Αφιερωσεις

All posts in the Αφιερωσεις category

Τι είδους πατέρας υπήρξε ο Φρόιντ;

Published Απρίλιος 27, 2016 by sofiaathanasiadou

 

freud1-thumb-large
ΜΑΡΙΑΛΕΝΑ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΥ

Ο Σίγκμουντ Φρόιντ με δύο από τα εγγόνια του το 1923. Αλληλογραφούσε με τα παιδιά του περίπου από το 1907 μέχρι το 1924 και μέχρι το 1936 με τα εγγόνια του.

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

SIGMUND FREUD
Lettres à ses enfants
επιμ. Michael Schroter
μτφρ. Fernand Cambon
εκδ. Aubier

Ματθίλδη, Μάρτιν, Ολιβερ, Ερνστ, Σόφι και Αννα, γεννημένα από το 1887 έως το 1895, είναι τα έξι παιδιά του Σίγκμουντ Φρόιντ, πατέρα της ψυχανάλυσης. Η ζωή και το έργο του έχουν απασχολήσει πλείστες εκδόσεις, μεταφράσεις ανά τον κόσμο, σχόλια στα κείμενά του, εμπνευστές, συνεχιστές αλλά και πολέμιους.

Το κάδρο της ζωής του Φρόιντ είναι γεμάτο σημαντικά και ασήμαντα στοιχεία, όλα όμως μόλις ιδωθούν υπό το πρίσμα της προσωπικότητάς του και της τομής που επέφερε στη θέαση του κόσμου στον 20ό αιώνα αποκτούν μεγάλο ενδιαφέρον. Πέρα από τη μελέτη των έργων του, η κάθε λογής προσέγγιση του χαρακτήρα και του τρόπου που ζούσε τροφοδοτεί την εκδοτική παραγωγή.

Τον τελευταίο καιρό στη Γαλλία μεταφράστηκε από τα γερμανικά η συλλογή των επιστολών που έγραφε ο Φρόιντ στα παιδιά του περίπου από το 1907 έως το 1918, συνεχίζεται όμως έως το 1924 στην περίπτωση του γιου του Ολιβερ και έως το 1936 για τα εγγόνια του, ενώ τρία χρόνια αργότερα θα αφήσει την τελευταία του πνοή, ταλαιπωρημένος από την ανίατη ασθένεια στη γνάθο, εγκατεστημένος στο Λονδίνο, όπου μεταφέρθηκε άρρωστος για να «πεθάνει ελεύθερος», όπως είχε δηλώσει, μακριά από τη θηριωδία των Ναζί.

Μέχρι τώρα όλες οι εκδόσεις που αφορούν στην προσωπική ζωή του πατέρα της ψυχανάλυσης περιλαμβάνουν τη σχέση του με την ψυχανάλυση έμμεσα ή άμεσα. Εάν εξαιρέσουμε τις εκδόσεις που αφορούν στη σχέση του με τη γυναίκα του Μάρθα Μπερνέις, οι οποίες έχουν επίσης στηριχθεί στις επιστολές που έστελνε ο ίδιος στην αγαπημένη του, όλες οι άλλες φωτίζουν την πορεία της ψυχανάλυσης. Εξ ου και σε αυτό το ογκώδες βιβλίο που κυκλοφόρησε σε Γερμανία και Γαλλία (δεν έχει ακόμα μεταφραστεί στα ελληνικά) δεν συμπεριλαμβάνονται οι επιστολές που έστελνε στην αγαπημένη του κόρη Αννα, η οποία συνέχισε το ψυχαναλυτικό έργο του πατέρα της. Είναι γεγονός, ελλείψει άλλων μέσων επικοινωνίας, ότι ο Φρόιντ λάτρευε την επιστολογραφία.

Αυτός ήταν και ο τρόπος να επικοινωνεί με τα παιδιά του. Οι επιστολές ξεκινούν από την πρώτη του κόρη Ματθίλδη όταν γίνεται 19 χρόνων. Ολες οι επιστολές προς τα παιδιά του εκτείνονται περίπου στο διάστημα ζωής των παιδιών του από 19 μέχρι 26 ετών και κυρίως όταν αυτά έλειπαν σε διακοπές ή σε άλλες πόλεις για σπουδές ή παντρεύονταν και έφευγαν από το σπίτι. Οι περισσότερες επιστολές απευθύνονται και στις/στους συζύγους των παιδιών του και αργότερα σε κάποια από τα εγγόνια του.

Τι είδους πατέρας ήταν όμως ο «πατέρας της ψυχανάλυσης»; Οπως χαρακτηριστικά λέει ο γιος του Ερνστ: «Ο πατέρας μου δεν συμμετείχε στην καθημερινότητά μας. Μας είχε όμως καταστήσει σαφές ότι σε οποιοδήποτε σοβαρό πρόβλημα αντιμετωπίζαμε θα είναι δίπλα μας. Οταν ερχόταν εκείνη η στιγμή, κατέβαινε από τα Ολύμπια ύψη και μας φρόντιζε υλικά και συναισθηματικά».

Η πολυπλοκότητα της προσωπικότητας του Φρόιντ, έτσι όπως την έχουμε γνωρίσει μέσα από τις επιστολές με τους φίλους, συναδέλφους κ.ά., διαφαίνεται και εδώ. Είναι έντονος, παρατηρητικός, ερευνητικός, εν μέρει και ελεγκτικός. Κρατάει τα σκήπτρα της οικογένειάς του και δεν τα αφήνει, απαιτεί ειλικρίνεια. Παρ’ όλα αυτά, μέσα από αυτές τις επιστολές αναδεικνύεται η έγνοια και η τρυφερότητα του πατέρα. Το πόσο νοιάζεται για τα εγγόνια του και τον γαμπρό του όταν πεθαίνει τόσο νέα η πανέμορφη κόρη του Σόφι στα 27 της χρόνια από θανάσιμη γρίπη.

