Αρχείο

All posts for the month Μαΐου 2016

Κι άλλο βιβλίο ανατροφής; Όχι ευχαριστώ, δεν θα πάρω!

Published Μαΐου 27, 2016 by sofiaathanasiadou

owl

Μου ήρθε σαν κεραμίδα προχτές. «Α, εγώ έχω σταματήσει να διαβάζω βιβλία για το μεγάλωμα της μικρής…άρχισαν να έχουν επάνω μου το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που θα ήθελα», μου απάντησε μια φίλη εκεί που της ανέλυα εναγωνίως την άποψή μου για μια παιδαγωγική μέθοδο. Και τότε το συνειδητοποίησα. Διαβάζω πολύ περισσότερο απ’ όσο πρέπει. Και αυτό πρέπει να σταματήσει τώρα.

Όταν ήμουν φοιτήτρια και υπήρχαν στιγμές που σκεφτόμουν πως θα είμαι όταν θα κάνω παιδιά, νόμιζα ότι η αγάπη και μόνο αρκεί και ότι δε χρειάζομαι κανένα εγχειρίδιο για να με καθοδηγήσει στο πώς να μεγαλώσω τα παιδιά μου. Όταν, χρόνια μετά, βρέθηκα τυχαία σε ένα σεμινάριο για γονείς, άκουσα και είδα πράγματα τα οποία με ταρακούνησαν και με έκαναν να συνειδητοποιήσω πως η αγάπη δεν αρκεί. Χρειάζεται και μια καθοδήγηση όσον αφορά την προσαρμογή της συμπεριφοράς σου απέναντι στις ανάγκες του παιδιού, αλλά και τις πρακτικές καθημερινές δυσκολίες.

Άρχισα λοιπόν να διαβάζω βιβλία, να μελετώ παιδαγωγικές μεθόδους, να συνομιλώ με μαμάδες. Έμαθα πολλά. Κι έχω ακόμα να μάθω πολλά. Μου ανοίχτηκε ένας κόσμος γνώσης υπέροχος, που με έκανε καλύτερο άνθρωπο.

Αλλά έπεσα στην παγίδα. Αγχώθηκα. Προσπάθησα να εφαρμόσω αυτά που διάβαζα κι όταν δεν τα κατάφερνα με έπιανε απογοήτευση. Προσπάθησα να ακολουθήσω τους κανόνες με θρησκευτική ευλάβεια κι έφαγα τα μούτρα μου. Ήθελα όλα να είναι τέλεια, να μεγαλώσω το παιδί μου με τις καλύτερες προϋποθέσεις. Αλλά πάντα κάτι έχανα στη διαδρομή. Αναλύσεις επί αναλύσεων γιατί δεν κοιμάται το παιδί, γιατί δεν τρώει το παιδί, ώρες ατέλειωτες να ψάχνω τις απαντήσεις και να αγχώνομαι ακόμα πιο πολύ.

Ώσπου ήρθε η καλή μου η φίλη και με ταρακούνησε. «Κλείσε τα βιβλία τώρα», μου είπε. «Κάνε ένα διάλειμμα για να αφομοιώσεις αυτά που διαβάζεις, να φιλτράρεις όλη αυτή την πληροφορία και να κρατήσεις αυτά που σου ταιριάζουν, να τα κάνεις δικά σου. Δεν είναι όλα για όλους».

Και μετά θυμήθηκα αυτό που πάντα πίστευα. Ότι όλα αυτά που βλέπουμε, που διαβάζουμε, που συναντάμε στη ζωή, μας βοηθούν να βγάλουμε προς τα έξω στοιχεία του εαυτού μας που ήταν κρυμμένα μεν, αλλά ήταν πάντα εκεί. Και απλά περίμεναν την κατάλληλη στιγμή για να βγουν.

Θα κάνω ένα διάλειμμα λοιπόν. Θα κλείσω για λίγο τα βιβλία, θα αγκαλιάσω το μικρό μου παιδί και θα αφεθώ στη μαγεία της κάθε στιγμής. Μια μαγεία που πηγάζει από το πάντρεμα της ψυχής με τη γνώση, από το πάντρεμα της δικής μου προσωπικότητας με τις αράδες των αγαπημένων μου βιβλίων.

Πηγή: paidikokouti.gr

 

Διαβάστηκε εδώ: www.babyads.gr

Advertisements

Τι σημαίνει άντρας, μαμά;

Published Μαΐου 27, 2016 by sofiaathanasiadou

tieinaiandras

Της Ρομίνας Ξύδα,

Πεντάχρονη ντεμπιτάντ στο ανδρικό σύμπαν. Εκείνο όπου ο χάρακας του δάσκαλου και τα ματωμένα γόνατα δεν έσταζαν ποτέ δάκρια στα μάτια. Τα δάκρια, κορόμηλα ή κροκοδείλια, δεν είχαν θέση στον κόσμο των σερνικών. Αυτή, ήταν η πρώτη μου εικόνα, το πρώτο μου καδράρισμα του τι σημαίνει «άντρας». Στην συνέχεια ο τοίχος μου γέμισε με πολλά μικρά καδράκια, γκραβούρες, του ιδανικού αρσενικού: “Άντρας είναι αυτός που είναι σαίνι στα μαθηματικά και σκράπας στην έκθεση”. “Άντρας είναι αυτός που καπνίζει σαν τσιμινιέρα και πίνει σαν νεροφίδα”. “Άντρας είναι αυτός που σκαμπάζει από εφορίες και δημόσια κωλόχαρτα”. “Άντρας είναι αυτός που είναι “μάστορας” στα πρακτικά, γάτα στα ηλεκτρονικά και μανούλα στα υδραυλικά”. “Άντρας είναι αυτός που ανοίγει πόρτες για να περάσεις και κλείνει παράθυρα για να μην κρυώσεις”. “Άντρας είναι αυτός που σ’ αφήνει να υποδύεσαι την κακομαθημένη χαρακτηρίζοντας σε απλά καλομαθημένη!”. Πέρασαν χρόνια, πολλά χρόνια, και αποκαθηλώθηκαν αμέτρητα καδράκια ανδρικών προ-τύπων μέχρι να υποχρεωθώ να τα στήσω στον τοίχο της μητρότητας με αφορμή το ερώτημα της εξάχρονης κόρης μου: “Τι σημαίνει άντρας, μαμά;”

