Θαυματα που συμβαινουν στην Καθημερινη ζωη

All posts in the Θαυματα που συμβαινουν στην Καθημερινη ζωη category

Ζωγραφίζοντας την αληθινή αγάπη….Μια ακομη αληθινη συγκινητικη ιστορια αγαπης

Published Νοέμβριος 2, 2013 by sofiaathanasiadou

Ζωγραφίζοντας την αληθινή αγάπη

Ο σκιτσογράφος Ronald Searle έφτιαχνε σχέδια για να εμψυχώσει την άρρωστη γυναίκα του. Το αποτέλεσμα είναι τρυφερό, συγκινητικό και αισιόδοξο.

untitled_122

Ο σκιτσογράφος Ronald Searle, που πέθανε πριν κάποιο καιρό, εκτός από καλός καλλιτέχνης ήταν και καλός άνθρωπος.   Όταν, στη δεκαετία του ’70, η γυναίκα του διαγνώστηκε με μια επικίνδυνη και σπάνια μορφή καρκίνου, για να την εμψυχώσει της έφτιαχνε ένα σχέδιο με «ηρωϊδα» την ίδια, κάθε φορά που πήγαινε για χημειοθεραπεία.

Mrs-Mole-by-Ronald-Searle-008

Οι χημειοθεραπείες κράτησαν συνολικά πέντε χρόνια. Τα σχέδια που της χάρισε, ένα για κάθε μία, έφτασαν αισίως τα 46.

Mrs-Mole-by-Ronald-Searle-007

Όπως είχε πει, της έδινε τις ζωγραφιές για να την κάνει να ξεχαστεί, να χαρεί αλλά και να σκεφτεί το όμορφο μέλλον όταν κάποτε, όλα αυτά θα τελείωναν.

Mrs-Mole-by-Ronald-Searle-006

Ήθελα να την κάνω να φαντάζεται ένα μέλλον χωρίς την ασθένεια, όπου θα είμαστε οι δυο μας, υγιείς και χαρούμενοι», είχε πει ο παγκοσμίου φήμης σκιτσογράφος.

Mrs-Mole-by-Ronald-Searle-005

Μετά από τα πέντε χρόνια θεραπειών και τα δεκάδες σκίτσα του Searle, το όμορφο μέλλον, επιτέλους, ήρθε. Η Monica Koenig γιατρεύτηκε – εντελώς.

Mrs-Mole-by-Ronald-Searle-008

Όταν την Παραμονή Πρωτοχρονιάς του 1969 η κυρία Searle διαγνώστηκε με καρκίνο, οι γιατροί της είχαν δώσει περίπου 6 μήνες ζωής.

Mrs-Mole-by-Ronald-Searle-003

42 χρόνια αργότερα ζούσε με τον άντρα της στα βουνά της Γαλλίας, στις Alpes-de-Haute-Provence.

Mrs-Mole-by-Ronald-Searle-002

Το φθινόπωρο του 2011, ο Searl κυκλοφόρησε ένα βιβλίο με τα σχέδια που χάριζε στη γυναίκα του στις χημειοθεραπείες της. Ευτυχώς πρόλαβε να το δει να κυκλοφορεί.      Ο Ronald Searl πέθανε στις 30 Δεκεμβρίου του 2011, στην αγκαλιά της συζύγου του. Ήταν 91 ετών.

Mrs-Mole-by-Ronald-Searle-001

Είχε ζήσει, με τον άνθρωπο που επέλεξε, μια ευτυχισμένη ζωή – γεμάτη αληθινή αγάπη.

Πηγη:http://antikleidi.com

Advertisements

Αυτος ειναι ο ανεργος Ελληνας που καθε μηνα ταϊζει 3.000 πληγεντες της κρισης απο το υστερημα του

Published Απρίλιος 16, 2013 by sofiaathanasiadou

aftos einai o anergos Αυτός είναι ο άνεργος Έλληνας που κάθε μήνα ταϊζει 3.000 πληγέντες της κρίσης από το υστέρημά του

Ο Κώστας Πολυχρονόπουλος είναι μια ασυνήθιστη περίπτωση Έλληνα.

Κάθε μέρα στήνει το πρόχειρο κουζινάκι του σε διαφορετικό σημείο της Αθήνας και προσφέρει εντελώς δωρέαν φαγητό σε όποιον το έχει ανάγκη.

«Δεν πρόκειται για φιλανθρωπία, ελεημοσύνη ή κάποιου είδους συσσίτιο. Όχι, αυτό που κάνουμε εδώ λέγεται αλληλεγγύη…» λέει στη Lifo, ο εμπνευστής της κοινωνικής κουζίνας «Ο Άλλος Άνθρωπος».

