Αρχείο

All posts for the day 17 Μαΐου 2016

Αν δεν έχεις παιδί, άσε τα «σιγά μωρέ πώς κάνεις έτσι» για τον εαυτό σου

Published Μαΐου 17, 2016 by sofiaathanasiadou

son-1

Γιατί πρέπει να προσπαθώ τόσο πολύ καθημερινά να εξηγώ το αυτονόητο;

Εσύ αγαπητή μου τρως κάθε μέρα γλυκά; Όταν είσαι κουρασμένη και άυπνη έχεις όρεξη να χορεύεις και να παίζεις ασταμάτητα; Δεν πλένεσαι όταν λερώνεσαι; Δεν φοράς ζώνη ασφαλείας όταν μπαίνεις στο αυτοκίνητο; Γιατί λοιπόν με λες υπερβολική όταν δεν θέλω να δώσεις στο παιδί μου πάλι σοκολάτα, με ειρωνεύεσαι όταν θέλω να πλύνει τα χέρια πριν καθίσει να φάει, μου λες ότι το δικαιολογώ όταν δεν έχει όρεξη να παίξει μαζί σου επειδή δεν έχει κοιμηθεί και θες να το πας βόλτα με το αυτοκίνητο χωρίς καθισματάκι γιατί, έλα μωρέ μέχρι εδώ δίπλα θα πάμε, πώς κάνεις έτσι;

Το ξέρω ότι δεν πρέπει να κρίνω κανέναν, ειδικά αν δεν έχει παιδιά. Άλλωστε μπορεί να έχει άποψη για όλα ακόμα και με το μεγάλωμα παιδιών. Και γιατί όχι, άλλωστε όταν είσαι έξω από μία κατάσταση μπορεί να βλέπεις τα πράγματα πιο σωστά. Με ηρεμία και νηφαλιότητα όλα λύνονται πιο εύκολα.

Αλλά όταν με κρίνεις και με ειρωνεύεσαι για τα αυτονόητα, όχι μόνο δεν θα σε ακούσω ξανά για τίποτα, αλλά θα προσπαθήσω να σε αποφύγω όσο μπορώ μόνο και μόνο για να έχω την ηρεμία μου, που είναι τόσο πολύτιμη πλέον.

Βαρέθηκα να δίνω κάθε μέρα «μάχες» με ενήλικες, μορφωμένους και νοήμονες ανθρώπους για θέματα διατροφής, οδικής ασφάλειας (έχει μαλλιάσει η γλώσσα του Ιαβέρη) και διαπαιδαγώγησης (Πφφφφ γραφική) του παιδιού μου γιατί, «σιγά μωρέ πώς κάνεις έτσι αν φάει παγωτό» (το δίχρονο που έφαγε την προηγούμενη ένα κομμάτι τούρτα γιατί έλα μωρέ, την προ προηγούμενη μισό πακέτο μπισκότα γιατί έλα μωρέ κ.ο.κ.). Εμείς μικρά που τρώγαμε τι πάθαμε; Έλα μωρέ που έχεις βάλει πρόγραμμα στο μικρό παιδί (που έχει ικανοποιημένες όλες του τις φυσικές ανάγκες και δεν χρειάζεται να κλαίει οπότε είναι χαρούμενο, ήρεμο, γελάει και έχει όλο το χρόνο για παιχνίδι και εξερεύνηση). Εμείς τί πάθαμε που δεν είχαμε πρόγραμμα;

Κατ’ αρχήν να σου πω ότι έχουν περάσει 40 χρόνια από τότε, οπότε όσο να πεις κάτι θα έχει αλλάξει..

Να σου πω λοιπόν τι πάθαμε γιατί δεν πάει άλλο να κάνω τουμπεκί.

Εσύ έχεις ζάχαρο από τα 34 (δεν ξέρω γιατί, γιατρός δεν είμαι, αλλά ξέρω ότι η διατροφή παίζει σημαντικό ρόλο στην υγεία μας), στο αυτοκινητιστικό από το οποίο βγήκες αλώβητη, επέζησες γιατί φορούσες ζώνη. Σκέψου να είχες ένα μωρό μαζί σου και να το κρατούσε κάποιος αγκαλιά στο πίσω κάθισμα χωρίς ζώνη, όπως επιμένεις να να κάνω… (εγώ δεν μπορώ ούτε να το σκεφτώ).

