Αρχείο

All posts for the day 8 Ιουλίου 2016

Αν δεν λερωθείς μη γυρίσεις σπίτι

Published Ιουλίου 8, 2016 by sofiaathanasiadou

Laughing little girl on swing in summer park

by

Κάθε καλοκαίρι πηγαίνουμε στο νησί. Εγώ και η μικρή μου κόρη. Για 15 μέρες που φαντάζουν μήνες ολόκληροι γιατί εκεί δεν τρέχεις πια να προλάβεις τίποτα. Το μυαλό και το κορμί σκορπάνε σε καθημερινές μικρές απολαύσεις, βουτιές, ξυπόλητα πόδια, βαρκάδες, δροσερά αεράκια και όλα αυτά που σημαίνουν καλοκαίρι.

Κάθε χρόνο ανοίγουμε την ετοιμόρροπη ξύλινη πόρτα του μικρού μας σπιτιού στο νησί και με το που αντικρίζουμε την αυλή με την κληματαριά ημερεύουμε μέσα μας. Εγώ παρατάω τις βαλίτσες στο πλακόστρωτο και πάω να φτιάξω έναν καφέ, και εκείνη λέει φεύγω, πάω να βρω τα παιδιά να τους πω ότι ήρθα.

Ξεχύνεται στα στενά και ξέρω ότι θα την ξαναδώ μετά από ώρες. Αυτή την αλάνα των παιδικών μου χρόνων την βρίσκει και εκείνη εδώ μόνο για 15 μέρες. Δεν ξέρω αν είναι αρκετές. Αλλά και 55 μέρες να ήταν και 105, ποτέ δεν είναι αρκετές για τέτοια ζωή. Τις πρώτες μέρες δεν μαζεύεται με τίποτα, προσπαθεί να ξεράσει όλη την πόλη από μέσα της αν γίνεται, να πετάξει το καυσαέριο από τους πόρους του σώματός της και να ξεχάσει όλα τα φοβεριστικά που της έχω πει για την ασφάλειά της για περίεργα αυτοκίνητα και αγνώστους που θα της πιάσουν την κουβέντα. Εδώ δεν υπάρχουν τέρατα, μόνο γείτονες που τους ξέρουμε με τα μικρά τους ονόματα, και φιλόξενα δρομάκια με πεζούλες, βουκαμβίλιες, εξημερωμένα αδέσποτα, γιαγιάδες ξεχασμένες σε πεζούλια και παιδιά, μελίσσι πραγματικό, που σαν κι εκείνη, παλεύουν να προλάβουν να παίξουν με την ψυχή τους, χωρίς πρόγραμμα, χωρίς ρολόι, χωρίς «πρέπει» και «μη». Να παίξουν σαν να μην υπάρχει αύριο.

Βάζω τον καφέ και από το στενό εισβάλλουν λατρεμένοι ήχοι «φτου ξελευτερίαααααααα», «σε είδα, σε είδααααααα πίσω από τα ξύλααααα», τρεχαλητά, γέλια, μια μπάλα που χτυπάει σε ένα παντζούρι και μετά κυλάει στο δρόμο και μετά ξανασκάει κάτω και πάλι γέλια και τρεχαλητά και όλο αυτό δεν έχει τέλος. Σε δυό ώρες περίπου θα μπει στο σπίτι τρέχοντας, με πρόσωπο αναψοκοκκνισμένο από τη λύσσα του παιχνιδιού, ιδρώτα να τρέχει ποτάμι στους κροτάφους της, και με την πρώτη βρώμα της ημέρας στα ρούχα της. Θα πιει νερό βιαστικά, «σιγά παιδί μου θα πνιγεις», θα της πω», θα κάνει ένα «αχχχχχ» ξεδιψάσματος και χωρίς να μου μιλήσει θα ξεχυθεί πάλι στο δρόμο γιατί ο χρόνος μετράει από τώρα και περνάει σαν αέρας. Η ώρα θα περάσει, θα βγω στην πόρτα να δω τι γίνεται, να την φωνάξω να φάει κάτι, βάζω μια φωνή «δεν πεινάωωωωωωωωωω» ακούω μια απάντηση λαχανιασμένη πάνω σε ένα δέντρο, θα ξαναμπώ μέσα δήθεν τσαντισμένη, αλλά μέσα μου θα γελάω δυνατά.

Θα έρθει το βράδυ και θα γυρίσει το πιο ευτυχισμένο κουρέλι του πλανήτη, με γδαρμένα πόδια, μελανιασμένα χέρια που θα μου τα δείξει ένα ένα, σαν παράσημα και θα ονοματίσει που και πώς τα απόκτησε με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες. Θα κάνει ένα ντους σε ημιλιπόθυμη κατάσταση από την κούραση και θα πέσει στο κρεβάτι. Πριν κλείσει τα μάτια της θα μου πει, αυτά που μου λέει κάθε χρόνο «γιατί δεν μένουμε εδώ για πάντα», «εδώ δεν με μαλώνεις όπως στην Αθήνα», «είσαι πιο χαρούμενη κι εσύ εδώ, σε βλέπω», «και πιο καλή» και «δεν σε νοιάζει όταν λερώνομαι εδώ ε». «Μπα, καθόλου» της λέω. «Γιατί;», «γιατί έτσι φαίνεται ότι πέρασες καλά». «Ε τότε αύριο θα λερωθώ περισσότερο», λέει γελώντας. «Ναι, αν δεν λερωθείς, μην τολμήσεις να γυρίσεις σπίτι» της λέω δήθεν αυστηρά και κάπως έτσι κοιμάται.