Ο Φρόιντ ενδιαφερόταν πολύ για τρεις τομείς: την υγεία των παιδιών του, δεδομένης και της επιστήμης του, τα χρήματα και τη σεξουαλικότητα. Ανήκε σε εκείνους τους πατεράδες που στήριζαν τα παιδιά τους οικονομικά. Είχε μεγάλη αγωνία, διότι οι γιοι και οι γαμπροί του ανδρώνονταν σε περιβάλλον πολέμου και κρίσεων. Αυτό όμως δεν αφορούσε τις γυναίκες της οικογένειας, για τις οποίες δεν επιφύλασσε ούτε τη χαρά της μόρφωσης ούτε τη διαχείριση των οικονομικών. Η Αννα, η μικρότερη κόρη, ξέφυγε από αυτό το μοτίβο, ακριβώς λόγω του ότι, όταν γεννήθηκε, άλλαζε και εκείνος αντιλήψεις.

Τα κληρονομικά δικαιώματα των βιβλίων του δεν τα άφησε –εκτός από την Αννα– στις κόρες του, αλλά στα εγγόνια του. Η σεξουαλικότητα όμως ήταν πάντα ο τομέας στον οποίο διακρίθηκε μελετώντας την ανάγκη του ανθρώπου ισότιμα για απελευθέρωση. Σε μία από τις επιστολές συμβουλεύει τη Σόφι να ενημερωθεί για την αντισύλληψη, για να μην κάνει άλλο παιδί, εφόσον δεν το επιθυμεί, αλλά και τον γιο του Ερνστ, παρόλο που τον κατακεραυνώνει, χαρακτηρίζοντάς τον «αλητάκο», όταν μαθαίνει ότι κόλλησε βλεννόρροια, καμαρώνει για τις επιτυχίες του.

Η αγάπη του για τα παιδιά είναι έκδηλη σε όλες τις επιστολές. Οχι μόνον για τα δικά του. Σε μια συμβουλή που έδωσε στον γαμπρό του για τις ψυχικές κρίσεις αλλά και στην κόρη του για τη δυσθυμία της απέναντι στην τεκνοποιία, συμβουλεύει: «Ολοι οι άνθρωποι πρέπει να φροντίζουν ένα παιδί. Τότε μόνο θα ξεπεράσουν πολλά από τα άγχη της ύπαρξης».

Πηγή: www.kathimerini.gr

Advertisements

Δείτε ποιο είναι το πιο δημοφιλές όνομα σε όλον τον κόσμο! Είναι ελληνικό και δεν είναι η Μαρία

Published Νοέμβριος 13, 2015 by sofiaathanasiadou

Baby_h_633_451

Είναι κοριτσίστικο και ελληνικό!

Η έρευνα έγινε και η…
Σοφία είναι η νικήτρια και το πιο δημοφιλές όνομα που επιλέγουν οι γονείς για τα μωρά τους!

Σύμφωνα με την εμπειρογνώμων στα βρεφικά ονόματα στις ΗΠΑ, Laura Wattenberg, η Σόφια είναι το top όνομα σε εννέα χώρες, συμπεριλαμβανομένου του Μεξικού, τη Σλοβακία, τη Ρωσία και την Ιταλία. Το παρατσούκλι της (Σόφι, Σοφιάννα, κ.α) είναι επίσης η δεύτερη ή τρίτη πιο δημοφιλής επιλογή για τους γονείς σε 20 άλλες χώρες, μεταξύ των οποίων ο Καναδάς και οι ΗΠΑ.

Για να προσδιοριστεί το πιο δημοφιλές όνομα μωρού στον κόσμο, η Wattenberg συγκέντρωσε τα στατιστικά των ονομάτων από 49 διαφορετικές χώρες. Κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το Σοφία είναι το κορυφαίο όνομα σε όλο τον κόσμο, χάρη στην ικανότητά του να υπερβαίνει τα σύνορα..

Είναι ένα ιδιαίτερο όνομα που σημαίνει «σοφία». Έχει παράλληλα ένα παιχνιδιάρικο, αλλά και εκλεπτυσμένο ήχο και είναι εύκολο να το προφέρει κανείς σε πολλές γλώσσες.

Εξηγώντας τη δημοτικότητα της Σόφιας, η Wattenberg σημειώνει ότι τα διαπολιτισμικά ονόματα όπως το Μαρία, ο Ιωάννης και ο Mohamed έχουν μεν ισχυρούς οικογενειακούς και θρησκευτικούς δεσμούς, ωστόσο, οι γονείς φαίνεται πώς έχουν απομακρυνθεί από την παράδοση και τα κλασικά ονόματα και επιλέγουν πλέον πιο σπάνια ονόματα που πιστεύουν ότι έχουν περισσότερο στυλ.

