Αρχείο

All posts for the month Αύγουστος 2016

Υποχρεωτικά μαθήματα κολύμβησης στα δημοτικά σχολεία τη νέα σχολική χρονιά

Published 22 Αυγούστου, 2016 by sofiaathanasiadou

ypoxreotika-mathimata-kolymvisis-sta-dimotika-sxoleia-ti-nea-sxoliki-xronia.col-8

Μάθημα κολύμβησης εισάγεται από τον Σεπτέμβριο στα δημοτικά σχολεία της χώρας που βρίσκονται σε απόσταση μέχρι και 25 χιλιόμετρα από κολυμβητήρια. Η κολύμβηση θα διδαχθεί υποχρεωτικά και κατά προτεραιότητα σε όλους τους μαθητές της Γ΄ τάξης και της Δ΄ τάξης σε ειδικές περιπτώσεις.

Αναλυτικά, η απόφαση του υπουργείου Παιδείας ορίζει τα εξής:

• Ο αριθμός των μαθημάτων θα είναι 10 – 12 και θα ολοκληρώνονται σε ένα τρίμηνο, εκτός και αν υπάρχουν ειδικές περιπτώσεις π.χ. λόγω καιρικών συνθηκών.

• Κάθε μάθημα θα υλοποιείται εντός ενός συνεχόμενου διδακτικού δίωρου το οποίο θα περιλαμβάνει τον χρόνο μετάβασης των μαθητών από και προς τον χώρο διεξαγωγής του μαθήματος και τη χρονική διάρκεια διδασκαλίας του αντικειμένου.

• Σε κάθε εκπαιδευτικό δίωρο θα συμμετέχει ένα τμήμα της σχολικής μονάδας που θα συνοδεύεται από τον καθηγητή Φυσικής Αγωγής (ΠΕ11) του τμήματος.

• Υπεύθυνοι για τη διδασκαλία της κολύμβησης θα είναι τρεις μόνιμοι εκπαιδευτικοί ή και αδιόριστοι πτυχιούχοι Φυσικής Αγωγής, με ειδικότητα στην κολύμβηση, προκειμένου να τηρηθεί η αναλογία 10:1 μαθητών ανά καθηγητή / προπονητή. Ο συνοδός εκπαιδευτικός ΠΕ11 θα είναι παρών επιβλέποντας τα μαθήματα και μαζί με τους διδάσκοντες θα έχουν την εποπτεία των μαθητών στα αποδυτήρια των κολυμβητηρίων πριν και μετά το μάθημα.

• Οι μετακινήσεις από και προς τη σχολική μονάδα θα πραγματοποιούνται σύμφωνα με τις ισχύουσες, περί μετακίνησης μαθητών, διατάξεις και χωρίς δαπάνη για το υπουργείο Παιδείας.

Οι σχολικές μονάδες θα ενημερωθούν για τα κολυμβητήρια στα οποία θα υλοποιηθεί το μάθημα μέχρι την 1η Σεπτεμβρίου, ενώ έως τις 7 Σεπτεμβρίου οι διευθυντές των σχολικών μονάδων θα πρέπει να δηλώσουν στις Ομάδες Φυσικής Αγωγής της οικείας Διεύθυνσης το τρίμηνο στο οποίο θα διδαχθεί το αντικείμενο της κολύμβησης, την ημέρα, το διδακτικό δίωρο και το κολυμβητήριο που επιθυμούν.

πηγή: womantoc.gr

 

Θρίλερ στη Γλυφάδα: Προσπάθησαν να απαγάγουν δυο παιδιά με λευκό βαν!

Published 21 Αυγούστου, 2016 by sofiaathanasiadou

ImageHandler

Σύμφωνα με την καταγγελία που έκαναν τα δύο αγόρια, μια γυναίκα προσπάθησε να τα βάλει σε ένα όχημα με φιμέ τζάμια – Τα σενάρια που εξετάζει η αστυνομία

Ένα πραγματικό θρίλερ έλαβε χώρα το μεσημέρι της Κυριακής στη Γλυφάδα όπου δύο μικρά παιδιά κατήγγειλλαν ότι λίγο έλειψε να πέσουν θύματα απαγωγής.

Σύμφωνα με ρεπορτάζ του τηλεοπτικού σταθμού Star, τα παιδιά, ηλικίας εννέα και 12 ετών, είπαν ότι προσπάθησαν να περάσουν το πεζοφαναρο στη λεωφόρο Βουλιαγμένης για να επισκεφτούν τη θεία τους, όταν ξαφνικά μια μελαμψή γυναίκα -περίπου 55 ετών-, η οποία φορούσε ένα μωβ φόρεμα, προσπάθησε να τα αρπάξει.

Κατά τη διήγηση των δύο παιδιών η γυναίκα πήρε στην αγκαλιά της το ένα από τα δύο παιδιά και τότε στο σημείο έφτασε και ένα άσπρο βανάκι με φιμέ τζάμια. Τα αδέρφια άρχισαν να κλωτσούν και να φωνάζουν όταν η γυναίκα προσπάθησε να τα βάλει στο όχημα και -ευτυχώς- τις κραυγές τους άκουσε ένας άντρας ο οποίος εκείνη την ώρα βρισκόταν στον κήπο του σπιτιού του.

