Αρχείο

All posts for the month Μαΐου 2016

Μια οικογένεια χαμένη. Μια αγάπη που μέσα μου θα υπάρχει για πάντα

Published 22 Μαΐου, 2016 by sofiaathanasiadou

 

464272-starring at the moon

Είμαι η Ηρώ και θέλω να σας πω κι εγώ την δική μου ιστορία.

Είμαι 40 χρονών και μητέρα δύο Αγγέλων, του Βαγγέλη και της Κάτιας, 10 χρονών και 6 αντίστοιχα. Είναι όλη μου η ζωή. Εγώ η ίδια είμαι μοναχοκόρη, μοναχοπαίδι, υιοθετημένη από δύο υπέροχους ανθρώπους που μου δίδαξαν τι σημαίνει αγάπη αυτό που μπορώ και δίνω απλόχερα τώρα στα δικά μου παιδιά.

Στα 28 μου γνώρισα τον πρίγκιπα των ονείρων μου, παντρευτήκαμε μέσα σε 6 μήνες. Τα μάτια του ήταν ο κόσμος μου όλος. Ζήσαμε για λίγο ελεύθεροι και σε πολύ γρήγορο χρονικό διάστημα ξεκινήσαμε τις προσπάθειες να κάνουμε παιδί. Τα πράγματα όμως δεν ήταν τόσο εύκολα. Για δύο χρόνια μπαινόβγαινα στο Μητέρα με επεμβάσεις και θεραπείες λόγω γυναικολογικών προβλημάτων, πήγαινα από τον έναν γιατρό στον άλλο και όλοι μου έλεγαν πως μετά από αρκετά χρόνια θεραπείας ίσως μπορέσω να κάνω παιδί. Μάλιστα κάποιος διάσημος γυναικολόγος μου είχε πει «ίσως κάποτε φτάσεις στην πηγή και πιεις νερό«. Ήμουν απελπισμένη.

Εκλαψα πολύ, μια φίλη μου, μου είπε να πάω να προσευχηθώ στην Αγία Ειρήνη την Χρυσοβαλάντου και έτσι μαζί με τον άντρα επισκευτήκαμε το μοναστήρι όπου μας συμβούλεψαν να νηστέψουμε και μετά να φάμε το άγιο μήλο. Και έτσι και έγινε. Τα Χριστούγεννα του 2002 από εκεί που δεν το περίμενε κανείς, το τεστ έδειξε θετικό, μάλιστα από την σαστιμάρα μου επειδή είχα αγοράσει δύο τεστ, ένα για την ωορρηξία και ένα για εγκυμοσύνη, δεν ήξερα αν αυτό που κρατούσα στο χέρι μου ήταν το σωστό. Θυμάμαι εκείνη την ημέρα έβρεχε καταρρακτωδώς και εμείς χωρίς ομπρέλες, χωρίς τίποτε, τρέξαμε αμέσως να κάνουμε εξετάσεις αίματος.

Περίμενα με αγωνία μέχρι το βράδυ. Η μητέρα μου θα πήγαινε να τις έπαιρνε γιατί εγώ δεν είχα το κουράγιο. Δεν μπορείτε να φανταστείτε το συναίσθημα που είχα όταν άκουγα την μητέρα μου να μου λέει «κοριτσάκι μου, τελείωσαν όλα είσαι έγκυος» Το πάτωμα χοροπήδαγε μαζί μου, όλα στριφογύριζαν μαζί με μένα. Περίμενα με αγωνία να γυρίσει ο άντρας μου από την δουλειά στις 9 το βράδυ και να του το πω, όλα μου  φαινόντουσαν σαν παραμύθι.

Περιττό να σας πω πως την εγκυμοσύνη μου την απόλαυσα στο έπακρο με τα προβληματάκια της μεν, αλλά ήταν οι καλύτεροι μήνες της ζωής μου. Και το μωρό μου καλοκαιρινό, ήρθε στην αγκαλιά μου τον Αύγουστο, 1η Αυγούστου. Θυμάμαι ήταν βράδυ όταν στην βεράντα του σπιτιού μας συζητώντας αποφάσισα να πάρω τον γυναικολόγο μου για να ρωτήσω αν πρέπει να κάνω κάτι, γιατί είχα μπεί αρκετά στον μήνα μου και μου είπε  «έλα αύριο να γεννήσεις» Θυμάμαι πως ο άντρας μου από τον πανικό του έφαγε… μια πίτσα και ένα πεινιρλί.

Την άλλη μέρα το πρωί στο Μητέρα για υπέρηχο και τα αυτονόητα ξέρετε…. όμως τα πράγματα δεν ήταν καλά, ο υπέρηχος κράτησε περισσότερο από όσο έπρεπε, όλοι είχαν ασπρίσει πρασινίσει, μ’ αρπάξανε σηκωτή, ακούω τον γυναικολόγο μου να φωνάζει στις νοσοκόμες «ΚΣ γρήγορα», δεν καταλάβαινα, ρώταγα και δεν μου απαντούσαν… Κάποια στιγμή με φωνή δυνατή μου είπε ο γιατρός «Τα νερά σου έχουν σπάσει και δεν έχεις πάρει χαμπάρι τίποτε, το παιδί έχει γυρίσει ανάποδα… Κάνουμε καισαρική«

Επισκληριδιο και γρήγορα στο χειρουργείο. Ακουγα τους παλμούς μου να χτυπάνε στο μόνιτορ και εγώ να φωνάζω εάν το παιδί είναι καλά. Όταν είδα τον γιατρό να σηκώνει το μωρό μου ψηλά, έβλεπα το πίσω μέρος του κεφαλιού του αλλά δεν το άκουγα να κλαίει. «Γιατί δεν κλαίει;» ρώτησα, δεν πρόλαβα και άκουσα τη φωνούλα του, μια Μαία το πηρε αγκαλιά και μου είπε «Ορίστε ο γιός σας, πάρτε τον αγκαλιά» Δεν μπορούσα όμως γιατί με είχαν δεμένη και τότε μου τον ακούμπησε στον ώμο μου και τον φίλησα ετσι όπως ήταν κατευθείαν μετά την γέννα… Τον μύρισα, τον φίλησα και δεν τον έχανα από τα μάτια μου.

