Αρχείο

All posts for the month Ιουνίου 2016

Καλοκαίρι και Παιδί

Published 24 Ιουνίου, 2016 by sofiaathanasiadou

54af66fea7258dfeff1a76281ce2404b_L

Το καλοκαίρι είναι η τέλεια εποχή για διασκέδαση, μπάνιο, παιχνίδι και… μικρά ατυχήματα. Σας παρουσιάζουμε 11 συμβουλές για την προστασία των παιδιών σας κατά τη διάρκεια του υπέροχου ελληνικού καλοκαιριού.

Γράφει ο Διαγόρας Ζαργάνης, Παιδίατρος, Διευθυντής Β’ Παιδιατρικής Κλινικής Παιδιατρικό Κέντρο Αθηνών

Ήλιος 

Ο ήλιος αποτελεί ίσως τον πιο μεγάλο κίνδυνο αυτήν την περίοδο. Τα παιδιά πρέπει να είναι πάντα υπό την προστασία αντηλιακού (ιδανικά 50+ SPF), και να αποφεύγεται η έκθεσή τους μεταξύ 11 πμ και 5μμ. Εάν περνούν αρκετό χρόνο στην παραλία, η ιδανική προστασία είναι ένα λευκό ρούχο. Πάντα πρέπει να φορούν καπέλο (το οποίο μπορείτε να βρέχετε στη θάλασσα), ενώ απαραίτητα είναι και τα γυαλιά ηλίου. Μεγάλη προσοχή λοιπόν στα εγκαύματα, αλλά και στην ηλίαση/θερμοπληξία, η οποία μπορεί να πλήξει τα μικρότερα παιδιά μέσα σε λίγες ώρες.

Νερό 

Μην αφήνετε τα παιδιά από τα μάτια σας ούτε για ένα δευτερόλεπτο! Όποια μέτρα κι αν έχετε λάβει, όσο καλά εκπαιδευμένα κι αν είναι τα παιδιά σας στο κολύμπι, πάντα πρέπει να έχετε (εσείς ή κάποιος άλλος ενήλικας) τα μάτια σας πάνω τους. Αυτό ισχύει για τη θάλασσα, τις δημόσιες πισίνες, αλλά και την πισίνα του σπιτιού σας.

Άμμος 

Κατά κανόνα οι εγκεκριμένες παραλίες δεν κρύβουν πολλούς κινδύνους για τα παιδιά. Παρόλα αυτά, αμέσως μετά το μπάνιο τα παιδιά θα πρέπει να πλένονται με σαπούνι και νερό.

Τραμπολίνα 

Παρότι εξαιρετικά ευχάριστο για τα παιδιά, αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους ενόχους βαρέων τραυματισμών σε παιδιά όλων των ηλικιών.

Ποδήλατο 

Τα παιδιά, σε κάθε ηλικία, πρέπει να φορούν τα κατάλληλα προστατευτικά όταν κάνουν ποδήλατο (παντού, και όχι μόνο σε ανώμαλους δρόμους). Το κράνος είναι απαραίτητο και ιδανικά θα πρέπει να φορούν και προστατευτικά γονάτων και αγκώνων.

Πτώσεις και τραυματισμοί κεφαλής 

Τα χτυπήματα στο κεφάλι επίσης αυξάνονται κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Εφόσον το παιδί σας χάσει τις αισθήσεις του, κάνει πολλαπλούς εμέτους, έχει αλλαγές στη συμπεριφορά ή οποιοδήποτε άλλο ανησυχητικό σημείο, θα πρέπει να αναζητήσετε άμεσα ιατρική φροντίδα. Το ίδιο ισχύει αν υπάρχει ανοιχτή πληγή στο κεφάλι, ή αν δείτε υγρό ή αίμα να τρέχει από το αφτί ή την μύτη. Κατά κανόνα τα τραύματα είναι αθώα ή προκαλούν ήπια ή μέτρια διάσειση. Το πιο σημαντικό μετά τον έλεγχο του παιδιού με διάσειση, είναι να μην ξαναχτυπήσει το κεφάλι του για διάστημα τουλάχιστον 2 εβδομάδων. Τα συχνά, ισχυρά χτυπήματα μπορεί να έχουν μόνιμες επιδράσεις στον εγκέφαλο.

Τσιμπήματα 

Το καλοκαίρι είναι η αγαπημένη εποχή των μελισσών, των σφηκών και άλλων εντόμων, οπότε οι πιθανότητες να τσιμπήσει κάτι το παιδί σας πολλαπλασιάζονται. Τα περισσότερα έντομα στην Ελλάδα δεν είναι άμεσα επικίνδυνα για τη ζωή, όμως ο πόνος και το οίδημα μπορεί να είναι έντονα. Υπάρχουν πολλοί τρόποι αντιμετώπισης ενός τσιμπήματος. Το πιο σημαντικό πράγμα, όμως, που πρέπει να γνωρίζετε είναι πως, εφόσον τα συμπτώματα επιμένουν ή εντείνονται ταχέως, θα πρέπει να επισκεφθείτε άμεσα έναν παιδίατρο. Η πιο επικίνδυνη αντίδραση σε τσίμπημα είναι ασφαλώς η αλλεργική αντίδραση – αν γνωρίζετε πως το παιδί σας έχει κάποια αλλεργία σε έντομα, θα πρέπει να έχετε πάντα μαζί σας μία συσκευή αυτόματης χορήγησης αδρεναλίνης. Προσοχή, τα σκευάσματα αυτά λήγουν ετησίως. Εάν δείτε κεντρί να παραμένει στο δέρμα του παιδιού σας ΜΗΝ προσπαθήσετε να το απομακρύνετε, αλλά επισκεφτείτε αμέσως τον γιατρό. Αν πρόκειται να βρεθείτε σε απομονωμένες περιοχές, τότε μπορείτε να προμηθευτείτε μία από τις ειδικές συσκευές αρνητικής πίεσης που κατασκευάζονται ειδικά για την απομάκρυνση κεντριού.

Αλκοόλ και Νικοτίνη 

Το καλοκαίρι παρατηρείται αύξηση της συχνότητας λήψης τσιγάρου ή αλκοόλ (από περισσεύματα σε ποτήρια) μεταξύ των παιδιών. Πιθανότατα αυτό συμβαίνει διότι οι ενήλικες χαλαρώνουν και βρίσκονται συχνότερα… στο «κέφι». Τα παιδιά δράττονται της ευκαιρίας και «δοκιμάζουν» ό,τι απαγορευμένο βρουν στο δρόμο τους – Έχετε το νου σας, καθώς και το αλκοόλ και η νικοτίνη αποτελούν ισχυρά και επικίνδυνα δηλητήρια για τα μικρά παιδιά και τα βρέφη.

Ενυδάτωση 

Η αυξημένη θερμοκρασία αλλά και η αυξημένη σωματική δραστηριότητα των μικρών μας μπορεί να οδηγήσει εύκολα και γρήγορα σε αφυδάτωση. Είναι πολύ σημαντικό να θυμίζετε στα παιδιά σας να πίνουν νερό και άλλα κατάλληλα υγρά. Μεγάλη προσοχή χρειάζεται στους εφήβους που ασχολούνται με αθλήματα ανοιχτού πεδίου (δηλαδή σε ανοιχτούς χώρους) όπου η έκθεση στον ήλιο, η ζέστη και η άσκηση δημιουργούν τις ιδανικές συνθήκες για ταχύτατη αφυδάτωση. Ειδικά για τις ομάδες αυτές, η ενυδάτωση δεν πρέπει ποτέ να γίνεται με σκέτο νερό (λόγω πρόκλησης ηλεκτρολυτικών διαταραχών), αλλά με σκευάσματα του εμπορίου πλούσια σε ηλεκτρολύτες

Γαστρεντερίτιδες 

Λόγω της αυξημένης θερμοκρασίας τα τρόφιμα αλλοιώνονται πιο γρήγορα, και μάλιστα σε πολλά παγωτά και γάλατα ενδέχεται, λόγω επανάψυξης, να μην είναι εμφανής η κατάσταση αλλοίωσής τους. Ταυτόχρονα οι ιοί που προκαλούν γαστρεντερίτιδα είναι στα πάνω τους το καλοκαίρι! Αν προσθέσουμε και τη ζέστη στην εξίσωση, γίνεται εύκολα κατανοητό πως ο κίνδυνος της αφυδάτωσης ενός παιδιού, με εμέτους και διάρροια, είναι σαφώς μεγαλύτερος το καλοκαίρι. Αν το παιδί σας έχει συμπτώματα γαστρεντερίτιδας, ζητήστε άμεσα τη συμβουλή του παιδιάτρου σας.