Ξεκίνησε την ανιδιοτελή δράση του τον Δεκέμβριο του 2011, έπειτα από ένα περιστατικό που, όπως αποκαλύπτει ο ίδιος, τον στιγμάτισε.

«Εργαζόμουν για 25 χρόνια στον χώρο της διαφήμισης και του μάρκετινγκ ως στέλεχος σε μια πολυεθνική εταιρεία.

Τον Σεπτέμβριο του 2009 έχασα τη δουλειά μου και έως σήμερα παραμένω άνεργος.

Το πρώτο διάστημα ήταν σκληρό.

Αναγκάστηκα να μετακομίσω και σε ηλικία 47 ετών επέστρεψα στο πατρικό μου, όπου μένω πλέον με τη μητέρα μου.

Έκανα πολλές προσπάθειες να βρω δουλειά, όμως όλες έπεσαν στο κενό.

Κι εγώ με τη σειρά μου σε πολύμηνη κατάθλιψη.

Δεν ήθελα να βλέπω κανέναν, δεν ήθελα να βγαίνω έξω, ήμουν μονίμως χαμένος στις σκέψεις μου.

Συνολικά έκανα ένα εξάμηνο να βγω από το σπίτι. Ώσπου μια μέρα αποφάσισα να κάνω έναν περίπατο για να καθαρίσει κάπως το μυαλό μου από την κλεισούρα.

Και τότε συνέβη κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ.

Περπατώντας στον δρόμο αντίκρισα δυο παιδιά, όχι μεγαλύτερα από 14 ετών, να παλεύουν πάνω από έναν κάδο απορριμμάτων για ένα σάπιο μήλο.

Χτυπούσαν με μανία το ένα το άλλο, προσπαθώντας να το πάρουν.

Η εικόνα αυτή με συγκλόνισε.

Γυρίζοντας σπίτι, πήρα τηλέφωνο μια φίλη και τη ρώτησα αν θα την ενδιέφερε να βγούμε παρέα και να μοιράσουμε φαγητό σε κόσμο που έχει ανάγκη.

Δέχτηκε και την επόμενη μέρα φτιάξαμε μερικά σάντουιτς και πήραμε τους δρόμους.

Στην αρχή οι περαστικοί, ακόμα και οι άποροι, μας αντιμετώπιζαν με δισταγμό – παρότι προσφέραμε εντελώς δωρεάν φαγητό, κανείς δεν το έπαιρνε.

Έτσι, τα πρώτα σάντουιτς αναγκαστήκαμε να τα φάμε εμείς.

Όμως, δεν το βάλαμε κάτω.

Ξαναβγήκαμε λίγες μέρες μετά και αυτήν τη φορά τα πράγματα πήγαν καλύτερα.

Σήμερα, η κοινωνική κουζίνα «Ο Άλλος Άνθρωπος» ταΐζει 3.000 ανθρώπους τον μήνα, δηλαδή περίπου 90-100 άτομα την ημέρα».

Για τον Κώστα αυτό το κατόρθωμα δεν είναι παρά μια συλλογική νίκη, γιατί με τον καιρό ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι έσπευδαν να τον βοηθήσουν, προσφέροντας φαγητό.

«Καμιά φορά ακούω να λένε ότι ο Έλληνας είναι απαθής προς τον συνάνθρωπό του, πως το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι ο εαυτός του.

Από την εμπειρία μου και μόνο θα σου πω ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα. Από την πρώτη μέρα που ξεκίνησα πλήθος ανθρώπων από διαφορετικές κοινωνικές τάξεις προσφέρθηκε να βοηθήσει, ο καθένας με τον τρόπο του.

Θα αναφέρω δύο παραδείγματα, τα οποία με συγκίνησαν για διαφορετικούς λόγους το καθένα.

Το πρώτο είναι ο ορισμός της αλληλεγγύης.

Πέρσι, ένα μεσημέρι μαγείρευα στο Πεδίον του Άρεως, όταν ξαφνικά με πλησιάζει ένας ηλικιωμένος άντρας και με ρωτά τι κάνω εκεί.

Από τα ρούχα του φαινόταν φτωχός άνθρωπος και πίστεψα ότι ήθελε να μου ζητήσει φαγητό.

Όταν του εξήγησα τι έκανα, ξέσπασε σε λυγμούς και δεν μπορούσα να τον συνεφέρω με τίποτα!

Και τότε ο παππούς έκανε κάτι που μου έσκισε την καρδιά στα δύο.

Έβγαλε από μία σακούλα μια φραντζόλα ψωμί και την έκοψε στη μέση.

Κλαίγοντας μου είπε: «Λεβέντη μου, λεφτά δεν έχω, ούτε φαγητό να σου δώσω, μονάχα αυτήν τη φραντζόλα ψώνισα σήμερα.