Άντρας, αγάπη μου, είναι αυτός που αν πέσεις κάτω και ματώσεις το γόνατό σου θα τρέξει πρώτος να σε σηκώσει και να σου πει πως δεν πρέπει να κλαις, πως θα περάσει γρήγορα. Άντρας είναι αυτός που αν κρυώνεις στο διάλειμμα θα βγάλει το μπουφάν του για να ζεσταθείς εσύ. Άντρας είναι αυτός που αν κάνεις καμιά ζαβολιά στο σχολείο δεν θα τρέξει να σε καρφώσει στην δασκάλα και δεν θα κλαφτεί στην μαμά του. Άντρας είναι αυτός που η μαμά του τον έχει μάθει ότι ποτέ δεν σηκώνουμε χέρι στα κορίτσια, πως τα κορίτσια πρέπει να τα προσέχουμε και να τα αγαπάμε. Άντρας είναι αυτός που δεν κοροϊδεύει, που δεν υποτιμά, που δεν ξεχωρίζει τους υπόλοιπους ανθρώπους από το χρώμα και την καταγωγή τους. Άντρας είναι αυτός που μπορεί να κλάψει όπως εσύ, να κουραστεί όσο κι εσύ, να ζητήσει μια μεγάλη αγκαλιά ακριβώς όπως κι εσύ.

Άντρας είναι αυτός που όταν θα είσαι πια μεγάλη δεν θα σε ρωτήσει ποτέ «Που μεγάλωσες;» «Που μένεις;» «Τι δουλειά κάνει ο μπαμπάς σου;», «Έχεις εξοχικό;» «Πόσα βγάζεις;» «Πόσα χαλάς;». Άντρας είναι αυτός που δεν θα τον ενδιαφέρει αν έχεις “παρά” στην τράπεζα και προίκα στην “ντουλάπα”. Άντρας είναι αυτός που θα σε νοιάζεται, θα σε ακούει και πάνω απ” όλα θα σε καταλαβαίνει χωρίς να πεις κουβέντα. Άντρας είναι αυτός που στα δύσκολα θα” ναι δίπλα σου και στα εύκολα μακριά σου. Άντρας είναι αυτός που θα έχει την δύναμη να σε θαυμάζει _ αν είσαι καλύτερη από εκείνον _ και την αδυναμία να σε υποτιμά αν κάτι σου στραβώσει.

Άντρας είναι αυτός που όταν κάνετε μωρό θα σηκώνεται μαζί σου τα βράδια που θα κλαίει για να το πάρει αγκαλιά, που θα του φτιάχνει γάλα και που θα του αλλάζει πάνες χωρίς να κάνει “μπλιαχ”. Άντρας είναι αυτός που θα έχει το θάρρος να μοιραστεί μαζί σου τις ευθύνες της μητρότητας χωρίς ποτέ ν΄ αρθρώσει τη φράση “Σαν τα μούτρα σου το έκανες το παιδί!”. Άντρας είναι αυτός που όση δουλειά κι αν έχει θα έρχεται μαζί σου στις γιορτές του σχολείου, θα βρίσκει χρόνο για παιχνίδι και χώρο για παραμύθια. Άντρας είναι αυτός που ακόμη κι αν δεν σου λέει συχνά “σ” αγαπώ”, εσύ θα το ξέρεις. Και το πιο σημαντικό: Άντρας είναι αυτός που όσα χρόνια κι αν περάσουν θα καρδιοχτυπά πάντα για το ματωμένο σου γόνατο και για το φευγαλέο σου φιλί, όπως ακριβώς τότε, όταν ήσασταν μόλις έξι ετών…

Πηγή: www.babyads.gr

Πατέρας βίαζε για χρόνια τις κόρες του και βιντεοσκοπούσε το μαρτύριο τους

Published Μαΐου 26, 2016 by sofiaathanasiadou

129356-292465

Παρουσία ψυχολόγου τα δύο παιδιά επιβεβαίωσαν τις φρικτές πράξεις του συνταξιούχου στρατιωτικού

Με βαρύτατες κατηγορίες κακουργηματικού χαρακτήρα οδηγήθηκε στον Εισαγγελέα Πρωτοδικών Μυτιλήνης 54χρονος συνταξιούχος στρατιωτικός, ο οποίος φέρεται να ασελγούσε στις κόρες του.

