Αρχείο

All posts for the month Μαΐου 2016

Η εξαφάνιση παιδιών μάς αφορά όλους! Συμβουλές προς τους γονείς από τον ειδικό της Interpol

Published 26 Μαΐου, 2016 by sofiaathanasiadou

Missing-Children

Με αφορμή τη σημερινή Παγκόσμια Ημέρα για τα Εξαφανισμένα Παιδιά, το Χαμόγελο του Παιδιού, όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος διοργάνωσε εκδήλωση με κεντρικό θέμα τις εξαφανίσεις παιδιών στην Ελλάδα και διεθνώς.

Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της ομιλίας του, ο Πρόεδρος του Χαμόγελου κ. Κώστας Γιαννόπουλος, θέλησε να επισημάνει ότι δεν πρόκειται απλά για μία ακόμη εκδήλωση, θέλοντας να αφιερώσει αυτή την ημέρα στα παιδιά που εξαφανίστηκαν και δεν βρέθηκαν ποτέ, που χάθηκαν και μαζί έχασαν και τη ζωή τους. Γυρνώντας 21 χρόνια πίσω, θύμισε σε όσους έδωσαν το «παρών» τα τελευταία λόγια του μικρού Ανδρέα: «Αν ενωθούμε όλοι, θα τα καταφέρουμε». Με αφορμή το μήνυμα αυτό, ο κύριος Γιαννόπουλος στάθηκε στην ανταπόκριση και ευαισθητοποίηση του κόσμου απέναντι στις υποθέσεις εξαφάνισης παιδιών. «Η ελληνική κοινωνία κινητοποιείται. Τα τελευταία χρόνια υπάρχει άλλη αντιμετώπιση στις εξαφανίσεις, έχει δημιουργηθεί μια κουλτούρα. Στο παρελθόν ο κόσμος δεν ενδιαφερόταν».

Στην ενημέρωση και την παιδεία γύρω από το θέμα των εξαφανίσεων στάθηκε και ο Alain Remue, Ειδικό Στέλεχος της Ομοσπονδιακής Αστυνομίας του Βελγίου στον τομέα των εξαφανίσεων ανηλίκων και εξειδικευμένος σε εγκλήματα κατά των παιδιών Interpol.«Όταν αντιμετωπίζουμε τέτοιες περιπτώσεις στην Interpol, υπάρχει ένας κανόνας: Να σκεφτείς παγκόσμια, αλλά να δράσεις σε τοπικό επίπεδο», κατεύθυνση στην οποία όπως σημείωσε κινείται το Χαμόγελο του Παιδιού. Σε δήλωση που παραχώρησε αποκλειστικά στο Infokids.gr, τόνισε:

«Πρώτα απ όλα υπάρχουν πολλές περιπτώσεις εξαφανίσεων παιδιών, αλλά πρέπει να καταστήσουμε σαφές ότι δεν είναι όλες ίδιες. Υπάρχουν πολλά είδη εξαφάνισης παιδιών. Υπάρχουν παιδιά που δεν έχουν καλή ψυχολογία, υπάρχουν ίσως παρεξηγήσεις που οδηγούν στην εξαφάνιση. Για το λόγο αυτό είναι πολύ σημαντικό η Αστυνομία να διακρίνει περί τίνος ακριβώς πρόκειται, για ποια περίπτωση από όλες μιλάμε. Σε μερικές από αυτές τις περιπτώσεις πρέπει η αντιμετώπιση να είναι πολύ γρήγορη, να καταλάβουμε τι συμβαίνει, να ακολουθήσουμε μονοπάτια… Το πιο σημαντικό που μπορούν να κάνουν οι γονείς είναι να μιλήσουν για την ασφάλεια στα παιδιά τους, να κάνουν ένα είδος συμβολαίου μαζί τους, όταν τα παιδιά βγαίνουν έξω πρέπει οι γονείς να γνωρίζουν πού ακριβώς πηγαίνουν, όταν καθυστερούν να ενημερώνουν τους γονείς τους. Όλα εξαρτώνται από την παιδεία φυσικά, μερικές φορές οι γονείς δεν αντιλαμβάνονται το κακό μέχρι αυτό να συμβεί. Θεωρώ επίσης ότι είναι πολύ σημαντικό η Αστυνομία να γνωρίζει τι να κάνει σε τέτοιες περιπτώσεις και πώς να τις χειριστεί. Αυτές είναι οι βασικές κατευθυντήριες».

Ο Αντώνης Παπαντώνης, Διευθυντής Τμήματος Αναζητήσεων Προσώπων της Ελληνικής Αστυνομίας, τόνισε ότι δεν υπάρχει χρόνος για τη δήλωση της εξαφάνισης, καταρρίπτοντας το παραδοσιακό 24ωρο. Η δήλωση της εξαφάνισης πρέπει να υποβάλλεται άμεσα στην Αστυνομία. Ο κίνδυνος της εξαφάνισης ανηλίκου μάς αφορά όλους και μπορεί να είναι μακρινός μέχρι να γίνει κοντινός. Σύμφωνα με τα επίσημα στατιστικά στοιχεία της Ελληνικής Αστυνομίας που παρουσίασε, το 2015 ο αριθμός των εξαφανισθέντων ανηλίκων ανήλθε στους 296 (τα ασυνόδευτα παιδιά ξεπέρασαν τα 1000), ενώ μέχρι σήμερα – το 1ο πεντάμηνο του 2016 – οι εξαφανίσεις έχουν φτάσει τις 97, με τη μείωση στο τρέχον έτος να είναι εμφανώς ορατή. Πέρυσι ο αριθμός των κοριτσιών που εξαφανίστηκαν ήταν διπλάσιος από τα αγόρια, για λόγους κυρίως οικογενειακούς ή προβλημάτων στο σχολείο.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η Ευρωπαϊκή Γραμμή για τα Εξαφανισμένα Παιδιά 116 000, το 2015 δέχθηκε 8.852 κλήσεις και συνολικά 141 αιτήματα για την υποστήριξη ερευνών αναζήτησης εξαφανισμένων παιδιών. Τελικά, το Χαμόγελο του Παιδιού χειρίστηκε 126 περιπτώσεις εκ των οποίων τα 119 (94,5%) παιδιά βρέθηκαν. Το 1ο τετράμηνο του 2016 η γραμμή δέχθηκε 3.143 κλήσεις και συνολικά 60 αιτήματα για την υποστήριξη ερευνών αναζήτησης εξαφανισμένων παιδιών. Τελικά, οι άνθρωποι από το Χαμόγελο του Παιδιού χειρίστηκαν 59 περιπτώσεις εκ των οποίων τα 37 (62,17%) παιδιά βρέθηκαν.

Στο τέλος της εκδήλωσης, οι μικροί μαθητές από τη Λιλιπούπολη, σε μία κίνηση υψηλού συμβολισμού, φύτεψαν λουλούδια «Μη με Λησμόνει», ενώ έστειλαν τα δικά τους μηνύματα σε όλα τα παιδιά αναφορικά με θέματα ασφάλειας, με λόγια που μπορούν φυσικά να τα εκφράσουν αθώες ψυχές με το δικό τους ξεχωριστό τρόπο!

 

Πηγή:www.infokids.gr

Ο θαυμαστός κόσμος του παιδικού βιβλίου.

Published 26 Μαΐου, 2016 by sofiaathanasiadou

Διαβάζω-παραμύθι

Του Γιάννη Ξηντάρα,

Μας έφεραν δώρο βιβλία, για όλους, και στους μεγάλους και στα παιδιά. Αντί για κουλουράκια ή γλυκά, ένα μπιμπελό για το σπίτι ή ένα αναλώσιμο παιδικό παιχνίδι, μας έφεραν για δώρο βιβλία. Ένα στον καθένα. Τι ωραία ιδέα!!

Την επόμενη μέρα καθίσαμε όλοι μαζί , συμβολικά να τα ξεφυλλίσουμε- και να μιλήσουμε γι’ αυτά. Το κάναμε επίτηδες, έτσι για να παρασύρουμε και τα παιδιά σε αυτή τη διαδικασία. Η αλήθεια είναι ότι στο παρελθόν συχνά πυκνά τα παρακινούσαμε να διαβάσουν κανένα βιβλίο, αλλά όλο μέναμε στα λόγια.

Ακόμη και όταν αγοράζαμε κάποια από το βιβλιοπωλείο της γειτονίας μένανε στο ράφι… Αναρωτιόμασταν οι γονείς γιατί… Γιατί δεν διαβάζουν? Γιατί προτιμούν την τηλεόραση? Η απάντηση τελικά ήταν απλή. Γιατί το ίδιο κάναμε και εμείς… Και εμείς τηλεόραση βλέπαμε, όλο και πιο συχνά, εκεί ξεδίνουμε την κούραση και την ρουτίνα της καθημερινότητάς μας. Πώς να κάνουν τα παιδιά κάτι διαφορετικό? Πώς να περιμένουμε από τα παιδιά να κάνουν αυτό που δεν κάναμε εμείς?

Τελικά με αφορμή το δώρο των φίλων μας, την επόμενη μέρα στρωθήκαμε στον καναπέ- με την τηλεόραση ερμητικά κλειστή- και ανοίξαμε τα βιβλία. Σε εμάς τους γονείς έφεραν από ένα μυθιστόρημα. Στον γιό μας που πηγαίνει γυμνάσιο έφεραν ένα διήγημα με την ιστορία ενός εφήβου και τις περιπέτειές του στο σχολείο, την γειτονιά κτλ.

Στην κόρη μας πέντε χρόνια μικρότερη, μια ανθολογία από κλασσικά διηγήματα με μοντέρνα εικονογράφηση, γεμάτη χρώματα και σκίτσα πρωτότυπα, πολύ διαφορετικά από’ ότι είχαμε συνηθίσει να βλέπουμε… Εν ολίγοις δυο εξαιρετικά βιβλία. Τα παιδιά όσο ώρα καθόμασταν και εμείς εκεί (περίπου μια ώρα και κάτι…) διάβαζαν, χάζευαν, ξεφύλλιζαν τις σελίδες και ήταν όλο απορίες και ερωτήσεις. Σε κάποιες απαντούσαμε, σε κάποιες όχι. Μετά ξαναγύριζαν στο βιβλίο, συνέχιζαν το διάβασμα, τα σχόλια… Μείναμε εντυπωσιασμένοι από την εμπειρία! Ήταν τελικά τόσο απλό? Αρκούσε να δουν εμάς για να ακολουθήσουν και εκείνα? Μάλλον ναι! Μάλλον αρκεί!

Απο τότε, εκείνη την Κυριακή, καθιερώσαμε μια φορά την εβδομάδα, συνήθως Κυριακή πρωί, να καθόμαστε όλοι μαζί και να διαβάζουμε . Έτσι απλά….