 

Πηγή:newsone.gr

20 χρόνια «Χαμόγελο»: H συγκλονιστική ιστορία του 10χρονου Ανδρέα Γιαννόπουλου που έδωσε σκοπό ζωής στον πατέρα του

Published Νοέμβριος 8, 2015 by sofiaathanasiadou

xamogelo-tou-paidiou-giannopoulos-people-126-1

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΜΑΡΙΝΟΣ ΒΥΘΟΥΛΚΑΣ

Ο πατέρας του 10χρονου Ανδρέα Γιαννόπουλου, του εμπνευστή και ιδρυτή του οργανισμού «Το Χαμόγελο του Παιδιού», μιλάει για την περιπέτεια του γιου του, τη δύναμη με την οποία αντιμετώπισε την ασθένειά του, τις τελευταίες τους στιγμές, την κακία που εισέπραξε, αλλά και όλα όσα έχουν καταφέρει αυτά τα είκοσι χρόνια στο Χαμόγελο.

«Όλοι ξέρουμε, συζητάμε για κάτι παιδιά στους δρόμους που τους λείπει το χαμόγελο. Τους λείπει το χαμόγελο γιατί δεν έχουν λεφτά, δεν έχουν παιχνίδια και δεν έχουν φαΐ και μερικά δεν έχουν καν γονείς. Σκεφτείτε, λοιπόν, και αφήστε τα λόγια. Ας ενωθούμε και ας δώσουμε ό,τι μπορούμε στα φτωχά αλβανάκια, άσπρα και μαύρα, όλα παιδιά είναι και αξίζουν ένα χαμόγελο. Αυτός ο Σύλλογος θα λέγεται “Το Χαμόγελο του Παιδιού”. Ελάτε, λοιπόν, να βοηθήσουμε. Αν ενωθούμε όλοι, θα τα καταφέρουμε» έγραψε το πρωί της 9ης Νοεμβρίου 1995 στο ημερολόγιό του ο 10χρονος Ανδρέας Γιαννόπουλος, ο εμπνευστής και ιδρυτής του «Χαμόγελου του Παιδιού», το οποίο τη Δευτέρα κλείνει είκοσι χρόνια ζωής. Ο Ανδρέας, μετά από πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο, δεν τα κατάφερε και «έφυγε» στις 22 Δεκεμβρίου του 1995, ενάμιση μήνα μετά τη γραπτή του επιθυμία, μια επιθυμία που είχε εκφράσει πολλές φορές και προφορικά στον πατέρα του, Κώστα Γιαννόπουλο, ο οποίος με σεβασμό στη μνήμη του παιδιού του έκανε το όραμα του μικρού Ανδρέαπραγματικότητα. Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή…

xamogelo-tou-paidiou-giannopoulos-people-126-4

Ο έρωτας στην Αγγλία, ο ερχομός των παιδιών και το πρώτο χτύπημα 

Ο Κώστας Γιαννόπουλος από μικρό παιδί έχει την ανάγκη για δημιουργία. Ξεκινά να δουλεύει περιστασιακά από 14 ετών και, μόλις ενηλικιώνεται, πηγαίνει στην Αγγλία για να σπουδάσει marketing, ενώ εργάζεται και στο ελληνικό προξενείο, προκειμένου να εξασφαλίσει τα προς το ζην. Η αγάπη του για τα ηλεκτρονικά gadgets τον οδηγεί στο να ασχοληθεί με τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές και την πληροφορική, κάτι πρωτόγνωρο για τα ελληνικά δεδομένα στα τέλη της δεκαετίας του 1970. Παράλληλα, ερωτεύεται μια συμφοιτήτριά του και το 1979 αρραβωνιάζονται στην Αγγλία. Παρότι οι ευκαιρίες που του δίνονται εκεί είναι μεγάλες, αποφασίζει να επιστρέψει στην Ελλάδα, όπου μετέπειτα ανοίγει και το πρώτο του computer shop, το Microbytes, στην οδό Στουρνάρη. «Μολονότι μπορούσα να μείνω στην Αγγλία, αποφασίσαμε να γυρίσουμε στην Ελλάδα. Παντρευτήκαμε στην Αθήνα και νοικιάσαμε ένα σπίτι στον Κολωνό. Το ξεκίνημα της νέας μας ζωής ήταν αρκετά δύσκολο, διότι τα οικονομικά μας ήταν περιορισμένα» παραδέχεται. Το 1982 έρχεται στον κόσμο το πρώτο τους παιδί, ο Νίκος, και τρία χρόνια μετά, γεννιέται ο Ανδρέας. «Ήταν ένας ξανθός άγγελος με γαλάζια μάτια» συμπληρώνει ο κύριος Γιαννόπουλος. Η ζωή της οικογένειας κυλάει φυσιολογικά, με τον Κώστα Γιαννόπουλο και τη σύζυγό του να δίνουν απεριόριστη αγάπη στους γιους τους. Κάποια στιγμή, η μητέρα των παιδιών αρρωσταίνει από καρκίνο. «Παλέψαμε για να γίνει καλά και θεραπεύτηκε» λέει εκείνος. Δύο χρόνια μετά την περιπέτεια της συζύγου του, σε μια εκδρομή της οικογένειας στην Πάρνηθα, ο Ανδρέας παρουσιάζει συμπτώματα φωτοφοβίας και ανεξήγητους ιλίγγους. Οι δικοί του ανησυχούν και ξεκινούν έναν κύκλο εξετάσεων. Τα αποτελέσματα δεν είναι καλά. «Μια μαύρη Παρασκευή στις αρχές του 1995, με ενημέρωσαν πως ο Ανδρέας έχει όγκο στο κεφάλι. Έφυγε η γη κάτω από τα πόδια μου. Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα πήγαμε στην Αγγλία για να χειρουργηθεί. Από την αρχή εκείνος ήξερε τα πάντα. Οι Άγγλοι γιατροί μάς είχαν πει πως το παιδί πρέπει να γνωρίζει τι έχει. Επί μήνες ταλαιπωρήθηκε με χημειοθεραπείες, αλλά δεν αγκομάχησε, παρά μόνο δύο φορές. Πάλευε. Μετά το νοσοκομείο, πηγαίναμε στην ύπαιθρο, παίζαμε μπάλα, με πείραζε και με έλεγε άσχετο! Ήταν δυνατό παιδί. Δεν έπεφτε ψυχολογικά. Συνεπώς, δεν είχα το δικαίωμα να πέσω εγώ. Μόνο τα βράδια που κοιμόταν ξεσπούσα».

