Αρχείο

All posts for the month Μαρτίου 2016

Αγαπάει μία μαμά το ένα της παιδί λίγο περισσότερο από το άλλο;

Published 30 Μαρτίου, 2016 by sofiaathanasiadou
Salt-and-pepper
Της Μάρεα Λαουτάρη – Δεληγιάννη
Η έννοια της αδυναμίας είναι τελικά μύθος ή αλήθεια; Και τι να κάνουμε πάνω σε αυτό ώστε να μην καταλάβει το άλλο μας παιδί την αδυναμία;
Το ερώτημα της αδυναμίας στο ένα παιδί έχει βασανίσει με τύψεις πολλές μαμάδες που πιστεύουν εσφαλμένα οτι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα για να το αλλάξουν.
Θα δούμε λοιπόν τι συμβαίνει και με ποιούς τρόπους μπορούμε να διαχειριστούμε αυτή την κατάσταση για το καλό του παιδιού αλλά και για την ισορροπία ολόκληρης την οικογένειάς μας.
Γιατί έχουμε αδυναμία σε ένα από τα παιδιά μας;
Αλήθειες και μύθοι
Να ξεκαθαρίσουμε αρχικά οτι το να έχεις αδυναμία στο ένα σου παιδί δεν σημαίνει οτι το αγαπάς περισσότερο. Οι γιαγιάδες έλεγαν σοφά: «Κάθε παιδί αγαπιέται με τις χάρες του» και «Όποιο δάχτυλο κι αν κόψεις το ίδιο θα πονέσει».
Τα παιδιά μας τα αγαπάμε το ίδιο όποια κι αν είναι, ότι κι αν κάνουν. Είναι αλήθεια οτι κάποιες μητέρες έχουν αδυναμία σε ένα παιδί και δυστυχώς δεν κάνουν τίποτα για να το κρύψουν, πιστεύοντας εσφαλμένα οτι το άλλο παιδί θα παραδειγματιστεί και θα βάλει μυαλό. Ισχύει επίσης οτι το παιδί μεταφράζει το θέμα της αδυναμίας σαν ένδειξη περισσότερης αγάπης της μητέρας προς τον αδερφό ή την αδερφή του και αυτό δημιουργεί συναισθηματικά τραύματα που το ακολουθούν σε όλη την ζωή του. Αυτό όμως που αποτελεί μύθο είναι οτι δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα για να αλλάξετε αυτή την κατάσταση και μάλιστα προς όφελος όλης της οικογένειας. Είναι βέβαιο οτι θέλετε να είστε το ίδιο υπερήφανες για όλα τα παιδιά σας.
Ενδείξεις οτι δεν χειριζόμαστε σωστά τις αδυναμίες μας
Εάν:
-Κάνετε περισσότερα χατήρια, υποχωρήσεις, δώρα, χάδια και αγκαλιές στο ένα παιδί,
Επαινείτε πιο συχνά τις συμπεριφορές του,
-Συγκρίνετε τακτικά τα παιδιά μεταξύ τους υποννοώντας (ή δηλώνοντας) οτι το ένα από τα δύο είναι το παιδί-πρότυπο.
-Κλείνοντας τα μάτια και φέρνοντας μπροστά σας νοητικά το ένα παιδί και μετά το άλλο σας παιδί, παρατηρείτε οτι ο τρόπος που κοιτάτε το ένα σε σχέση με το άλλο έχει περισσότερη λάμψη, χαρά και τρυφερότητα
Τότε έχετε πέσει στην παγίδα του να ξεχωρίζετε εμφανώς τα παιδιά σας και υπάρχει κίνδυνος για την καλή συναισθηματική ανάπτυξη, αυτοπεποίθηση και αυτοεικόνα του παιδιού που δεν είναι η «αδυναμία» σας.
Τι κόστος έχει όμως αυτή η αδυναμία μας;
Η σύγκριση μεταξύ των παιδιών μας οδηγεί πολύ συχνά στην ανάπτυξη ζήλιας, τσακωμών, εκρήξεων θυμού, αντιδραστικότητας και ανυπακοής, χαμηλής αυτοπεποίθησης και αυτοεκτίμησης και μελλοντικά στην πιθανότητα ανάπτυξης παραβατικότητας.
Αυτά συμβαίνουν γιατί το παιδί αισθάνεται αδικημένο, αδύναμο και λιγότερο αποδεκτό από τον ίδιο τον γονιό του (στην μόνη βέβαιη αγάπη που θα έπρεπε να έχει). Μοιάζει σαν να παίζει σε έναν αγώνα σικέ όπου δεν υπάρχει περίπτωση ποτέ να νικήσει οπότε επιλέγει να εκδικηθεί και να νιώσει οτι «υπάρχει» μέσω καβγάδων, ανυπακοής και βίας.
Κι έτσι τα δυο αδέρφια αναλώνονται στην κόντρα και όχι στην οικοδόμηση της μεταξύ τους σχέσης (σαν ενήλικες το πιθανότερο είναι οτι δεν θα είναι αγαπημένοι και σύμμαχοι ο ένας του άλλου) ενώ το αδικημένο παιδί θα κουβαλάει στην υπόλοιπη ζωή του την αίσθηση οτι δεν είναι αρκετό, δεν είναι ικανό και δεν έχει αγαπηθεί από τον μόνο άνθρωπο που θα έπρεπε να το αγαπάει χωρίς όρους και όρια. Την ίδια του την μητέρα.
Συνέπεια αυτού μελλοντικά είναι πολλές φορές η προσκόλληση σε λάθος συντρόφους, η θλίψη, η εσωστρέφεια, οι εθισμοί, η αίσθηση ανικανοποίητου και η διαρκής αγωνία να αποδείξει την αξία του, συχνά με καταστροφικό τρόπο.
Γιατί όμως έχουμε αδυναμία σε κάποιο παιδί;
Νιώθουμε οτι έχουμε αδυναμία περισσότερο στα παιδιά που μας μοιάζουν στον χαρακτήρα και τις συμπεριφορές ή που μοιάζουν στον χαρακτήρα και στις συμπεριφορές ανθρώπων που θαυμάζουμε (πχ. σε κάποιον παππού ή γιαγιά). Νιώθουμε περισσότερο άνετα με αυτό το παιδί, και αναπτύσσουμε πιο στενή σχέση μαζί του ακριβώς γιατί είναι πιο εύκολο για εμάς να το κατανοήσουμε και να εξηγήσουμε τις προθέσεις και τις πράξεις του. Επικοινωνούμε καλύτερα με εκείνους που μας μοιάζουν και τελικά αυτό εξελίσσεται σε μια σχέση «αδυναμίας». Τα παιδιά που μας μοιάζουν τα έχουμε σε ξεχωριστή θέση γιατί μας δυσκολεύουν λιγότερο, δεν μας κουράζουν, δεν μας εξαντλούν και άρα θεωρούμε οτι είναι τα αγαπημένα μας.
Αυτό που δεν είναι γνωστό, είναι οτι η επιδοκιμασία που δείχνουμε σε συγκεκριμένες συμπεριφορές του παιδιού στο οποίο έχουμε αδυναμία, το προτρέπει να τις εμφανίζει συχνότερα (ώστε να μας ικανοποιεί και να νιώθει την αποδοχή μας). Πιο κάτω θα δούμε πως μπορούμε να κάνουμε ακριβώς το ίδιο και για το άλλο μας παιδί.
Ιδέες και τρόποι για να ασχοληθούμε συνειδητά και δημιουργικά με το παιδί που μας δυσκολεύει
