Αρχείο

All posts for the day 13 Ιουλίου 2016

Να ήταν πιο δυναμικός…

Published Ιουλίου 13, 2016 by sofiaathanasiadou

1432541131-db3a17f7bcac837ecc1fe2bc630a5473

Κώστας 4 χρονών

(Ο Κώστας και η μαμά του έχουν πάει σε ένα παιδικό πάρτυ. Ο Κώστας με το που μπήκανε πήγε πίσω από το πόδι της μαμάς του και κάθισε μαζί της στον καναπέ)

Χμμ μεγάλος χώρος, έχει πολλά παιδάκια. Πολλά παιχνίδια. Θέλω να τα δω όλα. Έχει φασαρία, δεν ξεχωρίζω εύκολα τι θέλω, τρέχουν και παίζουν όλα τα παιδάκια και δεν ξέρω ποιό παιχνίδι είναι ελεύθερο για να παίξω. Δεν ξέρω ποιό θέλω ακόμα. Ίσως το πυροσβεστικό, έχω και εγώ τέτοιο. Ίσως το ποδηλατάκι, να περιμένω λίγο να τελειώσει το παιδάκι. Πωπω αυτό φωνάζει πολύ και τρέχει, δεν μου αρέσει, μπορεί να μπερδευτώ ή να πέσω απάνω του, να το προσέχω. Από εκεί είναι η κουζίνα αν θέλω νερό, κι εκεί έχει φαγητό, θα φάω μετά. Τι να είναι άραγε στο χωλ; Που είναι το δωμάτιο του Αντωνάκη;

– Κωστάκη έλα αγόρι μου έχει τόσα παιχνίδια εδώ, έλα μην ντρέπεσαι, σε μένα κοντά θα κάθεσαι, ήρθαμε εδώ για να παίξεις, κοίτα τον Αντωνάκη που παίζει μπάλα, πήγαινε κι εσύ να παίξεις. Έλα πήγαινε, άντε



Χμμ η μαμά μου θέλει να πάω, νομίζει ότι ντρέπομαι και δεν της αρέσει που κάθομαι εδώ κοντά της, κάτι δεν της αρέσει. Πρέπει να κάνω κάτι μάλλον, κάτι την ενοχλεί που κάνω, δεν καταλαβαίνω τι κάνω και δεν της αρέσει.

– Μαμά σε λίγο θέλω να πάω
– Σε λίγο θα φύγουμε Κωστάκη, δεν θα κάτσουμε πολύ ώρα. Έλα πήγαινε αγορίνα μου κοίτα πόσα παιχνίδια, έλα μην κάθεσαι κοντά στη μαμά, μην φοβάσαι, πήγαινε

Φοβάμαι; Μα δεν φοβάμαι, θα έπρεπε να φοβάμαι; Τι να φοβάμαι;; Θέλω σε λίγο αλλά η μαμά θέλει τώρα, αυτό είναι μάλλον δεν της αρέσει που δεν πάω τώρα. Νομίζει ότι φοβάμαι που δεν πάω τώρα. Μα δεν θέλω τώρα ακόμα, αλλά δεν θέλω η μαμά μου να νομίζει ότι φοβάμαι, θα πάω αφού το θέλει η μαμά μου. Λες να πρέπει να φοβάμαι κάτι;; 

– Έτσι μπράβο αγόρι μου, άντε

Άρεσε στη μαμά μου. Κάτσε να δω ο Αντώνης παίζει ακόμα με το ποδηλατάκι; 
– Αντώνη να παίξω;
– Όσι
– Λίγο, θέλω
– Όοοοσιιι

Μάλλον είναι καινούριο το ποδήλατο, είναι δώρο και του αρέσει

– Αντωνααάκη δώσε λίγο το ποδήλατο σου στον Κώστα να κάνει και αυτός

– Οοοόσι

Η μαμά του είπε να το πάρω, δεν κατάλαβα, πάω να το πάρω

– ΟΟόσι! 