Μετακίνηση 

Τα παιδιά πρέπει πάντα να μετακινούνται στο κατάλληλο για την ηλικία τους καρεκλάκι αυτοκινήτου, και πάντα στο πίσω κάθισμα. Ανάλογα με τα κιλά και το ύψος αυτά μπορεί να διαφέρουν, όμως ως κανόνας, αν δεν πατάνε άνετα τα πόδια του παιδιού στο δάπεδο του αυτοκινήτου, η ζώνη ασφαλείας από μόνη της ΔΕΝ αποτελεί αποτελεσματικό τρόπο προστασίας. Το ίδιο ισχύει και για μετακινήσεις με αεροπλάνο ή σκάφη με θέσεις.

Πηγή: iatrikokentro.gr

www.babyads.gr

Ανακοινώθηκε η ημερομήνια έναρξης των αιτήσεων για τους παιδικούς σταθμούς ΕΣΠΑ

Published 23 Ιουνίου, 2016 by sofiaathanasiadou

bf337492a0864d5a8d1619941820aa93_M

Στις 4 Ιουλίου και με μεγάλες αλλαγές ξεκινούν οι αιτήσεις για το πρόγραμμα της ΕΕΤΑΑ για τους παιδικούς σταθμούς ΕΣΠΑ 2016 – 2017.

Υπογράφηκε (22/06/2016) η Κοινή Υπουργική Απόφαση του Υπουργού Εσωτερικών & Διοικητικής Ανασυγκρότησης κ. Παναγιώτη Κουρουμπλή, της Αναπληρώτριας Υπουργού Εργασίας Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης κας. Θεανώς Φωτίου και του Υφυπουργού Οικονομίας, Ανάπτυξης & Τουρισμού κ. Αλέξη Χαρίτση αναφορικά με το νέο σύστημα υλοποίησης της δράσης «Εναρμόνιση Οικογενειακής & Επαγγελματικής Ζωής».

Στόχος του ανασχεδιασμού του προγράμματος που θα προκυρήξει η ΕΕΤΑΑ για τους παιδκούς σταθμούς μέσω ΕΣΠΑ είναι να διασφαλίσει ότι:

–          όλα τα νοικοκυριά με εισόδημα μικρότερο από το κατώφλι της φτώχειας θα λάβουν την σχετική ενίσχυση (αξία τοποθέτησης/voucher),

–          όλα τα νοικοκυριά με άτομα με αναπηρία θα λάβουν την σχετική ενίσχυση

–          θα αυξηθούν οι δυνατότητες επιλογής των γονέων ως προς τους παιδικούς σταθμούς,

–          θα διατηρηθεί ο ίδιος αριθμός ενισχυόμενων οικογενειών/παιδιών, χωρίς παράλληλα ν ’αλλάζουν τα ηλικιακά όρια με βάση τα οποία οι ωφελούμενοι/παιδιά εντάσσονται στο πρόγραμμα.

–          θα απλοποιηθούν ριζικά οι διαδικασίες υλοποίησης/πληρωμής και θα διασφαλιστεί η μηνιαία καταβολή των δόσεων. Τα νέα στοιχεία σε σχέση με το προϋπάρχον σύστημα για τους γονείς είναι ότι:

–          οι γονείς μπορούν να επιλέξουν ελεύθερα τη δομή (παιδικοί σταθμοί, ΚΔΑΠ, ΚΔΑΠ-ΜΕΑ) στην οποία επιθυμούν να εγγράψουν το παιδί τους.

–          η αξία τοποθέτησης (voucher) δεν συνδέεται με συγκεκριμένη θέση σε κάποια δομή αλλά ακολουθεί τον δικαιούχο (γονέας).

Δηλαδή, ο γονέας έχει το δικαίωμα να αλλάξει παιδικό σταθμό/ΚΔΑΠ/ΚΔΑΠ-ΜΕΑ χωρίς να χάνει το voucher.

Τα νέα στοιχεία σε σχέση με το προϋπάρχον σύστημα για τις δομές είναι ότι:

–          καταργείται ο περιορισμός σύμφωνα με τον οποίο οι δομές μπορούν να δεχτούν voucher μόνο για το 70% της δυναμικότητάς τους.

–          διασφαλίζεται η μηναία καταβολή των δόσεων.

–          απλοποιούνται οι γραφειοκρατικές διαδικασίες και μειώνεται το κόστος συμμετοχής στο πρόγραμμα μέσω της κατάργησης των εγγυητικών επιστολών.

Τα στοιχεία που διατηρούνται σε σχέση με το προϋπάρχον σύστημα είναι:

–          Προτεραιότητα σε γονείς που είναι άνεργοι ή επισφαλώς απασχολούμενοι ή έχουν εισοδήματα κάτω από το κατώφλι φτώχειας.

–          Ο φορέας υλοποίησης του προγράμματος (ΕΕΤΑΑ) προσφέρει υπηρεσίες σύζευξης ανάμεσα στις διαθέσιμες θέσεις φροντίδας και τις προτιμήσεις των γονέων.

Επισημαίνεται ότι η σύζευξη δεν είναι δεσμευτική.

–          Απαγορεύεται η επιβολή πρόσθετων τροφείων στους ωφελούμενους.

Επισημαίνεται ότι η απαγόρευση ισχύει μόνο για τις υπηρεσίες που καλύπτει το voucher και δεν αφορά επιπλέον δραστηριότητες που διοργανώνει ο παιδικός σταθμός.

Ακολουθεί συνοπτική περιγραφή της δράσης

Διαδικασία τοποθέτησης – πληρωμής – πιστοποίησης δαπανών

1. Πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος της ΕΕΤΑΑ προς τις Δομές: Η ΕΕΤΑΑ εκδίδει κάλεσμα προς τις Δομές προκειμένου αυτές να δηλώσουν, εντός συγκεκριμένης προθεσμίας, την επιθυμία τους να αποδεχτούν voucher της δράσης Εναρμόνισης. Σκοπός είναι να δημιουργηθεί μη εξαντλητική λίστα με διαθέσιμες δομές και θέσεις, στην οποία έχουν πρόσβαση οι ωφελούμενοι. Οι δομές δεν καταθέτουν εγγυητικές επιστολές για την συμμετοχή τους.

2. Πρόσκληση της ΕΕΤΑΑ προς τους γονείς να υποβάλουν αίτηση συμμετοχής στο πρόγραμμα: Η ΕΕΤΑΑ εκδίδει πρόσκληση προς τους γονείς να υποβάλουν αίτηση συμμετοχής στο πρόγραμμα.