Σου δίνω τη μισή για να φάνε κι άλλοι άνθρωποι.

Πάρ’ τη, σε παρακαλώ, αυτό που κάνεις είναι πολύ σημαντικό». Τρελάθηκα!

Το βράδυ σκεφτόμουν το περιστατικό και κατέληξα πως αυτό ακριβώς είναι η αλληλεγγύη.

Να προσφέρεις κάτι από το υστέρημα, όχι από το περίσσευμά σου.

Το άλλο παράδειγμα αφορά μια κυρία της καλής κοινωνίας, η οποία είναι σύζυγος πολύ γνωστού εφοπλιστή και μου φέρνει πολύ συχνά, μόνη της πάντα, δεκάδες σακούλες με φαγητό, για να έχω αποθέματα και να μην ξεμένω.

Μόνο μία χάρη μου έχει ζητήσει.

Να μη μάθει ποτέ κανείς το όνομά της».

Κατά καιρούς έχουν προσεγγίσει τον Κώστα αρκετοί φορείς αλλά και μεγάλα σούπερ μάρκετ, για να τον βοηθήσουν στο έργο του.

Ουδέποτε αποδέχτηκε κάποια από τις προτάσεις τους.

«Υπάρχουν σκοπιμότητες πίσω από αυτού του τύπου τις “βοήθειες” και δεν θέλω να τους κάνω τη χάρη.

Θα προχωρήσω μόνος μου, συντροφιά αποκλειστικά και μόνο με ανθρώπους που στέκονται δίπλα μου από καρδιάς.

Οι εταιρείες, η Εκκλησία ή άλλοι φορείς πιστεύουν ότι οι άποροι είναι ζώα που θα τους πετάξουν λίγο φαγητό και αυτοί θα τρέξουν να τους γλείψουν το χέρι.

Όμως, οι άνθρωποι αυτοί έχουν ανάγκη κάτι περισσότερο.

Κάποιον να τους ακούσει, να επικοινωνήσει ουσιαστικά μαζί τους την ώρα που μοιράζονται ένα πιάτο φαΐ.

Αυτό είναι που τους λείπει, όχι η ελεημοσύνη της κακιάς ώρας».

Την ώρα που συζητάμε με τον Κώστα το συνεργείο του γαλλικού Canal Plus –που έχει φτάσει στο μεταξύ– τραβάει πλάνα από την αυτοσχέδια κουζίνα του.

Μια μεσόκοπη περαστική κυρία ρωτά τη γαλλόφωνη δημοσιογράφο Αγγελική Κουρούνη και τον καμεραμάν Χριστόφορο Γεωργούτσο από πού είναι. Ό

ταν της απαντούν «από τη Γαλλία», εκείνη αρχίζει να φωνάζει: «… Δείξτε τα, δείξτε, να δουν τα χάλια μας».

Ο Κώστας παρεμβαίνει ευγενικά: «Όχι, κυρία μου, δεν είναι εδώ για να δείξουν τα χάλια μας, αλλά την αλληλεγγύη μας.

Το ξεχασμένο μας φιλότιμο που ξυπνά και πάλι έπειτα από 20 χρόνια χειμερίας νάρκης».

Πίσω, ένα ζευγάρι Γερμανών τουριστών συλλέγει πληροφορίες για την κουζίνα.

Όταν μαθαίνουν ότι ο Κώστας είναι άνεργος και, παρ’ όλα αυτά, προσφέρει δωρεάν φαγητό σε άπορους, δείχνουν έκπληκτοι.

Ο άντρας ρωτά πώς μπορούν να βοηθήσουν κι εκείνοι.

«Πείτε στη φράου Μέρκελ να μη μας ζορίζει τόσο πολύ…» λέει κομματάκι ειρωνικά μια κυρία, η οποία συχνά-πυκνά φέρνει τρόφιμα στον Κώστα.

«Αυτό, μάλλον, πρέπει να το πει ο πρωθυπουργός σας…» απαντά ο ετοιμόλογος Γερμανός, ανταποδίδοντας με ένα χαμόγελο.

Δειλά-δειλά οι πρώτοι «θαμώνες» της κοινωνικής κουζίνας «Ο Άλλος Άνθρωπος» κάνουν την εμφάνισή τους στο πλακόστρωτο του Θησείου.

Το μενού σερβίρει σήμερα κοτόπουλο με μανέστρα.

Ρεπορτάζ: Αντώνης Ντινιακός

Φωτογραφία: Αλέξανδρος Κατσής

Πηγή: troktiko

Η συγκινητικη ιστορια της Σαμ της μαμας που εμαθε να περπαταει και να μιλαει μαζι με την κορη της!