Μια στιγμή που αλλάζει όλη σου η ζωή. Ενα παιδί δικό σου, κομμάτι σου, κομμάτι του σώματός σου, της ψυχής σου, κομμάτι του ανθρώπου που λάτρεψες και που μαζί του ονειρεύτηκες τη ζωή σου. Ε! η ζωή μετά με τον Βαγγέλη γεμάτη εκπλήξεις, αγωνίες, χαρά, όλα όσα ένας γονιός νιώθει για το παιδί του… Περιττό να σας πω πως ακόμα και σήμερα που ο Βαγγέλης είναι 10 χρονών, ένα πρόβλημα με τον ύπνο τον έχουμε. Αυτό το παιδί δεν κοιμάται ποτέ μα ποτέ όμως… και μαζί με αυτόν ούτε κι εγώ.

Μετά από 3 χρόνια ήρθε στην ζωή μας η πριγκιπέσα μου, η Κάτια μου. Πολύ εύκολα, χωρίς αγωνίες, χωρίς κλάματα, χωρίς τρεχαλητό σε γιατρούς. Το μωρό αυτό το ένιωσα να σκιρτάει στην κοιλίτσα μου από δυόμιση μηνών. Θυμάμαι καθόμουν όλο ευθεία με τεντωμένα τα πόδια, ξαπλωμένη στον καναπέ, έκλεινα τα μάτια μου και αφουγκραζόμουν το σώμα μου. Η αλήθεια είναι πως το δεύτερο παιδί γεννιέται με συνοπτικές διαδικασίες γιατί οι ευθύνες δεν σε αφήνουν να το απολαύσεις εντελώς.

Η δεύτερη εγκυμοσύνη μου ήταν ομαλώτερη από την πρώτη, όμως στον 9ο μήνα ένιωθα πολύ βαριά και εξουθενωμένη και φυσικά πάλι με καισαρική. Ενα μωράκι μέσα στα ροζ και πολύ ζηλιάρα! Θυμάμαι όταν μπήκαμε μέσα στο σπίτι με το μωρό και τον Βαγγέλη, ο άντρας μου κρατώντας την στην αγκαλιά του πήρε ταυτόχρονα και τον Βαγγέλη αγκαλιά έ! λοιπόν το βλέμμα ενός νεογέννητου κοριτσιού που του κλέβουν τον μπαμπά δεν μπορείτε να φανταστείτε πως ήταν αφού εκείνη τη στιγμή την ονομάσαμε «ο δολοφόνος με τα ροζ«.

Τώρα πλέον έχουμε μείνει οι τρείς μας. Δυο χρόνια μετά την γέννηση της μικρής μου, ένας τρίτος άνθρωπος ήρθε και τα άλλαξε όλα. Αυτό που είχα ονειρευτεί από μικρή, να έχω την δική μου οικογένεια, τον δικό μου άνθρωπο που θα μ’ αγαπάει και θα τον αγαπάω, τα όνειρα που έκανα να γερνάμε μαζί και να καμαρώνουμε τους αγγέλους μας, έγιναν σκόνη. Αυτό που με θυμώνει και με πικραίνει είναι πωςεκείνη η κυρία που αποφάσισε να διαλύσει μια οικογένεια, παίζει το ρόλο της μητέρας στα δικά μου παιδιά. Στον Βαγγέλη μου και στην Κάτια μου που τους είχα εννιά μήνες στην κοιλιά μου, που πόνεσα, που έκλαψα, που έχασα 10 χρόνια από τη ζωή μου όταν η υγεία του Βαγγέλη μου κινδύνεψε.

Πως μια ξένη γυναίκα αποφασίζει να παίξει ένα ρόλο που δεν της ανήκει;

Τέλος πάντων, προσπαθώ καθημερινά να παλέψω για αυτές τις δύο ψυχές που μου δίνουν τόση δύναμη να συνεχίσω. Καθημερινά βλέπω στα μάτια τους εκείνον που τόσο λάτρεψα και τόσο λατρεύω και αυτό πλέον μου αρκεί.

Ας είναι καλά, όπου και αν είνα,ι εγώ όμως έχω δίπλα μου δύο πλάσματα που με αγκαλιάζουν, με προσέχουν και με λατρεύουν και τα λατρεύω και είναι μια σύνθεση δική μου και δική του, από μια αγάπη που μέσα μου δεν έχει σβήσει και δεν θα σβήσει ποτέ.

 

Πηγή: www.eimaimama.gr

EgyptAir: «Νίκησε» στο Παρίσι τον καρκίνο και χάθηκε στην μοιραία πτήση

Published 21 Μαΐου, 2016 by sofiaathanasiadou

21/05/2016. Cairo. EgyptAir Flight MS04 Air Crash. A picture taken off the internet of Parents father Ahmed el-Ashry and his wife Reham Mosad and their three young children. The mother and father both died in the crash. Their children were waiting at Cairo airport for them to return from Paris.

Μάταια περίμεναν τα τρία παιδιά της την 27χρονη Reham Mosad να επιστρέψει από το Παρίσι στο Κάιρο – Η τραγική ιστορία ενός ζευγαριού Αιγυπτίων που ήταν ανάμεσα στα 66 θύματα της μοιραίας πτήσης MS804 της EgyptAir

Μετά την τραγική κατάληξη της πτήσης MS804 της EgyptAir έρχονται στο φως της δημοσιότητας οι ιστορίες των 66 θυμάτων, επιβατών και πληρώματος που επέβαιναν στο Airbus Α320 το οποίο εκτελούσε το δρομολόγιο Παρίσι – Κάιρο την περασμένη Πέμπτη. Όμως, η ιστορία ενός νεαρού ζευγαριού από το Κάιρο ξεπερνά κάθε φαντασία, καθώς η 27χρονη σύζυγος του Αιγύπτιου φαρμακοποιού Ahmed el-Ashry είχε ταξιδέψει μαζί με τον σύζυγό της στο Παρίσι πριν ένα μήνα για να υποβληθεί σε θεραπεία για τον καρκίνο.