Το έντυπο της αίτησης χωρίζεται σε δύο σκέλη:

(α) το υποχρεωτικό στο οποίο οι γονείς δηλώνουν τα στοιχεία που απαιτούνται για τη μοριοδότησή τους,

(β) το προαιρετικό στο οποίο οι ωφελούμενοι δηλώνουν τις δομές -από τη λίστα που έχει διαμορφωθεί στο πρώτο βήμα- στις οποίες επιθυμούν να τοποθετηθεί το παιδί τους.

3.  Μοριοδότηση γονέων και άτυπη διαδικασία σύζευξης: Η ΕΕΤΑΑ πραγματοποιεί τη μοριοδότηση των γονέων από την οποία προκύπτουν οι τελικοί ωφελούμενοι.

Η ΕΕΤΑΑ διενεργεί, επίσης, μία διαδικασία σύζευξης για όσους ωφελούμενους εκδήλωσαν ενδιαφέρον για τοποθέτηση σε συγκεκριμένη δομή.

Κατόπιν, ενημερώνει κάθε ωφελούμενο εάν υπάρχει κενή θέση στη δομή/ες επιλογής του ή εάν δεν υπάρχει κενή θέση στη δομή/ες της επιλογής του και πρέπει να αναζητήσει ο ίδιος κάποια κενή θέση σε δομή. Επισημαίνεται ότι στην περίπτωση αυτή, της δεύτερης φάσης,  η εγγραφή του παιδιού σε μία δομή δεν υπόκειται στον περιορισμό του 70% των προσφερόμενων θέσεων από τη δομή. Επισημαίνεται ότι η διαδικασία σύζευξης δεν είναι δεσμευτική.

4. Τοποθέτηση παιδιών στις δομές: Για την εγγραφή του παιδιού στη δομή ο ωφελούμενος συνάπτει με τη δομή τυποποιημένο συμφωνητικό όπου προσδιορίζονται οι υποχρεώσεις του σταθμού και υπογράφει εξουσιοδότηση προς την ΕΕΤΑΑ να δράσει ως πληρεξούσιος του ως προς τα ζητήματα πληρωμής. Οι δομές αποστέλλουν στην ΕΕΤΑΑ τα σχετικά στοιχεία, η ΕΕΤΑΑ τα ελέγχει και εκδίδει απόφαση τοποθέτησης του παιδιού στη δομή.

5.  Πληρωμές δομών: Πραγματοποιούνται μηνιαίως βάσει των προβλέψεων της ΚΥΑ. Β.

Χρονοδιάγραμμα

24 Ιουνίου: Πρόσκληση της ΕΕΤΑΑ προς τις Δομές να δηλώσουν τις θέσεις που κατ’ αρχήν θέλουν να διαθέσουν.

4 Ιουλίου: Πρόσκληση της ΕΕΤΑΑ προς τους γονείς να κάνουν αίτηση συμμετοχής στο πρόγραμμα

1η Αυγούστου: Έκδοση από την ΕΕΤΑΑ τελικών αποτελεσμάτων ωφελούμενων γονέων.

 

Πηγή: www.mommyland.gr

Καρλ Γιούνγκ: Το έξω είναι ο πατέρας, το μέσα η μητέρα

Published 23 Ιουνίου, 2016 by sofiaathanasiadou

56f4f1d01dc5245f228b456a

Διαβάστε το υπέροχο κείμενο του κορυφαίου ψυχίατρου Καρλ Γιούνγκ, στο οποίο αναλύει πώς ο γονεϊκός ρόλος επηρεάζει τη δημιουργία της προσωπικότητας του παιδιού, αλλά και την ψυχοσύνθεσή του.

«Για να κατανοήσουμε την προστατευτική ενέργεια των δύο γονέων, ας χρησιμοποιήσουμε την αναλογία της φωλιάς των πουλιών.

Η φωλιά των πουλιών αποτελείται από δύο μέρη:

  • Το έξω στρώμα είναι σκληρό, συμπαγές, δομημένο από πιο σκληρά υλικά, κομμάτια ξύλο, πετρούλες, λάσπη κλπ., που αποτελούν ένα συγκεκριμένο οικοδόμημα που επιτρέπει στη φωλιά να αντέχει στις καιρικές συνθήκες, να είναι στερεή και ασφαλής. Μηχανισμός που φέρνει δομή στο αδόμητο.
  • Το εσωτερικό στρώμα είναι πιο μαλακό, φτιαγμένο από πούπουλα κι άλλα μαλακά υλικά. Είναι το μητρικό πλαίσιο.

Το έξω είναι ο πατέρας, το μέσα η μητέρα.

Ένα παιδί μεγαλώνει και αναπτύσσεται μέσα στη μήτρα της μητέρας και εκεί προστατεύεται από τις απαιτήσεις και ιδιαιτερότητες του έξω κόσμου. Μετά τη γέννα, μέχρι να αυτονομηθεί το παιδί χρειάζεται ακόμα την προστασία της μητέρας.

Εδώ έρχεται ο πατέρας, μέσα από την καλή σχέση μεταξύ τους, να βοηθήσει το παιδί να χαλαρώσει τους δεσμούς του με την μητέρα και να αρχίσει τα δικά του βήματα στον κόσμο, να αναπτύξει την αυτοεκτίμησή του, την εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του και να αυτονομηθεί από την μητέρα. Υπό την προστασία του πατέρα το παιδί εξερευνά τον έξω κόσμο, έτσι ώστε να μην παλινδρομήσει στην ενδομήτρια εμπειρία.

Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΕΙ ΣΤΟΝ ΓΙΟ ΤΗΝ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΙΔΟΥΣ ΤΟΥ

Ανεξάρτητα από το φύλο του παιδιού, ο πατέρας στην αρχή της ζωής του παιδιού, είναι η πηγή της προστασίας από τις δυνάμεις της παλινδρόμησης. Βοηθά να δομήσει το παιδί τα όριά του, την ταυτότητά του, λύνοντας το συμβιωτικό στάδιο με την μητέρα, να έχει αίσθηση του εαυτού του, να λέει ναι ή όχι, τόσο στον έξω κόσμο, όσο και στον κόσμο των ενστίκτων και των επιθυμιών.

Η αρσενική αρχή είναι αυτή που βοηθά τον άνθρωπο να εδραιώσει τα όριά του, να βρεί την ταυτότητά του και αυτή η αρσενική δύναμη επίσης, (animus), φέρει τη θηλυκή αρχή έξω στον κόσμο, για να εκφραστεί. Ο γάμος αυτών των δύο αρχών επιφέρει την ισορροπία και την αρμονία.

Ο πατέρας δημιουργεί ένα ασφαλές μέρος για το παιδί που έχει γεννηθεί, στη θέση της ασφάλειας που το παιδί βίωνε στην μήτρα. Μεγαλώνοντας το παιδί, το βοηθά να διαπραγματευθεί με τον έξω κόσμο και να δομήσει την δική του Persona.

Η δημιουργία της Persona γίνεται σιγά σιγά από τα υλικά των γονεϊκών αξιών. Το πρώτο πρότυπο της διαμόρφωσης του εγώ είναι να συμπεριφερθώ με τον τρόπο που προσδοκούν οι γονείς μου.

Έτσι, η πρώτη persona, είναι οι συλλογικοί πολιτιστικοί κώδικες συμπεριφοράς και κρίσεων αξιών που εκφράζονται και μεταδίδονται από τους γονείς.

Στην πορεία της φυσιολογικής ψυχολογικής ανάπτυξης, πρέπει να υπάρξει μια διαφοροποίηση ανάμεσα στο εγώ και στην persona. Το παιδί χρειάζεται να συνειδητοποιήσει ποιο είναι ξέχωρα από τις εξωτερικές συλλογικές απαιτήσεις της κοινωνίας. Να γίνει ένα άτομο που έχει τις δικές του ιδέες και τον δικό του κώδικα συμπεριφοράς και ταυτόχρονα να ζει στον κόσμο και να προσαρμόζεται στις συλλογικές νόρμες. Αν δεν επιτευχθεί κάτι τέτοιο, εμφανίζεται ένα ψευδο-εγώ και ο άνθρωπος ταυτίζεται με τον ρόλο του.