-Εξηγήστε του οτι κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και υπέροχος και οτι το αγαπάτε και θα το αγαπάτε οτι κι αν συμβεί. Τα παιδιά δεν τα αγαπάμε για αυτά που κάνουν, αλλά για αυτό που είναι. Ανακαλύψτε μαζί του τις δικές του «χάρες», τα ταλέντα και τις δεξιότητές του (κάντε το ίδιο και στο άλλο παιδί) και μην σταματήσετε πριν καταγράψετε σε χαρτί, παρέα με το παιδί σας, 20 καλά χαρακτηριστικά του. Κάντε το ίδιο και για το άλλο παιδί σας. Μπορείτε να βάλετε αυτό το χαρτί σε κορνίζα στο δωμάτιό του καθενός, ώστε να τους υπενθυμίζετε έτσι καθημερινά τα ταλέντα που έχει και τους λόγους της αγάπης σας! Θα δείξετε στα παιδιά σας οτι μπορεί να είναι διαφορετικά, αυτό όμως δεν σημαίνει οτι δεν είναι και τα δυο μοναδικά και υπέροχα.
-Ρωτήστε το παιδί σας με ποιον τρόπο αγαπιέται. Αντί να μαντεύετε και να κάνετε αυτό που νομίζετε οτι θα ευχαριστήσει το παιδί, ρωτήστε το ευθέως με ποιον τρόπο αισθάνεται αγάπη από εσάς (και κάντε ακριβώς αυτό που σας λέει, όχι κάτι παρεμφερές). Εάν σας πει πχ οτι αισθάνεται αγάπη οταν του αφιερώνετε χρόνο χωρίς την παρουσία του αδερφού ή της αδερφής του για να διαβάσετε μαζί ένα παραμύθι, δώστε του τον χρόνο αυτό χωρίς δεύτερη σκέψη.
-Επιβραβεύστε καθημερινά με χαμόγελο και αγκαλιά το παιδί για κάτι καλό που κατάφερε, για κάποια ευγενική συμπεριφορά που είχε, για κάποια βοήθεια που σας έδωσε στο σπίτι. Κάντε το ίδιο και για το άλλο παιδί σας. Δεν είναι ανάγκη να επιβραβεύετε τα παιδιά για τα ίδια πράγματα. Μπορεί την μία μέρα κάποιος να πήρε καλύτερους βαθμούς στο σχολείο όμως ο άλλος να ήταν περισσότερο ευγενικός στο σπίτι.
-Όταν θέλετε να του μιλήσετε για κάποιους κανόνες συμπεριφοράς, ξεκινήστε την κουβέντα μαζί του κάποια στιγμή που θα είναι ήρεμο και χαλαρό. Ξεκινήστε επαινώντας το παιδί για τα καλά του χαρακτηριστικά και στη συνέχεια πείτε του οτι θα σας ευχαριστούσε πολύ εάν ακολουθούσε κάποιους κανόνες συμπεριφοράς όπως κάνετε όλοι σε αυτή την οικογένεια. Στη συνέχεια ενημερώστε το για 1-3 κανόνες που προσδοκάτε από αυτό να ακολουθεί (περισσότεροι από 3 πιθανόν να το μπερδέψουν και να φέρουν το αντίθετο αποτέλεσμα) και παράλληλα εξηγήστε του τις συνέπειες που θα υπάρχουν εάν δεν ακολουθήσει κάποιον κανόνα. Το παιδί όπως και οι ενήλικες θέλουν να παίζουν σε δίκαια παιχνίδια, το δίκαιο λοιπόν είναι να ανακοινώσετε τόσο τους κανόνες όσο και τις αντίστοιχες συνέπειες στην ίδια συζήτηση. Κάθε φορά που εφαρμόζει με επιτυχία τον κανόνα, επιβραβεύστε το με χαμόγελο και μία αγκαλιά, λέγοντάς του πόσο υπερήφανη είστε που τα καταφέρνει τόσο καλά. Ενημέρωστε μάλιστα στο βραδινό τραπέζι (δημοσίως δηλαδή) και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας για την επιτυχία του παιδιού εκείνη την ημέρα. Θα τονώσετε την αυτοπεποίθησή του, θα αισθανθεί αγάπη, υπερηφάνεια και αποδοχή από εσάς και θα θέλει να επαναλάβει αυτή την όμορφη συναισθηματική κατάσταση που βίωσε ξανά και ξανά.
-Διδάξτε στο παιδί που σας δυσκολεύει νέες δεξιότητες, νέους τρόπους συμπεριφοράς αντί να το κρίνετε. Το γεγονός οτι κάνει κάτι με λάθος τρόπο, δεν σημαίνει οτι είναι ο μόνος τρόπος που μπορεί να επιλέξει. Δείξτε του τις εναλλακτικές που έχει και προτρέψτε το την επόμενη φορά να δοκιμάσει κάτι διαφορετικό. Τα παιδιά είναι ζυμαράκια στα χέρια σας και αυτό που θα τα μάθετε σήμερα θα εντυπωθεί για πάντα στον χαρακτήρα και τις συμπεριφορές τους. Οταν κρίνεις το παιδί, αυτόματα εκείνο θα αμυνθεί. Το αποτέλεσμα είναι να κόψετε εκείνη τη στιγμή την γέφυρα επικοινωνίας μαζί του, όπως ακριβώς γίνεται και σε εσάς όταν μαλώνετε με τον σύντροφό σας (θα σταματήσει να ακούει τι λέτε στην πρόσπάθειά του να αμυνθεί).
-Γίνετε εσείς το ζωντανό παράδειγμα και τα παιδιά σας θα σας μιμηθούν. Δεν μπορείς σαν μητέρα να πείσεις το παιδί σου οτι πρέπει να σεβόμαστε τον άλλον όταν μιλάει από τη στιγμή που συχνά διακόπτετε εσείς τα παιδιά σας τη στιγμή που μιλούν ή διακόπτετε τον σύντροφό σας όταν συζητάτε. Ούτε μπορείς να πείσεις το παιδί σου πόσο κακό είναι το κάπνισμα τη στιγμή που είσαι διαρκώς με ένα τσιγάρο στο χέρι.
Οχι στην σύγκριση μεταξύ παιδιών. Ναι στους Στόχους.
Δεν χρειάζεται να είσαι ειδικός για να καταλάβεις οτι το να συγκρίνεις τα παιδιά σου (και να βγάζεις εκείνο που σου μοιάζει καλύτερο) θα δημιουργήσει πρόβλημα στην ψυχολογία και την αυτοπεποίθηση του άλλου παιδιού. Η σύγκριση δεν επιτρέπεται ούτε μεταξύ αδελφών ούτε γενικότερα. Οι έξυπνοι γονείς συγκρίνουν το παιδί με τον ίδιο τον εαυτό του. Εάν λοιπόν παρατηρείτε πρόοδο από την μία εβδομάδα στην άλλη και από την μια σχολική χρονιά στην επόμενη, αυτό θα πρέπει να το τονίζετε και να μάθετε στα παιδιά σας οτι λόγω της μοναδικής τους φύσης θα πρέπει να συγκρίνονται με τον ίδιο τον εαυτό τους και όχι με άλλους ανθρώπους.
Βοηθήστε το παιδί να θέσει τους προσωπικούς του μηνιαίους στόχους για αυτή την χρονιά (πρέπει να είναι συγκεκριμένοι, ξεκάθαροι και μετρήσιμοι) και να αγωνιστεί για την δική του βελτίωση και επιτυχία έναντι… αποκλειστικά και μόνο στον εαυτό του.
Μάρεα Λαουτάρη – Δεληγιάννη
Life Coach
Strategic Interventionist, USA
MA in Communications, UK