Σύμφωνα με φίλο του ζευγαριού, ο άτυχος φαρμακοποιός όταν η σύζυγός του διαγνώστηκε με καρκίνο νωρίτερα μέσα στο έτος ξόδεψε όλες τις οικονομίες του για να την πάει σε νοσοκομείο της γαλλικής πρωτεύουσας ώστε να εξασφαλίσει μια επιτυχημένη θεραπεία για την 27χρονη, της οποίας η μητέρα είχε πρόσφατα χάσει την ζωή της από την ίδια ασθένεια.

Το ζευγάρι μετά από έναν μήνα παραμονής στο Παρίσι και μετά την «νίκη» της 27χρονης Reham Mosad ενάντια στον καρκίνο επέλεξε την μοιραία πτήση της EgyptAir για να επιστρέψει στο Κάιρο. Μάταια τα τρία παιδιά του ζευγαριού, ένα αγόρι και δύο κορίτσια κάτω των έξι ετών περίμεναν τους γονείς τους με ανυπομονησία στο διεθνές αεροδρόμιο του Καΐρου.

Όπως δήλωσε ο φίλος της οικογένειας τα τρία παιδιά του ζευγαριού περίμεναν τους γονείς τους στο αεροδρόμιο της αιγυπτιακής πρωτεύουσας με αγωνία καθώς τους έλειπαν πολύ αυτόν τον μήνα της απουσίας τους στο Παρίσι. Τα τρία ορφανά είναι τώρα απαρηγόρητα και ο φίλος της οικογένειας δήλωσε: «Η κατάσταση είναι τραγική. Θα ραγίσει η καρδιά σας αν δείτε τα παιδιά. Ήταν στο αεροδρόμιο για να καλωσορίσουν τους γονείς τους, αλλά η μαμά τους και ο μπαμπάς τους δεν έφτασαν ποτέ…».

Πηγη:www.protothema.gr

Δίχρονο αγοράκι με αυτισμό ερωτεύτηκε την Χιονάτη!

Published 20 Μαΐου, 2016 by sofiaathanasiadou

55e32845a41df101ebc2afa0c1b00e0b_L

Η Amanda Coley, μαμά του μικρού Jack, έμεινε έκπληκτη όταν είδε το γιο της να αντιδρά με αυτό τον τρόπο όταν αυτός συνάντησε τη χιονάτη στο Walt Disney World.

Ο απίθανος μικρούλης πάσχει από αυτισμό και είναι ένα πολύ ντροπαλό παιδάκι. Όταν όμως συνάντησε τον μεγάλο του έρωτα, αυτό άλλαξε!

Πηγή:zoomin.gr

Κιμωλία

Published 20 Μαΐου, 2016 by sofiaathanasiadou

 

c8e98743b4c1ffcdcf72e5a31ddc0cf8_L

Μια συγκινητική ταινία μικρού μήκους με τον τίτλο “Chalk” που παρουσιάζει το πόσο σημαντική είναι η μητρική αγκαλιά για να μεγαλώσει ένα παιδί ισορροπημένα και σωστά.

Πολλοί άνθρωποι επιθυμούν να υιοθετήσουν ένα παιδί και πολλά παιδιά έχουν την ανάγκη να βρεθούν σε μια οικογένεια. Μακάρι όσα παιδιά έχουν ανάγκη από στοργή και φροντίδα να βρίσκουν πάντα την κατάλληλη “αγκαλιά”!

Σε ένα σχολείο στην Ινδία, ένα μικρό αγόρι παίρνει μερικές κιμωλίες, βγαίνει στο προαύλιο και αρχίζει να ζωγραφίζει κάτι στο δάπεδο μπροστά στα έκπληκτα μάτια του δασκάλου και των συμμαθητών του. Η έκπληξη του δασκάλου μεγαλώνει όταν πλησιάζοντας ανακαλύπτει τι είναι αυτό που ζωγράφισε ο μικρός μαθητής.

Η ταινία μικρού μήκους με τίτλο «CHALK», έχει δημιουργηθεί στην Ινδία και βασίζεται σε ένα πραγματικό περιστατικό που συνέβη στο Ιράκ κατά τη διάρκεια του πολέμου.

Πηγή:zoomin.gr

Κορίτσια ετοιμάζουν τις μαμάδες τους για το πρώτο ραντεβού

Published 20 Μαΐου, 2016 by sofiaathanasiadou

Η μαμά ετοιμάζεται να βγει ραντεβού και χρειάζεται μια μικρή βοηθό να την κάνει θεά! Είναι δύσκολο να είσαι μόνη μαμά και να αναζητάς κάποιον σύντροφο.

Για καλή τους τύχη, οι μικρές κουκλίτσες γίνονται μακιγιέζ και συμβουλεύουν τις μαμάδες τους για την ομορφιά, την αγάπη και τον έρωτα:

Η 5χρονη Lulu προσφέρει στιλιστικές συμβουλές:

Καλό θα ήταν να μην φορέσεις κάτι που να σε φαγουρίζει.

Η 5χρονη Nina έχει συγκεκριμένα πρότυπα στο μακιγιάζ:

Θα σε κάνω σαν τη Μπάρμπι!

Όταν η μαμά της 6χρονης Judith αναρωτιέται αν πρέπει πρώτα να «γκουγκλάρει» το ραντεβού της για να μάθει περισσότερα πράγματα για εκείνον, εκείνη σοφά της απαντά: «Νομίζω πως αυτό είναι λίγο γελοίο». Και συνεχίζει λέγοντας «Αν είναι πολύ καλός μαζί σου, να τον παντρευτείς».