Η persona δεν πρέπει να είναι υπερβολικά άκαμπτη ή λαμπρή γιατί αυτή η υπερβολή θα οδηγήσει στην δημιουργία μιας πιο σκοτεινής σκιάς.

Αν λοιπόν είμαστε μόνο persona, τότε δεν είμαστε γνήσιοι, γιατί δεν έχουμε επαφή με τον εσωτερικό, πραγματικό εαυτό μας. «Ο άνθρωπος -persona είναι τυφλός και δεν βλέπει την εσωτερική του πραγματικότητα, ακριβώς όπως ο άνθρωπος που δεν έχει καθόλου persona είναι τυφλός και δεν βλέπει την πραγματικότητα του κόσμου.»

C. Jung

Πηγή: yolife.gr

Διαβάστηκε εδώ: www.babyads.gr

Θα ‘θελα να ήμουν σαν το παιδί μου – να μην φοβάμαι να τολμώ

Published 22 Ιουνίου, 2016 by sofiaathanasiadou

tha-thela-themamagers

by

Θα ‘θελα να ξορκίσω τον φόβο. Αυτό το αίσθημα που μου παγώνει τις πατούσες, στρογγυλοκάθεται σαν καρύδι στον λαιμό μου. Θα ‘θελα να μην φοβάμαι να τολμήσω, να αλλάξω, ν’ αποδομήσω. Τα σίγουρα, τα σταθερά, τ’ ακλόνητα.

Θα ‘θελα να ήμουν η κόρη μου κι ακόμα να μαθαίνω. Να κοιτώ με περιέργεια το καινούργιο, να το βάζω στο στόμα αμάσητο. Και όλοι γύρω μου, οι εμπειρογνώμονες, να ουρλιάζουν «μηηηηηη».

Θα ‘θελα να μπορούσα να βουτήξω στο σκοτάδι και έτσι στα τυφλά, να αναδυθώ στο πιο μαγικό μέρος του εαυτού μου. Κι ας είναι τρομακτικά. Θα ‘θελα να είχα εφιάλτες. Μόνο και μόνο για να τους υπερνικώ.
Την ζηλεύω που βλέπει λύκους, τέρατα και οι σκιές στον τοίχο την καταδιώκουν. Θέλω το μαγικό ραβδί της, αυτό το ασημί με τις ροζ φούντες, που λαμπαδιάζει όλα τα κακά με μία μόνο κίνηση. Θέλω τα καινούργια της σπορτέξ, τα εξοπλισμένα με αόρατες τουρμπίνες, που όταν τις ενεργοποιεί μ’ ένα απλό τσεύδισμα, της χαρίζουν ταχύτητες Τσιτάρα.

Θα ’θελα να χτυπάω τα γόνατα, τους αγκώνες κι ένα φιλί να επουλώνει τις πληγές μου σαν το δάκρυ του Φοίνικα κι εγώ να το βλέπω να συμβαίνει. Η ακόμα εκείνη την κρέμα, που μπορεί απέξω να λέει Frezyderm, αλλά εγώ ξέρω ότι έχει νεραϊδόσκονη σαν βασικό συστατικό κι αυτό κάνει την διαφορά.

Θα ‘θελα να ψηλώνω και όλα γύρω μου να μικραίνουν.
Θα ‘θελα να «μην θέλω» και να μην πειράζει. Να «μην πρέπει» και όλα καλά.
Θα ‘θελα να μην μπορώ να κρατήσω μυστικό και να λέω ακριβώς αυτό που σκέφτομαι και να είμαι χαριτωμένη και ειλικρινής.

Θα ‘θελα να βουτάω σε όλες τις νερολακκούβες και να μετράω ένα ένα τα φρεάτια της ΕΥΔΑΠ,ενώ έχω πέντε λεπτά στην διάθεσή μου μέχρι να χτυπήσει το κουδούνι. Θα ‘θελα να μην με νοιάζει κανένα κουδούνι. Σχολείου, πόρτας, ξυπνητηριού. Θα ΄θελα να μην ξέρω να διαβάζω την ώρα και να μην καταλαβαίνω τι είναι το «παρά τέταρτο».

Θα ‘θελα να τραγουδάω παράφωνα και δυνατά το «θα σπάσω κούπες» στο σουπερμάρκετ, να βγαίνω έξω από τις γραμμές με τις μπογιές μου, έξω από τις γραμμές στα γράμματά μου, έξω από τις γραμμές της ασφάλειας και της τάξης. Της λογικής και της κοινωνίας.

Γιατί θα ‘θελα να ήμουν παιδί και να μην φοβάμαι τα ανούσια, τα δευτερεύοντα. Αλλά τα ουσιώδη. Είναι καλό να φοβάσαι τα ουσιώδη, γιατί έτσι επιβιώνεις. Αν φοβάσαι τα άλλα, πεθαίνεις όλο και πιο γρήγορα.

 

Πηγη: www.themamagers.gr

Το παιδί αξίζει τον σεβασμό των γονιών του, αλλά δεν είναι ίσο μ΄ αυτούς

Published 21 Ιουνίου, 2016 by sofiaathanasiadou

a5683d8b79ba2d2f884784351a6140da_L

Από τον σημαντικότερο παιδίατρο της Γαλλίας, Αλντό Ναουρί.

Τα σημερινά παιδιά δεν πάνε καλά. Μπορεί να είναι υγιέστερα, αλλά είναι υπερκινητικά, έχουν προβλήματα στο σχολείο και δυσκολεύονται να αυτονομηθούν. Τι φταίει; Ο υπερβολικός φιλελευθερισμός στο σπίτι, απαντά ο πιο γνωστός παιδίατρος.

Δύο γεγονότα, καθ΄ όλα ευπρόσδεκτα, άλλαξαν κατά τη δεκαετία του ΄70 τον ρόλο των παιδιών στις δυτικές κοινωνίες. Το ένα ήταν η επικράτηση της αντισύλληψης: το παιδί, προϊόν πλέον απόφασης και όχι τύχης, τοποθετήθηκε στην κορυφή του οικογενειακού οικοδομήματος. Το άλλο ήταν η μετάβαση από την κοινωνία των στερήσεων στην κοινωνία της αφθονίας. Πριν από τη δεκαετία του ΄70, το κυρίαρχο μήνυμα της ανατροφής ήταν: «Δεν μπορείς να τα έχεις όλα». Σήμερα, τα παιδιά μαθαίνουν όχι μόνο πώς μπορούν, αλλά πώς δικαιούνται κιόλας να τα έχουν όλα. Η αίσθηση της ματαίωσης, ουσιώδης για την ανάπτυξή τους, έχει εξαφανιστεί. Με την έννοια αυτή, τα παιδιά των μεσαίων τάξεων είναι πιο «κακομαθημένα» από εκείνα των πλουσίων.