Επιστημονική έρευνα: Γιατί το σεξ θα εξαφανιστεί σε 30 χρόνια!

Published 29 Μαρτίου, 2016 by sofiaathanasiadou

pregnant lady

Απο το Πανεπιστήμιο Στάνφορντ

Τα ζευγάρια που θα θέλουν να γίνουν γονείς, θα απευθύνονται στα αρμόδια εργαστήρια και οι επιστήμονες θα «δημιουργούν» το έμβρυο, ανάλογα με τις επιθυμίες των γονέων

Στην ιδιαίτερα ανησυχητική διαπίστωση ότι το σεξ μελλοντικά θα γίνεται μόνο για λόγους ευχαρίστησης και όχι για αναπαραγωγή κατέληξε ένας καθηγητής από το πανεπιστήμιο του Στάνφορντ.

O Henry Greely, ο οποίος είναι καθηγητής γενετικής, κυκλοφόρησε το βιβλίο με τίτλο: «Το Τέλος του Σεξ και το Μέλλον της Ανθρώπινης Αναπαραγωγής», στο οποίο ισχυρίζεται ότι σε 20 έως 40 χρόνια οι περισσότεροι άνθρωποι θα σταματήσουν να κάνουν σεξ για αναπαραγωγικούς λόγους.

Αντ’ αυτού, ο Greely υποστηρίζει πως τα ζευγάρια που θα θέλουν να γίνουν γονείς θα απευθύνονται στα αρμόδια εργαστήρια και οι επιστήμονες θα «δημιουργούν» το έμβρυο, ανάλογα με τις επιθυμίες των γονέων!

Όπως χαρακτηριστικά σχολίασε ο Greely σε δηλώσεις του στην εφημερίδ «Sunday Times», «όταν ένα ζευγάρι θα επιθυμεί να αποκτήσει παιδί, ο άντρας θα προσφέρει το σπέρμα του και η γυναίκα λίγο από το δέρμα της».

Ο ίδιος εξήγησε πως τα βλαστοκύτταρα που θα παράγονται από το δέρμα, θα μετατρέπονται σε ωάρια, τα οποία θα γονιμοποιούνται από το σπέρμα του επίδοξου πατέρα.

Εκτός από το ότι το σεξ θα γίνεται μόνο… ως χόμπι, ο καθηγητής το Στάνφορντ υποστηρίζει πως τα μωρά των επόμενων γενεών, θα είναι πολύ έξυπνα, πολύ όμορφα και υγιή, καθώς οι γονείς θα είναι σε θέση να επιλέξουν τα χαρακτηριστικά του μωρού τους. Όπως τόνισε ο ίδιος, «το κάθε παιδί θα έχει 60% πιθανότητες να είναι πάνω από το μέσο όρο σε επίπεδο ευφυίας».

Πηγή:www.protothema.gr

«Στη μαμά που τα κάνει όλα λάθος…»

Published 29 Μαρτίου, 2016 by sofiaathanasiadou
Η ίδια η έννοια της μητρότητας μοιάζει να είναι από πάντα συνυφασμένη με την έννοια της ενοχής. Κάθε μαμά που σέβεται τον εαυτό της -είτε είναι μεγάλη είτε μικρή, είτε έχει ένα παιδί είτε οκτώ- στο τέλος της ημέρας, πριν καταφέρει να παραδοθεί στον Μορφέα, νιώθει το μυαλό της να πλημμυρίζει από κάθε είδους δυσάρεστες σκέψεις. Πόσο χρόνο πέρασα σήμερα με το παιδί μου; Μήπως είμαι πολύ αυστηρή; Ήταν απαράδεκτο που άφησα την μικρή τόση ώρα μπροστά στην τηλεόραση. Πάλι έχασα την ψυχραιμία μου και φώναξα. Και η λίστα μπορεί να συνεχιστεί επ’ άπειρον.

Η Rhiannon Giles, μαμά και συγγραφέας, γράφει ένα κείμενο αλληλεγγύης προς όλες τις μαμάδες που πιστεύουν ότι τα έχουν κάνει εντελώς θάλασσα και μας θυμίζει ότι δεν υπάρχει τρόπος να είσαι η τέλεια μαμά, όμως υπάρχουν χιλιάδες τέλεια πράγματα που έχεις ήδη κάνει για τα παιδιά σου και άλλα τόσα που περιμένουν να συμβούν!

«Αγαπητή μαμά που τα κάνεις όλα λάθος,

Σήμερα η 5χρονη κόρη μου ούρλιαζε σε όλη τη διαδρομή προς το σπίτι, επειδή δεν της αγόρασα έναν παιχνίδι που είδε.

Σήμερα, έχασα την υπομονή μου. Αύριο, θα την χάσω ξανά.

