Αρχείο

All posts for the day 18 Μαΐου 2016

Η εξωσωματική σου τιμή σου και καμάρι σου!

Published Μαΐου 18, 2016 by sofiaathanasiadou

6aacbde6ecec0b18a9466ce52dda7096_L-1000x750

Θυμάμαι ήταν τέτοια εποχή…Άνοιξη του 2010 που επισκέφθηκα για πρώτη φορά
κέντρο εξωσωματικής και για να το πω πιο επιστημονικά Κέντρο Υποβοηθούμενης
Αναπαραγωγής (βέβαια το ίδιο άγχος μου προκαλούσαν τότε και οι δύο
ονομασίες). Θυμάμαι ότι καθώς περνούσα την πόρτα του κέντρου κρατούσα το
χέρι του άντρα μου κι ενώ από μέσα μου είχα ήδη λιποθυμήσει, απ’έξω μου
ήμουν ότι πιο cool έχεις συναντήσει!!!

Θυμάμαι, επίσης, πώς από την πρώτη στιγμή που μας ανακοινώθηκε ότι θα
πρέπει να προχωρήσουμε σε εξωσωματική για να ολοκληρώσουμε την οικογένειά
μας δεν το κρύψαμε ποτέ!!! Μιλούσαμε «ανοιχτά» με τους φίλους και τους
συγγενείς μας για αυτή μας την απόφαση και καμαρώναμε πολύ που υπήρχε έστω
η ελπίδα αυτή για να πιαστούμε!!! Οι περισσότεροι ήταν διακριτικοί και
υποστηρικτικοί, υπήρχαν βέβαια και αυτοί που μας «συμβούλευαν» να το
κρατάμε μυστικό και ότι είναι ντροπή να το λέμε παραέξω!!!

Ναι, ντροπή!!! Μας μιλούσαν για ντροπή όταν οι ίδιοι επιδείκνυαν την
γύμνια τους στα social media απλά για να μαζέψουν Likes!!! Μας μιλούσαν για
ντροπή αυτοί που που τάχα ενδιαφερόντουσαν για εμάς για να έχουν απλά να
λένε με τον καφέ τους!!! Μας μιλούσαν για ντροπή αυτοί που αυθάδικα και
αδιάκριτα μας ρωτούσαν *»ποιος από τους δυο μας φταίει» *που δεν μένω
έγκυος!!!! Μας μιλούσαν για ντροπή αυτοί που δεν την είχαν νιώσει ποτέ!!!

Όχι λοιπόν! Δε νιώσαμε ποτέ ντροπή!!! Το μόνο που νιώσαμε και εξακολουθούμε
να νιώθουμε είναι περηφάνια!!! Περηφάνια που το παλέψαμε, που μετά από τόσα
ψυχολογικά σκαμπανεβάσματα μείναμε ενωμένοι, που καταφέραμε να
πραγματοποιήσαμε τον σκοπό μας και να ολοκληρώσουμε την ύπαρξή μας!!!

Και όλοι εσείς που παλεύεται με την υπογονιμότητα,που αποτύχατε, που
επιτύχατε  μην χαμηλώνετε αμήχανα το βλέμμα σας σε αδιάκριτες ερωτήσεις από
ανενημέρωτους και κολλημένους ανθρώπους!!! Να είστε υπερήφανοι για τις
προσπάθειές σας, για τα παιδιά σας και για εσάς!!!!  Να το φωνάζετε !!! Η
υπογονιμότητα και οι μέθοδοι υποβοηθούμενης αναπαραγωγής πρέπει να πάψουν
να αποτελούν ταμπού!!! Τέλος, αναφερόμενη στους άντρες να επισημάνω πως
ουδεμία σχέση έχει η υπογονιμότητα με τον «ανδρισμό» τους!!!!

Ντροπή δεν είναι να προσπαθείς να δημιουργήσεις οικογένεια, ντροπή είναι να
προσπαθείς να διαλύσεις μια οικογένεια…

Τα φιλιά μου,

Γιώτα.

Πηγή:www.epaggelmagynaika.gr

Advertisements

Οι επιστήμονες έλυσαν το πρόβλημα των πολλαπλών αποβολών!