Αυτά λέει στο περιοδικό Le Ρoint ο παιδίατρος Αλντό Ναουρί, που προκαλούσε πάντα θόρυβο με τα βιβλία του, είτε επέκρινε το δικαίωμα του μωρού να τρέφεται όποτε θέλει είτε καταδίκαζε την παντοδυναμία των μητέρων. Με το τελευταίο του βιβλίο, που κυκλοφόρησε την περασμένη εβδομάδα με τον τίτλο «Εκπαιδεύοντας τα παιδιά μας» (εκδ. Οdile Jacob), ζητά από τους γονείς να ξεχάσουν την ψυχανάλυση και την ψυχοκινητική αγωγή των παιδιών τους και να αναλάβουν ξανά τον ρόλο τους στο σπίτι. Το θεμέλιο της εξουσίας τους τονίζει- δεν είναι η οργή ούτε βέβαια το ξύλο, αλλά η ιεραρχία και η επίγνωση αυτής της ιεραρχίας. Το παιδί αξίζει τον σεβασμό των γονιών του, αλλά δεν είναι ίσο μ΄ αυτούς. Και το μεγαλύτερο κακό που μπορούν να του κάνουν είναι να φοβούνται μήπως το «τραυματίσουν». Κάπως έτσι φτάσαμε να βλέπουμε οκτάχρονα παιδιά με μπιμπερό ή με πιπίλα…

Ο Ναουρί τα έχει- ξανά!- κυρίως με τις μητέρες. Μπροστά στην τεράστια μητρική και επαγγελματική πίεση που δέχονται, λέει, βρήκαν έναν απλό τρόπο να θεραπεύ σουν τον ναρκισσισμό τους: τέθηκαν στην υπηρεσία των παιδιών τους. Η εργαζόμενη μητέρα νομίζει πως επειδή λείπει αρκετές ώρες από το σπίτι πρέπει το βράδυ να «επανορθώσει», ενώ θα έπρεπε να γνωρίζει ότι πέντε λεπτά μετά την επιστροφή της το μωρό αισθάνεται σαν να μην είχε φύγει ποτέ από κοντά του. Ο πατέρας, από την πλευρά του, επενδύει πλέον πολύ περισσότερο χρόνο στα παιδιά του από παλιά, αλλά η θέση του δεν αναγνωρίζεται ούτε από τη μητέρα ούτε από την κοινωνία. Δεν είναι αρκετή μια πατρική άδεια δεκαπέντε ημερών. Πρέπει να γίνει αποδεκτός ο διαλεκτικός του ρόλος στην εκπαίδευση: να ενθαρρύνει τη θηλυκότητα της μητέρας και να «σπάσει» την αποκλειστική της σχέση με το παιδί.

Ο 70χρονος παιδίατρος δεν έχει καμιά αμφιβολία: η κυριότερη ένδειξη καλής ανατροφής ενός παιδιού είναι η ηρεμία του.

Πηγή: diastaseis.blogspot.gr

Thessaloniki Arts and Culture http://www.thessalonikiartsandculture.gr

Φίλη μάνα – που περνάς τα ίδια με μένα – μόνο εσύ με καταλαβαίνεις

Published 21 Ιουνίου, 2016 by sofiaathanasiadou

mama_fili_themamagers.gr_

by

Σε είδα πρώτη φορά, πάνε 6 χρόνια, επτά η ώρα το πρωί έξω από το σχολείο, με κάτι τεράστια γαλαζοπράσινα γυαλιά ηλίου, ενώ ήταν χειμώνας. Σε είδα μέσα από τα δικά μου γυαλιά ηλίου, που τα φορούσα κάθε πρωί, ακόμα και όταν έβρεχε για να μην φαίνεται ότι κοιμάμαι όρθια. Το ίδιο κι εσύ. Κάπου εκεί πρέπει να σε αγάπησα, αλλά ακόμα δεν το ήξερα.

Μετά σε ξαναείδα να ξεροσταλιάζεις έξω από το σχολείο. Είχα έρθει δίπλα σου κρατώντας ένα κρουασάν σοκολάτα γιατί εκείνο το πρωί δεν είχα προλάβει να φτιάξω κάτι. Κοιταχτήκαμε με κατανόηση πιασμένες στα κάγκελα σαν φυλακισμένες στο ίδιο κελί και από τότε σε αγάπησα και επίσημα. Στην αρχή ήθελα να κρύψω το κρουασάν πίσω από την πλάτη μου, γιατί δεν άντεχα ακόμα ένα υποτιμητικό βλέμμα και μια ακόμα διάλεξη για τα συντηρητικά που έχει το διαολεμένο σακουλάκι. Τότε έβγαλες δειλά από την τσάντα σου ένα τσιπς και ένιωσα ότι δεν είμαι η μόνη – άχρηστη μάνα – σε αυτόν τον πλανήτη.

Από τότε γίναμε αχώριστες και μαζί μια γροθιά απέναντι στις μαμάδες που ευδοκιμούν δίπλα μας, εκείνες που τα ξέρουν όλα. Τις απόμακρες, τις επιθετικές, τις σνομπ, αυτές που σε πλησιάζουν για να δουν τι βαθμό πήρε το παιδί σου, που το σχολιάζουν πίσω από την πλάτη σου, που δεν σε θεωρούν άξια για τίποτα. Όλες αυτές με τα ανασηκωμένα φρύδια και τα τέλεια «στρωμένα» παιδιά . Δεν ένιωσες ούτε μια φορά την ανάγκη να μου αποδείξεις ότι είσαι καλύτερη μάνα από μένα, ότι τα ξέρεις όλα και ότι έχεις τη μαγική συνταγή και λύση για τα πάντα. Ήσουν αληθινή, υπέροχα ατελής και ανθρώπινη και πιο ανακουφιστικό πράγμα από αυτό δεν υπάρχει στον κόσμο, να ξέρεις.

Από τότε περάσαμε νύχτες ολόκληρες στα τηλέφωνα καπνίζοντας σαν παλαβές, να μιλάμε για τα κακομαθημένα παιδιά μας, να αναλύουμε τα ελαττώματά τους, τις φωνές τους, τις αταξίες τους, τα ξεσπάσματά τους και τους εαυτούς μας. Περάσαμε άλλες τόσες στο τραπέζι της κουζίνας να προτείνουμε λύσεις, να επιλέγουμε τιμωρίες που δεν τηρούσαμε πάντα, να παρηγορούμε ή μία την άλλη όταν για μια ακόμα φορά δεν καταφέραμε να δείξουμε πυγμή γενικώς και ειδικώς και αφού ξεφυσούσαμε, μου πέταγες κάτι για ένα επαναστατικό προϊόν ομορφιάς που ανακάλυψες πάλι και μου έφευγε εκείνος ο βράχος από το στήθος.

Πήγαμε ατελείωτες φορές μαζί στο σούπερ μάρκετ και σε μαγαζιά και καφετέριες και εστιατόρια και παραλίες μαζί με ένα τσούρμο παιδιά, και ουρλιάξαμε μαζί «άσε την κουρτίνα», «μην πειράζεις εκείνο», «όχι στα βαθιά» «έλα εδώ ΤΩΡΑ ΕΙΠΑ» κάνοντας σκόνη όλα τα παιδαγωγικά συγγράμματα . Σηκώσαμε μαζί ατίθασα παιδιά από πατώματα, γρασίδια και πλακάκια, τα απειλήσαμε μαζί «αν δεν κάνεις αυτό δεν θα έχει εκείνο» και συνεφέραμε με χαρτομάντιλα και ανέκδοτα η μία την άλλη σε δοκιμαστήρια, τουαλέτες και πεζοδρόμια από κρίσεις πανικού. Μαζέψαμε μαζί από παιδικές χαρές βρώμικα πιτσιρίκια, τρέξαμε μαζί πανικόβλητες σε γιατρούς για ένα σπασμένο δόντι, που ξανάσπασε, για μια αλλεργία στο μάτι από μία γάτα και για ένα σωρό ματωμένα γόνατα και μελανιασμένα χέρια. Μοιραστήκαμε τις αγωνίες μας για το σχολείο, για τις αρρώστιες των παιδιών μας, για το μέλλον μας και μαζί νιώσαμε πιο δυνατές αφού έτυχε να τα μεγαλώνουμε μόνες μας – ειδικά εσύ. Στηρίξαμε η μία την άλλη σε αναρίθμητα sleepover για να μπορέσουμε να πάρουμε μια μεγάλη ανάσα πριν την επόμενη βουτιά στην καθημερινότητα.