( Ο Αντώνης σπρώχνει τον Κώστα και πέφτει πίσω. Ο Κώστας σηκώνεται και φέυγει, πάει πάλι στη μαμά του)

Ο Αντώνης δεν ήθελε καθόλου να πάρω το ποδήλατο του. Δεν μου άρεσε που με έσπρωξε. Δεν θα παίξω με τον Αντώνη, πρέπει να τον προσέχω, σπρώχνει. Θα παίξω με την Μαρία, βλέπω είναι πιο ήσυχη, μου αρέσει.

– Είδες βρε παιδί μου, δεν διεκδικεί, έτσι απλά σηκώθηκε και έφυγε, δεν έμεινε εκεί να διεκδικήσει το ποδήλατο κι αυτός. Τον έσπρωξε και δεν έκανε τίποτα. Δεν ξέρω τι να κάνω να τον κάνω πιο δυναμικό. Έτσι κάθε φορά που τον σπρώχνουν δεν κάνει τίποτα, φεύγει.

Τι λέει η μαμά μου; Δεν της άρεσε που έφυγα; Κάτι ήθελε να κάνω, κάτι δεν της άρεσε. Κάτι δεν κάνω καλά. Δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω για να χαρεί η μαμά μου. Να πάω πάλι στον Αντώνη; Μα θέλω τη Μαρία. Θα πάω πάλι στον Αντώνη, μάλλον θέλει να παίξω με τον Αντώνη. Όλο θέλει να παίζω με τον Αντώνη, την κάνει χαρούμενη

Ωωω ο Αντώνης πηδάει ψηλά, πολύ ψηλά, πλάκα έχει, θα τον βλέπω, έχει πλάκα. Να δω την μαμά μου το βλέπει τι πλάκα έχει;

– Κοίτα τον απλά χαζεύει, δεν τολμάει και αυτός να πηδήξει, έτσι θέλει αλλά φοβάται, κι ενώ φοβάται όλο με τον Αντώνη είναι. Τον λυπάμαι τον καημένο, δεν ξέρει πως να το χειριστεί.

Χμμ η μαμά μου δεν είναι χαρούμενη, κάτι κάνω και δεν της αρέσει. Μα παίζω με τον Αντώνη, δεν τον βλέπει τι πλάκα έχει; Κάτι πρέπει να κάνω, θέλει να πηδήξω κι εγώ, θέλει να τον σταματήσω, θέλει να φύγω; Δεν ξέρω.

– Πήδα κι εσύ Κωστάκη, πήδα σαν τον Αντώνη μπορείς, έλα αγορίνα μου δοκίμασε κι εσύ

Μα δεν θέλω, θέλω να βλέπω τον Αντώνη, έχει πιο πλάκα. Αφού το θέλει η μαμά μου, θα πηδάω κι εγώ

( Ο Κώστας πηδάει και πέφτει και χτυπάει. Κλαίει)

Μα δεν ήθελα να πηδήξω, δεν μαρέσει να πηδάω, και τώρα η μαμά μου δεν θα είναι χαρούμενη, ήθελα απλά να βλέπω, πρέπει να πηδάω σαν τον Αντώνη να την κάνω χαρούμενη.

– Δεν μπορείς ματάκια μου να πηδήξεις ε; Και θέλεις κι εσύ ε; Έλα μη μου στεναχωριέσαι, θα μάθουμε να πηδάμε σαν τον Αντώνη, εσύ ξέρεις άλλα πράγματα καλύτερα, αλλά μπορείς κι εσύ, έλα να πηδήξουμε μαζί

Μπορώ, δεν θέλω να πηδάω, γιατί δεν μπορώ; Δεν μαρέσει να πηδάω, θέλω να πηδάω εκεί που ξέρω και όταν μου έρχεται, προτιμάω να περπατάω, γιατί η μαμά μου δεν θέλει να περπατάμε μαζί, ας πηδήξω

(Στο αυτοκίνητο…)

– Αγορίνα μου το καταλαβαίνω ότι κάποια πράγματα σου είναι δύσκολα, και ενώ θέλεις να παίζεις με τον Αντώνη νιώθεις ότι δεν είσαι δυνατός σαν κι αυτόν, αλλά εγώ πιστεύω σε σένα, είσαι δυνατός, και θα δεις θα τα καταφέρεις

