Αρχείο

All posts for the month Σεπτεμβρίου 2016

Σοκαριστική ιστορία bullying στα Ιωάννινα: 9χρονη υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση

Published 17 Σεπτεμβρίου, 2016 by sofiaathanasiadou

koritsaki3

Σοκ έχει προκαλέσει η ιστορία της εννιάχρονης από τα Ιωάννινα η οποία λόγω του ανηλεούς bullying που υπέστη υποχρεώθηκε να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση προκειμένου να σταματήσουν οι επιθέσεις σε βάρος της για τα αυτιά της.

Η Εφη, η μητέρα της μικρής μίλησε στο protothema.gr και εξήγησε τους λόγους που την οδήγησαν να καταγγείλει το περιστατικό αλλά και να προχωρήσει σε αυτή τη λύση προκειμένου να εξασφαλίσει την ηρεμία της κόρης της.

«Η οικογένεια μου κι εγώ περάσαμε έναν Γολγοθά. Το κοριτσάκι μου είναι 9,5 ετών τώρα και για ένα ολόκληρο σχολικό έτος ζούσε έναν εφιάλτη από ένα άλλο αγοράκι, μεγαλύτερης τάξης. Όταν το κοριτσάκι μου γεννήθηκε τα αυτάκια του είχαν μέγεθος αρκετά μεγαλύτερο από το φυσιολογικό και για τον λόγο αυτό άρχισαν να το κοροϊδεύουν στο σχολείο. Εκείνο το συγκεκριμένο αγοράκι, λοιπόν, την κορόιδευε συνέχεια. Της έλεγε είσαι «ο Ντάμπο το ελεφαντάκι», είσαι μια «τσιγγάνα, γύφτισσα» και της φώναζε με επιφωνήματα «ουουουοουου» και τον άκουγαν και τα αλλά παιδιά και το παιδί μου γινόταν ο περίγελος του σχολείου. Επίσης, πολλές φορές την είχε χτυπήσει στα αυτιά της. Ο αδερφός της που είναι ένα χρόνο μεγαλύτερος από τη κόρη μου, σήμερα είναι 11 ετών, τα έβλεπε όλα αυτά στο σχολείο και έπαιρνε την αδερφούλα του αγκαλιά και της έλεγε συνέχεια «μην κλαις». Είχαμε αρρωστήσει όλοι οικογενειακώς» καταγγέλλει η μητέρα.

Μάλιστα, παρά το γεγονός ότι απευθύνθηκε στον διευθυντή του σχολείου, το πρόβλημα δεν λύθηκε. «Πήγα στον διευθυντή, μια, δυο, τρεις φορές. Έκανε παρατήρηση και μέχρι εκεί. Όταν το πρωί ξυπνούσε το παιδί και ερχόταν η ώρα να την πάω στο σχολείο, την έπιανε πόνος και σφίξιμο στο στομάχι, την έβλεπα που βούρκωναν τα ματάκια της. Δεν ήθελε να πηγαίνει σχολείο, δεν ήθελε να πιάνει τα μαλλιά της κοτσίδα και λυμένα που τα είχε τα μαλλιά της πάλι τα αυτάκια της φαίνονταν. Έφτασα στο σημείο να την πηγαίνω σε ψυχολόγο. Πάντα είχαμε στην άκρη του μυαλού μας κι εγώ και ο πατέρας της να  πάμε να της κάνουμε πλαστική στα αυτιά αλλά ήθελα να το κάνει αυτό μόνη της όταν θα μεγάλωνε και όχι από τώρα. Από την άλλη δεν ήθελα να της αλλάξω σχολείο γιατί εκεί είχε τις φίλες της, είχε τη σχολική του σειρά και δεν ήθελα να της τα αλλάξω όλα. Τελικά, πήραμε την απόφαση για χειρουργείο. Το παιδί στην αρχή φοβήθηκε αλλά έπρεπε και ήθελε και αυτή να το κάνει. Δεν ήταν εύκολα τα πράγματα. Είναι μια επώδυνη εγχείριση. Της έκαναν ολική νάρκωση. Μετά για 15 με 20 μέρες πονούσε και της δίναμε παυσίπονα για να σταματήσουν οι πόνοι. Στη συνέχεια έπρεπε να πάει σχολείο. Εκείνο το διάστημα πήγαινε με τους επιδέσμους στο κεφάλι. Φορούσε τους επιδέσμους, κοιμόταν και διάβαζε με τους επιδέσμους στο κεφάλι. Μετά φορούσε κορδέλα στα μαλλιά της για να μην φαίνονται. Εκείνες τις ημέρες δεν την πείραζε κανείς και νομίζαμε ότι το μαρτύριο μας τελείωσε. Δυστυχώς, όμως, τα πειράγματα συνεχίστηκαν και μετά το χειρουργείο. Πάλι οι ίδιες κοροϊδίες… Περάσαμε πολύ δύσκολα» θυμάται.

Η οικογένεια αποφάσισε να αλλάξει σχολείο στην μικρή αφού το bullying συνεχιζόταν και μετά την πλαστική επέμβαση. «Φέτος, αλλάξαμε σχολείο γιατί η κατάσταση είχε ξεφύγει. Τώρα είναι σε ένα καλύτερο σχολείο, με έναν πιο υπεύθυνο διευθυντή και τη βλέπω χαρούμενη. Εγώ σαν Έφη έχω κάποιες ενοχές μέσα μου γιατί νιώθω ότι δεν το κυνήγησα όσο θα έπρεπε το θέμα με το παιδί μου. Ήμουν ευγενική με τον διευθυντή, δεν τσακώθηκα ποτέ, δεν μίλησα ποτέ με τους γονείς του παιδιού που κορόιδευαν τη κορούλα μου, γιατί δεν ήθελα σαν οικογένεια να φτάσουμε στα άκρα. Περάσαμε τον Γολγοθά μόνοι μας».

 

Πηγή: www.athensvoice.gr

Οι γυναικοπαρέες σώζουν ζωές

Published 17 Σεπτεμβρίου, 2016 by sofiaathanasiadou

types_of_humor1-medium

Στην ιατρική σχολή του πανεπιστημίου του Stanford, μια ομάδα κορυφαίων ερευνητών μελετά εδώ και χρόνια την αλληλεπίδραση ανάμεσα στο κοινωνικό περιβάλλον, το νου, τον εγκέφαλο και το σώμα, προκειμένου να καταλάβει με ποιους τρόπους η μοναξιά, το άγχος ή η ανθρώπινη συνύπαρξη και η υποστήριξη μπορούν να επηρεάσουν την υγεία.

Ο επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας David Spiegel δήλωσε πρόσφατα ότι το καλύτερο πράγμα που μπορεί να κάνει ένας άντρας για την υγειά του, είναι να βρει μια σύντροφο και να παντρευτεί. Μια γυναίκα, το καλύτερο που έχει να κάνει για να προστατέψει την υγεία της είναι να καλλιεργεί και να φροντίζει τη σχέση με τις φιλενάδες της. Όλοι στο ακροατήριο γέλασαν. Όμως ο Dr. David Spiegel σοβαρολογούσε. Η φράση του συνόψιζε τα ερευνητικά αποτελέσματα μιας ολόκληρης δεκαετίας.

Ήδη από το 2002, αρκετοί ερευνητές μελετούν τη σημασία της γυναικείας φιλίας. Αρχικά αντίστοιχες έρευνες έμοιαζαν να αναζητούν το αυτονόητο και αντιμετωπίζονταν με ειρωνεία. Όλοι ξέρουν ότι για τις γυναίκες, οι φίλες είναι οι πιο «σημαντικοί άλλοι».

Ξέρουν επίσης ότι οι γυναίκες συνδέονται με τρόπο διαφορετικό από εκείνον των αντρών, ότι επικοινωνούν διαφορετικά, αγαπούν διαφορετικά, βλέπουν τον κόσμο με άλλο μάτι. Η επιστήμη απέδειξε (σε μια έρευνα – σταθμό από το πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες – UCLA) ότι ο γυναικείος εγκέφαλος αντιδρά στο άγχος παράγοντας οξυτοκίνη -την περιβόητη «ορμόνη της αγάπης». Χάρη σε αυτήν, η αντίδραση «πολεμάω ή φεύγω» (fight or flight) μαλακώνει κι έτσι η γυναίκα αποφεύγει τις δύο ακραίες συμπεριφορές και αντιδρά πιο ήπια. Η οξυτοκίνη είναι αυτή που προσφέρει το βιολογικό κίνητρο στις γυναίκες να συνυπάρχουν με άλλες

γυναίκες και επίσης να φροντίζουν τα παιδιά τους.

Επιπλέον, ο διαφορετικός τρόπος με τον οποίο συνδέονται και συνυπάρχουν οι γυναίκες τις βοηθά να αντιμετωπίζουν το άγχος και πολύ δύσκολες δοκιμασίες στη ζωή τους. Ο ποιοτικός χρόνος που έχει μια γυναίκα με τις φίλες της προκαλεί στον οργανισμό της, την παραγωγή περισσότερης σεροτονίνης, ενός νευροδιαβιβαστή που βοηθά στην καταπολέμηση της κατάθλιψης και δημιουργεί ένα αίσθημα ευεξίας.