Published Φεβρουαρίου 20, 2013 by sofiaathanasiadou

M4

Ήταν πολύ νέα μαμά όταν έμεινε παράλυτη από θρομβώσεις στο κεφάλι που της παρουσιάστηκαν.

Και όμως, με τη θέληση της ψυχής της και την ανάγκη της να μεγαλώσει την κόρη της και να τη δει να ενηλικιώνεται, η νεαρή γυναίκα όχι μόνο κατάφερε να ζήσει αλλά με θέληση να ξαναπερπατήσει και να μιλήσει, την ίδια μάλιστα περίοδο που η κόρη της μάθαινε να περπατά και να μιλά.

Η 35χρονη Sam Furniss έπαθε ξαφνικά δύο ανευρύσματα όταν η κόρη της ήταν μόλις δέκα μηνών σε ηλικία. Η ζωή της κρεμόταν σε μία κλωστή και χρειάστηκαν απανωτές επεμβάσεις ώστε να καταφέρουν οι γιατροί να σταθεροποιήσουν την κατάστασή της. Ως εκ θαύματος κατάφερε να κρατηθεί στη ζωή όμως λόγω της αιμορραγίας που είχε στον εγκέφαλο, παρέλυσε και οι γιατροί ενημέρωσαν τον συντετριμμένο σύζυγό της πως ακόμα και αν επιβίωνε, η Sam θα είχε υποστεί σοβαρή εγκεφαλική ζημιά.

Πράγματι, μετά τα όσα της συνέβησαν, δεν μπορούσε ούτε να μιλήσει, ούτε να περπατήσει, ούτε φυσικά να σταθεί όρθια. Δύο χρόνια αργότερα, ακόμα και οι γιατροί απορούν για το θαύμα που συνέβη. Η Sam έμαθε να μιλά, να περπατά και να στέκεται όρθια την ίδια περίοδο που η κόρη της μάθαινε τα ίδια πράγματα λόγω ηλικίας. «Δεν θα μπορούσα να έχω συνέλθει χωρίς τη βοήθεια του συζύγου μου και τη στήριξη της κόρης μου» παραδέχεται σήμερα η Sam, ευτυχισμένη που μπορεί να σταθεί στο πλευρό της κόρης της, έστω και με πατερίτσες.

πηγη http://www.agioritikovima.gr/koin%CE%BFnika/16828-ugkinitiko-mit

Η απιστευτη ιστορια του Rayan που ενω γεννηθηκε με την καρδουλα εξωτερικα απο το σωμα του καταφερε να επιζησει παρα τις πιθανοτητες!

Published Ιανουαρίου 21, 2013 by sofiaathanasiadou

Από Το Σώμα Του Και Έζησε

Ryan Marquiss (1)

Την ιστορια μου εστειλε η φιλη μας Εφη Καραγρηγοριου και αμεσως σκεφτηκα πως πρεπει να την μοιραστω μαζι σας!

Τετοιες ιστοριες ειναι που μας δινουν ελπιδα και μας δειχνουν πως ολα ειναι πιθανα…

Πως η Ελπιδα δεν πρεπει να σβηνει ποτε!

Καμια φορα μπορει οι πιθανοτητες να ειναι μηδαμινες αλλα να συμβει ενα απροσμενο θαυμα…

Ετσι εγινε και στην περιπτωση του μικρου Rayan …

Προσοχή: Το άρθρο περιέχει σκληρή εικόνα

Όταν ο Ryan Marquiss γεννήθηκε με τη καρδιά του να βρίσκεται εκτός του μικρού του σώματος, οι γιατροί δεν περίμεναν να επιζήσει.

Πρόκειται για ένα πολύ σπάνιο σύνδρομο, όπου συνήθως τα μωρά φεύγουν από τη ζωή μέσα σε τρεις μέρες μετά τη γέννηση. Μάλιστα, η καρδιά του μικρού Ryan δεν είχε αναπτυχθεί πλήρως και είχε μισή καρδιά σε σχέση με τα φυσιολογικά επίπεδα. Ο συνδυασμός αυτών των δύο καταστάσεων κάνει το μικρό Ryan το μοναδικό παιδί που γεννήθηκε με αυτό το πρόβλημα στον κόσμο και έζησε.

Οι γιατροί συμβούλεψαν τους γονείς να σταματήσουν την εγκυμοσύνη, όταν η μητέρα βρισκόταν στον τρίτο μήνα. Οι γονείς αρνήθηκαν να κάνουν έκτρωση και τώρα ο Ryan, διαψεύδοντας όλες τις προβλέψεις, έχει γίνει τριών χρονών και γιόρτασε τα γενέθλιά του, όπως κάθε άλλο παιδί της ηλικίας του.

