Αρχείο

All posts for the month Μαρτίου 2016

Πέντε λόγοι για να μην πάρετε στο παιδί σας κινητό

Published 28 Μαρτίου, 2016 by sofiaathanasiadou

41a1e24ba2e82d98c600474a98f6b56d_L

Η τεχνολογία είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής των ενηλίκων και μοιραία εισβάλλει και στη ζωή των παιδιών σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό.

Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα της αμερικανικής εταιρείας παροχής υπηρεσιών Internet και τηλεφωνίας Verizon, η μέση ηλικία που ένα παιδί αποκτά το πρώτο του κινητό τηλέφωνο του είναι περίπου 11,5 ετών.

Για τις ανάγκες της έρευνας, στην οποία συμμετείχαν περίπου 520 γονείς, ρωτήθηκαν αν είναι διατεθειμένοι να θεσπίσουν κανόνες για την χρήση του κινητού ή αν πρόκειται να αφήσουν τα παιδιά τους να κάνουν ελεύθερη χρήση του κινητού τους.

Σε ποσοστό 95% οι γονείς παραδέχθηκαν ότι δεν έχουν δημιουργήσει κανένα κανόνα ορθής χρήσης του, δηλαδή μερικούς απλούς κανόνες που θα πρέπει να γίνονται σεβαστοί, ώστε να μην καταπατώνται τα όρια και να μην παραμελούνται άλλες υποχρεώσεις των παιδιών.

Αν αμφιταλαντεύεστε αν πρέπει ή όχι να υποκύψετε και να αγοράσετε στο παιδί σας κινητό τηλέφωνο, δείτε αυτούς τους 5 λόγους για να μην το κάνετε.

Εντολές του γιατρού

Τα παιδιά σήμερα περνούν κατά μέσο όρο επτά ώρες την ημέρα σε μέσα ψυχαγωγίας, σύμφωνα, με την Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής. Αν αγοράσετε στο παιδί σας κινητό τηλέφωνο smartphone, καταλαβαίνετε ότι έτσι δεν θα μπορείτε να το ελέγχετε όσο χρειάζεται και αφήνετε τις ενέργειές στην τύχη τους.

Ο κίνδυνος του Διαδικτύου

Ακόμα κι αν έχετε ενεργοποιήσει τις πιο αυστηρές ρυθμίσεις απορρήτου στους λογαριασμούς κοινωνικών δικτύων των παιδιών σας, υπάρχει πάντα η πιθανότητα να αλλάξουν αυτά.

Οι εξωτερικές απειλές είναι πολλές, γι’ αυτό πρέπει να προστατέψετε τα παιδιά όσο περισσότερο γίνεται. Με ένα smartphone μπορούν εύκολα να αποκτήσουν πρόσβαση στα social media και στο Διαδίκτυο χωρίς να ξέρετε τι αναζητήσεις κάνουν και ποιες σελίδες επισκέπτονται.

bigstock sad lonely girl 66889612

Οι απειλές των εφαρμογών

Υπάρχει πάντα ο κίνδυνος το παιδί να παρασυρθεί και να κατεβάσει εφαρμογές που δεν είναι κατάλληλες για την ηλικία του.

Διαδυκτιακό bullying

Ο διαδικτυακός εκφοβισμός (cyberbullying) είναι ένα σοβαρό πρόβλημα των σύγχρονων κοινωνιών. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, το cyberbullying είναι πρώτο στη λίστα των καταγγελιών στις γραμμές βοήθειας για θέματα που σχετίζονται με το Διαδίκτυο, ενώ στην Ελλάδα είναι στη δεύτερη. Ένα smartphone λοιπόν, διευκολύνει στην πρόσβαση στο Διαδίκτυο.

Κίνδυνος εθισμού

Ένα παιδί που δεν μπορεί να αποχωριστεί μια εφαρμογή στο κινητό του τηλέφωνο είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα μετατραπεί σε ένα εξαρτημένο χρήστη του YouTube και αργότερα στην αποστολή των γραπτών μηνυμάτων. Ο χρόνος στην οθόνη είναι ένα αναπόφευκτο μέρος της ζωής τους, αλλά όσο περισσότερο μπορείτε να το καθυστερήσετε, τόσο το καλύτερο.

Πηγή: http://www.onmed.gr/ygeia/item/341504-pente-logoi-gia-na-min-parete-sto-paidi-sas-kinito#ixzz44Af7xesT

Σε ευχαριστώ μαμά

Published 28 Μαρτίου, 2016 by sofiaathanasiadou

1f771494fae078309bcaf3f452df038c_L

Θαλασσινή Βοσταντζόγλου

Θυμάμαι από μικρή τη μητέρα μου να μου λέει μία ιστορία για την αγάπη της μάνας για τα παιδιά της.

Κάποτε, ένα αγόρι τσακώθηκε πολύ άσχημα με τη μητέρα του. Αφού γύρισε από εδώ και από εκεί, αποφάσισε να πάει σπίτι με σκοπό να τα ξαναβρούν. Μόλις όμως γύρισε, ο καβγάς φούντωσε περισσότερο και ο γιος τράβηξε ένα μαχαίρι και σκότωσε τη μάνα, ξεριζώνοντας την καρδιά της.

Μόλις συνειδητοποίησε τι έκανε, κλαίει μετανιωμένος και παίρνει την καρδιά στα χέρια του για να τη θάψει. Στο δρόμο όμως, μέσα στον πανικό του, σκοντάφτει και πέφτει.

Τότε λοιπόν, ακούγεται μία φωνή από την καρδιά, η φωνή της μάνας που μόλις σκότωσε, ανήσυχη να τον ρωτάει : «Αγόρι μου, είσαι καλά; Χτύπησες;»

Πιστεύω ότι αυτή η ιστορία, όσο παραδοσιακή και φανταστική και να είναι περιγράφει στο έπακρο την σχέση αυτή, μάνας με παιδί. Δεν είναι φίλη σου η μητέρα, ούτε σε μένα που είμαι κορίτσι, ούτε σε κανένα.

Η σχέση αυτή δεν περιγράφεται με τέτοιους απλούς χαρακτηρισμούς. Ίσως και να είναι η μόνη εντελώς ανιδιοτελής αγάπη που θα νιώσεις στη ζωή σου. Όχι ίσως. Σίγουρα.

Γι’ αυτό λοιπόν μαμά ήθελα να σου πω ένα ευχαριστώ. Ευχαριστώ που ακόμη και όταν βριζόμαστε, για λόγους ανούσιους και ενώ έχεις χίλια δυο στο κεφάλι σου, τελικά με παίρνεις μία αγκαλιά και όλα ξεχνιούνται.

Και ευχαριστώ που με ρωτάς τι έχω όταν δεν είμαι καλά και ανησυχείς αν ξεκουράζομαι και αν τρώω καλά. Που θα με πάρεις τριάντα οχτώ τηλέφωνα σε περίπτωση που δεν απαντάω γιατί είμαι στο μετρό και δεν έχει σήμα.

Σε ευχαριστώ πολύ, που με πίεζες να κάνω τα μαθήματά μου και που πάντα ερχόσουν στις παραστάσεις του μπαλέτου μου. Και που ενώ απεχθάνεσαι τα piercing δέχτηκες το κρικάκι στη μύτη μου, χωρίς να πεις τίποτα και τις δέκα τρύπες στα αυτιά μου.

