Αρχείο

All posts for the day 4 Απριλίου 2016

Eικόνες που σπάνε καρδιές

Published Απρίλιος 4, 2016 by sofiaathanasiadou
alexia-tsagkari03
Ο μικρός Έντισον γεννήθηκε με μια σπάνια πάθηση που του επέτρεψε να ζήσει μόλις μία εβδομάδα. Και οι γονείς απαθανάτισαν αυτές τις επτά ημέρες με μοναδικό τρόπο.
Τον περασμένο Ιανουάριο, ο φωτογράφος Τζέιμς Ντέι κατέγραψε με τον φακό του τον γάμο της Νάνσι και του Τσάρλι Μακ Λιν στο Σίδνεϋ.
Τότε, η νύφη ήταν ήδη έγκυος και, μάλιστα, μόλις επτά εβδομάδες πριν από την ημερομηνία που αναμενόταν ότι θα έφερνε το μωρό τους στον κόσμο.
«Η μέρα της γαμήλιας τελετής ήταν απίστευτη, γεμάτη αγάπη», περιέγραψε ο φωτογράφος στο μπλογκ του. «Και το ζευγάρι περίμενε το μωρό με μεγάλη ανυπομονησία».
Δύο μήνες αργότερα, όμως, στις 23 Μαρτίου, συνέβη κάτι αναπάντεχο: Το ζευγάρι τού τηλεφώνησε ξανά, του εξήγησε ότι το μωρό είχε γεννηθεί αλλά η υγεία του δεν πήγαινε πολύ καλά και τον κάλεσε στο νοσοκομείο να απαθανατίσει τις τελευταίες στιγμές του με το, μόλις τριών ημερών, βρέφος. Ουσιαστικά, τον καλούσαν να φωτογραφήσει τον τραγικό αποχαιρετισμό.
«Πήγα όσο πιο γρήγορα μπορούσα», αφηγείται ο ίδιος. «Άρχισα να τους φωτογραφίζω, αλλά σύντομα σκέφτηκα ότι έπρεπε και να βιντεοσκοπήσω τις σκηνές που εκτυλίσσονταν μπροστά μου. Όσα οι γονείς έλεγαν δεν μπορούσαν να αποτυπωθούν από φωτογραφική μηχανή».
Και έτσι, άρχισε να καταγράφει και σε βίντεο την απέραντη εκδήλωση τρυφερότητας των γονιών προς το παιδί τους, που πολύ σύντομα θα έφευγε από τη ζωή.
Το βρέφος είχε διαγνωστεί με μια εξαιρετικά σπάνια πάθηση την τρίτη ημέρα της γέννησής του. Το μηχάνημα τεχνητής αναπνοής, μέσω του οποίου το μωρό ανέπνεε, βγήκε από τη λειτουργία του 48 ώρες μετά και το ζευγάρι αποχαιρέτησε το παιδί του. Ωστόσο, το μωρό συνέχισε να αναπνέει από μόνο του για δύο ακόμη μέρες κι έτσι, οι γονείς είχαν την ευκαιρία να το βγάλουν για μια βόλτα στην παραλία, αλλά και να περάσουν λίγο ακόμα χρόνο μαζί του, αγκαλιά στο κρεβάτι.
Το μωρό άφησε, τελικά, την τελευταία του πνοή, τρεις ώρες προτού συμπληρώσει μια εβδομάδα ζωής.
Οι γονείς παραδέχτηκαν ότι, παρότι είναι εξαιρετικά σκληρό να χάνει κανείς το παιδί του, ο Ντέι, με τη φωτογράφηση και τη βιντεοσκόπηση που τους έκανε, τούς έμαθε ένα σημαντικό μάθημα: «Φροντίστε κάθε στιγμή που περνάτε με τους αγαπημένους σας. Δείξτε τους την αγάπη σας σαν να είναι η τελευταία φορά που τους συναντάτε. Μην περιμένετε ποτέ. Εμείς περάσαμε μόνο μια εβδομάδα με το παιδί μας, αλλά σε αυτές τις εφτά ημέρες το μόνο πράγμα που υπήρχε ήταν αγάπη», επισημαίνουν σήμερα.
Ο φωτογράφος, από την πλευρά του, σχολίασε: «Ήταν η εμπειρία που μου άλλαξε περισσότερο τη ζωή».
Το συγκεκριμένο βίντεο έχει μέχρι τώρα 144.000 views, ενώ οι γονείς έχουν λάβει χιλιάδες μηνύματα συμπαράστασης.
Τώρα, το ζευγάρι συγκεντρώνει χρήματα για άλλους γονείς που χρειάζονται υποστήριξη για τα παιδιά τους.
oxi-goneis-apoxairetoun-to-neogennito-moro-tous-prin-pethanei-se-ena-syglonistiko-video.col-8 12165-810x425-770x439_c 10530810_1120471234671741_6909983943464173746_n alexia-tsagkari03
Διαβάστηκε εδώ:mamanameless.blogspot.gr
Advertisements

Κι οι γυναίκες έχουν λίμπιντο!

Published Απρίλιος 4, 2016 by sofiaathanasiadou

AEEHJ0 Woman s Hand Squeezing Bed Sheet

Άκου «εύκολη»! Σε λένε εύκολη κι εσύ κάθεσαι σε μια γωνίτσα και κλαις, σαν παιδάκι που είναι τιμωρία. Τι ταμπέλα είναι αυτή που ακόμα δεν έχεις πετάξει; Όχι τίποτα, κάθεσαι κι εξηγείς ότι δεν είσαι. Εννοείται, δε θα αλλάξεις τη γνώμη κανενός, μόνο την ενέργειά σου σπαταλάς κι από τη λύσσα σου να εξηγήσεις ότι δεν είσαι εύκολη, αλλά αντιθέτως είσαι φυσιολογικός άνθρωπος, απογοητεύεσαι από την κατακραυγή της ταμπέλας και τα παρατάς ηττημένη. Κάπως σαν άνισος αγώνας, ακούγεται.

Όλοι οι ανθρώπινοι και μη οργανισμοί, κουβαλάνε το βάρος του αναπαραγωγικού συστήματος, το οποίο τυγχάνει στο ανθρώπινο και το ζωικό είδος, να υποδηλώνεται και με έντονη επιθυμία για σεξουαλική επαφή. Ένα ένστικτο, που όσο κι αν φωνάζεις κι ωρύεσαι, δεν μπορείς να του πας κόντρα. Ως τώρα δεν έχει βρεθεί κάποια αρχή και κάποιος γραπτός ή άγραφος νόμος, να λέει πως μόνο οι άνδρες είναι δικαιολογημένοι στην έκφραση επιθυμίας για σεξουαλική δραστηριότητα.