Ryan Marquiss (2)

Η 34χρονη μητέρα δήλωσε: «Θέλαμε να αποφασίσει η φύση τι θα κάνει, γι’ αυτό αρνηθήκαμε να σταματήσουμε την εγκυμοσύνη. Ξέραμε ότι χρειαζόταν ένα θαύμα για να ζήσει αλλά δεν θέλαμε να κρίνουμε εμείς το αποτέλεσμα. Οι γιατροί μας ενημέρωσαν ότι κανένα παιδί με το συνδυασμό των προβλημάτων του Ryan δεν έχει επιζήσει, οπότε το γεγονός ότι ο μικρός είναι μαζί μας σήμερα είναι απίστευτο».

Το σπάνιο αυτό σύνδρομο ονομάζεται ectopia cordis και χαρακτηριστικό του είναι πως η καρδιά του νεογέννητού βρίσκεται έξω από το στήθος του, η οποία λειτουργεί κανονικά αλλά δεν προστατεύεται από τίποτα. Από τις πρώτες εβδομάδες ο μικρός Ryan υπεβλήθη σε πολλές εγχειρίσεις ώστε να προστατευθεί η καρδιά του από το δέρμα και να λειτουργεί φυσιολογικά παρόλο που ήταν μισή σε σχέση με μια φυσιολογική καρδιά.

Ryan Marquiss (3)

Πηγή: newsbeast.gr

Η απιστευτη ιστορια τοκετου του Σταθη μας… Το θαυμα της Παναγιας

Published Αύγουστος 14, 2012 by sofiaathanasiadou

Aυτην την ιστορια σας την χρωστουσα…

Καθε φορα που πλησιαζει της Παναγιας νιωθω απιστευτο δεος …

Ισως γιατι ξερω πως με ακουει….

Ισως γιατι νιωθω πως εχω στα χερια μου το Σταθη και το οφειλω σε αυτην…

Πριν ακριβως 2 χρονια βρισκομουν σπιτι…

Ο γιατρος μου ειχε συστησει να σταματησω απο την δουλεια και να κατσω σπιτι λογω αποκολλησης …

Την εγκυμοσυνη αυτην δεν την ειχα προγραμματισει και πιστευα  πως δεν υπηρχε πιο ακαταλληλη στιγμη για να μεινω εγκυος …

Σε γενικες γραμμες υπεφερα  απο τους εμετους ειχα χασει 5 κιλα ζαλιζομουν ολη μερα και ενιωθα χαλια…

Ολη μας η δουλεια εξαρτιοταν απο εμενα και ειχαμε ανοιξει δευτερο καταστημα στην Οια το οποιο οσο ημουν στο κρεβατι εμενε κλειστο…

Ημουν μονιμως σε κατασταση αγχους και δεν μπορουσα σε καμια περιπτωση να πω οτι απολαμβανα εστω και λιγο το θειο δωρο…

Σε αντιθεση σκεφτομουν ολα τα δεινα και τις επιπτωσεις που θα μπορουσε να εχει αυτη η εγκυμοσυνη στις ζωες μας…

Ολα πηγαιναν στραβα…

Αυτο ηταν το πορισμα μου…

Μην βιαστειτε να με παρεξηγησετε…

Ειχαμε κανει ενα μεγαλο οικονομικο ανοιγμα με το δευτερο μαγαζι…

Παραγγελιες ,επιταγες ,δανεια ,ενοικια, αερας ,εξοπλισμος και πολλα πολλα αλλα ηταν οι εφιαλτες που με κυνηγουσαν ….

Ενιωθα τον κοσμο να καταρρεει γυρω μου χωρις να μπορω να κανω κατι…

Λιονταρι μεσα σε κλουβι…

Εκεινη την ημερα ειχα ξυπνησει πολυ καλα…

Τα πουλακια κελαηδουσαν εξω απο την κρεββατοκαμαρα και ηταν η πρωτη μερα που ειδα κατι θετικο απο την κατασταση με την διαμονη μου στο σπιτι…

