Αρχείο

All posts for the day 17 Οκτωβρίου 2016

«Διώχτε» επειγόντως τα παιδιά σας από το σπίτι

Published Οκτώβριος 17, 2016 by sofiaathanasiadou

 

e791ab626e6785062374d45b25cc6e7f_xl

Η μητέρα μου ξέσπασε σε αναφιλητά, όταν ένα πρωινό, γύρω στα είκοσί μου χρόνια, της ανακοίνωσα την απόφασή μου να φύγω από το σπίτι και να μείνω μόνος.

Ο πατέρας μου με σκυθρωπό ύφος μου έδωσε να καταλάβω πως δε θα με δεχόταν πίσω αν το έκανα. Δεν ενέδωσα στον πλάγιο εκβιασμό, ήμουν αποφασισμένος να πάρω τη ζωή στα χέρια μου.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ το κλαμένο βλέμμα της μάνας, το πρωινό που μετακόμιζα. Από τη μία ήξερα πως έκανα το σωστό. Από την άλλη όμως μούδιαζα στην ιδέα της νέας προοπτικής. Εκείνο που δεν κατάλαβα ποτέ, ήταν γιατί η μητέρα έκανε τόσο μεγάλο θέμα το γεγονός πως μετακόμιζα στο δεύτερο σπίτι του κτήματος που βρισκόταν 20 μέτρα μακριά.

Για εκείνη, είτε πήγαινα στο διπλανό σπίτι, είτε σε διπλανό πλανήτη, η θλίψη ήταν ίδια. Έβλεπε ξεκάθαρα πλέον πως έκανα το πρώτο δειλό βήμα να ανοίξω τα φτερά μου και δε μπορούσε να συμφιλιωθεί με την ιδέα πως δεν θα την είχα πλέον ανάγκη. Ένας ανεξάρτητος άνδρας, θα έπαιρνε τη θέση του μικρού της που φρόντιζε και προστάτευε τόσα χρόνια. Κι αυτό την αποκαθήλωνε, εν μέρει, ως μητέρα, μηδένιζε το ρόλο της. Η έτσι νόμιζε.

Την πραγματική αλλαγή, την ένιωσα όταν άφησα το νησί, μετά από λίγο καιρό, για να κυνηγήσω τα όνειρά μου. Στη μεγάλη πόλη που πήγα και που δυσκολεύτηκα να προσαρμοστώ, δεν θα μου έπλενε τα ρούχα η μαμά, ούτε το φαγητό θα μου είχε στο τραπέζι. Θα έπρεπε να ρυθμίζω μόνος για την καθημερινότητά μου. όσα θεωρούσα δεδομένα. Εκείνοι θα έπαυαν να με φροντίζουν, να με συμβουλεύουν, να μου λένε τι να κάνω…

ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ; Αυτή ήταν η μαγική φράση: Είτε ευθέως είτε πλαγίως, οι γονείς μου, πάντα με καλή πρόθεση, έλεγχαν τη συμπεριφορά μου με λέξεις, εκφράσεις, αλλά και πλάγιες επιδοκιμασίες και αποδοκιμασίες. Ακόμα και με το βλέμμα με έκαναν να σταματάω όταν υπήρχε κίνδυνος να πληγωθώ, όταν έκανα κάτι που δεν θα αποδοκίμαζε ο νησιώτικος μικρόκοσμος. Μου παρείχαν μια αρρωστημένη ασφάλεια που δεν με αντιπροσώπευε.

Σε αρκετά μέρη της επαρχίας, πολλά «σόγια» λαϊκών κυρίως στρωμάτων, καταλαμβάνουν ολόκληρες συνοικίες. Στην Αθήνα, αντίστοιχα, οι «οικογενειακές πολυκατοικίες» δίνουν και παίρνουν. Λόγω της ανεπάρκειας κοινωνικών παροχών του ελληνικού κράτους, τα μέλη αυτών των οικογενειών αλληλοπροστατεύονταν και εξακολουθούν, δυστυχώς, να το κάνουν μέχρι και σήμερα από ανάγκη. Έτσι, εκτός από τους παραδοσιακούς ρόλους, καλούνται να παίξουν κι εκείνους του νοσοκόμου, του γηροκόμου, του νηπιαγωγού, του ψυχολόγου.

