Αρχείο

All posts for the day 13 Απριλίου 2016

Η τωρινή μου σχέση δε δέχεται το παιδί μου

Published Απρίλιος 13, 2016 by sofiaathanasiadou
mama-megali-polaroid
Η αναγνώστριά μας γράφει:
 
Είμαι 23, έχω ένα παιδί πεντέμισι ετών, τον έκανα πολύ μικρή κι εννοείται πως δε μετάνιωσα ποτέ γι’ αυτό. Με το μπαμπά του χώρισα. Βρήκα έναν άνθρωπο που αρχικά ήμασταν φίλοι, ετών 32. Δουλεύαμε μαζί. Αργότερα τον είδα ερωτικά.  Περνούσα υπέροχα μαζί του. Ήμασταν διαφορετικοί άνθρωποι και όμως είχαμε τόσα κοινά βιώματα…

Σιγά-σιγά τον ερωτεύτηκα, τον αγάπησα και τον αγαπάω. Αισθάνομαι μισή και ότι δεν αξίζει να τελειώσει όλο αυτό γιατί κι αυτός μ’ αγαπάει. Έλα, όμως, που δεν μπορεί να προχωρήσει μαζί μου γιατί δεν ξέρει αν μπορεί να συνυπάρξει στο ίδιο σπίτι με το παιδί μου. Λέει ότι εγώ τον έχω μεγαλώσει αλλιώς, με διαφορετικά «θέλω» και «πρέπει» από τα δικά του. Επίσης, το παιδί μου είναι αβάπτιστο, κι αυτό δεν του αρέσει, όπως λέει. Μου είπε ότι, ό, τι χρειαστώ θα ʾναι δίπλα μου, ότι μ’ αγαπάει κλπ κλπ.
Εγώ ξέρω κι από προσωπική εμπειρία λόγω της μητέρας μου που έχει ξαναπαντρευτεί, ότι όταν αγαπάς κάποιον, αγαπάς και ό, τι είναι δικό του και ό, τι έχει δημιουργήσει. Ακριβώς όπως ο άντρας της τη δέχτηκε μαζί με μένα και μέχρι τώρα, 14 χρόνια αργότερα είναι εδώ και μας αγαπάει και μας προσέχει.
Πίστευα, λοιπόν, ότι μαζί του είχα βρει το τέλειο, εκείνο που ονειρευόμουν. Αν και 23, ήθελα να κάνω μαζί του ένα παιδί, να βλέπω την κόρη μας ή το γιό μας παρέα με το δικό μου παιδί και να ʾμαστε μία ευτυχισμένη οικογένεια παρ’ όλες τις δυσκολίες που θα υπήρχαν… Τι γίνεται όμως τώρα; Τι; Έχω χάσει την όρεξή μου, όλα γιατί έχασα εκείνον… Απλά δεν ξέρω.
Η ομάδα των ψυχολόγων απαντά:
Αγαπητή αναγνώστρια,
Από το γράμμα σου μπορώ να καταλάβω ότι περνάς μία αρκετά δύσκολη και μπερδεμένη φάση της ζωής σου. Επίσης βλέπω ότι είσαι αρκετά νέα σε ηλικία μα έχεις ήδη στην ευθύνη σου ένα παιδί και στο ιστορικό σου έναν χωρισμό.
Θα πρέπει να είναι ένα μεγάλο φορτίο το να κουβαλάς από τόσο νωρίς αυτές τις ευθύνες. Αφού λοιπόν απευθύνθηκες σε εμάς για να σου δώσουμε μία χείρα βοηθείας, ας δούμε ένα-ένα αυτά που σε απασχολούν.
Διαβάζοντας τις πρώτες γραμμές σου, πρέπει να ρωτήσω το εξής: ο πατέρας του παιδιού σου, τι σχέση έχει μαζί σου τώρα; Έρχεται σε επαφή μαζί σας;
Έχετε μία καλή και υποστηρικτική σχέση, ούτως ώστε να σου προσφέρει κάποια βοήθεια εάν τη χρειαστείς; Ρωτάω αυτό επειδή μερικές φορές είναι σημαντικό να γνωρίζουμε πόσοι και ποιοι υπάρχουν γύρω μας για να μας υποστηρίξουν σε ώρα ανάγκης…
Όσον αφορά τώρα στον νέο άνθρωπο που μπήκε στη ζωή σου… Είναι απόλυτα φυσιολογικό μέσω της δουλειάς να έρθεις κοντά με κάποιον, να νιώσεις άνετα μαζί του, να ερωτευτείτε. Αν σκεφτούμε και το ότι είναι κάπως μεγαλύτερος από σένα, είναι μάλλον λογικό το να συμβεί κάτι μεταξύ σας, παρά το ότι είστε όπως λες, «διαφορετικοί».
Εδώ θα ήθελα να σου δείξω λίγο την άλλη πλευρά.