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι πτυχιούχος Ψυχολογίας από το Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Επιστημονικός Υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή». Μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Εφηβικής Ιατρικής & του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων. xidaras.gr  paidi-efivos.gr

Πηγή: www.babyads.gr

«Γιατί χώρισα τον άντρα μου»: 5 γυναίκες απαντούν

Published 25 Μαΐου, 2016 by sofiaathanasiadou
Σύμφωνα με έρευνα που έγινε πρόσφατα, οι γυναίκες είναι εκείνες που, συνηθέστερα, θέτουν θέμα χωρισμού και βάζουν μπρος τις διαδικασίες του διαζυγίου. Ποιοι, όμως, είναι οι επιτακτικοί λόγοι που οδηγούν μια γυναίκα σ’ αυτή τη δυσάρεστη πρωτοβουλία; Παρακάτω, πέντε γυναίκες περιγράφουν τη στιγμή που ένιωσαν ότι η σχέση τους ανήκε ήδη στο παρελθόν.

1. Παρά τις προσπάθειες, τα προβλήματα επέμεναν

Για την Κέισι, όποτε ένα πρόβλημα που είχε «λυθεί» έκανε εκ νέου την εμφάνισή του, ήταν σημάδι ότι η σωτηρία του γάμου της δεν ήταν εφικτή: “Δοκιμάσαμε να πάμε σε σύμβουλο γάμου, μαζί και χώρια, να βγαίνουμε ξανά ραντεβού, να περνάμε περισσότερο χρόνο με τα παιδιά ή μόνοι μας, να συζητάμε και να κρατάμε ημερολόγιο, αλλά μάταια. Ένιωθα διαρκώς ότι η οικογένειά μου διαλύεται κι αυτό με πονούσε και μου δημιουργούσε ενοχές, μέχρι που κατάλαβα ότι, όσο κι αν το κρύβαμε, τα παιδιά αντιλαμβάνονταν τι συμβαίνει. Ο γάμος μας σάπιζε από μέσα, ενώ εκείνα παρακολουθούσαν την κατάρρευση. Ευτυχώς, μετά από πολλή δουλειά και πόνο καρδιάς, έχουμε καταφέρει να αφήσουμε στην άκρη τα προσωπικά μας για να ασχοληθούμε αποτελεσματικά με τα παιδιά. Τώρα πια μας βλέπουν και τους δύο, κάθε μέρα σχεδόν, δυο ευτυχείς γονείς που συνεργάζονται και νοιάζονται για το καλό τους.”

2. Δεν μπορούσα να είμαι ο εαυτός μου

Για την Ντανιέλ δεν υπήρξε μια συγκεκριμένη στιγμή, στην οποία να ένιωσε ότι, αργά ή γρήγορα, θα εγκατέλειπε το γάμο της: “Το τέλος για μένα ήρθε αργά, καθώς οι συγκρούσεις και η δυστυχία συσσωρεύονταν με τα χρόνια, ώσπου συνειδητοποίησα ότι κάθε φορά που αφηνόμουν να είμαι ο εαυτός μου, μαλώναμε. Ήθελα να ανακτήσω την ελευθερία του να είμαι όπως είμαι πραγματικά, χωρίς να νιώθω ότι όσα αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του χαρακτήρα μου είναι εκείνα που καταστρέφουν τον γάμο μου. Μόλις αναγνώρισα το συγκεκριμένο πρόβλημα ως τον κοινό παρονομαστή σε όλες τις διαφωνίες μας, ήξερα ότι, αν έμενα, θα καταπίεζα περαιτέρω τα όνειρά μου και αυτό, ούτε μπορούσα ούτε ήθελα να το κάνω.”

3. Ο γάμος έπαψε να είναι υγιής και η απιστία δεν σταματούσε

Για την Ρέιτσελ η στιγμή της συνειδητοποίησης ήρθε με την παραδοχή ότι ο πόνος και τα ψέματα, αποτελούν σημάδια μιας αρρωστημένης, αντιπαραγωγικής σχέσης: “Ήταν τα γενέθλιά μου, όταν βρέθηκα εκτός πόλης με κάποιους φίλους μου κι έμαθα πως, την ίδια ώρα, εκείνος με απατούσε ξανά. Τότε, τα δάκρυά μου έγιναν δάκρυα γαλήνης και για πρώτη φορά, ήξερα ότι μπορώ να διακόψω αυτόν τον γάμο. Δεν το αποφάσισα εν θερμώ ή με πικρία ούτε με βάση αυτό που συνέβη. Λαμβάνοντας υπ’ όψιν το πώς μου συμπεριφέρθηκε, ήξερα ότι δεν έχει θέση στη ζωή μου. Για χρόνια προσπαθούσα να σώσω τον γάμο μας κι επιτέλους μπορούσα ν’ αποδεχτώ το αναπόφευκτο και βρω την ηρεμία μου. Δεν ήθελα ποτέ μου να φύγω με αμφιβολίες και γι’ αυτό είμαι ευγνώμων που τα πράγματα ήρθαν έτσι.”

4. Δεν υπήρχε πια αγάπη

Η Σούζι είχε χάσει κάθε υπομονή με την κακή του συμπεριφορά, όμως, η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι δεν ήρθε απ’ τη μεριά του, αλλά απ’ τη δική της: “Όταν κατά τη διάρκεια ενός καυγά άκουσα τον εαυτό μου να μιλά με κακία και περιφρόνηση, ήξερα ότι είχε έρθει η ώρα να φύγω. Ανέκαθεν μαλώναμε -ποιο ζευγάρι δεν μαλώνει, άλλωστε; Αλλά ακόμη και στις στιγμές που η απογοήτευση και ο θυμός δοκίμαζαν τα όριά μας, στη φωνή μου διέκρινα μια τρυφερότητα και μια υποδόρεια αγάπη για τον άνθρωπο που είχα απέναντί μου. Μόλις χάθηκαν κι αυτά, δεν υπήρχε επιστροφή για μένα.”

5. Δεν μου άρεσε η ζωή μου

Για τη Μέλανι, η συνειδητοποίηση, μετά από έντεκα χρόνια, ότι είχε απομακρυνθεί από όσα ήθελε έφερε την μεγάλη απόφαση: “Μέναμε στην Ευρώπη εκείνη την εποχή κι είχα χάσει εντελώς την ταυτότητά μου. Είχα πάρει το ολλανδικό επώνυμο του άντρα μου, προσπαθούσα να ταιριάξω σε μια πολύ διαφορετική κουλτούρα απ’ τη δική μου και με την επικοινωνία να μην είναι πάντα εφικτή, αφού τα ολλανδικά μου δεν ήταν καλά και δεν μιλούσαν όλοι γύρω μου αγγλικά. Η καθοριστική στιγμή ήρθε ένα βράδυ σαν όλα τ’ άλλα, εκεί που ξαγρυπνούσα με το ροχαλητό του, όταν βγήκαν από μέσα μου τα λόγια που καταπίεζα από καιρό, ‘μισώ τη ζωή μου’. Έχουν περάσει τέσσερα χρόνια. Εγώ κι οι κόρες μου γυρίσαμε στην Αυστραλία κι εκείνος έμεινε στην Ολλανδία. Μιλάμε κάθε βράδυ, μας επισκέπτεται όποτε μπορεί και τα κορίτσια πηγαίνουν εκεί. Ειλικρινά, πιστεύω ότι είναι ο καλύτερός μου φίλος. Απλώς, δεν θέλω να είμαστε παντρεμένοι.”

Πηγή: Huffingtonpost.com

Πηγή:www.mama365.gr

Όταν το παιχνίδι θεραπεύει!

Published 24 Μαΐου, 2016 by sofiaathanasiadou

690_7e72cc42-bf79-4945-a3c3-a8556c2b7ffe

Κρίσεις θυμού, ζήλια για το μικρότερο αδερφάκι ή φόβος για το σκοτάδι; Το παιχνίδι όλα τα… νικά, σύμφωνα με τους ειδικούς, που υποστηρίζουν ότι η παιγνιοθεραπεία μπορεί να κάνει θαύματα στην αντιμετώπιση πολλών προβλημάτων!

Κρίσεις θυμού, ζήλια για το μικρότερο αδερφάκι ή φόβος για το σκοτάδι; Το παιχνίδι όλα τα… νικά, σύμφωνα με τους ειδικούς, που υποστηρίζουν ότι η παιγνιοθεραπεία μπορεί να κάνει θαύματα στην αντιμετώπιση πολλών προβλημάτων!

«Playtherapy» ή παιγνιοθεραπεία: είναι η μόνη μορφή ψυχοθεραπείας για παιδιά η οποία δίνει έμφαση κατά κύριο λόγο στο παιχνίδι και στον πολύτιμο ρόλο που αυτό παίζει στη ζωή του παιδιού. Σήμερα η παιγνιοθεραπεία κερδίζει όλο και περισσότερο έδαφος και εφαρμόζεται εξελικτικά, διαγνωστικά, προληπτικά, παιδαγωγικά και θεραπευτικά από μια πλειάδα ειδικών. Ψυχολόγοι, ψυχίατροι, ψυχοθεραπευτές, ειδικοί θεραπευτές και εκπαιδευτικοί εφαρμόζουν τη συγκεκριμένη μέθοδο όχι μόνο στο εξωτερικό αλλά και στη χώρα μας σε διάφορα ιατροπαιδαγωγικά κέντρα, νοσοκομεία και ιδιωτικά κέντρα.

Τι είναι η παιγνιοθεραπεία
Είναι μια ενεργητική μορφή ψυχοθεραπείας για παιδιά που στηρίζεται στην αρχή ότι το παιχνίδι από μόνο του είναι θεραπευτικό. Θεωρεί δηλαδή το παιχνίδι ως μια μορφή φυσικής και αβίαστης διαδικασίας μάθησης, ως τον αμεσότερο τρόπο απελευθέρωσης του παιδιού από τις εντάσεις, ενώ παράλληλα διευκολύνει την επικοινωνία των ενηλίκων με τον εσωτερικό κόσμο του παιδιού. Η παιγνιοθεραπεία μπορεί να λειτουργήσει μόνη της ή σε συνδυασμό με άλλες θεραπείες, ανάλογα πάντα με το πρόβλημα και τη σοβαρότητά του.

Πώς εφαρμόζεται
Παίρνοντας ως δεδομένο το γεγονός ότι το παιχνίδι αποτελεί το καλύτερο φυσικό μέσο αυτοέκφρασης του παιδιού, χρησιμοποιεί διάφορα είδη παιχνιδιών (παιχνίδι ρόλων, μινιατούρες ζώων και οικογένειας, αλλά και διάφορες άλλες μορφές έκφρασης όπως η ζωγραφική, η μουσική, ο πηλός και το παραμύθι) για να βοηθήσει το παιδί να εξερευνήσει πιθανές τραυματικές εμπειρίες, τωρινές ή του παρελθόντος, μέσα σε ένα περιβάλλον ασφάλειας που του παρέχει το συμβολικό παιχνίδι και ο θεραπευτής.