Αλλά δυστυχώς, μαζί με τους δυνατούς δεσμούς, φουντώνει και η εξάρτηση.

Έτσι, παράλληλα με αυτό το αξιέπαινο φαινόμενο, καλλιεργήθηκε κι εκείνο της καταπιεσμένης σκέψης και κοινωνικής συμπεριφοράς, που σε συνδυασμό με τις κακώς εννοούμενες παραδόσεις, δεν αφήνει πολλά νεότερα μέλη των οικογενειών αυτών να ανοίξουν τα φτερά τους και να τολμήσουν ή να υιοθετήσουν εύκολα οτιδήποτε νέο. Η νοοτροπία των μελών της ευρύτερης οικογένειας, σφυρηλατείται καθημερινά με ένα πανομοιότυπο αναχρονιστικό τρόπο, από τους πρεσβύτερους, που έχουν το «αλάθητο». Τα παιδιά καταπίνουν τις απορίες τους, δε συγκρούονται με το παράλογο, γίνονται παθητικοί αποδέκτες της «αυθεντίας των σοφών», επικροτώντας, έτσι, άθελά τους τη συντήρηση.

Η υπερπροστασία των παιδιών, τα καταδικάζει σε μελλοντικό διανοητικό μαρασμό. Οι γονείς εξασφαλίζοντας τους ένα αποστειρωμένο από μικρόβια περιβάλλον, δεν λαμβάνουν υπόψιν πως τα παιδιά τους δεν θα χρησιμοποιήσουν χειρουργική μάσκα βγαίνοντας εκεί έξω. Το απαίδευτο μυαλό τους δεν θα τους βοηθήσει να διακρίνουν τα εχθρικά από τα ωφέλιμα και απαραίτητα «μικρόβια» που ολοκληρώνουν την προσωπικότητα. Και οι αμήχανοι γονείς που το γνωρίζουν καλά αυτό, δεν τολμούν να αφήσουν τα παιδιά τους, επειδή ξέρουν μέσα τους πως δεν μπορούν να σταθούν μόνα, ακόμα και με διακριτική επίβλεψη. Ακόμα και όταν φεύγουν για σπουδές για λίγα χρόνια, σε άλλη πόλη, η επιρροή τους εξακολουθεί να κάνει ζημιά.

Οι κακουχίες των περασμένων δεκαετιών, έκανε πολλούς Έλληνες να θεωρήσουν ιερό καθήκον και απόδειξη αγάπης, να μην λείψει τίποτα στα παιδιά τους. Όμως αυτή η αγάπη-μπούμερανγκ τα πνίγει, μεταλλάσσοντας τα, μελλοντικά, σε ανώριμους πολίτες, που μαθαίνουν στην ακάματη επιβίωση.

Σε κάποιες περιπτώσεις εύπορων οικογενειών, τα παιδιά σπαταλούν το πατρικό χρήμα χωρίς να κοπιάζουν για την απόκτησή του, αφού δεν τα ενθάρρυναν ποτέ οι γονείς τους να δουλέψουν, έστω έναν από τους μήνες των θερινών διακοπών του σχολείου, ώστε να μάθουν να κολυμπούν στα ρηχά, με ασφάλεια. Και να πηγαίνουν σε πιο βαθιά νερά από μόνα τους, σαν πρόκληση.

Δυστυχώς τα περισσότερα ελληνόπουλά πνίγονται από τα πολλά σωσίβια που τους τυλίγουν οι γονείς τους και περιφέρονται σα ζόμπι διεκδικώντας δικαιώματα, χωρίς υποχρεώσεις. Και που πολύ σύντομα θα βρεθούν αδύναμοι και θλιβεροί σε κάποια διαδήλωση για την αδικία που τους επιβάλλει ο νέος πατερούλης, που λέγεται κράτος.

Το κακό όμως, δεν σταματάει εδώ.

Έχοντας μάθει λειτουργούν με αδύναμη κρίση, θα κληθούν να αποφασίσουν για τη χώρα τους πληγώνοντας ανεπανόρθωτα το συμπολίτη τους, με την ψήφο τους. Και ο αισχρός συνειρμός λέει πως αν η γενιά του πολυτεχνείου, που ήταν η γενιά της διανόησης, οδήγησε τη χώρα σε μια αδυσώπητη κρίση, τι επιφυλάσσει το μέλλον από τη σημερινή γενιά του I-PHONE, τη γενιά του «Γρηγορόπουλου», όπου παιδιά εύπορων οικογενειών επαναστατούν μόνο και μόνο επειδή τα έχουν όλα.