 Δεν είμαι δυνατός λέει η μαμά. Και δεν της αρέσει, δεν είμαι σαν τον Αντώνη. Θα βλέπω τον Αντώνη να δω τι κάνει, θέλω να με αγαπάει η μαμά μου. Δεν ξέρω πως είναι να είσαι δυνατός σαν τον Αντώνη, δυνατός όπως θέλει η μαμά μου…

Πόσο πολύ παρεμβαίνουμε στο χαρακτήρα του παιδιού μας χωρίς να το καταλαβαίνουμε, πόσο πολύ η δική μας εικόνα για το τι θα θέλαμε να είναι, επεμβαίνει στη ζωή του και διαστρεβλώνει την εικόνα του. Ο Κώστας ήρεμα και ωραία μπήκε σε καινούριο χώρο και τον εξέταζε πριν νιώσει άνετα και σίγουρος για το τι θέλει να κάνει. Η μητέρα του λανθασμένα το εξέλαβε σαν ντροπή, φόβο, βάζοντας του ιδέες αλλά το πιο σημαντικό δίνοντας του το μήνυμα ότι δεν είναι ευχαριστημένη με τη συμπεριφορά του και ότι θα πρέπει να κάνει κάτι άλλο από αυτό που θέλει για να την κάνει να χαρεί. Συνέχεια η μαμά δίνει στο παιδί μηνύματα για το πως θα πρέπει να είναι για να ικανοποιηθεί η ίδια, όχι συνειδητά, από άγχος να είναι το παιδί της πιο δυναμικό, πιο κοινωνικό, να διεκδικεί. Ο Κώστας απλά χαζεύει τον Αντώνη να πηδάει, το μυαλό του πάει μέχρι εκεί, η μαμά του τον ποτίζει με ιδέες ανικανότητας, τον συγκρίνει με ένα παιδί με διαφορετικό χαρακτήρα και τον κάνει να νιώθει ανίκανο να την ικανοποιήσει αλλά και να μπει σε μια διαδικασία πάλι να κάνει κάτι που δεν θέλει. Σιγά σιγά ο Κώστας θα κοιτάει τη μαμά του να δει αν αυτό που κάνει την χαροποιεί και θα υιοθετήσει συμπεριφορές που ξέρει ότι κάνουν τη μαμά του χαρούμενη. Θα χάσει τον εαυτό του δηλαδή.Ας βγάλουμε από το μυαλό μας οποιαδήποτε εικόνα έχουμε για το παιδί μας και ας το δούμε για αυτό που είναι. Να νιώσει άνετα με τον εαυτό του να τον αγαπήσει και να τον βελτιώσει το ίδιο όπως θέλει αν θέλει στο ασφαλές δικό μας περιβάλλον


Εμπνευσμένο από το Οι φυλακές της παιδικής μας ηλικίας, Αλις Μιλλερ. – See more at:

Πηγή:toddlersthoughts.blogspot.gr

Γιατί τα Γαλλάκια δεν παχαίνουν;

Published Ιουλίου 13, 2016 by sofiaathanasiadou

gallakia1

Της Μαρίας Σκαμπαρδώνη

Μία μαμά _ βέρα Ελληνίδα _ τρέχει πανικόβλητη στην παραλία μ” ένα ταπεράκι γεμάτο μακαρόνια με κιμά στα χέρια και την φράση: “Φάε λίγο παιδάκι μου, όλο παίζεις!”. Λίγο αργότερα, η ίδια μαμά “κυνηγάει” το ίδιο τρίχρονο παιδάκι με μία μπανάνα στο χέρι και λίγο πιο μετά με ένα κρουασάν σοκολάτας. Και δυστυχώς, δεν είναι η μοναδική…

Σύμφωνα με το πόρισμα της τελευταίας έκθεσης του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ), η Ελλάδα είναι η πρώτη χώρα παγκοσμίως (!) σε παιδική παχυσαρκία” καθώς το 44% των αγοριών και το 38% των κοριτσιών σχολικής ηλικίας στην Ελλάδα είναι παχύσαρκα ή υπέρβαρα.