Οι άνδρες, παρότι έχουν όπως κι οι γυναίκες αρκετά ζωώδη ένστικτα, παραδόξως, δεν είναι δακτυλοδεικτούμενοι. Χωρίς να κρίνεται το ισχυρό φύλο που όλοι μας αγαπάμε ιδιαιτέρως, θα προσπαθήσουμε να αποκαταστήσουμε αυτή την καθόλου εύπεπτη ρετσινιά της «εύκολης», στο ασθενές φύλο.

Το να κάνεις σεξ μ’ αυτόν που γουστάρεις, όταν το θέλεις, όπως το θέλεις, είναι κατακριτέο, προσδίδοντάς σου πάντα τον τίτλο της εύκολης. Ακόμα και το σεξ στο πρώτο ραντεβού, είναι άξιο λιθοβολισμού, κατά τας αρχάς. Ποιών αρχών, βέβαια θ’ αναρωτηθείς, κι απάντηση δεν έχω να δώσω. Αγαπητοί κι αγαπητές μου, μπορείς να ευχαριστηθείς το μέγιστο δώρο της φύσης, να το διεκδικήσεις, να το σεβαστείς και να το κατακτήσεις, γεμίζοντας τα θέλω σου, χωρίς να περνάς τελωνεία απ’ όσους είναι πνευματικά περιορισμένοι στην αποδοχή της γυναικείας φύσης.

Κινητήριος δύναμη δεν είναι το σεξ σ’ αυτόν τον κόσμο, σωστά. Αλλά, το γεγονός της ερωτικής επιθυμίας δε σε μετουσιώνει σε άτομο ελευθέρων ηθών. Δε σημαίνει πως είσαι διαθέσιμη σ’ όλους, αν διεκδικήσεις τη συνεύρεση με τον άνθρωπο που σ’ ελκύει, ας μην μπερδευόμαστε. Ο συναισθηματικός παράγοντας που καραδοκεί και σε φοβίζει, είναι κι αυτός ο ίδιος, παγίδα. Πάλι θα υιοθετήσεις τον τίτλο της «ευάλωτης», αν πέρα απ’ το σεξ ζητήσεις καθημερινή επικοινωνία και κοινές δραστηριότητες. Συνεπώς, αφού θα σου χαριστεί θέλοντας και μη, κάποια πλακέτα μ’ έναν τίτλο, ας την ευχαριστηθείς προηγουμένως.

Ρε παιδί μου, γιατί να είμαστε κατηγορούμενες στη δίκη των ίδιων μας των ορμονών; Είσαι προσιτή, είμαι κοινωνική, είναι ανοιχτόμυαλη, είμαστε κυνηγοί των επιθυμιών μας, έχουμε οιστρογόνα, έχουμε ορμές και λίμπιντο, έχουμε φαντασιώσεις κι όταν η κοινωνία εξελίσσεται τρομακτικά γρήγορα, αποποιούμαι κάθε ταμπέλα που σου προσφέρουν ανοιχτόχερα.

Το εύκολο βέβαια, ποτέ δεν ικανοποιούσε τον εγωισμό του συνόλου, οπότε η τάση του, ήταν να το αμαυρώνει και να το χλευάζει. Όπως κι αν έχει, αυτός ο τίτλος είναι ξένος, μη αποδεκτός, και πολλή σημασία δώσαμε στη λέξη ευκολία και δεν αρμόζει στο θέμα της κουβέντας μας. Είναι τεράστια η απόκλιση του να είσαι η εύκολη λεία του λύκου που περιμένει να σε κατασπαράξει, κι άλλο να είσαι μαχητής των θέλω σου.

Η ζωή δε θα σε συγχαρεί αν έφτασες στο κρεβάτι την έβδομη φορά ή την πρώτη, αντιθέτως εκείνοι που τη ζουν, θα σε ανακρίνουν με λάμπες, γιατί δεν περίμενες την όγδοη φορά. Ό,τι κι αν απαντήσεις θα σε εκτελέσουν, μη μασάς λοιπόν.

Μην περάσεις στο αντίθετο άκρο, όμως. Στον εξευτελισμό της γυναικείας φύσης δηλαδή, εκεί παίρνει τα σκήπτρα, η αξιοπρέπεια. Έχουμε γνωρίσει αρκετές γυναίκες που δεν ντράπηκαν να αποζητήσουν το σεξ με όποιον το επιθυμούσαν, κι η αξιοπρέπειά τους, είναι μεγαλύτερη κι απ’ τη δική μου και τη δική σου μαζί, αθροιστικά. Διότι στην προκείμένη, ο σεβασμός είναι κραυγαλέος. Σεβάστηκαν τους εαυτούς τους πρώτα, κι ύστερα σεβάστηκαν τις ανάγκες των γεννητικών τους οργάνων. Εκεί, ναι, αξίζει να σε συγχαρεί η ζωή.

Αν πρώτη εσύ, αφουγκραστείς τις ανάγκες σου, δώσεις χώρο στη σεξουαλικότητά σου που βάλλεται χρόνια τώρα, αν υποστηρίξεις αδιαπραγμάτευτα την προσωπικότητά σου και τις ερωτικές πτυχές σου, κανένας δε θα βρεθεί στο δρόμο, να σε σταματήσει για εξηγήσεις. Η σεξουαλικότητα, είναι δικαίωμα όλων των πλασμάτων σ’ αυτόν τον πλανήτη, κι αν βρεις τα σκούρα με την τόση θεωρία, κι ο Άρης δεν είναι μακριά για να χωρέσει το ταμπεραμέντο σου και τον αγώνα υπέρ του θέλω σου. Ίσως πριν από ‘σένα να έφτασαν κι άλλες γυναίκες, και να μην τον καλούμε τυχαία κόκκινο πλανήτη. Το πάθος πάντα με κόκκινο το ζωγράφιζαν, εξάλλου.