????????????????????????????????????

Η επιστροφή και η ξαφνική υποτροπή 

Μετά από αρκετούς μήνες παραμονής στο εξωτερικό, η επέμβαση πηγαίνει καλά και ο όγκος αφαιρείται με επιτυχία. Ο Ανδρέας επιστρέφει στην Ελλάδα και συνεχίζει τις δραστηριότητές του στο σχολείο, αλλά και στο γυμναστικό σύλλογο Χαλανδρίου, όπου παίζει μπάσκετ. «Ήταν διαφορετικό παιδί από τα υπόλοιπα, αλλά δεν ήθελε να το δείχνει. Σε ό,τι κι αν έκανε ήταν τέλειος και δεν πρόδιδε ποτέ τους ανθρώπους. Λάτρευε τα παιδιά και απεχθανόταν την αδικία. Ακόμα και εμένα, όταν θεωρούσε πως είχα άδικο, με έβαζε στη θέση μου. Ήταν απόλυτος σε ορισμένα πράγματα. Θυμάμαι πως, όταν ήμασταν μαζί στο αυτοκίνητο, στενοχωριόταν που έβλεπε παιδιά στα φανάρια και δίναμε στα αγοράκια αυτοκινητάκια και στα κορίτσια κουκλάκια. Κάθε χρόνο μού ζητούσε να του αγοράζω κάρτες της Unicef, για να βοηθάμε τα παιδιά όλου του κόσμου» λέει με συγκίνηση. Η ξαφνική λιποθυμία του σε έναν αγώνα μπάσκετ που παρακολουθεί με τον πατέρα του θα ανατρέψει και πάλι τα δεδομένα στη ζωή τους. «Τελικά αποδείχτηκε πως ο καρκίνος είχε κάνει υποτροπή. Οι Εγγλέζοι γιατροί μάς είπαν να αφήσουμε το παιδί να έχει ένα ποιοτικό τέλος. Στην Ελλάδα μάς είπαν να κάνει χημειοθεραπείες και να το παλέψουμε. Παρότι εγώ, με πόνο στην καρδιά, είχα δεχτεί την εκδοχή των Εγγλέζων, η μητέρα του και η υπόλοιπη οικογένεια επέμεναν να κάνουμε μια προσπάθεια. Σε αυτή την προσπάθεια ο Ανδρέας ταλαιπωρήθηκε πολύ».

Το ημερολόγιο και η εκπομπή που ράγισε καρδιές 

Νοέμβριος του 1995. Ο Ανδρέας υποβάλλεται σε χημειοθεραπείες. Ένα πρωινό, γράφει στο προσωπικό του ημερολόγιο την επιθυμία του για ένα σύλλογο που θα βοηθάει όλα τα παιδιά, ανεξαρτήτως φυλής και χρώματος. Μάλιστα έχει σκεφτεί και τον τίτλο: «Το Χαμόγελο του Παιδιού». Όταν ο πατέρας του επιστρέφει στο σπίτι, κάθονται μαζί και κουβεντιάζουν για το «Χαμόγελο». Είναι μια δύσκολη περίοδος για την οικογένεια, αλλά κάνουν τα πάντα για να τον βλέπουν να χαμογελά. «Παρότι ήταν Νοέμβριος, εμείς είχαμε ήδη στολίσει για τα Χριστούγεννα. Ό,τι κι αν κάναμε, από τα πιο απλά πράγματα, βγάζαμε συνέχεια φωτογραφίες, κρατούσαμε τις στιγμές, διότι ξέραμε πως θα έφευγε από τη ζωή. Ο αγαπημένος του μπασκετμπολίστας, ο Παναγιώτης Γιαννάκης, ερχόταν κάθε μέρα και τον έβλεπε. Πλέον όλες μου οι κινήσεις είχαν σκοπό να τον κρατήσουν χαρούμενο. Ξεκίνησα να τηλεφωνώ σε αναγνωρίσιμα πρόσωπα, ώστε να επικοινωνήσουν μαζί του. Πρόσωπα που ο Αντρέας έβλεπε στην τηλεόραση και ήθελε να γνωρίσει. Τη Σοφία Βόσσου, την Έλντα Πανοπούλου, τον Πέτρο Φιλιππίδη, τον Θάνο Καλλίρη και τον Γιώργο Παπαδάκη». Ο τελευταίος μάλιστα τηλεφωνεί στον Αντρέα στις 30 Νοεμβρίου του 1995 να του ευχηθεί για την ονομαστική του εορτή και οργανώνει μια εκπομπή αφιερωμένη σ’ εκείνον. Στη συγκεκριμένη εκπομπή εμφανίζονται οι γονείς του, οι γιαγιάδες του, ο αδελφός του, οι φίλοι του, υπάλληλοι από το νοσοκομείο, καλλιτέχνες, ηθοποιοί και πρόσωπα που θαυμάζει ο 10χρονος Ανδρέας. Εκείνος, παρά τους αφόρητους πόνους, εμφανίζεται στο στούντιο και μιλάει για την επιθυμία δημιουργίας του συλλόγου «Το Χαμόγελο του Παιδιού». Αν και εμφανώς ταλαιπωρημένος, τα εκφραστικά γαλάζια του μάτια και το χαμόγελο που σχηματίζει με τα δάχτυλά του συγκινούν όχι μόνο τους παρευρισκόμενος, αλλά και τους χιλιάδες των τηλεθεατών που παρακολουθούν. «Πριν την εγγραφή της εκπομπής Κόκκινη Κάρτα (που παίχτηκε την επόμενη μέρα της μαγνητοσκόπησής της), του είχαν χορηγηθεί 400 mg μορφίνης, γιατί ο Ανδρέας πονούσε» περιγράφει ο Κώστας Γιαννόπουλος. Η εκπομπή που κάνει μεγάλη αίσθηση στο πανελλήνιο προβάλλεται από τον ΑΝΤ1 στις αρχές Δεκεμβρίου του 1995, ενώ λίγες μέρες αργότερα, στις 22 Δεκεμβρίου, ο Ανδρέας φεύγει από τη ζωή. «Αισθανόμουν ένα απέραντο κενό, αλλά η επιθυμία του γι’ αυτόν το σύλλογο μου έδωσε δύναμη να συνεχίσω. Προσωπικά είχα διαλυθεί. Λίγο καιρό μετά, η σύζυγός μου μου ζήτησε διαζύγιο και ο μεγάλος μου γιος, ο Νίκος, αποφάσισε να μείνει μαζί μου. Δυστυχώς, κι εκείνη αρκετά χρόνια αργότερα αρρώστησε ξανά και τη χάσαμε».