Καμιά φορά αναλαμβάνω εγώ δικές της ευθύνες, επειδή δεν μπορώ να αντέξω την ενδεχόμενη κατάρρευσή της, αν κάνει λάθος, ούτε έχω πάντα την υπομονή που χρειάζεται για να την αφήσω να κανονίσει μόνη τις υποθέσεις της.

Την αφήνω να βλέπει παιδικά με αποκρουστικούς ήρωες που κλαψουρίζουν πολύ και είναι εντελώς ρηχοί.

Την… βάζω στο αθόρυβο μετά από ατελείωτες ώρες κουβέντας. Ο Θεός ξέρει για πόσα τρελά πράγματα της έδωσα την άδειά μου, όταν χωρίς να ακούσω την απάντηση, μηχανικά μουρμούρισα «Ναι, ναι.».

Χτες, με πληροφόρησε ότι σιχαίνεται το σνίτσελ, ένα από τα πέντε περίπου φαγητά που είναι πρόθυμη να φάει. Φάε τηγανητές πατάτες, τότε. Ας είναι…

Έχω πιάσει τον εαυτό μου να της γκρινιάζει με την ίδια φωνή που με τρελαίνει όταν βγαίνει από το δικό της στόμα! Είμαι το κακό παράδειγμα!

Έχω διαβάσει άρθρα, ξέρω τους σύγχρονους κανόνες για να είσαι μια «καλή μαμά». Πιστεύω ότι όλα αυτά είναι γραμμένα από ανθρώπους που δεν έχουν ιδέα από παιδιά. Τουλάχιστον, είναι αισιόδοξοι ιδεαλιστές.

Ξεσπάω με φωνές και απειλές, γιατί δεν μπορώ να συγκρατηθώ.

Δεν της μαθαίνω αρκετά πράγματα για την ισότητα, τον φεμινισμό, την συμπόνοια, την ανθρωπιά…

Σου είπα ότι πρέπει να φύγουμε! Βάλτε τα παπούτσια σου τώρα!

Τα παιδιά χρειάζονται κανόνες και πρόγραμμα και υπομονή. Κανένα από αυτά τα τρία δεν είναι εύκολο όμως.

Σου είπα –σε ένα λεπτό! Έχω δουλειά τώρα!

Είμαι τόσο απασχολημένη που δεν μπορώ να πάω στη συνέλευση του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων. Που δεν μπορώ να της διαβάσω αρκετά βιβλία. Δεν, δεν, δεν…

Μέσα στο μυαλό μου υπάρχει μια εκδοχή του εαυτού μου, που κάθεται με το κεφάλι ανάμεσα στα γόνατα και τα χέρια να καλύπτουν τα αυτιά μου.

Μέσα στο μυαλό μου υπάρχει μια εκδοχή των παιδιών μου, που με χτυπούν συνεχόμενα στον ώμο και μου λένε «Μαμά, δες αυτό! Μαμά. Μανούλα. Μαμά, δες!».

Όμως ξέρω ένα πράγμα. Στο τέλος της μέρας, η κόρη μου θα ζητήσει αγκαλίτσες. Θα μοιραστεί μαζί μου το γλυκό της γιατί «θέλει να είναι καλή με τους άλλους». Θα μιλήσει για πράγματα που κάναμε μαζί, πράγματα που με κούρασαν και μου ρούφηξαν πολύτιμη ενέργεια, όχι για να δείξει ότι είμαι επαρκής, αλλά για να πει πόσο επαρκής είμαι. Θα μιμηθεί τις χειρότερές μου συνήθειες. Όμως, θα μιμηθεί και τις καλύτερες.

Μπορεί, λοιπόν, να υπάρχει ελπίδα. Μπορεί να μην τα πηγαίνω και τόσο άσχημα. Μπορεί το αύριο να είναι καλύτερο.

Αγαπητή μαμά, που τα κάνεις όλα λάθος, εύχομαι αυτό να ήταν μήνυμα συμπαράστασης για ‘σένα. Εύχομαι να κατάλαβες όλα όσα είσαι και δεν είσαι. Δεν ξέρω. Το μόνο που έχω να σου προσφέρω είναι η αλληλεγγύη μου.

Ίσως είμαστε καλύτερες απ’ αυτό που νομίζουμε.»

Πηγή: huffingtonpost.com

Πηγή:www.mama365.gr

Ένα παιδί που… «δεν» υπήρχε στην τάξη.

Published 29 Μαρτίου, 2016 by sofiaathanasiadou

shy-kid-1-679x453

Μέσα στην τάξη, κάπου πίσω πίσω, κάθονται κάποια άλλα παιδιά. Παιδιά ήσυχα, που προσπαθούν να μη φανούν με κάθε τρόπο, να μην τραβήξουν την προσοχή…

Μπαίνοντας στην τάξη, τα «φασαριόζικα» και «τολμηρά» παιδιά είναι αυτά που μας τραβούν αρχικά την προσοχή. Είναι παιδιά που μπορεί να μιλούν συνέχεια, να κάνουν σκανταλιές ή να έρχονται συχνά για να μας χαρίσουν ζωγραφιές, λουλούδια ή και αγκαλιές.

Την προσοχή μας ακόμη τραβούν οι «καλοί» μαθητές, οι μαθητές που σηκώνουν πάντα το χέρι τους για να μιλήσουν, συμμετέχουν στο μάθημα και γράφουν καλά στα διαγωνίσματα.

Στο βάθος, όμως, στην τάξη, κάπου πίσω πίσω, κάθονται (κρυμμένα) κάποια άλλα παιδιά. Είναι παιδιά που προσπαθούν με κάθε τρόπο να μην φανούν, να μην τραβήξουν την προσοχή, να μην ενοχλήσουν. Προσπαθούν γενικά να… περάσουν απαρατήρητα!

Έτσι απαρατήρητος προσπαθούσε από την αρχή να περάσει ο Α.. Ήταν μαθητής της τρίτης δημοτικού όταν τον γνώρισα. Καθόταν στο πίσω θρανίο μόνος του και δεν είπε ούτε το όνομά του, όπως όλα τα υπόλοιπα παιδιά, όταν συστηθήκαμε. Μιλούσε χαμηλόφωνα – φαινόταν σαν να ανοιγοκλείνει μόνο το στόμα. Δεν κοιτούσε στα μάτια τον συνομιλητή του, ακόμα και τους φίλους του.

