Απλά συναισθήματα

All posts in the Απλά συναισθήματα category

Ένα μωράκι που κοιμάται γίνεται η πρωταγωνίστρια ενός παιχνιδιού μεταμφιέσεων

Published 28 Αυγούστου, 2016 by sofiaathanasiadou

cosplay

Επιμέλεια: Αγγελική Αλεξοπούλου,

Το να καταφέρεις να κοιμήσεις το μωρό σου είναι η πιο μεγάλη πρόκληση για κάθε γονιό. Θέλει χρόνο, υπομονή και επιμονή και ακόμα και ο παραμικρός ήχος μπορεί να καταστρέψει τα αποτελέσματα της σκληρής δουλειάς σου σε μια μόνο στιγμή. Κι αυτός είναι ο λόγος που η Laura Izumikawa Choi είναι μια πραγματικά γενναία μαμά! Γιατί, όταν κοιμάται η κορούλα της, τη ντύνει με τα πιο αξιαγάπητα κοστούμια του cosplay (παιχνίδι μεταμφιέσεων με κοστούμια) και το αποτέλεσμα μάλλον αξίζει τον κόπο της.
Από τα Πόκεμον και το Game of Thrones μέχρι και τα Star Wars, η φωτογράφος από το Λος Άντζελες φαίνεται ότι έχει ατελείωτες ιδέες για την 4 μηνών κόρη της, Joey Marie. Ανεβάζει τις φωτογραφίες της στο Instagram για τους 72.000+ θαυμαστές της και ορισμένες από τις δημιουργίες της έχουν πάνω από 100.000 προβολές. Δείτε μερικές από τις καλύτερες φωτογραφίες της.

1. Slash από τους Guns N’ Roses

 

 

13686925_1009244469193814_1633483572_n

 

2. Η μικρή γοργόνα

13413260_1011896202226400_1130395541_n

3. Son Goku από τα Dragon Ball Z

14027384_1081486315239092_604989855_n

4. Ένας σούσι μάστερ

13642944_155081058250601_1234544429_n

5. O Han Solo από τα ‘Star Wars’

13557040_286523035031891_1096303436_n

6. Από την ταινία ‘Ψάχνοντας τη Ντόρι’

13398632_264705880550491_1287669332_n

7. Ο Garth Algar από την ταινία ‘Ο απίθανος κόσμος του Wayne’

13707260_261346244248399_920076710_n

8. Ο Jon Snow από το ‘Game of Thrones’

13473229_1147217592009215_116739935_n

9. Πορτοκαλιά

13402268_1681788798749566_1607537271_n

10. Η τραγουδίστρια Sia

13388494_518940068314492_810726434_n

11. Κολυμβητής των Ολυμπιακών Αγώνων

13736902_1146837825387899_1053709118_n

12. H Eleven από τη σειρά ‘Stranger Things’

14052215_1051597998210854_175038880_n

13. Ονειρεύεται το γιαπωνέζικο σπα

13285229_1397086930308489_2018847562_n

14. Παιδί από τη Νιγηρία

13380866_1765703236985693_769680679_n

15. Ο υπάλληλος του μήνα

13584226_526786040859710_494453469_n

 

Πηγή: www.babyads.gr

 

«Είμαι 18» σου λέει – που είναι τα ωραία χρόνια που του φορούσες μπρατσάκια στην παραλία;

Published 20 Αυγούστου, 2016 by sofiaathanasiadou

dekaoxto

by

Αν είσαι μαμά παιδιού που μόλις έδωσε Πανελλήνιες εξετάσεις ήρθε η ώρα, μετά από μια δύσκολη και απαιτητική σε όλα τα επίπεδα χρονιά, να χαλαρώσεις. Επιτέλους. Θυμάσαι λοιπόν πως την ώρα που έστυβες τόνους πορτοκαλάδας, που ξενυχτούσες για να μην μένει ξύπνιο μόνο του, που αγωνιούσες μέχρι να βγει από το εξεταστικό κέντρο, είχες δώσει μια υπόσχεση στον εαυτό σου. Δοθείσης πρώτης ευκαιρίας, να κατευθυνθείς παραλιακά, να απλώσεις την πετσέτα στην ξαπλώστρα και να περιμένεις εναγωνίως έναν καφέ να έρθει για να ξεχαστείς τελείως αυτάρκης από τα εγκόσμια με το βλέμμα στον ήλιο και τους γλάρους να κρώζουν ολούθε. Και αυτή η στιγμή ήρθε. Και είναι τέτοιες αυτές οι στιγμές που νομίζεις πως τίποτα δεν θα μπορέσει να σε βγάλει από την νιρβάνα τους. Ούτε ο ήχος από τις ρακέτες του διπλανού. Ή μήπως όχι; Ε;

Μήπως όχι μάλλον γιατί το κινητό χτυπάει και στο «μαμαααά, συμφωνείς να πάω με την παρέα μου διακοπές στην Πάρο;» που είχε προβλέψει η μετεωρολογική ως αναμενόμενη για την εποχή μπόρα εσύ σκέφτεσαι τα απλωμένα ρούχα στο μπαλκόνι που θα γίνουν σε δύο λεπτά άχρηστα και αρχίζεις να μαζεύεις πετσέτες, αντηλιακά και την νιρβάνα από την ξαπλώστρα άρον άρον.
Το περίμενες, είναι αλήθεια. Το ήθελες, είναι αλήθεια και αυτό. Μεγάλωσε τόσο; Βέβαια, καλά θα ήταν και στο εξοχικό μαζί σου να του μετράς τις μπουκιές αλλά η κουλ μαμά που είχες ντυθεί για χρόνια έχει καταχωρημένα στα πανό της πολλά τσιτάτα περί ζωογόνας αυτονομίας των παιδιών.

Μεγάλωσε τόσο λοιπόν και που ναι τα χρόνια – ωραία χρόνια που του φόραγες τα μπρατσάκια στην παραλία και το έκανες άσπρο από το αντηλιακό; Θυμάσαι; Που, σαν να ήταν χθες, καθόσουν στην άμμο μαζί του με τις ώρες και φτιάχνατε πύργους με τα κουβαδάκια. Που το κυνηγούσες για να φάει φρουτόκρεμα και να βάλει καπέλο.
Μετράς λοιπόν ως το τρία μπας και ανακτήσεις μία ηρεμία τουλάχιστον φαινομενική και απαντάς με το πιο πλατύ σου χαμόγελο «βεβαίως και συμφωνώ, πόσο ζηλεύω, φανταστικά θα περάσετε, θυμάμαι κι εγώ στην ηλικία σου…»
Μόνο ο σερβιτόρος, που έχει μείνει με τον φρέντο στο χέρι, ξέρει πως περισσότερο μοιάζεις με κατσαρίδα σε απόγνωση απέναντι από το raid, παρά με άνθρωπο που «θυμάται κι αυτός στην ηλικία σου» και νοσταλγεί. Είσαι εσύ έτοιμη να πεις στο παιδί σου την ώρα που σαλπάρει το πλοίο για το νησί «seize the day»; Oh captain, my captain, ειλικρινά δεν είσαι. Εσύ είσαι έτοιμη να παίρνεις κάθε πρωί τηλέφωνο στην ρεσεψιόν του ξενοδοχείου και να βάζεις τον υπάλληλο να μετράει κεφάλια ή να ντυθείς βότσαλο και να τρέχεις από παραλία σε παρτέρι.
Όπως καταλαβαίνεις, για να πάει αυτό το παιδί διακοπές μόνο του και για εσένα να μην τρέχει κάστανο εδώ πίσω, θα πρέπει να έρθεις σε ρήξη με τον εαυτό που είχες συνηθίσει μέχρι τώρα. Θα την φας την φρίκη σου και θα εκτεθείς και στην ξαδέλφη σου που πριν από τρία χρόνια ζορίστηκε όταν το δικό της παιδί ετοίμαζε βαλίτσες. Είχε μαλλιάσει η γλώσσα σου να της λες ξανά και ξανά πως η γυάλα λειτουργεί ανασταλτικά για την ζωή έξω από το σπίτι, πως τα παιδιά πρέπει να αυτονομούνται και να γίνονται ανεξάρτητα, που τι θα κάνει αν περάσει σε σχολή στην επαρχία, που άστο να πατήσει στα πόδια του, που, που, που..», έλεγες, έλεγες και τι δεν έλεγες. Τώρα που ήρθε η δική σου σειρά βγάζεις το παγωτό από την κατάψυξη και το κουτάλι από το συρτάρι. Χωρίς μπολ. Γιατί έτσι γίνεται. Όταν σε ένα σπίτι το παγωτό βγαίνει από την κατάψυξη και το κουτάλι από το συρτάρι χωρίς μπολ ή η/ο σύζυγος ξενοκοιτάει ή το παιδί αρχίζει και κόβει ομφάλιους λώρους.