Πηγή:www.pillowfights.gr

Μετά τη γέννα έχεις δυο μωρά να θρέψεις: το παιδί και τη σχέση σου

Published Απρίλιος 4, 2016 by sofiaathanasiadou

de69ad2ca321412cb2af7dd1e84371e2-600x399

Της Ασπασίας Πρωτογέρου

Σεξ μετά τη γέννα;

Πολλές θα πουν: «Το άλλο με τον Τοτό το ξέρεις;»

Εντάξει. Ως μάνα που βίωσε τη βάσανο μιας πεντάωρης καισαρικής (όπου «πήγα κι ήρθα», μπήκα στο τούνελ με το φως, κι όλα τα σχετικά) ξέρω ότι για κάνα μήνα και βάλε μετά τη γέννα, τα «συστήματά» σου έχουν βαρέσει μπιέλα!

Μεταξύ του αισθήματος ξεριζωμού και αποχωρισμού από το σώμα σου ενός οργανισμού με τον οποίο συγκατοικούσες 9 μήνες και του αισθήματος του πνιγμένου στα βαθιά, άγνωστα νερά της μητρότητας, δεν μένει χώρος για αισθησιασμούς. Όταν το να κοιμηθείς τέσσερις ώρες σερί το θεωρείς χλιδή, όταν σου έχει ανοίξει η μέση να πηγαινοέρχεσαι με το μωρό αγκαλιά μέχρι να κοιμηθεί, όταν προσεύχεσαι να μην ακούσεις το κλάμα του την ώρα που είσαι τουαλέτα και όταν ο βασικός σου προβληματισμός είναι η ποιότητα, ποσότητα, πυκνότητα και το χρώμα του περιεχομένου στις πάνες του, ε, μάλλον δεν θα έχεις όρεξη για σεξ!

Θυμάμαι, μάλιστα, ότι πολλές φορές εκείνη την περίοδο, νιώθοντας σαν αγελάδα με τα επιπλέον κιλά της εγκυμοσύνης, με το στήθος μου να τρέχει ανεξέλεγκτα γάλα, με τα μάτια με μαύρους κύκλους, με το μαλλί της τρελής, με παντόφλα και νυχτικιά, σιχτίριζα αυτόν τον ίδιο αισθησιασμό που με είχε φέρει σ’ αυτή τη θέση.

Το σεξ ήταν ξαφνικά εχθρός!

Ένας ύπουλος εχθρός που με τα σαγηνευτικά του όπλα είχε καταφέρει να με φέρει στο κατώτερο σκαλί της προσωπικής μου αυτοεκτίμησης! Τότε, ακόμα κι αν ο σύντροφός σου σού στείλει το πιο τρυφερό, αισθησιακό, ανεβαστικό, ερωτικό σινιάλο, το πιο πιθανό είναι να σου βγει ένα: «Δεν μας χέζεις ρε Νταλάρα!» Προσωπικά, όταν κάποια στιγμή μετά τη γέννηση της κόρης μας ο καλός μου έκανε μια τέτοια κίνηση προς το μέρος μου, εγώ αυθόρμητα τραβήχτηκα λέγοντας: «Σιγά, κύριε, να γνωριστούμε πρώτα!»

Είναι γεγονός: μετά τη γέννα έχεις δύο μωρά να θρέψεις: το παιδί σου και τη σχέση σου.

Κι αν το μητρικό ένστικτο σε κρατά όρθιο ζόμπι να θηλάζεις μέσα στη νύχτα το μωρό σου, δεν υπάρχει αντίστοιχο ένστικτο για να κρατήσεις τη σπίθα με το μεγάλο «μωρό» σου αναμμένη. Πρέπει να το δουλέψεις συνειδητά. Αν θέλεις να μη θάψεις τη σχέση σου κάτω από το ρόλο του γονέα.

Στην μ.γ. (μετά γέννα) εποχή, δεν είναι η κα@λα που τροφοδοτεί την αγάπη. Πρέπει η αγάπη να τροφοδοτήσει την κα@λα.

Είναι η στιγμή για τους δύο εξουθενωμένους νέους γονείς να θυμηθούν ότι αγαπιούνται ακόμα και να «συμμαχήσουν» ενάντια στο τσουνάμι των νέων προκλήσεων, κρατώντας τη σημαία τους ψηλά.

Άλλωστε αυτή η αγάπη είναι που τους έκανε τρεις!

Οι ειδικοί μάλιστα λένε πως το να βρίσκουμε ιδιωτικό χρόνο για τους δυο μας, το να διατηρούμε την ψυχική και σωματική «ενδοεπικοινωνία» μας, είναι η καλύτερη παρακαταθήκη για την ισορροπία του παιδιού μας.

Baby steps, λοιπόν, για να ξαναγνωριστούμε: λογάκια, χαδάκια, φιλιά και μπαλαμούτι τόσο όσο τραβάει η όρεξή μας. Και η όρεξη έρχεται τρώγοντας.

Και κάτι πολύ σημαντικό: για τον αγαπημένο μας, συνοδοιπόρο – ήρωα – νυν αλαφιασμένο πατέρα, που μας στήριξε 9 μήνες και μας στηρίζει ακόμα, μπορεί η πρόσβαση στα «συστήματά» μας να μην είναι αρχικά εφικτή, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να μείνει «στην απέξω»! Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι να τον κάνετε χαρούμενο. Άσε που βλέποντάς τον «χαρούμενο» σού έρχεται κι εσένα η χαρά!

Πηγή: themamagers.gr

Διαβάστηκε εδώ:www.babyads.gr

Ο δάσκαλος μπορεί να “αλλάξει” ένα παιδί..

Published Απρίλιος 4, 2016 by sofiaathanasiadou

mi-eks

Ο Νίκος κάθεται σιωπηλός στην τάξη.. Η παρουσία του απουσία..”Δεν τραβάει .. Δεν διαβάζει “λέει  συχνά  πια  ο δάσκαλος στους γονείς του και εκείνοι αρχίζουν να ντρέπονται που ο μικρός δεν τα καταφέρνει..


