Αρχείο

All posts for the month Ιουνίου 2016

Alice Miller: «Το μίσος για τον εαυτό και η ανεκπλήρωτη αγάπη»

Published 16 Ιουνίου, 2016 by sofiaathanasiadou

061fe6e2071296fa90e0b6bc648f2508_L

Η ψυχολόγος Alice Miller (1923-2010) έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στη σύνδεση μεταξύ της σωματικής τιμωρίας και της καταστροφικής της επίδρασης στα παιδιά.

Έγραψε 13 βιβλία, που έχουν μεταφραστεί σε τριάντα γλώσσες και αξίζει να διαβαστούν.

Σύμφωνα με την Alice Miller, σε όλο τον κόσμο η βία έχει τις ρίζες της στο γεγονός ότι τα παιδιά έχουν κακοποιηθεί  ιδιαίτερα κατά τα πρώτα χρόνια της ζωής τους, όταν το μυαλό τους δεν ήταν δομημένο και το αποτέλεσμα είναι καταστροφικό, αλλά  δύσκολα αντιληπτό από την κοινωνία.

Αναρωτώμενη για τις αιτίες του μίσους βρήκε την απάντηση μόνο όταν διερεύνησε διεξοδικά τις παιδικές ηλικίες δικτατόρων και κατά συρροήν δολοφόνων οι οποίοι  στην παιδική τους ηλικία εκτέθηκαν σε  φρικτά βιώματα, τα οποία αρνήθηκαν.

Οι ταπεινώσεις, οι ξυλοδαρμοί, τα χαστούκια, η σεξουαλική παρενόχληση, η παραμέληση, κλπ θεωρούνται όλες  μορφές κακομεταχείρισης, γιατί τραυματίζουν την ακεραιότητα και την αξιοπρέπεια του παιδιού, ακόμη και αν οι συνέπειές τους δεν είναι ορατές αμέσως.

Ωστόσο, ως ενήλικες, τα περισσότερα κακοποιημένα παιδιά ή θα υποφέρουν, ή θα γίνουν δήμιοι.

Αυτή η δυναμική της βίας μπορεί να εξελιχτεί ώστε ενήλικες, μία φορά κακοποιημένα παιδιά,  να χτυπάνε τα δικά τους παιδιά και συχνά  να αισθάνονται ευγνώμονες προς τους γονείς τους, οι οποίοι τους κακομεταχειρίστηκαν όταν ήταν μικρά και ανυπεράσπιστα.

Η άρνηση της κακοποίησης, κατά την συγγραφέα, οδηγεί σε πράξεις εκδίκησης. Αυτός είναι ο λόγος που οι γονείς συνεχίζουν να παράγουν έντονο πόνο.

Ένα παιδί που έχει υποστεί σωματική τιμωρία και ταπείνωση στο όνομα της ανατροφής αφομοιώνει από πολύ μικρό τη γλώσσα της βίας και της υποκρισίας και την κατανοεί ως το μοναδικό αποτελεσματικό μέσο επικοινωνίας.

Διασαφηνίζει με βάση τα παραδείγματα του Χίτλερ, του Στάλιν, του Νίτσε, του Πικάσο, Ντοστογιέφσκι,  Τσέχωφ, Κάφκα, του Σίλερ, Ρεμπώ,  Προυστ ή του Τζόυς πώς μπορεί να επιδράσει η παιδική κακοποίηση στην κοινωνία.

Σε όλες τις περιπτώσεις, η ψυχολόγος σημειώνει ότι βρήκε επιπτώσεις του μίσους απέναντι σε έναν τουλάχιστον γονιό – μίσος, που παρέμενε ασυνείδητο, όχι μόνο επειδή απαγορευόταν αυστηρά να μισείς τον γονιό σου, αλλά και επειδή για ένα παιδί ήταν θέμα επιβίωσης να διατηρήσει την ψευδαίσθηση ότι έχει έναν καλό γονιό.

Μόνο με τη μετάθεση σε ένα υποκατάστατο του γονιού πρόσωπο, γινόταν επιτρεπτό το μίσος αυτό και μπορούσε να εκδηλωθεί.

Ωστόσο ανάμεσα στα παιδιά που έχουν υποστεί σωματική τιμωρία στο παρελθόν υπάρχουν και εκείνα που ήδη στην παιδική τους ηλικία ή στην μετέπειτα ζωή τους δεν συνάντησαν μόνο πρόσωπα που τους βοήθησαν, δίχως να το συνειδητοποιούν, αλλά και «ενήμερους μάρτυρες», ανθρώπους δηλαδή που εν γνώσει τους τα συνέδραμαν να αναγνωρίσουν το άδικο που βίωσαν και να εκφράσουν τη θλίψη τους για αυτό που τους είχε συμβεί.

Αυτά τα παιδιά δεν εξελίχτηκαν φυσικά σε βίαιες εγκληματικές προσωπικότητες. Ήταν σε θέση να νιώσουν συναισθήματα και να δράσουν συνειδητά.

Τι είναι αλήθεια το μίσος; Για τη συγγραφέα είναι μια πιθανή συνέπεια της οργής και της απόγνωσης του παιδιού, το οποίο παραμελήθηκε ήδη κατά το προγλωσσικό στάδιο.

Όσο ο θυμός απέναντι σε έναν γονιό παραμένει ασυνείδητος και απωθημένος δεν μπορεί να σβήσει. Μπορεί μόνο να μετατεθεί σε αποδιοπομπαίους τράγους, στα ίδια τα παιδιά αυτού που τον νιώθει ή σε υποτιθέμενους εχθρούς.

Καμουφλαρισμένος ως ιδεολογία, ο θυμός που έχει μετεξελιχθεί σε μίσος είναι ιδιαίτερα επικίνδυνος, γιατί είναι ανίκητος και υπερβαίνει κάθε ηθική επιταγή. Όποιος παρατηρήσει με ενσυναίσθηση το κλάμα ενός απελπισμένου βρέφους θα εκπλαγεί, γράφει, από την ένταση αυτών των συναισθημάτων.

«Ένα ζώο αντιδρά στην επίθεση είτε με φυγή, είτε με πάλη. Αμφότεροι οι τρόποι αυτοί είναι αδύνατοι για ένα νήπιο το οποίο το βασανίζουν οι πιο κοντινοί του συγγενείς.  Έτσι, η φυσική αντίδραση αναστέλλεται, για δεκαετίες ολόκληρες μερικές φορές, ώσπου να εκδηλωθεί απέναντι σε κάποιον πιο αδύναμο. Τότε τα καταπιεσμένα συναισθήματα ξεσπούν με τρόπο αδίστακτο κατά των μειονοτήτων. Αυτό ονομάζεται ξενοφοβία, και τα θύματα ποικίλλουν από τόπο σε τόπο. Μόνο οι λόγοι αυτού του μίσους είναι παντού οι ίδιοι.

[…]

Σκοτώνουν και βασανίζουν ξένους ανθρώπους, που δεν τους έχουν κάνει τίποτε κακό, κι ύστερα ωραιοποιούν τις φρικαλεότητές τους με υποτιθέμενες θρησκευτικές ή πολιτικές ιδέες. Φυσικά, δεν έχουν ιδέα πως πάνω σε αυτούς τους ανθρώπους εκδικούνται για την τρομοκρατία που γνώρισαν οι ίδιοι στην πρώιμη παιδική τους ηλικία.»

Πώς είναι δυνατόν άνδρες και γυναίκες που έχαιραν μιας γενικής εκτίμησης να συμπεριφέρθηκαν σαν τέρατα; Κατά την άποψή της, η αιτία βρίσκεται σαφέστατα στον καταστροφικό τρόπο ανατροφής των μικρών παιδιών, ο οποίος ήταν ευρύτατα διαδεδομένος στα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ού αιώνα στη Γερμανία και τον οποίο χαρακτηρίζει ως κακοποίηση νηπίων. Και σε άλλες χώρες κακοποιούνταν και εξακολουθούν μέχρι σήμερα ακόμη να κακοποιούνται παιδιά με το πρόσχημα της ανατροφής –όμως ούτε κατά διάνοια με τον συστηματικό τρόπο και την επιμέλεια που ήταν τόσο χαρακτηριστική για τη μαύρη παιδαγωγική στη Γερμανία.

Στις δύο γενιές που προηγήθηκαν της ανόδου του Χίτλερ στην εξουσία, οι μέθοδοι αυτές τελειοποιήθηκαν. Ώσπου στο τέλος ο Χίτλερ έλαβε αυτό που χρειαζόταν.