Ο άνθρωπος αυτός μπήκε στη ζωή σου και ξαφνικά βρέθηκε αντιμέτωπος όχι μόνο με ένα σύντροφο, αλλά και με ένα παιδί το οποίο δεν είναι δικό του. Η ζωή του άλλαξε, και πιθανότατα όχι με τον τρόπο που εκείνος περίμενε.
Από όσο βέβαια μπορώ να καταλάβω, γνώριζε τόσο για το χωρισμό σου, όσο και για το παιδί, μα, ακόμα κι έτσι επέλεξε να σε πλησιάσει. Αν το σκεφτούμε έτσι, είναι λογικό και για σένα να θεώρησες ότι ο άνθρωπος αυτός θέλησε μαζί σου να κάνει μία νέα αρχή, ακόμα κι αν ήδη είχες ένα παιδί.
Όσον αφορά στη βάπτιση του παιδιού και στο ότι το έχεις αναθρέψει «διαφορετικά» από ότι θα το έκανε εκείνος, μπορώ να καταλάβω ότι οι διαφορές που ανέφερες νωρίτερα είναι μάλλον αρκετά σημαντικότερες από ότι στην αρχή νόμιζες…
Είναι όμως η θρησκεία και ο δικός σου τρόπος ανατροφής του παιδιού τόσο μακριά από τα δικά του δεδομένα; Είναι τόσο δύσκολο για εκείνον να δεχτεί μία άλλη προσέγγιση στο πώς μεγαλώνουν ένα παιδί, ή τουλάχιστον να δεχτεί να συμβιβαστεί με τη δική σου κοσμοθεωρία;
Αν συμβαίνει κάτι τέτοιο, καλό θα ήταν να σκεφτείς πόσο διαφορετικοί είστε και πόσο θα σε επηρέαζε αυτό εάν δεν είχες ήδη ένα παιδί, εάν έκανες εκ του μηδενός οικογένεια μαζί του, και στην πορεία έβλεπες ότι ίσως θα επέβαλλε το δικό του τρόπο τόσο στο παιδί σας, όσο και σε σένα…
Πώς θα ήταν αυτό για σένα; Δε θα το αισθανόσουν λίγο άδικο;
Δεν είναι παράλογο να ωραιοποιούμε τους ανθρώπους, ειδικά όταν περιμένουμε πράγματα από εκείνους. Εσύ μπορώ να υποθέσω ότι περίμενες από εκείνον να πάρει τη θέση του πατέρα και του οικογενειάρχη.
Αυτό θα ήταν μία προσδοκία απόλυτα φυσιολογική, επειδή είχες στο μυαλό σου τον τρόπο που διδάχτηκες από την οικογενειακή σου εμπειρία (δηλαδή τη ζωή με τον πατριό σου ο οποίος ήταν πρόθυμος να μπει σε μία νέα οικογένεια και να φερθεί άψογα -πράγμα που τον τιμάει).
Δυστυχώς όμως, ο καθένας έχει διαφορετική προσέγγιση στη ζωή και την οικογένεια, και για μερικούς ανθρώπους το να μεγαλώνουν παιδιά άλλων ίσως είναι πιο δύσκολο.
Καταλήγοντας, αντιλαμβάνομαι ότι έχεις ερωτευτεί αυτόν τον άνθρωπο και έχεις δημιουργήσει προσδοκίες από εκείνον. Τα συναισθήματά σου είναι αληθινά, δυνατά και πιστεύεις τώρα ότι δε μπορεί να τα ξανανιώσεις.
Όσο κι αν αυτό σου ακουστεί δύσκολο ή απίθανο, θα βρεθεί κάποια στιγμή κάποιος ο οποίος θα είναι πρόθυμος να δεχτεί τόσο εσένα, όσο και το παιδί σου, ανεξαρτήτως θρησκείας και ανατροφής.
Η διάθεσή σου θα επανέλθει, το ίδιο και η όρεξή σου για ζωή. Νιώθω ότι είσαι μία δυνατή, αν και νέα, γυναίκα, η οποία δεν έχει απόλυτη ανάγκη κάποιον για να τη σώσει απ’ τα προβλήματά της, παρά μόνο να τη συνοδεύσει στη ζωή. Κρίνε τους πιθανούς συντρόφους σου λοιπόν από το πόσο θέλουν να πάρουν μέρος στη ζωή σου, το πόσο επιθυμούν να μεγαλώσουν μαζί σου το παιδί αυτό, και το αν θέλουν ή όχι να σε αλλάξουν.
Σκέψου πάνω απ’ όλα τι ζητάς εσύ, τόσο για τον εαυτό σου, όσο και για το παιδί (το οποίο πλέον πηγαίνει πάνω απ’ όλα).
Εν κατακλείδι, ο άνθρωπός μας, όταν βρεθεί, θα μας θέλει όπως λες κι εσύ και με όσα έχουμε δημιουργήσει και είναι πλέον κομμάτια μας. Ειδάλλως… δεν θα είναι ο άνθρωπός μας… Μην κάνεις εκπτώσεις στη ζωή σας.