Θέλω επίσης να σου θυμίσω τη φίλη μας που η μητέρα της συνήθιζε να της ρίχνει και καμιά ξυλιά, να της βάζει και καμιά φωνή, γιατί έλα μωρέ τί έπαθε (παρεμπιπτόντως δεν ήταν μόνο μία η ξυλιά, ούτε μία η φωνή). Έπαθε λοιπόν το εξής: αν και έκανε πολύ καλές σπουδές δεν διεκδίκησε ποτέ μια καλή δουλειά εκτός από δουλειές του ποδαριού και τώρα στα 45 της δεν ξέρει τί θα της ξημερώσει. Δεν έκανε καριέρα, αν και θα μπορούσε με τα ταλέντα και τις γνώσεις της, πουθενά και σε τίποτα. Δεν εκτίμησε ποτέ τον εαυτό της, δεν έχει καθόλου αυτοπεποίθηση, πήγε σε ψυχολόγους και τελικά κατέληξε να φιλάει (κυριολεκτικά) τον εαυτό της προσπαθώντας να πειστεί ότι τον αγαπάει. Μάταια. 

Εσύ λοιπόν, έχεις, δεν έχεις παιδιά, δεν με ενδιαφέρει, το ίδιο μου κάνει, σταμάτα να με κρίνεις σαν υπερβολική υποχόνδρια και προσπάθησε αν θες, να με ακούσεις και να με καταλάβεις γιατί ξέρεις, δεν γεννήθηκα μάνα, δεν τα ξέρω όλα, έγινα μάνα και προσπαθώ καθημερινά να μάθω πως να μεγαλώνω σωστά τα παιδιά μου.

Όλα μου είναι ξένα, πρωτόγνωρα, πολλές φορές με φοβίζουν. Προσπαθώ καθημερινά να δημιουργήσω σωστούς, ισορροπημένους, υγιείς, ευαίσθητους, μορφωμένους, χαρούμενους ανθρώπους.

Γι’ αυτό Give me a break.

Γράφει η Ράνια Χ.

Πηγή:www.themamagers.gr

Advertisements

Η ψυχολογική σημασία του να μιλάμε στα παιδιά τη γλώσσα της αλήθειας.

Published Μαΐου 17, 2016 by sofiaathanasiadou

goneis_paidia

Του Γιάννη Ξηντάρα,

Πόσο ειλικρινείς είμαστε με τα παιδιά μας;
Πόσο αποκαλυπτικοί είμαστε των όσων σκεφτόμαστε, αισθανόμαστε και πράττουμε;

Και πόσο απαιτητικοί είμαστε εμείς, αντίστοιχα από εκείνα, για τις δικές τους πράξεις, τις δικές τους κουβέντες, τα δικά τους συναισθήματα;

Λέμε συχνά »τι είναι αυτό που κάνεις!», »τι είναι αυτά που λες!» ή »τι κουβέντες είναι αυτές;»… Έχουμε την προσδοκία, αν όχι την απαίτηση, τα παιδιά μας να τα κανουν όλα σωστά, να είναι τα καλύτερα παιδιά, αλλά αυτό – αυτές οι προσδοκίες- τα γεμίζουν άγχος και συχνά ενοχές.

Σε κάθε περίπτωση εμείς ως γονείς λειτουργούμε ως πρότυπα για τα παιδιά μας και μάλιστα τα σημαντικότερα (ευτυχώς!). Ως πρότυπα τους λοιπόν, πρέπει να δίνουμε το καλό παράδειγμα. Και αυτό ισχύει και για τα θέματα της επικοινωνίας.

Να λέμε την αλήθεια, χωρίς φόβο και πάθος, τουλάχιστον σε ότι τα αφορά, κι όχι παραμύθια, ή τη μισή αλήθεια για να τα προστατεύσουμε, »να μην πληγωθούν…”

Να τους εξηγούμε το πως έχουν τα πράγματα με απλά λόγια κατανοητά. Και τελος να τα αφήσουμε να νοιώσουν ότι θέλουν γι’αυτά που άκουσαν -χαρά, λύπη, θλίψη, φόβο, θυμό, αγωνία, λαχτάρα, ανακούφιση…- κι ας τα βοηθήσουμε μετά να εκφραστούν.

Μιλάω – Ακούω – Κατανοώ (και αντίστροφα)

Υ.Γ: θα εκπλαγείτε ευχάριστα από την ανταπόκριση των παιδιών…

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι πτυχιούχος Ψυχολογίας από το Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Επιστημονικός Υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή». Μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Εφηβικής Ιατρικής & του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων. xidaras.gr

Πηγή: www.babyads.gr