Γράφει η εκπαιδευτικός Βασιλική Μηρτσέκη

 

 

Μα τον Νίκο δεν τον σηκώνει ο δάσκαλος να πει μάθημα και εκείνος εδώ και καιρό δεν τολμάει να σηκώσει το χέρι του. Αν το κάνει οι άλλοι θα τον κοροϊδέψουν.. Ο δάσκαλος θα του φωνάξει και για άλλη μια φορά θα του πει: “Να διαβάζεις Νίκο. Πάλι αδιάβαστος ήρθες”..Και το παιδί βουλιάζει όλο και πιο πολύ σε χαμένα γνωστικά αντικείμενα που δεν μπορεί να κατανοήσει. Η Σταυριανή κοιτά σαν χαμένη. Ακόμα συλλαβίζει και ας πάει Ε τάξη, αργεί να αντιγράψει και δεν μπορεί να ακολουθήσει την τάξη…Προέρχεται από οικογένεια που τα παιδιά τη χαρακτηρίζουν ¨φτωχή”. Μένει σε ένα σπίτι έξω από την πόλη, χωρίς άλλα  παιδιά στην οικογένεια, χωρίς φίλους και οι γονείς της γεωργοί στηρίζονται από την σύνταξη του παππού που μένει μαζί τους. Τα ρούχα της φθαρμένα, παλιά αλλά καθαρά είναι αδύνατο να  συναγωνιστούν τα ρούχα των συμμαθητριών της. Δυο κορίτσια την κάνουν  παρέα μα και αυτή δεν θέλει ελεημοσύνη. Ετσι νιώθει.. Έχει κλειστεί στον εαυτό της και πια δεν μιλάει και δεν χαμογελάει.. Μα κανείς δεν το βλέπει.

Η Σταυριανή απλά περιθωριοποιήθηκε. Ο Χρήστος και ο Πάνος “σκοτώνονται” συνεχώς. Ο ένας αντιμετωπίζει ως αντίπαλο τον άλλο. Πρώτοι σε όλα θέλουν να είναι.. Στα μαθήματα, στους φίλους, στις σκανταλιές, στα πειράγματα.. Μόνο που τα πειράγματά τους πολλές φορές είναι επικίνδυνα. Ποιος να τολμήσει να τα βάλει μαζί τους; Συνέχεια βρίσκονται έξω από το γραφείο του Διευθυντή και οι γονείς πάντα δίπλα να προσπαθούν να καταλάβουν τι τρέχει..” Η τάξη αυτή είναι ανάγωγη και κακομαθημένα όλα τα παιδιά”, “Δεν είναι τάξη αυτή..Είναι βάσανο”.. “Δύσκολη τάξη για το δάσκαλο που θα τα πάρει. Πρέπει να έχει Άγιο για να τη βγάλει καθαρή”.    Και ένας  δάσκαλος ή μια δασκάλα αναλαμβάνει την τάξη, του  χτυπάνε φιλικά την πλάτη..”Άντε και καλό κουράγιο..¨Και εκείνος ξεκινά..Δεν βιάζεται. Τα μαθήματα μπορούν να περιμένουν λίγο.. Ξέρει εξάλλου τι έχει σημασία για τα παιδιά. Γνωρίζεται μαζί τους. Παρατηρεί την ώρα που διδάσκει. Περπατάει ανάμεσα στα παιδιά και δίνει ευκαιρίες σε όλα να μιλήσουν.. Ξεχωρίζουν από μακριά οι μαθητές που ήταν οι πιο δημοφιλείς και ..αγαπημένα παιδιά για μαθητές και δασκάλους.. Ο Νίκος κρύβεται μα ο δάσκαλος τολμά να του κάνει μια ερώτηση. Καταλαβαίνει πως ο Νίκος δεν μπορεί να κατανοήσει τι τον ρώτησε. Απλοποιεί την ερώτηση. Τον υποβοηθά κιόλας. Πετάγονται οι  μαθητές να συμπληρώσουν. Κάποιοι γελούν. Και σίγουρα δεν είναι η πρώτη φορά.. Σταματάει την εξέταση.. Σοβαρεύει..

Αφήνει το βιβλίο και όρθιος στην μέση της τάξης στρέφει το βλέμμα του σε έναν έναν τους μαθητές.. Δεν κοροϊδεύει κανείς μαθητή του, δεν έχει κανείς δικαίωμα να προσβάλλει τον άλλο επειδή “δεν ξέρει”. Μιλάει για τα αισθήματα αυτού του παιδιού, για το πως νιώθει το παιδί, δίνει δικά του παραδείγματα, βάζει ένα “αστέρι” της τάξης να νιώσει όπως νιώθει ο Νίκος..Χρειάζεται τρόπος και κόπος να καταλάβουν τα παιδιά.. Χρειάζεται δουλειά να μάθουν να νιώθουν τι σημαίνει μαθησιακές δυσκολίες και πως νιώθει ένα παιδί όταν δεν το αποδέχονται.. Ο δάσκαλος βοηθά το Νίκο αλλά και τα άλλα τα παιδιά. Το Νίκο ώστε  να ενταχθεί στην τάξη και τους  συμμαθητές του να  τον αποδεχτούν. Κάνει ομάδες, εντάσσει το Νίκο, δίνει εργασίες, χρησιμοποιεί χρώματα για να επισημαίνει ο Νίκος τα βασικά, κάνει  ερωτήσεις, δείχνει εικόνες, κάνει σχεδιαγράμματα, υπογραμμίζει, συζητά με το Νίκο και επειδή διαφαίνεται πως οι μαθησιακές του δυσκολίες δείχνουν πιθανή δυσλεξία τον απαλλάσσει από τα γραπτά. Πλέον ο Νίκος και χωρίς χαρτί από το ΚΕΔΔΥ  εξετάζεται προφορικά στις ίδιες ερωτήσεις με τα παιδιά. Πάνω από όλα το παιδί και όχι τα χαρτιά. Και πραγματικά ο Νίκος “φορτσάρει”. Ο γονείς το βλέπουν. Ο Νίκος άλλαξε. Έχει πια αυτοπεποίθηση. Μα ο δάσκαλος δεν μένει μόνο στο μάθημα. Δίνει ευκαιρίες για να εργαστούν σε διάφορες εργασίες και αποκαλύπτεται μπροστά τους ένα μικρό ταλέντο στη φωτογραφία. Και αυτό το ταλέντο δεν μένει ανεκμετάλλευτο έτσι  οργανώνεται στο τέλος της χρονιάς ένας διαγωνισμός φωτογραφίας για όλο το σχολείο και ο Νίκος με τη βοήθεια που του παρέχει παραδίδει  μαθήματα για το διαγωνισμό..