Ο 54χρονος κατηγορείται ότι βίασε επανειλημμένα τις δύο από τις τρεις κόρες του, σήμερα 16 και 14 ετών. Επίσης, σύμφωνα με καταγγελία της μητέρας, κατέγραφε τις πράξεις του ενώ τις υποχρέωνε να παρακολουθούν κατά τη συνεύρεσή τους πορνογραφικό υλικό με άλλα ανήλικα παιδιά. Σύμφωνα με πληροφορίες από τον χώρο της αστυνομίας, ο δράστης έχει αποδεχθεί τις αποδιδόμενες σε αυτόν κατηγορίες.

Παρουσία ψυχολόγου, τα δυο κορίτσια κατέθεσαν στην ασφάλεια επιβεβαιώνοντας το μαρτύριο που βίωναν στα χέρια του πατέρα τους τα τελευταία χρόνια. Τα δύο θύματα του 54χρονου εξετάσθηκαν και από τον ιατροδικαστή Μυτιλήνης, ο οποίος θα καταθέσει την έκθεσή του στην Αστυνομία.

Στην οικογένεια υπάρχει ένα ακόμα κορίτσι οκτώ χρονών, για το οποίο δεν υπήρξε καμιά καταγγελία.
Σε βάρος του συνταξιούχου στρατιωτικού, απαγγέλθηκαν οι εξής κατηγορίες: Ασέλγεια μεταξύ συγγενών, αποπλάνηση παιδιών, κατάχρηση ανηλίκων σε ασέλγεια, κατάχρηση σε ασέλγεια, πορνογραφία ανηλίκων. Ο συλληφθείς πήρε προθεσμία για να απολογηθεί την Παρασκευή.

Πηγή: www.athensvoice.gr

Η εξαφάνιση παιδιών μάς αφορά όλους! Συμβουλές προς τους γονείς από τον ειδικό της Interpol

Published Μαΐου 26, 2016 by sofiaathanasiadou

Missing-Children

Με αφορμή τη σημερινή Παγκόσμια Ημέρα για τα Εξαφανισμένα Παιδιά, το Χαμόγελο του Παιδιού, όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος διοργάνωσε εκδήλωση με κεντρικό θέμα τις εξαφανίσεις παιδιών στην Ελλάδα και διεθνώς.

Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της ομιλίας του, ο Πρόεδρος του Χαμόγελου κ. Κώστας Γιαννόπουλος, θέλησε να επισημάνει ότι δεν πρόκειται απλά για μία ακόμη εκδήλωση, θέλοντας να αφιερώσει αυτή την ημέρα στα παιδιά που εξαφανίστηκαν και δεν βρέθηκαν ποτέ, που χάθηκαν και μαζί έχασαν και τη ζωή τους. Γυρνώντας 21 χρόνια πίσω, θύμισε σε όσους έδωσαν το «παρών» τα τελευταία λόγια του μικρού Ανδρέα: «Αν ενωθούμε όλοι, θα τα καταφέρουμε». Με αφορμή το μήνυμα αυτό, ο κύριος Γιαννόπουλος στάθηκε στην ανταπόκριση και ευαισθητοποίηση του κόσμου απέναντι στις υποθέσεις εξαφάνισης παιδιών. «Η ελληνική κοινωνία κινητοποιείται. Τα τελευταία χρόνια υπάρχει άλλη αντιμετώπιση στις εξαφανίσεις, έχει δημιουργηθεί μια κουλτούρα. Στο παρελθόν ο κόσμος δεν ενδιαφερόταν».

Στην ενημέρωση και την παιδεία γύρω από το θέμα των εξαφανίσεων στάθηκε και ο Alain Remue, Ειδικό Στέλεχος της Ομοσπονδιακής Αστυνομίας του Βελγίου στον τομέα των εξαφανίσεων ανηλίκων και εξειδικευμένος σε εγκλήματα κατά των παιδιών Interpol.«Όταν αντιμετωπίζουμε τέτοιες περιπτώσεις στην Interpol, υπάρχει ένας κανόνας: Να σκεφτείς παγκόσμια, αλλά να δράσεις σε τοπικό επίπεδο», κατεύθυνση στην οποία όπως σημείωσε κινείται το Χαμόγελο του Παιδιού. Σε δήλωση που παραχώρησε αποκλειστικά στο Infokids.gr, τόνισε:

«Πρώτα απ όλα υπάρχουν πολλές περιπτώσεις εξαφανίσεων παιδιών, αλλά πρέπει να καταστήσουμε σαφές ότι δεν είναι όλες ίδιες. Υπάρχουν πολλά είδη εξαφάνισης παιδιών. Υπάρχουν παιδιά που δεν έχουν καλή ψυχολογία, υπάρχουν ίσως παρεξηγήσεις που οδηγούν στην εξαφάνιση. Για το λόγο αυτό είναι πολύ σημαντικό η Αστυνομία να διακρίνει περί τίνος ακριβώς πρόκειται, για ποια περίπτωση από όλες μιλάμε. Σε μερικές από αυτές τις περιπτώσεις πρέπει η αντιμετώπιση να είναι πολύ γρήγορη, να καταλάβουμε τι συμβαίνει, να ακολουθήσουμε μονοπάτια… Το πιο σημαντικό που μπορούν να κάνουν οι γονείς είναι να μιλήσουν για την ασφάλεια στα παιδιά τους, να κάνουν ένα είδος συμβολαίου μαζί τους, όταν τα παιδιά βγαίνουν έξω πρέπει οι γονείς να γνωρίζουν πού ακριβώς πηγαίνουν, όταν καθυστερούν να ενημερώνουν τους γονείς τους. Όλα εξαρτώνται από την παιδεία φυσικά, μερικές φορές οι γονείς δεν αντιλαμβάνονται το κακό μέχρι αυτό να συμβεί. Θεωρώ επίσης ότι είναι πολύ σημαντικό η Αστυνομία να γνωρίζει τι να κάνει σε τέτοιες περιπτώσεις και πώς να τις χειριστεί. Αυτές είναι οι βασικές κατευθυντήριες».