Σύμφωνα με τα δικά του λόγια αυτό εκφράστηκε ως εξής: «Η παιδαγωγική μου είναι σκληρή. Η αδυναμία πρέπει να κοπεί από τη ρίζα. Στα εκπαιδευτήριά μου θα γαλουχηθεί μια νεολαία, που μπροστά της ο κόσμος θα τρομάζει. Μια βίαιη, κυρίαρχη, ατρόμητη, φοβερή νεολαία θέλω. Η νεότητα πρέπει να έχει όλα αυτά τα γνωρίσματα. Πρέπει να υπομένει πόνους. Τίποτε το αδύναμο και τρυφερό δεν πρέπει να βρίσκεται εντός της. Το ελεύθερο, υπέροχο αρπακτικό ζώο πρέπει να αστράφτει και πάλι στο βλέμμα της».

Αυτό το παιδαγωγικό πρόγραμμα εξολόθρευσης του ζωντανού στοιχείου προηγήθηκε των σχεδίων εξολόθρευσης ενός λαού. Ήταν, με άλλα λόγια, η προϋπόθεση της επιτυχίας.

Μελέτες σε εγκαταλελειμμένα και κακοποιημένα σοβαρά παιδιά από τη Ρουμανία αποκάλυψαν εντυπωσιακές βλάβες σε ορισμένες περιοχές του εγκεφάλου. Η νευροβιολογική έρευνα καθιστά πιο εύκολο για μας να κατανοήσουμε τον τρόπο των ναζί, όπως ο Άιχμαν, ο Χίμλερ και άλλοι λειτούργησαν. Η αυστηρή εκπαίδευση υπακοής που υποβλήθηκαν σε πρόωρη παιδική ηλικία οδήγησε σε ανεπαρκή ανάπτυξη των ανθρώπινων ικανοτήτων, όπως η συμπόνια και ο οίκτος για τα βάσανα των άλλων.

Η Μίλερ δεν δέχεται την γενετική θεωρία της τρέλας. Ερμήνευσε την ψύχωση του Νίτσε ως αποτέλεσμα του πρωσικού τρόπου ανατροφής των παιδιών. Ο Ντοστογιέφσκι, για παράδειγμα, είχε έναν βίαιο πατέρα, αλλά μια στοργική μητέρα. Εκείνη δεν ήταν αρκετά ισχυρή για να τον προστατεύσει από τον πατέρα του, αλλά, γράφει ότι  του έδωσε μια ισχυρή αντίληψη της αγάπης, χωρίς την οποία τα μυθιστορήματά του θα ήταν αδιανόητα.

Αποφεύγοντας την αναζήτηση της αλήθειας, λέει η ψυχολόγος, δεν διασώζουμε την αγάπη -ούτε καν την αγάπη για τους γονείς μας. Η πράξη της συγχώρεσης δεν μας βοηθάει, όσο συγκαλύπτει αυτά που συνέβησαν. Γιατί η αγάπη και η αυταπάτη αλληλοαποκλείονται. Από την αναλήθεια, την άρνηση της οδύνης στο προσωπικό μας παρελθόν, γεννιέται το μίσος που μεταβιβάζεται σε αθώους. Αποτελεί μια προσκόλληση στην αυταπάτη και στο αδιέξοδο. Η πραγματική αγάπη αντέχει την αλήθεια.

Στο έργο της Το Δράμα του προικισμένου παιδιού, η Alice Miller επίσης θεωρεί ότι πολλοί άνθρωποι αναγκάστηκαν, όταν ήταν παιδιά, να μάθουν να κρύβουν πολύ επιδέξια τα συναισθήματα, τις επιθυμίες και τις ανάγκες τους προκειμένου να ικανοποιήσουν τις προσδοκίες των γονέων τους και να κερδίσουν την «αγάπη» τους.

Ως ενήλικες μπορεί να κυνηγούν την επιτυχία, έχουν όμως ταυτόχρονα μια υποβόσκουσα αίσθηση ότι δεν αξίζουν τίποτα. Χωρίς ποτέ να τους έχει επιτραπεί να εκφράσουν τα πραγματικά τους συναισθήματα, και έχοντας χάσει την επαφή με τον αληθινό τους εαυτό, εκδραματίζουν τα καταπιεσμένα συναισθήματά τους με επεισόδια κατάθλιψης ή καταναγκαστικής συμπεριφοράς, ή ακόμα και με ιδέες μεγαλείου.

Στη συνέχεια, με τη σειρά τους, μεταφέρουν αυτή τη κληρονομιά της καταπίεσης στα δικά τους παιδιά. Πρόκειται για την «δηλητηριώδη» παιδαγωγική (το κάνω για το καλό σου) που καταστρέφει ζωές.

Στα κείμενά της, η Miller κατηγόρησε τους ψυχολογικά βίαιους γονείς για την πλειοψηφία των νευρώσεων και ψυχώσεων. Υποστήριξε ότι όλες οι περιπτώσεις των ψυχικών ασθενειών προκαλούνται από την καταπίεση της οργής και του πόνου, ως αποτέλεσμα των υποσυνείδητων παιδικών τραυμάτων που δεν επιλύθηκαν συναισθηματικά.

Οι άνθρωποι δεν προτιμούν να ξέρουν για τη δική τους θυματοποίηση κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας γιατί προκαλεί αφόρητο πόνο. Η μετατόπιση κατευθύνει ασυνείδητα το ανεπίλυτο τραύμα ενάντια σε άλλους (πόλεμος, τρομοκρατία, εγκληματικότητα) στον εαυτό του (διατροφικές διαταραχές, εθισμό στα ναρκωτικά, κατάθλιψη) και στους απογόνους.

Επιβεβαίωσε αυτό που τόσο πολλοί θεώρησαν ότι δεν είναι αληθινό: ότι τα προβλήματά τους δεν ήταν έμφυτα αλλά είχαν πραγματικές αιτίες, και ως εκ τούτου  πραγματικές λύσεις. Ενθαρρύνει έτσι τους γονείς να προσπαθήσουν να θεραπεύσουν τις συγκρούσεις τους και να γίνουν καλύτεροι γονείς. Οι άνθρωποι των οποίων η ακεραιότητα δεν έχει υποστεί ζημιά κατά την παιδική ηλικία, οι οποίοι έχουν προστασία,  σεβασμό, και αντιμετωπίζονται με ειλικρίνεια από τους γονείς τους, θα είναι – τόσο στα νιάτα τους και στην ενήλικη ζωή – ευφυείς συναισθηματικά.

Θα πάρουν  ευχαρίστηση στη ζωή και δεν θα αισθάνονται καμία ανάγκη να βλάψουν τους άλλους ή τον εαυτό τους. Θα χρησιμοποιήσουν την εξουσία τους για να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους, όχι για να επιτεθούν στους άλλους.

Τα παραδείγματα της Alice Miller είναι τόσο ζωντανά  που αγγίζουν το πληγωμένο παιδί που υπάρχει μέσα σε όλους μας και δείχνουν κυρίως ότι μέσω αυτής της συνειδητοποίησης  μπορούμε να σπάσουμε την αλυσίδα της βίας.

 

Πώς γεννιέται το μίσος

Πώς οι εμπειρίες της παιδικής ηλικίας επηρεάζουν τη μετέπειτα ζωή μας: Έξι ιστορίες της Alice Miller

Εκδόσεις Ροές, 2013

Παναγιώτα Ψυχογιού, Διδάκτορας Φιλοσοφίας του ΕΚΠΑ, Καθηγήτρια στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση

Πηγή: artinews.gr

Πηγή: www.o-klooun.com

Οι γονείς πάντα ξέρουν όταν κάτι δεν πάει καλά με το παιδί τους – απλά αρνούνται να το παραδεχθούν

Published 15 Ιουνίου, 2016 by sofiaathanasiadou

 

1838_jkfgd

by

Κάθε ζευγάρι που έχει την τύχη να αποκτήσει ένα παιδί κάνει για αυτό όνειρα. Ποτέ εφιάλτες.  Ονειρεύεται ένα παιδί που θα έχει φίλους, θα πηγαίνει καλά στο σχολείο (στην Ελλάδα ζούμε), θα είναι καλά και θα έχει ένα μέλλον στρωμένο με ροδοπέταλα και θα αγγίζει την τελειότητα.

Υπάρχουν όμως και εκείνες οι φορές που ενώ εσύ κάνεις όνειρα, αυτά βγαίνουν εφιάλτες που αποφασίζεις να τους ξορκίσεις κάνοντας πως δεν βλέπεις. Γιατί δεν θέλεις να δεις. Κανένας γονιός δεν θέλει να ακούσει κάτι κακό για το παιδί του. Πόσο άσχημα νιώθεις όταν ο δάσκαλος ή ο καθηγητής  αναφέρεται στο δικό σου πριγκιπικό παιδί (sorry κυρ-Φίλη μου) κάνοντας αρνητικά σχόλια. Και πόσο καταρρακώνεσαι όταν σου ανακοινώνουν ότι υπάρχει κάποιο πρόβλημα στην ακαδημαϊκη απόδοση ή στην κοινωνική του συμπεριφορά.