Η Lulu πάλι προτείνει στο τέλος του ραντεβού να πει «Σ” αγαπώ».

 

Πηγή:www.eimaimama.gr

Ποιο χαρακτηριστικό δείχνει αν το παιδί σας θα επιτύχει ως ενήλικας;

Published 20 Μαΐου, 2016 by sofiaathanasiadou

best-friends_590_b

από Έλενα Μπούλια

Παρατηρήστε τον τρόπο που παίζει το παιδί σας με άλλα παιδιά και θα ανακαλύψετε πολλά στοιχεία για τον χαρακτήρα του και το τι άνθρωπος θα γίνει σε 20 χρόνια από σήμερα. Σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξε μια πολύ ενδιαφέρουσα μελέτη από το Pennsylvania State University, για τις ανάγκες της οποίας συμμετείχαν 753 παιδιά, τα οποία οι επιστήμονες ακολούθησαν από τη νηπιακή τους ηλικία, μέχρι την ενηλικίωσή τους. Το αποτέλεσμα της μελέτης; Τα παιδιά που τα πήγαιναν καλύτερα στις κοινωνικές συναναστροφές τους, είχαν πολύ περισσότερες πιθανότητες να έχουν ένα πτυχίο και μία αξιοπρεπή δουλειά, μέχρι την ηλικία των 25 ετών.

Οι επιστήμονες τονίζουν ότι το να διδάσκουν οι γονείς στα παιδιά την έννοια της συναισθηματικής νοημοσύνης μπορεί να θέσει τη βάση για τη μελλοντική τους επαγγελματική και διαπροσωπική επιτυχία. Όπως λένε χαρακτηριστικά: «η μελέτη δείχνει ότι το να βοηθάμε τα παιδιά να αναπτύξουν κοινωνικές και συναισθηματικές δεξιότητες είναι το σημαντικότερο που μπορούμε να κάνουμε για να τα προετοιμάσουμε για ένα υγιές μέλλον. Ήδη, από μικρή ηλικία, τα εφόδια αυτά μπορούν να προκαθορίσουν αν ένα παιδί θα πάει στο Πανεπιστήμιο ή στη φυλακή, αν θα καταλήξει να εργάζεται ή να έχει εθιστεί στα ναρκωτικά».

Πνεύμα συνεργασίας ήδη από το Νηπιαγωγείο

Για τις ανάγκες της μελέτης επιστρατεύτηκαν νηπιαγωγοί, οι οποίοι παρακολούθησαν και αξιολόγησαν παιδιά ηλικίας 5 ετών σε διάφορα επίπεδα (συναισθηματικά και κοινωνικά) και στη συνέχεια τα βαθμολόγησαν ανάλογα με τις κοινωνικές τους δεξιότητες. Οι ερευνητές ακολούθησαν τα παιδιά 19 χρόνια μετά, λαμβάνοντας πληροφορίες για την εκπαίδευσή τους, την επαγγελματική τους κατάσταση και την πνευματική τους υγεία. Επίσης, κατέγραψαν ενδεχόμενα ποινικά τους παραπτώματα και/ή καταχρήσεις ουσιών.

Και τι βρήκαν; Ότι όσο πιο ψηλή βαθμολογία είχαν τα παιδιά στο Νηπιαγωγείο, τόσο περισσότερες πιθανότητες εμφάνιζαν να έχουν πτυχίο, καριέρα και καλή οικογενειακή κατάσταση ως ενήλικες. Αντίστροφα, τα παιδιά με τις χαμηλές βαθμολογίες ήταν αυτά με ποινικό ιστορικό και καταχρήσεις.

Με λίγα λόγια, τα παιδιά που διαχειρίζονταν με επιτυχία τα συναισθήματά τους, τα πήγαιναν καλύτερα με τους γύρω τους και κατάφεραν να επιτύχουν σε επαγγελματικό και προσωπικό επίπεδο.

Τα αποτελέσματα δεν αποδεικνύουν, βέβαια, ότι μόνο τα παιδιά με υψηλή συναισθηματική νοημοσύνη προορίζονται για επιτυχία, πάντως δείχνουν ότι οι κοινωνικές δεξιότητες στα παιδικά χρόνια μπορεί να επηρεάσουν τη μετέπειτα πορεία της ζωής.

Έτσι, οι γονείς θα πρέπει να επέμβουν εγκαίρως αν βλέπουν ότι το παιδί τους δυσκολεύεται με τις κοινωνικές συναναστροφές του. Εξάλλου, οι κοινωνικές δεξιότητες και η συναισθηματική νοημοσύνη είναι επίκτητες αρετές και όσο πιο μικρά είναι τα παιδιά τόσο πιο εύκολα μπορεί κανείς να τους τις εμφυσήσει.

Πηγή: huffingtonpost.com

Διαβάστηκε στο www.mama365.gr

 

Για να είσαι καλός μαθητής στην Ελλάδα πρέπει να θυσιάσεις την παιδική σου ηλικία

Published 19 Μαΐου, 2016 by sofiaathanasiadou

 

writing-711286_640

Μεταφέρω ένα εξαιρετικό κείμενο από το fb της εκπαιδευτικού Κατερίνας Ανδρινοπούλου, που συμπυκνώνει μέσα σε λίγες λέξεις πώς το σαθρό εκπαιδευτικό σύστημα και ο ψυχοφθόρος θεσμός των Πανελληνίων στερεί από τα παιδιά τα καλύτερά τους χρόνια, ενώ εξοντώνει οικονομικά τις οικογένειές τους:

Για να είσαι καλός μαθητής σε αυτό το εκπαιδευτικό σύστημα πρέπει να θυσιάσεις την παιδική σου ηλικία.

Πρέπει να διαβάζεις τουλάχιστον 2-3 ώρες κάθε μέρα από το δημοτικό.