Ο μικρός μαθητής πια, έχει τις ίδιες ευκαιρίες και ας μη περάσει ο δρόμος του από το Πανεπιστήμιο.. Το μέλλον κανείς όμως  δεν το ξέρει. Μα αυτός σήμερα  είναι πια  ένα χαρούμενο παιδί. Η Σταυριανή είναι ένα παιδί που μεγαλώνει μοναχικά. Στερημένα .. Δεν έχει τις ίδιες παραστάσεις με τους συμμαθητές της.. Κάποιοι οριοθέτησαν το παιδί ως παιδί  με οριακή  νοημοσύνη.. Μα πως μπορείς να το λες όταν δεν ξέρεις; Όταν δεν ξέρεις το σπίτι του, το χώρο του; Το πως ζει; Ίσως είναι αργά για παρέμβαση μα η Σταυριανή το μόνο της μειονέκτημα είναι το ότι δεν έχει εμπειρίες, δεν έχει φίλους, παρέες..Ο δάσκαλος  βλέπει πως προσπαθεί. Σίγουρα δεν θα μπορέσει να καλύψει όλα τα κενά της.. Αλλά είναι παιδί που μπορεί με τη βοήθειά του να καλύψει κάποια απόσταση. Συζητά με τους μαθητές..Κάποιοι πραγματικά κοιτούν τη Σταυριανή με μια “κατώτερη” ματιά. Κάποιοι άλλοι όμως απλά δεν ήξεραν.. Δεν προσβάλλει το παιδί. Φέρνει απλά στο τμήμα μια ιστορία, μια ταινία και μετά συζητούν..

Η ενσυναίσθηση πάλι γίνεται μέσο για να πλησιάσουν την Σταυριανή.. Αποφασίζουν οι μαθητές να τη βοηθήσουν. Κάθονται μαζί της κάθε μέρα και άλλος. Της δείχνουν τα μαθήματα. Τη βοηθούν σε ό,τι δεν καταλαβαίνει. Οι δικές της ασκήσεις είναι διαφορετικές πιο κοντά στις δικές της παραστάσεις μα το θέμα είναι ότι αυτό που πρέπει να παρουσιαστεί παρουσιάζεται..Ακόμα και το συντακτικό και η γραμματική παρουσιάζονται μέσα από παραδείγματα από τη δική της ζωή. Διαβάζουν παραμύθια στο χώρο της βιβλιοθήκης και η Σταυριανή τα αφηγείται στην τάξη και τα ζωγραφίζει. ΑΠΛΆ μεν αλλά τα ζωγραφίζει.. Δεν έχει κάποιο ιδιαίτερο ταλέντο αλλά τουλάχιστον πια δεν είναι μόνη. Μια φορά κάθε βδομάδα μετά τη συνεννόηση του δασκάλου πρώτα με τους γονείς της Σταυριανής και μετά με τους άλλους γονείς, μένει στο σπίτι των κοριτσιών που είναι φίλες της.. Δεν είναι πια μόνη..Το μέλλον της κανείς δεν το ξέρει. Αλλά για τη Σταυριανή πια το ότι την αποδέχονται είναι το πιο σημαντικό. Για αυτό είναι ευτυχισμένη.

Η τάξη του Χρήστου και του Πάνου είναι η πιο ζωηρή. Όλοι να μιλήσουν, όλοι να ναι πρώτοι, όλοι να κάνουν το δικό τους. Σκοτωμοί, παρεξηγήσεις, προβλήματα ..Και ο Θεός βοηθός.”Είναι από τις τάξεις που κάνεις το Σταυρό σου και περιμένεις πότε θα πάνε στο..Γυμνάσιο(???)”(αυτό λέγεται από πολλούς. Είτε γονείς, είτε από  όσους εμπλέκονται με την τάξη) Είπαμε πρώτα τα παιδιά κάτι υπάρχει για να ναι τόσο ζωηροί..Πρέπει   ο δάσκαλος να κάνει   ένα πλάνο..Να βρεθεί ένας τρόπος να ελεγχθεί η κατάσταση πριν τραυματιστεί κανείς. Πρώτο σχέδιο.. Εφημερία.. Ο κάθε εκπαιδευτικός  έχει εφημερία κάθε βδομάδα. Και ο δάσκαλος εξηγεί στα παιδιά τι σημαίνει εφημερία. Και ήρθε η ώρα να βάλει τη φαντασία στη μέση. Περνάει  στους μαθητές του  πως είναι κάτι σαν..δύναμη SWATT που σημαίνει ¨Ομάδα άμεσης επέμβασης σε προβλήματα”. Και έτσι τους κάνει..βοηθούς “ελέγχου”. Κάθε φορά που έχει εφημερία, αναλαμβάνουν και οι δυναμικοί μαθητές του τα “δικά τους πόστα”. Άλλοι στις πόρτες, άλλοι στις εξώπορτες, άλλοι στους διαδρόμους..

Υπάρχει καθηκοντολόγιο και κάθε φορά επαναλαμβάνεται η ίδια εντολή: “Εσείς απλά εντοπίζετε το πρόβλημα και ενημερώνετε πως αν συνεχίσουν αυτό που κάνουν (κυρίως διαπληκτισμούς) θα ενημερώσετε τους εκπαιδευτικούς εφημερίας”. Ο Πάνος και ο Χρήστος είναι σε κάθε μία από τις δύο πόρτες..Απλά σταματούν τους μαθητές να ανεβαίνουν στις τάξεις. Την επόμενη βδομάδα ο δάσκαλος τους έχει μαζί στην …περιπολία. Το καλύτερο είναι να τους φέρει κοντά με αυτό τον τρόπο καθώς συζητούν ήρεμα. Δεν τους αντιμετωπίζει ως ..δημιουργούς φασαρίας αλλά ως μαθητές με ανησυχίες…Την επόμενη είναι μόνο οι δυο τους. Παρεμβαίνουν στους μαθητές που διαπληκτίζονται και τον φωνάζουν όταν έχουν θέμα συνέχισης της παραβατικής συμπεριφοράς των μαθητών…Το σχέδιο “εφημερία” αποδίδει καθώς τα δύο παιδιά συνεργάζονται. Όσο για την “φασαρία” της τάξης αυτή μετατρέπεται σε δημιουργικότητα. Μαθήματα προς διδασκαλία παρουσιάζονται από τα παιδιά προγράμματα για την βία επίσης και για κάθε παγκόσμια ημέρα. Ομάδες αντι-bulling αναλαμβάνουν  να εξηγήσουν στους μικρότερους τι δεν πρέπει να κάνουν μέσα σε αυτούς και ο Πάνος και ο Χρήστος  που έχουν αλλάξει.