Και κάπως έτσι περνάνε 15 μέρες. Όπως θα έπρεπε να περνάνε 365.

Πηγή:www.themamagers.gr

Advertisements

Εγώ, είμαι η μαμά σας! Όχι η υπηρέτρια σας!

Published Ιουλίου 8, 2016 by sofiaathanasiadou

 

1JP-MESSY1-superJumbo

Επιμέλεια: Ήρα Ανδρέου

Αγαπημένα μου παιδιά…

Ξέρω ότι σήμερα το πρωί, όταν αποφάσισα να τακτοποιήσω τα δωμάτιά σας, βγήκα εκτός εαυτού. Το θέμα είναι πως όταν σας ρώτησα _ ενώ μιλούσατε στο τηλέφωνο _ εάν έχετε μαζέψει το δωμάτιό σας, εσείς μου απαντήσατε κάτι σαν “ναι”. Όταν μπήκα στα δωμάτιά σας και αντίκρισα το χάος, το παραδέχομαι ότι έκανα σαν τρελή, αλλά όχι! Αυτό δεν είναι ένα απολογητικό γράμμα αλλά μία επιστολή με τίτλο: “Πως θα γίνονται τα πράγματα από δω και στο εξής”, γιαυτό ακούστε με προσεκτικά!

Παιδιά, εγώ είμαι η μητέρα σας ή αλλιώς η βασίλισσα της οικογενειακής μας κυψέλης. Δεν είμαι η υπηρέτρια σας, ούτε ο μπάτλερ σας, ούτε το καταραμένο χαλάκι της πόρτας που σκουπίζετε τα παπούτσια σας! Είστε αρκετά μεγάλοι για να το γνωρίζετε καλά. Μου προκαλεί πονοκέφαλο και μόνο η σκέψη του πόσες φορές σας έχω πει να καθαρίζετε και να τακτοποιείτε τα δωμάτιά σας. Τελείωσα! Από δω και στο εξής θα ακολουθείτε το πρόσταγμα μου!

Θα αναρωτιέστε φυσικά γιατί εκνευρίστηκα τόσο πολύ επειδή κάποια πράγματα δεν ήταν απλώς στην θέση τους. Επιτρέψτε μου να σας εξηγήσω: Είναι επειδή γονάτισα κάτω από τα κρεβάτια σας και μάζεψα μία ντουζίνα βρώμικες κάλτσες κι άλλα τόσα βρώμικα εσώρουχα. Αντίκρισα πράγματα που μια μητέρα δεν θα έπρεπε να βλέπει. Πράγματα που μου έφεραν εμετό όπως το ότι χρησιμοποιείτε τις κουρτίνες για… χαρτομάντιλα!

Μετά από αυτό, σκόνταψα σε ένα, δύο, τρία, τέσσερα ζευγάρια παπούτσια που είχατε πετάξει ακριβώς στην μέση του δωματίου. Αφού μάζεψα τις κάλτσες, τα εσώρουχα, τις μπλούζες, τις φούστες και τα παντελόνια σας και πήγα να τα βάλω στο πλυντήριο, γλίστρησα σε μία λίμνη από… κάτουρα τα οποία δεν έχετε ακόμη μάθει πως τα κάνουμε μέσα κι όχι έξω από την τουαλέτα! Κουράστηκα με τις δικαιολογίες σας. Τελείωσα με τις υπενθυμίσεις. Κι αν ξαναδώ περιτυλίγματα καραμέλας κάτω από κρεβάτια, τραπέζια και καναπέδες, σας το λέω να το ξέρετε, θα τρελαθώ ξανά! Και θα ξαναουρλιάξω πως δεν είναι δική μου δουλειά να τακτοποιώ τα δικά σας πράγματα και να καθαρίζω τα σκουπίδια σας!

Την επόμενη φορά που θα ξαναντικρύσω αυτό το χάος, θα ρίξω την αγαπημένη σας μπλούζα και το λατρεμένο σας παντελόνι σε μια σακούλα και θα τα χαρίσω σε παιδάκια που τα” χουν ανάγκη. Σε μια άλλη σακούλα θα ρίξω όσα παιχνίδια αρνείστε να μαζέψετε και θα τα πάω επίσης σε παιδάκια που τα θέλουν ή απλώς στα σκουπίδια. Και παρότι είστε πλέον μεγάλα παιδιά, θα κλειδώσω την τουαλέτα και θα σας επιτρέπω να κάνετε την ανάγκη σας σε… γκιογκιό όπως ακριβώς τα μωρά. Κι αν συνεχίσετε να πετάτε χαρτιά από σοκολάτες, μπισκότα και καραμέλες όπου σας κατέβει, την επόμενη φορά που θα ζητήσετε κάτι από αυτά, απλώς δεν θα υπάρχει!

Δεν σας ζητάω πολλά. Όλα τα παραπάνω δεν συμβαίνουν επειδή το ξεχάσατε ή επειδή δεν τα γνωρίζετε. Συμβαίνουν απλώς επειδή θεωρείτε την μαμά σας υπηρέτρια κι επειδή είστε τεμπέληδες! Η μαμά, ωστόσο, δεν είναι ούτε υπηρέτρια αλλά ούτε αγαπάει τους τεμπέληδες. Έγινα κατανοητή; Τέλεια! Τώρα πηγαίνετε να μαζέψετε το δωμάτιό σας!

Με αγάπη!

Η μαμά.

Πηγή: www.babyads.gr