Πρέπει οι γονείς σου να έχουν εισόδημα που να μπορεί να πληρώνει για 12 χρόνια αθλήματα, μουσικά όργανα, δραστηριότητες και φροντιστήρια συμπληρωματικά της “δωρεάν” εκπαίδευσης.

Πρέπει να διαβάζεις ξανά και ξανά επαναλαμβανόμενες γνώσεις σκορπισμένες σε διαφορετικά μαθήματα.

Πρέπει να ανέχεσαι εκπαιδευτικούς που θα σου μειώσουν το βαθμό επειδή έκανες φασαρία στο μάθημά τους.

Πρέπει να γράψεις χιλιάδες διαγωνίσματα, οπότε μαθαίνεις να αποστηθίζεις, να κάνεις σκονάκια, γίνεσαι ρομπότ.

Και αν τα κάνεις όλα αυτά, πρέπει να ανέχεσαι και την ταμπέλα του “φυτού” από τους άλλους σχολείο.

Και πρέπει να ξέρεις τι θες να γίνεις από τα 14 σου. Για να αρχίσεις ετοιμασία. Αντί να ψάχνεις για γκόμενο/α, πρέπει να αποφασίσεις τι δουλειά θα κάνεις ως τα 67 σου. Δε μπορείς, και φυσικά θα αποφασίσει ο μπαμπάς για σένα. 

Για να δώσεις πανελλήνιες σε αυτό το εκπαιδευτικό σύστημα θες πολλά λεφτά. Απαράδεκτα λεφτά. Λεφτά που η ποσότητά τους κάνουν την επιτυχία σου να εξαρτάται από τα λεφτά των γονέων σου. Και την αποτυχία παιχνιδάκι για τους ευκατάστατους αφού “θα το στείλουν έξω” το δικό τους.

Θα πάω αύριο το πρωί να κάνω επιτήρηση σε ενα απαράδεκτο σύστημα εισαγωγής στα ΑΕΙ που η διατήρησή του τόσα χρόνια μου δημιουργεί αηδία. Θα προσπαθήσω να ηρεμήσω τα παιδάκια, να κρατάω τα μαλλιά τους να κάνουν εμετό από το άγχος τους. Μετά θα πάω σπίτι να δω τη λύση των θεμάτων όχι από το υπουργείο, αλλά από κάποιο φροντιστήριο. Που είναι θεσμός πλέον.

Τα παιδιά μισούν το σχολείο. Και κατ’ επέκταση, τη μόρφωση, επειδή δε μπορούν να τα ξεχωρίσουν. Δεν έχουν παιδική ηλικία, γι’ αυτό όλοι μένουμε παιδιά ως τα 30 μας, μπας και αναπληρώσουμε τα χρόνια.

Οι πανελλήνιες πρέπει να καταργηθούν. Και το ξέρουμε όλοι. Βρείτε λύση. Και αν δίνετε αύριο μια συμβουλή έχω μόνο… Κλάϊν!

Ως κάποιος που τα έκανε όλα σωστά, και διάβαζε και πήγαινε φροντιστήρια και έβλεπε τους γονείς του να δουλεύουν δύο δουλειές για να πληρώσουν τους καθηγητές και στερήθηκε βόλτες και έδωσε πανελλήνιες και πέρασε εκεί που ήθελε και κατέληξε άνεργος και έφυγε στο εξωτερικό και τώρα κάνει κάτι τελείως διαφορετικό από αυτό που σπούδασε, προσυπογράφω κάθε συλλαβή.

Σε αντιδιαστολή με το κείμενο της Κατερίνας, αφήνω εδώ αυτό το βίντεο για το εκπαιδευτικό σύστημα της Φινλανδίας, όπου τα παιδιά δεν παίρνουν εργασίες για το σπίτι. (Το βίντεο είναι χωρίς ήχο για τα πρώτα 12 δευτερόλεπτα).

Read more http://stefivos.com/kalos-mathitis-stin-ellada/

ΚΑΘΟΣΟΥΝΑ ΣΤΟ ΔΙΠΛΑΝΟ ΘΡΑΝΙΟ…

Published 19 Μαΐου, 2016 by sofiaathanasiadou

Κείμενο:

 

Το παρόν κείμενο ξεκίνησε με ένα mini εγκεφαλικό. Γιατί καθώς κάθισα στον υπολογιστή τα παιδιά μου ήρθαν, ως συνήθως, να μάθουν για τι γράφω. Και όταν τους απάντησα πως θέλω να γράψω για τον έρωτα στο σχολείο, η πεντάχρονη κόρη μου αναφώνησε: «Α, εγώ κάνω κρυφά έρωτα στο σχολείο».

Καθώς σηκώθηκα αυτόματα για να καλέσω την πρωτοβάθμια, τον εισαγγελέα και τους κοινωνικούς λειτουργούς, μου «έκοψε», καίτοι παγωμένη, να την ρωτήσω τι ακριβώς εννοεί. {By the way, ο οχτάχρονος γιος μου κάπως το ’χε πιάσει το υπονοούμενο και γελούσε πονηρά, χωρίς βέβαια να ξέρει ακριβώς το γιατί}. «Τι τι εννοώ, βρε μαμά; Ότι έχω ερωτευτεί κρυφά τον Κωνσταντίνο και δεν του τον λέω. Και άρα κάνω κρυφό έρωτα».

drawing-love-200x167

Αφού της εξήγησα ότι αυτό λέγεται «είμαι κρυφά ερωτευμένη» και πήρα μια βαθιά ανάσα, κάθισα και αναπόλησα τις εποχές των δικών μου σχολικών ερώτων, που φυσικά ήταν ουκ ολίγοι. Καταρχάς, σε κάθε τάξη του δημοτικού, υπήρχε και διαφορετικός στόχος. Στη λίστα μου καταγράφονται ακόμα και οι έρωτες του γαλλικού ινστιτούτου και του ωδείου, γιατί τότε υπήρχαν και αγόρια που μεγάλωναν με γαλλικά και πιάνο, όπως εγώ. Αλλά και οι καλοκαιρινοί έρωτες (ξέρεις, αυτοί από το χωριό, που δεν τους ξέρεις). Με άλλα λόγια, σε κάθε χώρο που κινιόμουν υπήρχε αντικείμενο του πόθου, με κεντρικό πάντοτε αυτό με το οποίο συνυπήρχαμε τις περισσότερες ώρες, το εκάστοτε αγόρι που μου άρεσε από το σχολείο.