Ο Αντώνης Παπαντώνης, Διευθυντής Τμήματος Αναζητήσεων Προσώπων της Ελληνικής Αστυνομίας, τόνισε ότι δεν υπάρχει χρόνος για τη δήλωση της εξαφάνισης, καταρρίπτοντας το παραδοσιακό 24ωρο. Η δήλωση της εξαφάνισης πρέπει να υποβάλλεται άμεσα στην Αστυνομία. Ο κίνδυνος της εξαφάνισης ανηλίκου μάς αφορά όλους και μπορεί να είναι μακρινός μέχρι να γίνει κοντινός. Σύμφωνα με τα επίσημα στατιστικά στοιχεία της Ελληνικής Αστυνομίας που παρουσίασε, το 2015 ο αριθμός των εξαφανισθέντων ανηλίκων ανήλθε στους 296 (τα ασυνόδευτα παιδιά ξεπέρασαν τα 1000), ενώ μέχρι σήμερα – το 1ο πεντάμηνο του 2016 – οι εξαφανίσεις έχουν φτάσει τις 97, με τη μείωση στο τρέχον έτος να είναι εμφανώς ορατή. Πέρυσι ο αριθμός των κοριτσιών που εξαφανίστηκαν ήταν διπλάσιος από τα αγόρια, για λόγους κυρίως οικογενειακούς ή προβλημάτων στο σχολείο.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η Ευρωπαϊκή Γραμμή για τα Εξαφανισμένα Παιδιά 116 000, το 2015 δέχθηκε 8.852 κλήσεις και συνολικά 141 αιτήματα για την υποστήριξη ερευνών αναζήτησης εξαφανισμένων παιδιών. Τελικά, το Χαμόγελο του Παιδιού χειρίστηκε 126 περιπτώσεις εκ των οποίων τα 119 (94,5%) παιδιά βρέθηκαν. Το 1ο τετράμηνο του 2016 η γραμμή δέχθηκε 3.143 κλήσεις και συνολικά 60 αιτήματα για την υποστήριξη ερευνών αναζήτησης εξαφανισμένων παιδιών. Τελικά, οι άνθρωποι από το Χαμόγελο του Παιδιού χειρίστηκαν 59 περιπτώσεις εκ των οποίων τα 37 (62,17%) παιδιά βρέθηκαν.

Στο τέλος της εκδήλωσης, οι μικροί μαθητές από τη Λιλιπούπολη, σε μία κίνηση υψηλού συμβολισμού, φύτεψαν λουλούδια «Μη με Λησμόνει», ενώ έστειλαν τα δικά τους μηνύματα σε όλα τα παιδιά αναφορικά με θέματα ασφάλειας, με λόγια που μπορούν φυσικά να τα εκφράσουν αθώες ψυχές με το δικό τους ξεχωριστό τρόπο!

 

Πηγή:www.infokids.gr

Ο θαυμαστός κόσμος του παιδικού βιβλίου.

Published Μαΐου 26, 2016 by sofiaathanasiadou

Διαβάζω-παραμύθι

Του Γιάννη Ξηντάρα,

Μας έφεραν δώρο βιβλία, για όλους, και στους μεγάλους και στα παιδιά. Αντί για κουλουράκια ή γλυκά, ένα μπιμπελό για το σπίτι ή ένα αναλώσιμο παιδικό παιχνίδι, μας έφεραν για δώρο βιβλία. Ένα στον καθένα. Τι ωραία ιδέα!!

Την επόμενη μέρα καθίσαμε όλοι μαζί , συμβολικά να τα ξεφυλλίσουμε- και να μιλήσουμε γι’ αυτά. Το κάναμε επίτηδες, έτσι για να παρασύρουμε και τα παιδιά σε αυτή τη διαδικασία. Η αλήθεια είναι ότι στο παρελθόν συχνά πυκνά τα παρακινούσαμε να διαβάσουν κανένα βιβλίο, αλλά όλο μέναμε στα λόγια.

Ακόμη και όταν αγοράζαμε κάποια από το βιβλιοπωλείο της γειτονίας μένανε στο ράφι… Αναρωτιόμασταν οι γονείς γιατί… Γιατί δεν διαβάζουν? Γιατί προτιμούν την τηλεόραση? Η απάντηση τελικά ήταν απλή. Γιατί το ίδιο κάναμε και εμείς… Και εμείς τηλεόραση βλέπαμε, όλο και πιο συχνά, εκεί ξεδίνουμε την κούραση και την ρουτίνα της καθημερινότητάς μας. Πώς να κάνουν τα παιδιά κάτι διαφορετικό? Πώς να περιμένουμε από τα παιδιά να κάνουν αυτό που δεν κάναμε εμείς?

Τελικά με αφορμή το δώρο των φίλων μας, την επόμενη μέρα στρωθήκαμε στον καναπέ- με την τηλεόραση ερμητικά κλειστή- και ανοίξαμε τα βιβλία. Σε εμάς τους γονείς έφεραν από ένα μυθιστόρημα. Στον γιό μας που πηγαίνει γυμνάσιο έφεραν ένα διήγημα με την ιστορία ενός εφήβου και τις περιπέτειές του στο σχολείο, την γειτονιά κτλ.