Ποιος είναι ο στόχος της
Η παιγνιοθεραπεία έχει στόχο να βοηθήσει το παιδί να ξεπεράσει συναισθηματικά τραύματα ή πιεστικές αλλαγές στη ζωή του. Επίσης μπορεί να το βοηθήσει να ξεπεράσει προβλήματα συμπεριφοράς ή συναισθηματικές δυσκολίες που παρεμβάλλονται στη φυσιολογική του ανάπτυξη ή δημιουργούν προβλήματα στην καθημερινότητά του. Πιο συγκεκριμένα, η παιγνιοθεραπεία βοηθάει το παιδί να αναγνωρίσει συναισθήματα, να τα επεξεργαστεί και να βρει λύσεις.

Σε ποιες ηλικίες απευθύνεται
Απευθύνεται σε παιδιά ηλικίας από 3 μέχρι 12 ετών. Προϋποθέτει δηλαδή ότι το παιδί έχει μπει στο συμβολικό στάδιο (πράγμα που γίνεται στην ηλικία περίπου των 2,5 ετών) ώστε να μπορεί να εγκαινιάσει το συμβολικό παιχνίδι στο οποίο κατ εξοχήν στηρίζεται. Για μεγαλύτερα παιδιά, δηλαδή μετά την ηλικία των 12, συνήθως προτιμάται η δραματοθεραπεία, δεδομένου ότι οι έφηβοι μπορεί να λειτουργήσουν καλύτερα σε μια ομάδα.

Σε ποια παιδιά απευθύνεται η παιγνιοθεραπεία

Σε παιδιά:

  • που έχουν βιώσει τραυματικές ή δραστικές αλλαγές στη ζωή τους, π.χ. διαζύγιο γονιών ή απώλεια αγαπημένων προσώπων,
  • που έχουν βιώσει φυσικές καταστροφές,
  • που έχουν υποστεί φυσική, συναισθηματική ή σεξουαλική κακοποίηση,
  • με ψυχικά τραύματα,
  • υιοθετημένα ή προς υιοθεσία,
  • με άρρωστους γονείς,
  • με χρόνιες ή σοβαρές ασθένειες,
  • που νοσηλεύονται στο νοσοκομείο,

αλλά και με

  • πρόβλημα υπερκινητικότητας,
  • κρίσεις θυμού,
  • επιθετικότητα ή ζήλια,
  • άγχος αποχωρισμού,
  • φοβίες ή σχολική φοβία,
  • διαταραχές ύπνου ή όρεξης,
  • χαμηλή αυτοπεποίθηση,
  • χαμηλή κοινωνικότητα ή εσωστρέφεια,
  • διαταραχές συμπεριφοράς,
  • συναισθηματικές διαταραχές.

Σε τι άλλο μπορεί να βοηθήσει
Η παιγνιοθεραπεία μαθαίνει το παιδί να αναγνωρίζει τα συναισθήματά του, να τα εκφράζει λεκτικά και κατά συνέπεια να μπορεί να ελέγχει την παρορμητική συμπεριφορά. Το βοηθάει επίσης να διαχειρίζεται καλύτερα καταστάσεις που του προκαλούν στρες, οργή, φόβο ή απογοήτευση. Γενικά βοηθάει το παιδί να αποκτήσει τις δεξιότητες που χρειάζεται για να έχει καλή σχέση με τον εαυτό του και κατά συνέπεια καλύτερες σχέσεις με τους γονείς του και το φιλικό ή σχολικό περιβάλλον. Επίσης η παιγνιοθεραπεία, δεδομένου ότι χρησιμοποιεί μέσα όπως η ζωγραφική ή το παιχνίδι ρόλων, φέρνει σε επαφή το παιδί με το έμφυτο δημιουργικό του κομμάτι, το οποίο πολλές φορές λόγω της σύγχρονης ζωής δεν εκφράζεται επαρκώς.

Ο ρόλος του παιγνιοθεραπευτή
Οι γονείς εξηγούν στον θεραπευτή ποιο ακριβώς είναι το πρόβλημα που αντιμετωπίζει το παιδί τους και στη συνέχεια εκείνος λαμβάνει υπόψη το αναπτυξιακό στάδιο που διανύει και τα προβλήματα που συνήθως προκύπτουν στην ηλικία του. Στη συγκεκριμένη διαδικασία, το παιδί είναι ο οδηγός και ο θεραπευτής ο συνοδοιπόρος, ο οποίος αποφεύγει να το καθοδηγεί κατά τη διάρκεια της θεραπείας. Απλά το διευκολύνει σε αυτό το «ταξίδι αναζήτησης» και του παρέχει την απαιτούμενη θεραπευτική ασφάλεια.

Ο ρόλος των γονιών
Οι γονείς είναι εκείνοι που θα δώσουν όλες τις πληροφορίες που χρειάζεται ο θεραπευτής προκειμένου να συντάξει ένα πλήρες ιστορικό για το παιδί και την οικογένεια. Η συμμετοχή των γονιών όμως δεν τελειώνει εκεί. Για να έχει καλά αποτελέσματα η θεραπεία, προϋποθέτει άμεση συνεργασία μεταξύ των γονιών και του θεραπευτή. Για τη σωστή λοιπόν και ολοκληρωμένη αντιμετώπιση του προβλήματος πρέπει, παράλληλα με την παιγνιοθεραπεία, να γίνεται συμβουλευτική γονέων ή οικογενειακή θεραπεία.

Σημάδια στη συμπεριφορά που μπορεί να σας προβληματίσουν:

  • θυμός που επιμένει,
  • υπερβολική ανησυχία,
  • θλίψη και έλλειψη ενδιαφέροντος,
  • επιθετική συμπεριφορά,
  • άγχος αποχωρισμού,
  • επίμονη εσωστρέφεια,
  • παλινδρόμηση σε προηγούμενο στάδιο,
  • προβλήματα στο σχολείο,
  • δυσκολία προσαρμογής σε αλλαγές,
  • ψυχοσωματικά συμπτώματα (όπως πονοκέφαλος, στομαχόπονος) που όμως δεν συνδέονται με πρόβλημα υγείας.

Πόσο αποτελεσματική είναι η θεραπεία αυτή
Η παιγνιοθεραπεία αποτελεί κύρια μορφή ψυχοθεραπείας για παιδιά. Είναι αποτελεσματική γιατί το παιδί επικοινωνεί τις σκέψεις του και τα συναισθήματά του μέσα από το παιχνίδι με τον πιο φυσικό και αβίαστο τρόπο. Πολύ πιο εύκολα δηλαδή από ό,τι με τη λεκτική επικοινωνία. Επίσης μέσα από το παιχνίδι μπορεί να προβάλλει από θέση ασφάλειας και πολλές φορές χωρίς το ίδιο να το συνειδητοποιεί θέματα που το προβληματίζουν και να βρει λύσεις με τον πιο ανώδυνο τρόπο.

Παίξτε με το παιδί σας
Το παιδί σας έχει πολλά να κερδίσει παίζοντας μέσα στο σπίτι σας. Φροντίστε λοιπόν να έχει πρόσβαση σε όλες τις μορφές παιχνιδιού (ενεργητικό, ελεύθερο, ομαδικό, καλλιτεχνικό) αποφεύγοντας να παίζει αποκλειστικά και μόνο με ένα είδος παιχνιδιού: μόνο αυτοκινητάκια ή κούκλες ή ηλεκτρονικά παιχνίδια. Ακόμα:

  • Αφήστε το παιδί να παίζει ελεύθερα με ό,τι και όπως θέλει χωρίς να παρεμβαίνετε στο παιχνίδι του – με την προϋπόθεση ότι είναι ασφαλές.
  • Εξασφαλίστε αρκετό ελεύθερο χώρο για να μπορεί να παίξει, ακόμα κι αν αυτό συνεπάγεται αναστάτωση μέσα στο σπίτι.
  • Φροντίστε το πρόγραμμά του να μην είναι τόσο φορτωμένο με δραστηριότητας ώστε να έχει καθημερινά χρόνο για παιχνίδι.
  • Παίξτε μαζί του τα παιχνίδια που προτιμά εκείνο και όχι αυτά που προτιμάτε εσείς.
  • Αφήστε στο χώρο που παίζει λίγα παιχνίδια και καλά. Τα πολλά σκοτώνουν τη φαντασία.
  • Ρωτήσετε το παιδί ποιο παιχνίδι του αρέσει περισσότερο και γιατί και πώς νιώθει όταν το παίζει.
  • Μη χρησιμοποιείτε την ώρα που παίζετε με το παιδί για να του κάνετε κήρυγμα, να το συμβουλέψετε ή να περάσετε ηθικά διδάγματα.
  • Εξασφαλίστε συχνές ευκαιρίες για παιχνίδι έξω από το σπίτι και παιχνίδι στη φύση.

Της Φλώρας Κασσαβέτη με τη συνεργασία της Γιώτας Αντωνοπούλου, ψυχοπαιδαγωγός-παιγνιοθεραπεύτρια- δραματοθεραπεύτρια.

 

Πηγή:www.paidimag.gr

ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΑΜΑΔΕΣ ΑΓΟΡΙΩΝ…

Published 24 Μαΐου, 2016 by sofiaathanasiadou

3

Δεν ήμουν από τις γυναίκες που πριν κάνουν παιδιά ονειρεύονταν κορίτσια. Ή αγόρια. Όχι για να μη διαπράξω ύβρη απέναντι στη ρήση: «γερό να “ναι και ό,τι να ΄ναι», αλλά γιατί πραγματικά θεωρούσα ότι η έλευση των παιδιών αλλάζει ούτως ή άλλως τις ισορροπίες. Έκανα λάθος. Γιατί ναι, οι ισορροπίες αλλάζουν ούτως ή άλλως. Αλλά με διαφορετικό τρόπο. Το να μεγαλώνει μια μαμά αγόρια, δηλαδή όντα διαφορετικών βιολογικών προδιαγραφών είναι-μεταξύ άλλων-πρόκληση. Μια σχέση-λάστιχο, τη μια να πρέπει να το τεντώνεις και την άλλη να το αφήνεις. Μια δύσκολη συνταγή που απαιτεί σωστές και δίκαιες δόσεις τεστοστερόνης και επιρροές οιστρογόνων.