Είναι κάτι σαν το πένθος. Η πρώτη αντίδραση είναι η άρνηση.  Άρνηση σε αυτό που έρχεται να ταράξει τον καλοσχεδιασμένο μικρόκοσμό σου. «Αποκλείεται! Το δικό μου το παιδί δεν τα καταφέρνει στην ανάγνωση!» «Μα τι λέει η δική μου η κόρη επιθετική και αντικοινωνική!». Όταν αποφασίσεις να καθηλωθείς στο στάδιο της άρνησης , τότε έχουμε πρόβλημα.

Είναι η στιγμή που ο δάσκαλος σας προτείνει να πάτε σε έναν ειδικό για αξιολόγηση γιατί στην πραγματικότητα το παιδί δυσκολεύεται. Είναι η στιγμή που ανακαλύπτετε ότι το δικό σας παιδί- όνειρο κάνει τη ζωή κάποιων άλλων εφιάλτη.  Τα αίτια δεν θα τα ψάξουμε τώρα, γιατί αφενός το κείμενο θα καταντήσει πραγματεία και αφετέρου, δεν είναι το θέμα μας επί του παρόντος.

Ένα πλάσμα που το έχεις κοντά σου, το αγαπάς και το φροντίζεις από βρέφος, το ξέρεις σαν την παλάμη σου. Ξέρεις τις δυνατότητες, τις αδυναμίες του τα τρωτά και τα δυνατά του σημεία. Το πρόβλημα έρχεται όταν αποφασίσεις να προστατέψεις  τον εαυτό σου που θρηνεί για την απώλεια της προσδοκώμενης τελειότητας  αγνοώντας τις δυσκολίες και τα προβλήματα.

Πολλοί ισχυρίζονται ότι δεν ήξεραν ή δεν πήγαινε το μυαλό τους. Αυτό μπορεί να ισχύει για κάποιον που είναι απαίδευτος και δεν έχει πρόσβαση στο ναό της πληροφορίας. Εδώ ένα βήχα έχεις και ψάχνεις στο διαδίκτυο να δεις από τι θα πας. Πόσο μάλλον όταν βλέπεις κάτι στο παιδί σου. Δεν θα προσπαθήσεις να δεις τι γίνεται; Τι συμβαίνει;

Γιατί δεν γράφει, όπως τα άλλα παιδιά στην τάξη του; Γιατί είναι συνεχώς μόνο του και δυσκολεύεται να κάνει γνωριμίες;  Γιατί είναι τόσο επιθετικό; Γιατί κλαίει συνεχώς. Γιατί; γιατί, γιατί;

Δεν υπάρχει γονιός που δεν ξέρει και δεν γνωρίζει ότι το παιδί του έχει κάποια δυσκολία. Aκαδημαϊκή ή συναισθηματική. Το θέμα είναι πόσο δυνατός είναι να βγει από το χρυσό κλουβί του γονεϊκού εγωισμού και να περάσει από την θλιβερή φάση της άρνησης, σε εκείνη της αποδοχής. Να παραδεχθεί ότι το παιδί έχει κάποιο πρόβλημα και χρειάζεται βοήθεια. Και σε αυτές τις περιπτώσεις είναι σημαντικό η βοήθεια να προσφέρεται και στο παιδί και στο γονιό, που καλείται να διαχειριστεί μια κατάσταση που δεν γνωρίζει και που πιθανόν να επιφέρει στη ζωή του αλλαγές και δυσκολίες.

Πιο δύσκολο ακόμα είναι όταν ο γονιός βλέπει το παιδί του να έχει δυσκολίες και  καθρεφτίζεται μέσα από αυτό, γιατί πιθανόν να είχε και ο ίδιος ζήσει παρόμοιες καταστάσεις ως παιδί και τώρα τις βλέπει να «συνεχίζουν» να τον ταλαιπωρούν μέσα από ό, τι αγαπά περισσότερο. Και εκεί μαζί με το πένθος έρχεται και  το ασήκωτο βάρος μιας ωραιότατης ενοχής.

Στις κλειστές κοινωνίες τα πράγματα είναι πιο δύσκολα και πιο πολύπλοκα γιατί έχεις να κάνεις και με το στίγμα που θα κυνηγάει τα του οίκου σου. Και κάνεις πως δεν βλέπεις και η πέτρα γίνεται βράχος και μετά βουνό και έρχεται η στιγμή που ανακαλύπτεις ότι είχες πείσει τον εαυτό σου ότι όλα είναι εντάξει , όμως ήσουν ο μεγαλύτερος ψεύτης. Κορόϊδευες τον ίδιο σου τον εαυτό και άφησες το βουνό να γίνει δύσβατο, σκοτεινό και απρόσιτο.

Τέλειοι γονείς δεν υπάρχουν. Ούτε υπήρξαν, ούτε θα υπάρξουν ποτέ. Είναι όμως φορές που η υπερβολική αγάπη και η ανάγκη να προστατεύσεις ό,τι αγαπάς περισσότερο αποδεικνύεται καταστροφική, όταν με αυτή σκεπάζεις τις δυσκολίες και εθελοτυφλείς.

Ας ακούμε τι μας λένε οι εκπαιδευτικοί που περνούν αρκετές ώρες με τα παιδιά μας. Ας παρατηρούμε πιο προσεκτικά συμπεριφορές. Ας είμαστε ανοιχτοί και οπλισμένοι με θάρρος να ακούσουμε τι δεν πάει καλά με το παιδί μας. Ας παραδεχτούμε ότι η άρνησή μας να δούμε το πρόβλημα, βασικά είναι μια άμυνα να προστατεύσουμε , πρώτα τον  ίδιο μας τον εαυτό.  Ας πάρουμε τη δύναμη να ζητήσουμε βοήθεια.

Θέλει αρετή και τόλμη να είσαι γονέας!

Πηγή: www.themamagers.gr

ΟΝΕΙΡΕΜΕΝΑ ΜΑΓΙΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΙΚΡΕΣ ΣΑΣ ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΕΣ !

Published 15 Ιουνίου, 2016 by sofiaathanasiadou
  1934560_994086923999694_4668886805745136326_n
Ψάχνετε μαγιό για κοριτσάκια και δεν βρίσκεται αυτό που ονειρευόσαστε? 
Είναι όλα λίγο …απλά για την μικρή σας πριγκίπισσα ?
Τώρα στην La Petite Boutique, θα βρείτε όλα όσα ονειρευόσασταν .
 11988748_994086900666363_2374895673458597065_n

Μαγιό ολόσωμα ή μπικίνι για τα μικρά μας κοριτσάκια, για όλα τα στυλ!

Διαθέσιμα σε πολλά χρώματα έρχονται για εντυπωσιακές εμφανίσεις στην παραλία !

 

Και άλλα πολλά… θα βρείτε στην συλλογή μας στο Facebook εδώ
Τα μεγέθη είναι από  1 έτους εώς 7-8 ετών, ανάλογα την ανάπτυξη του παιδιού και η τιμή;
10250077_994086860666367_721508396700245190_n
10262271_996727790402274_5084443140930201697_n
12038365_996727797068940_2689212546324459305_n
5955_996727893735597_9169562160149026234_n

13435987_10209390226494649_899583009_z

13436074_10209390226854658_57624851_z

13453581_10209390227054663_261837706_z

13454084_10209390227134665_435155150_z

13457600_10209390227374671_1598253143_z

13459554_10209390226734655_352254028_z

13472312_10209390226534650_600943699_z

13472423_10209390226294644_2041765059_z

13473784_10209390226654653_480163680_z

13474159_10209390226374646_383314642_z

Για παραγγελίες επικοινωνήστε μαζί μας

Στα τηλ. 6973280889 / 22860 28338 ή στείλτε inbox μήνυμα στην σελίδα μας στο fb εδώ
La Petite Boutique
Mια πανέμορφη Petite boutique, στην Σαντορίνη

http://lapetiteboutique.gr/

6973280889 / 22860 28338/ 6987093990 whats up

 

Εάν, σας εξυπηρετεί μόνο το email, τότε supermom@hotmail.gr

 

Θα χαρώ πολύ να σας εξυπηρέτησω.