Στην κόρη μας πέντε χρόνια μικρότερη, μια ανθολογία από κλασσικά διηγήματα με μοντέρνα εικονογράφηση, γεμάτη χρώματα και σκίτσα πρωτότυπα, πολύ διαφορετικά από’ ότι είχαμε συνηθίσει να βλέπουμε… Εν ολίγοις δυο εξαιρετικά βιβλία. Τα παιδιά όσο ώρα καθόμασταν και εμείς εκεί (περίπου μια ώρα και κάτι…) διάβαζαν, χάζευαν, ξεφύλλιζαν τις σελίδες και ήταν όλο απορίες και ερωτήσεις. Σε κάποιες απαντούσαμε, σε κάποιες όχι. Μετά ξαναγύριζαν στο βιβλίο, συνέχιζαν το διάβασμα, τα σχόλια… Μείναμε εντυπωσιασμένοι από την εμπειρία! Ήταν τελικά τόσο απλό? Αρκούσε να δουν εμάς για να ακολουθήσουν και εκείνα? Μάλλον ναι! Μάλλον αρκεί!

Απο τότε, εκείνη την Κυριακή, καθιερώσαμε μια φορά την εβδομάδα, συνήθως Κυριακή πρωί, να καθόμαστε όλοι μαζί και να διαβάζουμε . Έτσι απλά….

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι πτυχιούχος Ψυχολογίας από το Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Επιστημονικός Υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή». Μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Εφηβικής Ιατρικής & του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων. xidaras.gr  paidi-efivos.gr

Πηγή: www.babyads.gr

«Γιατί χώρισα τον άντρα μου»: 5 γυναίκες απαντούν

Published Μαΐου 25, 2016 by sofiaathanasiadou
Σύμφωνα με έρευνα που έγινε πρόσφατα, οι γυναίκες είναι εκείνες που, συνηθέστερα, θέτουν θέμα χωρισμού και βάζουν μπρος τις διαδικασίες του διαζυγίου. Ποιοι, όμως, είναι οι επιτακτικοί λόγοι που οδηγούν μια γυναίκα σ’ αυτή τη δυσάρεστη πρωτοβουλία; Παρακάτω, πέντε γυναίκες περιγράφουν τη στιγμή που ένιωσαν ότι η σχέση τους ανήκε ήδη στο παρελθόν.

1. Παρά τις προσπάθειες, τα προβλήματα επέμεναν

Για την Κέισι, όποτε ένα πρόβλημα που είχε «λυθεί» έκανε εκ νέου την εμφάνισή του, ήταν σημάδι ότι η σωτηρία του γάμου της δεν ήταν εφικτή: “Δοκιμάσαμε να πάμε σε σύμβουλο γάμου, μαζί και χώρια, να βγαίνουμε ξανά ραντεβού, να περνάμε περισσότερο χρόνο με τα παιδιά ή μόνοι μας, να συζητάμε και να κρατάμε ημερολόγιο, αλλά μάταια. Ένιωθα διαρκώς ότι η οικογένειά μου διαλύεται κι αυτό με πονούσε και μου δημιουργούσε ενοχές, μέχρι που κατάλαβα ότι, όσο κι αν το κρύβαμε, τα παιδιά αντιλαμβάνονταν τι συμβαίνει. Ο γάμος μας σάπιζε από μέσα, ενώ εκείνα παρακολουθούσαν την κατάρρευση. Ευτυχώς, μετά από πολλή δουλειά και πόνο καρδιάς, έχουμε καταφέρει να αφήσουμε στην άκρη τα προσωπικά μας για να ασχοληθούμε αποτελεσματικά με τα παιδιά. Τώρα πια μας βλέπουν και τους δύο, κάθε μέρα σχεδόν, δυο ευτυχείς γονείς που συνεργάζονται και νοιάζονται για το καλό τους.”

2. Δεν μπορούσα να είμαι ο εαυτός μου

Για την Ντανιέλ δεν υπήρξε μια συγκεκριμένη στιγμή, στην οποία να ένιωσε ότι, αργά ή γρήγορα, θα εγκατέλειπε το γάμο της: “Το τέλος για μένα ήρθε αργά, καθώς οι συγκρούσεις και η δυστυχία συσσωρεύονταν με τα χρόνια, ώσπου συνειδητοποίησα ότι κάθε φορά που αφηνόμουν να είμαι ο εαυτός μου, μαλώναμε. Ήθελα να ανακτήσω την ελευθερία του να είμαι όπως είμαι πραγματικά, χωρίς να νιώθω ότι όσα αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του χαρακτήρα μου είναι εκείνα που καταστρέφουν τον γάμο μου. Μόλις αναγνώρισα το συγκεκριμένο πρόβλημα ως τον κοινό παρονομαστή σε όλες τις διαφωνίες μας, ήξερα ότι, αν έμενα, θα καταπίεζα περαιτέρω τα όνειρά μου και αυτό, ούτε μπορούσα ούτε ήθελα να το κάνω.”