Οι γυναίκες μοιράζονται συναισθήματα, ενώ οι άντρες δημιουργούν σχέσεις με άξονα τις δράσεις τους. Είναι εξαιρετικά σπάνιο για έναν άντρα να καθίσει να μιλήσει με τους φίλους του για το πώς αισθάνεται ή για το πώς πάνε τα πράγματα στη ζωή του. Θα μιλήσει για τον αθλητισμό, για τα αυτοκίνητα, για το ψάρεμα, για το στρατό…

Οι γυναίκες αυτό είναι που κάνουν μεταξύ τους. Ανοίγουν την ψυχή τους και μοιράζονται. Με τις φίλες, με τις αδερφές, με τις μαμάδες τους… Οι επιστήμονες τώρα ξέρουν ότι αυτός ο χρόνος που περνάνε οι γυναίκες μαζί με άλλες γυναίκες είναι τόσο σημαντικός για την υγεία και τη φυσική τους κατάσταση, όσο το τρέξιμο

και η άθληση γενικότερα.

«Τείνουμε να πιστεύουμε ότι φροντίζουμε το σώμα μας όταν γυμναζόμαστε και να θεωρούμε ότι είναι χαμένος, μη παραγωγικός ο χρόνος που περνάμε απλά για να είμαστε με τους φίλους μας». Η επιστημονική έρευνα αποδεικνύει το μεγάλο λάθος και τονίζει ότι, στην πραγματικότητα, η αδυναμία ενός ανθρώπου να δημιουργεί και να διατηρεί ποιοτικές διαπροσωπικές σχέσεις, όπου μοιράζεται τα συναισθήματά του, είναι το ίδιο καταστροφική για την υγεία όσο το κάπνισμα.

Εμπρός λοιπόν, να επενδύσουμε ξανά χρόνο και φροντίδα στις παρέες των γυναικών! Κάνουν καλό στην υγεία!

Πηγή: fe-mail.gr

w.newsbeast.gr

Γιατί τα παιδιά μας βαριούνται τόσο στο σχολείο, δε μπορούν να περιμένουν, απογοητεύονται εύκολα και δεν έχουν πραγματικούς φίλους;

Published 16 Σεπτεμβρίου, 2016 by sofiaathanasiadou

varietai_2014_7_29_14_22_30_b2

Της Ιωάννας Φωτοπούλου,

Πριν από λίγο καιρό διάβασα ένα πολύ καλό άρθρο που εξηγεί ένα φαινόμενο που βιώνουμε όλοι στις τάξεις μας και με τα χρόνια γίνεται όλο και πιο έντονο. Έτσι αποφάσισα να το μεταφράσω και να το αναρτήσω εδώ πιστεύοντας ότι κάποιοι θα βοηθηθούν διαβάζοντας το. Αν μη τι άλλο, για μας τους εκπαιδευτικούς είναι παρηγορητικό να γνωρίζουμε ότι δεν ευθυνόμαστε μόνο εμείς και η καλοκαιρινή μας άδεια για όλα τα δεινά του κόσμου…

Είμαι εργοθεραπεύτρια με 10ετή εμπειρία εργασίας με παιδιά, γονείς και δασκάλους. Συμφωνώ απόλυτα με το μήνυμα του δασκάλου που έλαβα πρόσφατα, ότι τα παιδιά μας χειροτερεύουν όλο και περισσότερο σε πολλά ζητήματα. Ακούω σταθερά την ίδια άποψη από κάθε δάσκαλο που συναντώ. Αδιαμφισβήτητα, καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετούς πορείας μου, έχω δει και εξακολουθώ να βλέπω μία πτώση στην κοινωνική, συναισθηματική και ακαδημαϊκή λειτουργικότητα των μαθητών καθώς και μια ραγδαία αύξηση των μαθησιακών δυσκολιών και άλλων διαγνώσεων.

Τα σημερινά παιδιά έρχονται στο σχολείο συναισθηματικά ανώριμα για μάθηση και υπάρχουν πολλοί παράγοντες στο μοντέρνο τρόπο ζωής μας που συμβάλουν σε αυτό. Όπως γνωρίζουμε, ο εγκέφαλός μας είναι εύπλαστος. Μέσα από το περιβάλλον μπορούμε να κάνουμε τον εγκέφαλο δυνατότερο ή πιο αδύναμο. Ειλικρινά πιστεύω ότι παρά τις καλύτερες προθέσεις μας δυστυχώς σχηματίζουμε τον εγκέφαλο των παιδιών μας προς τη λάθος κατεύθυνση. Και παρακάτω θα αναλύσω το γιατί…

Δωρεάν υπηρεσία φύλαξης παιδιών…η πληρωμή σας περιμένει στην επόμενη γωνία. Παίζουμε με το νευρικό σύστημα των παιδιών μας, με την προσοχή τους και με την ικανότητά τους να λαμβάνουν ικανοποίηση καθυστερημένα. Συγκρινόμενη με την εικονική πραγματικότητα, η καθημερινή ζωή είναι βαρετή. Όταν τα παιδιά έρχονται στην τάξη, εκτίθενται σε ανθρώπινες φωνές και οπτικά ερεθίσματα που έρχονται σε αντίθεση με το βομβαρδισμό από εκρήξεις γραφικών και ειδικά εφέ τα οποία είναι συνηθισμένα να βλέπουν στις οθόνες τους. Μετά από ώρες εικονικής πραγματικότητας το να επεξεργαστείς πληροφορίες σε μια τάξη γίνεται όλο και μεγαλύτερη πρόκληση για τα παιδιά μας επειδή ο εγκέφαλός τους είναι συνηθισμένος στα υψηλά επίπεδα διέγερσης που προκαλούν τα βιντεοπαιχνίδια. Η ανικανότητα της επεξεργασίας χαμηλότερων επιπέδων διέγερσης καθιστά τα παιδιά ευάλωτα στις ακαδημαϊκές προκλήσεις. Επιπλέον, η τεχνολογία μας αποσυνδέει συναισθηματικά από τα παιδιά μας και τις οικογένειές μας. Η συναισθηματική διαθεσιμότητα των γονέων είναι η κύρια τροφή για τον εγκέφαλο των παιδιών μας. Δυστυχώς, βαθμιαία στερούμε από τα παιδιά μας αυτή την τροφή.

Τα παιδιά παίρνουν οτιδήποτε θέλουν, ακριβώς τη στιγμή που το θέλουν

“Πεινάω!!” Σε ένα δευτερόλεπτο θα σταματήσω στη μέση του δρόμου. “Διψάω! Να ένα μηχάνημα νερού. “Βαριέμαι!” Πάρε το τηλέφωνό μου” Η ικανότητα να λαμβάνεις ικανοποίηση με κάποια καθυστέρηση είναι ένα ένα από τα κλειδιά της μελλοντικής επιτυχίας. Έχουμε όλες τις καλές προθέσεις να κάνουμε τα παιδιά μας ευτυχισμένα, αλλά δυστυχώς τα κάνουμε χαρούμενα βραχυπρόθεσμα και δυστυχισμένα μακροπρόθεσμα. Το να είσαι ικανός να απολαμβάνεις αυτό που θες με κάποια καθυστέρηση σημαίνει ότι έχεις την ικανότητα να λειτουργείς σε συνθήκες στρες. Τα παιδιά μας βαθμιαία γίνονται λιγότερο εξοπλισμένα να τα βγάζουν πέρα ακόμα και με λίγο στρες κάτι το οποίο μελλοντικά γίνεται τεράστιο εμπόδιο στο να επιτύχουν στη ζωή. Η ανικανότητα για καθυστερημένη ικανοποίηση φαίνεται συχνά στις αίθουσες διδασκαλίας, στα εμπορικά κέντρα, στα εστιατόρια και στα καταστήματα παιχνιδιών τη στιγμή που το παιδί ακούει όχι επειδή οι γονείς έχουν διδάξει τον εγκέφαλο των παιδιών τους να παίρνει αυτό που θέλει ακριβώς τη στιγμή που το θέλει.