Μετά από 8 ½ συναπτά έτη καθημερινής συμβίωσης με λιλιπούτεια αρσενικά καταθέτω έναν μικρό κατάλογο συμβουλών σε όλες εκείνες της μαμάδες που το soundtrack της ζωής τους συνθέτουν ποδοβολητά, οπαδικές ιαχές, πανηγυρισμοί κάθε είδους και υπεραπλουστευμένες απορίες που πάντα καταλήγουν στο καθοριστικής σημασίας ερώτημα: «τώρα τι θα φάω;»

  1. Ακολουθήστε τον σε κάποια δραστηριότητα. Ποδήλατο, περπάτημα στη βροχή, πεζοπορία-εξερεύνηση, κολύμβηση, καράτε, ζωγραφική, ταινίες, διάβασμα; Αποφασίστε να μάθετε κάτι καινούριο μαζί του, τα αγόρια ενθουσιάζονται, τα στερεότυπα ραγίζουν. Win-win situation.
  2. Γνωρίστε του τον συναρπαστικό κόσμο του…νοικοκυριού. Πηγαίνουμε το πιάτο μας στο νεροχύτη, βοηθάμε στο άπλωμα των ρούχων (που βελτιώνει και τη λεπτή τους κινητική) μαζεύουμε το δωμάτιό μας, πλένουμε τα πιάτα, μαθαίνουμε να μαγειρεύουμε τα βασικά. Μάθετε στα αγόρια σας να συμμετέχουν, να γίνονται πιο επιδέξιοι, να σέβονται.
  3. Αφήστε το να επιλέξει. Τα ρούχα του, το φαγητό του, το κούρεμά του, τα χόμπι του, τους φίλους του. Μην διαλέγετε για αυτόν. Κάντε ένα βήμα πίσω και παρακολουθήστε σε «πρώτη προβολή» τον άνθρωπο μου μεγαλώνετε να μεγαλώνει…κι άλλο.
  4. Μάθετέ του τι σημαίνει ισότητα. Με το να είστε εσείς ανεξάρτητη και δυνατή. Δουλέψτε, συναναστραφείτε, γυμναστείτε. Τα κορίτσια μπορούν να τα κάνουν όλα και ο γιος σας πρέπει να το διαπιστώνει καθημερινά.
  5. Αγκαλιάστε το. Πολύ. Όχι παντού. Όποτε το χρειάζεται εκείνο, όχι όποτε το χρειάζεστε εσείς.
  6. Ελέγξτε την πρόσβασή τους στο διαδίκτυο. Χρησιμοποιείστε όλα τα δυνατά και θεμιτά μέσα που σας επιτρέπουν να το κάνετε.
  7. Θυμίζετε στον γιο σας  καθημερινά ότι ήρθαν σε αυτόν τον κόσμο για να κάνουν κάτι σημαντικό. Για να αλλάξουν τον κόσμο.
  8. Μάθετέ του να διεκδικούν με πυγμή αλλά χωρίς ίχνος επιθετικότητας αυτό που θέλει.
  9. Κάντε το σπίτι σας το καταφύγιό του. Γεμίστε το αγάπη, ασφάλεια και αποδοχή. Ακούστε τον. Σας μιλάει, ακόμα και αν δεν ακούτε τη φωνή του.
  10. Να του επαναλαμβάνετε ότι τον αγαπάτε. Μέχρι να το εμπεδώσει. Και να το κάνει ό,τι θέλει. Ποδήλατο χωρίς βοηθητικές, γκολ, άριστα, πρώτο φιλί, πρώτο ραντεβού. Αγόρι είναι…

Πηγή:www.talcmag.gr

Αν υπήρχε το σχολείο των ονείρων μου, έτσι θα ήταν

Published 23 Μαΐου, 2016 by sofiaathanasiadou

SCHOOL

 

Παρασκευή μεσημεράκι, μπαίνω στην τράπεζα και δε χρειάζεται να πάρω χαρτάκι από το μηχάνημα. Είμαι μόνος σε ολόκληρη την αίθουσα. Μόνο στα ταμεία περιμένουν καθισμένοι, καλοντυμένοι κι ευγενικοί οι υπάλληλοι. Σε όλο τον υπόλοιπο χώρο επικρατεί μια αλλόκοτη ησυχία και περπατώ μέσα σε αυτήν. Φτάνω στο πιο κοντινό ταμείο, σκύβω να μιλήσω κάτω από το διαχωριστικό τζάμι κι εκείνη τη στιγμή όλα αλλάζουν.

Ένας στρατός σπρώχνεται πίσω μου να πάρει χαρτάκι προτεραιότητας, να βρει καρέκλα να καθίσει, υπάλληλο να παραπονεθεί, ευκαιρία να φωνάξει… Κοιτάζω τον ταμία «Σας έφερα γούρι», αστειεύομαι. Χαμογελά ανόρεκτα «είναι απλά η ώρα τους, πλακώνουν όλοι μαζί λίγο πριν κλείσουμε» μου λέει και παίρνει το βιβλιάριό μου. «Δεν αγχώνεστε ποτέ;» τον ρωτάω ανάμεσα σε φωνές και παράπονα όσων περιμένουν. «Όχι πια» μου λέει και αρχίζει να χτυπάει τη σφραγίδα όσο πιο δυνατά, για να καλύψει το θόρυβο που πετάει σαν ενοχλητική μύγα κοντά στο αυτί του.

«Δάσκαλε, εσύ στο σχολείο δεν έχεις τέτοια προβλήματα!» ακούω μια φωνή και δεν ξέρω ποιος μίλησε. «Κανείς δεν έρχεται να σου παραπονεθεί για κάτι» ξαναλέει η φωνή και δε βρίσκω όσο και να ψάχνω ποιος είναι που θέλει να μου πιάσει κουβέντα. Μέσα στην τράπεζα με κοιτούν όλοι σαν διαφορετικό, η σκηνή θυμίζει Walking Dead, έτοιμοι είναι όλοι να μου επιτεθούν, δεν ξέρω γιατί και όταν βγαίνω στον δρόμο, με χτυπάει το φως στα μάτια και ξυπνάω. Δεν είναι Παρασκευή μεσημεράκι αλλά χαράματα Κυριακής και ξανακοιμάμαι.

Κάποιος τραγουδάει μέσα στ’ αυτί μου:

«Χιόνιζε κάποτε παλιά,

πάντα στα παραμύθια

μα γλίστρησε απ’ τα χέρια μας

και χάθηκε η αλήθεια…»

Η κόρη μου διαβάζει Ιστορία και δε χρειάζεται να απομνημονεύσει τίποτα, μπορεί να χαζέψει φωτογραφίες, πίνακες, ταινίες, να ακούσει τραγούδια, να αναρωτηθεί, να ψάξει μόνη της, να ρωτήσει και στο τέλος ίσως να μάθει…

Τα παιδιά στην τάξη απολαμβάνουν να διαβάζουν εξωσχολικά βιβλία, συζητάνε με τους συμμαθητές τους τι τους εντυπωσίασε, λένε πώς θα μπορούσαν τα ίδια βιβλία να γυριστούν ταινίες.

Οι γονείς έρχονται στο σχολείο με τη διάθεση να συνεργαστούν με τους δασκάλους, να τους ακούσουν τι έχουν να τους πουν, να προβληματιστούν, να αστειευτούν, να δουν αισιόδοξα κάθε πρόβλημα και να σχεδιάσουν μαζί τις πιθανές λύσεις.

Τα παιδιά μαθαίνουν να παραδέχονται τα λάθη τους, βλέπουν το σχολείο σπίτι τους, βοηθούν ο ένας τον άλλον, κάνουν λάθη και μαθαίνουν, χαμογελούν συχνά και ξέρουν να λένε και να ακούνε τη λέξη συγγνώμη.

Οι δάσκαλοι μπαίνουν στην τάξη με χαμόγελο, εμπνέουν τους μαθητές τους να κυνηγούν τα όνειρά τους, να συνειδητοποιήσουν πως είναι διαφορετικοί αλλά ίσοι και να λένε πολλές φορές τη μέρα πως αυτό που μετράει περισσότερο είναι η προσπάθεια.

Γονείς, παιδιά, δάσκαλοι ξέρουμε πως είμαστε μια μεγάλη παρέα και πιστεύουμε ότι μπορούμε μαζί να πετύχουμε πολλά…

Ακούγεται δυνατά το Imagine του Lennon, ξαφνικά το φως στα μάτια μου είναι περισσότερο από όσο μπορώ να αντέξω και ξυπνάω…

Είναι Κυριακή πρωί…

 

Πηγή:www.themamagers.gr

Όρια και πειθαρχία: Το μεγαλύτερο δώρο, μετά την αγάπη μας

Published 23 Μαΐου, 2016 by sofiaathanasiadou

22019787_effeaf23af523f35a59d2d9e118a4821.limghandler

Από: Σιμέλα Κολαγκελέ

Μπορεί οι λέξεις «όρια» και «πειθαρχία» να παραπέμπουν σε παλιότερες και αυστηρότερες εποχές, αλλά όλοι οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι επιβάλλοντας ήρεμα και σταθερά την πειθαρχία, ουσιαστικά προστατεύουμε το παιδί μας.

Οι περισσότεροι γονείς συμφωνούν ότι τα όρια είναι σημαντικά, αλλά δυσκολεύονται πραγματικά στο να τα θέσουν και να τα τηρήσουν γιατί:
-Φοβούνται μη «χάσουν» την αγάπη του παιδιού τους.
-Ανησυχούν μην περιορίσουν την ελευθερία έκφρασης και το πνεύμα του.
-Δεν θέλουν να εφαρμόσουν τους κανόνες πειθαρχίας που δέχτηκαν οι ίδιοι ως παιδιά από τους γονείς τους.
-Απουσιάζουν πολλές ώρες από το σπίτι και τις ελάχιστες ώρες που περνούν μαζί τους δεν θέλουν να βάζουν κανόνες πειθαρχίας.
Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι να χάνουν τη σταθερότητά τους στο μεγάλωμα του παιδιού και εκείνο να καταλήγει εκτός από ανεξέλεγκτο και συγχυσμένο.
 