Published Μαΐου 18, 2016 by sofiaathanasiadou

 

ImageHandler

Από: Ελένη Χαδιαράκου

Βρετανοί επιστήμονες  για πρώτη φορά εντόπισαν την αιτία των πολλαπλών αποβολών. Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα η έλλειψη βλαστοκυττάρων στην επένδυση της μήτρας έχει σαν αποτέλεσμα τις πολλαπλές παλίνδρομες κυήσεις. Οι αριθμοί λένε ότι 1 στις 5 κυήσεις παλινδρομούν ενώ 1 στις 100 γυναίκες που προσπαθούν να συλλάβουν, υποφέρουν από επαναλαμβανόμενες αποβολές (που ορίζονται από τρεις διαδοχικές και παραπάνω).

Ο καθηγητής μαιευτικής και γυναικολογίας Τζαν Μπρόσενς, που ηγήθηκε της ομάδας των ερευνητών δήλωσε: «Έχουμε ανακαλύψει ότι η επένδυση της μήτρας σε ασθενείς με επαναλαμβανόμενες αποβολές που μελετήσαμε, είναι ήδη ελαττωματική, πριν την εγκυμοσύνη» Οι ερευνητές πιστεύουν ότι θα μπορούν να διορθώνουν αυτές τις βλάβες πριν προσπαθήσει η ασθενής να πετύχει ξανά μια νέα εγκυμοσύνη.

Στην πραγματικότητα αυτός είναι ο μόνος τρόπος να αποφευχθούν οι αποβολές σ’ αυτές τις περιπτώσεις της έλλειψης βλαστοκυττάρων. Να γίνει δηλαδή η «προετοιμασία» της μήτρας, πριν επιχειρηθεί ξανά εγκυμοσύνη.

Οι ερευνητές εξέτασαν δείγματα ιστών από ενδομήτρια 183 δωρητών που υπεβλήθησαν σε θεραπείες στην κλινική Implantation Research.

Η πραγματική πρόκληση για τους επιστήμονες τώρα, είναι να αναπτύξουν τεχνικές για να αυξήσουν τη λειτουργία των βλαστοκυττάρων στο ενδομήτριο. Ο στόχος τους είναι διπλός. Αφενός θέλουν να μειώσουν τις επαναλαμβανόμενες αποβολές, αναπτύσσοντας νέα τεστ για το ενδομήτριο. Αφετέρου, υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός φαρμάκων και τεχνικών που μπορούν να βοηθήσουν στην αύξηση του πληθυσμού των βλαστοκυττάρων στον μανδύα της μήτρας. Μια τέτοια τεχνική είναι το ενδομήτριο scratch. Πρόκειται για τον τεχνητό ερεθισμό του ενδομητρίου μέσω υστεροσκόπησης, όπου επιτυγχάνεται η ενεργοποίηση του μηχανισμού ανάπλασης της βλεννογόνου και η έκκριση αναπτυξιακών παραγόντων ώστε να προκύψει καλύτερη ενδομητριακή επικάλυψη πιο δεκτική στην επικόλληση του εμβρύου πάνω σε αυτήν.

Οι ερευνητές εξέτασαν δείγματα ιστών από ενδομήτρια 183 δωρητών που υπεβλήθησαν σε θεραπείες στην κλινική Implantation Research, στα πανεπιστημιακά νοσοκομεία Coventry και Warwickshire, όπου, πράγματι, γυναίκες με τρεις διαδοχικές αποτυχημένες εγκυμοσύνες βρέθηκαν να έχουν μειωμένο αριθμό βλαστοκυττάρων στον μανδύα τη μήτρας τους. –

Πηγή:www.imommy.gr

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ ΠΟΥ ΦΡΟΝΤΙΖΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ

Published Μαΐου 18, 2016 by sofiaathanasiadou
eseisepaggelmatiess
Αγαπητοί επαγγελματίες (ψυχικής) υγείας, λογο /εργοθεραπευτές, νταντάδες, βρεφονηπιοκόμοι, παιδαγωγοί, εκπαιδευτικοί.
Θα ήθελα να σας παρουσιάσω τα παιδιά μου. Τα παιδιά μου είναι δέντρα που μεγαλώνουν όταν τα ποτίζετε με σεβασμό, κατανόηση και υπομονή.
Τα παιδιά μου δεν είναι χειριστικά. Ξέρω ότι πολλοί από σας κουβαλάτε πολυετείς σπουδές στις οποίες ο χαρακτηρισμός “χειριστικός” ήταν τόσο συνηθισμένος που ίσως δεν σταματήσατε να σκεφτείτε και να τον αμφισβητήσετε ποτέ. Δεν βρήκατε ποτέ το λόγο να αναλύσετε αυτή τη λέξη περισσότερο απ’ ότι αναλύετε τον αέρα που αναπνέετε ή τη γη που πατάτε. Όταν σας ακούω ή σας διαβάζω, νιώθω κάτι που για σας είναι απαγορευμένο να νιώθετε: τη λύπη και την αδικία που νιώθουν τα παιδιά μου.
Χειριστικά παιδιά. Μεγάλο βάσανο τα χειριστικά παιδιά! Ευτυχώς που…δεν υπάρχουν!
Ελπίζω να κατάφερα να σας σοκάρω.
Όχι, χειριστικά παιδιά δεν υπάρχουν. Υπάρχουν όμως ενήλικες που δεν καταφέρνουν να ανταποκρίνονται στις ανάγκες των παιδιών. Και υπάρχουν επαγγελματίες οι οποίοι ασχολούνται κάθε μέρα με τα παιδιά χωρίς να καταφέρουν να συνδεθούν ποτέ μαζί τους.
Τα παιδιά χρειάζονται ανθρώπους με τεράστια υπομονή και ενσυναίσθηση. Ανθρώπους που έχουν προτεραιότητα τη χαρά των παιδιών. Ανθρώπους που ανταποκρίνονται. Που δεν αποστασιοποιούνται, ούτε θυμώνουν με τις ανάγκες τους και τον τρόπο που τα παιδιά τις εκφράζουν.
Αν είστε ικανοί να στέκεστε αμέτοχοι μακριά από ένα παιδί που υποφέρει και σας το δείχνει με μια απελπισμένη προσπάθεια να συνδεθεί μαζί σας, τότε έχετε επιλέξει λάθος επάγγελμα.
Αν απλά εφαρμόζετε ό,τι διδαχτήκατε κάποτε χωρίς κριτική σκέψη, χωρίς ενσυναίσθηση προς το παιδί και χωρίς να ενημερώνεστε για τη σύγχρονη τεκμηρίωση στο αντικείμενό σας, τότε έχετε επιλέξει λάθος επάγγελμα.
Αν εκτελείτε διεκπεραιωτικά τη δουλειά σας χωρίς να έχετε πλήρη συναίσθηση του βάρους που φέρουν τα λόγια σας και οι πράξεις σας στη ζωή των παιδιών και των οικογενειών τους, τότε έχετε επιλέξει λάθος επάγγελμα.
Αγαπητοί ειδικοί που έρχεστε σε επαφή με τα παιδιά μου…
Όταν υποστηρίζετε τη βία ενάντια στα παιδιά μου– είτε αυτήν την έχετε ντύσει ως καρεκλάκι σκέψης, είτε ως στέρηση προνομίων/διαλείμματος, απομόνωση, αδιαφορία – παραδέχεστε κάποια πράγματα…
Παραδέχεστε ότι αγνοείτε τι είναι η κριτική σκέψη, η τεκμηρίωση και η ενσυναίσθηση προς τα πλάσματα στα οποία δηλώνετε ότι είστε ειδικοί.
Παραδέχεστε ότι δεν έχετε άλλον τρόπο να συνδεθείτε με τα παιδιά μου και ότι σας αφήνει αδιάφορους η θύελλα που προκαλείτε στον εύθραυστο -υπό διαμόρφωση- ψυχισμό των παιδιών μου.