Σοφία

«Καλοί» γονείς δεν είναι αυτοί που δεν έχουν προβλήματα, αλλά αυτοί που τα αντιμετωπίζουν

Published 14 Ιουνίου, 2016 by sofiaathanasiadou

 

kaloi-goneis-themamagers

Σαββατόβραδο, και έχοντας μαζέψει τις επαγγελματικές μου υποχρεώσεις – όχι ότι τελειώνουν ποτέ τα δικόγραφα, αλλά τα επείγοντα είναι τουλάχιστον υπό έλεγχο – αποφάσισα να σου μιλήσω. Ο Απόστολος 3 ½ ετών είναι στη γιαγιά του. Η Κατερίνα 1 έτους κοιμάται. Εξυπακούεται ότι δεν έχω καμία διάθεση να εγκαταλείψω το σπίτι μου και την ηρεμία που απολαμβάνω. Αυτή την ηρεμία την έχω στερηθεί για καιρό τώρα. Σήμερα, αφού ήρθαν βολικά τα πράγματα, θα την απολαύσω.

Το πρωί και με τα δύο παιδιά ήμουν στο κολυμβητήριο. Βaby swim (κολύμβηση για μωρά). Δελφινάκια και τα δύο. Άλλο να σου λέω, άλλο να τα βλέπεις. Τρελαίνονται για το νερό. Συνδυάζουν το παιχνίδι, την άθληση, την διασκέδαση, την πειθαρχία. Ίσως το χαίρομαι και εγώ πολύ, και αυτό το καταλαβαίνουν τα παιδιά και σαν αντάλλαγμα παίρνω πολλά πολλά χαμόγελα και δροσερές αγκαλιές.

Το απόγευμα ήταν αφιερωμένο στις κατασκευές. Ο Απόστολος έφτιαξε μία κορνίζα, χρησιμοποιώντας χαρτόνια, κόλλα, ψαλίδι για να βάλει μέσα, την αγαπημένη του φωτογραφία και η Κατερίνα ενέπνεε τον δημιουργό, παίζοντας μεταλλόφωνο. Ευτυχώς δεν έχουμε ντραμς στο σπίτι!

Μετά από όλη αυτή την δημιουργική κούραση, η «μικρή» δεν άντεξε και παραδόθηκε στις αγκάλες του Μορφέα. Ο «μεγάλος» θα κοιμηθεί στο σπίτι της γιαγιάς και του παππού που το ζητούσε επίμονα όλη την εβδομάδα. Παίρνει πολλή αγάπη και από εκεί και δεν θέλει να την στερηθεί.

Γιατί σου τα λέω όλα αυτά; Πριν γεννηθεί το πρώτο μου παιδί, ο Απόστολος, έλεγα ότι μία μαμά μπορεί εύκολα να συνδυάζει καριέρα και οικογένεια. Όχι ότι έχω απομακρυνθεί πολύ από τα αρχικά μου πιστεύω, αλλά πια δεν το θεωρώ τόσο εύκολο. Μου άρεσε να πιστεύω ότι δεν είναι απαραίτητο η μαμά να είναι πολλές ώρες με τα παιδιά, αρκεί να έχει ποιοτικό χρόνο μαζί τους. Ας είμαστε ειλικρινείς . Ξέρεις και εσύ, όπως και εγώ ότι τα παιδιά χρειάζονται τους γονείς τους (σ’ αυτό το γράμμα μιλάω στις μαμάδες. Μπαμπάδες θα έρθει και η σειρά σας).

Η μικρή μου εμπειρία, μου λέει, ότι σε ανύποπτες στιγμές, τα παιδιά λένε και κάνουν τα πιο σημαντικά. Ο λίγος ποιοτικός χρόνος που η σύγχρονη μαμά αφιερώνει στα παιδιά της, δεν αρκεί. Κατά κακιά συγκυρία τα σημαντικά θα γίνουν και θα ειπωθούν συνήθως εκτός ποιοτικού χρόνου. Συνεπώς η μαμά θα χάσει τα σημαντικά, δεν θα τα αξιολογήσει και δεν θα συνδράμει τα παιδιά της όπως θα έπρεπε.

Αλήθεια ποιος είναι ο ποιοτικός χρόνος; Όταν η μαμά κοιμίζει, διαβάζοντας παραμύθια, το παιδί; Όταν η μαμά ταΐζει το παιδί; Όταν η μαμά διαβάζει και καθοδηγεί στη γνώση το παιδί; Όταν η μαμά κυλιέται μαζί με το παιδί στα χώματα, στην παιδική χαρά; Όταν η μαμά παρηγορεί το παιδί της που κλαίει; Ή μήπως όλα αυτά; και άλλα τόσα; Για εμένα, ποιοτικός χρόνος είναι ο όποιος χρόνος είναι η μαμά μαζί με το παιδί και δεν έχει να κάνει καθόλου με τη δραστηριότητα ή την ενασχόληση της στιγμής.

Πιστεύω ότι όσο περισσότερο χρόνο δίνουμε στα παιδιά μας, τόσο πιο σίγουροι είμαστε για το «καλό» αποτέλεσμα. Σωστοί γονείς δεν είναι αυτοί που δεν έχουν προβλήματα, αλλά αυτοί που ξέρουν να τα αντιμετωπίζουν άμεσα και επιτυχώς. Και για να τα αντιμετωπίσουν, πρέπει πρωτίστως να συνειδητοποιήσουν την ύπαρξή τους. Μόνο η συστηματική ενασχόληση με τα παιδιά μας, μας εξασφαλίζει ευτυχισμένα παιδιά.

Μαμάδες, δεν ωραιοποιώ τις καταστάσεις. Ξέρω ότι όποια δουλειά και να κάνετε, είναι εξίσου απαιτητική, όσο και η δικιά μου. Θέλει χρόνο και δυνάμεις και… Τι να γίνει λοιπόν; Να παρατήσουμε τις δουλειές μας; Όχι, βέβαια!

Απόστολε! Κατερίνα! Σας υπόσχομαι να έχετε τη μαμά σας πολλές πολλές ώρες κοντά σας. Τα ευτυχισμένα πρόσωπά σας, μου δίνουν δύναμη και θάρρος να ασχολούμαι με κέφι και με την απαιτητική δουλειά μου.

Γράφει η Μαρία Κοσσίδα, Δικηγόρος στον Άρειο Πάγο
psgg.gr

 

Πηγή:www.themamagers.gr

ΔΙΔΑΞΤΕ ΣΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΙΣ ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΕΡΕΣ ΑΞΙΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Published 14 Ιουνίου, 2016 by sofiaathanasiadou

paidiaxies

Γράφει η Έλενα Μπούλια*

Οι αξίες της ζωής μας προκύπτουν από την ανάγκη μας να συναναστρεφόμαστε με άλλα άτομα. Να συνυπάρχουμε αρμονικά, με σεβασμό ο ένας απέναντι στον άλλον, με υπομονή, υπευθυνότητα και αγάπη. Το να καταφέρουμε να εμφυσήσουμε στα παιδιά μας τις αξίες της ζωής είναι μάθημα ζωής που λαμβάνει χώρα κάθε στιγμή που βρισκόμαστε κοντά τους. Είναι, όμως, και το σπουδαιότερο δώρο που μπορούμε να τους χαρίσουμε, για να τους κάνουμε ανεξάρτητους, αυτάρκεις και ευτυχισμένους ανθρώπους.

Ποιες είναι οι αξίες της ζωής και γιατί τις χρειαζόμαστε

Ο κάθε άνθρωπος έχει μεγαλώσει και έχει ενστερνιστεί τις δικές του αξίες, οι οποίες μπορεί να διαφέρουν από αυτές ενός άλλου ανθρώπου. Ακριβώς για τον λόγο αυτόν θα μπορούσαμε να απαριθμήσουν εκατοντάδες «αξίες ζωής» που για τον κάθε έναν παίζουν μεγαλύτερο ή μικρότερο ρόλο στη ζωή. Σημασία, λοιπόν, έχει να καταλάβουν τα παιδιά γιατί χρειάζεται να έχουν αξίες και πώς ακριβώς βοηθούνται από αυτές.

Οι αξίες, ακόμα κι αν δεν το συνειδητοποιούμε πάντα, είναι αυτές που καθοδηγούν σε μεγάλο βαθμό τις αποφάσεις της ζωής μας. Όταν, λοιπόν, τις γνωρίζουμε καλά μπορούμε να αποφασίσουμε πώς θα ζήσουμε –και κυρίως πώς θα ζήσουμε καλύτερα. Βέβαια, οι αξίες μας μπορεί να αλλάξουν στην πορεία της ζωής μας, καθώς θα αλλάζουν και οι επιθυμίες μας ή ο τρόπος που ορίζουμε την ευτυχία, ενώ μπορεί να αλλάξει και η προτεραιότητα που τους δίνουμε. Για παράδειγμα, κάποιος που στα 30 του είχε ως ύψιστη αξία την εργασία, μπορεί στα 40 να δίνει προτεραιότητα στην οικογένεια ή στα χρήματα.