Ο Πάνος πια έχει μάθει να μετράει μέχρι το 10 πριν ξεσπάσει και πολλές φορές χρησιμοποιεί μια ελαστική μικρή   μπάλα εκτόνωσης που κρύβει μέσα στα χέρια του. Τον βοηθάει  όχι μόνο να μη θυμώνει εύκολα, αλλά και να συγκεντρώνεται περισσότερη ώρα..Τώρα πια βοηθά και ως μαθηματικό μυαλό τους υπόλοιπους. Από την άλλη  ο Χρήστος αναλαμβάνει να βοηθάει  στα μαθήματα της γλώσσας και να οργανώνει ομάδες και επιτέλους κάθονται μαζί. Βέβαια κάποιες φορές διαπληκτίζονται αλλά το παρελθόν δεν μοιάζει με το παρόν…Αυτή η τάξη έχει ακόμα φασαρία. Ο δάσκαλος κάθε μέρα βγαίνει… “κουφός” από τις φωνές τους και με πονοκέφαλο από τις ερωτήσεις τους αλλά πια  η “φασαρία” έχει μετατραπεί σε δημιουργικότητα και κάτι μοναδικό συμβαίνει!!! Τα παιδιά επιτέλους παίζουν μαζί. Έχουν γίνει ομάδα. Μη μου πείτε ότι σε όλους μας  δεν έχει τύχει μια τέτοια τάξη, ή δεν είχατε τέτοιους μαθητές. Το θέμα είναι ο δάσκαλος να ναι εκεί. Λίγο ψυχολόγος, λίγο εφευρέτης, λίγο θεωρητικός, πολύ πρακτικός, πάντα υπομονετικός και πάνω από όλα δημιουργικός σε όλα τα επίπεδα.

Η γνώση δεν έχει σημασία όταν οι μαθητές μας έχουν άλλα να αντιμετωπίσουν και κυρίως  τον εαυτό τους. Πρέπει κάποια παιδιά να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση και κάποια άλλα να τιθασεύσουν τον εγωισμό τους για να μπορέσει ο δάσκαλος και οι μαθητές να λειτουργήσουν ως ομάδα για να προχωρήσουν στη γόνιμη γνώση ..Πρέπει ο δάσκαλος να μπορεί να αναγνωρίζει τις ιδιαιτερότητες, να στηρίζει αλλά και να βοηθάει το κάθε παιδί ανάλογα με ό,τι αυτό κουβαλάει στην πλατούλα του από το περιβάλλον του, αλλά και ανάλογα με το χαρακτήρα και την προσωπικότητά του.

Να κοιτάξει να βγάλει προς τα έξω τα καλά στοιχεία και να τιθασεύσει τα αρνητικά.. Και κάθε παιδί που ο δάσκαλος θα βοηθήσει, κάποια στιγμή στο μέλλον το παιδί αυτό θα καταφέρει πολλά περισσότερα από όσα του πρόσδιδε ο περίγυρός του. Ο δάσκαλος έχει τη δύναμη να δώσει φτερά σε ένα παιδί. Αρκεί να προσέξει την ψυχή του..

Πηγή:emvolos.gr

Θα είσαι εκεί… μαμά, για μένα!!

Published Απρίλιος 4, 2016 by sofiaathanasiadou

Θα είσαι εκεί σε όλα τα βήματα της ζωής μου να με βοηθάς και να με συμβουλεύεις!! Το ξέρω, θα είσαι εκεί…

83457

Μαμά μου,

Σε λίγο καιρό θα με έχεις στην αγκαλιά σου. Ξέρω… ανυπομονείς! Νιώθω την καρδιά σου που χτυπά δυνατά όταν το σκέφτεσαι… Να ξέρεις… καταλαβαίνω όλα όσα νιώθεις! Μπορεί να είμαι τοσοδούλης ακόμα, μπορεί να μην έχω εμπειρίες, όμως νιώθω όσα σκέφτεσαι, όσα φοβάσαι, όσα επιθυμείς!

Νιώθω και την αγάπη σου. Κάθε βράδυ, καταλαβαίνω ότι έχεις το χέρι σου πάνω στη φουσκωμένη κοιλιά σου και με χαϊδεύεις. Ανυπομονώ κι εγώ να βρεθώ στην αγκαλιά σου και να νιώθω τα χέρια σου να με χαϊδεύουν…

Ξέρω πως ξαφνιάζεσαι λίγο όταν σε κλοτσάω! Δεν ξέρω αν σε πονάω… Προσπαθώ να το κάνω απαλά. Να το νιώσεις σαν χάδι.

Μα είναι και μερικές φορές που δεν βολεύομαι και… τσουπ! γυρίζω από τη μία, και… τσουπ! Γυρίζω από την άλλη! Ίσως σε κουράζω λίγο. Αλλά ξέρω πως στο τέλος χαμογελάς! Ξέρω πως σου αρέσει να με νιώθεις!

Μου αρέσει ακόμη όταν μου βάζεις μουσική! Ό, τι και να μου βάλεις, μου αρέσει… Νομίζω, όμως, πως έχεις καταλάβει ότι λίγο περισσότερο μου αρέσει εκείνο το τραγούδι. Εκείνο με την απαλή μουσική… Αυτό που τραγουδάς κι εσύ όταν το ακούς!

Τρελαίνομαι όταν μου τραγουδάς! Αχ, πόσο με ηρεμεί η φωνή σου! Αυτή η γλυκιά φωνή! Μου αρέσει τόσο όταν μου μιλάς – ακόμα κι όταν μου ψιθυρίζεις – και μου λες όλα αυτά τα γλυκά λογάκια! Θα μου μιλάς τόσο γλυκά και όταν γεννηθώ;

Κλείνω τα μάτια και προσπαθώ να σε φανταστώ! Από τη φωνή σου, πλάθω την εικόνα σου. Σίγουρα θα είσαι ευγενική. Με μάτια γεμάτα αγάπη και καλοσυνάτο χαμόγελο. Με ένα όμορφο άρωμα που θα με ηρεμεί όταν το μυρίζω… Άραγε θα σου μοιάζω καθόλου;

Ξέρω πως ανυπομονείς να με γεννήσεις! Έχεις ήδη ετοιμάσει το δωμάτιό μου! Το γαλάζιο χρώμα στους τοίχους, η μεγάλη ξύλινη κούνια, το καροτσάκι μου κι εκείνος ο μεγάλος αρκούδος! Θα τα λατρέψω όλα, θα το δεις!!