Πότε ξεκινάμε να βάζουμε όρια;
Όσο πιο νωρίς, τόσο το καλύτερο. Οι κανόνες που ορίζουμε βέβαια πρέπει πάντα να είναι ανάλογοι με την ηλικία του παιδιού. Οι ειδικοί μας λένε πως από τον όγδοο κιόλας μήνα οφείλουμε να  «δείχνουμε» στο μωρό ότι κάποια πράγματα πρέπει να γίνονται ή να μη γίνονται. Όταν αρχίσει, για παράδειγμα, το μωρό να μας γρατζουνάει ή να μας τραβάει τα μαλλιά (εξερευνώντας στην ουσία τόσο εμάς όσο και τις κινήσεις του), εμείς οφείλουμε να του δείχνουμε ότι αυτό δεν μας αρέσει. Πώς; Κρατώντας απαλά τα χέρια του και λέγοντας ήρεμα: «Αυτό δεν μου αρέσει, σε παρακαλώ μην το κάνεις». Είναι σίγουρο ότι θα το ξανακάνει και είναι και απόλυτα φυσιολογικό, αλλά εσείς οφείλετε να δείξετε τη δυσαρέσκειά σας, δίχως εκνευρισμό και φωνές. Όσο νωρίτερα διδάξετε στο παιδί σας ποιοι είναι οι κανόνες που ισχύουν στο σπίτι σας (και οι οποίοι ισχύουν για όλους σας), τόσο πιο εύκολα θα τους κατανοήσει και θα τους ακολουθήσει.
Μετά τον πρώτο χρόνο
Σε αυτήν την ηλικία το μωρό θέλει να μαθαίνει, να ακουμπάει, να δοκιμάζει, να εξερευνά τα πάντα. Τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή να θέσετε τα πρώτα θεμέλια για τους κανόνες πειθαρχίας που θα το στηρίξουν στο μέλλον. Είναι σημαντικό να είστε απόλυτα συνεπείς και σταθεροί. Κι αυτό θα είναι πολλές φορές δύσκολο, γιατί θα είστε κουρασμένοι, εξαντλημένοι από άλλες υποχρεώσεις και θα πρέπει να επαναλαμβάνετε ξανά και ξανά τα ίδια πράγματα. Και κυρίως δείξτε σταθερότητα.  Σε κανένα γονιό δεν αρέσει να ακούει και να βλέπει το παιδί του να κλαίει, όταν όμως βάλει τα χέρια του στα μάτια της κουζίνας ή τρέξει στο δρόμο αφήνοντας το χέρι σας, οφείλετε να του δώσετε να καταλάβει πόσο επικίνδυνο είναι αυτό. Αφήστε το να κλάψει χωρίς να το πάρετε αμέσως αγκαλιά, διαφορετικά θα το μπερδέψετε. Όταν πρόκειται για τη σωματική του ακεραιότητα πρέπει να είστε απόλυτα σαφείς. Με την επιβράβευση για την καλή του συμπεριφορά και το μάλωμα για την κακή θα αρχίσει σιγά σιγά να καταλαβαίνει τη διαφορά του σωστού και του λάθους.
Δεύτερος χρόνος
 Ο δεύτερος χρόνος είναι ιδιαίτερα σημαντικός όσον αφορά τη συνέπεια στην τήρηση των κανόνων. Είναι η ηλικία που ξεκινάνε τα πείσματα και τα ξεσπάσματα και πολλές φορές θα απορείτε τι έχει συμβεί με το υπάκουο μωρό που ξέρατε μέχρι χθες. Ψυχραιμία. Θυμηθείτε πως αυτή είναι η ηλικία των πρώτων εκρήξεων. Σε αυτήν την ηλικία είναι σημαντικό να συνεχίσετε να του μιλάτε και να του εξηγείτε τα πρέπει και τα μη, ξανά και ξανά. Θα χρειαστεί αρκετός καιρός και αρκετά ξεσπάσματα και κλάματα μέχρι να καταλάβει και να είναι σε θέση να ελέγξει τα πείσματα και τις εκρήξεις του. Η αγάπη, η υπομονή και η σταθερότητά σας θα το βοηθήσουν. Επίσης, μην ξεχνάτε πόσο σημαντική είναι για το παιδί η επιβράβευση για την καλή συμπεριφορά του. Και βέβαια όσον αφορά εμάς η υπομονή είναι η λέξη-κλειδί. Γι’ αυτό θυμηθείτε::
-Να παίρνετε μερικές βαθιές ανάσες πριν ξεσπάσετε άγρια
-Να θυμάστε πως ότι εσείς είστε οι ενήλικες.
-Να σκέφτεστε ότι η τιμωρία δεν πρέπει να στρέφετε προς το παιδί αλλά προς την πράξη του.
Μετά τον τρίτο χρόνο
Οι βάσεις έχουν μπει, όμως βρίσκεται ακόμη στην ηλικία που δεν είναι εντελώς ξεκάθαρο ποιο είναι το σωστό και ποιο το λάθος, μια και τώρα διανύει τη φάση της αντίδρασης ανακαλύπτοντας ποια είναι τα δικά του και ποια τα δικά σας όρια. Θα ακούσετε πολλές φορές της λέξη «όχι» από το στόμα του. Εσείς δεν έχετε να ακολουθήσετε ό,τι κάνατε μέχρι τώρα (κι αν δεν το κάνατε δεν είναι αργά να το ξεκινήσετε τώρα), αγάπη, υπομονή και σταθερότητα. Το παιδί σας τώρα πρέπει να είναι σε θέση να καταλαβαίνει τι σημαίνει κοινωνική συμπεριφορά και ότι υπάρχουν κανόνες που πρέπει να ακολουθεί. Η «τιμωρία» του σε αυτή τη φάση μπορεί να είναι η απομόνωσή του στο δωμάτιό του (με ανοιχτή πόρτα) μέχρι να το φωνάξετε εσείς. Να είστε σίγουροι ότι σε δύο λεπτά από τη στιγμή που θα το στείλετε θα έχει ξεχάσει γιατί βρίσκεται εκεί και θα παίζει (ακόμη και κλαίγοντας).
Μέχρι την ηλικία των πέντε ετών μπαίνουν οι κανόνες για όλη την υπόλοιπη ζωή του. Τώρα γνωρίζει καλά ποια είναι τα πρέπει και ποιες οι επιπτώσεις των πράξεών του, μπορεί ποια να διακρίνει το σωστό από το λάθος. Σε αυτή την ηλικία εδραιώνονται ο σεβασμός, ο αυτοέλεγχος και η συνέπεια. Το να έχεις όρια σημαίνει πάνω απ’ όλα να σέβεσαι τα όρια του άλλου. Και ένα παιδί που έχει μάθει να τηρεί τα όρια δεν θα επιτρέψει εύκολα να καταπατήσουν τα δικά του.
Με τη συνεργασία της Αναστασίας Φρόντζου-Χρηστίδη (σύμβουλος σχέσεων παιδιού και οικογένειας).

Πηγή:www.imommy.gr

10 πράγματα που πρέπει να κάνετε πριν μείνετε έγκυος

Published 23 Μαΐου, 2016 by sofiaathanasiadou

Pregnant-Heart

Αν πήρατε την απόφαση να κάνετε ένα παιδάκι, καλό θα είναι, πριν αρχίσετε τις προσπάθειες με το σύντροφό σας, να σκεφτείτε τα παρακάτω πράγματα:

  • Μια επίσκεψη στο γυναικολόγο σας: Πριν μείνετε έγκυος, θα πρέπει να κάνετε ένα test-ΠΑΠ και μια γυναικολογική εξέταση, για να βεβαιωθείτε ότι όλα είναι καλά.
  • Μια επίσκεψη στον οδοντίατρο: Επειδή κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης δε θα μπορείτε να κάνετε με άνεση πολλές οδοντιατρικές πράξεις, φροντίστε την υγεία των δοντιών σας από πριν.
  • Ξεκινήστε να παίρνετε φυλλικό οξύ: Τουλάχιστον ένα μήνα πριν τη σύλληψη, θα πρέπει να παίρνετε καθημερινά φυλλικό όξυ, σύμφωνα με τις οδηγίες του γιατρού σας.
  • Κόψτε το τσιγάρο και το αλκοόλ: Προσπαθήστε να ξεκινήσετε την εγκυμοσύνη σας απαλλαγμένη από αυτές τις κακές συνήθειες.
  • Περιορίστε τον καφέ: Μειώστε την ποσότητα καφέ που καταναλώνετε καθημερινά και επιπλέον περιορίστε και τις άλλες πηγές καφεΐνης, π.χ. αναψυκτικά τύπου cola.
  • Ελέγξτε το βάρος σας: Όταν προσπαθείτε να συλλάβετε, δεν είναι σωστό να κάνετε εξαντλητικές δίαιτες. Μπορείτε όμως να ακολουθήσετε μια πιο υγιεινή διατροφή.
  • Ξεκινήστε να γυμνάζεστε: Είναι η κατάλληλη στιγμή να βάλετε στη ζωή σας τη γυμναστική, ακολουθώντας όμως ήπιες μορφές άσκησης, ειδικά αν πριν δε συνηθίζατε να αθλείστε.
  • Φροντίστε την υγεία σας: Αν έχετε οποιοδήποτε ιατρικό πρόβλημα, καλό θα είναι να το αντιμετωπίσετε πριν την εγκυμοσύνη.
  • Ενημερωθείτε για τα εργασιακά σας δικαιώματα: Αν εργάζεστε, φροντίστε να ενημερωθείτε για όλα τα θέματα που σχετίζονται με την εγκυμοσύνη και τον τοκετό, όπως άδειες, επιδόματα, ευέλικτα ωράρια εργασίας κλπ.
  • Διώξτε το άγχος: Το άγχος είναι ένας από τους πιο σημαντικούς παράγοντες που επηρεάζουν τις πιθανότητες σύλληψης, γι’ αυτό προσπαθήστε να χαλαρώσετε.

Πηγή:www.entertv.gr/mother.gr

TAGS

Μαμάδες Μόνες

Published 22 Μαΐου, 2016 by sofiaathanasiadou

single-mom-710x434

Και ξαφνικά, ενώ ήσασταν η μαμά σε μία οικογένεια με μαμά-μπαμπά-παιδιά, βρεθήκατε να είστε μία οικογένεια χωρίς μπαμπά. Κι είναι πολλά αυτά που αλλάζουν στη ζωή σας. Περισσότερα από όσα μπορεί κανείς να φανταστεί αν δεν τα ζήσει. Πρακτικές καθημερινές δυσκολίες. Το πιο απλό πράγμα γίνεται άθλος, ο προσωπικός χρόνος της μαμάς μπαίνει στη σφαίρα της φαντασίας, οι σχέσεις με το άλλο φύλο γίνονται ακόμη πιο πολύπλοκες και κερασάκι στην τούρτα είναι ότι χρειάζεστε χρόνο για να ξεπεράσετε το χωρισμό.

Αν εσείς είστε αυτή που επέλεξε το διαζύγιο θα νιώθετε ανακούφιση και περηφάνια που καταφέρατε επιτέλους να βγείτε από ένα κακό γάμο. Και πραγματικά σας αξίζουν συγχαρητήρια που επιλέξατε να αλλάξετε τη ζωή σας προς το καλύτερο. Όμως ακόμη κι αν ανήκετε σε αυτή την κατηγορία, πάλι θα αντιμετωπίσετε προβλήματα στη νέα σας ζωή ως μόνη μητέρα. Και όσον αφορά τα παιδιά και το κοινωνικό σας περιβάλλον, μην περιμένετε και πολύ υποστήριξη.