Για ένα παιδί, όμως, οι έννοιες αυτές είναι δυσνόητες και, έτσι κι αλλιώς, θα παρουσιαστούν αρκετά αργότερα στην πορεία της ζωής του. Είναι πολύ πιο απλές και θεμελιώδεις οι αξίες με τις οποίες οφείλουμε να το γαλουχήσουμε, μέχρι τουλάχιστον τη στιγμή που θα αποφασίζει μόνο του, για τις προσωπικές του αξίες. Και από τις εκατοντάδες που θα μπορούσαμε να μετρήσουμε, προτεραιότητα για τα παιδιά έχουν οι εξής:

 Ενσυναίσθηση
Ενθαρρύνετε τα παιδιά να παίξουν με άλλα, λιγότερο κοινωνικά παιδιά, της τάξης τους. Δείξτε τους ένα αδέσποτο σκυλάκι και εξηγήστε τους πόσο μπορεί να πεινάει, πηγαίνοντάς του φαγητό σε ένα κεσεδάκι. Μάθετε στα παιδιά ότι οι καλές πράξεις κάνουν τη ζωή πιο όμορφη!

 Ειλικρίνεια
Διαβεβαιώστε τα παιδιά ότι ακόμα κι αν έχουν κάνει κάποιο λάθος, εσείς θα είστε εκεί για να τα ακούσετε και να τα συμβουλεύσετε, ώστε να μη φοβούνται να είναι ειλικρινείς μαζί σας.

 Σεβασμός
Απέναντι στους άλλους, απέναντι στο περιβάλλον αλλά και προς τον ίδιο τους τον εαυτό. Τα παιδιά θα πάρουν παράδειγμα από εσάς αναφορικά με τον σεβασμό και έτσι θα καταλάβουν ότι για να τους σέβονται πρέπει και εκείνα να σέβονται τους άλλους.

 Ευγνωμοσύνη
Μάθετε στα παιδιά να νιώθουν ευγνωμοσύνη για την κάθε τους ημέρα, ακόμα και για τα πιο μικρά πράγματα που συμβαίνουν γύρω τους, από μια ηλιόλουστη ημέρα, μέχρι ένα χαμόγελο από κάποιον άγνωστο.

Θετική σκέψη

Μάθετε στο παιδί να παρατηρεί όλα τα όμορφα που συμβαίνουν γύρω του. Δείξτε του πώς να βλέπει τη θετική πλευρά σε πράγματα που πιθανώς το στεναχωρούν ή το φοβίζουν. Έτσι θα μεγαλώσετε έναν αισιόδοξο άνθρωπο που θα μπορεί να αντιμετωπίζει αποτελεσματικότερα τις δύσκολες καταστάσεις.

Επιμονή
Εξηγήστε στο παιδί ότι κανείς δεν είναι τέλειος και ότι όλοι κάνουμε λάθη. Μέσα από αυτά, όμως, μαθαίνουμε και όσο μαθαίνουμε γινόμαστε όλο και καλύτεροι. Σημασία, λοιπόν, έχει να μην εγκαταλείπουν τις προσπάθειές τους!

 Συγχώρεση
Αν δεν μάθετε στο παιδί σας να συγχωρεί θα μεγαλώσει με μνησικακία και δεν θα καταφέρει ποτέ να είναι πραγματικά ευτυχισμένο. Κάποια στιγμή το παιδί θα πληγωθεί από κάποιον. Μάθετέ του να εκδηλώνει με θετικούς τρόπους τον πόνο του και να δίνει συγχώρεση για να μπορεί να προχωρά μπροστά στη ζωή του.

 Γενναιοδωρία
Το «εγώ» και το «θέλω» κυριαρχούν στη ζωή των σημερινών παιδιών –και όχι αδικαιολόγητα αφού και εμείς, οι γονείς, με ένα «θέλω» μεγαλώσαμε. Η γενναιοδωρία είναι μία αξία που διδάσκεται πρώτα από τους γονείς και ακολουθεί τα παιδιά στο σχολείο και στην ενήλικη ζωή τους. Τώρα που πλησιάζουν Χριστούγεννα είναι ιδανική ευκαιρία να μάθουμε στα παιδιά να προσφέρουν και στους λιγότερο τυχερούς ανθρώπους που ζουν γύρω μας.

 Αυτοσυγκράτηση
Όταν έχει έρθει η ώρα να φύγετε από την παιδική χαρά, πρέπει να φύγετε από την παιδική χαρά. Και όταν έρχεται η ώρα του φαγητού το παιδί πρέπει να περιμένει για να σερβιριστεί. Η υπομονή και η αυτοσυγκράτηση βοηθούν το παιδί να συμβιώνει ομαλά με το κοινωνικό σύνολο και να μην κάνει σπασμωδικές κινήσεις.

 Μοναδικότητα
Παρά τις κοινές αξίες, όμως, που όλοι παραδεχόμαστε ότι συμβάλουν στην ομαλή μας συμβίωση, τα παιδιά πρέπει να μάθουν ότι ο κάθε άνθρωπος, όπως άλλωστε και τα ίδια, είναι μοναδικός. Μπορεί να έχει διαφορετικό χρώμα, διαφορετικό τρόπο ομιλίας, διαφορετικές απόψεις, και αυτή η διαφορετικότητα είναι που κάνει όλους τους ανθρώπους εξίσου ενδιαφέροντες, ξεχωριστούς και αξιαγάπητους.

Πηγή: www.mama365.gr

 

Διαβάστηκε εδώ:www.e-mesara.gr

Αποχαιρετώντας το δημοτικό – «Μαμά γιατί κλαις πάντα στις σχολικές γιορτές;»

Published 13 Ιουνίου, 2016 by sofiaathanasiadou

17903-balloons-pv

Πλησιάζει η ώρα για το αποχαιρετιστήριο πάρτι της 6ης δημοτικού. Η Ίλια, η κόρη μου, λέει «κανόνισε να με κάνεις πάλι ρεζίλι στη γιορτή». «Εγώ; μια cool mom ρεζίλι; Γιατί;». «Γιατί κλαις πάντα στις γιορτές». «Ε τότε την πάτησες, της λέω, θα σε κάνω και φέτος ρεζίλι».

Σε κάθε γιορτή τους, από το νήπιο μέχρι τώρα, ακόμα και σε γιορτές που είναι να κλαις από το γέλιο – π.χ Σουλιώτισσες με μποτάκι all star – βγάζω χαρτομάντιλα από τα μανίκια, κρυφά, μην με πάρει κανένα μάτι. Κοιτάζοντας τους διπλανούς μου χαμογελαστούς και καμαρωτούς κάθε φορά, σκέφτομαι «δεν είσαι καλά ρε φίλε, να το κοιτάξεις αυτό». Αλλά με τον καιρό, αποφάσισα ότι έχω το σύνδρομο των Ολυμπιονικών. Όταν ήμουν μικρή, αναρωτιόμουν γιατί οι Ολυμπιονίκες δακρύζουν, αντί να κάνουν τούμπες στο βάθρο από τη χαρά τους. Τώρα ξέρω. Μυαλό και σώμα θυμάται αντανακλαστικά τον πόνο που έχουν υπομείνει, την σκληρή προπόνηση, την στέρηση παντός είδους, το ψυχολογικό κουρέλιασμα και το «ξύλο» που έφαγαν για να φτάσουν στη μεγάλη αρένα για να τιμηθούν, αλλά και το δέος τους για τη συνέχεια… Κάπως έτσι κι εγώ, σε κάθε σχολική γιορτή μέχρι την αποψινή της 6ης – που δακρύζουν ακόμα και τα πιο άκαμπτα άτομα τύπου Τασσώ Καβαδία – με μαεστρία Mr Bean προσποιούμαι τη συναχωμένη, ότι μπήκε ένα μυγάκι στο μάτι μου, ότι μου πάτησε το πόδι η διπλανή για να δικαιολογήσω το χαρτομάντιλο στη μούρη μου (γιατί το μανίκι δεν κάνει δουλειά).

Έχω το «δικό μου μετάλλιο» περασμένο στο λαιμό μου και συγκινούμαι που τα κατάφερα, που δεν είσαι πια εδώ για να το ζήσεις, για το πόσο έλειψες από τη ζωή τους-μας, και για όλα αυτά που με πόνο, πίεση, άγχος, αλλά και αγάπη, χαρά και σύμπνοια κατάφερα μαζί με τα παιδιά μας.