Σου λέει «είμαι δεκαοκτώ» και σε κοιτάζει με το ύφος μεσήλικα που έχει γευτεί το απόσταγμα της ζωής και ξέρει. Ξέρει βεβαίως να δένει τα κορδόνια του, ξέρει βεβαίως να πλένει τα δόντια του, ξέρει βεβαίως να μαγειρεύει φραπέ με γάλα. Άρα, επειδή ξέρει, μπορεί να πάει διακοπές στην Πάρο με την παρέα του. Ξέρει πως δεν χρειάζεται δίπλωμα για να οδηγήσει μηχανάκι, ξέρει πως θα προτιμήσει να φάει αρμυρίκια προκειμένου να ξοδέψει τα λεφτά του σε σφηνάκια, ξέρει πως αν ξεμακρύνει πολύ από την παραλία δεν θα πέσει πάνω στο Τρίγωνο των Βερμούδων, ξέρει πως αν πιει κάτι παραπάνω δεν θα το καταπιεί η συμπαντική Μαύρη Τρύπα, ξέρει πως αντέχει να μείνει τέσσερα πέντε μερόνυχτα χωρίς ίχνος ύπνου. Που σημαίνει πως όσα do not προτίθεσαι να του κολλήσεις με post it στο μέτωπο είναι για τα μπάζα.

Οπότε οργανώσου στα βασικά του φαρμακείου. Πάρε αντιπυρετικά, αντηλιακά, αντιεμετικά, αντικουνουπικά, αντί γενικώς να χει να σε αντικαταστήσει μέχρι να ανταμώσετε ξανά.Συγκέντρωσέ τα σε ποσότητες νορμάλ – να χωράει και κανένα μαγιό μέσα στην βαλίτσα – και χαλάρωσε πως ως εκεί που φτάνει το χρέος σου έχεις πάει. Απέφυγε, αν μπορείς, την ώρα του αποχωρισμού στο λιμάνι φράσεις του στυλ «πρωινό να τρως οπωσδήποτε» ή «αν πάθεις ηλίαση πες τα χαιρετίσματα μου στην κολλητή σου που σε έχει πείσει να ξεραίνεστε στον ήλιο ώρες ολόκληρες σαν τα χταπόδια» και βεβαιώσου πως έχει μαζί του φορτιστή για το κινητό. Γιατί μία φίλη πέρυσι, την ώρα που παρακολουθούσε με την καρδιά μαρούλι το πλοίο να ξεμακραίνει, έψαχνε μέσα στην τσάντα της για χαρτομάντιλο και έπιασε καλώδιο. Που καλύτερα εκείνη την ώρα να άνοιγε η γη και να την κατάπινε. Που ήταν έτοιμη να βουτήξει στα απόνερα και σου ορκίζομαι στο πιο γραφικό κυκλαδίτικο σοκάκι να φτάσει μέχρι και το νησί κολυμπώντας με τον φορτιστή στα δόντια…

Πηγή: www.themamagers.gr

Οι σκέψεις μιας μητέρας που έχει 2 γιους με εγκεφαλική παράλυση

Published 30 Ιουλίου, 2016 by sofiaathanasiadou

special-needs

Το κείμενο που θα διαβάσετε είναι οι σκέψεις μιας μητέρας που έχει δυο γιους με εγκεφαλική παράλυση. Κάποιοι διαβάζοντας το κείμενο θα μπορούσαν να πουν ότι πρόκειται για μια κραυγή απόγνωσης. Εμείς θα σας πούμε ότι είναι ένα αισιόδοξο κείμενο που περικλείει ακριβώς την έννοια της λέξεως “μητέρα”. Περικλείει την αγάπη, την δύναμη, την ένταση, το κουράγιο που μπορεί να έχει μια μητέρα. Η συγκεκριμένη γυναίκα, δεν ταυτίζεται μόνο με την λέξη μητέρα, είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια ΜΑΜΑ…

Της ψυχολόγου Δέσποινας Κωστοπούλου

Βοηθούσα στο σχολείο των παιδιών και κάποιος με ρώτησε αν εργάζομαι στο σχολείο. Του είπα «Ω, όχι, είμαι απλά μια μαμά». Ωστόσο, καθώς αυτές οι λέξεις είχαν ήδη ξεφύγει απ” τα χείλη μου κατάλαβα πώς δεν ήταν καθόλου αληθινές. Απ” τη στιγμή που τα αγόρια μου έχουν εγκεφαλική παράλυση, δεν θα έχω ΠΟΤΕ τη δυνατότητα να είμαι απλά μια μαμά. Θα είμαι πάντα κάτι ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ από μία ΜΑΜΑ.

Η αναπηρία των γιων μου σημαίνει ότι ποτέ δεν θα είμαι απλά μια μαμά.

Τι σημαίνει η εγκεφαλική παράλυση για μένα; Νομίζω ότι μπορώ να το συνοψίσω σε μία μόνο πρόταση.

Δεν είμαι απλά μια μαμά.

– Θα είμαι και φυσιοθεραπεύτρια. Θα τεντώνω και θα σπρώχνω τα κορμάκια τους στο μάξιμουμ, ελπίζοντας ότι οι προσπάθειές μου θ” αποδώσουν.

– Θα είμαι και εξερευνήτρια, ερευνώντας τον τεράστιο ορίζοντα των δυνατοτήτων, ψάχνοντας απαντήσεις σε ερωτήσεις που ακόμη δεν τις έχω φανταστεί.

– Θα είμαι και γιατρός που θ’ανταγωνίζεται τους καλύτερους του είδους στην ιατρική ορολογία και στο πώς αυτή εφαρμόζεται.

– Θα είμαι και υπεύθυνος προγράμματος μιας και κάθε λεπτό της ημέρας πρέπει να χρησιμοποιείται γι’αυτά που πρέπει να γίνουν.

– Θα είμαι και συνήγορος που θα προσπαθεί να εξασφαλίσει ποιοτική ιατρική περίθαλψη και ευκαιρίες εκπαίδευσης.

– Θα είμαι και πολεμιστής ενάντια στη λέξη «δεν μπορώ».

– Θα είμαι και αθλήτρια, σπρώχνοντας την καρέκλα και σηκώνοντας βάρη.

– Θα είμαι και βοηθός φροντίδας, ταΐζοντας και φροντίζοντας την προσωπική τους υγιεινή.

– Θα είμαι και νοσοκόμα, δίνοντας τους τα φάρμακα και αξιολογώντας τα αποτελέσματα.

– Θα είμαι και σταυροφόρος για περισσότερη συμπόνια κι αποδοχή.

– Θα είμαι και αγρότισσα, φυτεύοντας σπόρους ελπίδας για να βοηθήσω άλλους γονείς με παιδιά σαν τα δικά μου.

– Θα είμαι και οικοδόμος , φτιάχνοντας ένα σπίτι που θα εξυπηρετεί τις ανάγκες τους.

– Θα είμαι και οραματίστρια του τι μπορεί να γίνει, όχι του τι γίνεται τώρα.

– Θα είμαι και δασκάλα στους άλλους, εξηγώντας τι είναι η εγκεφαλική παράλυση και ποιες οι επιδράσεις της.

– Θα είμαι και ορειβάτης, δίνοντας κίνητρα στα παιδιά μου να ξεπεράσουν τους περιορισμούς τους και να φτάσουν νέα ύψη.