Την ώρα του μαθήματος δεν σήκωνε ποτέ το χέρι του και αν του έδινα τον λόγο, τον πρώτο καιρό δεν μιλούσε καθόλου, ενώ αργότερα ψιθύριζε την απάντηση. Με τον τρόπο του, έδινε την εντύπωση ότι δεν την γνωρίζει, όμως ήταν πάντα διαβασμένος και πάντα οι απαντήσεις του ήταν σωστές. Στα γραπτά, μάλιστα, τα πήγαινε πάρα πολύ καλά. Ποτέ δεν ζητούσε τη βοήθειά μου στις διάφορες εργασίες, παρόλο που είχε απορίες. Προτιμούσε να αφήσει άλυτη κάποια άσκηση. Μόνο όταν πλησίαζα κοντά του, μού έδειχνε την άσκηση που τον δυσκόλευε, κι αυτό όχι από την αρχή της χρονιάς.

Στα διαλείμματα δεν ήταν τόσο ντροπαλός. Έπαιζε με τους συμμαθητές του, μιλούσε και γελούσε μέχρι όμως να πλησιάσει κάποιος εκπαιδευτικός! Τότε, σοβάρευε και σώπαινε, σαν να ένιωθε ντροπή για το γεγονός ότι έπαιζε και γελούσε…

Στις δραστηριότητες – παιχνίδια που κάναμε στην τάξη δεν έβγαινε ποτέ από την ομάδα, ωστόσο δεν συμμετείχε ενεργά. Καθόταν, δηλαδή κοντά μας, όμως δεν μιλούσε ούτε ακολουθούσε τις οδηγίες. Απλώς παρακολουθούσε τους άλλους.

Λόγω της συστολής που έδειχνε, δεν ήθελα να τον πιέζω να παίρνει τον λόγο ή να κάνει δραστηριότητες με τις οποίες θα νιώσει ότι θα τον κοιτούν όλοι, ώστε να μην έρχεται σε δύσκολη. Για παράδειγμα, όταν μια μέρα, οι μαθητές παρουσίαζαν τον εαυτό τους, ο Α. δεν ήθελε να μιλήσει. Τότε, τον ρώτησα αν θέλει να τον παρουσιάσει κάποιος άλλος. Εκείνος έγνεψε θετικά και έδωσα τον λόγο σε έναν από τους πιο καλούς του φίλους.

Η μόνη «παρέμβαση» που έκανα ήταν να του αλλάξω θέση. Αρχικά, τα θρανία τοποθετήθηκαν σε σχήμα «Π» κι έτσι ο Α. βρέθηκε ανάμεσα σε δύο συμμαθητές του (δεν καθόταν πια μόνος του) και το κυριότερο δεν μπορούσε να… «κρυφτεί». Την πρώτη μέρα, ένιωθε μια μικρή αμηχανία, αργότερα όμως το συνήθισε. Μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων, αλλάξαμε πάλι τα θρανία. Αυτή τη φορά, δημιουργήθηκαν ομάδες των τεσσάρων μαθητών για να μπορούν να συνεργάζονται. Ο Α. (αν και είχε σταματήσει να ντρέπεται όπως στην αρχή) έδειχνε να νιώθει περισσότερη ασφάλεια, έχοντας δίπλα του τους φίλους του.

Ο Α. είναι πολύ φιλότιμο παιδί και αυτή την «φιλοτιμία» προσπάθησα να την αξιοποιήσω. Μπορεί να ντρεπόταν, όμως δεν έλεγε ποτέ όχι, όταν του ζητούσα κάτι. Γι’ αυτό, χωρίς να του το πω, του έδειξα ότι θέλω να είναι ο… βοηθός μου. Του ζητούσα να βρέξει το σφουγγάρι, να γράφει την ημερομηνία, να σβήσει τον πίνακα, να μου δώσει έναν μαρκαδόρο, έναν χάρακα κλπ. Στην αρχή δίσταζε να σηκωθεί, όμως με τον καιρό του άρεσε. Πιο πολύ δίσταζε όταν του ζητούσα να πάει στο γραφείο (για να φέρει, για παράδειγμα, κιμωλίες), γιατί εκεί θα συναντούσε άλλους δασκάλους. Αυτό, όμως, δεν του το ζήτησα από την αρχή. Τον έστειλα όταν ήμουν σίγουρη ότι δεν θα αρνηθεί και ότι φυσικά δεν θα πιεστεί.

Τελικά, ξεκίνησε να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες. Μόλις μπαίναμε στην τάξη, η ημερομηνία ήταν γραμμένη στον πίνακα και κάθε πρωί κοιτούσε αν έχουμε κιμωλίες στην τάξη. Όταν δεν είχαμε, είτε ερχόταν και μου το έλεγε για να φέρω εγώ (πριν ξεκινήσει η πρώτη ώρα) είτε ερχόταν με κάποιο φίλο του στο γραφείο για να τις πάρει. Ο φίλος του έκανε τη… «δύσκολη δουλειά!». Δηλαδή, χτυπούσε την πόρτα και ρωτούσε αν μπορεί να μπει για τις κιμωλίες κι ο Α. ακολουθούσε!

Κάναμε αρκετές δραστηριότητες (κυρίως θεατρικού παιχνιδιού) ώστε κάθε παιδί να «ξεδιπλωθεί». Στην αρχή δυσκολευόταν, μιλούσε χαμηλόφωνα. Σιγά σιγά όμως άρχισε να συμμετέχει ενεργά.

Την 25η Μαρτίου, η τάξη μας ανέλαβε τη διοργάνωση της γιορτής. Ανεβάσαμε ένα σχετικό θεατρικό και κάθε μαθητής πήρε τον ρόλο του. Σκεφτόμουν αν ο Α. θα θέλει να πάρει μέρος κι αν θα θέλει να μιλήσει μπροστά σε τόσο κόσμο ή θα ντρέπεται (στις προηγούμενες τάξεις δεν είχε συμμετάσχει σε καμία γιορτή). Τις πρώτες ημέρες μού είπε ότι θα ήθελε να μην πάρει μέρος. Δεν του έφερα αντίρρηση, γιατί δεν ήθελα να τον πιέσω. Ωστόσο, του έδειξα τον ρόλο που προόριζα για αυτόν, του μίλησα αρκετή ώρα σχετικά με το έργο, με το πόσο ωραία είναι η συμμετοχή, οι πρόβες, η εκδήλωση και τέλος του ζήτησα να μου το πει αν αλλάξει γνώμη. Τις πρώτες ημέρες παρακολουθούσε τις πρόβες και μάλιστα εξέφραζε τη γνώμη του (δειλά μεν) σχετικά με το πώς πρέπει να γίνει η παράσταση. Τελικά, έπειτα από μία εβδομάδα μού ζήτησε να παίξει κι εκείνος. Την ημέρα της εκδήλωσης έδειχνε ψύχραιμος. Όταν βγήκε στη σκηνή, είπε τα λόγια του. Η φωνή του βέβαια δεν ήταν πολύ δυνατή, κρατούσε μάλιστα και το μικρόφωνο μακριά, ωστόσο κατάφερε να κάνει κάτι που μέχρι τώρα δεν είχε κάνει! Να βγει μόνος του στη σκηνή! Και να κερδίσει φυσικά το χειροκρότημα!