Συμβουλέψαμε μαζί τα παιδιά μας, τα μαλώσαμε μαζί, κάναμε τόσα μαζί, που ήταν φορές που δεν ξεχωρίζαμε ποιο παιδί είναι ποιανού. Ήταν όλα τα ίδια για μας. Δακρύσαμε μαζί σε σχολικές παραστάσεις, η μια τραβούσε βίντεο και η άλλη φύσαγε τη μύτη της από τη συγκίνηση και τούμπαλιν και κλάψαμε μέχρι δακρύων με τις ατάκες τους, τις γλύκες τους, και τα πειράγματά τους. Αυτό που προσπαθώ να σου πω με πολλές λέξεις, είναι ότι χάρη σε σένα δεν ένιωσα ποτέ μόνη σε αυτό το ταξίδι της μητρότητας που συχνά είναι πολύ μοναχικό.

Στη Διδώ.

 

Πηγή:www.themamagers.gr

Δυστυχισμένοι γονείς δεν μπορούν να μεγαλώσουν ευτυχισμένα παιδιά

Published 20 Ιουνίου, 2016 by sofiaathanasiadou

saddiazygio

by

Το διαζύγιο ήταν κάτι που σκεφτόμουν πολύ συχνά τον τελευταίο καιρό. Με τον άντρα μου η κατάσταση στο σπίτι θύμιζε εμπόλεμη ζώνη και μάρτυρες σε όλο αυτό ήταν τα παιδιά. Από την άλλη, η φράση «δεν χωρίζω για τα παιδιά» από φίλους και γνωστούς, με είχε κυριολεκτικά στοιχειώσει και δίσταζα να κάνω το βήμα.

Το διαζύγιο, είναι μια δύσκολη απόφαση, ούτως ή άλλως. Όταν όμως υπάρχουν και παιδιά, είναι σκόπελος. Δημιουργεί στρες στους συζύγους και στις οικογένειές τους και βγάζει από μέσα μας τον χειρότερό μας εαυτό. Στην αρχή είπα θα το παλέψω. Θα μείνω με τον σύζυγό μου και τα παιδιά και δεν θα διαλύσω την οικογένειά μου. Όμως οι διαμάχες ήταν ατελείωτες, οι φωνές καθημερινές. Τα παιδιά 6 και 8 ετών αντίστοιχα κλείνονταν στα δωμάτιά τους και περίμεναν σιωπηλά και τρομοκρατημένα να κοπάσει η μπόρα. Μετά από λίγο καιρό ο μικρός ζητούσε να κοιμάται με την αδερφή του και η μικρή άρχισε να έχει κακή απόδοση στο σχολείο και στις δραστηριότητές της. Κλείστηκε στον εαυτό της και δεν ήθελε να βλέπει και πολύ τις φίλες της. Η κατάσταση είχε φτάσει στο απροχώρητο και αυτό που έβλεπα ήταν πως όλοι μας είχαμε βουλιάξει στη δυστυχία και το μόνο που θα μας έβγαζε από αυτή την κατάσταση ήταν να πάρει ο καθένας τον δρόμο του.

Τελικά τι είναι χειρότερο; αναρωτιόμουν. Να μην έχουν τα παιδιά και τους δυο τους γονείς ή να βλέπουν αυτούς που αγαπούν περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον στον κόσμο να είναι δυο ξένοι μέσα στο ίδιο σπίτι και να εκσφενδονίζουν καθημερινά λέξεις μίσους ο ένας στον άλλον;

Σίγουρα όχι το δεύτερο. Έτσι πήρα τη μεγάλη απόφαση και χωρίσαμε. Δύο χρόνια μετά και κοιτάζοντας πίσω μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι ήταν ό,τι πιο σωστό κάναμε για τα παιδιά μας και για τους εαυτούς μας.

Δεν υπάρχει λόγος να πιστεύετε ότι το να μείνετε μαζί με κάθε κόστος θα είναι το καλύτερο για τα παιδιά. Στην πραγματικότητα, όταν γονείς, οι οποίοι είναι δυστυχισμένοι μαζί, δεσμεύονται σε ανθυγιεινές καταστάσεις και συνήθειες μιας υποτιθέμενης φυσιολογικής σχέσης για χάρη των παιδιών τους, είναι πιθανότερο να κάνουν κακό παρά καλό στην οικογένειά τους. Άλλωστε οι συμπεριφορές των γονιών μέσα στο σπίτι είναι αυτές που θέτουν τις βάσεις για το πώς θα συμπεριφέρονται αργότερα τα παιδιά, ως ενήλικες.

Μαθαίνουν τι σημαίνει να είσαι παντρεμένος, τι σημαίνει να είσαι σύζυγος και πώς να αντιμετωπίζουν τις συγκρούσεις στις σχέσεις τους. Συχνά, ακούω ανθρώπους να λένε: «Δεν το κάνουμε μπροστά τους» ή «Δεν καταλαβαίνουν τι πραγματικά συμβαίνει». Σας διαβεβαιώ ότι κάνουν λάθος. Μέρα με τη μέρα, χρόνο με το χρόνο, αυτά τα μηνύματα συσσωρεύονται και εδραιώνονται μέσα τους, αυξάνοντας την πιθανότητα τα παιδιά να επαναλάβουν στη ζωή τους αυτά που βλέπουν να συμβαίνουν στο σπίτι, όσο μεγαλώνουν. Και κυρίως να πάρουν το λάθος μήνυμα, ότι «έτσι είναι οι σχέσεις». Όχι δεν είναι καθόλου έτσι οι σχέσεις. Ή μάλλον, δεν πρέπει να είναι έτσι. Είναι καθήκον μου σαν μητέρα, να μην θέσω ένα τέτοιο αρρωστημένο μοντέλο σχέσης στο αυτονόητό τους, αλλά να τους εξηγήσω ότι αυτό που συμβαίνει στο σπίτι μας είναι λάθος. Και πώς αλλιώς μπορώ να το κάνω αυτό; Σταματώντας το, μιας και δεν μπορώ να το φτιάξω πια.

Όταν το ζευγάρι αποφασίζει να χωρίσει και αντιμετωπίζει το διαζύγιο με ωριμότητα και συνεργασία, τα παιδιά θα είναι καλά και δεν θα επηρεαστούν μακροπρόθεσμα. Με άλλα λόγια, δεν είναι απαραίτητο το ίδιο το διαζύγιο που καθορίζει πότε τα παιδιά θα είναι εντάξει, αλλά το πώς ο κάθε ενήλικος συμπεριφέρεται κατά τη διάρκεια και μετά το διαζύγιο.

Το διαζύγιο δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός, αλλά ξεδιπλώνεται με τα χρόνια. Οι γονείς που μπορούν να παραμείνουν πολιτισμένοι, να αποφύγουν τις λογομαχίες και τις κατηγορίες, να συνεργαστούν για να δημιουργήσουν ενιαίες στρατηγικές και να δώσουν στα παιδιά τους χρόνο, προσοχή και ασφάλεια, έχουν τεράστιες πιθανότητες να τα δουν να μεγαλώνουν ευτυχισμένα και υγιή, όπως τα παιδιά των παντρεμένων ζευγαριών που έχουν μια ισορροπημένη σχέση.

