Αρχείο

All posts for the day 21 Ιουνίου 2016

Το παιδί αξίζει τον σεβασμό των γονιών του, αλλά δεν είναι ίσο μ΄ αυτούς

Published Ιουνίου 21, 2016 by sofiaathanasiadou

a5683d8b79ba2d2f884784351a6140da_L

Από τον σημαντικότερο παιδίατρο της Γαλλίας, Αλντό Ναουρί.

Τα σημερινά παιδιά δεν πάνε καλά. Μπορεί να είναι υγιέστερα, αλλά είναι υπερκινητικά, έχουν προβλήματα στο σχολείο και δυσκολεύονται να αυτονομηθούν. Τι φταίει; Ο υπερβολικός φιλελευθερισμός στο σπίτι, απαντά ο πιο γνωστός παιδίατρος.

Δύο γεγονότα, καθ΄ όλα ευπρόσδεκτα, άλλαξαν κατά τη δεκαετία του ΄70 τον ρόλο των παιδιών στις δυτικές κοινωνίες. Το ένα ήταν η επικράτηση της αντισύλληψης: το παιδί, προϊόν πλέον απόφασης και όχι τύχης, τοποθετήθηκε στην κορυφή του οικογενειακού οικοδομήματος. Το άλλο ήταν η μετάβαση από την κοινωνία των στερήσεων στην κοινωνία της αφθονίας. Πριν από τη δεκαετία του ΄70, το κυρίαρχο μήνυμα της ανατροφής ήταν: «Δεν μπορείς να τα έχεις όλα». Σήμερα, τα παιδιά μαθαίνουν όχι μόνο πώς μπορούν, αλλά πώς δικαιούνται κιόλας να τα έχουν όλα. Η αίσθηση της ματαίωσης, ουσιώδης για την ανάπτυξή τους, έχει εξαφανιστεί. Με την έννοια αυτή, τα παιδιά των μεσαίων τάξεων είναι πιο «κακομαθημένα» από εκείνα των πλουσίων.

Αυτά λέει στο περιοδικό Le Ρoint ο παιδίατρος Αλντό Ναουρί, που προκαλούσε πάντα θόρυβο με τα βιβλία του, είτε επέκρινε το δικαίωμα του μωρού να τρέφεται όποτε θέλει είτε καταδίκαζε την παντοδυναμία των μητέρων. Με το τελευταίο του βιβλίο, που κυκλοφόρησε την περασμένη εβδομάδα με τον τίτλο «Εκπαιδεύοντας τα παιδιά μας» (εκδ. Οdile Jacob), ζητά από τους γονείς να ξεχάσουν την ψυχανάλυση και την ψυχοκινητική αγωγή των παιδιών τους και να αναλάβουν ξανά τον ρόλο τους στο σπίτι. Το θεμέλιο της εξουσίας τους τονίζει- δεν είναι η οργή ούτε βέβαια το ξύλο, αλλά η ιεραρχία και η επίγνωση αυτής της ιεραρχίας. Το παιδί αξίζει τον σεβασμό των γονιών του, αλλά δεν είναι ίσο μ΄ αυτούς. Και το μεγαλύτερο κακό που μπορούν να του κάνουν είναι να φοβούνται μήπως το «τραυματίσουν». Κάπως έτσι φτάσαμε να βλέπουμε οκτάχρονα παιδιά με μπιμπερό ή με πιπίλα…

Ο Ναουρί τα έχει- ξανά!- κυρίως με τις μητέρες. Μπροστά στην τεράστια μητρική και επαγγελματική πίεση που δέχονται, λέει, βρήκαν έναν απλό τρόπο να θεραπεύ σουν τον ναρκισσισμό τους: τέθηκαν στην υπηρεσία των παιδιών τους. Η εργαζόμενη μητέρα νομίζει πως επειδή λείπει αρκετές ώρες από το σπίτι πρέπει το βράδυ να «επανορθώσει», ενώ θα έπρεπε να γνωρίζει ότι πέντε λεπτά μετά την επιστροφή της το μωρό αισθάνεται σαν να μην είχε φύγει ποτέ από κοντά του. Ο πατέρας, από την πλευρά του, επενδύει πλέον πολύ περισσότερο χρόνο στα παιδιά του από παλιά, αλλά η θέση του δεν αναγνωρίζεται ούτε από τη μητέρα ούτε από την κοινωνία. Δεν είναι αρκετή μια πατρική άδεια δεκαπέντε ημερών. Πρέπει να γίνει αποδεκτός ο διαλεκτικός του ρόλος στην εκπαίδευση: να ενθαρρύνει τη θηλυκότητα της μητέρας και να «σπάσει» την αποκλειστική της σχέση με το παιδί.

Ο 70χρονος παιδίατρος δεν έχει καμιά αμφιβολία: η κυριότερη ένδειξη καλής ανατροφής ενός παιδιού είναι η ηρεμία του.

Πηγή: diastaseis.blogspot.gr

Thessaloniki Arts and Culture http://www.thessalonikiartsandculture.gr

Φίλη μάνα – που περνάς τα ίδια με μένα – μόνο εσύ με καταλαβαίνεις

Published Ιουνίου 21, 2016 by sofiaathanasiadou

mama_fili_themamagers.gr_

by

Σε είδα πρώτη φορά, πάνε 6 χρόνια, επτά η ώρα το πρωί έξω από το σχολείο, με κάτι τεράστια γαλαζοπράσινα γυαλιά ηλίου, ενώ ήταν χειμώνας. Σε είδα μέσα από τα δικά μου γυαλιά ηλίου, που τα φορούσα κάθε πρωί, ακόμα και όταν έβρεχε για να μην φαίνεται ότι κοιμάμαι όρθια. Το ίδιο κι εσύ. Κάπου εκεί πρέπει να σε αγάπησα, αλλά ακόμα δεν το ήξερα.

