Τέλος πάντων, τρεις ώρες «μόνο» που ήμουνα εκεί να προσπαθώ να γεννήσω χωρίς τον γυναικολόγο μου που υπέθεσε ότι θα γένναγα το πρωί (!) και είπε να πάρει έναν υπνάκο μιας και ήταν ξημερώματα, με πόνους πιο δυνατούς από όσο θα ήταν μιας και έκανα και πυρετό, που από ότι έμαθα μετά πολλαπλασίαζε τον πόνο, και όταν είδα ότι δεν αντέχω, ζητάω επισκληρίδιο, μου λένε τώρα γεννάς.
Κάνω λοιπόν υπομονή και λέω «Ο.Κ, θα τα καταφέρω» μιας που ήταν και επιθυμία μου να γεννήσω χωρίς επισκληρίδιο. Το είχα συζητήσει με το γιατρό και μου είχε πει άμα δεν αντέξεις θα σου κάνουμε και όσο για τις αναπνοές, του είχα πει να κάνω μαθήματα ανώδυνου τοκετού και μου είχε πει «αυτά είναι βλακείες,θα σου πω εγώ πως να αναπνέεις εκείνη την ώρα»! Μονό που εκείνη την ώρα αυτός δεν ήταν εκεί και εγώ έπαιρνα  βαθιές ανάσες που δεν έπρεπε τελικά και πόναγα πιο πολύ και ήθελα να λιποθυμήσω. Κάποια στιγμή ένιωσα το κεφάλι του παιδιού να βγαίνει και ένας νοσοκόμος που έτυχε να περνάει εκείνη τη στιγμή γούρλωσε τα μάτια και μου είπε να πάρω ανάσες κοφτές και μαγικά ένιωσα το μωρό να ξαναμπαίνει μέσα.
Σενάριο επιστημονικής φαντασίας γενικά ότι έζησα εκεί μέσα περιμένωντας να γεννήσω αλλά ταυτόχρονα περιμένοντας και τον γιατρό μου!!! Έρχεται επιτέλους ο γυναικολόγος, γεννάω στη μισή διαδρομή για το χειρουργείο, τότε όλοι τρέχανε πανικόβλητοι, βγαίνει το μωρό μου με μία εξώθηση μόνο και τυλιγμένο γύρω από τον ομφάλιο λώρο τρείς φορές.  ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟ ΕΙΧΑΝ ΔΕΙ ΣΤΟΝ ΥΠΕΡΗΧΟ παλιάς τεχνολογίας που διέθεταν. Ήμουνα και τυχερή βλέπετε όπως μου είπαν. Περίμενα να ακούσω το κλάμα του και το μόνο που έβλεπα ήταν το μωράκι μου να το ξετυλίγουν σαν κοκορέτσι γύρω από τον ομφάλιο λώρο.
Ναι αυτή ήταν η πρώτη εικόνα που αντίκρισα από το παιδί μου και δεν φτάνει όλο αυτό όταν με ράβανε (που πόναγε πιο πολύ από τη γέννα, μιας και δεν πιάνει αναισθητικό εκεί) μου φέρνουνε το παιδί να το δω πρώτη φορά και συνέχιζε να ράβει ο άλλος, ούτε αυτή την ιερή στιγμή δε με άφησε να απολαύσω, μέχρι που τον έβρισα δεν άντεξα πια. Το παίρνουνε το παιδί να το εξετάσει παιδίατρος και μου το ξαναφέρνουν την επόμενη μέρα τα ξημερώματα!! Χωρίς να ξέρω γιατί, χωρίς ενημέρωση. Σαν πρωτάρα νόμιζα ότι ήταν φυσικό, έτσι γίνεται… Ήμουν σε δίκλινο και έλειπε και το μωρό της διπλανής μου, την ρώτησα και μου είπε ότι το δικό της το έχουν στη μονάδα όπου το κράταγαν προληπτικά.  