Γιατί είτε το θέλουμε, είτε όχι, δυστυχισμένοι γονείς δεν μπορούν να μεγαλώσουν ευτυχισμένα παιδιά. Και το να μένει κανείς σε μία βλαβερή σχέση «για τα παιδιά», όταν ο γάμος έχει ουσιαστικά διαλυθεί, τα οδηγεί σε καταστροφικές σχέσεις στην ενήλικη ζωή τους, μιας και μια τέτοια βίωναν στο σπίτι τους, από τους ίδιους τους γονείς τους.

 

Πηγή:www.themamagers.gr

Γιατί η τηλεόραση πρέπει να σταματήσει αυτό που κάνει με την υπόθεση του 14χρονου στη Θεσσαλονίκη

Published 19 Ιουνίου, 2016 by sofiaathanasiadou

1014616_6-Andy-Warhol-Knives-1981-82-™-AWF-300-dpi

Της Χριστίνας Γαλανοπούλου

Οι απευθείας συνδέσεις, η αναμόχλευση παθών συγγενικών προσώπων, οι φήμες και οι καφενειακές κουβέντες μόνο κακό κάνουν, όχι μόνο στην οικογένεια, αλλά στο σύνολο του κοινωνικού ιστού που κολυμπά σε πρωτόγνωρα προβλήματα και φαινόμενα.

Το τσίγκλημα από την τηλεόραση και τους πιστούς λειτουργούς της αλήθειας, όχι μόνο δεν βοηθά, αλλά μπορεί να πυροδοτήσει περαιτέρω δυσάρεστες εξελίξεις.

…Ίσως πιο πολύ από κάθε άλλη φορά, τώρα που όλα είναι ρευστά, παράξενα, σκοτεινά και δεν υπάρχει προηγούμενο να παραστήσει τον μπούσουλα, πρέπει να γυρίσουμε στην καθαρή ενημέρωση, να αφήσουμε τα σχόλια και τις αναλύσεις και τα πορτρέτα, εκεί που αποδεδειγμένα δεν τα καταφέρνουμε και δεν είμαστε καθόλου επαρκείς και καθόλου αντικειμενικοί.

Αυτό που συμβαίνει εδώ και δυο μέρες με τη δολοφονία ενός 14χρονου από έναν συνομήλικο του δεν είναι κάτι που δεν περιμένεις από την ελληνική τηλεόραση. Παρ’ όλα αυτά, γνωρίζοντας ότι οι περισσότεροι παρουσιαστές, δημοσιογράφοι, προσκεκλημένοι είναι οι ίδιοι γονείς και ενώ έχει προηγηθεί η υπόθεση Γιακουμάκη, θα περίμενες, αν όχι ευαισθησία, τουλάχιστον προσοχή.

Ας μη φοβόμαστε την αλήθεια. Όλες αυτές, οι χωρίς καμία διασταύρωση λεπτομέρειες, μόνο την τηλεθέαση εξυπηρετούν. Και μάλιστα από κόσμο που δεν έχει κανένα πρόβλημα να βουτήξει τα χέρια του στο αίμα. Ας σταματήσει όσο πιο γρήγορα όλο αυτό.

Δεν χρειάζονταν όλες αυτές οι απευθείας συνδέσεις με το χωριό του ανήλικου δράστη χθες. Και δεν χρειάζονταν, ακριβώς επειδή επιχειρείται να σχηματιστεί ένα συγκεκριμένο προφίλ γι’ αυτό το παιδί. Κάποιος που έσφαζε κοκόρια, κάποιος που κυνηγούσε τα σκυλιά, κάποιος σωματώδης. Μάλιστα.

Ένα παιδί αγροτικής οικογένειας, δηλαδή, μεγαλωμένο με τους όρους της υπαίθρου. Αυτό δεν θα ήταν το προφίλ, αν κάποιος από τους κυρίους και τις κυρίες των χθεσινών… ρεπορτάζ συναντούσε αυτό το παιδί στις διακοπές του; Τώρα, όλο αυτό βαραίνει και χρεώνεται ως ένδειξη φονικού ενστίκτου, ως κάτι που έλεγαν γύρω – τριγύρω, έτσι γενικά, αόριστα, αβασάνιστα.     Την ίδια στιγμή, το πλάνο αλλάζει: κανείς δεν άκουσε για bullying, τσακώνονταν τα πιτσιρίκια μεταξύ τους, όπως όλα τα παιδιά. Και πάλι, αναλύσεις για τον σωματώδη τύπο, για κάποιον που δεν μιλούσε πολύ, για κάποιον, που τσακώθηκε και σκότωσε για το μέγεθος ενός τρακτέρ.

Και τίποτα άλλο να μην ειπωθεί και τίποτα άλλο να μην προστεθεί σ’ αυτές τις τόσο γλαφυρές περιγραφές, η εναλλαγή εικόνας, συγκεκριμένη και στοχευμένη (στη λεπτομέρεια που θα δώσει τηλεθέαση) και η παράθεση αποσπασματικών στοιχείων και στιχομυθιών της γειτονιάς, έχει γίνει η δουλειά, έχουν μοιραστεί οι ρόλοι – από εδώ ο θύτης και από εκεί το θύμα – έχει βγει και η απόφαση: δια της υπεραπλούστευσης, δια της αναμόχλευσης των πιο ζοφερών παθών, στα οποία μοιραία πλέουν οι δύο οικογένειες.

Όμως, τώρα είναι που χρειάζεται προσοχή: το δολοφονημένο παιδί δεν γυρίζει πίσω, η τραγωδία δεν ξεγίνεται, η οικογένεια του δράστη βρίσκεται επίσης σε δεινή θέση και είτε δυσαρεστηθούν κάποιοι είτε όχι ο ίδιος ο ανήλικος δράστης είναι που πρέπει να τύχει μέριμνας από τις κοινωνικές υπηρεσίες για την εξέλιξη του.

Και φυσικά, όλο αυτό το τσίγκλημα από την τηλεόραση και τους πιστούς λειτουργούς της αλήθειας, όχι μόνο δεν βοηθά, αλλά μπορεί να πυροδοτήσει περαιτέρω δυσάρεστες εξελίξεις.

Ας μη φοβόμαστε την αλήθεια. Όλες αυτές, οι χωρίς καμία διασταύρωση λεπτομέρειες, μόνο την τηλεθέαση εξυπηρετούν. Και μάλιστα από κόσμο που δεν έχει κανένα πρόβλημα να βουτήξει τα χέρια του στο αίμα.

Ας σταματήσει όσο πιο γρήγορα όλο αυτό. Αν θέλουν να εμβαθύνουν τα κανάλια σε ένα ανήλικο έγκλημα, ας προσκαλέσουν ειδικούς, να προσφέρουν και ένα καλό στον κοινωνικό ιστό.

Αλλά ας πάψουν τώρα, γιατί το μετά από εδώ, θα είναι το πιο επικίνδυνο εμπόδιο που έχουμε να περάσουμε. Όχι μόνο οι οικογένειες στη Θεσσαλονίκη, αλλά όλοι μας, ως μέρος μιας κοινωνίας που δοκιμάζεται σε πρωτόγνωρα προβλήματα και φαινόμενα και πολύ θολά νερά.

Πηγή: lifo.gr

Παγκόσμια Ημέρα του Πατέρα

Published 18 Ιουνίου, 2016 by sofiaathanasiadou

 

Fathers_Day

Η Παγκόσμια Ημέρα του Πατέρα πρωτογιορτάστηκε στις 19 Ιουνίου 1910 και έκτοτε γιορτάζεται κάθε τρίτη Κυριακή του Ιουνίου. Με δώρα απ’ όλη την οικογένεια τιμώνται ο πατέρας, ο παππούς ή ο προπάππους.