Σήμερα, λοιπόν, στη γιορτή της 6ης θα πάω με ένα κουτί χαρτομάντιλα και θα το ευχαριστηθώ.

Χθες αγόρασα αδιάβροχη μάσκαρα – γιατί πάνω απ’ όλα είμαι μια κυρία.

Με αγάπη στον Ηλία, την Ίλια, τον Άγγελο, την Έλενα και τον εαυτό μου.

Γράφει η Διδώ

Πηγή:www.themamagers.gr

Ικμπάλ Μασί: Στα 4 σκλάβος, στα 10 επαναστάτης, στα 13 δολοφονημένος

Published 12 Ιουνίου, 2016 by sofiaathanasiadou

91f509849f6467bb518faf710f229661_L

Η αληθινή ιστορία του Ικμπάλ, του δωδεκάχρονου αγοριού από το Πακιστάν που έγινε για όλο τον κόσμο το σύμβολο του αγώνα κατά της εκμετάλλευσης της παιδικής εργασίας. Ο Ικμπάλ Μασίχ, γεννήθηκε στο Πακιστάν το 1982. Στην ηλικία των τεσσάρων, πουλήθηκε από την οικογένειά του σαν σκλάβος σε ένα ταπητουργείο για ένα δάνειο μόλις 16 δολαρίων.

Για έξι χρόνια ήταν αναγκασμένος να δουλεύει 12 ώρες την ημέρα, αλυσοδεμένος στο ίδιο σημείο, να φτιάχνει χαλιά, με λιγοστό φαγητό και νερό, με συνεχείς τιμωρίες και εγκλεισμούς σε ένα σκοτεινό υπόγειο γεμάτο υγρασία, διάφορα ερπετά και έντομα και ελάχιστο οξυγόνο.

Στην ηλικία των 10 ο Ικμπάλ το έσκασε από το ταπητουργείο και κατήγγειλε το αφεντικό του στην αστυνομία, η οποία όμως δωροδοκήθηκε και τον επέστρεψε πάλι πίσω. Μετά από μερικούς μήνες το ξανάσκασε και κατέφυγε στο Απελευθερωτικό Μέτωπο του Πακιστάν για την Εκμετάλλευση της Παιδικής Εργασίας.

Τους επόμενους μήνες κατήγγειλε ανοιχτά σε τοπικές ομιλίες του τους εκμεταλλευτές εργοδότες οι οποίοι πλούταιναν με την εργασία παιδιών που ζούσαν στη σκλαβιά. Ο Ικμπάλ με μεγάλο πάθος και τη βοήθεια οργανώσεων και ακτιβιστών, μέσα σε ένα χρόνο, τρυπώνοντας κρυφά σε παράνομα ταπητουργεία και βγάζοντας φωτογραφίες των παιδιών που εργάζονταν σε αυτά, κατάφερε να βοηθήσει πάνω από 3.000 παιδιά να ξεφύγουν από τη σκλαβιά και την εξαθλίωση.

0sklavos

Το 1992 ο συνολικός αριθμός των παιδιών-σκλάβων στο Πακιστάν υπολογιζόταν στα 7.000.000.

Το 1994 βραβεύτηκε με το Βραβείο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Reebok και ξεκίνησε μια παγκόσμια περιοδεία με ομιλίες κατά της παιδικής εργασίας και επισκέψεις σε σχολεία. Ο μικρός χαμογελαστός πρώην σκλάβος γίνεται γρήγορα ένα παγκόσμιο σύμβολο. Λίγους μήνες αργότερα επέστρεψε στο χωριό του στο Πακιστάν για να γιορτάσει μαζί με την οικογένειά του, που ήταν ορθόδοξη, το Πάσχα.

Ο Ικμπάλ Μασί δολοφονήθηκε την ημέρα του Πάσχα του 1995, στη Μουρίτκε, ένα χωριό στο Πακιστάν, από την «Μαφία των Χαλιών».

Ήταν περίπου 13 χρονών. Οι εντολείς και οι εκτελεστές της δολοφονίας του δε συνελήφθησαν ποτέ. Τρεις μέρες, μετά εκατοντάδες παιδιά διαδήλωσαν στους δρόμους της Ινδίας σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη δολοφονία του. Οι μικροί διαδηλωτές ήταν στην πλειοψηφία τους ρακένδυτα παιδιά, εκ των οποίων αρκετά νήπια, καθώς επίσης και ανήλικοι που απελευθερώθηκαν από την καταναγκαστική εργασία μετά από κινητοποιήσεις μελών κοινωνικών οργανώσεων.

Η ιστορία του Ικμπάλ έγινε μυθιστόρημα με συγγραφέα Francesco D’Adamo που κυκλοφόρησε το 2009 από τις εκδόσεις Πατάκη.

Πηγή: www.o-klooun.com

Πέντε λόγοι να στείλετε τα παιδιά σας κατασκήνωση αυτό το καλοκαίρι

Published 12 Ιουνίου, 2016 by sofiaathanasiadou

 

camp-735x459

Mάθετε ποια είναι τα πλεονεκτήματα

Αμφιταλαντεύεστε αν πρέπει ή όχι να στείλετε το παιδί σας κατασκήνωση αυτό το καλοκαίρι; Πριν πάρετε την απόφασή σας, μάθετε ποια είναι τα πλεονεκτήματα που μπορεί να αποκομίσει το παιδί από αυτή την εμπειρία.

Στην κατασκήνωση τα παιδιά…

Κάνουν σωματικές δραστηριότητες  

Στο σπίτι  τις περισσότερες ώρες τα παιδιά κάθονται κι εσείς αναρωτιέστε πώς μπορείτε να τα απασχολήσετε δημιουργικά. Η κατασκήνωση όμως προσφέρει μια θαυμάσια ευκαιρία για δράση. Τρέξιμο, κολύμπι, άλμα, πεζοπορία, αναρρίχηση, είναι λίγες μόνο από τις δραστηριότητες που κάνουν τα παιδιά.

Απομακρύνονται από την τεχνολογία

Μόνο καλό μπορεί να κάνει το διάλειμμα από τον ηλεκτρονικό υπολογιστή, τα κινητά τηλέφωνα, το Διαδίκτυο. Τα παιδιά κάνουν πραγματικές δραστηριότητες και βιώνουν πραγματικά συναισθήματα. Συνειδητοποιούν ότι μπορούν να κάνουν πολλά διαφορετικά πράγματα κατά τη διάρκεια της ημέρας.

Γίνονται πιο ανεξάρτητα

Η κατασκήνωση είναι το ιδανικό μέρος για τα παιδιά για να πάρουν για πρώτη φορά αποφάσεις για τον εαυτό τους, χωρίς την καθοδήγηση των γονέων. Μαθαίνουν να ικανοποιούν μόνα τις ανάγκες τους και ανακαλύπτουν νέες πτυχές της προσωπικότητάς τους, αξιοποιώντας έτσι τις ικανότητες και δεξιότητές τους.

Μαθαίνουν να λειτουργούν σε ομάδα

Στη παιδική κατασκήνωση, κανένα παιδί δεν νιώθει μοναξιά ούτε για ένα λεπτό. Είναι το ιδανικό μέρος για κοινωνικοποίηση, ομαδικά παιχνίδια  και ανάπτυξη φιλιών. Μαθαίνουν επίσης να συνεργάζονται, να κάνουν υποχωρήσεις και να σέβονται ο ένας τον άλλον. Μοιράζονται τις δουλειές, αναλαμβάνουν ευθύνες , επιλύουν τις διαφωνίες και βλέπουν από «πρώτο χέρι» τι σημαίνει ειλικρινής επικοινωνία. Η κατασκήνωση  ενισχύει το ομαδικό πνεύμα!