????????????????????????????????????

Η κακία που εισέπραξε και η δύναμη που τη νίκησε

Από την πρώτη στιγμή που έγινε γνωστή στο ευρύ κοινό η επιθυμία του Ανδρέα, ο πατέρας του έβαλε σε εφαρμογή την υλοποίηση του συλλόγου. «Πολύς κόσμος έδειξε ενδιαφέρον. Αυτό, όμως, που διαπίστωσα με την πάροδο του χρόνου ήταν πως το μεγαλύτερο ποσοστό αυτών των ανθρώπων ήθελε να κάνει δημόσιες σχέσεις. Ακόμα και ορισμένοι από τους celebrities, που αρχικά έδειξαν ενδιαφέρον, στην πορεία το πήραν πίσω. Οι μόνοι που όντως στάθηκαν δίπλα μας ήταν ο Θάνος Καλλίρης, ο Πέτρος Φιλιππίδης και οΓιώργος Παπαδάκης. Οι υπόλοιποι μου έλεγαν ‘Πρέπει να ρωτήσω το δικηγόρο μου’ και, χωρίς να θέλω να αναφέρω ονόματα, ήρθαν περισσότερο για να πάρουν λάμψη από το θέμα του Ανδρέα, παρά να βοηθήσουν. Αισθάνθηκα κακεντρέχεια. Κάποιοι γύρισαν και είπαν πως χρησιμοποίησα το θάνατο του παιδιού μου για να προβληθώ. Εισέπραξα μεγάλη κακία. Πολλές φορές μού έβγαλαν νύχια. Οπότε αποφάσισα να συνεργαστώ με ανθρώπους που έδειχναν πραγματικό ενδιαφέρον. Βέβαια, δεν σου κρύβω πως στην αρχή από το στρες είχα πάει εννέα φορές στο νοσοκομείο, καθώς ήμουν στα πρόθυρα εγκεφαλικού. Όμως ο Ανδρέας μού άφησε ένα σκοπό ζωής και δεν υπήρχε περίπτωση να κάνω πίσω» αποκαλύπτει. Αναρωτιέμαι αν αυτά τα είκοσι χρόνια τον πλησίασαν ισχυρές προσωπικότητες της Ελλάδας, ώστε να βοηθήσουν με τον τρόπο τους το «Χαμόγελο του Παιδιού». «Ποτέ και αυτό γιατί ο σύλλογός μας δεν είχε γκλαμουριά, ώστε να βοηθήσουν και παράλληλα να προβληθούν. Οι περισσότεροι ήθελαν τη φιλανθρωπία της φιγούρας, κάτι που δεν ασπαζόμαστε. Συνεπώς, δεν έδειξαν ενδιαφέρον. Από την άλλη, όλο αυτό μου βγήκε σε καλό, διότι γνώρισα πολύ αξιόλογους ανθρώπους που με την ψυχή τους πρόσφεραν αφιλοκερδώς. Άνθρωποι που, παρότι είναι γνωστοί στον τομέα τους, επιθυμούν να διατηρήσουν την ανωνυμία τους. Επίσης, υπάρχουν αρκετές εταιρείες που μας στηρίζουν με τα προϊόντα τους και αυτό είναι κάτι πολύ σημαντικό για μας».