 

Για ό, τι άλλο χρειαστείς, θα είμαστε εδώ.
Πηγή:www.ilov.gr
Advertisements

Θα ξαναπέρναγα 100 φορές τα ίδια για να σε αποκτήσω, αστέρι μου!

Published Απρίλιος 13, 2016 by sofiaathanasiadou

moraki-1200x919_c

Το όνομα μου είναι Ιωάννα και είμαι 36 ετών. Τον Σεπτέμβριο του 2012 παντρέυτηκα έναν υπέροχο άνθρωπο μετά από 1,5 χρόνο σχέσης και συγκατοικισης. Καναμε έναν υπέροχο γάμο και αμέσως βάλαμε μπροστα για την δημιουργία της οικογένειας μας, μιας που το θέλαμε και οι δύο πάρα πολύ.

Δυστυχώς τα πράγματα δεν πήγαν όπως τα σχεδιάζαμε και έτσι μετά από 1,5 χρόνο συστηματικών προσπαθειών αποφασίσαμε να ψαχτούμε μήπως υπάρχει κάποιο πρόβλημα. Η εξέταση για τον άντρα είναι μία και μοναδική και τα αποτελέσματα τα δικά μας δεν έδειχναν κάτι παθολογικό.

Από την πλευρά μου μπήκα σε μια διαδικασία εξετάσεων άλλες πιο απλές, και άλλες πιο επώδυνες. Τα αποτελέσματα από την δική μου πλευρά δεν έδειξαν επίσης κάτι παθολογικό εκτός από χαμηλή ΑΜΗ η οποία δεν σχετίζεται με την γονιμότητα παρα μόνο με τον χρόνο και τα αποθέματα ωαρίων. 

Ο γιατρός που είδε τις εξετάσεις μου αμέσως μου μίλησε για σπερματέγχυση και καθώς μου εξηγούσε την διαδικασία με βαρετό ύφος, αποφάσισα να σηκωθώ να φυγω απο το γραφέιο του και να μην τον επισκεφθώ ποτέ ξανά. Πήρα γνώμη κι από δεύτερο γιατρό ο οποίος μου είπε σχεδόν τα ίδια και η ερώτηση μου ήταν πάντα γιατί να μπω σε αυτή τη διαδικασία εφόσον δεν υπάρχει κάτι παθολογικό;

Να μη τα πολυλογώ είχα αποφασίσει μέσα μου ότι έγκυος θα μείνω μόνο φυσιολογικά και πως έχω περισσότερη πίστη στον Θεό απ’ ότι στην επιστήμη. Κι έτσι περίμενα…

Οι μήνες περνούσαν και κάθε μήνα όταν ερχόταν η περίοδος ήταν ημέρα πένθους για μένα, χωρις να γνωρίζει κανείς γύρω μου, ακόμα ούτε και ο άντρας μου πόσο πολύ υπέφερα. Κάποιες φορές μόνο με έιχε τσακώσει να κλαίω και δεν μάσησε από την δικαιολογία που του είπα οπότε το κατάλαβε. Εκείνος πάντα ήταν χαλαρός με το θέμα, σίγουρος πάντα πως με λίγη υπομονή θα τα καταφέρουμε.

Δεκέμβριος του 2014 και νιώθω πάλι τους γνωστούς πόνους περιόδου. Τα νεύρα μου,  στεναχώρια και πάλι αλλα μετά από τόσες άκαρπες προσπάθειες το πήρα πιο χαλαρά. Είχα πάρει πλέον απόφαση σχεδόν πως ίσως και να μην κάνω ποτέ παιδάκι. Οι πόνοι συνέχιζαν αλλά η περίοδος δεν ερχοταν. Απόφάσισα και έκανα έναν κολπικό υπέρηχο ο οποίος δεν έδειξε κάτι σημαντικό παρά μόνο λίγο μαζεμένο υγρό πίσω από τη μήτρα. Πέρασαν 3 μέρες κι εγώ πόναγα όλο και περισσότερο. Είχαν πλέον ξεπεράσει την ένταση των κανονικών πόνων της περιόδου. Με παίρνει η κολλητή μου τηλέφωνο και της το λέω. Μου λέει «δεν παίρνεις ένα τεστ από το φαρμακείο»; Της απαντάω λες βλακείες τώρα και δεν ήθελα με τίποτα να δω ξανα ένα αρνητικό τεστ μπροστά μου. Το ίδιο βράδυ ξαναμιλήσαμε και επέμεινε. «Βρε κορίτσι μου κάνε μου τη χάρη και πάρε ένα τεστ από το φαρμακείο». Κι έτσι βγήκα και πήγα και πήρα.

Οπως υποψιαστήκατε ναι… ήταν θετικό.

Επακολούθησε ένας  χαμός. Τηλέφωνα στη μαμά μου στην αδερφή μου στην κολλητη μου, κλάματα, γέλια! Ο άντρα ς μου δεν είχε γυρισει από τη δουλεια και περίμενα να του κάνω έκπληξη! Οταν ήρθε του έδειξα το τεστ και αγκαλιαστήκαμε και κλαίγαμε!

Οι πόνοι την επόμενη μέρα έγιναν πιο έντονοι. Πήγα στον γυναικολόγο μου να επιβεβαιώσουμε την εγκυμοσύνη και αφού έκανα χοριακή η οποία ήταν ήδη περίπου στο 1000 με εξέτασε.

Δεν είδε τίποτα. Δεν υπήρχε κάτι αλλά οπως μου εξήγησε ήταν νωρις ακόμα.

Πήγα σπίτι σχεδόν διπλωμένη από τον πόνο. Το βράδυ πλέον έκλαιγα από τον πόνο και με κάνανε εισαγωγή στο Λητώ. 

Εκεί διαπιστώθηκε πως η κύηση ήταν εξωμήτρια και αμέσως με ετοίμασαν για πρωινό χειρουργειο αφαίρεσης σάλπιγγας. Εχασα την γη κάτω από τα πόδια μου αλλά παρέμεινα ψύχραιμη. Εκλαψα πολύ αλλά μέσα μου είχα χαρεί γιατι τα κατάφερα έστω και μία φορά και αυτό μου έδινε ελπίδα.

Το πρωί ο γιατρός ήρθε με ευχάριστα νέα, οτι ο οργανισμός μου άρχισε να κάνει αποβολή μόνος του οπότε δεν θα χρειαζόταν χειρουργείο. Την γλίτωσα στο τσακ!