Ευχαριστώ που κάθε καλοκαίρι με κυνηγούσες να μου βάλεις αντηλιακό και που μου έλεγες να κάνω λίγο κράτη στα παγωτά γιατί είχα γίνει γιουβαρλάκι. Ευχαριστώ που με άντεξες και με αντέχεις δεκαεννιά τώρα χρόνια, με γκρίνιες, νεύρα, εφηβεία, ερωτικές απογοητεύσεις, επαναστάσεις.

Όχι δεν είναι αυτονόητα όλα αυτά. Μην τα κοιτάτε με σνομπ ύφος «ποια μάνα δεν τα κάνει αυτα;».

Γιατί αλήθεια σας λέω υπάρχουν και αυτές που δεν τα κάνουν. Ναι, ναι μην μου το παίζετε ανήξεροι.

Σ’ ευχαριστώ που μόνη σου λοιπόν, με έκανες ένα -σχετικά- φυσιολογικό άνθρωπο και παρ´όλες τις υπερβολές σου και τα όρια που μου έθετες, παρ´όλο που εγώ νιώθω κατά καιρούς πιεσμένη και μπουχτισμένη, με άφησες να καλλιεργήσω την προσωπικότητά μου, δίνοντας μου όποια βοήθεια χρειαζόμουν, είτε στη ζητούσα είτε όχι.

Σ’ ευχαριστώ ακόμη και τώρα που διαβάζεις αυτό το κείμενο και ίσως μου διορθώνεις κάποια εκφραστικά λάθη. Που με αφήνεις και μένα να διορθώνω με τη σειρά μου τα δικά σου γραπτά και που όπου πας μιλάς για μένα χαρούμενη και περήφανη.

Μία από τις μεγαλύτερες φοβίες μου είναι να σε απογοητεύσω. Πρόσφατα όμως κατάλαβα, ότι αυτή η σχέση τα αντέχει όλα, ακόμη και τις απογοητεύσεις και συνεχίζει.

Η θέση του παιδιού να ξέρεις είναι δύσκολη και απαιτητική. Πάντα προσπαθεί και πάντα ένα μέρος του εαυτού του προσπαθεί για τους γονείς του -μη βγάλουμε εντελώς από έξω τον μπαμπά-.

Προσπαθεί για να δει μετά αυτό το βλέμμα ικανοποίησης για τον γιο ή την κόρη τους. Και εγώ έτσι ήμουν, είμαι και θα είμαι.

Κατάλαβα όμως μετά από καιρό ότι η θέση της μάνας είναι η πιο δύσκολη από όλες στον κόσμο. Απαρνιέσαι πολλά, θυσιάζεις άλλα τόσα και όλα αυτά τα κάνεις και με ικανοποίηση.

Σ’ ευχαριστώ μαμά. Σε ευχαριστώ που είσαι ένας άνθρωπος που θαυμάζω. Σε ευχαριστώ γιατί τον όρο « μητέρα » τον κέρδισες.

Πηγή:www.pillowfights.gr

Συγκλονίζει η μαρτυρία «Παντρεύτηκα στα 10, γέννησα στα 13 και στα 14 έμεινα χήρα» !!!

Published 24 Μαρτίου, 2016 by sofiaathanasiadou

590_3efea6589add3ca1fb9383ced53ecc1c

«Παντρεύτηκα στα 10, γέννησα στα 13 και στα 14 έμεινα χήρα»

 

Συγκλονίζει η μαρτυρία της 38χρονης σήμερα Alemtsahye Gebrekidan από την Αιθιοπία. Η ίδια αποκαλύπτει ότι όταν ήταν 10 ετών παντρεύτηκε, στα 13 της έμεινε έγκυος και στα 14 έμεινε χήρα.

«Έπαιζα με τις φίλες μου όταν η μητέρα μου, μου ανακοίνωσε ότι θα παντρευτώ. Εκείνη τη στιγμή η ζωή μου καταστράφηκε», εξομολογείται η Alemtsahye.

Μόλις στα 10, η Alemtsahye παντρεύτηκε ένα αγόρι ηλικίας 16 ετών. Τρία χρόνια μετά έμεινε έγκυος και γέννησε ένα αγοράκι. Ωστόσο, ένα χρόνο μετά ο άνδρας της σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια του εμφυλίου στην Αιθιοπία.

523e3dac9c7808b352909a0b0dafc3d2

Σήμερα, γυναίκα πλέον, έχει φύγει από την χώρα της και ζει μόνιμα στην Βρετανία και έχει ξεκινήσει εκστρατεία κατά των γάμων των ανήλικων παιδιών.

cb964a017a47c85be6fe6b361d30b3d0

Η ιστορία της Alemtsahye σοκάρει ωστόσο, δεν είναι μοναδική. Περίπου 14,2 εκατομμύρια κορίτσια κάτω των 15 ετών παντρεύονται κάθε χρόνο. Για το λόγο αυτό η Alemtsahye έχει αφιερώσει τη ζωή της στην μάχη της κατά των γάμων των ανήλικων παιδιών ελπίζοντας ότι η ιστορία της θα αφυπνίσει.

enikos.gr

διαβάστηκε εδώ: www.newsitamea.gr

Οι άνθρωποι αλλάζουν αν πονέσουν ή αγαπηθούν πολύ

Published 24 Μαρτίου, 2016 by sofiaathanasiadou

___101010598

Υπάρχουν πολλά αξιώματα. Κάποια εκ πείρας αυταπόδεικτα, κάποια άλλα πιο φθαρτά. Τα πρώτα σε θυμώνουν, γιατί είναι η φύση τους αυταρχική κι απαιτούν να τα δεχτείς, χωρίς πολλά πάρε-δώσε. Τ’ άλλα, ευτυχώς, τα στήνεις στον τοίχο και τα σημαδεύεις με την επιμονή σου.

Από εκείνο το «ό,τι δε σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό» μέχρι το χρόνο που τα πάντα θεραπεύει, φτάνουμε εκεί που λένε, πως οι άνθρωποι δεν αλλάζουν.

Αλήθεια είναι. Οι άνθρωποι αλλάζουν μονάχα δύσκολα και ποτέ αναίμακτα. Αλλάζουνε προς το καλό και συχνότερα προς το κακό. Αλλάζουνε με μια σφαλιάρα της ζωής ή μ’ ένα χάδι γιατρειάς. Κι αλλάζουνε στα σίγουρα, εκείνοι που αγαπήθηκαν ή πόνεσαν πολύ.

Ο πόνος είναι δάσκαλος, αξίωμα κι αυτό, που σου μαθαίνει μια αλλιώτικη αλφαβήτα. Από το «α» της αγάπης, σε πάει στο «π» της προδοσίας, με μια ειρωνική στάση στο «ε» της εμπιστοσύνης, έτσι, για να δεις τι είχες κι έχασες.