Την ίδια στιγμή, η Γαλλία έχει ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά παιδικής παχυσαρκίας στον ανεπτυγμένο κόσμο ενώ αποτελεί την μοναδική χώρα στην οποία τα ποσοστά της παιδικής παχυσαρκίας παρέμειναν σταθερά κατά την τελευταία δεκαετία την ώρα όπου σε άλλες χώρες τραβούσαν την ανιούσα. Τι είναι όμως αυτό που κρατά τα γαλλάκια αδύνατα; Σίγουρα όχι οι γνώσεις των γονιών τους επάνω σε θέματα διατροφής καθώς μία πρόσφατη έρευνα έδειξε ότι οι Γάλλοι γνωρίζουν ελάχιστα πράγματα αναφορικά με τα ευεργετήματα της καλής διατροφής.

Ωστόσο, όπως ισχυρίζονται ο Paul Rozin καθηγητής ψυχολογίας στο πανεπιστήμιο της Πενσυλβανία _ και ο Γάλλος συνάδελφός του Claude Fischler οι οποίοι συνεργάστηκαν σε μία σειρά διαπολιτισμικών ερευνών, “Οι Γάλλοι έχουν λιγότερο άγχος σε σχέση με τους υπόλοιπους λαούς απέναντι στο φαγητό κι αυτό είναι κάτι που τους κρατά αδύνατους. Οι Αμερικανοί για παράδειγμα τείνουν να συνδέουν τα τρόφιμα με την υγεία κι όχι με την ευχαρίστηση και ανησυχούν για το φαγητό σε μεγαλύτερο βαθμό από κάθε άλλο έθνος. Αν βάλεις μπροστά σε έναν Αμερικανό ένα κέικ σοκολάτας το πρώτο πράγμα που θα σου πει είναι ‘’ενοχή’’ και ‘’θερμίδες’’ ενώ οι Γάλλοι θα σου απαντήσουν ‘’γιορτή’’ και ‘’απόλαυση’’.»

“Γιορτή” και “απόλαυση” χαρακτηρίζουν επίσης και τα μικρά παιδιά την σχέση τους με το φαγητό, καθώς έτσι είναι μαθημένα. Τα Γαλλάκια τρώνε πολλές φορές μέσα στην ημέρα και μάλιστα το ίδιο φαγητό με τους ενήλικες ενώ διδάσκονται από πολύ μικρή ηλικία να αγαπούν τα ραπανάκια, το τριμμένο καρότο, τα φρέσκα ψάρια και το… ροκφόρ!

Αυστηροί κανονισμοί από το Γαλλικό Υπουργείο Παιδείας ορίζουν ότι τηγανητό φαγητό επιτρέπεται να σερβίρεται μόνο μία φορά το μήνα, γλυκά μία φορά την εβδομάδα, τα παιδιά θα πίνουν μόνο νερό στο μεσημεριανό ενώ η κατανάλωση τυριών, γιαουρτιών και φρούτων είναι απεριόριστη. Κέτσαπ επιτρέπεται να καταναλώνουν το πολύ μία φορά την εβδομάδα και μόνο με τα τρόφιμα στα οποία χρησιμοποιείται ως καρύκευμα, όπως λόγου χάρη η μπριζόλα. Τα μηχανήματα αυτόματης πώλησης τροφίμων απαγορεύονται ρητά και κατηγορηματικά σε όλα τα σχολεία της χώρας κάτι που σημαίνει ότι τα παιδιά δεν καταναλώνουν επεξεργασμένα τρόφιμα και ‘’fast food’’. Η άποψη των Γάλλων διατροφολόγων είναι ότι τα παιδιά πρέπει να μαθαίνουν να εκτιμούν όλα τα είδη των φαγητών, χωρίς να στερούνται απολύτως τίποτα. Οι Γάλλοι εκπαιδευτικοί και γονείς πρεσβεύουν ότι μπορούμε να διδάξουμε στα παιδιά πώς να τρώνε, ακριβώς όπως διδάσκονται πως να διαβάζουν. Οι σωστές διατροφικές συνήθειες αποτελούν μία σημαντική δεξιότητα που αποκτάται στην παιδική ηλικία. Έτσι έχουν αναπτύξει διάφορες τεχνικές μέσω των οποίων διδάσκουν στα παιδιά τους να τρώνε σωστά.