Τελος πάντων μετα από αυτό το εφιαλτικό βράδυ στο Λητώ γυρίσαμε σπίτι και συνεχίσαμε την ζωή μας.

Πρωτομαγιά 2015

Είχα καθυστέρηση λίγες μέρες, μη φανταστείτε… 2-3 και κατι μου ελεγε να παρω τεστ (κατι που απέφευγα γενικώς). Το τεστ βγήκε αχνόοοοοοο. Ομως όσο αχνό κι αν ήταν δεν έπαυε να είναι ΘΕΤΙΚΟ!

Κάνω χοριακή 60. Ηταν στις αρχές αρχές (τι σου είναι το ένστικτο!) Ακολουθήσαμε τις διαδικασίες υπερηχους κλπ και συνέχισα την εγκυμοσύνη μου κανονικά.

Μαγκωμένη αλλά ευτυχισμένη!

Γύρω στον 5ο μήνα τα αποτελέσματα της Αυχενικής Διαφάνειας ήταν λίγο ανησυχητικά. Με 2,8 mm και όριο 2,5 mm ο γιατρός μου με ενημέρωσε πως υπάρχει φόβος για σύνδρομο down. Δεν ξερω αν έχω κλάψει περισσότερο στην ζωή μου! Οι επόμενες μέρες εφιαλτικές… έπρεπε να περιμένω μεχρι τον 6ο για να κάνω αμνιοπαρακέντηση μιας και οι άλλες εξετάσεις δεν έδειχναν 100% το αποτέλεσμα. Αποφάσισα να την κάνω και να περιμενω μεχρι τον 6ο. Εν τω μεταξύ οι εξετάσεις του μωρου έδειχναν μία άσπρη κυλίδα (ασβέστωμα) στην καρδούλα και ήπια υδρονέφρωση. Ολα αυτα μαζι έδειχναν σημαντικές πιθανότητες να υπαρχει σύνδρομο στο παιδί. Μόνο όμως η αμνιοπαρακέντηση θα μας έδειχνε.

Γυρνάω από διακοπες 1η Σεπτεμβρη και κάνω την εξέταση. Δεν κατάλαβα ούτε πόνο, ουτε φόβο. Ο φόβος μου για το μωρό ηταν πολύ πολύ μεγαλύτερος και τα επισκίαζε όλα!

Μετά από 3 ημέρες με κάλεσε ο γιατρός μου.

Ακόμα θυμαμαι τα λογια του σαν χθες…

«Ιωάννα; Μπορείς να μιλήσεις;»

(Ωχ! Λέω από μέσα μου, πολύ σοβαρό ύφος έχει και δεν μ’αρέσει)

«Ναι Γιώργο πες μου»

«Βγήκανε τα αποτελέσματα της αμνιοπαρακέντησης»

«Και; Λέγε Γιώργο μη με σκας!»

«Το μωράκι μας είναι υγιέστατο!»

Τα πόδια μου λύγισαν, ένιωσα να φεύγουν 10 τόνοι βάρος από πάνω μου, κοντά να λυποθυμήσω από τη χαρά μου!

Από κει και πέρα εμφανίστηκαν διάφορα προβληματα στην εγκυμοσύνη μου, αλλά μπροστά σε αυτό που πέρασα με την αυχενική ήταν λεπτομέριες. Όπως:

Διαβήτης Κυήσεως με χρηση Ινσουλίνης 2-3 φορές την ημέρα

Ενέσεις Ηπαρίνης τις οποίες τις έκανα μόνη μου κάθε πρωί

Ενέσεις κορτιζόνης γιατί το μωρό ήταν λίγο γίγαντας και θα έβγαινε νωρίτερα

Και στο τέλος ενδείξεις προεκλαμψίας.

Περνάνε οι μήνες και μπαίνω στον μήνα μου.

Είχαμε συζητήσει με τον γιατρο μου για καισαρική στις 38 εβδομάδες γιατί το παιδί ήταν υπερανεπτυγμένο 2-3 εβδομάδες μπροστά. Εκεινες τις ημέρες πως τα κατάφερα και έγινα χάλια. Κρύωμα, μπούκωμα, έρπη στα χείλη, επιπεφυκιτιδα στα μάτια και αιμοραγία από την μύτη.

Πάω να παρω την πίεση μου σε ένα φαρμακείο… 18,5 η πίεση.

Παίρνω τον γιατρό μου. Μου λέει ετοιμάσου, μπαίνεις Λητώ. 

Αποκλείεται του λέω μετά τις γιορτές, να κανω πρώτα Χριστούγεννα και μετα θα γεννήσω.

– Ιωάννα… αυριο γεννάς. Τώρα!!! Κάνεις εισαγωγή έχω ειδοποιήσει ήδη στο μαιευτήριο! 

Με βουτάει ο άντρας μου, και φευγουμε για Λητώ στις 12 το βράδυ. Κάνω εισαγωγή και προετοιμασία για χειρουργείο … τα γνωστά.

Εννοείται δεν κοιμήθηκε κανείς μας, γυρω στις 6 το πρωί νιώθω έναν δυνατό πόνο στη κοιλιά και μια μεγαλη κίνηση. Αφού θυμαμαι τον εαυτό μου που είπε ένα δυνατό ΑΑΑΧΧΧΧΧ. Δεν έδωσα σημασία γιατί γεννούσα σε λίγες ώρες. Εχει σημασια αυτη η στιγμή.