Πόνος που σε ρημάζει και που αν τον ζήσεις μια φορά, τρέμεις ίσως για πάντα. Φοβάσαι μήπως κάνει και σ’ επισκεφτεί ξανά, είναι χλωμό, λες, ν’ αντέξεις δεύτερη φορά την παρέα του. Εκεί, σ’ αυτό το πάντρεμα του πόνου με το φόβο, γεννιέται η αλλαγή σου. Σε ποιον να παραδοθείς και ποιον να πιστέψεις, έχοντάς τον να καραδοκεί για ένα ακόμη μεγαλύτερο χτύπημα;

Αμύνεσαι, λοιπόν, με μια επίθεση στον ίδιο σου τον εαυτό. Του αλλάζεις κάθε τρωτό σημείο, του ακονίζεις τις σκουριασμένες άμυνες, του φοράς και μια πανοπλία για τ’ άτιμα τα βέλη του έρωτα, κι έτοιμος. Ένας άλλος εαυτός, εκπαιδευμένος να μην πονάει και να μη νιώθει, φυσικά.

Είναι διπολικός, όμως, ο πόνος. Απ’ τη μια μπορεί να σε τσακίσει, απ’ την άλλη να σε λυτρώσει. Όταν πονέσεις για κάποιον που άφησες άδικα να φύγει ανεπιστρεπτί απ’ τη ζωή σου, και πάλι αλλάζεις. Πληρώνοντας το τίμημα, αν μη τι άλλο μετανιώνεις κι επαναπροσδιορίζεις. Και πάλι θα περάσεις δια πυρός και σιδήρου, με τη διαφορά ότι μέσα απ’ τα λάθη σου, εσύ θα φύγεις αγκαζέ με το σωστό.

Τη συγκλονιστική, όμως, αλλαγή, εκείνη την όμορφη, που τη βλέπεις ν’ ανθίζει τους ανθρώπους και να εξημερώνει τ’ αγρίμια, μόνο η αγάπη μπορεί να τη φέρει. Μόνο η υπερβολική αγάπη μπορεί να γιατρέψει και τις βαθύτερες πληγές, με τρόπο τέτοιο, που να μη φαίνεται μετά ούτε σημάδι.

Οι αγάπες του κιλού θα προσπαθήσουν να κολλήσουν τα σπασμένα σου, όπως-όπως, οι λίγες και πραγματικές, θα τα λιώσουν στη θέρμη τους και θα τα δημιουργήσουν απ’ την αρχή. Θα καταφέρουν με τον καιρό να σ’ εξημερώσουν και πάλι, να σε γλυκάνουν και να σ’ αναστήσουν. Ποτέ δε θα σ’ αφήσουν όπως σε βρήκαν, όπως κι οι προηγούμενες, δε θα σε βρουν ποτέ όπως σ’ άφησαν.

Πάντα θα υπάρχουν κι ανεπίδεκτοι, στην αγάπη, αλλά και στον πόνο. Άνθρωποι που ούτε γιατρεύτηκαν, αλλά ούτε και μετάνιωσαν ποτέ πραγματικά. Όση στοργή κι αν πήραν, όσο πόνο κι αν ένιωσαν. Ναι, οι άνθρωποι αυτοί, πιθανό να μην μπορούν ν’ αλλάξουν ποτέ. Κι αν ακόμα αλλάξουν, εσύ δε θα ‘σαι εκεί για να το δεις.

Πηγή:www.pillowfights.gr

Η ιστορία του μελαγχολικού παιδιού!

Published 23 Μαρτίου, 2016 by sofiaathanasiadou

melagholikopaidi

Της Γεωργίας Μπαρμπαρή

Τα λόγια σε τέτοιες περιπτώσεις είναι πολύ μικρά. Μπροστά σε αυτό το πλασματάκι, όλοι εμείς είμαστε οι πιο αδύναμοι. Ναι, καλά διαβάσατε! Αδύναμοι να το σώσουμε και να του πάρουμε το φόβο που προσπαθούν να το βγάλουν φωτογραφία και νομίζει ότι είναι όπλο..και σηκώνει τα χεράκια του να παραδοθει. Εδώ και αρκετές ώρες λοιπόν, η φωτογραφία της παλαιστίνιας φωτορεπόρτερ Nadia Abu Shaban κάνει το γύρο του διαδικτύου. Ωστόσο, κανείς δεν γνώριζε πραγματικά τις συνθήκες στις οποίες τραβήχτηκε αυτή η φωτογραφία. Αλλά την είδαν χιλιάδες άνθρωποι στο διαδίκτυο, σε όλο τον κόσμο και ο πλανήτης συγκινήθηκε. Μετά τις διαστάσεις που πήρε αυτή η συγκλονιστική φωτογραφία και στα ερωτήματα που τίθενται κατά πόσον είναι αληθινή, το BBC ξεκινάει έρευνα για να ανακαλύψει τα ίχνη του δημοσιογράφου που την τράβηξε. Μέσα σε λίγες ώρες, το βρετανικό μέσο κατορθώνει να βρει τον Osman Sagirli, τον άνθρωπο που φωτογράφισε το πιο μελαγχολικό πρόσωπο του κόσμου. Είναι ένας Τούρκος φωτορεπόρτερ ο οποίος καλύπτει πολέμους και καταστροφές τα τελευταία 25 χρόνια και τώρα εργάζεται στην Τανζανία. Εξήγησε ότι το κοριτσάκι ονομάζεται  Hudea, είναι 4 ετών και την είχε συναντήσει στα τέλη του 2014 στο στρατόπεδο προσφύγων της  Atmeh, 10 χιλιόμετρα από τα τουρκικά σύνορα. Πρόσθεσε μάλιστα ότι η φωτογραφία της είχε δημοσιευτεί στην καθημερινή τουρκική εφημερίδα Turkiye Gazetesi  τον περασμένο Ιανουάριο. Ο φωτορεπόρτερ δήλωσε στο BBC: Χρησιμοποίησα έναν τηλεφακό και πίστεψε ότι ήταν όπλο. Οταν πήρα τη φωτογραφία τότε κατάλαβα ότι το κοριτσάκι είχε πετρώσει, είχε σφίξει τα χείλη και είχε σηκώσει τα χέρια για να παραδοθεί. Συνήθως τα παιδιά τρέχουν να κρυφτούν, κρύβουν το πρόσωπο ή χαμογελούν όταν βλέπουν φωτογραφική μηχανή.

Τα λόγια είναι περιττά!

Πηγή: epaggelmagynaika.gr

Διαβάστηκε εδώ:www.babyads.gr

Οι 10 πρώτες φορές που τα δίδυμά σου σε κάνουν να λιώνεις!

Published 23 Μαρτίου, 2016 by sofiaathanasiadou

The Kiss

Είσαι μαμά διδύμων και έχεις διαβάσει και ακούσει για το ποιοι είναι οι σημαντικότεροι σταθμοί στη ζωή των παιδιών σου. Πότε πρέπει να μπουσουλήσουν, να περπατήσουν, να μιλήσουν, να βγάλουν την πάνα…Υπάρχουν όμως κάποιες στιγμές που ακόμη και αν αναφέρονται στα βιβλία, πρέπει να τις ζήσεις για να τις καταλάβεις!

Αν τα διδυμάκια σας έχουν περάσει από το βρεφικό στάδιο και είναι πλέον δύο χαριτωμένα νήπια, οι παρακάτω πρώτες φορές θα έχουν γίνει σίγουρα και οι δικές σας αγαπημένες:

  1. Η πρώτη τους πρόταση. Μπορεί να μην ήταν ολοκληρωμένη με τη συντακτική έννοια. Μπορεί να ήταν απλά δύο λεξούλες που τις είπαν καθαρά και έβγαζαν νόημα. Μαμά, νάνι! ή Έλα, μπαμπά!
  2. Η πρώτη απόδειξη της μεταξύ τους αγάπης. Είναι δίδυμα. Αγαπιούνται. Το να βλέπεις όμως να αγγίζει το ένα με το χεράκι του το άλλο ή να τους ακούς να μιλάνε τη δική τους γλώσσα όσο είναι στην κούνια τους, είναι απλά συγκινητικό.