xamogelo-tou-paidiou-giannopoulos-people-126-3

20 χρόνια προσφοράς 
Ο βασικός σκοπός του «Χαμόγελου του Παιδιού» είναι ο ίδιος του ο τίτλος και τον υπηρετεί κατά γράμμα: Να δίνει χαμόγελο στα παιδιά. Να προσφέρει βοήθεια σε όσα παιδιά έχουν υποστεί είτε σωματική είτε ψυχολογική βία, να στηρίζει παιδιά με προβλήματα υγείας που βρίσκονται σε νοσοκομεία, να βοηθάει άπορες οικογένειες, αλλά και να φιλοξενεί παιδιά στα «Σπίτια του Χαμόγελου», όταν οι αρμόδιες εισαγγελικές και δικαστικές αρχές κρίνουν αναγκαία την απομάκρυνσή τους από το οικογενειακό τους περιβάλλον. «Αυτή τη στιγμή έχουμε έντεκα σπίτια όπου ζουν τα παιδιά μας, τρία σπίτια για ημερήσια φροντίδα και επτά που τα χρησιμοποιούμε τους καλοκαιρινούς μήνες. Όλα τα σπίτια είναι παραχωρήσεις ιδιωτών, εκτός από ένα που το κατασκευάσαμε με χορηγία» επισημαίνει.
Σε αυτά τα σπίτια μεγαλώνουν παιδιά (ακόμα και ορισμένοι ενήλικες), έχοντας στο πλευρό τους εξειδικευμένο προσωπικό που φροντίζει για την ομαλή διαπαιδαγώγηση και διαβίωσή τους. Αξίζει να σημειωθεί πως η τηλεφωνική γραμμή 1056 του “Χαμόγελου του Παιδιού” λειτουργεί επί 24ώρου βάσεως, ενώ ο σύλλογος διαθέτει κινητές ιατρικές μονάδες με διασώστες και ιατρικό προσωπικό. «Δεν υπάρχει άλλος παρόμοιος οργανισμός στην Ελλάδα» προσθέτει ο κύριος Γιαννόπουλος. Στο «Χαμόγελο του Παιδιού» εργάζονται 410 επαγγελματίες που πληρώνονται και 2.300 άτομα που είναι εθελοντές και προσφέρουν τις υπηρεσίες τους αφιλοκερδώς. Το όραμα του Ανδρέα όχι μόνο πήρε σάρκα και οστά, αλλά αισίως κλείνει είκοσι χρόνια προσφοράς. Μπορεί εκείνος να έφυγε από τη ζωή, αλλά ζει στις καρδιές όλων μας.
«Κάποια στιγμή, είπα μέσα μου να μου δείξει ένα σημάδι. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, ήρθε και κάθισε μια πεταλούδα στον ώμο μου.Όταν πέθανε το σκυλάκι του και το έθαψα στην Πεντέλη, πάλι εμφανίστηκε μια πεταλούδα και κάθισε στο γρασίδι όση ώρα έσκαβα χωρίς να κουνηθεί» λέει.«Μα είσαι εδώ πάντα εδώ, απ’ όλα τα χαμόγελα εσύ πιο φωτεινό. Όπου κι αν πάω, τον ήλιο μες στα μάτια θα κοιτάω, ο ουρανός θα ’χει για μας την ίδια θέα και θα ’ναι πάντα το χαμόγελό σου εκεί, Αντρέα» λένε οι στίχοι του τραγουδιού «Ένα χαμόγελο για τον Ανδρέα» που ερμηνεύει ο Θάνος Καλλίρης. Ένα τραγούδι που γράφτηκε για τον Ανδρέα και το χαμόγελό του. Ένα χαμόγελο που παρέμεινε και παραμένει φωτεινό.

«ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ ΚΛΑΙΩ»: ΤΟ ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΟ ΓΡΑΜΜΑ ΜΙΑΣ ΜΑΜΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΜΩΡΟ ΤΗΣ.

Published Μαρτίου 3, 2015 by sofiaathanasiadou

Πόσες φορές έχετε κλάψει κρατώντας το μωρό σας στην αγκαλιά σας, από συγκίνηση, δέος, ευλογία, αγωνία και όλα αυτά τα συναισθήματα που μόνο μια μάνα μπορεί να νιώσει;
Η μαμά-blogger Annie Reneau, σε ένα γράμμα προς το μωρό της εξηγεί τι κάνει τα μάτια της να πλημμυρίζουν από τότε που το απέκτησε και καταφέρνει να κάνει κάθε μαμά να δακρύσει μαζί της…

Μερικές φορές κλαίω για εσένα, μικρό μου.
Μερικές φορές κλαίω, γιατί ο κόσμος είναι τόσο μεγάλος και εσύ τόσο μικροσκοπικό και ανησυχώ -Θεέ μου, πόσο ανησυχώ!- που είσαι ένα τόσο μικρό πλασματάκι, σε έναν τόσο μεγάλο κόσμο.
Μερικές φορές κλαίω γιατί η αγάπη μου για εσένα είναι τόσο μεγάλη και η καρδιά μου τόσο μικρή που νομίζω -με έναν περίεργο τρόπο- ότι θα σπάσει!
Μερικές φορές κλαίω γιατί η ομορφιά σου με συγκλονίζει.
Μερικές φορές κλαίω γιατί συγκλονίζομαι από το πόσο πολύτιμο είσαι για εμένα.
Μερικές φορές κλαίω γιατί στην προσπάθειά μου να σε αποκτήσω, έχασα ένα μέρος του εαυτού μου, και παρόλο που δεν θα το άλλαζα με τίποτα ακόμα κι αν μπορούσα, μερικές φορές μου λείπει πολύ ο παλιός μου εαυτός.