Και αυτός με τη σειρά του άρχισε να φωνάζει με αποτέλεσμα η γυναίκα να πανικοβληθεί, να μπει στο βαν και να εξαφανιστεί.

Τότε, τα παιδιά άρχισαν να τρέχουν πίσω από το λευκό όχημα φωνάζοντας «αυτό είναι, αυτό είναι» και έφτασαν μέχρι το σπίτι της θείας τους, στην οποία προσπάθησαν να εξηγήσουν τι είχε συμβεί.

Αμέσως ενημερώθηκε για την υπόθεση η αστυνομία και ξεκίνησαν έρευνες σε όλη την Αττική για τον εντοπισμό του οχήματος και της γυναίκας οι οποίες μέχρι στιγμής δεν έχουν αποτέλεσμα.

Ωστόσο, αξίζει να σημειωθεί ότι επειδή την καταγγελία για την αρπαγή την έκαναν τα παιδιά, η Ασφάλεια Αττικής που ασχολείται με την υπόθεση, περιμένει να πάρει καταθέσεις από τα δύο αγόρια αλλά και τη γυναίκα που τα φροντίζει προκειμένου να ρίξει «φως» στην υπόθεση.

Ήδη τα δυο παιδιά οδηγήθηκαν στο τμήμα Ανηλίκων στο κτήριο της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Αττικής προκειμένου να εξεταστούν από ψυχολόγο της ΕΛΑΣ καθώς τα δύο κύρια σενάρια που εξετάζονται είναι είτε η υπόθεση να στηρίζεται σε πραγματικά γεγονότα είτε να πρόκειται για μια ιστορία που -για δικούς τους λόγους- έπλασαν τα παιδιά καθώς απομακρύνεται το σενάριο πίσω από την υπόθεση να κρύβεται κάποια οικογενειακή διαφωνία.
Πηγή: www.protothema.gr

Εξηγώντας τι σημαίνει το τέλος των διακοπών

Published 21 Αυγούστου, 2016 by sofiaathanasiadou

paidi-612x382

Οι διακοπές αποτελούν για όλους μας ένα ευχάριστο διάλειμμα από την απαιτητική καθημερινότητα. Ιδιαίτερα για τους γονείς, είναι μια καλή ευκαιρία να περάσουν περισσότερο χρόνο με τα παιδιά τους, να τα χαρούν και να παίξουν μαζί τους. Τι συμβαίνει όμως όταν οι διακοπές τελειώσουν και γυρίσουμε στους καθημερινούς μας ρυθμούς;

Οι μητέρες συχνά αισθάνονται ανεπαρκείς αφού απουσιάζουν πολλές ώρες από το σπίτι και τα παιδιά παραπονιούνται ότι τους λείπει επισημαίνει η ψυχολόγος κ. Νίκη Νικολάου. Αυτή λοιπόν είναι μια δύσκολη κατάσταση που δημιουργεί συναισθηματική φόρτιση.

Καλό θα ήταν να μιλήσουμε στο παιδί μας εστιάζοντας πρώτα στα θετικά. Δηλαδή να πούμε ότι το τέλος των διακοπών σημαίνει επιστροφή στην βάση μας και στα παιχνίδια με φίλους, συμμαθητές και σε εξωσχολικές δραστηριότητες που το παιδί αγαπά. Ανάλογα με το αναπτυξιακό του στάδιο, να του εξηγήσουμε ότι δεν μπορούμε να είμαστε συνέχεια μαζί, καθώς η μαμά θα πρέπει να πάει να δουλέψει και το παιδί να πάει σχολείο. Το παιδί μαθαίνει έτσι ότι η εργασία αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της ζωής των ενηλίκων όπως είναι και το σχολείο για τα παιδιά.  Μην ξεχνάτε άλλωστε ότι η εργασία προσφέρει τόσο σε εσάς όσο και στο παιδί σας καλύτερη ποιότητα ζωής.
Επίσης, είναι σημαντικό να προετοιμάζουμε τα παιδιά από πριν για την απουσία μας, και να τηρείται όσο πιο πιστά το ωράριο και η ρουτίνα τους. Κυρίως στην νηπιακή ηλικία, να ενημερώνεται σωστά το άτομο που θα φροντίζει το παιδί για τις συνήθειές του, αφού μπορεί η δυσαρέσκεια να εκδηλωθεί με προβλήματα στην λήψη τροφής και στον ύπνο.

Βέβαια, το πιο σημαντικό όλων δεν είναι τι θα πείτε στο παιδί, αλλά να το ακούσετε προσεχτικά, να νοιώσετε την ανάγκη του και να προσπαθήσετε με την στάση σας να το καθησυχάσετε.