Πήγα και εγώ μαζί της,τότε από σπόντα έμαθα ότι εκεί ήταν και το δικό μου!!! Χωρίς να μου πουν τίποτα!Θύμωσα τόσο πολύ!  Και μου λέγανε κιόλας «Καλά δε στο πε κανείς?» Μόνο μια κοπέλα που έκανε την πρακτική της  προσπάθησε να με ηρεμήσει λίγο. Εκεί  παρότι είχα πει ότι θέλω να  το θηλάσω, του δίνουν φόρμουλα γιατί είχε το  σοκ της γέννας ( και δεν περνάει το σοκ της γέννας με την αγκαλιά της μαμάς αλλά με το κρύο πλαστικό μπουκάλι?) και χαμηλό σάκχαρο τα οποία έμαθα μετά όταν τσακώθηκα, και έκανα ένα νοσοκομείο ανάστατο με τις φωνές μου.
Με ακούσανε όλοι εκεί μέσα από τις τσιρίδες μου αλλά δεν ιδρώσανε και πολύ. Πάω να το θηλάσω πρώτη φορά στην πτέρυγα που το είχαν, μου το φέρνουν να το θηλάσω  και το πιάνω στην αγκαλιά μου και ρωτάω το αυτονόητο,»Τώρα τι κανω;» Η απάντηση ήταν να το βάλω στο  στήθος… αυτό το ήξερα. Πάλι καλά ο μπόμπιρας έπιασε κατευθείαν θηλή και άρχισε να θηλάζει μόνος του. Τις επόμενες μέρες ήταν πιο δύσκολο γιατί δεν θήλαζε καλά και μου μάτωσε τις θηλές, τα κατάφερα όμως μόνη μου και με κρέμες που βρήκα στο ίντερνετ να επουλώσουν τις πληγές, χωρίς να πάρουν ταρίφα οι μαίες που είναι η δουλειά τους και θα έπρεπε να προωθούν τον θηλασμό και όχι να βγάζουν λεφτά από αυτόν. Και το αποκορύφωμα, πριν καλά καλά βγω από το νοσοκομείο έρχεται ο γιατρός (ναι αυτός που με άφησε να γεννήσω σχεδόν μόνη μου) και μου ζητάει την αμοιβή του. Μα καλά πριν καν βγω από το νοσοκομείο??
Τέλος πάντων… Τέλος καλό για μένα. Δεν θέλω να τρομάξω τις γυναίκες σχετικά με τα δημόσια νοσοκομεία! Αυτή ήταν η δικιά ΜΟΥ εμπειρία και σίγουρα θα υπάρχουν και πολύ καλύτερες (ή χειρότερες) από αυτήν.  Αυτό που έχω να πω στις μέλλουσες μητέρες είναι  να ενημερωθείτε από πριν. Η γνώση είναι δύναμη. Σίγουρα δεν θα περίμενα σχεδόν μία μέρα να δω το μωρό μου αν ήξερα… Σίγουρα  δεν θα έκανα λάθος αναπνοές χειροτερεύοντας τον πόνο μου αν ήξερα…. Σίγουρα δεν θα τους άφηνα να δώσουν ξένο γάλα αν ήξερα…. Εγώ κοίταγα μόνο κάθε εβδομάδα κύησης που αντιστοιχούσε, ενώ πρέπει να τα κοιτάμε όλαααααα!!!
Ψαχτείτε νέες μητέρες μην αφήνετε να σας χαλάσουν τη σημαντικότερη μέρα της ζωής σας! Παρεμπιπτόντως σε λίγες μέρες ο γιος μου κλείνει τα 2 του χρόνια και  επέλεξε να θηλάζει ακόμα, εκεί που εγώ ήθελα να σταματήσω.
Χρόνια πολλά λοιπόν αγάπη μου ΤΕΡΑΣΤΙΑ, να σε χαιρόμαστε!!