1160

Γύρω στην πέμπτη δημοτικού τα πράγματα ξαφνικά σοβάρεψαν. Μπήκαν στην ατζέντα μας τα πρώτα λευκώματα, που είχαν στανταράκι ερωτήσεις τύπου «Ποιον ή ποια αγαπάς;» (και στην οποία κανείς δεν απαντούσε) ή «Τι είναι αγάπη;» (στην οποία απαντούσαμε, χωρίς να καταλαβαίνουμε την τύφλα μας «Η αγάπη είναι ένα όνειρο. Γεννιέται μ’ ένα βλέμμα, ζει μ’ ένα χαμόγελο, πεθαίνει μ’ ένα ψέμα»!). Καταγράφαμε τις σκέψεις μας σε ημερολόγια με κλειδαριές και φυλάγαμε καλά το κλειδί μέσα στο συρτάρι μας, λες κι η μάνα μας δεν θα μπορούσε να τα διαβάσει αν ήθελε. Γράφαμε και λαμβάναμε ραβασάκια, εκ των οποίων μάλιστα έχω κρατήσει και μερικά ως μεγίστη hoarder.  Ήρθαν ακόμα τα πρώτα μπλουζ σε πάρτι και το τραγούδι αποκάλυψη για κάθε ερωτευμένο 12χρονο (και όχι μόνο), το«Total Eclipse of the Heart», που όλοι νομίζαμε ότι λεγόταν «Τόταλι κλιπς οφ δε χαρτ», ήρθε η Μπουκάλα, που όλοι κάναμε μπλιαχ, αλλά θέλαμε ως τρελοί να μας τύχει να φιληθούμε, και η Πυθία και τα πρώτα «Τι να κάνει ο κύριος στην κυρία;», με τότε πιο εξτρίμ πρόκληση το στιγμιαίο φιλί στο στόμα.

kissing-spinthebottle

Κι ύστερα ήρθε το Γυμνάσιο και τα πράγματα σοβάρεψαν ακόμα περισσότερο. Και τα Π+Γ=L.F.E έδιναν κι έπαιρναν σε θρανία, βιβλία και παγκάκια. Και τα ημερολόγια έπαιρναν φωτιά. Και τα αγόρια από μεγαλύτερες τάξεις άρχισαν να μπαίνουν ευκολότερα στο στόχαστρό μας. Κι έτσι κάναμε τις πρώτες, πλατωνικές μας σχέσεις, αρχίσαμε να κρατιόμαστε από το χέρι για περισσότερη ώρα, συνήθως βέβαια κρυφά, τα μπλουζ  άρχισαν να χορεύονται πιο σφιχτά και με τα φώτα κλειστά, τα φιλιά έπαψαν να είναι στιγμιαία, οι ορμόνες άρχισαν να τρελαίνονται και έτσι φτάσαμε στο Λύκειο έτοιμοι για όλα.

books-heart-love-markers-school-Favim.com-218235

Ή μήπως όχι; Το να κάνει κάποιος το μεγάλο βήμα και να «σοβαρέψει» μια σχέση τελικά δεν ήταν τόσο εύκολο όσο θα θέλαμε να είναι. Όμως οι περισσότεροι, κουτσά στραβά, τα καταφέραμε. Ανάμεσα σε αρχαία και άλγεβρα και γεωμετρία και ιστορία και θρησκευτικά και φυσική και χημεία και γυμναστική (εισ) χωρούσαν πλέον αμιγώς σεξουαλικά βλέμματα και νεύματα και αγγίγματα και όνειρα και φαντασιώσεις, που γίνονταν όλο και πιο άγρια, όλο και πιο απαιτητικά και ζητούσαν εκτόνωση. Που βρίσκαμε άγαρμπα σε παρκάκια και δασάκια και αλσάκια, σε πάρτι που κρατούσαν μέχρι τις 2 και σε γονείς που έβγαιναν το Σάββατο το βράδυ και (μάλλον θα) αργούσαν να γυρίσουν.

ravasaki

Ο έρωτας στα χρόνια των πανελληνίων δεν ήταν εύκολος. Κάτι οι συμβουλές και τα μαλώματα γονέων και δασκάλων, κάτι το δικό μας στρες, κάτι η απειρία μας και η απότομη λαχτάρα μας για ζωή μάς μπέρδευαν. Κάποιοι κρατήσαμε γερά και παραμείναμε ερωτευμένοι, κάποιοι άλλοι βγάλαμε για λίγους μήνες τα χτυποκάρδια από τα θρανία και τα καταχωνιάσαμε βαθιά μέσα μας, όπου παραμένουν ως και σήμερα απωθημένα. Αλλά πάλι, τώρα που το σκέφτομαι εκ χρονικής αποστάσεως και πιο ώριμα, μάλλον ελάχιστοι ήταν αυτοί που απέτυχαν στις πανελλήνιες λόγω έρωτα κι ακόμα λιγότεροι ήταν οι έρωτες που απέτυχαν λόγω πανελληνίων… Μάλλον περί συνωμοσίας των γονέων επρόκειτο, σε μια ύστατη προσπάθειά τους να διαφυλάξουν για λίγο ακόμα την (ήδη χαμένη) παιδικότητά μας.

school_love__by_key996-d3g6k3e

Το τέλος του σχολείου μάς βρήκε, τουλάχιστον τους περισσότερους, να ξεμπερδεύουμε με τους προεφηβικούς και τους εφηβικούς μας έρωτες, να καταχωνιάζουμε τα λευκώματα και τα ημερολόγια σε κουτιά αναμνήσεων, να μουντζουρώνουμε τα Π+Γ και να προχωράμε, τρομάρα μας, προς καινούριες, μεγαλύτερες, ενήλικες αγάπες. Προικισμένους, όμως, με αυτή την πρόστυχη αθωότητα του πρώτου έρωτα στα χρόνια του σχολείου.