3. Ο πρώτος χορός. Για να είμαστε ακριβείς, λίκνισμα πωπού και χεριών. Πόσα βιντεάκια έχετε τραβήξει με τα δυο τους να ακούνε Σακίρα και να χορεύουν; Όχι, πείτε!

4. Το πρώτο οικογενειακό καφεδάκι. Χα, φυσικά και δεν παραγγείλατε καφέ για τα μικρά σας. Ήπιατε όμως με τον σύζυγο έναν ωραιότατο freddo ενώ οι μικροί σας άγγελοι έπιναν χυμό. Τέλεια μέρα!

5. Η πρώτη τους βόλτα χωρίς καρότσι. Με τα πόδια. Αργά, σταθερά βηματάκια, πιασμένοι χεράκι χεράκι με τη μαμά και τον μπαμπά. Και φτάσατε ως το απέναντι σπίτι, στους φίλους σας. Μπράβο!

6. Τα πρώτα σημάδια της προσωπικότητάς τους. Μπορεί να τα έχουν δείξει με τον τρόπο τους από την πρώτη στιγμή που γεννήθηκαν. Τώρα όμως αντιδρούν διαφορετικά π.χ. στο μοίρασμα των παιχνιδιών, κοιτάνε αλλιώς, το ένα τσιχπίνικα, το άλλο αδιάφορα, το ένα έχει πείσμα, το άλλο όχι. Πώς θα εξελιχθούν άραγε;

ProtesFores1

7. Το πρώτο χτύπημα. Μαθαίνουν να περπατάνε και τυχόν πεσίματα, χτυπήματα, επίδεσμοι και λίγο αιματάκι μπαίνει στο πρόγραμμα. Όμως «θα το φιλήσει η μαμά να γίνει καλά». Πόσο τρυφερή αυτή η φράση…

8. Το πρώτο ξέσπασμα θυμού. Όλες έχουμε βρεθεί σε εμπορικό κέντρο και ξαφνικά τα μικρά αρχίζουν να χτυπιούνται και να τσιρίζουν λες και κάποιο πνεύμα μπήκε μέσα τους. Εντάξει, είναι αμήχανο αλλά φανταστείτε πόσα τέτοια ξεσπάσματα έχουμε να ζήσουμε…

9. Τα πρώτα projects. Θυμάστε τη μέρα που πήραν στα χεράκια τους τις κηρομπογιές και αντί να τις βάλουν στο στόμα, ζωγράφισαν κάτι στο μπλοκ; Ή όταν έφτιαξαν το πρώτο τους παζλ με έξι κομμάτια; Τι χαρά ήταν εκείνη!

10.Το πρώτο φιλί. Το αληθινό φιλί που σου δίνουν στο μάγουλο ή στο στόμα και νιώθεις ότι ξεχειλίζεις από αγάπη. Ή την πρώτη φορά που στέλνουν φιλιά στον αέρα. Αξέχαστες στιγμές!

Πηγή:www.mytwins.gr

Μικροκαμωμένο παιδί: Δεν σε ταΐζει η μαμά σου;

Published 23 Μαρτίου, 2016 by sofiaathanasiadou

shutterstock_16416694_630_450

Ο γιος μου μόλις είχε γίνει πέντε. Αυτά ήταν τα πρώτα του γενέθλια μαζί μας, όπου πραγματικά κατανοούσε τη σημασία της μεγάλης μέρας, του να σβήνεις τα κεράκια της τούρτας σου.

«Είμαι ένα μεγάλο αγόρι τώρα, μαμά;» ρώτησε.

«Ναι αγάπη μου. Είσαι μεγάλο» τον διαβεβαίωσα.

Λίγες μέρες αργότερα, ήμασταν στο σούπερ μάρκετ. Ενώ στεκόμασταν στην ουρά για να κάνουμε τα ψώνια μας, μια γυναίκα μας χαμογέλασε και με ρώτησε πόσο χρονών ήταν.

«Είμαι πέντε» είπε το αγόρι μου εγκάρδια, με έναν τρόπο που μόνο ένα πεντάχρονο μπορεί.

Η γυναίκα με κοίταξε με ένα ερωτηματικό στα μάτια της. Είναι πραγματικά πέντε;

Χαμογέλασα και κούνησα το κεφάλι, ώστε να της το επιβεβαιώσω. «Ουάου. Αλλά αυτός είναι τόσο μικρός» είπε προσεγγίζοντας και χαϊδεύοντας τα μαλλιά του γιου μου. «Δεν σε ταΐζει η μαμά σου αρκετά;» τον ρώτησε με έναν παιχνιδιάρικο  τόνο. Δεν αμφισβήτησα τις καλές προθέσεις της άγνωστης γυναίκας, αλλά, ομολογώ πως τα λόγια της με έκοψαν σαν γυαλιά.

Ναι, ξέρω ότι το παιδί μου είναι μικρόσωμο. Γνωρίζω ότι εκείνη η κυρία δεν είχε πρόθεση να είναι αγενής ή να βλάψει τα συναισθήματα του παιδιού μου. Απλώς επισήμανε το προφανές.

Κάναμε τις αγορές μας και προχωρήσαμε. Ο γιος μου ήταν υπερβολικά ήσυχος και δεν χαιρέτισε κανέναν καθώς περνούσαμε τους διαδρόμους. Όταν τον ρώτησα τι είχε μου απάντησε ότι μάλλον του είχα πει ψέμματα ότι είναι μεγάλος, αφού όλοι τον θεωρούν πολύ μικρό. Ή μάλλον μικρότερο για την ηλικία του. Και είχε δίκιο. Είχα περάσει σχεδόν όλη την περασμένη εβδομάδα μιλώντας του για το πόσο μεγάλος ήταν. Όλα αυτό το οικοδόμημα αυτοπεποίθησης που έχτιζα, γκρεμίστηκε μονομιάς από το περιστασιακό σχόλιο μιας ξένης, που δεν είναι και η μοναδική που το κάνει.

Τι στην ευχή μπορεί να απαντήσει κανείς;

Γιατί πράγματι, ο μικρός, αν και είναι 5 ετών φοράει τα ρούχα ενός δίχρονου με τρίχρονου παιδιού.

Ωστόσο, αν και «μικρούλης», είναι ένα υγιέστατο παιδί, παρόλο που δεν είχε το καλύτερο ξεκίνημα στη ζωή καθώς ήταν ορφανός. Μάθαμε ότι γεννήθηκε με σύνθετα πεπτικά προβλήματα και έμεινε στην θερμοκοιτίδα αρκετές εβδομάδες. Η ιατρική φροντίδα και η διατροφή κατά τα πρώτα χρόνια της ζωής του ήταν οριακή στην καλύτερη περίπτωση. Τον υιοθετήσαμε λίγο μετά τα τρίτα του γενέθλια. Ήταν σοβαρά λιποβαρής και υποσιτισμένος την ημέρα που τον γνωρίσαμε.Έχουμε περάσει τα τελευταία δύο χρόνια προσπαθώντας να διασφαλίσουμε ότι η κοιλιά του είναι γεμάτη και προσπαθεί να κερδίσει το χαμένο χρόνο. Τους πρώτους μήνες που τον φέραμε  στο σπίτι, καθόμουν δίπλα του και μετρούσα κυριολεκτικά τις μπουκιές του. Συχνά τα πιάτα του, περιείχαν τόσες θερμίδες που ανησυχούσα για το αν είχε πάρει αρκετά θρεπτικά συστατικά. Παρά το μη ομαλό ξεκίνημά του, το αγόρι μου είναι ένα λαμπερό και υγιές παιδί. Αλλά εξακολουθεί να είναι μικρόσωμο. Το ξέρω αυτό.