Ξεπερνώντας το χωρισμό
Ξεπερνώντας το χωρισμόΤο διαζύγιο, δεν είναι μόνο το τέλος μίας σχέσης. Σηματοδοτεί και μία νέα αρχή. Και από τη στιγμή που το διαζύγιο είναι πλέον γεγονός, θα χρειαστείτε νέες αντοχές, νέες προτεραιότητες, νέες ιδέες και πάνω από όλα θα χρειαστείτε έναν καινούργιο εαυτό. Μόλις βρείτε την ισορροπία σας στη νέα κατάσταση θα ανακαλύψετε ότι είστε ένα διαφορετικό άτομο και κυρίως είστε ένας διαφορετικός γονιός. Είστε μία μητέρα μόνη που πρέπει να καλύψετε όλα αυτά που έκανε (ή δεν έκανε) και ο πατέρας.

Πρώτο βήμα λοιπόν (που θα πρέπει να αρχίσετε να σκέφτεστε πριν ακόμη ο πατέρας φύγει), είναι το πώς θα πάρετε τον έλεγχο της δικής σας ζωής. Το να είστε όλη τη μέρα στο κρεβάτι και να κοιτάζετε το ταβάνι είναι μία φυσιολογική αντίδραση όμως όταν υπάρχουν παιδιά δεν έχετε τη δυνατότητα να αντιδράσετε έτσι. Πιθανότατα νιώθετε ότι είστε ο μοναδικός άνθρωπος στον κόσμο που πονάει τόσο πολύ αλλά να είστε σίγουρες ότι δεν είστε μόνες. Με το ρυθμό που αυξάνονται τα διαζύγια, σας διαβεβαιώνω ότι υπάρχουν πολλές μα πάρα πολλές γυναίκες που νιώθουν το ίδιο άσχημα όσο κι εσείς.

Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει τρόπος να μην κλάψετε για τον πόνο και την αγωνία που σας προκαλεί ο χωρισμός. Και το κλάμα είναι καλό για την ψυχή. Όταν όμως έχουμε παιδιά, το κλάμα πρέπει να γίνεται με μέτρο. Αν και δεν είναι κακό να κλαίμε μπροστά στα παιδιά μας (τους μαθαίνει ότι δεν πειράζει να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας), δεν πρέπει τα παιδιά μας να συνδέσουν τα κλαμένα μάτια με την εικόνα της μητέρας τους. Τα παιδιά μας τείνουν να μας μιμούνται (ειδικά σε μικρές ηλικίες) και αν πάντα μας βλέπουν να κλαίμε ή να φαινόμαστε δυστυχισμένες, σίγουρα δεν θα ακούσετε ευτυχισμένα παιδικά γελάκια που τα έχετε τόσο πολύ ανάγκη.

Σταματήστε να αντιμετωπίζετε τον εαυτό σας σαν θύμα, δεν θα καταφέρετε να ανταποκριθείτε στις απαιτήσεις που έχει η νέα σας ζωή από εσάς. Και διώξτε το θυμό γιατί δεν μπορείτε να είστε καλή μητέρα αν δεν είστε ήρεμη μέσα σας. Ο θυμός είναι κάτι που μας κρατάει στα πόδια μας, δεν έχει σημασία αν φταίει εκείνος ή εμείς οι ίδιες. Ο θυμός μας εμποδίζει ίσως να πέσουμε στην κατάθλιψη, όμως μας στερεί τη δυνατότητα να είμαστε καλές μαμάδες και να χαρούμε το μεγάλωμα των παιδιών μας. Θολώνει την κρίση μας και το κάνει ακόμη δυσκολότερο να φροντίσουμε τον εαυτό μας και να θέσουμε προτεραιότητες.

Αφού λοιπόν συνειδητοποιήσετε ότι ο γάμος σας τελείωσε οριστικά, θα συνειδητοποιήσετε ότι πρέπει να γίνετε ένας διαφορετικός γονιός. Αυτό είναι ένα καινούργιο παιχνίδι, με διαφορετικούς ρόλους, πιθανόν σε διαφορετικό σκηνικό, σε διαφορετικές συνθήκες, με διαφορετικές σχέσεις γονιών-παιδιών, και πολλές καθημερινές αλλαγές που οι περισσότεροι δεν μπορούμε να προβλέψουμε.

Ξεπερνώντας το χωρισμόΟι περισσότερες δεν μπορούμε σε αυτή τη φάση να συνειδητοποιήσουμε ότι το διαζύγιο είναι μία μακρά πορεία, πολλά πράγματα του παρελθόντος οδήγησαν στο διαζύγιο και πολλά πράγματα που θα συμβούν στο παρόν και το μέλλον θα κάνουν τη ζωή σας πολύ διαφορετική από αυτή που εσείς φαντάζεστε ότι θα είναι. Αυτά που σήμερα σας πονάνε τόσο πολύ θα σας φαίνονται πολύ μικρότερα σε 1-2 χρόνια. Σε 5 ή 10 χρόνια θα είναι απλώς μία άσχημη ανάμνηση.

Δυστυχώς, αυτό το κάτι που θα έπαιρνε μακριά όλο τον πόνο σε μία στιγμή δεν υπάρχει. Δεν γίνεται σε μία στιγμή, όμως μπορείτε να το κάνετε βήμα βήμα, αντιμετωπίζοντας μία δυσκολία την ημέρα. Σκεφτείτε ότι έχετε μπροστά σας μία ευκαιρία να μεταμορφωθείτε, κάτι που δεν θα είχατε αν μένατε σε ένα «κακό» γάμο.

Έτσι μετά το διαζύγιο, κάποια μέρα, θα ξυπνήσετε χωρίς πρησμένα από το κλάμα μάτια, δεν θα ξυπνήσετε με νεύρα, δεν θα κατηγορείτε τον εαυτό σας για την αποτυχία σας, δεν θα ξενυχτάτε τις νύχτες ψάχνοντας απαντήσεις για το αν πήρατε τη σωστή απόφαση και δεν θα νιώθετε συνεχώς την ανάγκη να ουρλιάξετε. Μετά από εβδομάδες ή μήνες θα καταφέρετε να ξεπεράσετε αυτή την αίσθηση του «είμαι χαμένη, τώρα τι κάνω». Τότε θα συνειδητοποιήσετε ότι επιτέλους έχετε γίνει ένας καινούργιος άνθρωπος και η ζωή είναι μπροστά σας για να την κατακτήσετε.

Πώς θα το επισπεύσετε;
• σταματήστε να σκέφτεστε σαν θύμα,
• σταματήστε να φορτώνεστε εσείς την αποτυχία για τη διάλυση του γάμου σας, νιώστε επιτέλους ελεύθερη και αισιόδοξη για το μέλλον,
• παίρνετε αποφάσεις για τη ζωή σας με αυτοπεποίθηση χωρίς να τρέμετε για τον αν η απόφασή σας είναι σωστή,
• επιβραβεύστε τον εαυτό σας για κάθε σωστό βήμα με κάτι που σας κάνει να νιώθετε καλά. Πηγαίνετε για ένα μασάζ, βγείτε ένα βράδυ έξω, αλλάξτε κούρεμα, βάψτε τα μαλλιά σας, αγοράστε ένα καινούργιο ρούχο. Πιθανότατα κάθε προσπάθεια να επιβραβεύσετε τον εαυτό σας θα σας κάνει να νιώθετε άβολα την πρώτη φορά, όμως χαρείτε το! Όσο περνάει ο καιρός θα γίνεται πιο εύκολο.

Μαμάδες ΜόνεςΟ μόνος τρόπος να διώξουμε τον πόνο είναι να δεχτούμε τον τελειωτικό χαρακτήρα του διαζυγίου. Όπως όταν πεθαίνει κάποιος που αγαπάμε πολύ, δεχόμαστε ότι δεν πρόκειται να γυρίσει ποτέ πίσω, η κηδεία ως τελετουργικό μας βοηθάει να δεχτούμε το γεγονός. Έτσι και με τη σχέση, ας δεχτούμε ότι τελείωσε, ας ξεχάσουμε όλες τις αναμνήσεις κι όλα τα σχέδια και τα όνειρα που έμειναν ανεκπλήρωτα. Θρηνήστε κάθε ανάμνηση και κάθε όνειρο και κρύψτε τα σε μία σκοτεινή γωνία του μυαλού σας.

Για να ολοκληρώσετε την αλλαγή, κάντε το μυαλό σας να ταξιδέψει στο παρελθόν, πριν παντρευτείτε ή στα πρώτα χρόνια του γάμου σας. Ποια ήσασταν; Πόσο αισιόδοξη; Πόσο χαρούμενη; Ποια θέλατε να γίνετε; Πώς ονειρευόσασταν τον εαυτό σας τότε όταν σκεφτόσασταν το μέλλον; Ποια πράγματα σας έκαναν να νιώθετε όμορφα για τον εαυτό σας; Τι χόμπι είχατε; Βρείτε όλα αυτά που σας έκαναν αυτό που ήσασταν τότε και προσπαθήστε να προσαρμόσετε όσα μπορείτε στην καινούργια σας ζωή. Είστε κατά βάθος το ίδιο άτομο με τότε, απλά με όσα μεσολάβησαν κάπου χάσατε τον προσανατολισμό σας. Είστε ο ίδιος άνθρωπος, πιο ώριμος και κατασταλαγμένος από ποτέ, αλλά είστε ίδια.

Η δύσκολη καθημερινότητα
Καλή η θεωρία, αλλά με τη δύσκολη πραγματικότητα τι γίνεται;
Ο χωρισμός δημιουργεί δύο διαφορετικούς γονείς, με δύο διαφορετικά σπίτια και δύο διαφορετικές ζωές. Θεωρητικά εξακολουθείτε να μοιράζεστε την ευθύνη του μεγαλώματος των παιδιών, όμως πλέον δεν μοιράζεστε την ημέρα σας και το μεγαλύτερο φορτίο πέφτει προφανώς στους ώμους της μητέρας (με την προϋπόθεση ότι εκείνη αναλαμβάνει την επιμέλεια των παιδιών).