– Θα είμαι και ιεροκήρυκας, θα κηρύττω ότι η πίστη… ο Θεός είναι δυνατός και ικανός να σε βοηθήσει να τα βγάλεις πέρα στις πιο δύσκολες πλευρές της ζωής σου.

– Θα είμαι και παρηγορήτρια, βοηθώντας τα παιδιά μου όταν πέφτουν, όταν χρειάζονται υποστήριξη ή όταν πληγώνονται απ’ τη σκληρή πραγματικότητα του πώς θα λειτουργήσουν σ’αυτό το μεγάλο κόσμο.

– Θα είμαι και οικονομικός διευθυντής, ψάχνοντας τρόπους να κάνω τα λεφτά να φτάσουν για τις αυξημένες τους ανάγκες.

– Θα είμαι και κωμικός, θα γελάω εκεί που οι άλλοι θα έκλαιγαν.

– Θα είμαι και αναζητητής συγκινήσεων, ψάχνοντας τρόπους να βάλω λίγη περιπέτεια στη ζωή μας, να ζήσουμε τη ζωή μας παρά τους περιορισμούς.

– Θα είμαι και επενδυτής για τις υποσχέσεις του αύριο, ενώ θα δρέπω τις μικρές ανταμοιβές του σήμερα.

– Θα είμαι και μαέστρος, διευθύνοντας την απαιτητική λειτουργία της οικογένειάς μου.

– Θα είμαι και συγγραφέας, γράφοντας για όλα αυτά.

– Θα είμαι αυτά και άλλα πολλά.

Βλέπετε λοιπόν ότι το αποτέλεσμα της εγκεφαλικής παράλυσης, όπως νομίζω, είναι πως πάντα θα είμαι κάτι περισσότερο από απλά μία μαμά. Ούτε καλύτερη ούτε χειρότερη από μια τυπική μαμά. Θα έχω τις ίδιες αρετές και τις ίδιες αδυναμίες. Ναι, θα είμαι ίδια με τόσους πολλούς τρόπους – θα έχω τις ίδιες ελπίδες και τα ίδια όνειρα για τα παιδιά μου – αλλά αναμφισβήτητα θα είμαι διαφορετική.

Μάλλον θα είμαι κι εγώ ιδιαίτερη, ακριβώς σαν τα παιδιά μου.

Υπάρχουν μέρες που εύχομαι να μπορούσα να είμαι κι εγώ «απλά μια μαμά».

Πάντως, τις περισσότερες μέρες, μ’αρέσει που είμαι περισσότερα από μία μαμά γιατί οι ανταμοιβές είναι μεγάλες. Έχω κερδίσει μεγαλύτερη επίγνωση του τι είναι και τι δεν είναι σημαντικό στη ζωή. Εκτιμώ τα απλά πράγματα. Βλέπω αξία σε κάθε ορόσημο που κερδίζεται. Βλέπω την ομορφιά του απλά να υπάρχεις – όχι του τι έχεις ή τι είσαι ικανός να πετύχεις.

Βλέπω τη δύναμη των ανθρώπων. Πώς ένα τόσο μικρό παιδάκι μ’εγκεφαλική παράλυση μπορεί να επηρεάσει τον κόσμο μου και τον κόσμο πολλών άλλων με θετικό τρόπο. Αισθάνομαι ότι δεν είμαι μόνη γιατί υπάρχουν παρα πολλές «όχι απλά μαμάδες» σαν και μένα. Τα παιδιά τους δεν προσδιορίζονται από τους περιορισμούς τους. Είναι μαμάδες και παιδιά που επιλέγουν να ξεπεράσουν τις περιστάσεις.

Όχι, δεν δουλεύω… δεν πληρώνομαι. Αλλά κάνω πολλά επαγγέλματα. Νομίζω αυτός είναι ο μόνος τρόπος να εκφράσω τι σημαίνει εγκεφαλική παράλυση για μένα.

Με κάνει κάτι περισσότερο από μία Μαμά.

Δέσποινα Κωστοπούλου

Ψυχολόγος

Πηγή: iatropedia.gr

www.babyads.gr

Συγγνώμη που έκανα παιδί – και δεν είμαι πια αυτή που ήξερες

Published 28 Ιουλίου, 2016 by sofiaathanasiadou

Esther_222

Συγγνώμη για την κατάσταση της σχέσης μας. Συγγνώμη που τα πράγματα άλλαξαν. Συγγνώμη που εγώ άλλαξα.

Βλέπεις, η μητρότητα με άλλαξε. Δεν χρειάζεται να στο πω αυτό. Το ότι δεν είσαι μαμά – ή μπαμπάς – δεν σημαίνει ότι δεν καταλαβαίνεις πώς τα φέρνει η ζωή. Το να γίνεσαι γονιός είναι ένα συναρπαστικό, αλλά και τρομακτικό γεγονός. Όμως και οι δύο ξέραμε ότι ήταν κάτι που θα με άλλαζε.

Αποδεχτήκαμε κάποια πράγματα. Ξέραμε ότι θα μιλάμε και θα βρισκόμαστε λιγότερο. Ότι θα ήμουν συνεχώς αργοπορημένη, ότι δεν θα μπορούσα να έρθω σε πολλά πάρτι και γιορτές.

Αυτό που δεν ήξερα, ήταν το πόσο θα άλλαζα εγώ η ίδια. Όχι μόνο σαν μητέρα, αλλά γενικά, στην καθημερινότητα μου (πράγμα που ουσιαστικά είναι το ίδιο).

Ακόμα προσπαθείς. Με επισκέπτεσαι, φέρνεις δώρα για την κόρη μου. Αλλά το κυριότερο είναι ότι έρχεσαι. Ρωτάς πως είμαι, σε ρωτάω κι εγώ. Όμως, όταν αρχίζεις να περιγράφεις το χθεσινό ραντεβού σου ή τι συνέβη στο γραφείο, πρέπει να τρέξω να ταΐσω τη μικρή ή να τη σταματήσω από το να βάψει τους τοίχους. Φωνάζω ότι σε ακούω. Κι όταν επιστρέφω, προλαβαίνω να αρθρώσω ελάχιστες φράσεις σχετικά με το θέμα μας, πριν προκύψει κάτι άλλο με το παιδί. Οπότε, σου ζητάω συγγνώμη για κάθε μισοτελειωμένη κουβέντα και για κάθε διακοπή των συζητήσεών μας από παιδικά τραγουδάκια.

Δεν είναι ότι δεν νοιάζομαι για σένα, την καριέρα σου, τις εκδρομές σου ή τις σέξι λεπτομέρειες της ερωτικής σου ζωής. Πραγματικά νοιάζομαι και θα έδινα τα πάντα για να ακούσω για όλα αυτά, όμως με τα ξενύχτια και τα πολύ πρωινά ξυπνήματα έχω καταρρεύσει. Μπορεί τα ολονύχτια νανουρίσματα και οι αλλαγές πάνας να έχουν πια τελειώσει, όμως εγώ νιώθω το ίδιο κουρασμένη.

Ειλικρινά προσπαθώ. Το ξέρω ότι δεν τα καταφέρνω πάντα και ζητάω συγγνώμη γι’ αυτό. Είναι δύσκολο να εκφράσω το οτιδήποτε, τη στιγμή που το κεφάλι μου είναι γεμάτο νέα προγράμματα, και σχέδια και καινούριες ανησυχίες που πριν δεν είχα. Σίγουρα κάποτε μπορούσα να ανταπεξέρχομαι σε πολλά πράγματα ταυτόχρονα, όμως τώρα έχουν έρθει τα πάνω κάτω και το μόνο που προσπαθώ να κρατήσω για τον εαυτό μου, είναι οι ώρες που η μικρή κοιμάται, κατά τις οποίες εγώ τρώω και κάνω μπάνιο.

Όλα τα άλλα έρχονται σε δεύτερη μοίρα και αυτό δυστυχώς περιλαμβάνει κι εσένα προς το παρόν.

Συγγνώμη που στο τηλέφωνο μιλάμε μόνο για εμένα και την κόρη μου. Συγγνώμη που όταν μου στέλνεις μήνυμα, απαντώ μετά από μέρες ή και εβδομάδες. Και συγγνώμη που σου στέλνω αμέτρητες φωτογραφίες της μικρής. Η αλήθεια είναι ότι τώρα πια αυτός είναι ο μόνος τρόπος που βρίσκω για να αρχίσω μια συζήτηση. Να επανασυνδεθώ μαζί σου.