Η τσαντουλα της μανουλας

Published Νοέμβριος 10, 2015 by sofiaathanasiadou

IMG_20150223_133929

Η τσαντούλα (από το αντούλα και αυτή) της μανούλας είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο. Βασικά θα μπορούσε να είναι και ένας ολόκληρος τόμος από μόνος του. Θα σου δώσω για αρχή ένα τίτλο. Όσα και να πάρεις ποτέ δεν είναι αρκετά και ταυτόχρονα, μάλλον, τίποτα από όλα αυτά δεν θα σου χρειαστεί. Το σίγουρο είναι ότι θα τα κουβαλήσεις και θα τα κουβαλάς όπως κάθε μάνα σε τούτο εδώ τον τόπο.

Δεν μπορεί να μην έχεις την ανάμνηση της μάνας σου να σου κουβαλάει αν μη τί άλλο τη γνωστή ζακέτα. Τη δική της, τη δική σου, της αδερφής σου, μη σου πω και του πατέρα σου. Επίσης σίγουρα θα θυμάσαι σαν παιδί κι εσύ, ότι οι γονείς σου μια ολόκληρη ζωή, για κάποιο “ανεξήγητο” λόγο, συνεχώς έβγαζαν και έβαζαν πράγματα στο πορτ μπαγκαζ του αυτοκινήτου, κουβαλούσαν πάντα τσάντες και σακούλες και όλο αυτό το σκηνικό σε διακοπές και σαββατοκύριακα γινόταν αφόρητο.

Αμέτρητες ώρες συναρμολόγησης και ξεσυναρμολόγησης πραγμάτων, κουβαλήματος, φορτώματος αυτοκινήτου χάνονται στο βάθος του μυαλού μου. Με θυμάμαι να κάθομαι στο πίσω κάθισμα και οι γονείς μου φεύγοντας από το χωριό να γεμίζουν και να γεμίζουν και να γεμίζουν το αυτοκίνητο. “Άντε βρε μαμά, μπαμπά…πότε θα ξεκινήσουμε να βάλουμε μουσική;” Αυτή ήταν η απορία μας.

Και ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και ήρθε η ώρα μου να κουβαλήσω κι εγώ. Γιατί όχι πως δεν κουβαλούσα αλλά…μη φανταστείς. Κινητό, ατζέντα, καλλυντικά, κολατσιό για μένα, κλειδιά, πορτοφόλι, τελεία. Μέχρι εκεί. ΄Άντε το πολύ πολύ να κουβαλούσα και λαπτοπ. Και φυσικά ως γνήσια Ταύρος δεν ξεχνούσα ποτέ και τίποτα και πάντα ήμουν απόλυτα οργανωμένη.

Τώρα πια για να ξεκινήσω για κάπου πρέπει να έχω δύο τσάντες και οι δύο παραφουσκωμένες. Ορκίζομαι δεν κουβαλάω φάρμακα και αντιπυρετικά, ούτε ρούχα για μια εβδομάδα. Μόνο τα απολύτως απαραίτητα που όπως είπαμε συνήθως δεν θα τα χρειαστείς. Αλλά αν δεν τα πάρεις είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι θα τα χρειαστείς.

Την πρώτη φορά που πήγαμε στην παιδίατρο, κουβάλησα δύο τσάντες και το καρότσι ενώ τελικά το μωρό απλά μετακινήθηκε με το κάθισμα του αυτοκινήτου, γνωστό και ως αυγό, γιατί πολύ απλά παρκάραμε απέξω. Βέβαια ξέχασα να πάρω πάνες και το βιβλιάριο του μωρού. Φυσικά, ακριβώς επειδή τα ξέχασα, χρειάστηκε αλλαγή πάνας και μάλλον χρειαζόταν και το βιβλιάριο. Κάπου εδώ να τονίσω ότι αν δεν είχαμε πάρει το καρότσι μπορεί και να χρειαζόταν. Τώρα πια το πιστεύω.

Θα σας αναφέρω επιγραμματικά τί κουβαλάω για να μου πείτε αν είμαι υπερβολική ή όχι.

Δική μου τσάντα:

-Ατζέντα

-Πορτοφόλι, (αν το θυμηθώ γιατί τώρα τελευταία το ξεχνάω)

-Κινητό

-Κλειδιά

-Αγαπημένη κουκουβάγια μωρού (τύπου φωτεινούλης). Δεν πάμε πουθενά χωρίς αυτή. Δεν χωράει στην τσάντα μωρού, οπότε στριμώχνεται εδώ.

-Φρούτα και ξηρούς καρπούς. (όταν θηλάζεις τα σνακς είναι απαραίτητα. Δεν μπορώ να ψάχνω και από που θα τα αγοράσω)

-Ένα δεύτερο ρούχο του μωρού και ένα μπουφάν-ζακέτα. Ποτέ δεν ξέρεις πότε θα λερωθεί. Αν δεν το πάρεις σίγουρα θα λερωθεί. Τα έχουμε πει αυτά, μην τα ξαναλέμε!