Το σπιτι μας ηταν πολυ ομορφο…

Το χτισαμε και δεν ειχα προλαβει να δω ποσο ομορφα ειναι να μενω εκει…

Ετρεχα σαν τρελη ολη μερα ,απο τις 9 το πρωι ως τις 3 τα μεσανυχτα…

Αυτα τα λαθη κανει ο ανθρωπος…

Δουλευει ολη μερα για να εχει…αλλα δεν προλαβαινει να τα απολαυσει…

Ηπια ενα χυμο και πηρα τηλεφωνο την φιλη μου την Νιοβη…

Ηθελα να με βοηθησει να τακτοποιησουμε το δωματιο ντουλαπα…

Δεν ηθελα να το χαλασω με τιποτα και να το κανω παιδικο δωματιο…

Το αγαπουσα, ηταν το καμαρι μου και το πρωτο που εδειχνα στις φιλες μου…

Η Νιοβη ηρθε και τακτοποιουσαμε ενω της εκανα παρεα…

Καποια στιγμη ενιωσα πολυ κουρασμενη…

Τοσο που πηγα στο δωματιο και ξαπλωσα…

Ελα που ομως δεν βαζω κωλο κατω…

Ξανασηκωθηκα στο 10λεπτο και  αρχισα να βαζω τις πινελιες μου…

Η Νιοβη με μαλωσε που σηκωσα την καρεκλα για να την μετακινησω και την αποστωμωσα…

Εγκυος ειμαι οχι αναπηρη…

Η ωρα ειχε παει ηδη 23.30 και η Νιοβη επρεπε να φυγει…

Μην τολμησεις μου λεει και ακουμπηεις τιποτα θα ξαναρθω αυριο…

-Καλα μαμα της ειπα χαριτολογωντας…

Και καπου εκει… εγινε….

Αρχισε να τρεχει αιμα αναμεσα απο τα ποδια μου…

Οταν λεμε αιμα…εννουμε ποταμι….

Ενιωθα να χανω τον κοσμο κατω απο τα ποδια μου…

Η Νιοβη κιτρινησε …

Κοιταζομασταν και προσπαθουσα να συνελθω και να παρω τον γυναικολογο μου…

Τα χερια μου ετρεμαν και δεν μπορουσα να βρω το τηλεφωνο…

Σε παρακαλω βρες το εσυ της ειπα …

Παρε τον Αντωνη δεν μπορω ….

Εκεινη ακριβως την στιγμη καταλαβα ποσο σημαντικο ειναι για μενα αυτο το παιδι…

Εκεινη την στιγμη αισθανθηκα τυψεις και ενιωσα την καρδια μου να γινεται κομματια…

Τι μου συνεβαινε?

Σε παρακαλω κρατησου σπορακι μου ολα θα πανε καλα…

Ο γιατρος ελειπε Αθηνα και μου ειπε να ξαπλωσω…

Δεν μπορουμε να κανουμε τιποτα μου ειπε… Ξαπλωσε στο κρεββατι και βλεπουμε αυριο…

Ξαπλωσα στο κρεββατι αλλα το αιμα δεν σταματουσε με τιποτε…

Θεε μου…

Αυτο ηταν?

Μηπως δεν μου αξιζει αυτο το παιδι?

Μηπως επιτελους παιρνω αυτο που μου αξιζει για τις ωρες γκρινιας που εχω ριξει?

Ενω μια μικρη ζωη μεγαλωνε μεσα μου το μονο που σκεφτομουν ηταν το δωματιο ντουλαπα που δεν θα εχω πια…

Το μαγαζι και η καριερα που αφησα να γλιστρησει μεσα απο τα χερια μου…

Η απολυτη ηλιθια…

Ετσι ενιωσα…

Το αιμα δεν σταματουσε και ο γιατρος επεμενε μεινε στο κρεβατι και μην πας πουθενα…

Η ωρα ειχε παει 1.30 και ο Αντωνης ηρθε σπιτι …

Προσπαθουσε να με ηρεμησει αλλα ειχα αρχισει πλεον να σκεφτομαι οτι κινδυνευει και η δικη μου ζωη…

Ο γιατρος ειπε να μεινεις σπιτι…επεμενε ο Αντωνης…

Επιασα το κινητο και σχηματισα το νουμερο της Ιντεραμερικαν…

Τι σκατα την εχω την ασφαλεια?

Θα παρω να ρωτησω…

Το ενστικτο μου ελεγε να μην μεινω με σταυρωμενα τα χερια…

Ειχα δικιο…

Ο εφημερευων γιατρος ειπε να μεταφερθω αμεσα στο κεντρο υγειας…

Πρεπει να ελεγξουν εαν ζει το παιδι και ποσο αιμα εχασα…

Η μεταφορα μου σε νοσοκομειο επειγει…

Δεν μπορουσα να σκεφτω τιποτε αλλο…

Τα ποδια μου ετρεμαν …

Η καρδια μου θρυψαλλα και η αγωνια στο φουλ…

Πηγαμε με ταξι στο κεντρο υγειας …

3.30 σχεδον αδειο…

Βλεπεις ξημερωνει της Παναγιας και γινεται χαμος…

Ολοι λειπουν και ειναι στα club…

To ιδιο και η γιατρος που εφημερευε…

Το αιμα δεν σταματαει…

Πλεον ολα εχουν τελειωσει…

Αυτο μου ειπαν …

Μικρη εισαι θα κανεις αλλο…

Η Ιντεραμερικαν με καλεσε…

Σας εξετασαν?