Γύρω στις 8 με παίρνουν για την καισαρική. Ούτε που πρόλαβα να φιλήσω τον άντρα μου ηρθανε με πήρανε και κατευθείαν μέσα.

Κάνω επισκληρίδιο και όλα καλα μεχρι εδώ. Με ξαπλώνουν και αφού πιάνει η επισκλειρίδιος ξεκινάνε. Η ώρα περνούσε και τους άκουγα πως έιχανε κάποιο πρόβλημα και δεν μπορούσαν να φτάσουν στο μωρό. Εγώ ανοιχτή αρκετή ώρα και το μωρό δεν έβγαινε. Ενιωθα τα τραντάγματα στο κορμί μου ετσι όπως προσπαθούσαν να φτασουν στο μωρό το σώμα μου πήγαινε δεξιά αριστερά από την δύναμη που έβαζαν οι γιατροι. Ξαφνικά ο γιατρός μου φωνάζει ΕΚΤΑΚΤΟ!! Να έρθουν από τα γύρω χειρουργεια οι γιατροί!! ΕΚΤΑΚΤΟ!!

Μαζεύονται κόσμος γύρω μου και μου εσπρωχναν την κοιλιά 3 ατομα από πάνω μου και 2 από κάτω προσπαθούσαν να φτάσουν στο μωρό. Ακουγα τον γιατρό να φωνάζει κάντε τομή «Τ» δεν θα φτασουμε στο μωρό αλλιώς, γρήγορα!!! 

Εγώ είχα μείνει στήλη άλατος. Εβλεπα το βλεμμα του αναισθησιολόγου, των μαίων που ήταν μέσα και ήταν ολοι τρομοκρατημένοι! Μου χάιδευαν το κεφάλι και μου έλεγαν κουράγιο. Εγώ απλά φοβόμουν δεν μπορούσα να κουνηθώ, να μιλήσω, να φωνάξω. Ημουν σε κατάσταση σοκ, ενιωθα οι κινήσεις να γίνονται πιο δυνατές στο κορμί μου, δεξια αριστερα συνεχεια και πιο δυνατα αλλα δεν μπορούσα να δω πίσω από το κουρτινάκι. Ο γιατρός μου φώναζε διάφορα ονόματα φαρμάκων να μου χορηγηθούν κι εγώ απλά χάζευα το μόνιτορ της πίεσης μου η οποία έπεφτε συνέχεια. Τελευταία φορά που την είδα ήταν στο 8 η μεγάλη και 4 η μικρή.

Και ξαφνικά. Μαύρο. Εχασα την αναπνοή μου. Για τουλάχιστον 10-15 δευτερόλεπτα δεν μπόρεσα να κάνω εισπνοή, ανοιξα τα μάτια διάπλατα, κουνησα δεξια αριστερα το κεφαλι να καταλαβουν οτι πεθαίνω, σβηνω δεν αναπνέω. Ο αναισθησιολογος απο πανω μου με είδε και μου έβγαλε τη μάσκα… ψέλισα με το λιγο οξυγόνο που μου έμεινε…… «οξυγόνο!!!!»

Μη φοβασαι, μου λεει, είναι απο το φαρμακο που σου εδωσα. Παίρνε μικρές ανάσες! ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΙΩΑΝΝΑ ΜΗ ΣΤΑΜΑΤΑΣ ΑΝΑΣΕΣ!! ΑΝΑΣΕΣ!!! ΣΥΝΕΧΕΙΑ!!

Και σιγα σιγα επανηλθε το οξυγόνο μου. Μεχρι τότε απλά πιστευα πως εγώ και το μωρό μου θα συναντηθούμε στην άλλη ζωή… ήμουν σίγουρη ότι φεύγω. Αυτό ήταν το τέλος. Κι εκείνη τη στιγμή ακούω μια μαία δίπλα μου να λεει. «Ελα πουλάκι μου… έλα αγάπη μου σε παρακαλώ» και αμέσως μετα ακούστηκε το κλαμα του! Κι εκεί είδα την μαία δίπλα μου που έλαμψε το πρόσωπο της και μου χαμογέλασε. Κι εγω  εκείνη τη στιγμή ήθελα να κλείσω τα μάτια μου και να ηρεμίσω. Ηταν καλά, τον άκουσα…

Λιγο μετά δίπλα μου, ακουστηκε μια φωνή.

«Νατος ο γιος σου, φίλησε τον»

Γύρισα και είδα ένα πλασματάκι με ένα ασπρο σκουφάκι, τον φιλησα με όση δύναμη μου είχε απομείνει , γύρισα και έβαλα τα κλάματα.

Ο γιατρός μου φώναζε να ηρεμίσω γιατι κατι δεν πήγαινε καλα με τους παλμούς μου, και να σταματήσω να κλαίω, και έτσι συνήλθα αμέσως.

Είχα καταλαβει ότι είχαν περάσει ώρες που ήμουν στο χειρουργείο. Την ώρα που έκαναν τα ράμματα το μόνο που ζήτησα από τον γιατρό μου είναι να βγει κάποιος να ειδοποιήσει πως είμαστε καλα γιατι θα εχουν ανησυχήσει πολύ.

Οντως και έτσι έγινε. Το πρώτο πράγμα που είπε ο γιατρός στον αντρα μου ήταν. «Έχασα 5 χρόνια από την ζωή μου σήμερα».