Πώς να διαχειριστείτε τις ενοχές

Η ενοχοποίηση μόνο κακός σύμβουλος μπορεί να είναι καθώς πολλές φορές οι γονείς οδηγούνται στο να δωροδοκούν τα παιδιά και να τους κάνουν όλα τα χατίρια προκειμένου να ξεγελάσουν τις τύψεις τους. Αρχικά, αξιολογήστε πόσο χρόνο χρειάζεται να λείπετε από το σπίτι.
Αν επαναξιολογήσετε τις υποχρεώσεις σας, μπορεί να καταλάβετε ότι δεν είναι όλες τόσο σημαντικές όσο θεωρούσατε. Αναλογιστείτε ακόμα αν είναι ποιοτικός ο χρόνος που περνάτε με το παιδί σας. Είστε μαζί του ουσιαστικά; Παίζετε μαζί του; Το ακούτε προσεχτικά ή βρίσκεστε παθητικά εκεί;

Είναι χρήσιμο να προσπαθείτε να οργανώνετε πολλές δραστηριότητες τα απογεύματα και τα σαββατοκύριακα μαζί με το παιδί σας. Για παράδειγμα, παίξετε επιτραπέζια παιχνίδια, δείτε κινούμενα σχέδια, κυνηγηθείτε μέσα στο σπίτι, πηγαίνετε μια βόλτα στο πάρκο ή στην παιδική χαρά. Αυτές οι δραστηριότητες καλό είναι να γίνονται σε συνεννόηση με το παιδί και να δίνεται η δυνατότητα επαναξιολόγησης τους ώστε να είναι συμβατές με τα ενδιαφέροντα και την ηλικία του.
Σε περίπτωση που κάποια μέρα η κούραση ή κάποιο άλλο πρόβλημα δεν σας επιτρέπει να είστε ουσιαστικά εκεί, η ειλικρίνεια είναι η καλύτερη λύση. Εξηγήστε στο παιδί πως νοιώθετε κι ανανεώστε το ραντεβού σας για παιχνίδι κάποια άλλη στιγμή.

Τέλος, μην ξεχνάτε ότι μια μητέρα δεν είναι μόνο μητέρα, έχει κι άλλους ρόλους στη ζωή της. Είναι απαραίτητο λοιπόν να κάνετε και πράγματα μόνοι σας, με φίλους ή με το σύντροφό σας προκειμένου να ανατροφοδοτείτε τον οργανισμό σας και να ξεκουράζεστε. Αν εσείς δεν αισθάνεστε καλά, δεν θα είστε πραγματικά καλά ούτε και με το παιδί σας.

Ευχαριστούμε για τη συνεργασία την κ. Νίκη Νικολάου, Ψυχολόγο, Msc, με ειδίκευση στη συστημική ψυχοθεραπεία.

Πηγή: vita.gr

www.babyads.gr

«Είμαι 18» σου λέει – που είναι τα ωραία χρόνια που του φορούσες μπρατσάκια στην παραλία;

Published 20 Αυγούστου, 2016 by sofiaathanasiadou

dekaoxto

by

Αν είσαι μαμά παιδιού που μόλις έδωσε Πανελλήνιες εξετάσεις ήρθε η ώρα, μετά από μια δύσκολη και απαιτητική σε όλα τα επίπεδα χρονιά, να χαλαρώσεις. Επιτέλους. Θυμάσαι λοιπόν πως την ώρα που έστυβες τόνους πορτοκαλάδας, που ξενυχτούσες για να μην μένει ξύπνιο μόνο του, που αγωνιούσες μέχρι να βγει από το εξεταστικό κέντρο, είχες δώσει μια υπόσχεση στον εαυτό σου. Δοθείσης πρώτης ευκαιρίας, να κατευθυνθείς παραλιακά, να απλώσεις την πετσέτα στην ξαπλώστρα και να περιμένεις εναγωνίως έναν καφέ να έρθει για να ξεχαστείς τελείως αυτάρκης από τα εγκόσμια με το βλέμμα στον ήλιο και τους γλάρους να κρώζουν ολούθε. Και αυτή η στιγμή ήρθε. Και είναι τέτοιες αυτές οι στιγμές που νομίζεις πως τίποτα δεν θα μπορέσει να σε βγάλει από την νιρβάνα τους. Ούτε ο ήχος από τις ρακέτες του διπλανού. Ή μήπως όχι; Ε;

Μήπως όχι μάλλον γιατί το κινητό χτυπάει και στο «μαμαααά, συμφωνείς να πάω με την παρέα μου διακοπές στην Πάρο;» που είχε προβλέψει η μετεωρολογική ως αναμενόμενη για την εποχή μπόρα εσύ σκέφτεσαι τα απλωμένα ρούχα στο μπαλκόνι που θα γίνουν σε δύο λεπτά άχρηστα και αρχίζεις να μαζεύεις πετσέτες, αντηλιακά και την νιρβάνα από την ξαπλώστρα άρον άρον.
Το περίμενες, είναι αλήθεια. Το ήθελες, είναι αλήθεια και αυτό. Μεγάλωσε τόσο; Βέβαια, καλά θα ήταν και στο εξοχικό μαζί σου να του μετράς τις μπουκιές αλλά η κουλ μαμά που είχες ντυθεί για χρόνια έχει καταχωρημένα στα πανό της πολλά τσιτάτα περί ζωογόνας αυτονομίας των παιδιών.