Οχι…κανεις…

Για να μην σας τα πολυλογω η Ιντεραμερικαν υποχρεωσε την γιατρο να επιστρεψει στην δουλεια της και να με εξετασει…

Η γιατρος ηρθε «ζαλισμενη»…

Εβγαλε πορισμα…

Το παιδι δεν τα καταφερε…

Οριστε… να και αυτα τα κομματια…

Να σου δωσω εκτρωτικο χαπι η να πας κρητη να σε «καθαρισουν»…

Ενας τεραστιος κομπος στολαιμο…

Εκλαιγα ασταματητα…και σκεφτομουν τον υπερηχο…

Ποτε θα μου κανετε υπερηχο ψελλισα?

Α.. δεν εχουμε εχει χαλασει…

Χωρις υπερηχο δεν παιρνω τιποτε,,

Ξαναπηρα την Ιντεραμερικαν… εξηγησα την κατασταση και θα εστελναν αεροπλανακι του εκαβ να μας παρει…

Η ωρα ηταν ηδη 5.30 ενιωθα πολυ κουρασμενη και σκεφτηκα να παρω την μαμα μου…

Οτι διαφορες και να εχουμε εκεινη την ωρα ηταν ο μονος ανθρωπος που ηθελα να μιλησω…

Που σκεφτηκα οτι μπορω να ζητησω βοηθεια…

Ολη εκεινη την ωρα που με εξεταζαν που μου ελεγε ο καθενας το μακρυ του και το κοντο του ολη εκεινη την ωρα μιλουσα στο σπορακι μου…

-Κρατησου γερα κανε υπομονη να φτασουμε Αθηνα… Μην μου φυγεις σε αγαπαω…

Νομιζα οτι εαν εφτανα στην Αθηνα με καποιο τροπο θα το κρατουσαν στην ζωη…

Μετα εμαθα πως σε τοσο πρωιμο σταδιο εγκυμοσυνης δεν μπορει κανεις να κανει τιποτα….

Η μαμα μου μου ειπε να ηρεμησω και να προσευχηθω στην Παναγια…

Ξημερωνει μου λεει η μερα της…

Ειναι μανουλα και καταλαβαινει…

Μην ανυσηχεις ειναι θαυματουργη…

Και προσευχηθηκα με οση δυναμη μου ειχε απομεινει…

Προσευχηθηκα να περασει η ωρα γρηγορα να αντεξει το μωρο…

Υποσχεθηκα να χαλασω το δωματιο ντουλαπα και να μην ξαναγκρινιαξο ποτε για το μικρο μου αγγελουδι…

Θα σου αποδειξω οτι το αξιζω αυτο το παιδακι μην μου το παρεις θεε μου…

Θα το αγαπαω και θα το προφυλαξω με την ιδια μου την ζωη…

Καντο να ζησει…

Η ωρα περασε το αεροπλανακι της Ιντεραμερικαν ηρθε μου εβαλαν οξυγονο και σε 1 ωρα ειμασταν στο Λητω…

Εκει μαθαμε για τις παραλειψεις και τα τραγικα λαθη που εκαναν οι γιατροι του κεντρου υγειας…

Εκει ηρθε ο γυναικολογος μου και μου τα εψαλλε που δεν εκατσα σπιτι!!!

Εκει μετα απο ωρα αγωνιας εμαθα πως το σπορακι μου ζει και πως θα την βγαλω στο κρεββατι…

Εκει εμαθα πως η Παναγια ακουει τις μαμαδες και τις ποναει !

Μπορει να εκανα εμετους μεχρι να γεννησω , μπορει να ενιωθα πολυ χαλια και ασχημη μπορει οικονομικα να βιωσαμε την πανωλεθρια αλλα ποτε δεν ξαναγκρινιαξα για το δωρο απο το Θεο…

Τον πολυτιμο γιο μου…

Τον Ευσταθιο -Παναγιωτη …ονομα που δωσαμε ταμα στην Χαρη της…

Το δωρο γενεθλιων κληρονομια της Rachel Beckwit…To πιο συγκινητικο βιντεο μιας οικογενειας

Published Αύγουστος 6, 2012 by sofiaathanasiadou

Magnify Image

Την υπεροχη αυτη ιστορια μου εστειλε η Αννα Καστουμη…

Ειναι ενα υπεροχο αρθρο απο το Lifo.Gr  για την ιστορια μιας μικρης αλτρουιστριας…