Από εκείνη την ημέρα, νιώθω ότι άλλαξε. Όχι ότι δεν είναι συνεσταλμένος και ντροπαλός. Μα, τουλάχιστον βρίσκει το θάρρος να μιλήσει – έστω κι αν δεν μιλά δυνατά – δεν σταματάει να παίζει με τους φίλους του όταν πλησιάζουμε και κυρίως, δεν νιώθει αμήχανα όταν τραβά την προσοχή.

 

Πηγή:fylada.gr

Γίνε ο γονιός που αξίζει στο παιδί σου

Published 29 Μαρτίου, 2016 by sofiaathanasiadou

1-e1349428725534

Γράφει ο Παναγιώτης Μανάρας.

«Τελειωμένος» απ᾽ τη δουλειά κλείνω τη μηχανή, βγαίνω απ᾽ το αυτοκίνητο και μπαίνω στο σπίτι μηχανικά.

 Ανοίγω την πόρτα και συνειδητοποιώ γι᾽ άλλη μια φορά πως κάτι λείπει. Μια απουσία που πλημμυρίζει το σαλόνι. Εντελώς γνωστή μα, ταυτόχρονα, τελείως άγνωστη μέχρι τη στιγμή που το μυαλό επικεντρώνεται σε μια φωνή παιδική.

Δε γελιέμαι. Η φωνή δεν είναι υπαρκτή σε κανένα δωμάτιο του σπιτιού. Βρίσκεται σκαλωμένη στο υποσυνείδητό μου και μου υπενθυμίζει πως η μεγαλύτερη απουσία σήμερα, εχθές, προχθές, κάθε φορά και κάθε στιγμή είναι η μικρή μου κόρη.

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή μας που αποφασίζουμε να πάρουμε τα πράγματα στα χέρια μας και να προχωρήσουμε παρακάτω. Δεν έχουν σημασία τόσο οι αιτίες, όσο το αποτέλεσμα των αποφάσεων.

Πιο συγκεκριμένα, αποφασίζεις να σπάσεις στο παιδί σου την έννοια της οικογένειας όπως τη γνώρισε απ᾽ τη μέρα που γεννήθηκε. Αποσχίζεσαι, λοιπόν, απ᾽ το στερεοτυπικό μοντέλο της οικογενειακής θαλπωρής με τη «δικαιολογία» -και συγχωρέστε με για την επιλογή της λέξης αλλά έχει διφορούμενη, μεταφορική και ρεαλιστική έννοια- πως θες να προσφέρεις στο παιδί σου όσα δεν μπόρεσες με τις επικρατούσες συνθήκες.

Εγωιστικό; Απάνθρωπο; Σκληρό; Απερίσκεπτο; Μπορώ να σας βρω πολλά ακόμα επίθετα. Στη σκέψη, όμως, κάθε σωστού γονιού που μπαίνει σ᾽ αυτή τη διαδικασία είναι βασικό, αν όχι και μοναδικό κριτήριο.

Από εκεί, λοιπόν, ξεκινάει ο πλασματικός παράδεισος που προσπαθείς απεγνωσμένα να κάνεις πραγματικότητα. Άλλοι τα καταφέρνουν, άλλοι τα παρατάνε στην μέση κι άλλοι ούτε καν μπαίνουν στην διαδικασία να ξεκινήσουν.

Προσπαθείς να καλύψεις, ίσως κι από ενοχές, την έλλειψη του άλλου μέλους της οικογένειας, προσπαθείς να γίνεις αυτό που δεν κατάφερνες στην καθημερινότητά σου. Πασχίζεις να δώσεις πράγματα που θεωρούσες δεδομένα ή ακόμα και πράγματα που δεν έδινες σημασία γιατί τα θεωρούσες ανούσια πριν.

Παλεύεις να μη νευριάζεις όταν το παιδί σου φωνάζει και παίζει. Γιατί όλα αυτά; Γιατί η συνείδησή σου σου λέει πως πρέπει να κερδίσεις τον χαμένο χρόνο.

Ξέρεις κάτι, όμως, ρε «εγωιστή»; Δεν είναι ο χαμένος χρόνος που προσπαθείς απεγνωσμένα να κερδίσεις. Φταίει που προσπαθείς να μη χάσεις το παιδί σου.

Η κάθε ελάχιστη, μηδαμινή σκέψη πως μπορεί να σ᾽ απορρίψει, σε γονατίζει. Η ιδέα πως θα ᾽ρθει μια ημέρα που το παιδί για το οποίο έκανες την αλλαγή στην ζωή σου, δε θα τρέξει να σ᾽ αγκαλιάσει σε ταπεινώνει.

Το φανταστικό, μα όχι κι απίθανο σενάριο που θέλει το ίδιο σου το παιδί να σε κατηγορεί για την οικογένεια που σταμάτησες να του προσφέρεις (τουλάχιστον όχι όπως το ίδιο τη γνώρισε και την έμαθε πριν, ακόμα,  βγει απ᾽ τη μήτρα της μητέρας του), σε κάνει να νιώθεις όχι μόνο ανίκανος αλλά και προδότης απέναντι στον εαυτό σου.

Μην τρομάζεις, όμως γαμώτο! Νιώσε και πράξε έχοντας ως γνώμονα το καλύτερο δυνατό πρότυπο γονέα. Το υποσυνείδητο είναι, άλλωστε, αυτό που οδηγεί τα παιδιά μέχρι να γίνουν έφηβοι.

Έτσι έχουν μάθει να επιβιώνουν και να διδάσκονται, με την όσφρηση, το συναίσθημα και το ένστικτο.

Αν με τη σειρά σου ακολουθήσεις κι εσύ το δικό σου ένστικτο και το παραλληλίσεις με την παιδική του αθωότητα, αν μάθεις κι εσύ μαζί με αυτό τότε δεν μπορείς να κάνεις λάθος.

Γίνε παιδί έστω και για 4 σαββατοκύριακα τον μήνα.

Τότε και μόνο τότε θα έχει αξία η όποια απόφαση έχεις πάρει στην ζωή σου για τη ζωή του.

Θα ᾽ρθει η στιγμή που το παιδί θα ξεχωρίσει τι του πήρες και τι του έδωσες και θα γίνει ο πιο σκληρός, μα πάνω απ᾽ όλα ο πιο δίκαιος κριτής σου.