3. Ο γάμος έπαψε να είναι υγιής και η απιστία δεν σταματούσε

Για την Ρέιτσελ η στιγμή της συνειδητοποίησης ήρθε με την παραδοχή ότι ο πόνος και τα ψέματα, αποτελούν σημάδια μιας αρρωστημένης, αντιπαραγωγικής σχέσης: “Ήταν τα γενέθλιά μου, όταν βρέθηκα εκτός πόλης με κάποιους φίλους μου κι έμαθα πως, την ίδια ώρα, εκείνος με απατούσε ξανά. Τότε, τα δάκρυά μου έγιναν δάκρυα γαλήνης και για πρώτη φορά, ήξερα ότι μπορώ να διακόψω αυτόν τον γάμο. Δεν το αποφάσισα εν θερμώ ή με πικρία ούτε με βάση αυτό που συνέβη. Λαμβάνοντας υπ’ όψιν το πώς μου συμπεριφέρθηκε, ήξερα ότι δεν έχει θέση στη ζωή μου. Για χρόνια προσπαθούσα να σώσω τον γάμο μας κι επιτέλους μπορούσα ν’ αποδεχτώ το αναπόφευκτο και βρω την ηρεμία μου. Δεν ήθελα ποτέ μου να φύγω με αμφιβολίες και γι’ αυτό είμαι ευγνώμων που τα πράγματα ήρθαν έτσι.”

4. Δεν υπήρχε πια αγάπη

Η Σούζι είχε χάσει κάθε υπομονή με την κακή του συμπεριφορά, όμως, η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι δεν ήρθε απ’ τη μεριά του, αλλά απ’ τη δική της: “Όταν κατά τη διάρκεια ενός καυγά άκουσα τον εαυτό μου να μιλά με κακία και περιφρόνηση, ήξερα ότι είχε έρθει η ώρα να φύγω. Ανέκαθεν μαλώναμε -ποιο ζευγάρι δεν μαλώνει, άλλωστε; Αλλά ακόμη και στις στιγμές που η απογοήτευση και ο θυμός δοκίμαζαν τα όριά μας, στη φωνή μου διέκρινα μια τρυφερότητα και μια υποδόρεια αγάπη για τον άνθρωπο που είχα απέναντί μου. Μόλις χάθηκαν κι αυτά, δεν υπήρχε επιστροφή για μένα.”

5. Δεν μου άρεσε η ζωή μου

Για τη Μέλανι, η συνειδητοποίηση, μετά από έντεκα χρόνια, ότι είχε απομακρυνθεί από όσα ήθελε έφερε την μεγάλη απόφαση: “Μέναμε στην Ευρώπη εκείνη την εποχή κι είχα χάσει εντελώς την ταυτότητά μου. Είχα πάρει το ολλανδικό επώνυμο του άντρα μου, προσπαθούσα να ταιριάξω σε μια πολύ διαφορετική κουλτούρα απ’ τη δική μου και με την επικοινωνία να μην είναι πάντα εφικτή, αφού τα ολλανδικά μου δεν ήταν καλά και δεν μιλούσαν όλοι γύρω μου αγγλικά. Η καθοριστική στιγμή ήρθε ένα βράδυ σαν όλα τ’ άλλα, εκεί που ξαγρυπνούσα με το ροχαλητό του, όταν βγήκαν από μέσα μου τα λόγια που καταπίεζα από καιρό, ‘μισώ τη ζωή μου’. Έχουν περάσει τέσσερα χρόνια. Εγώ κι οι κόρες μου γυρίσαμε στην Αυστραλία κι εκείνος έμεινε στην Ολλανδία. Μιλάμε κάθε βράδυ, μας επισκέπτεται όποτε μπορεί και τα κορίτσια πηγαίνουν εκεί. Ειλικρινά, πιστεύω ότι είναι ο καλύτερός μου φίλος. Απλώς, δεν θέλω να είμαστε παντρεμένοι.”

Πηγή: Huffingtonpost.com

Πηγή:www.mama365.gr

Όταν το παιχνίδι θεραπεύει!

Published Μαΐου 24, 2016 by sofiaathanasiadou

690_7e72cc42-bf79-4945-a3c3-a8556c2b7ffe

Κρίσεις θυμού, ζήλια για το μικρότερο αδερφάκι ή φόβος για το σκοτάδι; Το παιχνίδι όλα τα… νικά, σύμφωνα με τους ειδικούς, που υποστηρίζουν ότι η παιγνιοθεραπεία μπορεί να κάνει θαύματα στην αντιμετώπιση πολλών προβλημάτων!

Κρίσεις θυμού, ζήλια για το μικρότερο αδερφάκι ή φόβος για το σκοτάδι; Το παιχνίδι όλα τα… νικά, σύμφωνα με τους ειδικούς, που υποστηρίζουν ότι η παιγνιοθεραπεία μπορεί να κάνει θαύματα στην αντιμετώπιση πολλών προβλημάτων!

«Playtherapy» ή παιγνιοθεραπεία: είναι η μόνη μορφή ψυχοθεραπείας για παιδιά η οποία δίνει έμφαση κατά κύριο λόγο στο παιχνίδι και στον πολύτιμο ρόλο που αυτό παίζει στη ζωή του παιδιού. Σήμερα η παιγνιοθεραπεία κερδίζει όλο και περισσότερο έδαφος και εφαρμόζεται εξελικτικά, διαγνωστικά, προληπτικά, παιδαγωγικά και θεραπευτικά από μια πλειάδα ειδικών. Ψυχολόγοι, ψυχίατροι, ψυχοθεραπευτές, ειδικοί θεραπευτές και εκπαιδευτικοί εφαρμόζουν τη συγκεκριμένη μέθοδο όχι μόνο στο εξωτερικό αλλά και στη χώρα μας σε διάφορα ιατροπαιδαγωγικά κέντρα, νοσοκομεία και ιδιωτικά κέντρα.