Τα παιδιά κυριαρχούν στον κόσμο

“Στο γιο μου δεν αρέσουν τα λαχανικά”, “Δεν της αρέσει να πηγαίνει για ύπνο νωρίς”, “δεν της αρέσει να τρώει πρωινό”, “δεν της αρέσουν τα παιχνίδια, αλλά είναι πολύ καλή με το IPAD” “δεν του αρέσει να ντύνεται μόνος του”, “βαριέται να τρώει μόνη της”. Αυτά ακούω διαρκώς από τους γονείς. Από πότε τα παιδιά μας διδάσκουν πώς να είμαστε γονείς; Αν αφήσουμε τα πάντα να εξαρτώνται από αυτά, το μόνο που θα κάνουν θα είναι να τρώνε μακαρόνια με τυρί, παγωτό, να βλέπουν τηλεόραση, να παίζουν με τα tablet τους και ποτέ να μην πηγαίνουν για ύπνο. Τι καλό τους κάνουμε με το να τους δίνουμε αυτό που θέλουν όταν γνωρίζουμε ότι δεν είναι καλό γι’αυτά; Χωρίς την κατάλληλη τροφή και ένα καλό βραδινό ύπνο τα παιδιά μας έρχονται στο σχολείο ευερέθιστα, αγχωμένα και με διάσπαση προσοχής. Επιπρόσθετα, τους στέλνουμε το λάθος μήνυμα. Μαθαίνουν ότι μπορούν να κάνουν ότι θέλουν και να μην κάνουν ότι δε θέλουν. Η λογική ότι πρέπει να το κάνεις απουσιάζει. Δυστυχώς, προκειμένου να πετύχουμε τους διάφορους στόχους στη ζωή μας πρέπει να κάνουμε ότι είναι απαραίτητο το οποίο μπορεί να μη συμπίπτει πάντοτε με αυτό που θέλουμε. Για παράδειγμα, αν ένα παιδί θέλει να είναι άριαστος μαθητής, πρέπει να μελετήσει σκληρά. Αν θέλει να γίνει ένας επιτυχημένος ποδοσφαιριστής, πρέπει να προπονείται κάθε μέρα. Τα παιδιά μας γνωρίζουν πολύ καλά τι θέλουν αλλά δυσκολεύονται πάρα πολύ να κάνουν αυτό που πρέπει για να πετύχουν τους στόχους τους. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα ανεπίτευκτους στόχους και αφήνει τα παιδιά απογοητευμένα.

Ατέλειωτη διασκέδαση

Έχουμε δημιουργήσει έναν κόσμο τεχνητής διασκέδασης για τα παιδιά μας. Δεν υπάρχουν βαρετές στιγμές. Αμέσως μόλις ησυχάσουν, τρέχουμε να τα διασκεδάσουμε πάλι γιατί διαφορετικά νοιώθουμε ότι δεν εκπληρώνουμε το γονεϊκό μας καθήκον. Ζούμε σε δύο διαφορετικούς κόσμους. Αυτά έχουν τον κόσμο της διασκέδασης κι εμείς τον κόσμο της δουλειάς. Γιατί τα παιδιά μας δε μας βοηθάνε στην κουζίνα ή στη μπουγάδα; Γιατί δε μαζεύουν τα παιχνίδια τους; Τα παραπάνω αποτελούν βασική μονότονη εργασία που εκπαιδεύουν τον εγκέφαλο να μπορεί να εργάζεται και να είναι λειτουργικός υπό συνθήκες βαρεμάρας. Είναι το ίδιο τμήμα του εγκεφάλου που χρησιμοποιείς ώστε να είσαι τελικά εκπαιδεύσιμος στο σχολείο. Όταν οι μαθητές έρχονται στο σχολείο και είναι ώρα για αντιγραφή, η απάντησή τους είναι δε μπορώ. Είναι πολύ δύσκολο, πολύ βαρετό. Γιατί; Επειδή το αντίστοιχο τμήμα του εγκεφάλου δεν είναι εκπαιδευμένο για να εκτελεί βαρετές και μονότονες δουλειές. Εκπαιδευέται όμως μέσα από τη δουλειά.

Περιορισμένη κοινωνική αλληλεπίδραση.

Είμαστε όλοι απασχολημένοι, έτσι δίνουμε στα παιδιά μας ψηφιακά γκατζετάκια και τα καθιστούμε επίσης απασχολημένα. Τα παιδιά στο παρελθόν συνήθιζαν να παίζουν έξω, όπου στα μη δομημένα φυσικά περιβάλλοντα, μάθαιναν και εξασκούσαν τις κοινωνικές τους δεξιότητες. Δυστυχώς, η τεχνολογία αντικατέστησε το εξωτερικό παιχνίδι. Επίσης, η τεχνολογία έκανε τους γονείς λιγότερο διαθέσιμους στην κοινωνική αλληλεπίδραση με τα παιδιά τους. Προφανώς, τα παιδιά μας έμειναν πίσω…το γκατζετάκι που έχουμε για το μπέιμπι σίτινγκ δεν είναι εξοπλισμένο για την ανάπτυξη κοινωνικών δεξιοτήτων. Οι πιο επιτυχημένοι άνθρωποι είναι αυτοί που έχουν θαυμάσιες κοινωνικές δεξιότητες. Αυτή είναι η προτεραιότητα!

Ο εγκέφαλος είναι σαν ένας μυς που είναι εκπαιδεύσιμος και επανεκπαιδεύσιμος. Εαν θέλεις το παιδί σου να είναι ικανό να κάνει ποδήλατο, του διδάσκεις ποδηλατικές ικανότητες. Εαν θέλεις το παιδί σου να μάθει να περιμένει, πρέπει να του διδάξεις υπομονή. Εαν θέλεις το παιδί σου να μάθει να κοινωνικοποιείται, πρέπει να του διδάξεις κοινωνικές δεξιότητες. Το ίδιο εφαρμόζεται και σε όλες τις άλλες δεξιότητες. Δεν υπάρχει διαφορά!!

Ωστόσο, μπορείς να κάνεις τη διαφορά στη ζωή του παιδιού σου με το να εκπαιδεύσεις τον εγκέφαλό του έτσι ώστε το παιδί σου να λειτουργεί με επιτυχία σε κοινωνικό, συναισθηματικό και ακαδημαϊκό επίπεδο. Και να πως:

Περιόρισε την τεχνολογία και επανασυνδέσου συναισθηματικά με το παιδί σου.

Κάντε οικογενειακά δείπνα, βραδιές επιτραπέζιων παιχνιδιών, πηγαίνετε για ποδηλασία, περιπάτους στην εξοχή με φακό τη νύχτα.
Εκπλήξτε τα με λουλούδια, μοιραστείτε μαζί τους ένα χαμόγελο, γαργαλήστε τα, βάλτε ένα σημείωμα αγάπης πίσω από την πλάτη τους ή κάτω από το μαξιλάρι τους, κάντε τους έκπληξη με το να τα πάτε έξω για φαγητό μια μέρα μετά το σχολείο, χορέψτε μαζί, μπουσουλήστε μαζί, παίξτε μαξιλαροπόλεμο.
Εκπαιδεύστε τα στην καθυστερημένη απόλαυση

Κάντε τα να περιμένουν!!! Δεν είναι κακό να περνάνε διαστήματα όπου βαριούνται. Είναι το πρώτο βήμα προς τη δημιουργικότητα.
Βαθμιαία αυξήστε το χρόνο μεταξύ του θέλω και του παίρνω
Αποφύγετε τη χρήση τεχνολογίας στο αυτοκίνητο και στο εστιατόριο. Αντί γι’ αυτό διδάξτε τα να περιμένουν συζητώντας ή παίζοντας.
Περιορίστε το διαρκές τσιμπολόγημα.
Μη φοβάστε να θέσετε όρια. Τα παιδιά χρειάζονται όρια για να μεγαλώσουν ευτυχισμένα και υγειή.

Κάντε ένα χρονοδιάγραμμα για τις ώρες των γευμάτων, του ύπνου και τη χρήση τεχνολογίας.
Σκεφτείτε τι έιναι καλό γι’αυτά, όχι τι θέλουν και τι δε θέλουν. Θα σας ευχαριστούν αργότερα στη ζωή τους γι ‘αυτό. Η γονεϊκότητα είναι μια σκληρή δουλειά. Πρέπει να είσαι δημιουργικός ώστε να τα καταφέρεις να κάνουν αυτό που είναι καλό γι’αυτά επειδή τις περισσότερες φορές αυτό έρχεται σε αντίθεση με αυτό που θέλουν.
Τα παιδιά χρειάζονται πρωινό και θρεπτικό φαγητό. Πρέπει να ξοδέψουν χρόνο σε εξωτερικές δραστηριότητες και να πάνε για ύπνο σε μία σταθερή ώρα έτσι ώστε να έρθουν στο σχολείο διαθέσιμα για μάθηση την επόμενη μέρα.
Μετατρέψτε τα πράγματα που δεν τους αρέσει να κάνουν ή να προσπαθούν σε διασκεδαστικά, συναισθηματικά διεγερτικά παιχνίδια.
Διδάξτε τα παιδιά σαν να κάνουν μονότονη εργασία από τα πρώτα χρόνια της ζωής τους καθώς αυτό είναι το θεμέλιο για τη μελλοντική εργασιμότητα.

Να διπλώνουν τα στεγνά ρούχα, να μαζεύουν τα παιχνίδια τους, να απλώνουν ρούχα, να τοποθετούν στη θέση τους τα ψώνια από το σούπερ μάρκετ και τη λαϊκή, να στρώνουν τραπέζι, να στρώνουν το κρεβάτι τους
Να είστε δημιουργικοί. Αρχικά κάντε το διεγερτικό και διασκεδαστικό έτσι ώστε ο εγκέφαλός τους να το συνδέσει με κάτι θετικό
Διδάξτε τους κοινωνικές δεξιότητες

Διδάξτε τους να περιμένουν τη σειρά τους, να μοιράζονται, να χάνουν, να κερδίζουν, να συμβιβάζονται, να λένε όμορφα λόγια στους άλλους, να χρησιμοποιούν το ευχαριστώ και το παρακαλώ.
Από την εμπειρία μου σαν εργοθεραπεύτρεια, τα παιδιά αλλάζουν, τη στιγμή που οι γονείς αλλάζουν την οπτική τους για τη γονεϊκότητα. Βοηθήστε τα παιδιά σας να επιτύχουν στη ζωή εκπαιδεύοντας και δυναμώνοντας τον εγκέφαλό τους νωρίς παρά αργά!!!