Η Karen Le Billon, καθηγήτρια Πανεπιστημίου και ειδική σε θέματα παιδικής διατροφής

συνόψισε όλα τα παραπάνω στο βιβλίο της που φέρει τον τίτλο ‘’Τα παιδιά στη Γαλλία τρώνε τα πάντα’’, το οποίο γνωρίζει τεράστια επιτυχία σε ολόκληρο τον κόσμο. Στο εν λόγω βιβλίο, η κυρία Le Billon σημειώνει μεταξύ άλλων ότι τα γαλλάκια δεν τσιμπολογούν ποτέ (!) ενώ τρώνε απαραιτήτως τρία γεύματα την ημέρα και ένα σνακ κάθε απόγευμα. Πέρα από τους γονείς, η γαλλική πολιτεία συμβάλει επίσης στην διατήρηση του σωστού βάρους των παιδιών της καθώς σε όλες τις διαφημίσεις των παχυντικών σνακς υπάρχουν αυστηρές προειδοποιήσεις για την υγεία τους, όπως ακριβώς συμβαίνει με τα πακέτα των τσιγάρων! Η συγγραφέας επισημαίνει επίσης ότι ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες για την διατήρηση του ιδανικού βάρους των παιδιών είναι ο τρόπος με τον οποίο μαθαίνουν να τρώνε. Για παράδειγμα, οι Γάλλοι γονείς δεν λένε ποτέ στα παιδιά τους “θέλεις λίγο ακόμη φαγητό;” αλλά “πεινάς ακόμα;” περνώντας τους εμμέσως πλην σαφώς το μήνυμα πως όταν χορταίνουμε πρέπει να σταματάμε!

Πηγή: www.babyads.gr

Πρέπει τα παιδιά να διαβάζουν σχολικά μαθήματα το καλοκαίρι;

Published Ιουλίου 13, 2016 by sofiaathanasiadou

paidi-diavazei-vivlio-500x300

Μελέτη το καλοκαίρι; Μα τι διακοπές είναι άραγε αυτές που απαιτούν διάβασμα; Η Denise Pope Cooper λέκτορας του Πανεπιστημίου Stanford στο τμήμα εκπαίδευσης αναλύει κι αιτιολογεί αν και κατά πόσο ωφελεί ένα παιδί η μελέτη σχολικών μαθημάτων μέσα στο καλοκαίρι.

Μελέτη το καλοκαίρι; Μα τι διακοπές είναι άραγε αυτές που απαιτούν διάβασμα; Η Denise Pope Cooper λέκτορας του Πανεπιστημίου Stanford στο τμήμα εκπαίδευσης αναλύει κι αιτιολογεί αν και κατά πόσο ωφελεί ένα παιδί η μελέτη σχολικών μαθημάτων μέσα στο καλοκαίρι.

Ο Harris Cooper, πρόεδρος του τμήματος Ψυχολογίας και Νευροεπιστημών του Πανεπιστημίου Duke, επισημαίνει ότι παρ’ όλο που δεν υπάρχουν επίσημες έρευνες και στατιστικά νούμερα για το πόσες ώρες μελετάνε τα παιδιά κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών διακοπών, παρατηρεί μια αύξηση των ωρών μελέτης τα δύο τελευταία χρόνια.

Τι λένε οι δάσκαλοι και οι καθηγητές….

Συχνά οι εκπαιδευτικοί συμβουλεύουν τους γονείς: «Το καλοκαίρι τα παιδιά πρέπει να κάνουν επανάληψη την ύλη της τάξης τους… μία ωρίτσα διάβασμα την ημέρα…. όχι παραπάνω και θα δείτε μεγάλη διαφορά στην επίδοσή τους του χρόνου».

Στον αντίποδα υπάρχουν εκπαιδευτικοί που υποστηρίζουν ότι «η καλοκαιρινή μελέτη δεν συγκρίνεται με την μελέτη κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς. Η καλοκαιρινή μελέτη είναι μία πλήρης απασχόληση και αυτό δεν πρέπει κανένας γονέας να το ξεχνάει. Τα παιδιά πρέπει να χαλαρώνουν και να αποτοξινώνονται από μία σχολική χρονιά που συνήθως είναι εντατική και διόλου ευχάριστη»

kid-reading-995002_790730897611103_1619945644_n_4

Τι λένε οι γονείς.