Ίσως, όμως, έλλειψη της φροντίδας κατά τη διάρκεια αυτών των σημαντικών αναπτυξιακών χρόνων να είναι ο λόγος που είναι τόσο μικρόσωμος. Ίσως οι βιολογικοί του γονείς να ήτα μικρόσωμοι επίσης. Αυτό δεν το γνωρίζω. Από την άλλη, μπορεί να έχει μία ταχεία αύξηση του ύψους του τον επόμενο μήνα και να γίνει το ψηλότερο παιδί στην τάξη. Ποιος ξέρει; Αλλά ακόμα κι αν δεν γίνει αυτό, γιατί ενδιαφέρει τόσο πολύ τον κόσμο;

Νιώθω να σπάω σε χίλια κομμάτια κάθε φορά που κάποιος άγνωστος με ρωτάει πόσο χρονών είναι ο γιος μου και κάθε φορά που απαντώ λαμβάνω το σχόλιο «Σοβαρά; Είσαι μεγάλος τελικά και δεν σου φαίνεται».  Αναρωτιέμαι τι θα συνέβαινε εάν το παιδί μου ήτανε παχουλό; Οι άνθρωποι θα έκαναν τα ίδια σχόλια μπροστά μου; Θα έλεγαν το αντίθετο; «Βλέπω ότι τρως όλο σου το φαγητό;» ή «τι το ταΐζετε»;

Είναι τουλάχιστον εξοργιστικό το πόσο μετράει η εικόνα του σώματος για τους ξένους. Εκατοντάδες άρθρα, ειδικοί και επιστήμονες πρεσβεύουν καθημερινά ότι το μέσα μας είναι που μετράει. Ή μήπως τελικά αυτό το «μόττο» ισχύει μόνο για τους υπέρβαρους, όπου εκεί η αλήθεια είναι ότι τηρείται μια κάποια στοιχειώδης διακριτικότητα. Είναι λάθος να κάνεις σχόλια για το σώμα των άλλων, είτε είναι υπέρβαροι, είτε είναι αδύνατοι, είτε έχουν κάποια δυσπλασία.

Ξέρω ότι ο γιος μου είναι μικροκαμωμένος, το βλέπω, τον μετράω καθημερινά με τα μάτια μου. Αλλά είναι δυνατός. Μπορεί να τρέξει, να σκαρφαλώσει και να κλωτσήσει μια μπάλα. Θα γίνει κάποια μέρα το ψηλότερο παιδί στην τάξη του; Μπορεί ναι, μπορεί όχι. Τι σημασία έχει τελικά; Αυτό που μετράει είναι να είναι πάντοτε ευτυχισμένος. Τις δυνατότητες του καθενός δεν τις ορίζει το ανάστημά του, εκτός αν θέλει να γίνει αστέρας του μπάσκετ.

Το ξαναλέω. Ξέρω ότι το παιδί μου είναι μικρόσωμο, απλά καλό είναι να κρατάτε τη γνώμη σας για τον εαυτό σας. Ειδικά όταν ο μικρός είναι μπροστά  και σας ακούει.

Επιμέλεια Αναστασία Αρμενιάκου

Πηγή:www.themamagers.gr

Τι μου έμαθε η μητρότητα για το γάμο μου!

Published 23 Μαρτίου, 2016 by sofiaathanasiadou

 

18574932_yhry6ujh56eu.limghandler

Από: Ελένη Καραγιάννη

Πολλές γυναίκες ισχυρίζονται ότι η σχέση με το σύντροφό τους άλλαξε όταν έγιναν γονείς -με την «κακή» έννοια. Όμως, η μητρότητα μας διδάσκει όσα πρέπει να ξέρουμε για να κρατήσουμε τη σχέση μας ζωντανή.

Εάν εφαρμόσουμε στη σχέση με το σύντροφό μας τις αρχές που φροντίζουμε να ακολουθούμε στη σχέση μας με τα παιδιά μας, είναι σίγουρο ότι θα βγούμε όλοι κερδισμένοι. Για να πειστείτε, δοκιμάστε από εδώ και στο εξής να…  …συνεργαστείτε: Οι σύγχρονοι γονείς ξέρουν ότι φράσεις όπως «Γιατί έτσι» ή «Επειδή στο λέω εγώ» δεν είναι ποτέ η σωστή απάντηση, ακριβώς επειδή δεν θέλουν να μεγαλώσουν παιδιά-στρατιωτάκια που ακολουθούν εντολές ή υπακούν τυφλά σε οδηγίες.

Αντίθετα, θέλουμε να μεγαλώσουμε παιδιά που μπορούν να σκέφτονται, να φροντίζουν τον εαυτό τους και να είναι ανεξάρτητα, που μπορούν να συνεργάζονται με άλλους και να λύνουν τα προβλήματά τους με δημιουργικούς και ευφυείς τρόπους. Το ίδιο, όμως, προσδοκούμε και για το γάμο μας.

Εάν θέλουμε η προσωπική μας σχέση να μην αποτελεί πεδίο όπου ο καθένας μάχεται για να αποδείξει ότι είναι πιο δυνατός ή να διεκδικήσει ένα ρόλο εξουσίας, χρειάζεται να δείξουμε πνεύμα συνεργασίας. Όσο πιο καλοί συνεργάτες είστε με τον άλλον, τόσο πιο υγιείς και σταθερές σχέσεις θα έχετε ως αντρόγυνο.

1. Κάνετε ένα διάλειμμα, όταν χρειάζεται
Δεν υπάρχει μαμά που δεν έχει νιώσει κάποια στιγμή να βγαίνει εκτός εαυτού εξαιτίας της συμπεριφοράς του παιδιού. Τι κάνει εκείνη; Αυτό που συμβουλεύουν οι ειδικοί είναι να απομακρυνθεί λίγο από την κατάσταση -ή και από το δωμάτιο-, να πάρεις μερικές ανάσες, να περιμένει λίγο και να επιστρέψει στη συζήτηση που είχε με το παιδί, προκειμένου π.χ. να μαζέψει το δωμάτιό του ή να σταματήσει να γκρινιάζει, όταν νιώθει ήρεμη. Αυτό έχει αποτέλεσμα, είτε πρόκειται για ένα μωρό 8 μηνών είτε για ένα παιδί 6 ετών είτε για ένα συνομήλικό σας ενήλικο. Όταν βλέπετε ότι τα πράγματα ανάμεσα σε εσάς και το σύντροφό σας αρχίσουν να «αγριεύουν», προτείνετε να αφήσετε την κουβέντα στη μέση και να επανέλθετε όταν και οι δύο θα είστε πιο ήρεμοι και διαλλακτικοί.