Εμπνεύστρια της Παγκόσμιας Ημέρας του Πατέρα ήταν η αμερικανίδα Σονόρα Σμαρτ Ντοντ, που θέλησε να καθιερώσει μια γιορτή ανάλογη με την Ημέρα της Μητέρας, προκειμένου να τιμήσει τον πατέρα της Γουίλιαμ Τζάκσον Σμαρτ, βετεράνο του Αμερικανικού Εμφυλίου, που ανέθρεψε μόνος του τα 6 παιδιά της οικογένειας.

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/worldays/91#ixzz4By6c5zm1

Μαμά στο σπίτι – βαρέθηκα να με ρωτάτε «μα τι κάνεις όλη μέρα;»

Published 17 Ιουνίου, 2016 by sofiaathanasiadou

tikaneislolimera (1)

Την προηγούμενη εβδομάδα, ήμουν στο φαρμακείο και με πλησίασε μια χαρωπή  γυναίκα.

«Ματ! Πως τα πάνε τα μικρά σου;»

«Τέλεια! Τα πάνε μια χαρά, ευχαριστώ για το ενδιαφέρον.»

«Χαίρομαι που τ’ ακούω. Και η γυναίκα σου;  Έχει γυρίσει στη δουλειά ή ακόμη;»

«Ε, βασικά δουλεύει σκληρά στο σπίτι, προσέχοντας τα παιδιά. Αλλά όχι δεν έχει πάει πίσω στον εργασιακό χώρο, αν αυτό εννοείς.»

«Τέλεια περνάει! Πρέπει να είναι ωραία

«Τέλεια; Είναι πολύ σκληρή δουλειά. Έχει γερή ανταμοιβή; Ναι. Αλλά περνάει τέλεια; Όχι πάντα».

Το επόμενο επεισόδιο συνέβη σήμερα σε ένα καφέ. Ξεκίνησε με παρόμοιο τρόπο. Μια φιλική ανταλλαγή ειδήσεων, για το πώς πάνε τα πράγματα με τα μωρά. Η συζήτηση γρήγορα εκτροχιάστηκε όταν η γυναίκα μου πέταξε ένα:

«Και λοιπόν, η γυναίκα σου θα μείνει στο σπίτι μόνιμα;»

«Μόνιμα; Ε, στο άμεσο μέλλον, θα μεγαλώνει τα παιδιά full time, ναι!»

«Ναι, εμένα είναι 14 τώρα. Αλλά είχα και την καριέρα μου όλα τα χρόνια. Δεν μπορώ να με φανταστώ στο σπίτι. Θα ήμουν τόσο νευρόσπαστη. Μα τι κάνει όλη μέρα;»

«Α, απλά, τα πάντα. Εσύ τι κάνεις όλη μέρα;»

«…Εγώ;δουλεύω

Η γυναίκα μου δεν σταματάει ποτέ να δουλεύει. Εν τω μεταξύ, είναι μέρα μεσημέρι και είμαστε και οι δύο σε ένα καφέ. Είμαι σίγουρος πως και η γυναίκα μου θα τρελαινόταν για λίγο χρόνο να κάτσει να πει έναν καφέ. Είναι καλά να μπορείς να κάνεις ένα διάλειμμα, σωστά;

Δεν κριτικάρω τις γυναίκες που δουλεύουν εκτός σπιτιού. Καταλαβαίνω ότι πολλές είναι αναγκασμένες να το κάνουν γιατί είναι single μαμάδες, ή απλά γιατί ένας μισθός δεν φτάνει για τις ανάγκες της οικογένειάς τους. Ή απλά το επέλεξαν, γιατί αυτό θέλουν να κάνουν. Μια χαρά. Επίσης γνωρίζω πως οι περισσότερες «business women” δεν είναι τόσο αγενείς, με αυτάρεσκο τουπέ, όσο οι δύο που γνώρισα πρόσφατα. Αλλά, αυτή η συζήτηση δεν θα έπρεπε να είναι καν απαραίτητη. Δεν θα έπρεπε να εξηγώ τον λόγο που είναι παρανοϊκό το οποιοσδήποτε –πόσο μάλλον άλλες γυναίκες- να εκφράζεται με περιφρόνηση και εχθρότητα για τις μαμάδες που μένουν στο σπίτι. Είμαστε στ’ αλήθεια τόσο ρηχοί; Είμαστε στ’ αλήθεια τόσο μπερδεμένοι; Αυτές οι γυναίκες κάνουν κάτι υπέροχο και περίπλοκο, απαιτητικό και τρομακτικό, επίπονο, χαρωπό και απαραίτητο. Ότι και να είναι αυτό που κάνουν, κάνουν κάτι, και από το πόσο καλά το κάνουν, εξαρτάται  το μέλλον του κόσμου. Ποιος άλλος μπορεί να πει το ίδιο; Ποια άλλη δουλειά «κουβαλάει» τόση σπουδαιότητα;

Ναι, η γυναίκα μου είναι απλά μαμά. Απλά. Φέρνει απλά την ζωή στο κόσμο, και απλά ανατρέφει, πλάθει και μεγαλώνει αυτή τη ζωή. Απλά μανατζάρει και κουμαντάρει και συντηρεί της δουλειές του σπιτικού μας, καθώς ταυτόχρονα φροντίζει τα παιδιά τα οποία απλά βασίζονται για τα πάντα σ’ αυτήν. Απλά διδάσκει στα δίδυμά μας πώς να είναι ανθρώπινα πλάσματα και καθώς θα μεγαλώνουν Απλά τα προπονεί για όλα.  Από θέματα ηθικής μέχρι καλούς τρόπους, από την αλφάβητο μέχρι την υγιεινή τους, κλπ. Είναι απλά  τα πνευματικά μου θεμέλια και ο βράχος πάνω στον οποίο έχει χτιστεί η οικογένειά μας. Είναι απλά τα πάντα για τους πάντες.

Εννοείται πως δεν μπορούν όλες οι γυναίκες να είναι στο σπίτι full time. Αλλά, άλλο είναι απλά να αναγνωρίσεις  αυτό το γεγονός και άλλο το να το αναγάγεις και ως το ιδανικό. Όταν λες ότι είναι το ιδανικό, στην ουσία λες πως τα παιδιά ιδανικά θα έπρεπε να περνάνε λιγότερο χρόνο με την μητέρα τους. Κι αυτό είναι τρέλα. Σκέτη τρέλα.Όσο περισσότερο καιρό μπορεί μια μητέρα να μεγαλώσει τα παιδιά της, τόσο το καλύτερο. Τόσο το καλύτερο γι αυτά.

Και τέλος, πολύ πιθανόν να είναι αλήθεια πως οι μαμάδες στο σπίτι, έχουν και περιόδους απραξίας. Πολλοί που δουλεύουν εκτός σπιτιού έχουν επίσης περιόδους απραξίας. Για να λέμε και την αλήθεια, υπάρχουν και πολλές, πολλές δουλειές που βασικά πιο πολύ καιρό, έχουν περιόδους απραξίας, με μικρές εκρήξεις βαρβάτης δουλειάς μοιρασμένη στο εργασιακό δυναμικό. Αλλά όπως και να ‘χει δεν ψάχνομαι για καβγά για το ποιος είναι «απασχολημένος» πιο πολύ ώρα. Μου φαίνεται πως εκτιμούμε τον χρόνο μας τόσο λίγο, που φτάσαμε να μετράμε την αξία βάσει του πόσο λίγος –χρόνος- μας μένει. Με άλλα λόγια, έχουμε εξιδανικεύσει το «είμαι απασχολημένος» και το ανταλλάξαμε με το «είμαι σημαντικός».

Μπορείς να είσαι απασχολημένος αλλά «ασήμαντος», όπως επίσης μπορείς να είσαι σημαντικός, αλλά όχι απασχολημένος. Δεν έχει καμία σημασία.

Απόσπασμα

 

 

www.themamagers.gr