Τι είχε γίνει; Ο μικρός την τελευταία στιγμή αποφάσισε να αλλάξει θέσει και να σφηνώσει οριζόντια ψηλά κοντα στο στομάχι μου. Δεν μπορούσαν να τον φτάσουν με τίποτα και όπως είχε κάτσει δεν έβγαινε.

Το σοκ μου βέβαια με ακολούθησε και τις επόμενες μέρες μέσα στο μαιευτήριο τόσο που δεν χάρηκα όσο θα ήθελα τον ερχομό του γιου μου.

Ομως σήμερα που σας γραφω αυτα και είμαστε σε λίγες μέρες 3 μηνών, η σχεση μας όχι μονο έχει αποκατασταθεί, αλλά βρίσκομαι σε κατάσταση ανυπόφορου έρωτα, πάθους, αγάπης τρελής, γι αυτό το πλάσμα που κάθε μέρα που περνάει με αρρωσταίνει και με τρελαίνει ακόμα περισσότερο! Την μισή μερα την περνάω χαζεύοντας τον και φιλώντας τον!

Αυτό που θα ήθελα σαν κατακλείδα να γράψω είναι πως, όταν κάτι το πιστεψεις πραγματικά μέσα σου, θα το καταφέρεις όσα εμπόδια και αν σου παρουσιαστούν! ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΟΝΕΙΡΕΥΕΣΤΕ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ. ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΘΑ ΤΑ ΕΧΕΤΕ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙ!

Ιωάννα & μπιζελάκι

Πηγή:www.eimaimama.gr

Ο Άγγλος βιαστής και η θλιβερή μας κοινωνία

Published Απρίλιος 13, 2016 by sofiaathanasiadou

photo_7122_850567

Βίαζε και κακοποιούσε επί σειρά ετών τα πέντε θετά παιδιά του στον Ταυρωνίτη Χανίων

Της Ρομίνας Ξύδα

Ήταν λίγο μετά τις 9 το βράδυ της περασμένης Παρασκευής όταν το Μεικτό Ορκωτό Ρεθύμνου καταδίκασε ομόφωνα σε 19 χρόνια κάθειρξη, τον 56χρονο Βρετανό Ντάγκλας Μπαρ για βιασμό κατ΄ εξακολούθηση και κατάχρηση ανηλίκου σε ασέλγεια από οικείο. Μία τιμωρία που όσο δίκαιη κι αν είναι δεν πρόκειται ποτέ να επουλώσει τις πέντε τραυματισμένες παιδικές ψυχές που μεγάλωναν στα χέρια του τέρατος από την Μεγάλη Βρετανία…

Είναι το 2007 όταν ο Ντάγκλας Μπαρ μαζί με την σύζυγό του Τζούλι μετακομίζουν από το Λιντς της μεγάλης Βρετανίας στον Ταυρωνίτη Χανίων. Στο ένα τους χέρι κρατούν τα πέντε υιοθετημένα παιδιά τους, τη 12χρονη Τζέιντ, τον 11χρονο Ράιαν, την 8χρονη Τζένιφερ, την 4χρονη Εϊμι και τον μόλις 2 ετών Λέβι, και στο άλλο το μηνιαίο εισόδημα των 6.300 ευρώ που τους δίνει το βρετανικό κράτος για το μεγάλωμα των παιδιών. Από τους πρώτους κιόλας μήνες της διαμονής τους στο όμορφο χωριό της Κρήτης, οι γείτονες αντιλαμβάνονται ότι κάτι δεν πάει καλά. Τα παιδιά είναι θλιμμένα, χτυπημένα, παραμελημένα, αποκομμένα από κάθε κοινωνική συναναστροφή. Ωστόσο, όλοι κοιτούν, κανείς δεν μιλά…

Όσο τα χρόνια περνούν τόσο τα βάσανα των πέντε μικρών παιδιών μεγαλώνουν. Οι δύο μεγαλύτερες κόρες βιάζονται τακτικά από τον αλκοολικό Βρετανό, το μεγαλύτερο αγόρι υπόκειται στο βασανιστήριο των επαναλαμβανόμενων απειλών κατά της ζωής του και τα δύο μικρότερα παιδιά διδάσκονται μόνο το ξύλο, τις φωνές και την απροκάλυπτη βία. Ωστόσο, όλοι κοιτούν, κανείς δεν μιλά…

Η μεζονέτα, με τον καταπράσινο κήπο και την μεγάλη πισίνα, όπου διαμένει η επταμελής οικογένεια έχει μετατραπεί σ” ένα πραγματικό κολαστήριο: η μάνα κάθε φορά που πίνει εκσφενδονίζει μαχαίρια προς τα δυστυχισμένα παιδιά, ο πατέρας τα πετάει, τρικλίζοντας, σε σκοτεινά υπόγεια, και οι δύο μαζί τα χτυπούν, τα βρίζουν, τα βασανίζουν με κάθε τρόπο και με κάθε μέσον. Ωστόσο, όλοι κοιτούν, κανείς δεν μιλά.