Πηγή:www.ilov.gr

Μια φορά να μου πεις «άστο πάνω μου»

Published 28 Μαρτίου, 2016 by sofiaathanasiadou

couples

 

Θα ήθελα μια φορά στη ζωή μου να μην είμαι αυτάρκης. Να έχω έναν άντρα δίπλα μου που να μη με αφήνει να είμαι.

Για να μην παιδεύομαι.

Να μου λέει, όπως λέω εγώ στο παιδί μου «εσύ πήγαινε στον κήπο να παίξεις».

Να πάρει όλα τα δυσνόητα «ανδρικά» από πάνω μου, που μου πηδάνε την καθημερινότητα και το μυαλό, για να μην κουράζομαι, να μην σπαζοκεφαλιάσω και να ασχολούμαι με τα δικά μου, τα γυναικεία μου, τις ανοησίες μου.

Να πάρω ρεσό με άρωμα βανίλιας, να βάλω αρωματικά φακελάκια στα συρτάρια και να έχω το χρόνο να μετακινώ δέκα φορές το κάδρο στον τοίχο, για να δω πού πηγαίνει καλύτερα.

Να έχει βαθιά τη γνώση ότι μπορώ να κάνω τα πάντα μόνη μου. Αλλά να επιλέγει να μη με αφήνει. Να λέει «άσε, θα αλλάξω εγώ τη λάμπα. Θα φτιάξω εγώ τη σπασμένη τέντα στο δωμάτιο».

Να μου πει, θα πάω εγώ στην εφορία, στην τράπεζα, στο υποθηκοφυλακείο να τους μιλήσω. Και να γυρίζει σπίτι με όγκους χαρτιών με ψιλά γράμματα γεμάτα πονηριές και λακκούβες που πλέον δεν θα φοβάμαι, γιατί θα είναι αυτός να με μαγκώσει από το χέρι μόλις πάω να χωθώ μέσα.

Και μόλις θελήσω να ρωτήσω λεπτομέρειες, γιατί δεν είναι σωστό να τρέχει ο άλλος και εγώ να φτιάχνω νύχι, να μου πει «άστα αυτά, θα τα κανονίσω εγώ, έλα να καθίσουμε στη βεράντα να κάνουμε τσιγάρο».

Και να μείνω στο δρόμο με το αμάξι μου, που έχω να το κάνω σέρβις δυο χρόνια γιατί δεν έχω μία και να λαμπαδιάσω στην Κηφισίας και να ξέρω πως έχω αυτόν να πάρω τηλέφωνο και όχι την οδική βοήθεια.

Να έχω βαθιά πεποίθηση ότι δεν θα μου πει «και σου είπα να το κάνεις σέρβις το γαμημένο» αλλά να ξεστομίσει δυο απλές κουβέντες. Μόνο δύο: «είσαι καλά; Έρχομαι».

Και να κανονίσει αυτός τις τσιμούχες, τα ανταλλακτικά και να μη μπει στον κόπο να μου εξηγήσει τίποτα για τη ζημιά, γιατί ξέρει πως δεν με νοιάζει και πως δεν θέλω να καταλάβω. Πως δεν είμαι φτιαγμένη για να αλλάζω λάστιχο και να χαλάω τα τακούνια μου. Είμαι φτιαγμένη για χάδια στα μαλλιά και φιλιά στον ώμο.

Να με βλέπει κουρασμένη με μαύρους κύκλους που ξενύχτησα να γράφω και να μου λέει «κάτσε να σου στύψω μια πορτοκαλάδα».

Να με μαλώνει γλυκά, σαν παιδί, που δεν έφαγα καθόλου σαλάτα σήμερα και πάλι δεν πάω τουαλέτα και θα γκρινιάζω όλη μέρα. Και μετά, να μου πει «πάμε να περπατήσουμε στη θάλασσα και να με αγκαλιάζει από τους ώμους».

Δεν θέλω καμέλιες στα βάζα μου από εκείνον, ούτε παπούτσια στις ντουλάπες μου και κοσμήματα στα συρτάρια μου.

Θέλω να νιώθω πως είναι εκεί έξω και με φροντίζει. Σαν να τον έχω κρεμασμένο στο λαιμό μου σφυρίχτρα και μόλις τη βάλω στο στόμα μου είναι εκεί.

Όχι σαν διαταγή, όχι σαν υποτέλεια. Αλλά γιατί είναι άντρας που με θέλει γυναίκα ασφαλή.

Ανέμελη, φροντισμένη, με γελαστά μάτια.

Πηγή:www.themamagers.gr

10 (απλά) πράγματα που είναι αδύνατον να κάνει μια έγκυος!

Published 28 Μαρτίου, 2016 by sofiaathanasiadou

20727932_shutterstock_209636857.limghandler

Από: Ελένη Χαδιαράκου

Κακά τα ψέματα. Όσο fit και να είναι μια μέλλουσα μανούλα, σε όσο «υπέροχη φόρμα» και αν βρίσκεται, όσο και να θέλει να κάνει κάποια πράγματα, ιδιαίτερα τους τελευταίους μήνες της εγκυμοσύνης της, απλώς είναι αδύνατον να τα κάνει! Η συγγραφέας και blogger Chelsea Foy, μας λέει αυτά με τον μεγαλύτερο βαθμό…δυσκολίας!

1. Να σηκωθώ από το πάτωμα
Αυτή η συγκεκριμένη μανούβρα χρειάζεται μια ιδιαίτερη δεξιοτεχνία αλλά και μια συγκεκριμένη τεχνική. Η συγκεκριμένη τεχνική συνοδεύεται από… βογκητά, αναστεναγμούς, ενώ κάποιες φορές διαρκεί έως και 30 δευτερόλεπτα!

2. Να καθίσω στο πάτωμα
Ίσως για κάποιον που δεν είναι έγκυος στον όγδοο μήνα να φαίνεται εύκολο, αλλά δεν είναι καθόλου. Μερικές φορές μάλιστα χρειάζεται να…αλλάξω πολλές, πολλές και διάφορες στάσεις μέχρι να βρω κάποια… σχετικά βολική.

3. Να αλλάξω πλευρό στο κρεβάτι
Χα, λες και από θαύμα, ξαφνικά έχει χαθεί όλος ο έλεγχος των μυών της κοιλιάς μου και χρειάζομαι πλήρη συγκέντρωση και συντονισμό κινήσεων για να βρεθώ από τη μια άκρη του κρεβατιού στην άλλη. (Για να μην αναφέρω τι γίνεται όταν το μωρό γυρνάει από αριστερά και εσύ θέλεις να γυρίσεις δεξιά)

4. Να βάλω παπούτσια
Έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει εύκολος τρόπος να το κάνω αυτό για τις επόμενες 8 εβδομάδες. Γι΄αυτό και προτιμάω να φοράω απλώς σαγιονάρες…

5. Να πλύνω τα πιάτα
Και ξαφνικά… δεν μπορώ να φτάσω τον νεροχύτη! Οι πάγκοι της κουζίνας είναι στο ίδιο ύψος με την κοιλιά μου, επομένως πρέπει να πλένω τα πιάτα με τεντωμένα χέρια.