Ανυπομονώ κι εγώ τόσο να γεννηθώ! Θέλω να μεγαλώνω μαζί σου… Θα είσαι εκεί να καμαρώνεις για μένα. Θα σε δω όταν θα πω την πρώτη μου συλλαβούλα… «μα», «μπα»… Θα σε δω να συναγωνίζεσαι με τον μπαμπά για το αν είπα «μαμα» ή «μπαμπά»!

Θα είσαι εκεί, πίσω μου όταν κάνω το πρώτο μου βήμα… Σίγουρα, θα ανησυχείς. Θα προσέχεις να μην πέσω. Μα, θέλω να μου έχεις εμπιστοσύνη. Γιατί θα κρατιέμαι. Και το πιθανότερο είναι να κρατιέμαι από πάνω σου! Κι ενώ θα καμαρώνεις όταν με βλέπεις να περπατάω, αργότερα θα… «αγανακτήσεις». Γιατί – να είσαι σίγουρη – δεν  θα είμαι ήσυχος! Θα πηγαίνω συνέχεια από δω κι από κει… Θα κρατιέμαι από τις κουρτίνες, από το τραπεζομάντιλο κι από ό, τι άλλο κρέμεται, θα σκαρφαλώνω, θα κάνω ζημιές… Και η αδυναμία μου; Θα είναι να ανεβαίνω σκάλες! Μπορεί να σε ταλαιπωρώ λίγο. Μα πάντα μέσα σου θα καμαρώνεις.

Θα είσαι εκεί, στην πόρτα, όταν θα κάνω το πρώτο μου βήμα στο σχολείο. Με την τσάντα μου στους ώμους, να μη θέλω να φύγω από κοντά σου. Μα τελικά, να ξεμυαλίζομαι και να πηγαίνω μαζί με τα άλλα παιδάκια στη δασκάλα. Κι εσύ να με κοιτάς με το μεγάλο σου χαμόγελο, να μου λες ότι θα περάσω υπέροχα και να μου δίνεις θάρρος. Κι όταν δεν κοιτάζω, να δακρύζεις… Όχι από λύπη… Δάκρυα χαράς θα είναι…

Θα είσαι εκεί όταν τελικά καταφέρω να διαβάσω την πρώτη μου λέξη, να είναι το δάχτυλό σου, κάτω από τα γράμματα. Να διαβάζω «κ – ο, κο» και μετά «τ – α, τα» με τον αργό ρυθμό της πρώτης δημοτικού. Κι εσύ να κάνεις υπομονή μέχρι να τα καταφέρω. Κι ας έχεις να τελειώσεις ένα σωρό δουλειές!

Και μερικές φορές, θα είσαι εκεί όταν αρρωσταίνω… Θα έχω πυρετό, βήχα, συνάχι… Μπορεί να γκρινιάζω λίγο και να παραπονιέμαι. Μπορεί να ξενυχτάς δίπλα μου με ένα θερμόμετρο στο χέρι… Μα δεν πρέπει να ανησυχείς! Παιδί είμαι! Όλα τα παιδιά αρρωσταίνουν! Θα μου περνάει ύστερα από λίγες ημέρες…

Ύστερα… θα είσαι εκεί όταν έρθει η εφηβεία! Αντίδραση, νεύρα, τσακωμοί! Θα θέλω να βγαίνω έξω μέχρι αργά το βράδυ, θα θεωρώ πιο σημαντικούς τους φίλους μου από εσάς. Θα νιώθω ότι δεν με καταλαβαίνει κανείς… Μα εσύ θα με έχεις μεγαλώσει με τόση αγάπη! Κι έτσι, μπορεί να σε προκαλώ συχνά για να τσακωθούμε και να σου τραβήξω την προσοχή, όμως μέσα μου θα ξέρω ότι με αγαπάτε. Κι εσύ κι ο μπαμπάς!

Θα ανησυχείτε μήπως «μπλέξω», μήπως αρχίσω να πίνω και να καπνίζω! Θα με ρωτάτε για τους φίλους μου, κι εγώ θα κάνω πως ενοχλούμαι με τις … αδιάκριτες ερωτήσεις σας! Μα μέσα μου θα χαίρομαι. Γιατί θα ξέρω ότι δεν ρωτάτε από αδιακρισία, αλλά από ενδιαφέρον.

Και αργότερα, θα είσαι εκεί όταν σβήσω τα 18 κεράκια στην τούρτα μου! Θα σκέφτεσαι πόσο γρήγορα πέρασαν τα χρόνια… Πότε ήμουν ένα μικρό «σποράκι» στην κοιλίτσα σου και πότε έγινα ολόκληρος άντρας!

Θα με βλέπεις έτσι χαμογελαστό και θα αναρωτιέσαι αν τελικά ήσουν «σωστή» μαμά. Αν έκανες όλα όσα έπρεπε για να με μεγαλώσεις, αν οι αποφάσεις σου ήταν σωστές, αν έπρεπε να κάνεις κάτι παραπάνω. Πολλά «αν» θα βασανίζουν το μυαλό σου.

Όμως η απάντηση σε όλα αυτά θα είναι το χαμογέλο μου. Θα είμαι ευτυχισμένος μέσα στην οικογένειά μου! Γιατί – να ξέρεις – τίποτα άλλο δεν θέλω. Μόνο μια οικογένεια. Μια οικογένεια να με αγαπάει και να με φροντίζει. Όλα τα άλλα θα τα καταφέρεις. Κι ό, τι κι αν κάνεις θα είναι σωστό… Γιατί θα το κάνεις από αγάπη.

Ακόμα κι όταν θα με μαλώνεις. Σίγουρα θα κλαίω σε κάθε μάλωμα. Θα κλαις κι εσύ, ίσως πιο πολύ από μένα. Μα θα είναι για καλό μου! Να μην στεναχωριέσαι! Θα είσαι εκεί μαζί μου για να ζήσουμε αυτή την όμορφη ζωή!

Θα σε αφήσω τώρα… Κουράστηκα λίγο! Είμαι – βλέπεις – μικρούλης ακόμα!

Θα τα πούμε σύντομα, μαμά μου!