Διακοπές μετά μελέτης… Η άποψη ότι στις διακοπές τα παιδιά πρέπει να μελετούν βρίσκει αρκετούς υποστηρικτές στις μέρες μας. Ιδιαίτερα όταν τα παιδιά μεταβαίνουν από μία εκπαιδευτική βαθμίδα σε μία άλλη (π.χ από το νηπιαγωγείο στο Δημοτικό, από το Δημοτικό στο Γυμνάσιο, από το Γυμνάσιο στο Λύκειο).

Διακοπές άνευ μελέτης… Από την άλλη υπάρχουν γονείς που πρεσβεύουν ότι τα παιδιά μας έχουν ανάγκη από ένα καλοκαίρι παλιομοδίτικο, χωρίς καθόλου εγκεφαλική κούραση αλλά με πολύ σωματική κίνηση, έτσι ακριβώς όπως το ζούσαμε εμείς. Γονείς που ισχυρίζονται ότι η καλοκαιρινή μελέτη δεν είναι τίποτε περισσότερο από ανιαρή δουλειά που εξουθενώνει τα παιδιά μας, αφού τους στερεί τον αυθορμητισμό, την ανεμελιά και τη φρεσκάδα που συμβολίζει το καλοκαίρι …

Η Denise Pope Cooper λέκτορας του Πανεπιστημίου Stanford στο τμήμα εκπαίδευσης αναρωτιέται: «Ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι τα παιδιά εξασκούν το μυαλό τους κατά τη διάρκεια των διακοπών, τι πραγματικά διατηρούν στην μνήμη τους επιστρέφοντας το Φθινόπωρο;».

Και απαντάει σε αυτούς τους γονείς που θεωρούν ότι τρεις μήνες απραξίας και αποχής από τα μαθήματα είναι ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα για τα παιδιά τους, λέγοντας το εξής απλό: «….δεν είμαι σίγουρη ότι οι φωτοτυπίες και τα καλοκαιρινά βιβλία βοηθούν» Γιατί; Γιατί κατά τη γνώμη της για να διατηρηθεί η νέα γνώση στο μυαλό ενός παιδιού και να εμπεδωθεί, είναι απαραίτητο ο μαθητής να συμμετέχει ενεργά στη διαδικασία της μάθηση ποκιλοτρόπως: γνωστικά, συμπεριφοριστικά κ.τ.λ. και φυσικά πρέπει να υπάρχει κι ένα εσωτερικό κίνητρο για να γίνει αβίαστα αυτή η διαδικασία. Και κάτι ακόμη. Χρειάζεται απαραιτήτως και την εμπλοκή του δασκάλου αλλά και των συμμαθητών… ακόμη και την αξιολόγηση που οικοδομεί αυτό που ονομάζουμε μάθηση.  Το να φορτωθεί ένα παιδί κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού με έναν όγκο συστηματικής δουλειάς, δεν είναι τόσο απλό όσο ακούγεται, γιατί κάτι τέτοιο απαιτεί την εμπλοκή και του γονέα, έστω με τη μορφή του συντονισμού, αφού το παιδί δεν μπορεί από μόνο του. Κάτι τέτοιο είναι καλώς ή κακώς ένα έξτρα βάρος για τους γονείς.

Αλήθεια ας θυμηθούμε για λίγο τα νιάτα μας… είχαμε  εμείς ποτέ διαβάσει στις διακοπές; Μα τι σόι διακοπές είναι άραγε αυτές που απαιτούν διάβασμα; Οι καλοκαιρινές διακοπές συμβόλιζαν το ανέμελο παιχνίδι, την «τεμπελιά», την καλώς νοούμενη βαριεστιμάρα, τις οικογενειακές στιγμές, χωρίς βαθμούς, χωρίς διορθώσεις, χωρίς σχόλια τύπου «προσπάθησε περισσότερα» …άντε το πολύ διάβασμα στην παραλία, ξεφύλλισμα περιοδικών με πολύ πολύ παγωτό.

_________________

Πηγή:  leximathia.grsummerlearning.org , greatschools.org

by Αντικλείδι , http://antikleidi.com