Σήμερα, σχεδόν 20 χρόνια μετά, τα πράγματα είναι μάλλον αλλιώς. Έτσι, τουλάχιστον υποθέτω, γιατί ακόμα τα παιδιά μου ζουν (αν και τρόμαξα λιγάκι πριν, όπως αναφέρθηκε  άλλωστε στην αρχή της παρούσας κατάθεσης) στα χρόνια της ουσιαστικής αθωότητας. Αλλά δεν αργεί η ώρα που ο κρυφός έρωτας θα γίνει φανερός. Που τα βλέμματά τους θα εστιάσουν σε ένα μόνο πρόσωπο. Που θα κοιτούν αφηρημένα το ταβάνι όταν θα τους ρωτώ αν διάβασαν. Μόνο που τα ραβασάκια και τα ημερολόγια και τα λευκώματα θα είναι εκσυγχρονισμένα μιας και, όπως ακούω, έχουν αντικατασταθεί από sms και έξαλλη σοσιαλμιντιακή δραστηριότητα.

d7d910bec8bc9db31a2c9905ea0b2f8f

Ας το χωνέψω. Όπως χώνεψαν κι οι δικοί μας γονείς το γεγονός ότι ως παιδιά ερωτευόμασταν ελεύθερα. Και ας προετοιμαστώ για να τους εξηγήσω, όταν έρθει εκείνη η ώρα, τι είναι sexting και τι κινδύνους κρύβει, για να μην την πατήσουν και βγουν βούκινο στο ίντερνετ. Σε ένα πράγμα, όμως, θα επιμείνω. Όταν ερωτευτούν για τα καλά, θα απαιτήσω να ακούνε στο repeat το «Total Eclipse of the heart».

Όπως καταλάβατε, έγραψα αυθόρμητα, από καρδιάς. Στο κείμενο εδώ θα δείτε μια πιο… επιστημονική προσέγγιση για τον έρωτα στα χρόνια του σχολείου, αυτή της ψυχολόγου Αλίκης Ταγκαλάκη.

 

Πηγή:www.talcmag.gr

Τουρκία: Σώθηκαν 27 ανήλικα κορίτσια πριν γίνουν νύφες

Published 19 Μαΐου, 2016 by sofiaathanasiadou

ImageHandler

Ειδική τηλεφωνική γραμμή του δημαρχείου του Γκαζιαντέπ απέτρεψε τους γάμους – Οι επισκέψεις των αξιωματούχων στις οικογένειες των παιδιών φοβίζουν τους γονείς

Οι αριθμοί συγκλονίζουν: Περισσότερα από 230.000 ανήλικα κορίτσια έχουν γίνει νύφες από το 2010 στην Τουρκία. Αναλυτικότερα, σύμφωνα με το υπουργείο Οικογένειας και Κοινωνικού Προγραμματισμού 232.313 παιδιά έχουν αναγκαστεί να παντρευτούν ενηλίκους τα τελευταία έξι χρόνια, παρότι ο πραγματικός αριθμός των θυμάτων εκτιμάται ότι είναι υψηλότερος.

Σε μία προσπάθεια να αποτραπούν οι αναγκαστικές και παράνομες αυτές ενώσεις που τις περισσότερες φορές οδηγούν στο θάνατο των παιδιών, καθώς τα κορίτσια καταλήγουν έπειτα από ακατάσχετη εσωτερική αιμορραγία την πρώτη νύχτα του γάμου τους, λειτουργεί ειδική τηλεφωνική γραμμή που βοηθά τα παιδιά.

Χάρη, λοιπόν, στην τηλεφωνική γραμμή «Child Brides Call Center», που ξεκίνησε με πρωτοβουλία του δημαρχείου της επαρχίας Γκαζιαντέπ, απετράπησαν 27 γάμοι με ανήλικα κορίτσια.

Σύμφωνα με δηλώσεις της δημάρχου Φάτμα Σαχίν στην εφημερίδα Milliyet, τα κορίτσια σώθηκαν έπειτα από κλήσεις φίλων τους στο τηλεφωνικό κέντρο. Μετά την ειδοποίηση, ειδικοί πραγματοποιούν επισκέψεις στα σπίτια των παιδιών και συνομιλούν με τους γονείς των κοριτσιών προσπαθώντας να τους αλλάξουν γνώμη για το γάμο.

«Οι περισσότερες οικογένειες ζουν φτωχικά. Το ποσοστό εκπαίδευσης σε κάποιες από αυτές τις οικογένειες είναι πολύ χαμηλό», δήλωσε η δήμαρχος.

«Πολλές από τις γυναίκες είναι αγράμματες ή έχουν τελειώσει το Δημοτικό. Οι περισσότερες από τις οικογένειες αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα και λειτουργούν με τη λογική ότι θέλουν να ελαττώσουν τον αριθμό των ανθρώπων που χρειάζονται τροφή στο σπίτι, άρα παντρεύουν το κορίτσι», πρόσθεσε η Σαχίν, διευκρινίζοντας πως τα κορίτσια που σώθηκαν είχαν ηλικία από 12 ως 17 ετών.

Η δήμαρχος πρόσθεσε πως στις οικογένειες αυτές επικρατούσε μία επίπλαστη αίσθηση τιμής και συντηρητισμού, στοιχεία που αποτελούν τον πυρήνα για την απόφαση των γονιών να παντρέψουν τα κορίτσια σε τόσο μικρή ηλικία.