Τι είναι η παιγνιοθεραπεία
Είναι μια ενεργητική μορφή ψυχοθεραπείας για παιδιά που στηρίζεται στην αρχή ότι το παιχνίδι από μόνο του είναι θεραπευτικό. Θεωρεί δηλαδή το παιχνίδι ως μια μορφή φυσικής και αβίαστης διαδικασίας μάθησης, ως τον αμεσότερο τρόπο απελευθέρωσης του παιδιού από τις εντάσεις, ενώ παράλληλα διευκολύνει την επικοινωνία των ενηλίκων με τον εσωτερικό κόσμο του παιδιού. Η παιγνιοθεραπεία μπορεί να λειτουργήσει μόνη της ή σε συνδυασμό με άλλες θεραπείες, ανάλογα πάντα με το πρόβλημα και τη σοβαρότητά του.

Πώς εφαρμόζεται
Παίρνοντας ως δεδομένο το γεγονός ότι το παιχνίδι αποτελεί το καλύτερο φυσικό μέσο αυτοέκφρασης του παιδιού, χρησιμοποιεί διάφορα είδη παιχνιδιών (παιχνίδι ρόλων, μινιατούρες ζώων και οικογένειας, αλλά και διάφορες άλλες μορφές έκφρασης όπως η ζωγραφική, η μουσική, ο πηλός και το παραμύθι) για να βοηθήσει το παιδί να εξερευνήσει πιθανές τραυματικές εμπειρίες, τωρινές ή του παρελθόντος, μέσα σε ένα περιβάλλον ασφάλειας που του παρέχει το συμβολικό παιχνίδι και ο θεραπευτής.

Ποιος είναι ο στόχος της
Η παιγνιοθεραπεία έχει στόχο να βοηθήσει το παιδί να ξεπεράσει συναισθηματικά τραύματα ή πιεστικές αλλαγές στη ζωή του. Επίσης μπορεί να το βοηθήσει να ξεπεράσει προβλήματα συμπεριφοράς ή συναισθηματικές δυσκολίες που παρεμβάλλονται στη φυσιολογική του ανάπτυξη ή δημιουργούν προβλήματα στην καθημερινότητά του. Πιο συγκεκριμένα, η παιγνιοθεραπεία βοηθάει το παιδί να αναγνωρίσει συναισθήματα, να τα επεξεργαστεί και να βρει λύσεις.

Σε ποιες ηλικίες απευθύνεται
Απευθύνεται σε παιδιά ηλικίας από 3 μέχρι 12 ετών. Προϋποθέτει δηλαδή ότι το παιδί έχει μπει στο συμβολικό στάδιο (πράγμα που γίνεται στην ηλικία περίπου των 2,5 ετών) ώστε να μπορεί να εγκαινιάσει το συμβολικό παιχνίδι στο οποίο κατ εξοχήν στηρίζεται. Για μεγαλύτερα παιδιά, δηλαδή μετά την ηλικία των 12, συνήθως προτιμάται η δραματοθεραπεία, δεδομένου ότι οι έφηβοι μπορεί να λειτουργήσουν καλύτερα σε μια ομάδα.

Σε ποια παιδιά απευθύνεται η παιγνιοθεραπεία

Σε παιδιά:

  • που έχουν βιώσει τραυματικές ή δραστικές αλλαγές στη ζωή τους, π.χ. διαζύγιο γονιών ή απώλεια αγαπημένων προσώπων,
  • που έχουν βιώσει φυσικές καταστροφές,
  • που έχουν υποστεί φυσική, συναισθηματική ή σεξουαλική κακοποίηση,
  • με ψυχικά τραύματα,
  • υιοθετημένα ή προς υιοθεσία,
  • με άρρωστους γονείς,
  • με χρόνιες ή σοβαρές ασθένειες,
  • που νοσηλεύονται στο νοσοκομείο,

αλλά και με

  • πρόβλημα υπερκινητικότητας,
  • κρίσεις θυμού,
  • επιθετικότητα ή ζήλια,
  • άγχος αποχωρισμού,
  • φοβίες ή σχολική φοβία,
  • διαταραχές ύπνου ή όρεξης,
  • χαμηλή αυτοπεποίθηση,
  • χαμηλή κοινωνικότητα ή εσωστρέφεια,
  • διαταραχές συμπεριφοράς,
  • συναισθηματικές διαταραχές.

Σε τι άλλο μπορεί να βοηθήσει
Η παιγνιοθεραπεία μαθαίνει το παιδί να αναγνωρίζει τα συναισθήματά του, να τα εκφράζει λεκτικά και κατά συνέπεια να μπορεί να ελέγχει την παρορμητική συμπεριφορά. Το βοηθάει επίσης να διαχειρίζεται καλύτερα καταστάσεις που του προκαλούν στρες, οργή, φόβο ή απογοήτευση. Γενικά βοηθάει το παιδί να αποκτήσει τις δεξιότητες που χρειάζεται για να έχει καλή σχέση με τον εαυτό του και κατά συνέπεια καλύτερες σχέσεις με τους γονείς του και το φιλικό ή σχολικό περιβάλλον. Επίσης η παιγνιοθεραπεία, δεδομένου ότι χρησιμοποιεί μέσα όπως η ζωγραφική ή το παιχνίδι ρόλων, φέρνει σε επαφή το παιδί με το έμφυτο δημιουργικό του κομμάτι, το οποίο πολλές φορές λόγω της σύγχρονης ζωής δεν εκφράζεται επαρκώς.