Τα παιδιά μετατρέπονται σε δούλους μιας άλλης εποχής: καθαρίζουν το σπίτι, πλένουν, μαγειρεύουν, σιδερώνουν, κλείνουν τα βιβλία, αμελούν τα μαθήματα, κόβονται από το σχολείο, ξεκόβονται από το μέλλον τους. Το ένα από τα κορίτσια, η Τζένιφερ, πηγαίνει στο γυμνάσιο της περιοχής με το κεφάλι και τα φρύδια ξυρισμένα, με μελανιές στο σώμα, με δάκρια στα μάτια. Ωστόσο, όλοι κοιτούν, κανείς δεν μιλά…

Όλοι κοιτούν, κανείς δεν μιλά, μέχρι την στιγμή όπου ένα τυχαίο γεγονός, ένα τροχαίο, ανοίγει τα στόματα και την κλειδαμπαρωμένη μεζονέτα-κολαστήριο του Ταυρωνίτη. Τότε, όλοι μιλούν, όλοι καταθέτουν, όλοι θυμούνται, όλοι γνωρίζουν. Δεν είναι αργά για τιμωρία του δράστη, είναι όμως αργά, πολύ αργά, για συγχώρεση μιας κοινωνίας που ενώ ξέρει δεν μιλά. Είναι αργά, πολύ αργά, για να δώσεις δικαιολογητικά στην γειτόνισσα που ακούει κραυγές μικρών παιδιών και κλείνει τ” αυτιά της, στον δάσκαλο που βλέπει μαθήτριες με ξυρισμένα κεφάλια και κλείνει τα μάτια του, στην μικρή κοινωνία που ενώ γνωρίζει την φρίκη του διπλανού της κλείνει ορμητικά την πόρτα μη και τρυπώσει ο “διάολος” και στο δικό της σπιτικό. Στην παρούσα φρικιαστική ιστορία, ένοχο δεν είναι μόνο το παρανοϊκό ζευγάρι των Βρετανών αλλά και μια ολόκληρη κοινωνία που ενώ ξέρει σωπαίνει, που ενώ ακούει κωφεύει, που ενώ βλέπει υποδύεται την αόματη. Αυτό είμαστε! Μια αόματη κοινωνία που έχει μάτια μόνο για την πάρτη της. Την μικρή, την τραγική, την τιποτένια της πάρτη…

Πηγή: www.babyads.gr

Στη μάνα που δεν εμβολιάζει το παιδί της: Σύνελθε!

Published Απρίλιος 13, 2016 by sofiaathanasiadou

4acf8-jpg

by

Ζούμε την εποχή που όλο και περισσότεροι γονείς δεν εμβολιάζουν τα παιδιά τους.

Τα social media και συγκεκριμένα το Facebook έχει γεμίσει με αντιστασιακούς κατά των εμβολίων. Σελίδες με αναρίθμητα like με στρατευμένους γονείς που τα βάζουν με τις φαρμακευτικές που πλουτίζουν εις βάρος μας, με τους γιατρούς που «τα παίρνουν» από τις φαρμακευτικές και τους «ανεύθυνους γονείς που παίζουν τη ζωή των παιδιών τους στη ρουλέτα με το να τα εμβολιάζουν».

Συνήθως οι διαχειριστές των συγκεκριμένων σελίδων (που δεν φαίνεται να είναι γιατροί ή ειδικοί εν πάσει περιπτώσει) προτρέπουν τους γονείς να μην εμβολιάζουν τα παιδιά τους και εκεί μέσα γίνεται το αλαλούμ. Κάποιοι γονείς βρίσκονται σε τέτοια σύγχυση που ρωτάνε αν πειράζει που το παιδί τους κάνει παρέα με άλλα παιδιά που είναι εμβολιασμένα. Με λίγα λόγια δεν πιάνουμε πάτο, αλλά μεσαίωνα.

Πριν λίγο καιρό έπεσα πάνω σε μια παρέα μαμάδων – αρνητών των εμβολίων. Από τις συζητήσεις τους κατάλαβα ότι όλες είχαν από ένα μέχρι δέκα παιδάκια στον κοντινό τους κύκλο που ενώ δεν έκαναν εμβόλια δεν αρρώστησαν ποτέ. Οι ίδιες πάλι γνώριζαν έναν τεράστιο κύκλο παιδιών που έπαθαν τα χίλια μύρια όσα από τους εμβολιασμούς. Άλλα έμειναν παράλυτα, άλλα δεν τα κατάφεραν και μερικά ακόμα την γλίτωσαν από θαύμα. Οι ιστορίες της κόρης της θείας μιας μακρινής θείας που έπαθε εκείνο και το άλλο μόλις εμβολιάστηκε διαδίδονταν από στόμα σε στόμα επιβεβαιώνοντας πόσο τυχερές είναι που δεν ακολουθούν το κοπάδι. Όλους εμάς, δηλαδή, που εμβολιάζουμε τα παιδιά μας.

Με έναν πρόχειρο υπολογισμό συγκέντρωσα τα τρία συνηθέστερα επιχειρήματα που αντιτάσσουν οι πολέμιοι των εμβολίων για να βγάλω άκρη κάποια στιγμή. «Εμείς δεν εμβολιάσαμε τα παιδιά μας, και δεν έχουν πάθει τίποτα μέχρι τώρα». Αγαπητοί γονείς που δεν εμβολιάζετε τα παιδιά σας, να ξέρετε πως «δεν πάθατε τίποτα» γιατί οι υπόλοιποι, που ευτυχώς είμαστε πολλοί ακόμα, έχουμε εμβολιάσει τα δικά μας παιδιά και τους εαυτούς μας. Με λίγα λόγια δεν πάθατε τίποτα γιατί πολύ απλά ζείτε σε ένα περιβάλλον που είναι δύσκολο να σας μεταδώσει κάποιος οποιαδήποτε αρρώστια. Αν ωστόσο ακολουθήσουν και άλλοι το παράδειγμά σας και δεν εμβολιάζουν τα παιδιά τους, τότε οι επικίνδυνες νόσοι μπορεί να μας χτυπήσουν την πόρτα.