2. Επιβραβεύετε τη θετική συμπεριφορά
Οι ειδικοί λένε να μη μαλώνουμε το παιδί, αλλά να του δείχνουμε ποια είναι η ενδεδειγμένη συμπεριφορά επιβραβεύοντάς το για όσες φορές φέρθηκε σωστά. Δοκιμάστε να εφαρμόσετε αυτή τη συμβουλή και στη σχέση με τον άντρα σας. Αντί να τον κατηγορείτε ότι συνεχίζει να κοιμάται τη νύχτα όταν κλαίει το μωρό ενώ θα έπρεπε να σηκωθεί για να σας βοηθήσει το να αλλάξετε, αναζητήστε κάθε ευκαιρία για να τον επιβραβεύσετε. Πείτε του πόσο πολύ το εκτιμήσατε εκείνη τη φορά που έκανε στο παιδί μπάνιο ολομόναχος, πόσο σημαντικό είναι για εσάς που το κρατάει μερικά απογεύματα για να πιείτε καφέ με μια φίλη και πόσο τρυφερή είναι η εικόνα που απολαμβάνετε όταν τον βλέπετε να νανουρίζει ή να ταΐζει το μωρό. Να είστε σίγουρη ότι θα κάνει ακόμη περισσότερα.

3. Μάθετε να ακούτε περισσότερο
Οι πιο πολλοί από εμάς συνηθίζουμε να μιλάμε πολύ – παραπάνω από όσο ακούμε. Όμως, στο μεγάλωμα ενός παιδιού, ένας από τους πιο σημαντικούς κανόνες είναι να μάθουμε να μιλάμε λιγότερο και να ακούμε περισσότερο. Δείχνοντας στα παιδιά μας ότι είμαστε πάντα δίπλα τους για να δεχτούμε οποιοδήποτε σχόλιο, κριτική, παράπονο ή άποψη, θέτουμε τις βάσεις για να γίνει η σχέση μας μαζί τους ισότιμη και χωρίς εντάσεις, από τώρα και για πάντα. Αυτός ο κανόνας ισχύει και στις σχέσεις των ενηλίκων. Συχνά, φωνάζουμε, διεκδικούμε, παραπονιόμαστε, όμως σπάνια δείχνουμε τη διάθεση να δεχτούμε τα παράπονα, τα προβλήματα ή τις απόψεις των άλλων. Πείτε το, σήμερα κιόλας: «Σε ακούω». Είναι απλώς μαγικό!

4. Γελάστε
Το γέλιο, όταν ζει κανείς με ένα μωρό ή ένα παιδί κάθε ηλικίας, είναι στην ημερήσια διάταξη. Με τα παιδιά μας γαργαλιόμαστε, λέμε αστείες ιστορίες και ανέκδοτα, βλέπουμε κινούμενα σχέδια, κάνουμε αστείες φωνές, ασχολούμαστε συνέχεια με πράγματα που μας κάνουν να γελάμε, να ξεκαρδιζόμαστε, να χαχανίζουμε μέχρι δακρύων. Πόσες από εμάς κάνουμε κάτι αντίστοιχο με τον άντρα μας; Η αίσθηση του χιούμορ όχι μόνο κάνει καλύτερη την καθημερινότητά μας, αλλά είναι και ένα πολύ αποτελεσματικό μέσο για να ξεπεράσουμε καβγάδες, εντάσεις, εμπόδια στις σχέσεις μας. Εάν το καλοσκεφτούμε, μερικοί από τους λόγους για τους οποίους συνήθως τσακωνόμαστε με το σύντροφό μας είναι περισσότερο «για γέλια» παρά για καβγάδες.

5. Σχολιάζετε πάντα τη συμπεριφορά και ποτέ τον άνθρωπο
Σίγουρα ξέρετε ότι μπορούμε να πούμε σε ένα παιδί: «Αυτό που έκανες είναι πολύ κακό», αλλά δεν θα πρέπει ποτέ να πούμε: «Είσαι κακό παιδί». Είναι πολύ σημαντικό για εκείνο να ξέρει ότι μπορεί να διαφωνούμε με κάποια συμπεριφορά του, αλλά δεν απορρίπτουμε ποτέ το ίδιο ως προσωπικότητα και η αγάπη μας για εκείνο δεν αμφισβητείται στιγμή. Το ίδιο μπορείτε να το εφαρμόσετε και στο γάμο σας. Μπορείτε να γκρινιάξετε ότι ο άντρας σας δεν περνάει αρκετό χρόνο με το παιδί, όχι όμως ότι είναι «αδιάφορος πατέρας», ή ότι ξεχνάει την επέτειο του γάμου σας αλλά όχι ότι είναι «κακός σύζυγος».

6. Μην κρύβετε τα συναισθήματά σας
Στα παιδιά μας λέμε συνέχεια: «Σ’ αγαπάω» και «Είσαι ο θησαυρός μου». Δείχνουμε τον ενθουσιασμό μας όταν κάνουν μια όμορφη ζωγραφιά, τα υποδεχόμαστε με μια τεράστια αγκαλιά όταν έρχονται από το σχολείο, τα φιλάμε για καληνύχτα και δεν κάνουμε καμία προσπάθεια να κρύψουμε τη συγκίνησή μας όταν σηκώνονται στη σχολική γιορτή για να πουν το ποίημα. Κι από την άλλη, υψώνουμε τον τόνο της φωνής μας όταν κάνουν κάτι που δεν εγκρίνουμε, τους λέμε ότι στενοχωριόμαστε όταν μας λένε ψέματα, ότι μας προσβάλλουν όταν μιλάνε άσχημα… Κι εκείνα εκδηλώνουν χωρίς καμία επιφύλαξη τη χαρά, το θυμό, το φόβο, την αγάπη τους. Με άλλα λόγια, δεν κρύβουμε τα συναισθήματά μας από τα παιδιά -ούτε κι εκείνα κρύβουν τα δικά τους από εμάς- κι αυτό είναι που κάνει τη σχέση μας μαζί τους πολύ ειλικρινή και αληθινή. Σκεφτείτε πόσο καλό θα έκανε στο γάμο σας αν φροντίζατε και οι δύο να ακολουθήσετε τον κανόνα αυτό στη μεταξύ σας σχέση.

7. Μάθετε να συγχωρείτε τα λάθη

Μπορεί να ζωγράφισε πάνω στον καινούργιο καναπέ, να έφαγε το γλυκό χωρίς να έχει τελειώσει το φαγητό του, να πέταξε τα ακριβά σας σκουλαρίκια στη λεκάνη (και να τράβηξε στη συνέχεια το καζανάκι), όμως στο τέλος της ημέρας δεν μπορείτε να κρατήσετε κακία στο πιτσιρίκι σας. Έτσι, προτείνετε να κάνετε μια αγκαλίτσα κι όλα να ξεχαστούν. Γιατί, στο κάτω-κάτω, είναι απλά παιδί… Αλλά και επειδή ξέρετε ότι δεν αξίζει να του είστε θυμωμένη. Και σε κάποιες περιπτώσεις -αν το καλοσκεφτείτε-, το ίδιο ισχύει και για τον άντρα σας.

Με τη συνεργασία της Ειρήνης Αργυρή (Ψυχολόγος – παιδοψυχολόγος MSc UClan, UK).