Μεγάλωσε τόσο λοιπόν και που ναι τα χρόνια – ωραία χρόνια που του φόραγες τα μπρατσάκια στην παραλία και το έκανες άσπρο από το αντηλιακό; Θυμάσαι; Που, σαν να ήταν χθες, καθόσουν στην άμμο μαζί του με τις ώρες και φτιάχνατε πύργους με τα κουβαδάκια. Που το κυνηγούσες για να φάει φρουτόκρεμα και να βάλει καπέλο.
Μετράς λοιπόν ως το τρία μπας και ανακτήσεις μία ηρεμία τουλάχιστον φαινομενική και απαντάς με το πιο πλατύ σου χαμόγελο «βεβαίως και συμφωνώ, πόσο ζηλεύω, φανταστικά θα περάσετε, θυμάμαι κι εγώ στην ηλικία σου…»
Μόνο ο σερβιτόρος, που έχει μείνει με τον φρέντο στο χέρι, ξέρει πως περισσότερο μοιάζεις με κατσαρίδα σε απόγνωση απέναντι από το raid, παρά με άνθρωπο που «θυμάται κι αυτός στην ηλικία σου» και νοσταλγεί. Είσαι εσύ έτοιμη να πεις στο παιδί σου την ώρα που σαλπάρει το πλοίο για το νησί «seize the day»; Oh captain, my captain, ειλικρινά δεν είσαι. Εσύ είσαι έτοιμη να παίρνεις κάθε πρωί τηλέφωνο στην ρεσεψιόν του ξενοδοχείου και να βάζεις τον υπάλληλο να μετράει κεφάλια ή να ντυθείς βότσαλο και να τρέχεις από παραλία σε παρτέρι.
Όπως καταλαβαίνεις, για να πάει αυτό το παιδί διακοπές μόνο του και για εσένα να μην τρέχει κάστανο εδώ πίσω, θα πρέπει να έρθεις σε ρήξη με τον εαυτό που είχες συνηθίσει μέχρι τώρα. Θα την φας την φρίκη σου και θα εκτεθείς και στην ξαδέλφη σου που πριν από τρία χρόνια ζορίστηκε όταν το δικό της παιδί ετοίμαζε βαλίτσες. Είχε μαλλιάσει η γλώσσα σου να της λες ξανά και ξανά πως η γυάλα λειτουργεί ανασταλτικά για την ζωή έξω από το σπίτι, πως τα παιδιά πρέπει να αυτονομούνται και να γίνονται ανεξάρτητα, που τι θα κάνει αν περάσει σε σχολή στην επαρχία, που άστο να πατήσει στα πόδια του, που, που, που..», έλεγες, έλεγες και τι δεν έλεγες. Τώρα που ήρθε η δική σου σειρά βγάζεις το παγωτό από την κατάψυξη και το κουτάλι από το συρτάρι. Χωρίς μπολ. Γιατί έτσι γίνεται. Όταν σε ένα σπίτι το παγωτό βγαίνει από την κατάψυξη και το κουτάλι από το συρτάρι χωρίς μπολ ή η/ο σύζυγος ξενοκοιτάει ή το παιδί αρχίζει και κόβει ομφάλιους λώρους.

Σου λέει «είμαι δεκαοκτώ» και σε κοιτάζει με το ύφος μεσήλικα που έχει γευτεί το απόσταγμα της ζωής και ξέρει. Ξέρει βεβαίως να δένει τα κορδόνια του, ξέρει βεβαίως να πλένει τα δόντια του, ξέρει βεβαίως να μαγειρεύει φραπέ με γάλα. Άρα, επειδή ξέρει, μπορεί να πάει διακοπές στην Πάρο με την παρέα του. Ξέρει πως δεν χρειάζεται δίπλωμα για να οδηγήσει μηχανάκι, ξέρει πως θα προτιμήσει να φάει αρμυρίκια προκειμένου να ξοδέψει τα λεφτά του σε σφηνάκια, ξέρει πως αν ξεμακρύνει πολύ από την παραλία δεν θα πέσει πάνω στο Τρίγωνο των Βερμούδων, ξέρει πως αν πιει κάτι παραπάνω δεν θα το καταπιεί η συμπαντική Μαύρη Τρύπα, ξέρει πως αντέχει να μείνει τέσσερα πέντε μερόνυχτα χωρίς ίχνος ύπνου. Που σημαίνει πως όσα do not προτίθεσαι να του κολλήσεις με post it στο μέτωπο είναι για τα μπάζα.