Η δύσκολη καθημερινότηταΣτους περισσότερους γάμους (ακόμη και στους κακούς), οι δύο σύζυγοι βοηθούν ο ένας τον άλλο. Για παράδειγμα, όταν ένα παιδί είναι άρρωστο οι γονείς θα ξυπνούν εναλλάξ το βράδυ για να θερμομετρήσουν το παιδί ή να του δώσουν τα φάρμακα. Όταν όμως οι γονείς ζουν χωριστά η έννοια της βοήθειας εξαφανίζεται. Ό,τι κι αν συμβαίνει δεν υπάρχει κανείς στο σπίτι για να σας βοηθήσει. Πάντα είναι η δική σας σειρά να ξυπνήσετε, να θερμομετρήσετε, να δώσετε φάρμακα, να τρέξετε στο γιατρό ή να ψάχνετε εφημερεύον φαρμακείο μέσα στη νύχτα. Όταν η δασκάλα τηλεφωνεί από το σχολείο για να σας πει ότι πρέπει να πάτε να πάρετε το παιδί σας γιατί χτύπησε, δεν μπορείτε να πείτε θα έρθει ο άντρας μου να το πάρει. Εσείς θα πρέπει να φύγετε πάλι από τη δουλειά σας και να πάτε να πάρετε το παιδί. Αν ο έφηβος γιός σας δεν έχει γυρίσει ακόμη σπίτι και έχει ξημερώσει, μόνη σας λιώνετε το πάτωμα περπατώντας πέρα δώθε τρελή από αγωνία. Μπορείτε να προσλάβετε μία οικιακή βοηθό/babysitter ή να ζητήσετε βοήθεια από τους γονείς σας όμως κανείς δεν μπορεί να υποκαταστήσει την 24ωρη παρουσία ενός συντρόφου.

Η αλλαγή που φέρνει το διαζύγιο μοιάζει λίγο με την αλλαγή που ήρθε όταν γίνατε μητέρα. Από τη στιγμή που βγήκατε από το μαιευτήριο κρατώντας ένα μωρό στην αγκαλιά σας, η ζωή σας όλη άλλαξε και πήρατε ένα διαφορετικό ρόλο για τον οποίο δεν είχατε πραγματικά προετοιμαστεί. Ποιος μπορεί άλλωστε να κάνει πρόβες για το ρόλο του γονιού; Και δεν μπορεί κανείς να κάνει πίσω όταν πλέον αποκτήσει παιδί. Θυμάστε εκείνες τις πρώτες ημέρες με το νεογέννητο; Πώς ξυπνούσατε μέσα στην άγρια νύχτα για να κάνετε καθήκοντα που δεν είχατε ποτέ σας φανταστεί; Θυμάστε πώς το αυτί σας εκπαιδεύτηκε να ακούει την αθόρυβη ανάσα του μωρού σας και να διακρίνει κάθε ανεπαίσθητη αλλαγή; Πώς ακούγατε την παραμικρή κραυγή του νεογέννητου μωρού σας ακόμα κι αν ήταν δύο δωμάτια μακριά; Κι όταν επιστρέψατε στη δουλειά, πάντα είχατε στο νου σας πότε είναι η ώρα που το μωρό σας θα φάει και τηλεφωνούσατε σπίτι κάθε 3 ώρες για να μάθετε αν το μωρό σας έφαγε; Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο το διαζύγιο αλλάζει μέσα σε μία στιγμή τη ζωή σας. Και όπως κουραστήκατε με το νεογέννητο θα κουραστείτε και με το νεογέννητο εαυτό σας, όμως όπως το μωρό σας μεγάλωσε και η φροντίδα του άλλαξε, έτσι θα αλλάξει και η ζωή σας.

Tips για μαμάδες μόνες
Tips για μαμάδες μόνες• Ζητήστε βοήθεια όταν τη χρειάζεστε. Η αξιοπρέπεια και η περηφάνια μπορεί να είναι καλά χαρακτηριστικά όμως υπάρχουν στιγμές που δεν μπορείτε να τα κάνετε όλα. Αν δεν έχετε κοιμηθεί μία βδομάδα γιατί το παιδί ήταν άρρωστο, ζητήστε από κάποιον να έρθει να παίξει ή να πάει μία βόλτα το παιδί έστω για μία ώρα ώστε να κάνετε ένα μπάνιο ή να κοιμηθείτε για λίγο. Σκεφθείτε το, μία ωρίτσα με ένα παιδί είναι ευχάριστη ενασχόληση για τους περισσότερους. Και στο κάτω κάτω μία ωρίτσα είναι, μην ντρέπεστε να τη ζητήσετε.
• Δεχθείτε τη βοήθεια που σας προσφέρουν εθελοντικά οι άλλοι. Πολλοί άνθρωποι θα σας πουν κατά καιρούς ότι θα ήθελαν να βοηθήσουν. Ευχαριστήστε τους κι όταν τους χρειαστείτε, χρησιμοποιήστε τους.
• Αναθέστε κάποιο κομμάτι της ευθύνης στους γονείς σας (π.χ. να παίρνουν το παιδί από το σχολείο στο σπίτι τους μέχρι να επιστρέψετε, ή να μαγειρεύουν μία ακόμη μερίδα ώστε να έχετε έτοιμο φαγητό για το παιδί). Αν οι σχέσεις το επιτρέπουν, ζητήστε και από τα πεθερικά σας να βοηθήσουν, στο κάτω κάτω ακόμη κι αν δεν ζείτε με το γιο τους, εκείνοι παραμένουν παππούδες.
• Όταν γυρίζετε σπίτι, αφιερώστε λίγο χρόνο στο παιδί. Για παράδειγμα παίξτε μαζί με το παιδί για 1 ώρα, μην κάνετε τίποτε άλλο εκείνη τη στιγμή.
• Προγραμματίστε σωστά το χρόνο σας, οι ώρες της ημέρας πραγματικά δεν φτάνουν για μία γυναίκα που εργάζεται και μεγαλώνει παιδιά μόνη της. Αν χρειαστεί, γράψτε στο ημερολόγιο τις δουλειές που έχετε να κάνετε και μοιράστε τις στις ώρες της ημέρας.
• Επειδή δεν προλαβαίνετε να τα κάνετε όλα, μοιράστε τις δουλειές σε διαφορετικές ημέρες και αφιερώστε 15 λεπτά σε κάθε δουλειά. Για παράδειγμα, την Κυριακή το βράδυ βάλτε πλυντήριο, τη Δευτέρα σιδερώστε, την Τρίτη καθαρίστε το μπάνιο, την Τετάρτη την κουζίνα, την Πέμπτη τις κρεβατοκάμαρες, την Παρασκευή το σαλόνι, το Σάββατο κάντε τα ψώνια. Κάθε μέρα αφιερώστε 15 λεπτά μόνο στην κάθε δουλειά. Είναι καλύτερο να κάνετε κάτι μέτρια από το να μην κάνετε τίποτα. Και 15 λεπτά ανά δωμάτιο για παράδειγμα σας επιτρέπει ένα γρήγορο συμμάζεμα όλου του σπιτιού μέσα σε μία και μόνο ώρα.
• Το Σαββατοκύριακο εκμεταλλευτείτε το μεσημεριανό ύπνο του παιδιού είτε για να κοιμηθείτε κι εσείς είτε για να μαγειρέψετε και να συσκευάσετε επιπλέον γεύματα για την εβδομάδα. Π.χ. μαγειρέψτε μία κατσαρόλα κιμά και αποθηκεύστε την σε μερίδες στην κατάψυξη. Με μία μακαρονάδα που θα ετοιμάσετε σε 10 λεπτά έχετε έτοιμο γεύμα για κάποιο βράδυ της εβδομάδας. Η φτιάξτε μπιφτέκια και καταψύξτε τα σε σετ των 2 ή των 4. Όταν τα χρειαστείτε, τα αποψύχετε και τα μαγειρεύετε χωρίς ιδιαίτερο κόπο.
• Προγραμματίστε τις δουλειές σας τις ώρες που κοιμάται το παιδί. Μαγειρέψτε από το βράδυ για την επόμενη ημέρα και σιδερώστε μπροστά στην τηλεόραση όσο το φαγητό βράζει. Η κάντε ένα μπάνιο μέχρι να ψηθεί το φαγητό.
• Βάλτε το πλυντήριο να πλύνει με το χρονοδιακόπτη τη νύχτα ώστε να μπορείτε να απλώσετε τα ρούχα πριν κοιμηθείτε ή αμέσως μόλις ξυπνήσετε.
• Κάντε τα χοντρά ψώνια (σουπερμάρκετ) μέσω internet, με παράδοση στο σπίτι για να αποφύγετε το να κουβαλάτε σακούλες και παιδί μέσα στο δρόμο.
• Προσπαθήστε να κάνετε οικονομία και να βάζετε λίγα λεφτά στην άκρη. Δεν ξέρει κανείς ποτέ τι θα προκύψει στο μέλλον ή πότε θα χρειαστεί επειγόντως λεφτά για απρογραμμάτιστα έξοδα.
• Αν έχετε την οικονομική άνεση, κάντε κάποιο αποταμιευτικό πρόγραμμα για το παιδί ώστε σε μία δεδομένη στιγμή (σύμφωνα με το πρόγραμμα που επιλέξατε) να έχετε να παίρνετε κάποιο ποσό που θα σας βοηθήσει να καλύψετε τα φροντιστήρια ή τις σπουδές σε άλλη πόλη.
• Φροντίστε ο πατέρας να είναι συνεπής στην καταβολή των χρημάτων που συνεισφέρει ως διατροφή, για να μπορείτε να προγραμματίζετε τα έξοδα και να καλύπτετε έγκαιρα τις υποχρεώσεις σας.
• Αν χρειαστεί να μειώσετε τα έξοδά σας γιατί ο μισθός και η διατροφή δεν επαρκούν (ή δεν λαμβάνετε διατροφή για κάποιο λόγο) σκεφθείτε να μετακομίσετε σε μικρότερο σπίτι. Η αλλαγή μπορεί να είναι δύσκολη συναισθηματικά αλλά τελικά θα σας κάνει καλό καθώς σηματοδοτεί και μία καινούργια αρχή. Παρουσιάστε την αλλαγή στα παιδιά ως κάτι πολύ σπουδαίο και ευχάριστο (π.χ. θα σου φτιάξω καινούργιο δωμάτιο, θα διαλέξεις εσύ το δωμάτιό σου κλπ).
Tips για μαμάδες μόνες• Μάθετε στο παιδί να σας βοηθάει, π.χ. εντάξτε στη ρουτίνα της μέρας του το να μαζεύει τα παιχνίδια του πριν το πάτε για μπάνιο. Βάλτε μεγάλα κουτιά ή καλάθια στο δωμάτιό του ώστε το μάζεμα να είναι γρήγορο και εύκολο και για εσάς και για το παιδί. Η μάθετέ του να βάζει το βρώμικο πιάτο του απευθείας στο πλυντήριο των πιάτων ώστε και ο νεροχύτης να μένει καθαρός και τα βρώμικα πιάτα να πλένονται με το πάτημα ενός κουμπιού.
• Τα μεγαλύτερα παιδιά μπορούν να αναλάβουν να καθαρίσουν το δωμάτιό τους. Ξεκινήστε να τους το μαθαίνετε από μικρά γιατί όσο μεγαλώνουν, τόσο θα βαριούνται να βοηθήσουν.
• Αν έχετε το χώρο, χρησιμοποιήστε 3 καλάθια για τα άπλυτα. Ένα για τα λευκά, ένα για τα χρωματιστά και ένα για τα σκούρα (ή αν έχετε μωρό το ένα θα είναι για τα ρούχα του). Αν βάζετε τα ρούχα στο σωστό καλάθι, γλυτώνετε το χρόνο του να ξεχωρίσετε τις πλύσεις. Συν του ότι μία ματιά σε κάθε καλάθι θα σας πει απευθείας πόσα πλυντήρια θα χρειαστεί να βάλετε.
• Διαλέξτε μαζί με το παιδί τα ρούχα της επόμενης ημέρας από το βράδυ. Θα αποφύγετε τις υστερίες και τα κλάματα το πρωί και θα καταφέρετε να φύγετε από το σπίτι στην ώρα σας. Κάντε το ίδιο και για τα δικά σας ρούχα.
• Έχετε στο σπίτι ένα πλήρως οργανωμένο φαρμακείο για σας και για το παιδί. Ποιος τρέχει μέσα στη νύχτα να βρει φαρμακείο σέρνοντας μαζί ένα παιδί που ψήνεται στον πυρετό;
• Αν το παιδί σας το φροντίζει κάποια γυναίκα όταν είστε στη δουλειά, αναθέστε της και κάποιες από τις δουλειές του σπιτιού γιατί πραγματικά εσείς δεν προλαβαίνετε να τα κάνετε όλα.
• Για να μπορέσετε να κάνετε έστω κάποια πράγματα στο σπίτι, ζητείστε από τα παιδιά να σας βοηθήσουν. Ακόμη και τα πολύ μικρά παιδάκια χαίρονται να εκτελούν αποστολές. Για παράδειγμα βάλτε τα ρούχα μαζί στο πλυντήριο ή απλώστε τα με τη βοήθεια του παιδιού σας. Δεν σημαίνει ότι η δουλειά θα γίνει καλύτερα ή γρηγορότερα, όμως θα γίνει χωρίς να κυνηγάτε ένα ζωηρό πιτσιρίκι μέσα στο σπίτι.
• Για να περιορίσετε την αταξία, μάθετε στο παιδί να παίζει στο δωμάτιό του και μόνο. Ασφαλίστε το δωμάτιο από κάθε τι επικίνδυνο, βάλτε τάπες στις πρίζες και ασφάλειες στις μπαλκονόπορτες, καλύψτε τυχόν επικίνδυνες γωνίες στα έπιπλα και αφήστε ανοικτή την ενδοσυνεννόηση για να το ακούτε. Το υπόλοιπο σπίτι σας μπορεί να διατηρηθεί τακτοποιημένο και χωρίς διάσπαρτα παιχνίδια.
• Προσπαθήστε να ανοίξετε λίγο τον κοινωνικό σας κύκλο, γνωρίζοντας άλλους γονείς με παιδιά ανάλογης ηλικίας. Έτσι θα μπορείτε να ανταλλάσσετε επισκέψεις ή να οργανώνετε κοινές εξορμήσεις στην παιδική χαρά ώστε τα παιδιά να παίζουν μαζί κι εσείς να λέτε καμία κουβέντα και να ξεσκάτε λίγο.
• Η μοναξιά είναι μεγάλο θέμα, ειδικά τον πρώτο καιρό μετά το χωρισμό. Αν δεν μπορείτε να βγείτε, καλέστε φίλους στο σπίτι. Εσείς θα χαρείτε με την παρέα τους και θα βοηθήσετε το μικρό σας να γίνει πιο κοινωνικό.
• Με την ίδια λογική, όπου σας καλούν πηγαίνετε! Μην χάνετε ευκαιρίες να βγείτε λίγο από το σπίτι και να αλλάξετε παραστάσεις.
• Προσπαθήστε να γνωρίσετε άλλες μαμάδες που ζουν μόνες με τα παιδιά. Κανείς δεν μπορεί να σας καταλάβει καλύτερα από μία άλλη γυναίκα που ζει τις ίδιες δυσκολίες. Θα μπορέσετε να στηρίξετε η μία την άλλη και να ανταλλάξετε εξυπηρετήσεις του τύπου «σήμερα εγώ τα παιδιά κι εσύ πας για ψώνια, αύριο τα κρατάς εσύ κι εγώ πάω για καφέ»
• Αν δεν έχετε κάπου συγκεκριμένα να πάτε, κάντε με το παιδί μία βόλτα στο κοντινό πάρκο ή έστω χαζέψτε μαζί βιτρίνες. Θα κάνει καλό και στους δύο σας.
• Για να μπορείτε να βγαίνετε έξω και βράδυ, ζητήστε από τη μητέρα σας να κρατήσει το παιδί. Αν δεν έχετε τέτοια επιλογή, ρωτήστε φίλους και γνωστούς αν κάποια κοπέλα που γνωρίζουν θα μπορούσε να έρχεται που και που να κρατάει το παιδί για ένα βράδυ. Ειδικά αν τα παιδιά σας δεν είναι μωρά, δεν είναι δύσκολο να απασχοληθούν και από μία γνωστή σας φοιτήτρια που έχει ανάγκη το επιπλέον χαρτζιλίκι. Έχετε ανάγκη να βγαίνετε έξω γιατί εκτός από μαμά δεν παύετε να είστε και άνθρωπος και γυναίκα.
• Μην είστε αχάριστη. Μπορεί να σκέφτεστε πόσο πιο απλά θα ήταν τα πράγματα αν δεν είχατε παιδιά. Όμως αν το σκεφτείτε ψύχραιμα και λογικά θα δείτε ότι πραγματικά δεν υπάρχει τίποτα πιο σπουδαίο για μία γυναίκα από το να αποκτήσει παιδιά. Καλή η αγκαλιά του συντρόφου αλλά θα αλλάζατε με τίποτα το γλυκό χαμόγελο και την τρυφερή αγκαλίτσα του μικρού σας που σας λέει κάθε πρωί «καλημέρα μαμάκα μου»;