Πηγή: www.imommy.gr

Τα παιδιά απορροφούν 10 φορές περισσότερη ακτινοβολία από τους ενήλικες

Published 23 Μαρτίου, 2016 by sofiaathanasiadou

56d99a3a1dc524f3078b4729

Πολλοί επιστήμονες έχουν υποστηρίξει ότι το κύμα της επικοινωνίας μέσω κινητών που έγινε δημοφιλές κατά τις τελευταίες 2 δεκαετίες οδηγεί σε μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της υγείας σε ολόκληρο τον κόσμο. Ένα άνευ προηγουμένου ποσοστό και συχνότητα ανάπτυξης όγκου στο εσωτερικό του ανθρώπινου εγκεφάλου ίσως είναι αναπόφευκτο.

Δεν είναι μόνο η ευαισθησία στην ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία που αναδύεται ως σημαντικό πρόβλημα στην κοινωνία μας, αλλά έχει ξεκινήσει και η δημιουργία μιας πολιτικής για τον περιορισμό της έκθεσης των νεότερων γενεών, δεδομένου ότι οι επιπτώσεις καθώς μεγαλώνουν μπορεί να αποβούν καταστροφικές για τη γενικότερη υγεία μας.

Η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας παρότρυνε τους κατόχους κινητών τηλεφώνων να περιορίσουν τη χρήση τους αφού πρώτα παραδέχτηκε ότι είναι πιθανό να προκαλέσουν καρκίνο.

O νευροχειρουργός και ερευνητής δρ Leif Salford έχει πραγματοποιήσει πολλές μελέτες σχετικά με την ακτινοβολία ραδιοσυχνοτήτων και τις επιπτώσεις της στον εγκέφαλο. Ο δρ Salford αποκάλεσε ορισμένες από τις πιθανές επιπτώσεις των ερευνών του «τρομακτικές». Μερικά από τα πιο ανησυχητικά συμπεράσματα προκύπτουν από το γεγονός ότι ακόμα και η έκθεση στα χαμηλότερα επίπεδα ασύρματης ακτινοβολίας προκαλεί τη χειρότερη επίδραση, δηλαδή τη διαρροή αιματοεγκεφαλικού φραγμού.

Ένα επιστημονικό άρθρο σχετικά με την ασφάλεια χρήσης κινητού τηλεφώνου στο περιοδικό Electromagnetic Biology and Medicine αναφέρει ότι τα κινητά τηλέφωνα που χρησιμοποιούνται μέσα από το πουκάμισο ή την τσέπη του παντελονιού υπερβαίνουν το όριο έκθεσης που έχει οριστεί από την αμερικανική Ομοσπονδιακή Επιτροπή Επικοινωνιών (FCC) καθώς και ότι τα παιδιά απορροφούν τουλάχιστον διπλάσια ακτινοβολία σε σύγκριση με τους ενήλικες.

Στο έγγραφο επισημαίνεται ότι η διαδικασία που έχει σχεδιαστεί από τις βιομηχανίες για την αξιολόγηση της ακτινοβολίας των κινητών καταλήγει στο συμπέρασμα ότι τα παιδιά απορροφούν διπλάσια ακτινοβολία από το κεφάλι, τριπλάσια από τον ιππόκαμπο και τον υποθάλαμο του εγκεφάλου, ακόμα περισσότερη από τα μάτια και 10 φορές περισσότερη από τον μυελό των οστών τους σε σχέση με τους ενήλικες.

Προηγούμενες έρευνες σε έγκυες γυναίκες που χρησιμοποιούσαν κινητά τηλέφωνα έδειξαν ότι είναι πιθανό να γεννήσουν παιδιά με προβλήματα συμπεριφοράς και ιδιαιτέρως αν και τα ίδια αρχίσουν να χρησιμοποιούν κινητά τηλέφωνα νωρίς στη ζωή τους. Η έκθεση στην ακτινοβολία κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης επηρεάζει την ανάπτυξη του εγκεφάλου των εμβρύων, οδηγώντας ενδεχομένως σε υπερκινητικότητα.

Μια μελέτη που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό της Αμερικανικής Ιατρικής Ένωσης βρίσκεται ανάμεσα στις πρώτες και μεγαλύτερες που τεκμηριώνουν ότι τα ασθενή σήματα ραδιοσυχνοτήτων των κινητών τηλεφώνων έχουν την ικανότητα να μεταβάλλουν την εγκεφαλική δραστηριότητα.

«Μελέτες που έγιναν σε ανθρώπους έχουν δείξει ότι τόσο το ηλεκτρικό «εξαιρετικά χαμηλής συχνότητας» πεδίο (ELF) όσο και η «ραδιοσυχνότητα» που χρησιμοποιείται στην επικοινωνία (RF) οδηγούν σε αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου και ότι αυτό συμβαίνει σε συχνότητες που είναι πολύ χαμηλής έντασης για να προκαλέσουν θέρμανση του ιστού. Δυστυχώς, όλες οι προδιαγραφές της έκθεσης βασίζονται στην εσφαλμένη υπόθεση ότι δεν υπάρχουν επικίνδυνες επιπτώσεις από συχνότητες που δεν προκαλούν θέρμανση του ιστού.

Με βάση τα υπάρχοντα επιστημονικά στοιχεία, πολλοί εμπειρογνώμονες από τον χώρο της δημόσιας υγείας πιστεύουν ότι είναι δυνατόν να αντιμετωπίσουμε μια επιδημία καρκίνου στο μέλλον εξαιτίας της ανεξέλεγκτης χρήσης κινητών τηλεφώνων και την αύξηση του πληθυσμού που εκτίθεται στο WiFi και σε άλλες ασύρματες συσκευές. Έτσι, είναι σημαντικό όλοι μας και ιδιαίτερα τα παιδιά να περιορίσουμε τη χρήση κινητών τηλεφώνων και την έκθεση στο WiFi.

Επίσης, η κυβέρνηση και οι βιομηχανίες πρέπει να ανακαλύψουν τρόπους για να επιτραπεί η χρήση των ασύρματων συσκευών χωρίς αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης σοβαρών ασθενειών. Πρέπει οι ιθύνοντες να συνειδητοποιήσουν ότι η νοοτροπία του «έτσι λειτουργούν οι επιχειρήσεις» είναι απαράδεκτη. Η σημασία αυτού του ζητήματος για τη δημόσια υγεία δεν μπορεί να παραβλεφθεί». (δρ David Carpenter)

via 

Απλές συμβουλές για να αναθρέψετε σωστά το παιδί σας

Published 23 Μαρτίου, 2016 by sofiaathanasiadou

family-love-for-neice-31000-630x417

Τα βασικά στάδια της παιδικής ψυχολογίας και πώς μπορεί να ανταποκριθεί ο γονιός

Είμαι καλός γονιός; Μεγαλώνω σωστά το παιδί μου; Μήπως το κακομάθω; Είναι μερικά από τα ερωτήματα που απασχολούν και αγχώνουν τους γονείς. Το σίγουρο είναι ότι τέλειος γονιός δεν υπάρχει και σε αυτό συμφωνούν όλοι οι ψυχολόγοι.