Victoria Prooday

Πηγή: enabloggiatosxoleio.gr

Διαβάστηκε εδώ: www.babyads.gr

«Τώρα ΠΡΕΠΕΙ να κάνεις και τον γιο» – αυτοί που θέλουν να σου κάνουν πρόγραμμα

Published 15 Σεπτεμβρίου, 2016 by sofiaathanasiadou

kid_

Μητέρα με ένα γλυκό κοριτσάκι στην αγκαλιά της περιμένει υπομονετικά στην ουρά του σούπερ μάρκετ. Πίσω της μια γειτόνισσά της, απ’ ότι καταλαβαίνω από τα συμφραζόμενα, κάνει φάτσες στη μικρή που ξεκαρδίζεται και στη συνέχεια πιάνει  κουβέντα στη μαμά. Πόσο χρονών είναι η μικρή τώρα;  Πώς τη λένε; Είναι εύκολη στο φαγητό; Στον ύπνο; Στον ξύπνιο; κ.λ.π  Αφού της έκανε μια δίλεπτη «ανάκριση» καλυμμένη με ένα πέπλο ενδιαφέροντος, στο τέλος έφτασε και στην επίμαχη ερώτηση «Έχεις άλλο παιδάκι»; Η κοπέλα, ευγενέστατη, της απάντησε ότι δεν έχει και τότε η γειτόνισσα της είπε «ε τώρα ΠΡΕΠΕΙ να κάνεις τον γιο». Η κοπέλα χαμογέλασε αμήχανα, χωρίς να απαντήσει, πλήρωσε και έφυγε.

Από πού ξεφυτρώνουν όλοι αυτοί οι τυχάρπαστοι που θέλουν να σου κάνουν οικογενειακό προγραμματισμό; Ποιοι είναι τέλος πάντων όλοι αυτοί που ελέγχουν την φουσκωμένη σου κοιλιά; Κρίνουν ότι το ένα παιδί ίσον κανένα, ότι αν έχεις γιο πρέπει να κάνεις κόρη, αν έχεις κόρη πρέπει να κάνεις και γιο ή αν δεν έχεις παιδί σου λένε ότι πρέπει να αποκτήσεις γιατί αυτός είναι ο προορισμός σου ως θηλαστικό;

Αυτοί όλοι οι θρασύτατοι τύποι, που ασχολούνται με τη δική σου ζωή ευδοκιμούν στα πάρκα, στα σούπερ μάρκετ, στα μαγαζιά της γειτονιάς σου. Ξέρουν για σένα τα πάντα, ενώ εσύ δεν τους έχεις πει ούτε «καλημέρα», ή έχεις κάνει το λάθος να πεις.  Έχουν άποψη για τη ζωή σου, για τα παιδιά σου, για τον αριθμό των παιδιών σου και για τα πάντα. Το γεγονός ότι δεν ανήκουν στο οικείο περιβάλλον σου, από το οποίο έχεις βαρεθεί να ακούς τις ίδιες σαχλαμάρες, σε κάνει να νιώθεις αμήχανα και να δυσκολεύεσαι να απαντήσεις. Γιατί στη μάνα σου μπορείς να απαντήσεις δεόντως, τι να πεις όμως στην τυχάρπαστη που χώνει τη μύτη της μέσα στο σπίτι σου – για να μην πω τίποτα χειρότερο.

Κάθε ζευγάρι έχει το δικό του ρυθμό, τις δικές του ανάγκες,τα δικά του όνειρα. Ευτυχώς ο κόσμος αλλάζει, και το αν θα κάνεις τον ΓΙΟ που θα συνεχίσει το όνομά σου, μικρή σημασία έχει, εκτός αν είσαι γαλαζοαίματος και σε καίει μην χάσεις τη διαδοχή ή ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο. Επίσης μικρή σημασία έχει το αν θα κάνεις κόρη, για να σε γηροκομήσει αύριο, να σου φέρει αυτό το περιβόητο ποτήρι νερό, γιατί – θέλω να πιστεύω – πως οι περισσότερες μητέρες πλέον, θέλουν να φέρουν στον κόσμο άξια παιδιά, και όχι τα δεκανίκια τους.

Είτε κορίτσι είτε αγόρι, κάθε παιδί είναι ευλογημένο, μοναδικό και ανεπανάληπτο.  Αν είναι μοναχοπαίδι, καμία μάνα δεν χρειάζεται να ακούσει τα γνωστά τσιτάτα «κάντε άλλο ένα για να έχει παρέα», «θα γίνει κακομαθημένο» και τόσες ανοησίες. Όλοι γνωρίζουμε κακομαθημένα μοναχοπαίδια, και κακομαθημένα παιδιά πολυμελών οικογενειών.  Αν πάλι μια μητέρα περιμένει αδερφάκι, οι απόψεις που φοριούνται πολύ είναι «καλό είναι να κάνετε παιδί του ίδιου φύλου για να παίζουν και να κάνουν καλή παρέα όταν μεγαλώσουν» λες και μπορεί κανείς να σου διασφαλίσει κάτι τέτοιο. Ή «καλό είναι να μην είναι το ίδιο φύλο, γιατί το ιδανικό είναι ένα αγοράκι κι ένα κοριτσάκι», για να ζήσετε την εμπειρία και των δύο φύλων. Παρντόν;

Δυστυχώς η μάλλον, ευτυχώς, δεν υπάρχουν συνταγές. Είτε μοναχοπαίδι, είτε με αδέρφια, είτε αγόρι είτε κορίτσι, το πώς θα εξελιχθεί κάθε παιδί, εξαρτάται από τη «δουλειά» που γίνεται στο σπίτι. Και κυρίως από την αγάπη που παίρνει το κάθε παιδί.

Η γνώμη των τρίτων πάντα θα περισσεύει γι’ αυτό καλό είναι να την κρατάνε για τον εαυτό τους.

Γράφει η Λίνα Παπαδοπούλου

Πηγή:www.themamagers.gr

Μαζί ή χωριστά στο σχολείο; Το δίλημμα που μόνο οι γονείς με δίδυμα αντιμετωπίζουν!

Published 14 Σεπτεμβρίου, 2016 by sofiaathanasiadou

 

shutterstock_111616553

Γράφει η Εύη Σταθάτου, μαμά τριών αγοριών,
μεταξύ αυτών και δίδυμων μονοζυγωτικών
Δημιουργός http://www.mytwins.gr

Αν είσαι γονιός διδύμων, σίγουρα έχεις περάσει ή θα πέρασεις από αυτή τη φάση. Γιατί κάποια στιγμή έρχεται η ώρα που τα παιδιά σου θα πάνε στο σχολείο. Στον παιδικό σταθμό, στο νήπιο, στο δημοτικό. Και καλείσαι να αντιμετωπίσεις το δίλημμα… Στο ίδιο ή σε διαφορετικό τμήμα στο σχολείο;

Ένα θέμα που, θα τολμήσω να πω, μπορεί να φαίνεται αστείο για τους γονείς που δεν έχουν δίδυμα παιδιά, όμως πρόκειται για μια απόφαση που συνήθως δεν λαμβάνεται εύκολα και θέλει πολλή σκέψη, συζήτηση και ψυχραιμία.

Πολλές και βασανιστικές οι σκέψεις που κάνουμε όταν έρθει εκείνη η ώρα. “Θα έχουν πρόβλημα αν τα χωρίσω; Θα σπάσω αυτόν τον ιδιαίτερο δεσμό που έχουν τα δίδυμα; Θα αντέχει το ένα χωρίς το άλλο; Μήπως όμως αν είναι χωριστά, κάνουν κι άλλες, καινούριες παρέες με άλλα παιδιά και επιτέλους κοινωνικοποιηθούν, μήπως έτσι μειωθεί και ο ανταγωνισμός που έχουν μεταξύ τους;”. Αυτές και άλλες πολλές σκέψεις τριγυρίζουν στο κεφάλι των μαμάδων και των μπαμπάδων που έχουμε δίδυμα παιδιά, όταν πλησιάζει αυτή η ώρα.

Δυστυχώς η απάντηση δεν είναι πάντα εύκολη ούτε μοιάζει με τεστ πολλαπλής επιλογής, γιατί πολύ απλά δεν υπάρχει μόνο μια σωστή απάντηση στο ερώτημα. Στην πραγματικότητα υπάρχουν καλοί λόγοι για την υποστήριξη και των δύο επιλογών.

Για κάποιους γονείς βέβαια το θέμα είναι πιο απλό και τελικά δεν τους προβληματίζει. Από την μέχρι τώρα εμπειρία μου μέσα από τις συζητήσεις με άλλους γονείς διδύμων στο www.mytwins.gr, παρατηρώ ότι αυτοί οι γονείς συνήθως δεν αντέχουν να χωρίσουν τα παιδιά τους, για συναισθηματικούς καθαρά λόγους και άρα δεν τίθεται θέμα “μαζί ή χωριστά”.