Όσο για τον τρόπο που οι ειδικοί καταφέρνουν να τους αποτρέψουν τελικά από το να παντρέψουν τις κόρες τους, η δήμαρχος εξήγησε πως αυτές οι οικογένειες νιώθουν ότι αξίζουν όταν τους επισκέπτονται αξιωματούχοι, επομένως πείθονται εύκολα και έτσι λένε «όχι» στο γάμο.

«Κάποιοι από αυτούς φοβούνται από τις επισκέψεις και ο φόβος τους διευκολύνει ώστε να εγκαταλείψουν την ιδέα του γάμου», συμπλήρωσε η Σαχίν, τονίζοντας ωστόσο ότι η ψυχολογία των 27 κοριτσιών είναι πολύ κακή.

«Η πνευματική κατάσταση των κοριτσιών που τα πήραν από το σχολείο για να τα παντρέψουν ήταν πολύ κακή. Όλα είναι κλειστά και δεν εκφράζονται ελεύθερα. Η έλλειψη αυτοπεποίθησης είναι πολύ υψηλή. Οι περισσότερες δεν μπορούν να σχηματίσουν δύο φράσεις καθώς ξεσπούν σε κλάματα. Έλεγαν ότι ήθελαν να πάνε στο σχολείο και όχι να παντρευτούν», είπε η δήμαρχος.

Πηγή:www.protothema.gr

Μια κάμερα κι ένα παιδικό παραμύθι μου αποκάλυψαν κάτι που δεν ήξερα

Published 19 Μαΐου, 2016 by sofiaathanasiadou

MOTHER-SON-PORTRAIT

Κάμερες. Ποτέ δεν τις συμπάθησα. Θυμάμαι τη δεκαετία του ’90, που όλοι είχαν μια μανία με αυτές, και κινηματογραφούσαν τα ταξίδια τους, ειδικά αυτά στο εξωτερικό, πόσο ανούσιο μου φαινόταν όλο αυτό. Σήμερα, η σημαντικότερη σχέση μου με τις κάμερες είναι όταν τραβάμε πότε-πότε τον μικρό Χρήστο με το κινητό. Καμιά φορά είναι και ο μπαμπάς του στο βίντεο, εγώ όμως ποτέ. Γιατί εκτός των άλλων, νιώθω και πολύ αμήχανα μπροστά στο φακό. Επομένως επιλέγω, όταν τον χρησιμοποιώ, να στέκομαι με ασφάλεια πίσω του.

Προχτές όμως, όλα άλλαξαν. Γιατί στάθηκα μπροστά στο φακό. Για λίγα λεπτά, άθελά μου, και μάλιστα το κατάλαβα όταν πια η λήψη είχε ολοκληρωθεί.

Διάβαζα ένα παραμύθι με τον Χρήστο, καθισμένοι στο σαλόνι, ο ένας δίπλα στον άλλον. Ήταν ένα από τα αγαπημένα του, από αυτά που τα διαβάζουμε ξανά και ξανά, και ποτέ δεν τα βαριόμαστε: Μια ιστορία με το μικρό λιοντάρι που περίμενε τη μαμά του να του φέρει φαγητό. Το είχαμε διαβάσει ήδη 3-4 φορές, ώσπου ξαφνικά ο Χρήστος παίρνει το βιβλίο απ’ τα χέρια μου, και κοιτώντας τις εικόνες ξεκινά να το λέει ο ίδιος, από μνήμης. Ήταν η πρώτη φορά που έκανε κάτι τέτοιο, και πραγματικά ήταν πολύ συγκινητική στιγμή, γιατί ήταν μια στιγμή του παιδιού μου που δεν είχα ξαναδεί. Έλεγε την ιστορία σαν να την διάβαζε, με ένα γλυκό και απίστευτο ύφος…Κι αφού την τελείωσε, χαμογέλασε πλατιά και με αγκάλιασε.

Ο Γιώργος (ο μπαμπάς μας) καθόταν λίγο παραπέρα και πρόλαβε και απαθανάτισε με το κινητό του όλη την εξιστόρηση του παραμυθιού από τον ίδιο τον Χρήστο. Σε αυτό το βίντεο λοιπόν είμαι κι εγώ, που παρακολουθώ το παιδί μου να “διαβάζει”.

Το βιντεάκι το είδα αργά το βράδυ, αφού ο μικρός Χρήστος είχε ήδη ξαπλώσει.

Μετά από αυτό που είδα στα λίγα λεπτά του βίντεο, άλλαξε μονομιάς η άποψη μου για τις κάμερες. Ό,τι ένιωθα γι’ αυτές, αναιρέθηκε μέσα σε μια στιγμή.

Μα τι είδα, θα μου πεις.

Ε λοιπόν, είδα πόσο όμορφη είμαι. Δεν το είχα ξαναδεί. Κοιτούσα το παιδί μου τόσο ευτυχισμένη, που έλαμπα. Ήμουν πολύ πρόχειρα ντυμένη, ήμουν αχτένιστη, κι όμως έλαμπα. Δεν μπορούσα να πιστέψω την εικόνα που έβλεπα.

Έτσι είμαστε κάθε μέρα. Κάθε φορά που κοιτάμε τα παιδιά μας, κάθε στιγμή που τα αγκαλιάζουμε, που τα φροντίζουμε με σεβασμό και αγάπη. Είμαστε όμορφες, γιατί αγωνιζόμαστε με νύχια και με δόντια να βγει η μέρα, κάθε μέρα. Γιατί διαβάζουμε βιβλία μαζί τους, γιατί παίζουμε κι ας κλείνουν τα μάτια μας από την κούραση. Γιατί είμαστε εκεί, δίπλα στα παιδιά μας.

Είμαστε όμορφες. Όπου κι αν σταθούμε. Μπρος, ή πίσω από τις κάμερες.

Πηγή: paidikokouti.gr

http://www.babyads.gr/mia-kamera-ki-ena-pediko-paramithi-mou-apokalipsan-kati-pou-den-ixera/