Όπου δεν υπάρχει χώρος για προσωπικά επιτεύγματα, που δεν τους επιτρέπουν να ταλαιπωρηθούν στη ζωή τους, να αγωνιστούν. Που οι γονείς τους κλείνουν γλυκά την πόρτα κρατώντας τα, όμως, μέσα. Που δεν τα αφήνουν μάθουν από τα λάθη τους. Που τα αναγκάζουν να δημιουργήσουν δικούς τους δαίμονες ώστε να μπορέσουν να διοχετεύσουν τη νεανική τους ενέργεια πολεμώντας τους.

Κάντε ένα δώρο ζωής στα παιδιά σας. Επικοινωνήστε μαζί τους, δείτε τις ανάγκες τους, βάλτε τα να δουλέψουν κάπου από νωρίς, δώστε τους τροφή για σκέψη.

Στείλτε τα να μείνουν για λίγο σε άλλες χώρες. Όχι για να γυρνάνε και να κοιτάζουν τα αξιοθέατα, αλλά να μείνουν σε οικογένειες, να δουν πως ζουν οι άνθρωποι, πώς σκέφτονται. Να καταλάβουν μια απλή αλήθεια. Πως η ανθρώπινη φύση είναι ίδια, πως υπάρχουν άπειρες νοοτροπίες, χιλιάδες απόψεις, δεκάδες όψεις του ίδιου νομίσματος.

Αφήστε τα να τσαλακωθούν, να ταλαιπωρηθούν, να μάθουν πως η ευτυχία αποκτιέται με καθημερινό αγώνα. Πως το χρήμα έχει ουσιαστική αξία όταν κερδίζεται κι όχι όταν χαρίζεται.

Δώστε τους ένα μάθημα ζωής. Και όταν επιστρέψουν διώχτε τα από το σπίτι, αλλά όχι από τη ζωή σας. Βοηθήστε τα να γίνουν ώριμοι και υπεύθυνοι άνθρωποι, να είναι κύριοι του εαυτού τους και όχι να περιμένουν από εσάς τα πάντα και κατά συνέπεια αργότερα από το κράτος, κυνηγώντας τη χίμαιρα του δημοσίου.

Μην τους στερείτε το πιο όμορφο παιχνίδι που έχουν πραγματικά ανάγκη, αλλά δεν το γνωρίζουν.

Facebook: Tzitzis Yannis

Διαβάστε περισσότερα: «Διώχτε» επειγόντως τα παιδιά σας από το σπίτι – iPaideia.gr

Advertisements

Ανατρέφοντας γιους που μεταχειρίζονται τις γυναίκες σωστά

Published Οκτώβριος 17, 2016 by sofiaathanasiadou

i-mama-einai-tospiti-696x462

 

Ως άντρας, αισθάνομαι πιο τρομαγμένος και αηδιασμένος από πολλές γυναίκες όταν μαθαίνω για βιασμούς και σεξουαλικές κακοποιήσεις. Αυτές οι αποτρόπαιες πράξεις δίνουν στους υπόλοιπους από εμάς ένα κακό όνομα και παρέχουν τροφή για σχόλια που αρχίζουν με φράσεις όπως: «δυστυχώς οι άνδρες είναι τόσο …». Και δεν είμαστε – θέλω να πω, όχι όλοι μας.

Ως πατέρας, όμως, είμαι ευγνώμων που έρχονται στην επιφάνεια τέτοιες περιπτώσεις. Μου έχουν δώσει πολλές ευκαιρίες για να συζητήσουμε με τα τρία αγόρια μου (ηλικίας 18, 15 και 12) σχετικά με τον τρόπο που πρέπει να μεταχειρίζονται τις γυναίκες. Θεωρώ πολύ σημαντικό να αναθρέψω τους γιους μου με τέτοιο τρόπο, ώστε να γίνουν πάνω απ’ όλα άνθρωποι κι έπειτα σωστοί άντρες, που θα συμπεριφέρονται στις γυναίκες με ευαισθησία, σεβασμό και ευγένεια – σαν τζέντλεμαν με άλλα λόγια. Συχνά πιστεύουμε ότι έχουμε διανύσει πολύ δρόμο τα τελευταία 50 χρόνια, αλλά απ΄ότι βλέπω τα νεαρά αγόρια περιβάλλονται από στερεοτυπικές σεξιστικές εικόνες της ποπ κουλτούρας που προβάλλονται από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

ΦΡΟΝΤΙΖΩ ΝΑ ΦΕΡΟΜΑΙ ΣΩΣΤΑ ΣΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΓΙΑΤΙ ΞΕΡΩ ΟΤΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΘΑΙΝΟΥΝ ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΕ ΤΑ ΑΥΤΙΑ ΤΟΥΣ.