 Ωστόσο, είναι ένα θέμα που δεν πρέπει να μειώνουμε τη σημαντικότητά του και αντίθετα, θα έλεγα ότι ίσως θα έπρεπε να επαναξιολογείται κάθε ένα με δύο χρόνια, γιατί οι συνθήκες αλλάζουν, τα παιδιά μεγαλώνουν και το κάθε περιβάλλον είναι διαφορετικό.

Μια πρόσφατη έρευνα από τον Εθνικό Οργανισμό Μητέρων με δίδυμα που πραγματοποιήθηκε στις ΗΠΑ (NOMOTC) έδειξε ότι το 43% των εκπαιδευτικών πιστεύει ότι όλα τα δίδυμα πρέπει να χωρίζονται στο σχολείο, ξεκινώντας από το νηπιαγωγείο. Σε γενικές γραμμές, η θεωρία αυτή αντικατοπτρίζει την πεποίθηση ότι ο χωρισμός ωφελεί τα δίδυμα και συμβάλει στην ανάπτυξη διαφορετικών προσωπικοτήτων. Υπάρχει όμως και ένα μεγάλο ποσοστό γονέων που πιστεύει ότι ο χωρισμός των διδύμων στο σχολείο θα ήταν επιζήμιος για τα παιδιά, γιατί παρεμβαίνει ουσιαστικά στο ιδιαίτερο δέσιμο που έχουν τα δίδυμα.

Η προσωπική μου γνώμη είναι πως η απόφαση αυτή θα πρέπει να λαμβάνεται τελικά από τους γονείς, και όχι απαραίτητα μόνο από το σχολείο, όπως ισχύει σε κάποιες άλλες χώρες. Όμως θεωρώ ιδιαίτερα πολύτιμη τη γνώμη των δασκάλων και των εκπαιδευτικών ψυχολόγων που μπορούν με τη δική τους εμπειρία και μέσα από την εκπαιδευτική διαδικασία να δώσουν τη δική τους οπτική γωνία στο θέμα.

Γιατί και οι γονείς, όπως έλεγα πριν, είμαστε περισσότερο συναισθηματικοί με τα παιδιά μας και πολύ συχνά βλέπουμε με παρωπίδες μια κατάσταση χωρίς να το θέλουμε ή να το επιδιώκουμε. Η άποψη λοιπόν που έχουν άλλοι άνθρωποι που συναναστρέφονται τα παιδιά μας μπορεί να μας βοηθήσει ιδιαίτερα στην απόφασή μας αυτή.

Στην περίπτωση λοιπόν που και εσείς καλείστε να προβληματιστείτε και να πάρετε μια απόφαση σχετικά με το θέμα αυτό, υπάρχουν κάποιοι παράγοντες που πρέπει να έχετε στο μυαλό σας και ενδεχομένως να σας βοηθήσουν να αποφασίσετε πιο εύκολα.

  • Είναι μονοζυγωτικά ή διζυγωτικά δίδυμα; Είναι του ίδιου ή διαφορετικού φύλου; Μοιάζουν σαν δυο σταγόνες νερό ή τα ξεχωρίζει κανείς εύκολα; Αντιλαμβάνεστε ότι δύο σχεδόν ίδια παιδιά έχουν από αυτό και μόνο έναν μεγαλύτερο βαθμό δυσκολίας στο να συνυπάρχουν στην ίδια τάξη. “Γιατί;”, θα με ρωτήσετε. Σας απαντώ από προσωπική εμπειρία… Δύο παιδιά που όλοι δυσκολεύονται να τα ξεχωρίσουν, είναι δύσκολο να αναπτύξουν προσωπικές σχέσεις με τον δάσκαλο ή τη δασκάλα και τους συμμαθητές τους. Γιατί πολύ απλά όλοι κάνουν προσπάθειες καταρχήν να μάθουν να τα ξεχωρίζουν, αλλά είναι πάντα “τα δίδυμα”. Και επειδή αυτή δεν είναι μια εύκολη διαδικασία, οι περισσότεροι καταλήγουν να τα ξεχωρίζουν από τα παπούτσια, από κάποιο αξεσουάρ κ.α., και όχι από το χαρακτήρα και την προσωπικότητά τους, όχι από το ποιοι είναι στα αλήθεια. Λίγο άδικο για τα παιδιά μας, δεν είναι έτσι; Και πόσο κουραστικό για τα ίδια τα παιδιά! Αντίθετα τα δίδυμα αυτού του τύπου, όταν βρίσκονται σε διαφορετικά τμήματα, λειτουργούν ως ξεχωριστή, ανεξάρτητη μονάδα και το περιβάλλον τους τους αναγνωρίζει και μαθαίνει ποιοι πραγματικά είναι.
  • Παράγοντες που καλό είναι να λάβετε υπόψη σας ακόμη είναι το αν έχουν μεταξύ τους έντονο ανταγωνισμό, αν μοιάζουν πολύ ως χαρακτήρες, αν ένα από τα δύο παιδιά έχει πιο δυναμική προσωπικότητα και κάποιες φορές λειτουργεί εις βάρος του άλλου.
  • Ιδιαίτερα σημαντικό είναι επίσης αν τα παιδιά έχουν γεννηθεί πρόωρα και αν έχουν κάποιες αναπτυξιακές δυσκολίες όσο είναι ακόμη σε μικρή ηλικία.
  • Τέλος, καλό είναι να λάβετε υπόψη σας στην απόφασή σας εξωτερικούς παράγοντες, όπως αλλαγές στην οικογενειακή κατάσταση, αλλαγή σχολείου, μετακόμιση σε καινούρια περιοχή, πόλη ή χώρα, ιδίως όταν αλλάζει και η γλώσσα επικοινωνίας.

Όταν φτάσει η ώρα της διαδικασίας λήψης απόφασης, θα σας βοηθήσει να ζητήσετε στοιχεία από κάθε διαθέσιμη πηγή, να κάνετε ερωτήσεις και να ακούσετε προσεκτικά αυτά που θα ακούσετε!

  1. Συζητήστε με άλλους γονείς διδύμων που έχουν δίδυμα, μεγαλύτερα σε ηλικία και πέρασαν από αυτό το στάδιο. Ρωτήστε τι λειτούργησε και τι δεν λειτούργησε στα παιδιά τους, και μάθετε τους παράγοντες που συνέβαλαν στην απόφασή τους.
  2. Συζητήστε με τους εκπαιδευτικούς από προηγούμενα σχολικά έτη και ανθρώπους που παίζουν σημαντικό ρόλο στην καθημερινότητα των παιδιών σας. Αν είναι η πρώτη φορά που τα παιδιά σας πάνε στο σχολείο, η γνώμη ανθρώπων που έχουν πέρασει πολύ χρόνο μαζί τους ή των δασκάλων που είχαν στον παιδικό σταθμό ή στο νήπιο μπορεί να βοηθήσει.

 

Αυτό που είναι σημαντικό να καταλάβετε μέσα από αυτές τις συζητήσεις, είναι πως αλληλεπιδρούν τα δίδυμα παιδιά σας, όταν εσείς δεν είστε εκεί. Είναι κοινωνικά; Μήπως παίζουν μόνο ο ένας με τον άλλον και αποκλείουν την παρέα με τα άλλα παιδιά; Είναι το ένα πιο ντροπαλό από το άλλο; Μπορεί να εκπλαγείτε με τις διαφορετικές αντιλήψεις που μπορεί να έχουν οι άλλοι για τα παιδιά σας. Ακόμα κι αν εσείς οι ίδιοι ξέρετε τα παιδιά σας καλύτερα από τον καθένα, η αξιολόγηση του δασκάλου έχει ιδιαίτερη βαρύτητα.

  1. Συζητήστε το θέμα με τους δασκάλους και τουςσυμβούλους του σχολείου που πρόκειται να φοιτήσουν τα παιδιά σας. Μάθετε ποια είναι η εμπειρία τους με δίδυμα και ποιες είναι οι πολιτικές τους πάνω στο θέμα αυτό. Είναι πολύ σημαντική η γνώμη των δασκάλων και του σχολείου, γιατί μπορούν να μοιραστούν μαζί σας την εμπειρία τους έχοντας μια πιο σφαιρική εικόνα και να σας δώσουν επιτυχημένα παραδείγματα από επιλογές άλλων διδύμων.
  2. Συζητήστε με τα παιδιά σαςκαι ρωτήστε τα τι θέλουν! Ομολογώ βέβαια πως αυτή η συμβουλή είναι λίγο επίφοβη, γιατί το πιο πιθανό είναι τα παιδιά να μην θέλουν να χωριστούν, οπότε αυτό ίσως κάνει την απόφασή σας πιο δύσκολη. Πιστεύω όμως πως ακόμη και αν η επιθυμία τους δεν θα είναι αυτή που θα κρίνει την τελική σας απόφαση, θα πρέπει να λάβετε υπόψη σας τα συναισθήματά τους. Ίσως πάλι εκπλαγείτε με αυτά που έχουν να σας πουν. Ανάλογα με την ηλικία τους και το επίπεδο ωριμότητάς τους, προσπαθήστε να προγραμματίσετε μια συζήτηση για το θέμα αυτό με το κάθε παιδί ξεχωριστά.
  3. Ακούστε το ένστικτό σας!Εσείς γνωρίζετε τα παιδιά σας καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον, γι’ αυτό να έχετε εμπιστοσύνη στο ένστικτό σας. Και να θυμάστε πως όσο τα δίδυμά σας μεγαλώνουν, οι ανάγκες και οι επιθυμίες τους μπορεί να διαφοροποιούνται, και συνεπώς η επιλογή σας μπορεί να αλλάξει.