Σ’ αγαπώ. Αγαπώ το ποια είσαι και θέλω να ξέρω πώς είσαι. Και γι’ αυτό το λόγο σε παρακαλώ να συνεχίσεις τις προσπάθειες. Το ξέρω πως δεν έχω δικαίωμα να το ζητάω αυτό, γιατί δεν είναι δίκαιο να αγωνίζεσαι μόνο εσύ για τη σχέση μας. Όμως, σε χρειάζομαι και αυτός είναι ο μόνος τρόπος να ζητήσω τη βοήθειά σου.

Συγγνώμη αν φαίνομαι αδιάφορη ή απόμακρη. Να ξέρεις ότι η παράνοια και η συνεχής αμνησία μου δεν αντικατοπτρίζουν τα συναισθήματά μου για εσένα, αλλά εμένα: μία μαμά που ακόμα προσπαθεί να βάλει μια τάξη και να κατανοήσει τη νέα της ζωή.

Αυτό όμως, δεν σημαίνει ότι δεν ακούω ή ότι δεν νοιάζομαι. Γιατί πραγματικά νοιάζομαι. Απλώς, μπορεί να μου πάρει μερικά λεπτά (ή χρόνια) να βρω μια ισορροπία στη ζωή μου.

Επιμέλεια: Φανή Καρδάση

Πηγή:www.themamagers.gr

Η ΚΟΥΚΛΑ ΑΠΟ ΤΗ ΝΙΚΑΙΑ…

Published 15 Ιουλίου, 2016 by sofiaathanasiadou

doll-reuters

Η Φεδρα έχει μια κούκλα. Της την έφερε ο Άγιος Βασίλης.
Την ντυνουμε.
Την γδύνουμε.
Την χτενιζουμε.
Την πάμε βόλτα.
Την ταΐζουμε.
Την κοιμιζουμε.
Είναι κινεζικη. Που σημαίνει ότι η παραγωγή της είναι μαζική και υπάρχουν εκατομμύρια ίδια κομμάτια σε όλο τον κόσμο.
Μία κάπου σε μια φάρμα στην Αυστραλία.
Μία σε ένα διαμέρισμα στις ΗΠΑ.
Μία στις φαβελες της Βραζιλίας.
Μία στα χωριά της Τουρκίας.
Μία διέσχισε ολόκληρο Αιγαίο στην καρδιά του χειμώνα.
Μία νανουρισε ορφανά στη Συρία.
Μία ιδια είχε ένα κοριτσάκι χθες το βράδυ στη Νίκαια.

Δεν ξέρω αν πρέπει να νιώσω αγανάκτηση, λύπη, απόγνωση ή φόβο. . .

Ξέρω μόνο ότι η κόρη μου έχει μια ίδια κούκλα.

Μαίρη Γαλάνη

Μαμά-Ειδική Παιδαγωγός

www.childit.gr

Είναι ωραία όταν η μαμά και ο μπαμπάς παίζουν μουσική (video)

Published 12 Ιουλίου, 2016 by sofiaathanasiadou

Το τραγούδι που έχει «λιώσει» το μωρό και το ίντερνετ

133278-303275

Κυκλοφορεί εδω και κάποιες μέρες στο διαδίκτυο αυτό το υπέροχο βίντεο, στο οποίο μια μαμά και ένας μπαμπάς παίζουν στο μωρό τους ένα τραγούδι.

Το μωρό κάθεται στην αγκαλιά της μαμάς που αλλάζει όργανα κατά τη διάρκεια του τραγουδιού και στο τέλος το παίρνει αγκαλιά. Είναι από τα πιο τρυφερά viral των ημερών.

Πηγή: www.athensvoice.gr

Ποτέ το καλοκαίρι

Published 12 Ιουλίου, 2016 by sofiaathanasiadou

potetokalokairi

Της Ρομίνας Ξύδα,

«Πάμε για καφέ στο κέντρο; Να τα πούμε, μωρέ, λίγο, να χαζέψουμε και καμιά βιτρίνα. Α, θέλω να κάνω και μια στάση σε κάποιο βιβλιοπωλείο για να αγοράσω βιβλία για το μικρό. Όχι εκείνα με τους λύκους, τις μάγισσες και τις πριγκιποπούλες. Βιβλία αληθινά με γράμματα και αριθμούς. Μεγαλώσανε τα καμάρια μας, φιλενάδα. Πρώτη δημοτικού θα πάνε τον Σεπτέμβριο και, για να σου πω την αλήθεια, ο δικός μου δεν ξέρει να γράφει και να διαβάζει καλά. Ε, είπα κι εγώ λοιπόν να του αγοράσω κάποια βοηθήματα γλώσσας και μαθηματικών και να κάνουμε τώρα το καλοκαίρι δυο ωρίτσες μάθημα την ημέρα ώστε να πάει έτοιμος το φθινόπωρο στο «μεγάλο σχολείο». Βέβαια θα τον στείλω και σε ένα campus για να μη χάσει τη σειρά του στα αθλήματα και στο… πρωινό ξύπνημα. Λοιπόν, Ρομινάκι, κλείνω τώρα. Τα λέμε στις πέντε ακριβώς στο γνωστό μας στέκι».

Κλείνω το τηλέφωνο και ασυναίσθητα, σχεδόν αντιδραστικά, επιστέφω «μακριά», στα καλοκαίρια της παιδικής μου ηλικίας. Γυρίζω σε εκείνη. Σ’ εκείνη και σε μένα. Στη γιαγιά με τον πλούσιο ξανθό κότσο και στην εγγονή που θέλει κάποτε να έχει τα μαλλιά της, και το γέλιο της, και την καλοσύνη της. Ξυπνάω στο σπίτι της. Είναι καλοκαίρι. Έξω καύσωνας, μέσα αναρχία. Την ακούω να μιλάει στο τηλέφωνο με τη μαμά: «Να μου κάνετε τη χάρη! Το παιδί δεν θα πάει σε καμία απολύτως κατασκήνωση. Θα μείνει εδώ, μαζί μου. Δεν φτάνει που το πουλάκι μου ξυπνάει όλον τον χειμώνα από τις έξι το πρωί για να φτάσει στο ρημοδο-ιδιωτικό που λυσσάξατε να πάει, θέλετε να το στείλετε και κατασκήνωση! Να σηκώνεται από τα χαράματα και να έχει όλη μέρα πρόγραμμα. Όχι, καλή μου. Τα καλοκαίρια είναι περίοδος ελευθερίας, μη σου πω ασυδοσίας για τα παιδιά! Όσα παγωτά θέλω θα της δώσω κι ό,τι ώρα θέλει θα πάει για ύπνο! Κι αυτά τα βιβλία που της βάλατε στην τσάντα θα τα κάνω φύλλο και φτερό! Ακούς εκεί να διαβάζει το παιδί καλοκαιριάτικα! Μωρέ, εσείς, οι νέες γυναίκες είστε μουρλές. Όχι. Να μη μας ξαναπάρεις το βράδυ. Να μη μας ξαναπάρεις όλο το καλοκαίρι. Ελάτε να την πάρετε τον… Σεπτέμβριο. Τ’ ακούς; Τον Σεπτέμβριο!»

Η γιαγιά. Η λατρεμένη γιαγιά. Η Μικρασιάτισσα που είχε τα παιδιά της σούζα, τον άντρα της πασά και τα εγγόνια της βασιλιάδες. Ήρεμη γυναίκα, χαρούμενη, κιμπάρισσα. Σημειωμένη στην παιδική μου ψυχή σαν μαμά, αγαπημένη κάποιες φορές πιο πολύ κι απ’ τη μαμά. «Ξύπνησε το γιαβρί μου; Έλα να φας το πρωινό σου, κούκλα μου». Το πρωινό μου. Αυγά τηγανητά με κριτσανιστό σουτζούκι και ζαχαρούχο γάλα χτυπημένο με κακάο. Όλα τ’ «απαγορευμένα» σ’ ένα τραπέζι, όλα τα «παχυντικά» σ’ ένα πιάτο, όλα τ’ «ασυγχώρητα» σε μια αλησμόνητη γεύση απόλυτης ελευθερίας. «Μην ακούς τη μάνα σου και τον πατέρα σου, γιαβρί μου. Και δυο τρία κιλάκια να πάρεις τώρα στις διακοπές, θα τα ρίξεις σε ύψος». Εκείνη να μιλάει, κι εγώ να καταβροχθίζω, εναλλάξ, μια πιρουνιά σουτζούκι, μια κουταλιά ζαχαρούχο, παραδομένη στην ανυπαρξία του «μη», του «δεν» και του «όχι».