  • Ένα βαμβακερό σκουφί. Μην γελάσεις! Το ξέρω ότι δεν είναι Γενάρης. Όμως όλες οι μαμάδες τα ξεκίνησαν τα σκουφιά από τώρα γιατί το αυτί, ως γνωστό, είναι πολύ επικίνδυνο, να αρπάξει το πρώτο κρύωμα και μετά να τρέχουμε οικογενειακώς. Ο καιρός είναι περίεργος και ήδη η μύτη μου ξεκίνησε να τρέχει. Δεν θέλω να τρέχει και του μωρού.

-Επιθέματα στήθους. Γιατί αν περάσουν οι ώρες και δεν πιει το γαλατάκι του μπορεί και να μην τα προλάβουμε τα γάλατα και καταλαβαίνεις…δεν είναι καιρός για έξοδα!

-Λαπτοπ. Δεν πας πουθενά τη σήμερον ημέρα χωρίς το υπολογιστάκι σου!

Τσάντα μωρού.

-Πάνες (1-2 τουλάχιστον)

-Κρέμα συγκάματος. Δεν θα σε ρωτήσει το παιδί πότε θα συγκαεί

-Μωρομάντηλα. Νομίζω πιο εύκολο είναι να ξεχάσω το κινητό μου τώρα πια, παρά τα μωρομάντηλα.

-Μία πάνα αλλαγής, υφασμάτινη ή μιας χρήσεως. Ναι ναι… αυτή που την ακουμπάς οπουδήποτε για να αλλάξεις το μωρό σου.

-Ένα ματάκι! Τί να κάνουμε! Εμείς οι ομορφάντρες δεν πάμε πουθενά χωρίς το μάτι μας. Κινδυνεύουμε!

-Οινόπνευμα. Μη με ρωτήσεις γιατί!

-Αντισηπτικό τζελ για τα χέρια! Επίσης μη ρωτήσεις γιατί!

-Μια κουβερτούλα

Το θέμα είναι ότι όσο χειμωνιάζει νομίζω θα μεγαλώνουν και οι τσάντες.

Την πρώτη φορά που πήγα ξανά στη δουλειά ήταν φυσικά με το μωρό και χρειάστηκαν συνολικά τρία άτομα να με βοηθήσουν, ο άντρας μου που ήταν μαζί μου και στο αυτοκίνητο και δύο συνεργάτες που ήρθαν για να κουβαλήσουν τον ειδικό εξοπλισμό. Μετά από την πρώτη αυτή επίσκεψη συνειδητοποίησα ότι δεν γίνεται να κουβαλάς τρεις ορόφους το καρότσι κάθε φορά και επίσης δεν γίνεται να μην έχεις κάποιο χώρο στο γραφείο που να είναι αποκλειστικός του μωρού. Τη δεύτερη φορά λοιπόν, τα πράγματα ήταν κάπως καλύτερα. Πήγα μόνη μου στο γραφείο με το μωρό να είναι ανάποδα στο καρεκλάκι του στο πίσω κάθισμα και να κοιμάται. Δεν πήρα καρότσι αλλά μάρσιπο και έστησα στο γραφείο μου ένα μίνι παιδικό δωμάτιο. (Σε επόμενο ποστ θα αναλυθεί πάραυτα).

Εκτός από τις τσάντες όμως μου φορτώθηκαν και τύψεις. Ότι ταλαιπωρώ το μωρό μου κουβαλώντας το από εδώ και από εκεί. Την τρίτη φορά όλα ήταν πιο ελαφριά. Και οι τσάντες μου και οι τύψεις που σιγά σιγά μειώνονται γιατί εγώ και το μωρό είμαστε ακόμη ένα σώμα και δεν γίνεται να χωριστούμε. Θα είναι και αυτός όπου η μαμά του και θα είναι χαρούμενος. Θα είναι όσο το δυνατόν πιο κοντά στην αγκαλιά μου. Γιατί η μαμά πρέπει να δουλέψει!

Την τέταρτη φορά που θα πάμε στη δουλειά θα έχουμε και βοηθό παραγωγής. Την αγαπημένη γιαγιά. Για τις επόμενες δεν ξέρω. Ένα βήμα τη φορά!