Τελικά, αυτό που εμένα με βοήθησε να καταλήξω στην απόφασή να βάλω τα δίδυμά μου σε διαφορετικά τμήματα, ήταν πως πρόκειται για μια απόφαση που μπορεί ανά πάσα στιγμή να αλλάξει, αν δεν λειτουργήσει καλά, αν οι συνθήκες αλλάξουν, αν τα παιδιά δεν προσαρμοστούν μετά από ένα εύλογο χρονικό διάστημα. Και η σκέψη αυτή, ότι μπορούμε να επαναπροσδιορίσουμε την απόφασή μας κάποια στιγμή, με έκανε να αισθανθώ καλύτερα και με βοήθησε να αποφασίσω πιο εύκολα.

Και ξέρετε κάτι; Τελικά τα παιδιά προσαρμόστηκαν πολύ πιο εύκολα απ’ ότι νόμιζα. Και πια έχουν προσωπικούς φίλους, προσωπική σχέση με τους δασκάλους τους αλλά και πολύ χρόνο ο ένας για τον άλλον. Ένα είναι σίγουρο… Ότι ο δεσμός των διδύμων δεν σπάει επειδή θα περνούν κάποιες ώρες της ημέρας στα διπλανά και όχι στο ίδιο τμήμα….

 

Πηγή: www.mommy.gr

Γονείς απειλούν με κατάληψη εάν τα παιδιά τους έχουν συμμαθητές προσφυγόπουλα

Published 13 Σεπτεμβρίου, 2016 by sofiaathanasiadou

sxoleiokatalipsi

Οργή προκαλεί η κατάπτυστη απόφαση που πήρε ο Σύλλογο Γονέων του 5ου Δημοτικού Σχολείου Ωραιοκάστρου, οι οποίοι απειλούν με κατάληψη στο ενδεχόμενο φοίτησης προσφυγόπουλων στα σχολεία που πηγαίνουν τα παιδιά τους.

Όπως αναφέρει σε σχετική ανακοίνωσή του ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του σχολείου, την προηγούμενη Πέμπτη και κατά τη διάρκεια έκτακτης γενικής συνέλευσης του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων, αποφασίστηκε ομόφωνα η μη ένταξη – τοποθέτηση των παιδιών των προσφύγων στον χώρο του σχολείου. Σε διαφορετική περίπτωση απειλούν με κατάληψη του σχολικού κτιρίου, ενώ στην ανακοίνωση δεν αιτιολογείται πουθενά η απόφαση των γονέων.

Η απόφαση αυτή έρχεται λίγες ημέρες μετά από ανάλογη απόφαση του 1ου Δημοτικού Παλαιοκάστρου, προκαλώντας σφοδρές αντιδράσεις με τον υπουργό Παιδείας κ. Νίκο Φίλη να μιλά για ακατανόητη συμπεριφορά, αλλά και τους χρήστες του διαδικτύου να το αναγάγουν σήμερα σε πρώτο θέμα συζήτησης.

Σημειώνεται πως η περιοχή του Ωραιοκάστρου επιλέχθηκε από την επιτροπή αποκατάστασης προσφύγων, το 1922, για να εγκατασταθούν πρόσφυγες από τον Πόντο και τον Καύκασο.
«Τέτοιου είδους φαινόμενα δεν είναι αποδεκτά» 

Για «προκατάληψη» έκανε λόγο ο υπουργός Παιδείας Νίκος Φίλης, σχολιάζοντας την απόφαση του Συλλόγου Γονέων και κηδεμόνων.

newego_large_t_1101_54808466_type13145
Ο κ. Φίλης, σε σχετική ανακοίνωσή του αναφέρει, ότι «τέτοιου είδους φαινόμενα, δεν αντιπροσωπεύουν την ελληνική κοινωνία και δεν είναι αποδεκτά».

«Ευτυχώς είναι πολύ μειοψηφική αυτή η αντίδραση, δεν αφορά όλους τους γονείς και όλα τα παιδιά, ούτε τη μεγάλη πλειοψηφία των γονιών και των παιδιών», αναφέρει ο υπουργός και προσθέτει: «Θέλω να πω ότι στο πρόγραμμα του υπουργείου είναι, τα νέα παιδιά, τα προσφυγόπουλα, το απόγευμα να πηγαίνουν σε τάξεις υποδοχής, έτσι ώστε να μάθουν τη γλώσσα και σταδιακά, να περάσουν μέσα από φιλικές παρέες στην αρχή και μετά, στα μαθήματα των κανονικών τάξεων. Αλλά σταδιακά. Επίσης, έχουμε λάβει όλα τα μέτρα ως Κράτος και το ΚΕΕΛΠΝΟ και εμείς, για τους αναγκαίους εμβολιασμούς των παιδιών. Άρα δεν υπάρχει καμία μα καμία σοβαρή αιτιολογία, υπάρχει προκατάληψη». (Αναλυτικά οι δηλώσεις του Ν. Φίλη ΕΔΩ)

«Σε επικίνδυνα ρατσιστική κατεύθυνση»

Άμεση ήταν η αντίδραση της κίνησης «Απελάστε τον Ρατσισμό», η οποία εξέδωσε ανακοίνωση κατά της απόφασης του Συλλόγου, αναφέροντας, μεταξύ άλλων, πώς «οι ανακοινώσεις των συλλόγων γονέων κινούνται σε επικίνδυνη ρατσιστική κατεύθυνση. Ακόμα και αν δεν έχουν πρωτοστατήσει σε αυτές οργανωμένοι φασίστες γονείς, ο φασισμός τροφοδοτείται και περιμένει πώς και πώς αυτές τις ευκαιρίες για να απλώσει ρίζες. Οι τοπικές κοινωνίες, τα συνδικάτα, κινήσεις , φορείς και οργανώσεις, από κοινού με τους δημοκράτες και αντιφασίστες γονείς, με τον κόσμο της αλληλεγγύης, με τους κατοίκους που οι ίδιοι κατά πλειοψηφία  αποτελούνται από παιδιά κι εγγόνια προσφύγων και μεταναστών πρέπει να οργανωθούν, να απορρίψουν τέτοιες  λογικές, να μην επιτρέψουν την παράνοια να επικρατήσει, να μην επιτρέψουν να φυτρώσουν νέες επιτροπές  ρατσιστών και φασιστών «αγανακτισμένων πολιτών». Οι «αγανακτισμένοι» οδηγούν σε νέους Άγιους Παντελεήμονες , κι οι Άγιοι Παντελεήμονες σε νέους αδικοχαμένους Παύλους Φύσσες».

«Ανοίγουμε τις κοινωνίες μας στους πρόσφυγες και τα σχολεία μας στα παιδιά τους, παίρνουμε την αλληλεγγύη στα χέρια μας, παίρνουμε πρωτοβουλίες για να διαμαρτυρηθούμε για τη συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους, ανοίγουμε μέτωπο με το ρατσισμό και το φασισμό που επιθυμούν την τεχνητή διαίρεση της κοινωνίας. Στεκόμαστε απέναντι από τις κραυγές για αποκλεισμούς. Μόνο όλοι και όλες μαζί με την κοινή μας δράση μπορούμε να τα καταφέρουμε», αναφέρει σε άλλο σημείο η ανακοίνωση.

Μεγάλη είναι εξάλλου και η κινητοποίηση των χρηστών των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, οι οποίοι έσπευσαν να καταδικάσουν την απόφαση.

Πηγή: www.ethnos.gr

Διδασκαλία με χάρτες, ήρωες του ΄21 και ξύλινα θρανία. Τα σχολεία της νοσταλγίας και της γνώσης απέναντι στα φροντιστήρια και τη βαρεμάρα…

Published 13 Σεπτεμβρίου, 2016 by sofiaathanasiadou

%cf%83%cf%87%ce%bf%ce%bb%ce%b5%ce%b9%ce%bf_%ce%b6%ce%b1%ce%b3%ce%bf%cf%81%ce%b9-_1962

Τότε στα δημοτικά σχολεία οι τάξεις είχαν ξύλινα θρανία, πολλούς χάρτες στους τοίχους και όλους τους ήρωες του ΄21. Τότε οι μαθητές δεν μπέρδευαν το 1821 με το έπος του ΄40 και όλοι μάθαιναν τι είχε συμβεί στις 29 Μαϊου του 1453. Εκείνοι οι μαθητές θυμούνται ακόμα τα ονόματα των δασκάλων τους, μαζί με τις υπερβολές, τις τιμωρίες και τον τσουχτερό χάρακα. Οι εποχές αλλάζουν και μέσα στο χρόνο κερδίσαμε πολλά.