Σχέσεις με το άλλο φύλο
Σχέσεις με το άλλο φύλο Εδώ τα πράγματα είναι ειλικρινά δύσκολα. Οι άντρες τείνουν να τρομάζουν όταν ακούν ότι μία γυναίκα έχει ήδη παιδί από προηγούμενο γάμο (εξαίρεση αποτελούν λίγοι χωρισμένοι άντρες που έχουν δικά τους παιδιά και κατανοούν καλύτερα τις ανάγκες και τις υποχρεώσεις μίας μητέρας).

Όσο όμως κι αν η κοινωνία μας προχωράει και θεωρητικά αποβάλλει τα ταμπού, οι άντρες εξακολουθούν να φοβούνται να κάνουν σχέση με μία μητέρα. Φοβούνται ότι θα τους ζητηθεί να αναλάβουν και την ευθύνη / το μεγάλωμα του παιδιού, κάτι που είναι πέρα για πέρα λανθασμένο. Οι γυναίκες που έχουν παιδιά δεν ψάχνουν να βρουν ένα πατέρα για το παιδί τους, ψάχνουν να βρουν ένα σύντροφο για εκείνες που ιδανικά θα γίνει και φίλος με το παιδί τους.

Το ότι στο σπίτι σας ζει ένα ή περισσότερα παιδιά, σας κάνει να είστε ακόμη πιο επιλεκτική και απαιτητική στην επιλογή συντρόφου. Και καλά κάνετε! Μην βάζετε στο σπίτι σας ανθρώπους που δεν γνωρίζετε καλά και μην τους αφήνετε μόνους με τα παιδιά σας. Διαβάστε εφημερίδες ή δείτε δελτία ειδήσεων αν έχετε ανάγκη από μία ένεση πραγματικότητας.

Είναι δύσκολο αλλά γίνεται
Είναι δύσκολο αλλά γίνεταιΗ καθημερινότητα μίας μητέρας που ζει μόνη με τα παιδιά της δεν είναι εύκολη. Είναι πολύπλοκη, απαιτητική, δύσκολη και καταναλώνει όλη την ενέργεια και τα ψυχικά αποθέματα της γυναίκας αυτής. Όμως όλες οι γυναίκες, μετά τον δύσκολο πρώτο καιρό, βρίσκουν τους τρόπους να απλοποιήσουν αρκετά πράγματα. Και όταν πια συνηθίσουν και αυτές και τα παιδιά τους τη ρουτίνα της νέας κατάστασης, τα πράγματα γίνονται πραγματικά πιο εύκολα.

Αυτό που όταν ξεκινάμε μας φαίνεται το δυσκολότερο πράγμα του κόσμου, δεν είναι στην ουσία αδύνατο. Γίνεται, με κόπο και προσπάθεια, όμως γίνεται! Κι όλες μας μπορούμε να το κάνουμε. Και μπορούμε να είμαστε πολύ ευτυχισμένες και ολοκληρωμένες μέσα σε αυτή τη διαφορετική ζωή. Έχουμε τα παιδιά μας να τα καμαρώνουμε κάθε μέρα που περνάει. Νιώθουμε την απίστευτη ικανοποίηση να παρακολουθούμε την ανάπτυξή τους κάθε μέρα. Φουσκώνουμε από περηφάνια κάθε φορά που το μικρό μας κάνει κάτι καινούργιο ή ακούμε να το επαινεί κάποιος άλλος.
Γιατί είναι τεράστια ανταμοιβή να βλέπεις ότι μεγάλωσες ένα καλό παιδί, το έκανες μόνη σου και με δυσκολίες. Γι’ αυτό και είναι ακόμη πιο σημαντικό.

Και πέρα από αυτό, είμαστε ελεύθερες να αποφασίσουμε για τη ζωή τη δική μας και των παιδιών μας. Δεν χρειαζόμαστε τη σύμφωνη γνώμη κανενός για τις κινήσεις μας. Δεν έχουμε δίπλα μας κάποιον να μας κριτικάρει όλη τη μέρα για το πώς μεγαλώνουμε τα παιδιά μας ή φροντίζουμε το σπίτι μας. Ούτε κάποιον να μας ταλαιπωρεί φορτώνοντάς μας με ενοχές και ακόμη περισσότερες δουλειές.

Μόνες-μαμάδες όλου του κόσμου – ενωθείτε! Η ζωή είναι ωραία . . . ακόμη κι όταν είναι λίγο πιο δύσκολη!

Μαίρη ΥφαντήΠηγή:noikokyra.gr