Κι ύστερα, κατά τις 12 το μεσημέρι, να φοράμε μαγιό και να περιμένουμε τον «Κωνσταντάκης Tours» για μια βουτιά στην πλαζ της Βουλιαγμένης. Χωρίς καπέλο, χωρίς αντηλιακό, χωρίς ρολόι, να τσουρουφλιζόμαστε στις ξαπλώστρες κι ύστερα να «σβήνουμε» με μια βουτιά. Και να φτιάχνουμε μέχρι το απόγευμα πύργους και κάστρα, και να πλάθουμε κεφτεδάκια από άμμο, και να παίζουμε ξερή, και να μασουλάμε «ετοιματζίδικες σαχλαμάρες» από την καντίνα, και να λέμε ιστορίες, και να πιστεύουμε ότι εμείς οι δύο μοιάζουμε πολύ: «Όταν μεγαλώσω, γιαγιά, θα γίνω μία μαμά σαν κι εσένα. Όχι σαν τη δική μου μαμά! Σ’ το λέω να το ξέρεις!». Κι εκείνη να μ’ αγκαλιάζει σφιχτά, τόσο σφιχτά που κανείς δεν το ’χει μπορέσει. Επιστροφή στο σπίτι. Στο μεγάλο μπαλκόνι με τις ατέλειωτες γλάστρες και το ολοδικό μου ποδήλατο. Τρώμε μπιφτέκια με πατάτες στον φούρνο κι ύστερα πίνουμε τούρκικο καφέ: «Μην το πεις στη μάνα σου γιατί θα με σκοτώσει. Αυτό είναι μυστικό. Το μυστικό μας». Κάνω σταυρό, τον φιλάω, ζητάω κι άλλο λίγο, γλείφω το κατακάθι.

Και πιο μετά, γύρω στις οχτώ, είναι η ώρα για ζάχαρες. Και φραουλένια σορμπέ. Και γρανίτα λεμόνι. Και δύο, τρία, τέσσερα παγωτά να λιώνουν σε χείλη και γόνατα κι εγώ να τα σκουπίζω με τη γυμνή πατούσα μου χωρίς να με μαλώνει κανείς. Έξαψη χαράς. Οργασμός ελευθερίας. Μετά έχει ελληνική ταινία. Με Αλεξανδράκη, Κούρκουλο, Αλίκη, Καρέζη, τραγούδια, έρωτες, μίση, happy end, πολύ πασατέμπο, δυο ράντζα στο μπαλκόνι και μια μεγάλη παράκληση: «Γιαγιά, σε παρακαλώ! Να κοιμηθούμε έξω! Μόνο για σήμερα». Κουνάει το κεφάλι καταφατικά κι ύστερα ξυπνάω στο κρεβάτι μου έχοντας στην αγκαλιά μου δυο παιδιά. Τα δικά μου παιδιά. Σηκώνομαι στις μύτες των ποδιών και κατευθύνομαι στο δωμάτιό τους. Αρπάζω από τη βιβλιοθήκη τα «βοηθήματα της πρώτης δημοτικού» και σαν υπνωτισμένη τα κάνω κομματάκια μαζί με τα διαφημιστικά έντυπα των απανταχού «θερινών απασχολήσεων για παιδιά». Της το είχα άλλωστε υποσχεθεί: Όταν μεγαλώσω, γιαγιά, θα γίνω μία μαμά σαν κι εσένα. Όχι σαν τη δική μου μαμά…»

 

Πηγή: www.babyads.gr

Τα δύο άκρα

Published 9 Ιουλίου, 2016 by sofiaathanasiadou

 arodos

Άσπα Βασιλοπούλου

Καλός πατέρας είναι εκείνος που αγαπάει τη μητέρα του παιδιού του

Οικογένεια. Ένα από τα μεγαλύτερα ιδανικά που όσο εύκολα μπορεί να πάρεις την απόφαση να τη χτίσεις, τόσο εύκολα μπορεί σε μια στιγμή να διαλυθεί ολοσχερώς.

Οικογένεια δεν είναι μόνο τα κυριακάτικα τραπέζια και οι εκδρομές στο Ναύπλιο, είναι οι δεσμοί αίματος και αγάπης.

Μπορεί η γυναίκα στη συντριπτική πλειοψηφία της ελληνικής οικογένειας να είναι η κεφαλή του σπιτιού, αλλά χωρίς τον άντρα τα πράγματα δυσχεραίνουν.

Πατέρας, μπαμπάς, μάνα, μανούλα, οι πρώτες και πιο όμορφες λέξεις ενός παιδιού.

Ο πατέρας μπορεί να μην περνάει τη δοκιμασία του τοκετού, αλλά είναι «συνένοχος» για πλάσμα που έρχεται στη ζωή. Πώς να είναι άραγε ο ιδανικός πατέρας; Υπάρχει; Υπάρχουν καλούπια για να τον πλάσεις και να τον αποκτήσεις όπως εσύ θες;

Συνειδητά όχι.

Καλός πατέρας είναι αυτός που αγαπάει τη μητέρα του παιδιού. Ένα ευτυχισμένο παιδί είναι αποτέλεσμα δυο αγαπημένων γονιών.

Ακόμα και όταν οι γονείς ζουν χωριστά, ο σωστός πατέρας οφείλει να σέβεται και να αγαπάει τον άνθρωπο που ο ίδιος επέλεξε να φέρει στον κόσμο τους απογόνους του.

Ο δεσμός πατέρα και παιδιού είναι ισόβιος.

Ένας καλός πατέρας ποτέ δε θα αφήσει την ανατροφή των παιδιών του κατ’ αποκλειστικότητα στη μάνα. Είναι εκεί, παρών, συμμετέχει, παίρνει πρωτοβουλίες και δεν επαναπαύεται στη μητρική αγάπη.

Ένα υγιές παιδί θέλει να νιώθει την παρουσία του πατέρα. Πατέρας που θα πει την ατάκα «εσύ τους έκανες έτσι» για μένα έχει αποτύχει.

Με ποιο δικαίωμα αποποιείται ένα γονιός την ευθύνη της ανατροφής του παιδιού του; Και αν όντως η μητέρα έκανε λάθη, εσύ ως πατέρας πού ήσουν να της υποδείξεις το λάθος της;

Ο ιδανικός πατέρας πρέπει να αποπνέει σεβασμό και όχι να τον απαιτεί επειδή έχει τον τίτλο του γονιού.

Το πρότυπο του πατέρα ως πρότυπο δύναμης και υποταγής είναι πλέον de mode.

Αυτό  που πρέπει να εισπράξει το παιδί από τον πατέρα είναι η αφοσίωση και η αλληλοβοήθεια μέσα στο οικογενειακό περιβάλλον.

Να τον θαυμάζει και όχι να τον φοβάται. Να θέλει να του μοιάσει και όχι να τον μιμηθεί.

Ιδανικός πατέρας είναι αυτός που θα μπορεί να ασχοληθεί και μόνος του με το παιδί του χωρίς τη σύμπραξη της μητέρας. Δε θα χρειάζεται την εικοστετράωρη βοήθεια της, γιατί θα ξέρει πια και μόνος του να τα βγάζει πέρα.

Δε θα έχει τον τίτλο του πατέρα επειδή απλά βοήθησε στη σύλληψη, αλλά επειδή μέσα του γεννήθηκε η ανάγκη να εξελιχθεί και να εξελίξει.