Ο ρόλος του παιγνιοθεραπευτή
Οι γονείς εξηγούν στον θεραπευτή ποιο ακριβώς είναι το πρόβλημα που αντιμετωπίζει το παιδί τους και στη συνέχεια εκείνος λαμβάνει υπόψη το αναπτυξιακό στάδιο που διανύει και τα προβλήματα που συνήθως προκύπτουν στην ηλικία του. Στη συγκεκριμένη διαδικασία, το παιδί είναι ο οδηγός και ο θεραπευτής ο συνοδοιπόρος, ο οποίος αποφεύγει να το καθοδηγεί κατά τη διάρκεια της θεραπείας. Απλά το διευκολύνει σε αυτό το «ταξίδι αναζήτησης» και του παρέχει την απαιτούμενη θεραπευτική ασφάλεια.

Ο ρόλος των γονιών
Οι γονείς είναι εκείνοι που θα δώσουν όλες τις πληροφορίες που χρειάζεται ο θεραπευτής προκειμένου να συντάξει ένα πλήρες ιστορικό για το παιδί και την οικογένεια. Η συμμετοχή των γονιών όμως δεν τελειώνει εκεί. Για να έχει καλά αποτελέσματα η θεραπεία, προϋποθέτει άμεση συνεργασία μεταξύ των γονιών και του θεραπευτή. Για τη σωστή λοιπόν και ολοκληρωμένη αντιμετώπιση του προβλήματος πρέπει, παράλληλα με την παιγνιοθεραπεία, να γίνεται συμβουλευτική γονέων ή οικογενειακή θεραπεία.

Σημάδια στη συμπεριφορά που μπορεί να σας προβληματίσουν:

  • θυμός που επιμένει,
  • υπερβολική ανησυχία,
  • θλίψη και έλλειψη ενδιαφέροντος,
  • επιθετική συμπεριφορά,
  • άγχος αποχωρισμού,
  • επίμονη εσωστρέφεια,
  • παλινδρόμηση σε προηγούμενο στάδιο,
  • προβλήματα στο σχολείο,
  • δυσκολία προσαρμογής σε αλλαγές,
  • ψυχοσωματικά συμπτώματα (όπως πονοκέφαλος, στομαχόπονος) που όμως δεν συνδέονται με πρόβλημα υγείας.

Πόσο αποτελεσματική είναι η θεραπεία αυτή
Η παιγνιοθεραπεία αποτελεί κύρια μορφή ψυχοθεραπείας για παιδιά. Είναι αποτελεσματική γιατί το παιδί επικοινωνεί τις σκέψεις του και τα συναισθήματά του μέσα από το παιχνίδι με τον πιο φυσικό και αβίαστο τρόπο. Πολύ πιο εύκολα δηλαδή από ό,τι με τη λεκτική επικοινωνία. Επίσης μέσα από το παιχνίδι μπορεί να προβάλλει από θέση ασφάλειας και πολλές φορές χωρίς το ίδιο να το συνειδητοποιεί θέματα που το προβληματίζουν και να βρει λύσεις με τον πιο ανώδυνο τρόπο.

Παίξτε με το παιδί σας
Το παιδί σας έχει πολλά να κερδίσει παίζοντας μέσα στο σπίτι σας. Φροντίστε λοιπόν να έχει πρόσβαση σε όλες τις μορφές παιχνιδιού (ενεργητικό, ελεύθερο, ομαδικό, καλλιτεχνικό) αποφεύγοντας να παίζει αποκλειστικά και μόνο με ένα είδος παιχνιδιού: μόνο αυτοκινητάκια ή κούκλες ή ηλεκτρονικά παιχνίδια. Ακόμα:

  • Αφήστε το παιδί να παίζει ελεύθερα με ό,τι και όπως θέλει χωρίς να παρεμβαίνετε στο παιχνίδι του – με την προϋπόθεση ότι είναι ασφαλές.
  • Εξασφαλίστε αρκετό ελεύθερο χώρο για να μπορεί να παίξει, ακόμα κι αν αυτό συνεπάγεται αναστάτωση μέσα στο σπίτι.
  • Φροντίστε το πρόγραμμά του να μην είναι τόσο φορτωμένο με δραστηριότητας ώστε να έχει καθημερινά χρόνο για παιχνίδι.
  • Παίξτε μαζί του τα παιχνίδια που προτιμά εκείνο και όχι αυτά που προτιμάτε εσείς.
  • Αφήστε στο χώρο που παίζει λίγα παιχνίδια και καλά. Τα πολλά σκοτώνουν τη φαντασία.
  • Ρωτήσετε το παιδί ποιο παιχνίδι του αρέσει περισσότερο και γιατί και πώς νιώθει όταν το παίζει.
  • Μη χρησιμοποιείτε την ώρα που παίζετε με το παιδί για να του κάνετε κήρυγμα, να το συμβουλέψετε ή να περάσετε ηθικά διδάγματα.
  • Εξασφαλίστε συχνές ευκαιρίες για παιχνίδι έξω από το σπίτι και παιχνίδι στη φύση.

Της Φλώρας Κασσαβέτη με τη συνεργασία της Γιώτας Αντωνοπούλου, ψυχοπαιδαγωγός-παιγνιοθεραπεύτρια- δραματοθεραπεύτρια.

 

Πηγή:www.paidimag.gr