Οπότε οργανώσου στα βασικά του φαρμακείου. Πάρε αντιπυρετικά, αντηλιακά, αντιεμετικά, αντικουνουπικά, αντί γενικώς να χει να σε αντικαταστήσει μέχρι να ανταμώσετε ξανά.Συγκέντρωσέ τα σε ποσότητες νορμάλ – να χωράει και κανένα μαγιό μέσα στην βαλίτσα – και χαλάρωσε πως ως εκεί που φτάνει το χρέος σου έχεις πάει. Απέφυγε, αν μπορείς, την ώρα του αποχωρισμού στο λιμάνι φράσεις του στυλ «πρωινό να τρως οπωσδήποτε» ή «αν πάθεις ηλίαση πες τα χαιρετίσματα μου στην κολλητή σου που σε έχει πείσει να ξεραίνεστε στον ήλιο ώρες ολόκληρες σαν τα χταπόδια» και βεβαιώσου πως έχει μαζί του φορτιστή για το κινητό. Γιατί μία φίλη πέρυσι, την ώρα που παρακολουθούσε με την καρδιά μαρούλι το πλοίο να ξεμακραίνει, έψαχνε μέσα στην τσάντα της για χαρτομάντιλο και έπιασε καλώδιο. Που καλύτερα εκείνη την ώρα να άνοιγε η γη και να την κατάπινε. Που ήταν έτοιμη να βουτήξει στα απόνερα και σου ορκίζομαι στο πιο γραφικό κυκλαδίτικο σοκάκι να φτάσει μέχρι και το νησί κολυμπώντας με τον φορτιστή στα δόντια…

Πηγή: www.themamagers.gr

Μια εικόνα χίλιες λέξεις: 5χρονος μετά από αεροπορική επιδρομή στη Συρία

Published 19 Αυγούστου, 2016 by sofiaathanasiadou

Δείτε βίντεο – Ο Omran Daqneesh βρίσκεται μέσα στο ασθενοφόρο και κοιτάζει τα γεμάτα αίματα χέρια του 

Η φωτογραφία που κάνει τις τελευταίες ώρες τον γύρο του Διαδικτύου δεν θα μπορούσε παρά να αποτυπώσει με τα πιο μελανά χρώματα τον πόλεμο στη Συρία. Ένα παιδί μόλις πέντε ετών βρίσκεται μέσα σε ένα ασθενοφόρο και φαίνεται να μην έχει συνειδητοποιήσει αυτό που έχει συμβεί.

Η εικόνα του ραγίζει καρδιές…

Ο 5χρονος Omran Daqneesh που κατάφερε να βγει ζωντανός από αεροπορική επιδρομή στο Χαλέπι τα έχει χαμένα. Πιάνει το πρόσωπό του, κοιτάζει τα γεμάτα αίματα χέρια του αλλά δεν κλαίει, δεν αντιδρά καν.

Η επίθεση έγινε προχθές, Τετάρτη και ο μικρός Σύρος μεταφέρθηκε στο πιο κοντινό νοσοκομείο προκειμένου να του παρασχεθούν οι πρώτες βοήθειες.

Αρχικά η σοκαριστική φωτογραφία του μικρού αναρτήθηκε στο Twitter από ρεπόρτερ της Telegraph και στη συνέχεια έγινε retweet από 10.000 χρήστες.

Ο μικρός μετά τη φροντίδα των γιατρών

CqFanavWIAAfESu

Πηγή: www.protothema.gr

 

Όταν η δικαιολογία «δεν χωρίζω για τα παιδιά» μπάζει νερά από παντού

Published 2 Αυγούστου, 2016 by sofiaathanasiadou

miaforanamoupeis

by

Τι να λέμε τώρα; Ψυχολόγοι και αηδίες.

«Όταν τα παιδιά ενηλικιώνονται και φεύγουν από το σπίτι είναι φυσιολογικό να νιώθετε κενό και θλίψη».

Είχαμε λέει προσηλωθεί τόσα χρόνια με τον άντρα μου σε έναν συγκεκριμένο στόχο και τώρα που αυτός επετεύχθη χάσαμε τις ισορροπίες μας. Τώρα θα πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε την σχέση μας, να δουλέψουμε με τα συναισθήματά μας, να βρούμε δραστηριότητες να κάνουμε μαζί, να βγούμε ακόμα και ραντεβού, να ερωτευτούμε από την αρχή. Έτσι είπε η κυρία «αηδίες» και μετράω το δεύτερο πενηντάευρο που πετάω και υπόσχομαι να είναι το τελευταίο. Γελάω που εξακολουθώ να τρέφω τον εγωισμό μου με αυτό που οι ειδικοί ονομάζουν «Σύνδρομο της Άδειας Φωλιάς» προκειμένου να μην αποδειχτώ ανακόλουθη με όλα όσα αρνιόμουν να παραδεχτώ τόσα χρόνια. Γελάω που δεν έχω καμία απολύτως διάθεση να γεφυρώσω τόσα κενά, γιατί πολύ απλά δεν ξέρω αν αξίζει τον κόπο.
Για αυτό σου λέω, αηδίες. Αν είσαι πραγματικά ειλικρινής με τον ίδιο σου τον εαυτό τα ρέστα δεν τα ζητάς από κανέναν και με κανέναν τρόπο. Θα με βόλευε κάθε φορά που με αγνοούσε να κοιτάζω τα παιδιά μου στα μάτια και να τους θυμίζω πόσες θυσίες έκανα για αυτά, αλλά ένα θα σου πω και κράτα το καλά στο μυαλό σου να μην σου φύγει. Είκοσι χρόνια τώρα όλα τα κενά του γάμου μου είχαν την ταμπέλα «πάνω από όλα τα παιδιά». Προφανώς και δεν αντιλέγω πως το παιδί είναι το κέντρο του ηλιακού σου συστήματος, αλλά ξέρουμε όλοι πολύ καλά πως άλλο το κέντρο και άλλο ο μοναδικός πλανήτης.