Ο ιδανικός πατέρας δεν επαναπαύεται στο γεγονός ότι παρέχει οικονομική στήριξη στο από κοινού ταμείο. Στηρίζει τη μάνα και την καθησυχάζει, όπου υπερβάλλει.

Μεγαλώνουν τα παιδιά, μεγαλώνουν και τα προβλήματα.

Είναι εκεί που ο πατέρας θα φοβηθεί να αναμειχθεί με τα εφηβικά προβλήματα. Θα ρωτάει τη μητέρα γιατί κλαίει η κόρη του και γιατί ο γιος έχει τόσα νεύρα.

Ο ιδανικός πατέρας θα αγκαλιάσει τα παιδιά του και δε θα φοβηθεί μήπως τσαλακωθεί η εικόνα του άτρωτου, που έγινε τρυφερός. Δε θα κάνει κηρύγματα στα μεσημεριανά τραπέζια, δε θα φωνάζει και δε θα χτυπάει το χέρι στο τραπέζι για να επιβληθεί. Θα συμβουλεύει με κατανόηση.

Θα είναι ο πατέρας που θα φοβάται μήπως πληγώσουν την κόρη του και θα είναι εκεί να της κρατήσει το χέρι, όταν το κοριτσάκι του γίνεται γυναίκα.

Θα είναι εκεί να μάθει στο γιο του να σέβεται τις γυναίκες και να τις αγαπάει. Δε θα είναι θεατής της οικογενειακής ζωής, αλλά μέτοχος.

Θέλω ο πατέρας των παιδιών μου να είναι από επιλογή μου και όχι από τύχη.

Θέλω να αγαπάει εμένα για να μπορέσω να αγαπήσω και εγώ με τη σειρά μου αυτό που θα μας κρατάει δεμένους για μια ζωή, τα παιδιά μας. Θέλω το εμείς να γιγαντώνεται απέναντι στο εγώ μας και αυτό να εισπράττουν και τα παιδιά μας.

Θέλω να είμαστε συνυπεύθυνοι των επιλογών μας και όχι τα παιδιά μας να γίνονται έρμαιο των λαθών μας.

Δε θέλω να φοβάμαι ότι αν πάθω κάτι, πώς τα παιδιά μου θα τα βγάλουν πέρα. Θέλω να μπορώ να στηρίζομαι πάνω στον άνθρωπο που εγώ έκανα πατέρα.

Θέλω να κατακτήσει επάξια τον τίτλο του πατέρα, όχι απλά να το αποκτήσει απλά λόγω ενός τοκετού.

Θέλω, θέλω, θέλω. Τα όμορφα πρότυπα, όμορφα καίγονται.

Ποτέ δε θα υπάρξει ιδανικό, γιατί ποτέ κανένας δεν γεννήθηκε με τα προσωπικά μας πρότυπα.

Ένα τελευταίο και πιο βασικό θέλω θα πω.

Θέλω έναν άντρα που να τον θαυμάζω με την ουσιαστική έννοια του όρου και να καμαρώνω που εγώ τον επέλεξα για πατέρα των παιδιών μου. Τίποτα άλλο δε θέλω.

Πηγή:www.pillowfights.gr

Εγώ, είμαι η μαμά σας! Όχι η υπηρέτρια σας!

Published 8 Ιουλίου, 2016 by sofiaathanasiadou

 

1JP-MESSY1-superJumbo

Επιμέλεια: Ήρα Ανδρέου

Αγαπημένα μου παιδιά…

Ξέρω ότι σήμερα το πρωί, όταν αποφάσισα να τακτοποιήσω τα δωμάτιά σας, βγήκα εκτός εαυτού. Το θέμα είναι πως όταν σας ρώτησα _ ενώ μιλούσατε στο τηλέφωνο _ εάν έχετε μαζέψει το δωμάτιό σας, εσείς μου απαντήσατε κάτι σαν “ναι”. Όταν μπήκα στα δωμάτιά σας και αντίκρισα το χάος, το παραδέχομαι ότι έκανα σαν τρελή, αλλά όχι! Αυτό δεν είναι ένα απολογητικό γράμμα αλλά μία επιστολή με τίτλο: “Πως θα γίνονται τα πράγματα από δω και στο εξής”, γιαυτό ακούστε με προσεκτικά!

Παιδιά, εγώ είμαι η μητέρα σας ή αλλιώς η βασίλισσα της οικογενειακής μας κυψέλης. Δεν είμαι η υπηρέτρια σας, ούτε ο μπάτλερ σας, ούτε το καταραμένο χαλάκι της πόρτας που σκουπίζετε τα παπούτσια σας! Είστε αρκετά μεγάλοι για να το γνωρίζετε καλά. Μου προκαλεί πονοκέφαλο και μόνο η σκέψη του πόσες φορές σας έχω πει να καθαρίζετε και να τακτοποιείτε τα δωμάτιά σας. Τελείωσα! Από δω και στο εξής θα ακολουθείτε το πρόσταγμα μου!

Θα αναρωτιέστε φυσικά γιατί εκνευρίστηκα τόσο πολύ επειδή κάποια πράγματα δεν ήταν απλώς στην θέση τους. Επιτρέψτε μου να σας εξηγήσω: Είναι επειδή γονάτισα κάτω από τα κρεβάτια σας και μάζεψα μία ντουζίνα βρώμικες κάλτσες κι άλλα τόσα βρώμικα εσώρουχα. Αντίκρισα πράγματα που μια μητέρα δεν θα έπρεπε να βλέπει. Πράγματα που μου έφεραν εμετό όπως το ότι χρησιμοποιείτε τις κουρτίνες για… χαρτομάντιλα!

Μετά από αυτό, σκόνταψα σε ένα, δύο, τρία, τέσσερα ζευγάρια παπούτσια που είχατε πετάξει ακριβώς στην μέση του δωματίου. Αφού μάζεψα τις κάλτσες, τα εσώρουχα, τις μπλούζες, τις φούστες και τα παντελόνια σας και πήγα να τα βάλω στο πλυντήριο, γλίστρησα σε μία λίμνη από… κάτουρα τα οποία δεν έχετε ακόμη μάθει πως τα κάνουμε μέσα κι όχι έξω από την τουαλέτα! Κουράστηκα με τις δικαιολογίες σας. Τελείωσα με τις υπενθυμίσεις. Κι αν ξαναδώ περιτυλίγματα καραμέλας κάτω από κρεβάτια, τραπέζια και καναπέδες, σας το λέω να το ξέρετε, θα τρελαθώ ξανά! Και θα ξαναουρλιάξω πως δεν είναι δική μου δουλειά να τακτοποιώ τα δικά σας πράγματα και να καθαρίζω τα σκουπίδια σας!

Την επόμενη φορά που θα ξαναντικρύσω αυτό το χάος, θα ρίξω την αγαπημένη σας μπλούζα και το λατρεμένο σας παντελόνι σε μια σακούλα και θα τα χαρίσω σε παιδάκια που τα” χουν ανάγκη. Σε μια άλλη σακούλα θα ρίξω όσα παιχνίδια αρνείστε να μαζέψετε και θα τα πάω επίσης σε παιδάκια που τα θέλουν ή απλώς στα σκουπίδια. Και παρότι είστε πλέον μεγάλα παιδιά, θα κλειδώσω την τουαλέτα και θα σας επιτρέπω να κάνετε την ανάγκη σας σε… γκιογκιό όπως ακριβώς τα μωρά. Κι αν συνεχίσετε να πετάτε χαρτιά από σοκολάτες, μπισκότα και καραμέλες όπου σας κατέβει, την επόμενη φορά που θα ζητήσετε κάτι από αυτά, απλώς δεν θα υπάρχει!

Δεν σας ζητάω πολλά. Όλα τα παραπάνω δεν συμβαίνουν επειδή το ξεχάσατε ή επειδή δεν τα γνωρίζετε. Συμβαίνουν απλώς επειδή θεωρείτε την μαμά σας υπηρέτρια κι επειδή είστε τεμπέληδες! Η μαμά, ωστόσο, δεν είναι ούτε υπηρέτρια αλλά ούτε αγαπάει τους τεμπέληδες. Έγινα κατανοητή; Τέλεια! Τώρα πηγαίνετε να μαζέψετε το δωμάτιό σας!