Χάσαμε όμως, ακόμα περισσότερα. Πόσοι δάσκαλοι σήμερα θα άντεχαν να διδάξουν κάτω από αυτές τις «πρωτόγονες» συνθήκες και πόσα παιδιά θα άκουγαν τον κύριο να τους δείχνει που βρίσκεται η Αθήνα, χωρίς να γελάσουν;

Πάντως, εκείνα τα φτωχόπαιδα με τα τρυπημένα πανωφόρια έβλεπαν τον δάσκαλο με σεβασμό και σταύρωναν τα χέρια τους με δέος μπροστά στη νέα γνώση. Είχαν την ελπίδα για μια καλύτερη ζωή….

Σήμερα όλοι κάνουν φροντιστήριο και οι μαθητές δεν αντλούν χαρά, ούτε δείχνουν σεβασμό στο εκπαιδευτικό σύστημα. Κυρίως βαριούνται και κυνηγούν ψεύτικα μόρια, που πληρώνουν με απίστευτο κόπο οι πτωχευμένοι γονείς τους.

Η αρχική φωτογραφία απεικονίζει δημοτικό σχολείο στο Ζαγόρι το 1962 και προέρχεται από την ομάδα «Σπάνιες Ασπρόμαυρες φωτογραφίες από την Ελλάδα»…

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/didaskalia-chartes-iroes-tou-21-ke-xilina-thrania-ta-scholia-tis-nostalgias-ke-tis-gnosis-apenanti-sta-frontistiria-ke-tin-varemara/

Τα δίδυμα που αγκαλιάστηκαν για πρώτη και τελευταία φορά…

Published 13 Σεπτεμβρίου, 2016 by sofiaathanasiadou

Την προηγούμενη βδομάδα η οικογένεια Buchmeyer ανέβασε τη φωτογραφία των δίδυμων μωρών τους να αγκαλιάζονται για πρώτη φορά και η εικόνα έγινε αμέσως viral. Την Τετάρτη ανακοίνωσαν ότι το ένα μωράκι έχασε τη μάχη με μια σπάνια ασθένεια…

(Μια δυσάρεστη ιστορία που σίγουρα θα σας κάνει να κλάψετε και μετά να αγκαλιάσετε σφιχτά τα δίδυμά σας… Αν το αντέχετε, διαβάστε τη).

Για αυτή τη φωτογραφία μιλούσαν χιλιάδες άνθρωποι την περασμένη εβδομάδα και έγιναν 6 εκατομμύρια κοινοποιήσεις.

Ένας υγιής μικρούλης, ο Mason, αγκαλιάζει τον δίδυμο άρρωστο αδερφό του, τον Hawk, για πρώτη φορά από τη μέρα της γέννησής τους. Ήταν 11 μόλις ημερών και όμως ο ένας ένιωσε τον άλλον…

Δείτε τους:

rsz_twins-story-death-375x500

Τα δίδυμα μωράκια ήταν αδύνατον να είναι μαζί καθώς ο Hawk γεννήθηκε με μια σπάνια ασθένεια, που συμβαίνει σε 1 στα 2.500 μωρά.

Μετά από αγώνα που δόθηκε για να σωθεί με πολλές επεμβάσεις, τελικά κατέληξε στο Νοσοκομείο Παίδων στο Πανεπιστήμιο της Φλόριντα. Τουλάχιστον τώρα πια δεν θα υποφέρει…

Η Brandy Guettler και ο Tommy Buchmeyer, οι γονείς των διδύμων, είχαν δημιουργήσει μια σελίδα στο Facebook ώστε να κρατούν οικογένεια και φίλους ενήμερους για την εξέλιξη της υγείας των νεογέννητων μωρών τους.

twins-story-death3

twins-story-death2

Ένα βράδυ, αυτό της φωτογραφίας, ο Mason ήταν πολύ ανήσυχος και μια νοσοκόμα πρότεινε στη μαμά του (που είναι και η ίδια νοσοκόμα) να τον βάλει για λίγο δίπλα στον άρρωστο αδερφό του. Μόλις το μωράκι ξάπλωσε, αμέσως έπιασε το χέρι του Hawk και άρχισε να χαμογελάει.

Ήξεραν ότι είναι εκεί ο ένας για τον άλλον…

Πηγή:www.mytwins.gr

Γιαγιά, baby sitter ή παιδικός σταθμός;

Published 6 Σεπτεμβρίου, 2016 by sofiaathanasiadou

sisterly_love

από Φοίβη Γλύστρα

Επιστρέφεις με τον καινούριο, μικροσκοπικό μέλος της μικρής σου οικογένειας στο σπίτι από το μαιευτήριο και για λίγο καιρό ξέρεις ότι θα είστε αυτοκόλλητοι –γιατί, πολύ απλά, δεν γίνεται αλλιώς. Κάποιες (τυχερές) μαμάδες έχουν τη δυνατότητα να μείνουν σπίτι φροντίζοντας, παίζοντας και περνώντας χρόνο με το μωρό τους για αρκετό καιρό, είτε επειδή η δουλειά τούς εξασφαλίζει μια… παχυλή άδεια, είτε επειδή δεν εργάζονται.

Τι γίνεται όμως όταν η επιστροφή στη δουλειά είναι μονόδρομος; Ποιος θα αναλάβει το μωρό; Κάθε νέα μαμά που σέβεται τον εαυτό της θα νιώσει την υποχρέωση να εξετάσει όλες τις δυνατότητες, όλα τα ενδεχόμενα, όλες τις πλευρές. Γιαγιά ή baby sitter; Baby sitter ή παιδικός σταθμός;

Προσπαθήσαμε να βάλουμε ένα χεράκι και να ξεδιαλύνουμε τα υπέρ και τα κατά κάθε επιλογής, γιατί οι βιαστικές αποφάσεις δεν έχουν θέση στο μυαλό μιας μαμάς. Τι να διαλέξει, λοιπόν, κανείς;

Η γιαγιά σε ρόλο νταντάς

Τα υπέρ

Η γιαγιά δεν θα ζητήσει αμοιβή. Κακά τα ψέματα, οι εποχές είναι δύσκολες κι αυτό, για τους περισσότερους, κάνει το οικονομικό να σκαρφαλώνει στην κορυφή των κριτηρίων. Η μαμά μας είναι δικός μας άνθρωπος, μας αγαπάει και μας νοιάζεται και θα κρατήσει το μωρό αν υπάρχει ανάγκη με κάθε ανιδιοτέλεια.

Η γιαγιά είναι ο άνθρωπος της απόλυτης εμπιστοσύνης μας. Αντίθετα με τον παιδικό σταθμό και την επαγγελματία νταντά, τη γιαγιά μπορούμε να την εμπιστευτούμε με κλειστά μάτια. Δεν χρειάζεται να ανησυχούμε ότι θα περιστατικά βίας ή αμέλειας ούτε να πανικοβαλλόμαστε για το πόσο εύκολα θα προσαρμοστεί το μικρό μας στο νέο καθεστώς, αφού ένας άνθρωπος του στενού του κύκλου θα γίνει ο φροντιστής του.

Το παιδί χτίζει μια όμορφη σχέση με τη γιαγιά. Τα παιδιά δεν έχουν ανάγκη μόνο από μια μαμά κι έναν μπαμπά που τα αγαπά, τα καθοδηγεί και τα φροντίζει. Ένας στενός κύκλος ανθρώπων όπου ο καθένας προσφέρει τις δικές του αναμνήσεις, συμβουλές και κατευθυντήριες, «ανοίγει» τους ορίζοντες του παιδιού και πλουτίζει τη ζωή του με διαφορετικές εμπειρίες. Ποιος γονιός δεν θέλει το παιδί του να έχει για κληρονομιά την γλυκιά ανάμνηση μιας χαμογελαστής γιαγιάς πάντα πρόθυμης να προσφέρει και να διασκεδάσει;

Τα κατά

Καμιά φορά, οι μεγάλοι άνθρωποι είναι κάπως… δυσκίνητοι. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Ακόμα και η πιο πρόθυμη γιαγιά, τα ‘χει τα χρονάκια της. Αυτό πρακτικά μπορεί να σημαίνει ότι θα είναι λιγότερο διαθέσιμη για παιχνίδι και περισσότερο για… τηλεόραση. Μια γυναίκα κουρασμένη από τα χρόνια προσωπικού μόχθου, ίσως είναι λιγότερο διαθέσιμη για δημιουργικό παιχνίδι, βόλτες στις κούνιες και ποδηλατάδες –και ποιος μπορεί να την κατηγορήσει;

Δεν μπορείς να βάλεις εύκολα όρια σε κάποιον που προσφέρει τη βοήθειά του. Όσο «δικός σου» κι αν είναι ένας άνθρωπος που προσφέρει αφιλοκερδώς τη βοήθειά του, δεν μπορείς παρά να «σκλαβωθείς» απ’ την αυτοθυσία του κι αυτό το αίσθημα «οφειλής» μπορεί να αναχαιτίσει την απαραίτητη διαδικασία επιβολής κάποιων ορίων. Η γιαγιά ίσως δίνει παγωτό και τηγανιτές πατατούλες και αυγουλάκι και χυμό δέκα φορές τη μέρα γιατί «θα το πάρει σε μπόι» ή ίσως πιστεύει ότι στα παιδιά δεν πρέπει να λέμε ποτέ όχι «γιατί στενοχωριούνται». Καλώς η κακώς, το να βάλεις όρια στη μαμά ή την πεθερά σου δεν είναι εύκολη υπόθεση.