Δεν θυμάμαι πια γιατί τον παντρεύτηκα. Ίσως επειδή από μικρό κοριτσάκι έπαιζα με τις φίλες μου με πλαστικά ροζ σετ τσαγιού τις κυρίες που ανταλλάσσουν επισκέψεις και ψάχνουν τούλια για να ντυθούν νύφες, ίσως επειδή τον ερωτεύτηκα, ίσως επειδή ήθελα να φύγω από το σπίτι μου, ίσως επειδή οι ευχές στα γενέθλια είχαν πάντα μέσα την λέξη «γάμος», ίσως επειδή όταν όλοι μου οι φίλοι ξενυχτούσαν για να αλλάζουν πάνες εγώ είχα περισσέψει ξεχασμένη στα μπαράκια, ίσως επειδή περνούσαμε καλά μαζί στις διακοπές με την παλιοπαρέα και νομίζαμε πως διακοπές θα ήταν πάντα, ίσως επειδή ήταν ο κατάλληλος για την μαμά, ίσως, ίσως, ίσως, τι νόημα έχει τώρα;

Στο πολύ καθοριστικό δια ταύτα και μετά από αρκετά χρόνια σχέση, πήραμε προφανώς την απόφαση μονόδρομο, κλείσαμε εκκλησία, παραγγείλαμε προσκλητήρια και όλα του πανηγυριού τα απαραίτητα και είχε ο κόσμος να ζηλεύει ευτυχία που κρεμόταν από τα μπατζάκια. Βάλαμε το κλειδί στην πόρτα του ολόδικού μας σπιτιού, βγήκαμε από τον παράδρομο και γίναμε μέρος της κανονικής ροής του κόσμου και επισήμως.

Τα βράδια έξω με φίλους και μετά έρωτα μέχρι τα ξημερώματα δίπλα στο δωμάτιο με την σιδερώστρα, το μελλοντικό παιδικό. Όλα αυτά τον πρώτο καιρό, αλλά επειδή η προσκόλληση σε χρόνους μελλοντικούς και ελπιδοφόρους έχεις ως τίμημα την πιο επικίνδυνη αδράνεια, η απόλυτη πλήξη εμφανίστηκε κάπως αργότερα. Θυμάμαι στην δεύτερη επέτειο του γάμου μας εκείνο το διήμερο που φύγαμε οι δυο μας, γιατί έτσι έπρεπε. Θυμάμαι που βγάλαμε εκατό φωτογραφίες αγκαλιά, αλλά δεν μιλιόμασταν για ώρες επειδή είχα ξεχάσει να πάρω μαζί τον φορτιστή του κινητού του. Για τις διακοπές τις καλοκαιρινές, ούτε λόγος χωρίς παρέα, αλλιώς δέκα μέρες ίσον δέκα αιώνες.

Θυμάμαι πως από την ημέρα που γυρίσαμε αποφάσισα να κρυφτώ τελείως πίσω από το δάχτυλό μου ρίχνοντας το βλέμμα στις βιτρίνες με τα παιδικά. Ένα παιδί θα μπορούσε να ολοκληρώσει μια ευτυχία που έμοιαζε να μην στηρίζεται καλά. Τα αδύναμα πόδια χρειάζονται δεκανίκια. Να φύγει και η σιδερώστρα από το δεύτερο δωμάτιο και να φτιαχτεί επιτέλους αυτό από την αρχή με άλλα χρώματα. Πρότζεκτ. Λες; Ναι, με άλλα χρώματα, λιγότερο βαρετά, πιο φωτεινά.

Ήρθε το πρώτο παιδί, κουνήθηκαν λίγο οι ισορροπίες και άλλαξε η ατμόσφαιρα. Ήρθε και το δεύτερο. Μετά τις κλασσικές ιστορίες για το ποιο όνομα θα δοθεί και πιο υποκοριστικό δεν θα θυμίζει τα πεθερικά ούτε για πλάκα, εγκαταστάθηκε στα εγκεφαλικά μας κύτταρα για τα καλά πια η νοοτροπία «πάνω από όλα τα παιδιά» σαν ιός κακός, έτοιμος να υποτροπιάσει ανά πάσα στιγμή.