Η Ρειτσελ δεν βρισκετε πια μαζι μας αλλα η κληρονομια που αφησε πισω της με την ευχη της ειναι η σωτηρια πολλων παιδιων στην Ουγκαντα της Αφρικης…

Μην παραλειψετε να δειτε το βιντεο αν και σας προειδοποιω πως δεν θα καταφερετε να συγκρατησετε τα δακρυα σας…

Λίγο πριν κλείσει τα εννιά, η Rachel Beckwit ενημέρωσε τη μητέρα της πως δεν ήθελε δώρα. Αντίθετα, έχοντας δει μια εκπομπή στην τηλεόραση ζήτησε από φίλους και συγγενείς να δωρίσουν εννέα δολάρια ο καθένας (ένα για κάθε χρόνο που είχε ζήσει) στην φιλανθρωπική οργάνωση water, ώστε να έχουν κάποια παιδιά της Αφρικής στην ηλικία της καθαρό, πόσιμο νερό.

Είχε βάλει ως στόχο να μαζέψει 300 δολάρια, ποσό που θα αρκούσε για να προσφέρεια καθαρό πόσιμο νερό σε 15 ανθρώπους στην Αφρική.

Αν και μάζεψε μεγάλο μέρος του ποσού, δεν κατάφερε να φτάσει τα 300 ευρώ. Υποσχέθηκε να τα καταφέρει στα επόμενα, στα δέκατα γενέθλιά της.

Ένα μήνα μετά τα 9α γενέθλιά της, η Rachel σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, στο Σηάτλ.

Τα νέα της τραγωδίας -μαζί με την ευχή των γενεθλίων της Rachel- έκαναν το γύρο του ίντερνετ. Και, μέχρι στιγμής, περίπου 30.000 άνθρωποι έστειλαν χρήματα για τον σκοπό της Rachel.

Τα 300 δολάρια του κοριτσιού έγιναν 1.2 εκατομμύρια δολάρια! -αλήθεια, καθώς το γράφω συγκινούμαι- και η μητέρα της δήλωσε έκπληκτη:

This made me realize how blessed I am even though I don’t have Rachel with me anymore.

Κι έτσι την περασμένη Δευτέρα, ένα χρόνο ακριβώς μετά το θάνατο της Rachel, η μητέρα της συνέχισε την καμπάνια της κόρης της με μια επίσκεψη σε χωριό της Αιθιοπίας, το οποίο αξιοποιεί τα χρήματα απ’ τον αγώνα της κόρης της για τη δημιουργία πηγαδιών

.

Θεραπεύτηκε το πρώτο παιδί από μεσογειακή αναιμία στην Ελλάδα!

Published Ιουνίου 29, 2012 by sofiaathanasiadou

Θεραπεύτηκε το πρώτο παιδί από μεσογειακή αναιμία στην Ελλάδα

Το πρώτο παιδί που νίκησε τη μεσογειακή αναιμία είναι ο 6χρονος Θοδωρής. Το παιδί θεραπεύτηκε χάρη στη μεταμόσχευση αιμοποιητικών κυττάρων που πήρε από τη μικρή αδελφή του. Η μεταμόσχευση έγινε το 2010 και στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία αφού από τότε μέχρι σήμερα ο Θοδωρής υποβάλλεται σε συχνές εργαστηριακές εξετάσεις και τα αποτελέσματα δείχνουν ότι έχει θεραπευτεί από την ασθένεια.
Το μεγάλο θαύμα το χρωστάει στη μικρή αδελφή του Άλκηστη η οποία ήρθε στον κόσμο τα Χριστούγεννα του 2008. Όπως ανέφερε στη ΝΕΤ, ο πατέρας των παιδιών κ. Χρήστος Παπάς ήθελαν ακόμα ένα παιδί. Γι’ αυτούς ήταν δώρο Θεού η άφιξη της, μέσα στο Γολγοθά που περνούσαν με το μικρό Θοδωρή. Η χαρά τους όμως, ήταν διπλή όταν οι γιατροί τους ενημέρωσαν πως η κορούλα τους θα μπορούσε να σώσει και το πρώτο τους παιδί.
Το κοριτσάκι γεννήθηκε με εξωσωματική γονιμοποίηση και ήταν ένα από τα δέκα έμβρυα που γονιμοποιήθηκαν, ισοσυμβατό με τον τρίχρονο τότε Θοδωρή όπως είπε ο γενετιστής Κώστας Πάντος. Την ώρα του τοκετού στην καισαρική οι γιατροί πήραν αίμα από τον πλακούντα και τον ομφάλιο λώρο, τον οποίο διατήρησαν σε κατάψυξη και αφού απομόνωσαν τα βλαστοκύτταρα τα μεταμόσχευσαν στο Θοδωρή.
Ανθή Αγγελοπούλου