Κάνουν πραγματικούς φίλους

Στην κατασκήνωση τα παιδιά κάνουν τους καλύτερους φίλους. Απαλλαγμένα από τις κοινωνικές προσδοκίες που τα πιέζουν στο σχολείο, η κατασκήνωση ενθαρρύνει τα παιδιά να χαλαρώσουν και να αναπτύξουν εύκολα φιλίες. Γέλιο, χαρά, παιχνίδι κάθε μέρα! Τι άλλο μπορεί να θέλει ένα παιδί;

http://www.newsbeast.gr

Είμαστε η γενιά που δε θέλει να κάνει σχέσεις

Published 11 Ιουνίου, 2016 by sofiaathanasiadou

 

ΣΧΕΣΕΙΣ

Θέλουμε μια δεύτερη κούπα καφέ στο Instagram μας τα πρωινά του Σαββάτου που τεμπελιάζουμε ή ένα ακόμη ζευγάρι παπούτσια για να τα βάλουμε στις καλλιτεχνικές φωτογραφίες των ποδιών μας. Θέλουμε μια σχέση που να είναι επίσημη στο Facebook ώστε να τη δουν όλοι, να κάνουν like και να σχολιάσουν, θέλουμε την ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που θα διαμοιραστεί περισσότερο στο #relationshipgoals. Θέλουμε να έχουμε ένα ραντεβού για το brunch της Κυριακής, κάποιον να συμπάσχει στη βαρεμάρα της Δευτέρας, μια παρέα για να τσιμπήσουμε κάτι τις Τρίτες, κάποιον να μας στείλει μια καλημέρα με sms την Τετάρτη. Θέλουμε ένα συνοδό για όλους τους γάμους που είμαστε καλεσμένοι (μα πώς το κατάφεραν; Πώς βρήκαν το έτερόν τους ήμισυ;). Αλλά είμαστε η γενιά που δε θέλει σχέση.

Περνάμε στην οθόνη του κινητού μας το ένα πρόσωπο μετά το άλλο με την ελπίδα να βρούμε το κατάλληλο άτομο. Προσπαθούμε να βρούμε την «αδελφή ψυχή» μας λες και γίνεται κατόπιν ειδικής παραγγελίας. Διαβάζουμε άρθρα με τίτλους όπως «5 Τρόποι να ξέρεις ότι (αυτός) σε γουστάρει» και «7 Τρόποι να την κάνετε να σας ερωτευτεί» με την ελπίδα να γίνει κάποια στιγμή το άτομο αυτό η σχέση μας, λες και είναι κάποιο «ανέβασμα» φωτογραφίας στο Pinterest. Επενδύουμε περισσότερο χρόνο στο προφίλ μας στο Tinder από ότι στην προσωπικότητά μας. Παρόλα αυτά, δε θέλουμε σχέση.

«Μιλάμε» και στέλνουμε μηνύματα, κάνουμε Snapchat και «sexting». Μιλάμε στο hangout εκμεταλλευόμαστε το happy our, βγαίνουμε για καφέ ή για μπύρα – οτιδήποτε αρκεί να αποφύγουμε ένα πραγματικό ραντεβού. Μιλάμε με ιδιωτικά μηνύματα (private message) για να συναντηθούμε, κάνουμε επιφανειακή κουβέντα για καμιά ώρα και στη συνέχεια επιστρέφουμε σπίτι και κάνουμε το ίδιο μέσω μηνυμάτων. Αποφεύγουμε με κάθε τρόπο την πραγματική επαφή παίζοντας αμοιβαία παιχνίδια χωρίς νικητή. Συναγωνιζόμαστε για να είμαστε «ο πιο αποκομμένος», για να έχουμε την «πιο απαθή συμπεριφορά» και να είμαστε οι «καλύτεροι στο να μην είμαστε συναισθηματικά διαθέσιμοι», αλλά αυτό που κερδίζουμε τελικά είναι τη μεγαλύτερη πιθανότητα του να μείνουμε μόνοι μας.

Θέλουμε το προσωπείο μιας σχέσης, αλλά δε θέλουμε να δουλέψουμε για τη σχέση. Θέλουμε το κράτημα του χεριού χωρίς όμως την επαφή πρόσωπο με πρόσωπο, το πείραγμα χωρίς τις σοβαρές συζητήσεις. Θέλουμε τη χαρούμενη υπόσχεση χωρίς την ίδια τη δέσμευση, τις επετείους για να γιορτάζουμε χωρίς τις 365 μέρες δουλειάς που σε οδηγούν σε αυτές τις επετείους. Θέλουμε το «και έζησαν αυτοί καλά» αλλά δε θέλουμε να προσπαθήσουμε για το «εδώ και τώρα». Θέλουμε τη βαθιά σύνδεση με τον άλλον, ενώ κρατάμε τα πράγματα σε επιφανειακό επίπεδο. Ανυπομονούμε για τη μεγάλη αγάπη που θα έρθει, χωρίς να έχουμε την πρόθεση να τη στηρίξουμε στα δύσκολα.

Δε θέλουμε σχέσεις – θέλουμε φίλους με… προνόμια, Netflix, άραγμα και Tinder.Θέλουμε οτιδήποτε μπορεί να μας δώσει την ψευδαίσθηση μιας σχέσης, χωρίς όμως να είμαστε πραγματικά σε σχέση. Θέλουμε όλες τις ανταμοιβές της σχέσης και καθόλου το ρίσκο της, όλη την επιβράβευση χωρίς το κόστος. Θέλουμε να συνδεθούμε με τον άλλο-αρκετά, αλλά όχι και πάρα πολύ. Θέλουμε να δεσμευτούμε – λίγο, αλλά όχι και πάρα πολύ. Το πάμε αργά: βλέπουμε που πάει το πράγμα, δε βάζουμε ταμπέλες, απλώς κάνουμε παρέα. Έχουμε το ένα πόδι μέσα από την πόρτα, έχουμε το ένα μάτι ανοιχτό, κρατάμε τον/την άλλο/άλλη σε απόσταση – παίζουμε με τα συναισθήματά τους αλλά κυρίως παίζοντας με τα δικά μας συναισθήματα.

Θέλουμε κάποιον να μας κρατά το χέρι, αλλά δε θέλουμε να του εμπιστευτούμε τη δύναμη να μας πληγώσει. Μας αρέσουν οι κλισέ ατάκες στο φλερτ, αλλά δε θέλουμε να φλερτάρουμε… γιατί αυτό εμπεριέχει την πιθανότητα της δέσμευσης. Θέλουμε να μας απογειώσει ο έρωτας αλλά την ίδια στιγμή θέλουμε να παραμένουμε ασφαλείς, ανεξάρτητοι και μένοντας μόνοι μας. Θέλουμε να συνεχίσουμε να κυνηγάμε την ιδέα του έρωτα, αλλά δε θέλουμε στα αλήθεια να τον αποκτήσουμε.

Όταν το πράγμα γίνεται αρκετά σοβαρό, τρέχουμε. Κρυβόμαστε. Φεύγουμε. Υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές. Πάντα υπάρχει η ευκαιρία να ερωτευτείς κάποιον/κάποιαν άλλο/άλλη. Είναι τόσο μικρή η πιθανότητα να κρατήσει κάτι στις μέρες μας.

Ελπίζουμε με μια κίνηση στο κινητό («swipe») να φτάσουμε στην ευτυχία. Θέλουμε να «κατεβάσουμε» το ιδανικό μας ταίρι σα να πρόκειται για κάποια εφαρμογή – στην οποία θα μπορούμε να κάνουμε update κάθε φορά που εμφανίζεται κάποιο πρόβλημα, θα μπορούμε να τη βάζουμε σε ένα φάκελο στον υπολογιστή, και να τη διαγράφουμε όταν δεν τη χρειαζόμαστε πια. Δε θέλουμε να ξεδιπλώνουμε το περιεχόμενό μας – ή ακόμα χειρότερα, να βοηθήσουμε κάποιον να ξεδιπλώσει το δικό του. Θέλουμε να κρύψουμε το άσχημο προτάσσοντας το προσωπείο, να κρύψουμε την ατέλεια με ένα φίλτρο στο instagram, να δούμε ένα άλλο επεισόδιο στο Netflix αντί να κάνουμε μια πραγματική συζήτηση. Μας αρέσει η ιδέα του να αγαπάμε κάποιον παρά τα ελαττώματά του. Παρόλα αυτά κρύβουμε καλά τα μυστικά μας, χαρούμενοι που δε θα βγουν ποτέ στο φως της μέρας.