Πηγή: www.antoulastories.com

Αληθινή Ιστορία: Παιδί μου…

Published Οκτώβριος 20, 2015 by sofiaathanasiadou

1b007-54197-creteplus

Νομίζω πως η καρδιά μου θα σπάσει κι ακόμα δεν ξεκίνησα να γράφω την ιστορία μου. Γεια σας λοιπόν..Έχοντας διαβάσει τις ιστορίες που δημοσιεύτηκαν τον τελευταίο καιρό, βρήκα την δύναμη να γράψω και την δικιά μου.
Όλα άρχισαν πριν αρκετά χρόνια, μόλις ανακάλυψα ότι ήμουν έγκυος. Η χαρά μας δεν περιγράφεται! Οι γονείς μας και τα αδέρφια μας είχαν τρελαθεί. Το πρώτο ζουζούνι και για τις δύο οικογένειες. Γέλια και κλάματα χαράς παντού. Κι εγώ ένιωθα κάτι που πραγματικά δεν έχω λόγια να σας το περιγράψω.

Ξεκίνησα με το να βρω γιατρό και να με καθοδηγήσει. Βρήκα έναν υπέροχο άνθρωπο που με βοήθησε σε όλα. Είχα όμως δύσκολη εγκυμοσύνη. Με εμετούς και μην μπορώντας να φάω τίποτα. Όλα με ενοχλούσαν αλλά έκανα υπομονή για το ζουζούνι μου. Και το υπερηχογράφημα δείχνει μπόμπιρα. Ένα αντράκι μεγάλωνε στην κοιλιά μου. Και νόμιζα πως ήμουν στον έβδομο ουρανό. Του είπα λοιπόν ότι θα κάνω τα πάντα για εκείνον, για να είναι γερός και να έρθει στην ζωή.

Οι μήνες περνούσαν με εμετούς και κρεβάτι. Έπρεπε να ξεκουράζομαι αρκετά γιατί ήταν χαμηλά. Και φτάσαμε στον 9ο μήνα. Που περιμέναμε να έρθει ο άντρας που μας έκλεψε της καρδιές απ’τον πρώτο χτύπο της καρδιάς του. 22.30 και τρώγοντας παγωτό στην βεράντα με πιάνουν οι πόνοι και σπάνε τα νερά. Δεν πανικοβληθήκαμε καθόλου γιατί το περιμέναμε.Ξεκινήσαμε για το μαιευτήριο και πήραμε και τον γιατρό μας τηλέφωνο. Πόνοι έντονοι και συχνοί.

Μόλις φτάσαμε στο μαιευτήριο και με πήραν μέσα όλα σταμάτησαν. Σταμάτησαν οι πόνοι και οι διαστολές και χαλάρωσε ο μπέμπης μας. Οι ώρες περνούσαν κι εγώ προσπαθούσα αλλά τίποτα. Άρχισα να φοβάμαι. Είχαν περάσει 8 ώρες αλλά ο γιατρός μου ήθελε φυσιολογικό τοκετό γιατί μπορούσα. Δεν μπορούσα όμως! 12 ώρες και ακόμα εκεί. Χωρίς να καταφέρνω να γεννήσω το παιδί μου. »Γιατρέ μου φοβάμαι, ας κάνουμε καισαρική.» Όχι εκείνος και πλέον φτάσαμε στις 18 ώρες. Και ο άντρας μου μέσα έξω να μου δίνει κουράγιο. Και ναι, πάμε σε καισαρική μετά από παρακάλια που έκανα στον γιατρό μου. Που να ήξερα Παναγία μου! Μέσα σε λίγα λεπτά είχα γεννήσει ένα μελαχροινό αντράκι που ζύγιζε 3.100.

Γέλαγα και έκλαιγα μαζί! Ο μπεμπούλης μου είχε γεννηθεί και ήταν μια χαρά. Ένας κούκλος, ο πιο όμορφος μέσα στο μαιεύτηριο.Τον πήραν να τον ετοιμάσουν και θα τον έβλεπα πιο μετά ξανά. Και τα μάτια μου κλείνουν! Κοιμόμουν για λίγες ώρες και όταν ξύπνησα δεν με ένοιαζαν ούτε ράμματα ούτε τίποτα,δεν ένιωθα πόνο. Αγκαλιές και συγκίνηση και γέλια. Και τι ένιωθα εγώ; Μόνο χαρά και αγάπη και ευγνομωσύνη για το θαύμα που έζησα. Η χαρά μου όμως κράτησε για λίγο.. Μέσα στις επόμενες ώρες εγώ με τον γιο μου βρεθήκαμε στην εντατική να παλεύουμε για την ζωή μας.Υψηλός πυρετός που δεν έπεφτε με τίποτα.Εξετάσεις και οξυγόνο και σωληνάκια και δεν καταλάβαινα.Ήθελα το παιδί μου και φώναζα και έκλαιγα.