Παραδέχεστε ότι δεν δείχνετε σεβασμό, επικοινωνία και συνεργασία στα παιδιά μου, αν και απαιτείτε τα παιδιά μου να τα δείχνουν σε σας.
Παραδέχεστε ότι ή τα παιδιά δεν μαθαίνουν αυτό που βιώνουν ή ότι αυτό που βιώνουν (ψυχολογική και συναισθηματική βία, εγκατάλειψη, απομόνωση, αδιαφορία) δεν είναι κακό να το μαθαίνουν.
Αγαπητοί ειδικοί, τα παιδιά μου θα θέλανε να σας ζητήσουν κάτι.
Σταματήστε για 1 λεπτό αυτά που ξέρετε και αυτά που κάνετε. Σβήστε τα. Ξεκινήστε από το 0.
Τι ακούτε;
Ακούτε μια φωνούλα που προσπαθεί να εκφραστεί;
Βλέπετε μια αγκαλίτσα που προσπαθεί να γεμίσει;
Νιώθετε ένα μικρό χεράκι που προσπαθεί να συνδεθεί;
Μη φοβάστε τα παιδιά μου. Δεν χρειάζεται να είστε στο αντίπαλο στρατόπεδο για να τα «μαζέψετε» ή να τα διδάξετε. Δεν χρειάζεται να επιβληθείτε.
Χρειάζεστε να συνδεθείτε.
Και εδώ ακριβώς είναι το πρόβλημα. Η σύνδεση και η ανταπόκριση είναι πιο δύσκολες από την ταμπέλα “χειριστικός” ή “δύσκολος”. Πιο δύσκολες από την εγκατάλειψη ή την τιμωρία.
Η επιθυμία για σύνδεση προϋποθέτει να αμφισβητήσουμε όσα έχουμε μάθει από την οικογένειά μας, από τις σπουδές μας, από άλλους “ειδικούς” που αυθαίρετα επιβάλλανε απόψεις που διευκολύνουν τους μεγάλους και δυσκολεύουν τα παιδιά.
Για να συνδεθείτε με τα παιδιά μου πρέπει πρώτα να παραδεχτείτε ότι η αποσύνδεση, την οποία υιοθετήσατε, ήταν λάθος. Και δυστυχώς, ως είδος, έχουμε την τάση να επιμένουμε στα λάθη μας και να τα υποστηρίζουμε, διότι η αναγνώριση του λάθους είναι βαριά. Για να πάμε από την αποσύνδεση στη σύνδεση, πρέπει να παραδεχτούμε ότι όλος ο χρόνος, η ενέργεια και το έργο της αποσύνδεσης ήταν λάθος.
Και ποιος αντέχει να μετρήσει πόσες ζωές έβλαψε;
Ναι, η συνέχιση του λάθους είναι πιο εύκολη. Λιγότερο οδυνηρή. Τα πράγματα απλά συνεχίζουν όπως είναι.
Το κακό μ’ αυτήν την ευκολία είναι ότι τα παιδιά μου δεν συμφωνούν. Και θα παλέψουν με κάθε τρόπο να σας το επικοινωνήσουν. Και τότε θα πείτε απλά ότι είναι κακομαθημένα και χειριστικά.
Τα παιδιά μου ελπίζουν όμως. Αυτό είναι το καλό με τα παιδιά. Ελπίζουν.
Και κάπου – κάπου… μέσα από τον Μεσαίωνα την αυθαιρεσίας, της παραπληροφόρησης και των προσωπικών αδυναμιών, προβάλλουν κάποιοι άνθρωποι που φέρουν φως αντί για βία. Αγκαλιά αντί για εγκατάλειψη. Αποκατάσταση επικοινωνίας αντί για ψαλίδι. Σεβασμό αντί για επιβολή.
Και τα παιδιά μου μαθαίνουν. Κι εγώ αρχίζω να ελπίζω σ’ αυτή τη νέα γενιά ενημερωμένων, ενσυναισθητικών επαγγελματιών.
Κυρίες και κύριοι “ειδικοί”, μη φοβάστε τα παιδιά μου.
Εσείς που αντέξατε πολυετείς σπουδές και αμέτρητα ξενύχτια, αντέχετε να αμφισβητήσετε αυτά που κηρύσσετε;
Εσείς που επιλέξατε να φροντίζετε παιδιά μου, αντέχετε να τα αγκαλιάσετε;