Με αγάπη!

Η μαμά.

Πηγή: www.babyads.gr

Η πρώτη Ελληνίδα που υιοθέτησε παιδί από την Αιθιοπία!

Published 7 Ιουλίου, 2016 by sofiaathanasiadou

ODYSSEAS

Η Μαρία είναι η πρώτη Ελληνίδα που υιοθέτησε παιδί από κρατικό ορφανοτροφείο της Αιθιοπίας και από τότε δεν σταμάτησε να χαμογελάει. Ούτε εκείνη ούτε ο Οδυσσέας.

Η εμπειρία που θα διαβάσετε έχει δύο μέρη: το παραμύθι, που γράφτηκε για να το διαβάσει ο Οδυσσέας, και την αληθινή ιστορία (έτσι όπως τη βίωσε η Μαρία), που γράφτηκε για να διαβάσουν όσοι σκέφτονται να ακολουθήσουν το παράδειγμα της Μαρίας και του Μάνου.

ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Μια φορά κι έναν καιρό…

ήταν ένας άντρας και μια γυναίκα σε μια μικρή θαλασσένια χώρα, που την έλεγαν Ελλάδα. Εκεί, η Μαρία και ο Μάνος μοιράζονταν όμορφα τις μέρες και τις νύχτες τους. Κάθε βράδυ που έπεφταν για ύπνο, έβλεπαν χαμογελαστοί το ίδιο όνειρο: είχαν, λέει, στην αγκαλιά τους ένα παιδί, το παιδί τους.

Καμιά φορά, το πρωί που ξυπνούσαν και αντίκριζαν τα αδειανά τους χέρια, έχαναν το χαμόγελό τους. Δεν έχαναν όμως ποτέ την ελπίδα τους. Ήθελαν να γίνουν γονείς. Ήξεραν πως μια μέρα θα γίνουν γονείς. Το μόνο που δεν ήξεραν ήταν ο δρόμος που έπρεπε να ακολουθήσουν.

Οι γιατροί τότε τους είπαν πως ο μόνος δρόμος ήταν να πάρει η γυναίκα φάρμακα, πολλά φάρμακα. Και να κάνει ενέσεις, πολλές ενέσεις. Η γυναίκα όμως απάντησε: «Δεν μου αρέσει ο δρόμος που μου δείχνετε» και αρνήθηκε να τον ακολουθήσει, αφήνοντας απορημένους γιατρούς, συγγενείς και φίλους.

Ελάχιστοι κατάλαβαν τι ήθελε να πει η Μαρία, κι ας γνώριζε εφτά διαφορετικές γλώσσες. Γιατί ελάχιστοι καταλάβαιναν τη γλώσσα που η Μαρία γνώριζε καλύτερα από όλες, αυτήν της αγάπης. Σε αυτήν τη γλώσσα είχε διαβάσει κάποτε πως όλου του κόσμου τα παιδιά είναι δικά μας. Αυτή η γλώσσα μίλησε μέσα της όταν σιγουρεύτηκε πως το δικό τους παιδί ήδη τους περίμενε σε κάποια γωνιά της γης, απλώς έπρεπε να ψάξουν για να το βρουν.

Πράγματι, χιλιόμετρα μακριά, σε ένα απομακρυσμένο χωριό μιας πολύ φτωχής χώρας, κάπου στην Αφρική, δίπλα σε μια ήσυχη λίμνη, 43 πανέμορφα μωρά, ζυμωμένα με ζάχαρη και κακάο, περίμεναν μια μαμά κι έναν μπαμπά για να ξεκινήσουν μαζί το ταξίδι τους στη ζωή. Όμως μόνο ένα από αυτά, μόλις έκλεινε τα μεγάλα κατάμαυρα μάτια του, χωνόταν στην αγκαλιά της Μαρίας και του Μάνου και τότε τα όνειρά του άρχιζαν να μοσχοβολούν αγάπη και βανίλια, σαν κουλουράκια μαμαδίσια.

Πέρασαν οχτώ ολόκληροι μήνες, 240 μετρημένα βράδια, 240 ευωδιαστά όνειρα στη σειρά, μέχρι που ένα πρωί το μωρό άνοιξε τα μάτια του κι άρχισε να κλαίει απαρηγόρητο. Φοβήθηκε πως το όνειρό του ποτέ δεν θα έβγαινε αληθινό, πως οι γονείς του είχαν χάσει το δρόμο, πως το αεροπλάνο που θα τους έφερνε είχε χάσει τα φτερά του. Κι όμως ξαφνικά, εκεί πάνω που ετοιμαζόταν να βγάλει την άναρθρη φωνή της αγωνίας, σήκωσε τα υγρά μάτια προς τα πάνω και την είδε.

Η πρώτη συνάντηση-αγκαλιά. Ο Οδυσσέας έχει γαντζωθεί πάνω στη Μαρία.

O2

Ήταν η μαμά του, έτσι όπως την είχε ονειρευτεί, με άρωμα βανίλιας, χρυσά στάχυα στο κεφάλι και μάτια από μέλι. Άπλωσε τις λευκές φτερούγες της και το σήκωσε τρυφερά από το πάτωμα.

Το μωρό πάγωσε τα δάκρυά του, γραπώθηκε με τα μικρά του χέρια από πάνω της και ύστερα από λίγες ώρες, όταν βεβαιώθηκε ότι δεν θα χρειαστεί να την ξαναψάξει, άρχισε να χαμογελάει. Κάθε μέρα που περνούσε, χαμογελούσε όλο και περισσότερο, μέχρι που ξέχασε τι γεύση έχουν τα δάκρυα όταν δεν υπάρχει κανείς να σ’ τα σκουπίσει.

Τέσσερα χρόνια μετά, η Μαρία, ο Μάνος και ο Οδυσσέας μοιράζονται το ίδιο όνειρο – όχι μόνο όταν κλείνουν τα μάτια, αλλά κυρίως όταν τα έχουν ανοιχτά. Η Μαρία και ο Μάνος βρήκαν το παιδί που έψαχναν και ο Οδυσσέας επέστρεψε στην πατρίδα του.

O3

 

Γιατί η μοναδική πατρίδα που αναγνωρίζουν όλα τα παιδιά της γης είναι η αγκαλιά της μάνας. Κι έτσι, έζησαν αυτοί καλά. Ίσως καλύτερα από εμάς, που δεν αναζητήσαμε τα χαμένα μας παιδιά, αλλά ευχόμαστε να επιστρέψουν μια μέρα στην πατρίδα τους.

Ο Οδυσσέας σε πρώτο πλάνο. Η μαμά στο βάθος και ο μπαμπάς πάντα δίπλα του.

04

Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΟΠΩΣ ΤΗ ΒΙΩΣΕ Η ΜΑΡΙΑ

Αμέσως μετά τη δεύτερη αποτυχημένη εξωσωματική, η Μαρία και ο Μάνος απευθύνθηκαν στο Κέντρο Βρεφών «Μητέρα». Λύση που αποκλείστηκε σχεδόν αμέσως όταν τους ενημέρωσαν πως θα περνούσαν από αξιολόγηση έπειτα περίπου από εννέα χρόνια. «Αυτός ήταν ο χρόνος αναμονής πριν από 6 χρόνια για την υιοθεσία βρέφους. Αν πρόκειται για μεγάλο παιδί ή παιδί με προβλήματα υγείας, μειώνεται σημαντικά το χρονικό διάστημα. Τώρα όμως μπορεί να έχουν αλλάξει αυτά τα δεδομένα. Δεν θα ήθελα να αποθαρρύνω κάποιον».Πώς γίνεται να υπάρχει τεράστια λίστα αναμονής όταν ξέρουμε πως είναι δεκάδες τα παιδιά που αναζητούν γονείς; Η απάντηση, λέει η ίδια, βρίσκεται στο εμπόριο βρεφών που γίνεται, κυρίως από βαλκανικές χώρες. Νεαρές έγκυες σε απόγνωση αλιεύονται από τους εμπόρους και «εισάγονται» γι’ αυτόν το σκοπό στην Ελλάδα.