Τα παιδιά μεγάλωναν όπως και οι απαιτήσεις. Διάβασμα, ιώσεις, εξωσχολικά, μαγείρεμα, ξενύχτια, ηλεκτρική σκούπα, καινούρια παπούτσια για τον μεγάλο, το πάρτι για τα γενέθλια της μικρής. Μιλούσαμε πια μόνο γι’ αυτά ή δεν μιλούσαμε καθόλου. Το καθημερινό τρέξιμο αρκούσε για να κρύβει καλά ό,τι απειλούσε να ξηλώσει το ελκυστικό οικοδόμημα που είχα φτιάξει προκειμένου να μην ανοίξω την πόρτα για να φύγω προσπαθώντας να αντιμετωπίσω την ίδια μου την ζωή πιο έντιμα. Αυτό όμως ήθελε πολύ θάρρος. Αργότερα κατάλαβα πως η ζωή που επέλεξα να ζήσω ήθελε πολύ περισσότερο. Βολεύτηκα λοιπόν στην αδράνεια του θεατή που παρακολουθεί το έργο με τα ποπ κορν αγκαλιά και άρχισα να σκεπάζω την συναισθηματική άπνοια που κυριαρχούσε μέσα στο ίδιο μου το σπίτι με κάθε τρόπο. Ίσως και με την υπερπροσπάθεια να είμαι η τέλεια μαμά. Υπερπροσπάθεια που κρατούσε τα παιδιά μου ομήρους σε εξαντλητικά προγράμματα που απαιτούσαν αντοχές πεζοναύτη. Ήμουν ετοιμοπόλεμη απέναντι σε ό,τι μπορούσε να υπονομεύσει την «ευτυχία» της οικογένειάς μου. Αν έπρεπε να μου φταίει κάτι αυτό προτιμούσα να είναι οι τροφές με γλουτένη παρά τα άδεια δικά του «αγάπη μου» ή το σώμα μου που δεν τον ένοιαζε να ακουμπήσει πια. Φυσιολογικό όμως μετά από τόσα χρόνια γάμου. Ε;

Στα κυριακάτικα οικογενειακά τραπέζια και τις γιορτές που μαζευόντουσαν βλέμματα πολλά οι αγκαλιές έβγαιναν από τη καθημερινή τους ναφθαλίνη και οι κρίσεις πανικού καθώς και οι συναισθηματικοί εκβιασμοί έμπαιναν κάτω από το χαλάκι «πάνω από όλα τα παιδιά».

«Πάνω από όλα τα παιδιά», και πλήγωνε λιγότερο όταν αργούσε τα βράδια λόγω δουλειάς, «πάνω από όλα τα παιδιά» και δεν πείραζε που δεν χωρούσα στο περσινό μου τζιν, «πάνω από όλα τα παιδιά» και τι έγινε που ανταλλάσσαμε μηνύματα μεταξύ μας μόνο για το ποιος θα πάρει τον έναν από το μπάσκετ και την άλλη από το μπαλέτο, «πάνω από όλα τα παιδιά» γιατί ένα διαζύγιο είναι μαχαίρι που θα κουβαλάνε στην πλάτη τους για πάντα, «πάνω από όλα τα παιδιά» και ας μην καταφέρουμε ποτέ να επανορθώσουμε για την μελλοντική οικογένεια που θα φτιάξουν καθ’ εικόνα και ομοίωση με αυτήν μέσα στην οποία μεγάλωσαν, «πάνω από όλα τα παιδιά» και πολλές άλλες τέτοιες μπαρούφες να έχεις να γεμίζεις δύο ζωές.

Το κομοδίνο μου γέμισε με τα βιβλία της κυρίας Ροζαλίας Φέξε μου και Γλίστρησα. Τα βράδια που αργούσε, εγώ ντυνόμουν την Ισμήνη της και βόλταρα στις αμμουδιές το ηλιοβασίλεμα ψάχνοντας τον χαμένο μου έρωτα και την ζωή που δήθεν δεν έζησα εξαιτίας του. Με είχε ρωτήσει θυμάμαι πριν καιρό γιατί διαβάζω αυτές τις αηδίες. Προχθές που βγήκαμε για φαγητό με τον καινούριο του συνάδελφο και την γυναίκα του συζητούσαν για την κατάντια της γυναικείας λογοτεχνίας και εγώ προτιμούσα να τρώω για να μην μιλάω, που ξέρουν αυτοί καλύτερα από τους εκδότες. Που όταν τον κοιτάζω να κοιμάται δίπλα μου σκέφτομαι πως είναι ένας ξένος που δεν μου θυμίζει απολύτως τίποτα πια. Που έχουμε χρόνια να κοιμηθούμε αγκαλιά. Που τα ρεσό στο μυαλό μου τα ανάβω μόνο για τον ψηλό με τις φαρδιές πλάτες που έχει μάτια μόνο για την Ισμήνη του. Που τώρα που έφυγαν τα παιδιά από το σπίτι, μου τελείωσαν οι δικαιολογίες. Που όχι, αν με ρωτάς, δεν θέλω να τον γνωρίσω από την αρχή. Από τη αρχή τον γνώρισα κάποτε. Τώρα δεν έχω άλλα παιδιά για να πετάω τις δικαιολογίες μου. Είμαι σε μια ηλικία πια που δεν με ενδιαφέρει να εφεύρω τον τροχό της επικοινωνίας μαζί του. Έχω ξοδέψει την ενέργειά μου προ πολλού. Πως να γκρεμίσεις άλλωστε τοίχο ίσαμε δέκα μέτρα με ένα σφυράκι;

Προφανώς, κάθε φορά που σηκώνεις έναν τοίχο πρέπει να ξέρεις τι θέλεις να χωρίσεις από τι. Έτσι και κάθε φορά που τον γκρεμίζεις πρέπει να ξέρεις τι θέλεις να ενώσεις με τι.