Πέφτω σε κώμα.Για 6 μέρες έδιναν αγώνα να με κρατήσουν στην ζωή. Για μένα μόνο! Για τον μπέμπη μου όλα τελείωσαν την δεύτερη μέρα της ζωής του. Δεν άντεξε η καρδούλα του,δεν άντεξε τον πόνο που του προξένησαν.Και οι δύο είχαμε προσβληθεί από ένα μικρόβιο. Δεν συγκράτησα ποτέ όνομα και τέτοια.Δεν τα χρειαζόμουν! Αυτό που ήθελα ήταν τον μελαγχροινό μου άγγελο. Όταν ξύπνησα είδα τον άντρα μου. Μου είπε ότι με περίμενε να ξυπνήσω.Ήταν όμως τόσο διαφορετικός.Τον ρώτησα κατευθείαν πως είναι ο μπέμπης μας. Χαμήλωσε το κεφάλι και βλέπω τα δάκρυα του.

Η πόρτα ανοίγει και μπαίνει ο γιατρός και δύο νοσοκόμες. Μου βάζουν κάτι στον ορό μου και μου είπαν αργότερα ότι ήταν ηρεμιστικό που φυσικά δεν με έπιασε. Ο γιατρός μου λέει ότι πρέπει να είμαι ψύχραιμη γιατί πέρασα πολλά.Τον ρωτάω που είναι το αγοράκι μου. Η καρδιά του δεν άντεξε, μου λέει.Όχι όχι όχι. Αρνούμαι να το δεχτώ. Του είπα ότι θα τον προσέχω.Του το είχα υποσχεθεί. Όχι το παιδί μου. Όχι Παναγία μου.

Οι στριγγλιές μου ακούστηκαν παντού. Ξεριζώθηκε η καρδιά μου και η ψυχή μου. Έκλαιγα και φώναζα να μου φέρουν το παιδί μου μέχρι που λιποθύμησα. Συνήλθα πολύ γρήγορα. Ήθελα να φύγω,ήθελα να πάω στο παιδί μου. Δεν υπήρχε! Το είχαν κηδέψει χωρίς να το δω, χωρίς να το φιλήσω,να τον αποχαιρετήσω και να του ζητήσω συγνώμη που δεν κατάφερα να τον προσέχω. Δεν πρόλαβαν ούτε μία φωτογραφία να το βγάλουν να το έχω εκεί δίπλα μου. Μετά από λίγες μέρες και με παρακολούθηση ψυχολόγου βγαίνω απ’το νοσοκομείο.

Στο σπίτι δεν υπήρχε τίποτα που να θυμίζει το σπίτι που είχαμε ετοιμάσει για το παιδί μας. Τα είχαν εξαφανίσει όλα η οικογένεια μου. Η οικογένεια μου που έχασαν το πρώτο εγγόνι,το πρώτο ανιψάκι.Τα πόδια μου δεν με κρατούσαν,ο άντρας μου δίπλα μου με μάτια κόκκινα και κρατώντας με απ’το χέρι. »Μαζί θα το παλέψουμε» μου λέει με τρεμάμενη φωνή. Του ζήτησα να με πάει κοντά του, τον παρακάλεσα. Αρνήθηκε. Δεν κάνει μου λέει! Με πήγε. Είμασταν αγκαλιά και του ζητούσαμε συγνώμη που πόνεσε εξαιτίας μας και που δεν τον προσέχαμε.

Του αφήσαμε το πρώτο αρκουδάκι που είχαμε πάρει και που το είχα φυλαγμένο πριν φύγω για γέννα. Είμασταν εκεί κάθε μέρα, κοντά του. Με παραμύθια που τελείωναν με την συγνώμη μου που δεν τον πρόσεχα. Συγνώμη παιδί μου! Θα το λέω για όσο ζω και αναπνέω!

Ανώνυμη

Πηγή:epaggelmagynaika.gr