Πηγή:fylada.gr

Handle with care.

Published Απρίλιος 4, 2016 by sofiaathanasiadou
mama-kai-kori-21

Η πρώτη φορά που το θυμάμαι τόσο έντονα ήταν όταν της είπα ότι θα πάω να δω την μητέρα μιας φίλης μου στο νοσοκομείο, γραπώθηκε από πάνω μου με ουρλιαχτά, από τον πανικό δεν κατάλαβε καν τί της έλεγα, νόμιζε ότι θα πάω στο νοσοκομείο εγώ, θα μείνω εκεί, θα πεθάνω και δεν θα γυρίσω σπίτι ποτέ.

Της εξήγησα ότι τα νοσοκομεία υπάρχουν για να βοηθούν τον κόσμο να γίνεται καλά και ότι δεν είναι εργοστάσια παραγωγής πτωμάτων και ότι τέλος πάντων «η μαμά πάντα γυρίζει σπίτι». Το είπα αυτό και αισθάνθηκα την καρδιά μου λίγο να τσιμπάει.
Η δεύτερη ήταν ένα τυχαίο πρωινό που την κατέβασα στο σχολικό και ξανακρεμάστηκε πάνω μου με μάτια ολοστρόγγυλα από την αγωνία μη τυχόν όταν γυρίσει από το σχολείο εγώ έχω πεθάνει και δεν με ξαναδεί ποτέ πια, μη τυχόν αυτή ήταν η τελευταία μας αγκαλιά, το τελευταίο φιλί. Της είπα «ότι αυτό δεν πρόκειται να συμβεί, η μαμά πάντα θα είναι σπίτι. Έχουμε να κάνουμε πολλές πολλές αγκαλιές ακόμα». Το είπα και αυτό και αισθάνθηκα ξανά την καρδιά μου λίγο να τσιμπάει.
Σκέφτομαι από τότε διάφορα απρόοπτα, απρόβλεπτα περιστατικά που καταλήγουν στο να γυρίσει ένα παιδί στο σπίτι από το σχολείο κουνώντας χαρωπά την τσάντα του ή να ξυπνήσει τεντώνοντας τα μικρά του χέρια το πρωί, για να του ανακοινώσει κάποιος ότι η μαμά (ή ο μπαμπάς, ή και οι δύο, ΤΗΕ HORROR) «έφυγε» για πάντα, δηλαδή πέθανε, τέλος, δεν θα σε ξανακάνει μπάνιο πριν τον βραδινό ύπνο και ούτε θα μιμηθεί εφτά διαφορετικές φωνές διαβάζοντας σου ένα παραμύθι, ποτέ ξανά, πέθανε. Για πάντα.
Και μετά φτερουγίζει από πάνω μου αυτό το τεράστιο πουλί που μάλλον δεν είναι τρομακτικό, αλλά για κάποιο λόγο φοβίζει και το λένε Ευθύνη. Και είναι αυτός ο ήχος του δυνατού φτερουγίσματος που καταλήγω ότι τελικά ίσως είναι o μόνος που κάπως διαφοροποιεί εμάς τους γονείς από τους υπόλοιπους, και όχι η ανοχή στον ήχο του γκρινιάρικου κλάματος, αλλά αυτό το φτερούγισμα, το αίσθημα του να είμαστε πάντα εκεί, δυνατοί, έτσι ακριβώς όπως υποσχεθήκαμε.
Δύσκολο. Και εν μέρει, άδικο. Ίσως και καταπιεστικό.  Γιατί να σε περιορίζει κάποιος άλλος στην απόφαση σου να ταξιδέψεις σε κάποια επικίνδυνη γωνιά της Λατινικής Αμερικής ή να μπλέξεις τα χάπια σου μετά από ένα χαώδες πάρτυ, ή έστω, να κολυμπήσεις σε μια θάλασσα με πολλά μποφόρ ή και να επιβιβαστείς σε ένα άγνωστο αυτοκίνητο ή/και κρεβάτι.  Ποιος μπορεί ξεκάθαρα να βάλει φρένο σε αυτό που ο καθένας μας αξιολογεί ως γονεϊκή απερισκεψία, ποια όρια είναι αυτά που τελικά οφείλεις να σεβαστείς με τον ίδιο τρόπο που υπερασπίζεσαι καθημερινά την απόφασή σου να γίνεις γονιός; Και αν νόμιζες ότι είσαι σούπερ ήρωας, αυτά είναι αηδίες, είσαι πάρα μα πάρα πολύ θνητός και ακόμα πιο ευάλωτος από τους άλλους γιατί έχεις στις πλάτες σου να σηκώσεις μερικά έξτρα φορτία. Ναι, ξαναλέω, άδικο, αλλά αυτό είναι. Πρέπει να είσαι συνετός και αυτό τώρα είναι πιο ξεκάθαρο από ποτέ, πρέπει να προγραμματίζεις τα ταξίδια σου με τα πιο ακριβά, ασφαλή αεροπορικά εισιτήρια, πρέπει να γυρίσεις στο σπίτι.  Πρέπει.
Για τον ίδιο ακριβώς λόγο που ο μπαμπάς μου σταμάτησε να τρέχει με αγωνιστικά αυτοκίνητα (και να πετάει την μαμά μου στο δρόμο από το φλεγόμενο δικό του, #αληθινηιστορία) την ημέρα εκείνη που για πρώτη φορά με τοποθέτησε με προσοχή, σαν να ήμουν ένα εύθραυστο, ακριβό πακέτο, στο πίσω κάθισμα.
Συμβαίνουν ρε γαμώτο πολλά δυσάρεστα τελευταία, τα Χριστούγεννα άλλωστε παραδοσιακά θα ζήσουμε μία κάποια τραγωδία, τα οποία ξεφεύγουν από το φάσμα των επιλογών και των δυνατοτήτων μας, αλλά, να, είναι και μερικά ακόμα για τα οποία μπορούμε να γίνουμε λίγο πιο υπεύθυνοι.  Και αν αυτό σας φαίνεται κάπως παλιομοδίτικο ή και διδασκαλίστικα αναχρονιστικό, μπορώ να το θέσω και κάπως αλλιώς.
Να προσέχετε τους εαυτούς σας ρε, έχετε πολλές αγκαλιές να κάνετε ακόμα. Καλή Χρονιά.

Πηγή:not-just-mums.blogspot.gr