Νιώθουμε ότι δικαιούμαστε την αγάπη, όπως νιώθουμε ότι δικαιούμαστε να βρίσκουμε δουλειά μετά το πανεπιστήμιο. Η παιδική μας ηλικία που ήταν γεμάτη ανταμοιβές μας έμαθε ότι αν θέλουμε κάτι, το αξίζουμε. Οι βιντεοκασέτες της Disney μας έμαθαν ότι η πραγματική αγάπη, οι «αδελφές ψυχές» και το «ζήσαν αυτοί καλά» υπάρχει για όλους. Έτσι δεν καταβάλλουμε καμία προσπάθεια και μετά απορούμε γιατί δεν εμφανίζεται ο πρίγκιπας που ονειρευόμαστε. Καθόμαστε, εκνευρισμένοι που η πριγκίπισσά μας είναι άφαντη. Πού είναι το βραβείο της παρηγοριάς μας; Εμφανιστήκαμε, εδώ είμαστε. Πού είναι η σχέση που μας αξίζει; Η αληθινή αγάπη που κάποτε μας υπόσχονταν;

Θέλουμε να είναι κάποιος εκεί, αλλά δε μας ενδιαφέρει το άτομο. Θέλουμε ένα ζεστό σώμα, αλλά όχι ένα σύντροφο. Θέλουμε κάποιον να καθίσει δίπλα μας στον καναπέ, όσο χαζεύουμε άσκοπα σε ένα timeline, ή όσο ανοίγουμε μια άλλη εφαρμογή που θα μας αποσπάσει από τη ζωή μας. Θέλουμε να τα ‘χουμε όλα: να προσποιούμαστε πως δεν έχουμε συναισθήματα ενώ είναι προφανές πως έχουμε, θέλουμε να είμαστε ποθητοί σε κάποιον χωρίς όμως να θέλουμε να είναι κάποιος σε μας. Το παίζουμε δύσκολοι/δύσκολες μόνο και μόνο για να δούμε αν ο άλλος θα παίξει το ίδιο παιχνίδι – δεν το καταλαβαίνουμε καν εμείς οι ίδιοι. Καθόμαστε με φίλους και συζητάμε τους κανόνες, αλλά κανένας από μας δεν ξέρει καν το παιχνίδι που προσπαθούμε να παίξουμε. Γιατί το πρόβλημα της γενιάς μας, δηλαδή το να μη θέλουμε να κάνουμε σχέσεις, είναι ότι τελικά κατά βάθος θέλουμε να κάνουμε σχέσεις.

*Το άρθρο δημοσιεύθηκε στη The Huffington Post και μεταφράστηκε στα ελληνικά.

Πηγή:www.huffingtonpost.gr

Το παιδί μου επαναλαμβάνει βρισιές. Τι να κάνω;

Published 10 Ιουνίου, 2016 by sofiaathanasiadou

26

Πώς θα σταματήσει να αναπαράγει τις κακές λέξεις που ακούει;

Χτίζει το λεξιλόγιό του με απίστευτη ταχύτητα και ρουφάει σαν σφουγγάρι οτιδήποτε ακούσει γύρω του αναπαράγωντας συχνά λεξούλες που πολλές φορές δεν κατανοεί τι σημαίνουν. Από αυτή την αναπαραγωγή λεξιλογίου, που είναι χαρακτηριστικό της προσχολικής ηλικίας, συχνά δεν λείπουν και οι κακές λεξούλες. Και καμιά φορά δεν λείπει ούτε το συνοδευτικό, υστερικό γέλιο του νηπίου που τις εκστομίζει, όταν από την αντίδραση των γύρω του έχει καταλάβει τι έχει πει, προκαλώντας την εναλλαγή διάφορων χρωμάτων στο πρόσωπο των ντροπιασμένων ή εκνευρισμένων γονιών του …

Δεν είναι φυσικά και το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο να διαχειριστείτε ένα νήπιο ή ένα παιδί προσχολικής ηλικίας που σε δημόσιο χώρο αρχίζει να φωνάζει κακές λεξούλες ή να μιλάει σε κάποιον γνωστό σας αναπαράγοντας βρισιές που έχει ακούσει. Ωστόσο το πρώτο πράγμα που καλό είναι να έχετε κατά νου είναι ότι πρόκειται για ένα φυσιολογικό στάδιο της νηπιακής και προσχολικής ηλικίας όταν τα παιδιά πειραματίζονται με την γλώσσα. Ταυτόχρονα εκείνη την περίοδο η αντίδραση των άλλων τους μαθαίνει πολλά για το νόημα των λέξεων και όσο πιο υπερβολική είναι αυτή η αντίδραση τόσο πιθανότερο είναι να τις επαναλαμβάνει για να τεστάρει αντιδράσεις. Άρα λοιπόν ποιος είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να σταματήσει αυτή τη συνήθεια;

Διατηρήστε την ψυχραιμία σας. Το πρώτο βήμα είναι να διατηρήσετε την ψυχραιμία σας και να μην αντιδράσετε υπερβολικά στο άκουσμα μιας άσχημης λέξης. Εξηγήστε του με ήρεμη φωνή ότι αυτή η λέξη μπορεί να κάνει κάποιον άλλον άνθρωπο να νιώσει άσχημα ή να ντραπεί και ότι εσείς γνωρίζετε πολύ καλά ότι είναι τόσο καλό παιδί που δεν θα ήθελε κάτι τέτοιο. Έπειτα ασχοληθείτε με αυτό που κάνατε μέχρι εκείνη τη στιγμή.

Χρησιμοποιήστε το περιστατικό ως μια ευκαιρία διαπαιδαγώγησης.Αντί να απαγορεύσετε αυτές τις λέξεις, γεγονός που θα το πεισμώσει με αποτέλεσμα να τις επαναλαμβάνει συχνότερα, διδάξτε του άλλες λεξούλες που μπορεί να χρησιμοποιεί εναλλακτικά. Κάθε φορά που χρησιμοποιεί τις νέες λέξεις, αφιερώστε του την προσοχή σας και επιβραβεύστε το. Φροντίστε δηλαδή να μην εστιάζετε τόσο στην απαγόρευση συγκεκριμένων λέξεων αλλά περισσότερο να το ενθαρρύνετε να μιλάει ευγενικά και να φέρεται σωστά.

Ασχοληθείτε με την πρόθεση που έχουν οι λέξεις και όχι με τις ίδιες τις λέξεις.Για παράδειγμα αν το μικρό σας τις χρησιμοποιεί για να προσβάλλει ή να φέρει σε άσχημη θέση κάποιον, ασχοληθείτε με τη συνολική συμπεριφορά, θέτοντας όρια και εξηγώντας γιατί είναι απαράδεκτη χωρίς να εστιάζετε αποκλειστικά στην λέξη.

Εκφράστε αυτό που αισθάνεστε. Αν κάποιες από τις λεξούλες που χρησιμοποιεί είναι πράγματι ανεπίτρεπτο να λέγονται, εξηγήστε του με ήρεμο τρόπο πώς αισθάνεστε κάθε φορά που τις λέει και ορίστε συγκεκριμένες συνέπειες για την επόμενη φορά που θα τις επαναλάβει. Φροντίστε δε να ακολουθήσετε πιστά τις συνέπειες που έχετε ορίσει και ταυτόχρονα να του δείξετε πως στόχος σας είναι να μιλάει ευγενικά.

Προσέξτε τον τρόπο που μιλάτε. Αποτελείτε το παράδειγμα για εκείνο και όπως είναι φυσικό τις περισσότερες λέξεις τις αντιγράφει ακούγοντας τις στο οικογενειακό περιβάλλον. Φροντίστε να μην βρίζετε όταν είστε θυμωμένοι μπροστά του και αν κάνετε κάτι τέτοιο απολογηθείτε και ζητήστε του να σας βοηθήσει να βρείτε μαζί λύσεις για το πώς θα μπορούσατε να εκφραστείτε με διαφορετικό τρόπο (είναι ένα καλό μάθημα και για το ίδιο).

Βοηθήστε το μικρό σας να μάθει να ελέγχει τη συμπεριφοράτου σε διάφορες καταστάσεις, κάτι που θα του φανεί χρήσιμο στην κοινωνικοποίησή του. Αντί να απαγορεύσετε κάποιες λέξεις εντελώς εξηγήστε του ότι δεν επιτρέπεται να τις λέει μπροστά σε άλλους ανθρώπους γιατί τους κάνει να αισθάνονται άσχημα. Αν παρόλα αυτά θέλει να τις λέει, μπορεί να το κάνει όταν είναι μόνος του, πηγαίνοντας λόγου χάρη στο δωμάτιό του.

Διδάξτε τις σωστές λέξεις για τα μέρη του σώματος.Η χρήση των σωστών λέξεων για τα μέρη του σώματος, αυτών δηλαδή που δεν έχουν σεξιστική ή προσβλητική χροιά, δεν πρέπει να θεωρείται κάτι ανεπίτρεπτο. Ένα παιδί ακόμα και σε αυτή την ηλικία καλό είναι να γνωρίζει πώς ονομάζεται το καθετί στο σώμα του. Η σιωπή γύρω από αυτό, του στέλνει το μήνυμα ότι πρόκειται για κάτι άσχημο ή άβολο δημιουργώντας ταμπού, ενώ του δίνει ακόμα μια αφορμή για να χρησιμοποιεί άκομψες λέξεις όταν βλέπει πως προκαλεί δυσφορία στους ενήλικες.

   Πηγή: www.ipaideia.gr