Η Μαρία αποκαλύπτει πως αμέσως μόλις γνωστοποίησε πως σκοπεύει να υιοθετήσει παιδί, την πλησίασαν διαμεσολαβητές για να της πουλήσουν το «εμπόρευμα». Θα της στοίχιζε περίπου 40.000 ευρώ. «Τόσο κοστολογείται η ανθρώπινη ζωή. Δεν υπήρχε περίπτωση να το κάνω, όχι για τα χρήματα, αλλά γιατί το θεωρώ ανήθικο από κάθε άποψη. Και ανέντιμο για το ίδιο το παιδί, που δικαιούται να ξέρει την αλήθεια.» Όντως, στην περίπτωση μιας τέτοιας αγοραπωλησίας, είναι όντως αδύνατο ο γονιός να πει την αλήθεια στο παιδί, αφού σύμφωνα με τις διαδικασίες που ακολουθούνται, το βρέφος φαίνεται ότι γεννήθηκε από τη θετή μητέρα.

Η Μαρία Παπαθανασοπούλου είναι η πρώτη γυναίκα στην Ελλάδα που υιοθέτησε παιδί από κρατικό ορφανοτροφείο της Αιθιοπίας. Δύο οικογένειες πριν από αυτήν είχαν υιοθετήσει παιδιά από Αιθίοπες γονείς που ζούσαν στην Ελλάδα. Η Μαρία είναι η πρώτη που άνοιξε το δρόμο, καθώς μέχρι τότε κανείς υπεύθυνος δεν ήξερε να την κατατοπίσει για τις διαδικασίες που έπρεπε να ακολουθήσει. Όπως λέει και η ίδια: «Όπου ρώτησα στην Ελλάδα, μου είπαν “δεν γίνεται”. Μετά όμως την δική μου επιμονή, κατέληξαν πως ”δεν υπάρχει νόμος που να το απαγορεύει”. Αυτό ήταν για μένα το πράσινο φως: Αφού δεν υπάρχει νόμος που να το απαγορεύει, γίνεται, σκέφτηκα. Όσο για τον Μάνο, ήταν δίπλα μου από την πρώτη στιγμή, καθώς ήταν αυτός που επιθυμούσε να αποκτήσει παιδί περισσότερο και από μένα. Ο Μάνος είναι γεννημένος πατέρας.»
Η πρώτη Ελληνίδα που υιοθέτησε παιδί από την Αιθιοπία!

05

Γιατί παιδί ειδικά από την Αιθιοπία;

«Γιατί όταν παραιτηθήκαμε από τη λίστα αναμονής στο “Μητέρα”, αναρωτηθήκαμε με τον άντρα μου σε ποια χώρα άραγε ζουν παιδιά που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη από γονείς; Η απάντηση και των δυο μας ήταν κοινή και αυθόρμητη».

Ο δρόμος προς τον Οδυσσέα δεν ήταν ρόδινος.

«Χρειάστηκε να ταξιδέψουμε δύο φορές στην Αιθιοπία, την πρώτη στην Αντίς Αμπέμπα για να καταθέσουμε τα χαρτιά (Φεβρουάριος του ’11) και τη δεύτερη για να παραλάβουμε το παιδί, σε ένα χωριό έξι ώρες μακριά από την πρωτεύουσα. Είχαμε μαζί μας 91 κιλά βρεφικές τροφές και άλλα απαραίτητα για το μωρό. Σχεδόν εγκλωβιστήκαμε εκεί για 1,5 μήνα, καθώς ο τότε Έλληνας πρέσβης αρνιόταν να ασχοληθεί με την υπόθεση, μη θέλοντας να δημιουργήσει “κακό προηγούμενο”. Τα γάλατα σκόνη που είχαμε μαζί μας είχαν αρχίσει να βγάζουν κατσαριδάκια και φυσικά στην περιοχή ήταν αδύνατη η εύρεση βρεφικής τροφής, φαρμάκων ή ό,τι άλλο θεωρούμε εδώ απαραίτητο για την ανάπτυξη ενός βρέφους. Είχα αρχίσει να ανησυχώ και για τη δική μας υγεία. Ήμουν ωστόσο αμετακίνητη. Αν δεν καταφέρναμε να πάρουμε μαζί μας το παιδί, είχαμε πάρει την απόφαση να εγκατασταθούμε μόνιμα στην Αντίς Αμπέμπα για να μεγαλώσουμε το παιδί μας. Από τη στιγμή που το κρατήσαμε στην αγκαλιά μας, ήταν πλέον αδύνατο να το εγκαταλείψουμε. Ήταν το παιδί μας. Τέλος.»

Τα παιδιά προς υιοθεσία δεν είναι pets ούτε τα ορφανοτροφεία petshops, για να πας να διαλέξεις.

Αυτό το συμπέρασμα βγήκε κατά τη διάρκεια της συζήτησης: «Ήμουν ανοιχτή σε όλα. Μπορείς να επιλέξεις αγόρι ή κορίτσι, να προσδιορίσεις περίπου την ηλικία που θέλεις να είναι, π.χ., από νεογέννητο έως δύο ή πέντε χρόνων. Δεν έχεις όμως το δικαίωμα να δεις και να διαλέξεις. Δεν θα μπορούσα ποτέ να το κάνω αυτό. Ο μόνος περιορισμός που είχα θέσει ήταν να μην είναι φορέας AIDS κι αυτό, μεταξύ άλλων, για να μη βάλω σε κίνδυνο την υγεία άλλων ανθρώπων εδώ. Μια μέρα, μόλις πέντε μήνες μετά την υποβολή των δικαιολογητικών, μας κάλεσαν να παραλάβουμε το παιδί μας».

Τα παιδιά δεν έχουν ανάγκη από «σωτήρες» αλλά από γονείς.

«Δεν μου αρέσει καθόλου να ακούω “Μπράβο, έσωσες μια ψυχή!”. Αν πας με τη λογική να σώσεις ένα παιδί, ήδη έχεις θέσει τις βάσεις για μια ανισότιμη σχέση. Θα το σώσεις, άρα θα σου χρωστάει».

O6

 

H υιοθεσία δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως λύση ανάγκης αλλά ως επιλογή, σύμφωνα πάντα με τη Μαρία. «Αν κάποιος νιώθει ότι χρειάζεται να το πάρει απόφαση για να προχωρήσει, είναι λάθος – καλύτερα να μην το κάνει».

O7

Ο Οδυσσέας γνωρίζει όλη την αλήθεια, καθώς, όπως συμβουλεύουν και οι ψυχολόγοι, το παιδί μέχρι τα πέντε του χρόνια θα πρέπει να είναι ενήμερο για το γεγονός της υιοθεσίας. Κατά καιρούς μάλιστα, όπως μου αποκαλύπτει η Μαρία, σκαρφίζεται διάφορους… περίεργους τρόπους για να μπει στην κοιλιά της και να ξαναγεννηθεί από τη μόνη γυναίκα που αναγνωρίζει ως μητέρα. Σήμερα είναι περίπου 5,5 χρόνων, ωστόσο η ακριβής ημέρα γενεθλίων του παραμένει άγνωστη, λόγω των δυσμενών συνθηκών κάτω από τις οποίες μεταφέρθηκε στο ορφανοτροφείο.

 

Ο Οδυσσέας σήμερα ζει στην Λουκέρνη. H Μαρία, που διατηρούσε το γραφείο της στα Εξάρχεια (μεταφραστικό κέντρο), ήδη από το 2008 σκεφτόταν σοβαρά το ενδεχόμενο της μετανάστευσης. Το παιδί αυτήν τη στιγμή μιλάει γερμανικά, την επίσημη γλώσσα που διδάσκεται στο σχολείο, αλλά και άπταιστα ελληνικά, που «διδάσκεται» στο σπίτι.

Ο Οδυσσέας στη Λουκέρνη, τον μόνιμο πια τόπο κατοικίας του.

O9

Ο Οδυσσέας με τη μαμά του στην Ελβετία, όπου ζουν σήμερα.

O10

Ο Οδυσσέας πρώτη φορά στον Καραγκιόζη (o ρυθμός μέσα του).

 

Πηγή: www.babyads.gr