Η βοήθεια μπορεί να καταλήξει σε συγκατοίκηση. Ακόμα κι αν έχεις την καλύτερη των σχέσεων με την μαμά σου, μάλλον δεν θες να καταλήξετε να μένετε μαζί. Αναλαμβάνοντας το παιδί, η γιαγιά ή ο παππούς, μοιραία θα παρεισφρήσουν στην οικογένεια, θα είναι παρόντες στην καθημερινότητά της και, με δυο λόγια, οι δεσμοί ίσως συσφιχθούν περισσότερο από το επιθυμητό.

Baby sitter: Η επιλογή μιας επαγγελματία

Τα υπέρ

Θα αναλάβει το παιδί ένας νέος άνθρωπος με όρεξη και κέφι για παιχνίδι.Ένας νεαρός άνθρωπος μπορεί να βάλει όλη του τη ζωντάνια και το μεράκι στην ενασχόληση με τα παιδιά, αν πραγματικά του αρέσει η δουλειά του. Μια χαμογελαστή και ζωντανή κοπέλα που αγαπάει τα παιδιά, μπορεί να είναι το ιδανικό πρόσωπο για να απασχολήσει το παιδί σας.

Ο επαγγελματίας είναι πιο συνεπής απ’ τον «χομπίστα». Οι γιαγιάδες και οι θείες, όσο κι αν αγαπούν το παιδί κι όσο κι αν σέβονται τους γονείς, θα λειτουργήσουν πιο ελαστικά σε σχέση με το πρόγραμμα και τους κανόνες σας. Ο επαγγελματίας είναι εκεί για να κάνει μια δουλειά και, αν είναι σωστός επαγγελματίας, θα την κάνει καλά. Η διατροφή, το ωράριο και οι παιδαγωγικές αρχές στις οποίες θέλετε να βασίζεται η ανατροφή του παιδιού σας θα είναι Ευαγγέλιο για μια ευσυνείδητη baby sitter.

Σήμερα, δεν χρειάζεται να ψάξει κανείς σε αμφίβολης αξιοπιστίας αγγελίες.Δεν υπάρχει πλέον η ανάγκη να αναζητήσετε τον άνθρωπο που θα φροντίσει το παιδί σας στις στήλες «Ζητείται» των εφημερίδων. Υπάρχουν σύγχρονα εργαλεία που δημιουργήθηκαν από γονείς για γονείς, όπως το nannuka.com. Άνθρωποι που ανηφόρισαν τον Γολγοθά αναζήτησης αξιόπιστου ανθρώπου για το παιδί τους, έφτιαξαν μια πλατφόρμα εύρεσης της κατάλληλης baby sitter, βασισμένης σε αξιολογήσεις γονιών σε εταιρειών, συστατικών επιστολών και εξακριβωμένων προφίλ. Η εύρεση της σωστής baby sitter, έχει περάσει σε άλλο στάδιο, επομένως, αν αυτό που σας ανησυχεί το πώς θα βρεθεί άνθρωπος αξιόπιστος, μπορείτε να ησυχάσετε.

Τα κατά

Λεφτά υπάρχουν (;) Ναι, ο επαγγελματίας θα σεβαστεί τους κανόνες σας, θα είναι πιο διαθέσιμος για δημιουργικό παιχνίδι και πιο συνεπής στα «θέλω» των γονιών, όμως θα κοστίσει. Αν (κι εσείς) διανύετε περίοδο ισχνών αγελάδων, τότε ίσως πρέπει να αναζητήσετε τη λύση στον τοπικό, δημόσιο παιδικό σταθμό.

Πόσο θα κοινωνικοποιηθεί το παιδί; Αν το δίλημμα στην δική σας περίπτωση είναι «παιδικός σταθμός ή νταντά;», τότε ίσως πρέπει να συνυπολογίσετε πριν αποφασίσετε τον παράγοντα της κοινωνικοποίησης. Ανάλογα πάντα με την ηλικία, τις ανάγκες και τις ιδιαιτερότητες του δικού σας παιδιού, σκεφτείτε αν η επιλογή της baby sitter, στερεί από το παιδί την δυνατότητα της κοινωνικοποίησης που απλόχερα προσφέρει ο παιδικός σταθμός.

Παιδικός σταθμός: Ναι ή όχι;

Τα υπέρ

Θα κοινωνικοποιηθεί, θα παίξει, θα μάθει να συνεργάζεται και να πειθαρχεί. Ο παιδικός σταθμός εξασφαλίζει ότι το παιδί σας δεν θα βρίσκεται κολλημένο στην τηλεόραση. Αντ’ αυτού, θα κοινωνικοποιηθεί ανακαλύπτοντας τον εαυτό του και τις κοινωνικές του δεξιότητες, θα διασκεδάσει παίζοντας με παιδιά της ηλικίας του και θα μάθει να μοιράζεται και να λειτουργεί ομαδικά, ακολουθώντας τους κανόνες της ομάδας. Θα μάθει να αποδέχεται τους άλλους και τον εαυτό του και να πειθαρχεί.

Ο παιδικός σταθμός είναι ένα ελεγχόμενο περιβάλλον που παρέχει ασφάλεια και ψυχαγωγία. Στέλνοντας το παιδί στον παιδικό σταθμό, ο γιος μπορεί να νιώσει σιγουριά, καθώς ξέρει ότι το παιδί του βρίσκεται στα χέρια επαγγελματιών, σε χώρο ασφαλή και ελεγχόμενο.

Τα κατά

Ή, για να είμαστε ακριβέστεροι, το κατά. Ο μόνος αποτρεπτικός παράγοντας είναι η ηλικία ή/και οι ανάγκες του εκάστοτε παιδιού. Ορισμένοι παιδοψυχολόγοι θεωρούν ότι τα παιδιά δεν πρέπει να στέλνονται στον παιδικό σταθμό πριν κλείσουν τα τέσσερα έτη, καθώς δεν είναι ακόμη ψυχικά αυτόνομα και δεν έχουν αναπτυχθεί σωστά σε κάθε ψυχοσυναισθηματικό στάδιο. Υπάρχουν ειδικοί με ελαστικότερες απόψεις, αλλά δύσκολα θα βρεθεί παιδίατρος ή παιδοψυχολόγος που θα συστήσει με ευκολία ένα παιδί να πάει σε σταθμό πριν τα δύο του έτη.

Αντί επιλόγου…

Η αλήθεια είναι ότι τις περισσότερες φορές η ζωή δίνει τη λύση που το μυαλό μας αδυνατεί να βρει (γιατί πνίγεται). Ζυγίστε όλες τις επιλογές, κάντε μια έρευνα αγοράς, «μετρήστε» τη σχέση σας με τη μαμά ή την πεθερά σας, εξετάστε το ενδεχόμενο να προσλάβετε μια κεφάτη κοπέλα που θα αναλάβει το παιδί, δείτε αν οι κοντινοί σας βρεφονηπιακοί ή παιδικοί σταθμοί είναι αυτό που θέλετε και πάρτε με νηφαλιότητα την απόφασή σας.

Πηγή: www.mama365.gr

Η επιστήμη αποφάσισε: Εντελώς λάθος το σχολείο και η δουλειά πριν τις 10 το πρωί.

Published 5 Σεπτεμβρίου, 2016 by sofiaathanasiadou

14730016632067548535

Δεν το λέμε εμείς, αλλά κορυφαίοι ερευνητές του κόσμου. Το αιώνιο, παιδικό μαρτύριο, που συνεχίζεται και στην ενήλικη ζωή είναι λάθος. Το άγριο πρωινό ξύπνημα για εργασία και εκπαίδευση πριν τις 10 το πρωί αντιτίθεται στους νόμους του οργανισμού μας. Όπως επισημαίνουν ερευνητές του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης η εργασία και η εκπαίδευση πριν από τις 10 το πρωί είναι εντελώς ασύμβατες με το βιολογικό ρολόι του ανθρώπου.

Ειδικότερα, οι ερευνητές υποστηρίζουν πως όσο η εργασία και το σχολείο ξεκινάει πολύ νωρίς το πρωί, τόσο πιο πολύ εξαντλούν τον οργανισμό μας κάνοντας με πιο αγχώδεις με συνέπειες στην ψυχολογική και σωματική μας υγεία. Γιατί συμβαίνει όμως αυτό; Σύμφωνα με τους ειδικούς, αυτή η αντίδραση στον οργανισμό γίνεται, γιατί  ο καρδιακός ρυθμός των παραγωγικών ηλικιών είναι ασύμβατος με αυτά τα ωράρια. Σύμφωνα με τον Dr Kelley, επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας, μια μετατόπιση των ωραρίων προς το αργότερο, θα έκανε ιδιαίτερα καλό στην απόδοση των εργαζομένων, των μαθητών και της υγείας τους.

 

Διαβάστηκε εδώ: ingossip.gr