Μερικές φορές κλαίω γιατί το δέρμα σου είναι τόσο απαλό, τα μάτια σου τόσο λαμπερά, και η ψυχή σου είναι τόσο φρέσκια, η καρδιά σου τόσο ανοιχτή, και λυπάμαι. Λυπάμαι που η αθωότητά σου θα θρυμματιστεί από εμπειρίες σκληρές αλλά απαραίτητες, γιατί όσο κι αν σε βλέπω σαν άγγελο είσαι τόσο άνθρωπος όσο είμαστε όλοι μας.

Μερικές φορές κλαίω γιατί συχνά χρειάζεσαι βοήθεια με τρόπους που εγώ δεν μπορώ να στην προσφέρω, και το να μη μπορεί ένας γονιός να βοηθήσει το παιδί του -κατάλαβα τώρα- είναι τρομακτικό!

Μερικές φορές κλαίω γιατί ως μαμά δεν έχω άλλη επιλογή από το να φέρομαι πλέον σοβαρά και υπεύθυνα κάθε μέρα και το «να μην έχεις άλλη επιλογή» και να «φέρεσαι σοβαρά και υπεύθυνα» μερικές φορές είναι πολύ άβολο!

Μερικές φορές κλαίω γιατί είμαι τόσο απίστευτα κουρασμένη -όχι νυσταγμένη, κουρασμένη- που δεν μπορώ να κάνω τίποτα.

Μερικές φορές κλαίω γιατί ακούω τον Θεό στο γέλιο σου.
Μερικές φορές κλαίω γιατί η ύπαρξή σου φέρνει τόσο μεγάλη ευτυχία που ούτε τα χαμόγελα ούτε τα γέλια μπορούν να την φτάσουν.

Μερικές φορές κλαίω γιατί η ευλογία είναι τόσο μεγάλη και εγώ τόσο μικρή και όλο αυτό το κύμα που με πλημμυρίζει απλά πρέπει να βγει από κάπου.

Μερικές φορές κλαίω γιατί όλα αυτά -η αγάπη, η αγωνία, η λύπη, η ομορφιά, το ξέσπασμα, η υπευθυνότητα, η ευλογία- είναι πολλά, πάρα πολλά για να αντέξει κανείς.

Έτσι, μερικές φορές κλαίω για εσένα. Και για εμένα. Και για αυτόν τον μεγάλο κόσμο. Και για χίλιους άλλους τρομερούς, υπέροχους, απεγνωσμένους, όμορφους λόγους που δεν θα μπορέσεις να καταλάβεις μέχρι να γίνεις κι εσύ γονιός.

Μερικές φορές κλαίω για εσένα, μικρό μου. Μεγάλα, καθαρτικά δάκρυα.

Πηγή: mama365

Ενα αντιο για την Νεκταρια που μας αφησε . Το μικρο αγγελουδι που εδινε ανιση μαχη με το S.M.A

Published Φεβρουαρίου 2, 2014 by sofiaathanasiadou

 .

1780690_10202964686980177_1189733371_n

Η μικρη νεκταρουλα η πιο ομορφη πριγκιπισσα απο ολες μας αφησε !

Νικηθηκε απο την αδικη μαχη που εδινε καθημερινα με το S.M.A

Oσο και αν ηταν αναμενομενο δεν ειναι ευκολο

Η Νεκταρια ηταν παιδι ολων μας ζουσαμε μια σταγονα απο την αγωνια που βιωνε καθημερινα η οικογενεια της .

Για να δηλωσουμε την συμπαρασταση μας στην οικογενεια της και ειδικα στην μανουλα της που ηταν μελος και στις 2 μας σελιδες αλλαζουμε φωτο προφιλ βαζοντας μπαλονια και Δευτερα στις 17.00

Ελευθερωνουμε μπαλονια με το ονομα της

Join στο event  εδω

ΕΓΩ ΤΑ ΞΕΡΩ… ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΜΑ!!!!!

Published Νοέμβριος 1, 2013 by sofiaathanasiadou

 

1069323_568163083229964_355930344_n

Μια ανάρτηση αφιερωμένη στις τρυφερές στιγμές της καθημερινότητας που κυλούν σαν το νερό και ξεχνιούνται τόσο γρήγορα καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν κι αρχίζουν ν’ αποκτούν τις σκοτούρες των μεγάλων… Μια ζεστή ματιά στον κόσμο της παντοκρατορίας των μεγάλων μέσα από την παιδική ματιά, που αναγνωρίζει την αλήθεια και την εκφράζει με χιούμορ, ευστοχία και διεισδυτικότητα:

newagemama

Οι μεγάλοι λένε
ότι οι μαμάδες βάφουν τα χείλη τους
για να είναι όμορφες.
Αλλά εγώ δεν τα πιστεύω αυτά.
Η μαμά μου βάφει τα χείλη της για
να μου δίνει φιλιά που φαίνονται.

Οι μεγάλοι λένε
ότι οι μαμάδες έχουν πολύ καλούς τρόπους.
Αλλά εγώ νομίζω
ότι αυτό είναι λάθος.
Η μαμά μου δεν είναι καθόλου ευγενική
όταν εκνευρίζεται στα μποτιλιαρίσματα.

Newagemama

Οι μεγάλοι λένε
ότι στις μαμάδες αρέσουν πολύ οι εκπλήξεις.
Εγώ νομίζω ότι δεν έχουν δίκιο.
Στη μαμά μου δεν άρεσε καθόλου
η μεγάλη καρδιά που ζωγράφισα
για κείνη στον τοίχο του σαλονιού.