Η προσπάθειά μου να είμαι ένα καλό παράδειγμα γι’ αυτούς έχει τρία σκέλη.

Ο πρώτος στόχος είναι να φροντίζω να συμπεριφέρομαι πάντα σωστά στις γυναίκες και ειδικά στη μητέρα τους.  Ξέρω ότι τα παιδιά μαθαίνουν με τα μάτια τους κι όχι με τα αυτιά τους. Δεν μου είναι καθόλου δύσκολο να φέρομαι σωστά στη γυναίκα μου. Αισθάνομαι τυχερός που με παντρεύτηκε. Μου δίνει χαρά να της πηγαίνω καφέ στο κρεβάτι, να κολλάω στο βλέμμα της και στις λέξεις της και άλλα πολλά. Όμως, αναρωτιέμαι: το περνάω αυτό στα αγόρια μου; Μάλλον ναι. Συχνά, παρακολουθώ πολύ προσεκτικά το πώς της φέρονται τα ίδια τα παιδιά και πώς την αντιμετωπίζουν, πιστεύοντας ότι είναι πιθανώς ένας ακριβής προγνωστικός δείκτης για το πώς θα συμπεριφέρονται προς τις άλλες γυναίκες στη ζωή τους.

Ο δεύτερος στόχος είναι η ατελείωτη, εξαιρετικά δύσκολη προσπάθεια να μπω ανάμεσά στους γιους μου και στον μισογυνισμό με τον οποίο βομβαρδίζονται καθημερινά από παντού. Λέω «εξαιρετικά δύσκολη», γιατί είναι τόσο δύσκολο να παρακολουθείς τα πάντα. Όταν ήμουν 14, ο πατέρας μου απηύδησε με το πόση τηλεόραση βλέπαμε ο αδελφός μου κι εγώ. Προκειμένου να αποσπάσει την προσοχή μας από το «χαζοκούτι», όπως συνήθισε να λέει,  την κλείδωσε στο υπόγειο. Σήμερα, όμως, έχουμε τρεις τηλεοράσεις, πέντε κινητά τηλέφωνα, δύο τάμπλετ και τρεις υπολογιστές. Σίγουρα, δεν μπορώ να παρακολουθώ τα πάντα, αλλά κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ.

Ο τρίτος στόχος είναι να ενημερώνονται οι γιοι μου για το συμβαίνει στον κόσμο και να συζητάμε μαζί θέματα που μπορούν να τους διδάξουν κάτι. Τα μηνύματα που προκύπτουν από αυτές τις συζητήσεις είναι ξεκάθαρα και στηρίζονται σχεδόν πάντα σε ένα παράδειγμα προς αποφυγή. Έτσι, έχουν πλέον καλά στο μυαλό τους ότι δεν χτυπάμε ποτέ μια γυναίκα, δεν την εκφοβίζουμε, δεν την εκβιάζουμε και δεν βιντεοσκοπούμε ποτέ τίποτε χωρίς την συγκατάθεσή της. Αντιθέτως, την στηρίζουμε και την βοηθάμε αν βρίσκεται σε κίνδυνο ή κακοποιείται και όχι μόνο.

Θέλω να εμπεδώσουν την ιδέα ότι το να είσαι τζέντλεμαν είναι κάτι περισσότερο από το να συμπεριφέρεσαι σωστά στις γυναίκες. Φυσικά, αυτό μπορεί να σημαίνει ότι μπορεί κάποια στιγμή να χρειαστεί να πάνε κόντρα στην «αγέλη» για χάρη των αρχών τους.

Αλλά για μένα αυτό σημαίνει να είσαι άντρας.

Επιμέλεια Γιάννης Αποστολίδης

Πηγή:www.themamagers.gr