Όπως εξηγεί η Ψυχολόγος-Παιδοψυχολόγος και συγγραφέας Αλεξάνδρα Καππάτου, το μυστικό για τo σωστό μεγάλωμα ενός παιδιού ξεκινά από τη γέννησή του. «Ο ρόλος της οικογένειας» τονίζει «είναι εξαιρετικά σημαντικός γιατί τα θεμέλια της προσωπικότητας δομούνται κατά τα πέντε πρώτα χρόνια της ζωής του παιδιού. Ο βασικός άξονας πάνω στον οποίο πρέπει να κινηθούν οι γονείς είναι να υπάρχει μεταξύ τους αγάπη, συνεννόηση και κοινή γραμμή. Ήδη, από την προσχολική ηλικία αυτός ο κοινός τρόπος διαπαιδαγώγησης απέναντι στα παιδιά είναι σημαντικός γιατί έτσι προσφέρουν τη βασική ασφάλεια που τα παιδιά έχουν ανάγκη, για να νιώσουν άνετα και να προχωρήσουν στα υπόλοιπα αναπτυξιακά τους στάδια».

Η κ. Καπάτου περιγράφει ποια είναι τα βασικά στάδια της παιδικής ψυχολογίας με βάση το αναπτυξιακό στάδιο, σε ηλικίες από νεογέννητο έως 6 ετών και πως ανταποκρίνονται σε αυτά οι γονείς.

0-3 μηνών: «Η ανάγκη για επιβίωση»: Η σταθερή κάλυψη των αναγκών του παιδιού, είναι η καλύτερη εγγύηση για τη ψυχική του ισορροπία. Στον πρώτο χρόνο της ζωής του παιδιού είναι η ανάγκη της επιβίωσης (διατροφή, ζεστό περιβάλλον). Οι γονείς πρέπει να απαντούν στις ανάγκες του μωρού για την κάλυψη της βασικής ανάγκης της διατροφής καθώς είναι επιτακτική. Ένα παιδί φαίνεται πόσο ικανοποιημένο είναι ανάλογα με το πόσο καλά έχει τραφεί.

3 μηνών: «Πρώτο χαμόγελο»: Το παιδί αρχίζει να χρησιμοποιεί πιο σύνθετους τρόπους για να εκφράζει τις ανάγκες του εκτός από το κλάμα. Οι γονείς σε αυτή τη φάση μαθαίνουν να «διαβάζουν» τις αντιδράσεις του.

6 μηνών: «Ο μικρόκοσμος αλλάζει»: Μέχρι πρότινος το παιδί παρατηρούσε τον κόσμο ξαπλωμένο μέσα από την κούνια του, τώρα το παιδί κάθεται, αντιδρά όταν ακούει τα γέλια της μαμάς. Τώρα οι γονείς μπορούν να προσφέρουν ερεθίσματα που οξύνουν τις αισθήσεις του γιατί έτσι το παιδί μαθαίνει (μαλακά πολύχρωμα αντικείμενα).

9 μηνών: «Το άγχος του αποχωρισμού και ο φόβος προς τα ξένα πρόσωπα»: Σε αυτή τη φάση έχει ήδη δομηθεί η σχέση εμπιστοσύνης ανάμεσα στο παιδί και του περιβάλλοντος που το φροντίζει. Το παιδί αντιδρά με φόβο όταν απομακρύνεται από τη φιγούρα του η μαμά του ή όταν το πλησιάζει ένα άγνωστο πρόσωπο. Πρέπει να καταλάβουμε ότι αυτό είναι κάτι φυσιολογικό και να σεβαστούμε την ανάγκη του παιδιού μας. Η επαφή με νέα πρόσωπα πρέπει να γίνεται σταδιακά και να το καθησυχάζουμε με ηρεμία και αποφασιστικότητα. Ο γονιός πρέπει να καταλάβει ότι αυτό είναι κάτι φυσιολογικό, ενώ από την αντίδραση του γονέα, το παιδί θα εισπράξει την ασφάλεια που έχει ανάγκη.

Από 12 μηνών: «Τα παιδιά κατακτούν την όρθια στάση»: το παιδί γνωρίζει τον κόσμο, δέχεται απλές εντολές, καταλαβαίνει απλά ονόματα και το πεδίο του επεκτείνεται και σε άλλα πράγματα, όπως είναι η ανάπτυξη του λεξιλογίου. Οι γονείς σε αυτό το στάδιο να είναι ενθαρρυντικοί.

18 μηνών: «Το περιβάλλον είναι ένας ελκυστικός κόσμος γεμάτος ερεθίσματα που το παιδί θέλει να ανιχνεύσει»: Αρχίζουν να μπαίνουν οι πρώτοι κανόνες για το παιδί. Επειδή το παιδί δε ξερει μέχρι πού θα κινηθεί, εμείς θα του περάσουμε τα πρώτα όρια για την επικινδυνότητα. Είναι απαραίτητη η ενθάρρυνση, ο έπαινος για τις επιτυχίες, η αποδοχή των αποτυχιών ή των ζημιών, να δίνουμε στο παιδί πρωτοβουλίες π.χ (να μαζεύει τα παιχνίδια του) και να προσδιορίσουμε τις απαγορεύσεις. Πρέπει να του περάσουμε τα μηνύματα των ορίων με σταθερότητα.

2-3 ετών: «Αναπτύσσει τον λόγο, αποκτά συνήθειες τουαλέτας, δοκιμάζει ιχνογραφήματα και θέλει να διαβάζει με τους γονείς του ιστορίες»: Η στάση του γονέα είναι η ενίσχυση. Του δίνουμε πρωτοβουλίες, το αφήνουμε να βοηθάει στις δουλειές του σπιτιού, στα ψώνια, ενώ το ενθαρρύνουμε να παίζει με συνομήλικα παιδιά.

4 ετών: «Έχει μεγάλη επιδεξιότητα στις κινήσεις του, με τη γόνιμη φαντασία του παίζει παιχνίδια ρόλων, ο προφορικός λόγος γίνεται κατανοητός από τους τρίτους και είναι έντονη η κοινωνικοποίησή του». Πάλι οι γονείς πρέπει να είναι ενισχυτικοί προτρέποντάς το, να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες στην αυτονόμηση και την αυτοεξυπηρέτησή του. Πρέπει ο γονιός να παίζει μαζί του και να το φέρνει σε επαφή με συνομήλικα παιδιά.

5-6 έτη: «Έχει μεγαλώσει πολύ»: Ντύνεται μόνο του, βουρτσίζει τα δόντια του, σχεδιάζει πολύ, ανεπτυγμένο λεξιλόγιο, ρωτάει, επιλέγει τους φίλους του μόνο του. Η επαφή με τα συνομήλικα παιδιά αποτελεί βασική επιδίωξη των γονιών. Είναι η εποχή που πρέπει να έχουν τελειοποιηθεί όλα τα προηγούμενα, για να μπορέσουν μετά να ενταχθούν στην πρώτη δημοτικού.

Η κ. Αλεξάνδρα Καππάτου συμβουλεύει τους γονείς να ακούνε τα παιδιά και τις ανάγκες τους. Να τα καθησυχάζουν στις φοβίες τους. Να αποδεχτούν ότι τα παιδιά μεγαλώνουν και προσπαθούν να διαμορφώσουν το δικό τους μοντέλο στην επικοινωνία και τη δική τους άποψη. Πρέπει οι γονείς να βοηθήσουν το παιδί να καταλάβει ότι μπορεί να τους εμπιστευτεί και να τους εκμυστηρευτεί οτιδήποτε τα απασχολεί και να είναι πάντοτε διαθέσιμοι για τα παιδιά…