Οι μεγάλοι λένε
ότι οι μαμάδες δεν μπορούν να κάνουν
την ίδια ώρα πολλές δουλειές.
Εγώ όμως ξέρω
ότι η μαμά μου είναι πολύ δυνατή.
Μπορεί να με βοηθάει όταν κάνω μπάνιο
και την ίδια ώρα να τηλεφωνεί στο διευθυντή της
και να ψάχνει παντού για τα γυαλιά της.

newagemama

Οι μεγάλοι λένε
ότι στις μαμάδες αρέσει να είναι τα πάντα τακτοποιημένα.
Εγώ όμως σας λέω ότι δεν είναι πάντα έτσι.
Η μαμά μου δεν βρίσκει ποτέ τα πράγματα
που ψάχνει μέσα στην τεράστια τσάντα της.

Οι μεγάλοι λένε
ότι οι μαμάδες δεν φοβούνται τίποτα.
Εγώ νομίζω ότι κάνουν λάθος.
Κάθε φορά που η μαμά μου βλέπει ένα ποντικάκι
ανεβαίνει πάνω στην καρέκλα ουρλιάζοντας.

Οι μεγάλοι λένε
πως οι μαμάδες είναι πολύ κουρασμένες το απόγευμα
και δεν μπορούν να παίξουν μαζί μας.
Εγώ όμως αυτό δεν το καταλαβαίνω.
Η μαμά μου δεν πηγαίνει σχολείο.
Γιατί να είναι πιο κουρασμένη από μένα;

newagemama

Οι μεγάλοι λένε
ότι οι μαμάδες φτιάχνου πολύ ωραία γλυκά.
Εγώ δεν νομίζω ότι αυτό είναι αλήθεια.
Απλώς η δική μου μαμά είναι μια νεράϊδα μεταμφιεσμένη,
που ξέρει να μετατρέπει το αλεύρι, τη ζάχαρη
και τη σοκολάτα σε γλυκό.
(…..)

Οι μεγάλοι λένε ότι κανένας δεν μας λέει την αλήθεια
για το πώς συναντήθηκαν
οι μπαμπάδες και οι μαμάδες.
Αλλά εγώ ξέρω την αλήθεια.
Ο μπαμπάς μου ήταν φυλακισμένος
από έναν τεράστιο και φοβερό δράκο.
Η μαμά μου πήγε και τον απελευθέρωσε.
Ετσι άρχισαν…

Πηγή: Από το απίθανο Εγώ τα ξέρω όλα για τη μαμά μου, των Ναταλί Ντελεμπάρ – Ολερί Μπλανς, σε μετάφραση Β. Βασιλού, εκδόσεις Μεταίχμιο

TΟ Διαβάσαμε :http://newagemama.com

Υπαρχουν μανες ΑΞΙΕΣ!

Published Δεκέμβριος 3, 2012 by sofiaathanasiadou

mom

Υπαρχουν κατι μανες που αξιζουν ολα τα συγχαρητηρια του κοσμου…

Βραβεια ψυχης δυναμης …

Κατι μανες που σε κανουν να νιωθεις μυρμηγκι μπροστα τους…

Καποια στιγμη στην δευτερη εγκυμοσυνη μου ειχε περασει σαν κομητης μια σκεψη…

Τι θα γινοταν εαν…

Ειμαι σιγουρη πως πολλες εχετε αγχωθει κατα την διαρκεια της εγκυμοσυνης για την πορεια της υγειας του παιδιου σας…

Εκει γυρω στον δευτερο υπερηχο η αγωνια κορυφωνεται και πολλες μαμαδες ξεφυσαμε με ανακουφιση με τα καλα αποτελεσματα…

Ειναι  μαμαδες που εκεινη ακριβως την στιγμη ξεκινουν το ταξιδι της αποδοχης…

Αποδεχονται ενας Θεος ξερει πως τα «νεα» που ποτε δεν περιμεναν να ακουσουν…

Ειναι και καποιες ακομα που τα νεα αυτα τα μαθαινουν μετα την γεννα..

Νεα που στο ακουσμα τους «αδειαζουν» πολλες απο εμας…

Πραγματα που για ορισμενες ειναι αξια θαυμασμου και συζητηση χαρας  , οι ιδιες ακριβως προτασεις και λεξεις αυτες τις  πονανε…

Ποτε θα περπατησει γιατι δεν μιλαει ακομα και αλλα πολλα…

Αυτες οι μαμαδες παλευουν καθημερινα!

Δινουν χιλιαδες μαχες ακομη και για πραγματα απλα οπως το ντυσιμο το πλυσιμο των δοντιων…

Στεκονται εκει αγερωχες και με καμαρι!

Kαμαρωνουν και εκτιμουν τα παντα…

Ευγνωμονουν για την καθε αναπνοη του παιδιου τους!

Στεκονται διπλα στα Δωρα της ζωης τους και δεν τα απογοητευουν ΠΟΤΕ!

Σημερα νιωθω την υποχρεωση να δωσω τα συγχαρητηρια μου στις μητερες παιδιων με ειδικες αναγκες !
Σε ολες εκεινες τις γυναικες που αγκαλιασαν τα πλασματακια τους με μπολικη αγαπη και στοργη παροτι δεν ηταν αυτο που παντα ονειρευονταν…
Που αψηφησαν το «χτυπημα της μοιρας» και αγκαλιασαν το «δωρο ζωης» 
Που χαριζουν στιγμες ανεμελιας στα πλασματακια που αλλοι αντιμετωπιζουν σαν ατυχα χωρις να εχουν συνειδητοποιησει ποσο τυχερα ειναι εκει που τα εστειλε ο Θεος…
Αξιες !!!!