Τα παιδιά έφυγαν και έμεινε μόνο μία οργή που κουράζει. Ο μεγάλος σπουδάζει στο Λονδίνο και η μικρή πέρασε σε άλλη πόλη. Είχα κουραστεί και εγώ πολύ είναι η αλήθεια και νόμιζα πως περίμενα πως και πως την ημέρα που θα έμπαινα σε αυτό το σπίτι και δεν θα με περίμενε στην γωνία κανένα πλυντήριο που πρέπει να απλώσω, κανένα «μαμά τι θα φάμε σήμερα;», κανένα «που είναι το τζιν μου;», κανένα «μου πήρες το βιβλίο της άλγεβρας;», κανένα «σε δέκα λεπτά θα είμαι στο φροντιστήριο», κανένα «οι καθηγητές δέχονται την άλλη Τετάρτη». Είχα την ψευδαίσθηση πως ίσως όλα να άλλαζαν μεταξύ μας, σαν μια τσίχλα που είχε κολλήσει για χρόνια στις σόλες των παπουτσιών μας και ξαφνικά θα εξαφανιζόταν ως δια μαγείας και θα μπορούσαμε ελεύθερα να πατάμε πάνω στο καινούριο χαλί.

Τώρα που η μέρα αυτή ήρθε επιτέλους στέκομαι έξω από την κλειστή πόρτα του σπιτιού και την κοιτώ. Βάζω το κλειδί στην κλειδαριά αλλά δεν ξεκλειδώνω. Αλλά φεύγω. Μην φανταστείς, μέχρι το περίπτερο στην γωνία θα πάω και θα ξαναγυρίσω. Θα πετάξω μετά την τσάντα μου στον καναπέ που κοιμήθηκε εκείνος χθες το βράδυ και μέσα στην απόλυτη ησυχία θα αναρωτηθώ που βρίσκεται. Θα διστάσω αλλά θα τον πάρω τελικά τηλέφωνο να τον ρωτήσω τι ώρα θα έρθει για να ζεστάνω το φαγητό. Φαγητό όμως δεν έχω στο ψυγείο. Θα τον πάρω τηλέφωνο για να επιβεβαιώσω πως ούτε εκείνος καίγεται να γυρίσει στο σπίτι, θα τον πάρω τηλέφωνο για να γίνει ένας ακόμα καυγάς που δεν με ενημέρωσε εγκαίρως πως θα αργήσει και εγώ μαγείρευα σαν ηλίθια, θα τον πάρω τηλέφωνο για να τον εκδικηθώ που έχει να κάνει κάτι καλύτερο από ό,τι εγώ. Αυτό με νοιάζει πραγματικά. Και σίγουρα η ψυχολόγος δεν εννοούσε αυτό όταν έλεγε πως θέλει δουλειά και από τους δύο για να χτιστεί ξανά η επικοινωνία μεταξύ μας.

Δεν σου κρύβω, αν και είμαι σίγουρη πως το έχει καταλάβει το ίδιο εύκολα που έχει βολευτεί σε αυτήν την κατάσταση και εκείνος για χρόνια ολόκληρα, πως περισσότερο με νιάζουν οι φωτογραφίες που έχω γεμίσει τις κορνίζες του σπιτιού μου και τα μάτια των φίλων παρά να τον χωρίσω και να φτιάξω την ζωή μου από την αρχή σαν κάτι γραφικές που τελικά μένουν στα αζήτητα. Εγωισμός; Φόβος; Όπως θες πες το, αλλά προτιμώ να κυνηγώ στον ύπνο μου τον ψηλό με τις φαρδιές πλάτες και ας γίνεται η άμαξά μου κολοκύθα κάθε πρωί. Ίσως να είναι και η κρίση της μέσης ηλικίας, που αυτή μοιάζει να είναι περισσότερο ασφαλής παρά επισφαλής επιλογή. Το Σάββατο πάντως κλείνουμε είκοσι χρόνια γάμου και έχω ακόμα άδειες κορνίζες να γεμίσω. Πάρτι ολόκληρο, εξήντα άτομα και βάλε με τα ποτήρια της σαμπάνιας στο χέρι και τις ευχές στο στόμα.

«Περνώντας από το ζαχαροπλαστείο μετά την δουλειά, μην ξεχάσεις να δώσεις προκαταβολή για την τούρτα που παρήγγειλα». Αυτό θα του στείλω σε λίγα λεπτά και θα αφήσω τα κενά πάλι εκτεθειμένα. Mind the gap και χρόνια μας πολλά προκαταβολικά.

Πηγή:www.themamagers.gr/