Για να το πούμε διαφορετικά, εάν πέντε στους εκατό γονείς αποφύγουν τον εμβολιασμό, οι πέντε οικογένειες θα προστατευτούν αποφεύγοντας και τους κινδύνους του εμβολίου, χάρις στις υπόλοιπες 95 που εμβολιάστηκαν και έθεσαν τα παιδιά τους στους – ελάχιστους – κινδύνους του εμβολίου. Αν όμως είκοσι στους εκατό γονείς αποφασίσουν να αποφύγουν τον εμβολιασμό, τότε οι υπόλοιποι ογδόντα ανέλαβαν το ρίσκο από το εμβόλιο για τα παιδιά τους παραμένοντας ταυτόχρονα απροστάτευτοι: μια επιδημία μπορεί να τους πλήξει ανά πάσα στιγμή παρά τον εμβολιασμό. Η ιδιαιτερότητα των εμβολίων είναι ότι δουλεύουν καλύτερα εάν τα κάνουν όλοι, για αυτό όσοι δεν εμβολιάζετε τα παιδιά σας φέρετε ένα τεράστιο μερίδιο κοινωνικής ευθύνης για τις επιλογές σας. «Και ποιος μου λέει ότι τα εμβόλια είναι 100% ασφαλή;». Τίποτα δεν είναι 100% ασφαλές. Ούτε το νερό που πίνουμε. Και η πραγματικότητα είναι ότι κανένα εμβόλιο, όπως και κανένα φάρμακο, δεν είναι 100% ασφαλές. Για κάθε ιατρική παρέμβαση είναι καλό να φανταζόμαστε μια ζυγαριά: στην μία πλευρά υπάρχουν τα οφέλη του εμβολιασμού: τα εμβόλια προστατεύουν από ασθένειες που σκοτώνουν και στην άλλη πλευρά της ζυγαριάς βρίσκονται οι πιθανές παρενέργειες από τα εμβόλια: συνήθως άμεσες και παροδικές, σπάνια μακροπρόθεσμες ή μόνιμες – υπαρκτές αλλά ασυνήθεις. Η ζυγαριά κλίνει προς την πλευρά του οφέλους: τα συνιστώμενα εμβόλια σώζουν ζωές, δουλεύουν. «Μα δεν υπάρχουν πια σήμερα οι ασθένειες του παρελθόντος, άρα γιατί να κάνουμε εμβόλια». Η ιλαρά είναι σήμερα σπάνια επειδή τα περισσότερα παιδιά εμβολιάζονται εναντίον της.

Πριν την εποχή των συγκεκριμένων εμβολίων, τα νοσήματα αυτά θέριζαν. Σε περιοχές της Αφρικής και του αναπτυσσόμενου κόσμου όπου τα σύγχρονα εμβόλια δεν υπάρχουν, ο κοκκύτης, η ιλαρά, ο τέτανος, η διφθερίτιδα συνεχίζουν να σκοτώνουν χιλιάδες, εκατομμύρια παιδιά κάθε χρόνο. Και η ιστορία δείχνει ότι, όποτε πέφτει η εμβολιαστική κάλυψη ενός πληθυσμού, η ασθένεια πολύ σύντομα αυξάνεται σε συχνότητα και εμφανίζονται επιδημίες. Μερικά χρόνια πριν, στη Μεγάλη Βρετανία, οι γονείς δεν εμβολίαζαν τα παιδιά τους ενάντια στην ιλαρά, με αποτέλεσμα να βρεθούν μπροστά σε επιδημία της αρρώστιας.

Επειδή, λοιπόν, ο κίνδυνος θανάτου από αυτές τις ασθένειες σήμερα φαίνεται, και είναι εντέλει, ελάχιστος και μη ορατός, πολλοί γονείς επιλέγουν την αποχή από αυτά. Και αυτό είναι λάθος. Οι γονείς που δεν θέλουν να εμβολιάσουν τα παιδιά τους, είμαι βέβαιη ότι δεν θέλουν το κακό τους. Μάλιστα συχνά είναι οι γονείς που έχουν οικολογικές ευαισθησίες, που ακολουθούν εναλλακτικές μεθόδους ιατρικής, που είναι χορτοφάγοι,που έχουν καταργήσει πλήρως τη χρήση αντιβιοτικών. Κι ενώ είναι γεμάτοι ευαισθησίες, είναι οι ίδιοι που μπορεί, εν αγνοία τους, να χορηγήσουν στο παιδί τους καθημερινά φόρμουλα ξένου γάλακτος ή τσάι, ή προϊόντα που μπορεί να περιέχουν πολλαπλάσια ποσότητα αλουμινίου σε σύγκριση με τα εμβόλια για παράδειγμα. Είναι οι ίδιοι που ενώ κάνουν τα πάντα εάν το παιδί τους αρρωστήσει, δυσκολεύονται να κάνουν όσα χρειάζεται ώστε να μην αρρωστήσει. Ο νόμος όμως επιβάλλει να φοράμε στα παιδιά μας ζώνες ασφαλείας όταν βρίσκονται μέσα σε ένα αυτοκίνητο, άσχετα αν κάποιοι, κάποιες φορές δεν το κάνουν. Κι αυτό είναι λάθος.

Πηγή:www.themamagers.gr