Μετά σε ξαναείδα να ξεροσταλιάζεις έξω από το σχολείο. Είχα έρθει δίπλα σου κρατώντας ένα κρουασάν σοκολάτα γιατί εκείνο το πρωί δεν είχα προλάβει να φτιάξω κάτι. Κοιταχτήκαμε με κατανόηση πιασμένες στα κάγκελα σαν φυλακισμένες στο ίδιο κελί και από τότε σε αγάπησα και επίσημα. Στην αρχή ήθελα να κρύψω το κρουασάν πίσω από την πλάτη μου, γιατί δεν άντεχα ακόμα ένα υποτιμητικό βλέμμα και μια ακόμα διάλεξη για τα συντηρητικά που έχει το διαολεμένο σακουλάκι. Τότε έβγαλες δειλά από την τσάντα σου ένα τσιπς και ένιωσα ότι δεν είμαι η μόνη – άχρηστη μάνα – σε αυτόν τον πλανήτη.

Από τότε γίναμε αχώριστες και μαζί μια γροθιά απέναντι στις μαμάδες που ευδοκιμούν δίπλα μας, εκείνες που τα ξέρουν όλα. Τις απόμακρες, τις επιθετικές, τις σνομπ, αυτές που σε πλησιάζουν για να δουν τι βαθμό πήρε το παιδί σου, που το σχολιάζουν πίσω από την πλάτη σου, που δεν σε θεωρούν άξια για τίποτα. Όλες αυτές με τα ανασηκωμένα φρύδια και τα τέλεια «στρωμένα» παιδιά . Δεν ένιωσες ούτε μια φορά την ανάγκη να μου αποδείξεις ότι είσαι καλύτερη μάνα από μένα, ότι τα ξέρεις όλα και ότι έχεις τη μαγική συνταγή και λύση για τα πάντα. Ήσουν αληθινή, υπέροχα ατελής και ανθρώπινη και πιο ανακουφιστικό πράγμα από αυτό δεν υπάρχει στον κόσμο, να ξέρεις.

Από τότε περάσαμε νύχτες ολόκληρες στα τηλέφωνα καπνίζοντας σαν παλαβές, να μιλάμε για τα κακομαθημένα παιδιά μας, να αναλύουμε τα ελαττώματά τους, τις φωνές τους, τις αταξίες τους, τα ξεσπάσματά τους και τους εαυτούς μας. Περάσαμε άλλες τόσες στο τραπέζι της κουζίνας να προτείνουμε λύσεις, να επιλέγουμε τιμωρίες που δεν τηρούσαμε πάντα, να παρηγορούμε ή μία την άλλη όταν για μια ακόμα φορά δεν καταφέραμε να δείξουμε πυγμή γενικώς και ειδικώς και αφού ξεφυσούσαμε, μου πέταγες κάτι για ένα επαναστατικό προϊόν ομορφιάς που ανακάλυψες πάλι και μου έφευγε εκείνος ο βράχος από το στήθος.

Πήγαμε ατελείωτες φορές μαζί στο σούπερ μάρκετ και σε μαγαζιά και καφετέριες και εστιατόρια και παραλίες μαζί με ένα τσούρμο παιδιά, και ουρλιάξαμε μαζί «άσε την κουρτίνα», «μην πειράζεις εκείνο», «όχι στα βαθιά» «έλα εδώ ΤΩΡΑ ΕΙΠΑ» κάνοντας σκόνη όλα τα παιδαγωγικά συγγράμματα . Σηκώσαμε μαζί ατίθασα παιδιά από πατώματα, γρασίδια και πλακάκια, τα απειλήσαμε μαζί «αν δεν κάνεις αυτό δεν θα έχει εκείνο» και συνεφέραμε με χαρτομάντιλα και ανέκδοτα η μία την άλλη σε δοκιμαστήρια, τουαλέτες και πεζοδρόμια από κρίσεις πανικού. Μαζέψαμε μαζί από παιδικές χαρές βρώμικα πιτσιρίκια, τρέξαμε μαζί πανικόβλητες σε γιατρούς για ένα σπασμένο δόντι, που ξανάσπασε, για μια αλλεργία στο μάτι από μία γάτα και για ένα σωρό ματωμένα γόνατα και μελανιασμένα χέρια. Μοιραστήκαμε τις αγωνίες μας για το σχολείο, για τις αρρώστιες των παιδιών μας, για το μέλλον μας και μαζί νιώσαμε πιο δυνατές αφού έτυχε να τα μεγαλώνουμε μόνες μας – ειδικά εσύ. Στηρίξαμε η μία την άλλη σε αναρίθμητα sleepover για να μπορέσουμε να πάρουμε μια μεγάλη ανάσα πριν την επόμενη βουτιά στην καθημερινότητα.

Συμβουλέψαμε μαζί τα παιδιά μας, τα μαλώσαμε μαζί, κάναμε τόσα μαζί, που ήταν φορές που δεν ξεχωρίζαμε ποιο παιδί είναι ποιανού. Ήταν όλα τα ίδια για μας. Δακρύσαμε μαζί σε σχολικές παραστάσεις, η μια τραβούσε βίντεο και η άλλη φύσαγε τη μύτη της από τη συγκίνηση και τούμπαλιν και κλάψαμε μέχρι δακρύων με τις ατάκες τους, τις γλύκες τους, και τα πειράγματά τους. Αυτό που προσπαθώ να σου πω με πολλές λέξεις, είναι ότι χάρη σε σένα δεν ένιωσα ποτέ μόνη σε αυτό το ταξίδι της μητρότητας που συχνά είναι πολύ μοναχικό.

Στη Διδώ.

 

Πηγή:www.themamagers.gr