6. Να αγκαλιάσω
Όταν πλέον ο καλός μου θέλει να με αγκαλιάσει έρχεται από πίσω, πράγμα βολικό αλλά…κάπως παράξενο. Κάποιες φορές πάλι το επιχειρεί από το πλάι, (πράγμα επίσης παράξενο). Αχ πόσο μου λείπουν οι κανονικές αγκαλιές.

7. Να φορέσω το παντελόνι μου  
Βέβαια, τα τζιν είναι πολύ βολικά…όταν κάποια στιγμή καταφέρνεις να τα φορέσεις!

8. Να καθίσω στο γραφείο
Ισχύει ότι και για το…λήμμα 5 «Να πλύνω τα πιάτα».

9. Να κρατήσω ένα κουτί
Γενικά, υποθέτω, ότι οι περισσότερες γυναίκες δεν επιχειρούν να κουβαλήσουν κουτιά στον όγδοο μήνα της εγκυμοσύνης. Ωστόσο, αν χρειαστεί θυμηθείτε: το να κρατάς ένα κουτί έχοντας κοιλιά με διάμετρο περίπου ενάμιση μέτρο, είναι μάλλον αδύνατο.

10. Να σκύψω για να πιάσω κάτι που έπεσε  
Μπορώ ακόμα -οριακά- να σκύψω και να πιάσω κάτι από κάτω , χωρίς να λυγίσω τα γόνατά μου. Θέλω όμως; Όχι. Δεν θέλω!-

Πηγή:www.imommy.gr

Η κοινωνική απόρριψη στην παιδική ηλικία – Τι είναι αυτό που την προκαλεί;

Published 28 Μαρτίου, 2016 by sofiaathanasiadou

peer rejection of autistic children

Η απόρριψη είναι συναισθηματικά επώδυνη για όλους μας λόγω της κοινωνικής μας φύσης και της ανάγκης μας να αλληλεπιδρούμε με τους άλλους ανθρώπους. Ο Αμερικανός ψυχολόγος Μάσλοου ο οποίος έμεινε γνωστός για τη θεωρία ιεράρχησης των αναγκών, είπε πως η ανάγκη για αγάπη και το να ανήκουμε αποτελούν θεμελιώδη ανθρώπινα κίνητρα. Όλοι οι άνθρωποι χρειάζεται να δίνουν και να λαμβάνουν συναισθήματα ζεστασιάς για να είναι ψυχολογικά υγιείς.

Η απλή επαφή ή η απλή κοινωνική αλληλεπίδραση ωστόσο, δεν είναι αρκετή για να εκπληρώσει την ανάγκη μας για αποδοχή. Οι άνθρωποι έχουμε ένα ισχυρό κινητήριο ένστικτο στο να διαμορφώνουμε και να διατηρούμε διαπροσωπικές σχέσεις – σχέσεις σταθερές που μας ικανοποιούν. Όταν αυτό δεν υφίσταται, οι άνθρωποι νιώθουμε μοναξιά και δυστυχία. Η απόρριψη από το κοινωνικό μας περιβάλλον επομένως, είναι μια σημαντική απειλή και η πλειοψηφία των ανθρώπων έχουν ανησυχίες που σχετίζονται με τον κοινωνικό αποκλεισμό – κάτι που ισχύει απόλυτα και στα παιδιά.

Παρόλα αυτά, σε κάθε κοινωνική ομάδα υπάρχουν ορισμένα μέλη τα οποία αρέσουν το ένα στο άλλο περισσότερο από κάποια άλλα. Επίσης, από ψυχολογικές έρευνες προκύπτει πως η αντιπάθεια και η απόρριψη είναι αναπόφευκτες στις ομάδες ανθρώπων. Το πρόβλημα ξεκινάει όταν η απόρριψη έχει ενεργητική μορφή. Δηλαδή, δεν περιορίζεται στο απλά δεν σε συμπαθώ ιδιαίτερα, αλλά εκδηλώνεται με ενεργή απέχθεια και αυτή είναι που δημιουργεί αρνητικά αποτελέσματα τόσο στο σχολείο όσο και στη ζωή γενικότερα.

Πότε ένα παιδί απορρίπτεται από το κοινωνικό του περιβάλλον;

Σχεδόν κάθε παιδί βιώνει τον πόνο της απόρριψης σε κάποια φάση της ζωής του. Επειδή όμως πρόκειται για κάτι πραγματικά επώδυνο, πολλοί ερευνητές έχουν προσπαθήσει να καταλάβουν γιατί μερικά παιδιά απορρίπτονται περισσότερο από κάποια άλλα.

Αυτό που φαίνεται να ισχύει στα αγόρια, είναι πως η επιθετικότητα (χτυπήματα, κλωτσιές, σπρωξίματα) και η ενοχλητική συμπεριφορά γενικότερα, αποτελούν σημαντικές αιτίες απόρριψης. Ωστόσο, δεν είναι μόνο η επιθετικότητα ο λόγος που απορρίπτονται τα αγόρια. Μπορεί σε μικρότερο ποσοστό, αλλά η ντροπαλότητα, κοινωνικά αδέξιες καθώς και ανώριμες συμπεριφορές, είναι επίσης απωθητικές για τους συνομηλίκους τους.

Στην περίπτωση των κοριτσιών, δεδομένου πως είναι λιγότερο επιθετικά σωματικά, φαίνεται να παίζουν άλλοι παράγοντες ρόλο. Τα κορίτσια που είναι πιο αυταρχικά, που εκφράζουν αρνητικά συναισθήματα περισσότερο και που έχουν χειρότερες δεξιότητες επίλυσης συγκρούσεων από τους συνομηλίκους τους, απορρίπτονται πιο εύκολα.

Γενικότερα, τα παιδιά που δυσκολεύονται κοινωνικά συνήθως αγνοούν τις αντιδράσεις των άλλων για το πότε πρέπει να σταματήσουν μια συμπεριφορά, δυσκολεύονται στο παιχνίδι (πχ. μαλώνουν, κλέβουν, αναστατώνονται εύκολα) το οποίο αποτελεί ένα μεγάλο μέρος της κοινωνικής αλληλεπίδρασης των παιδιών, ή μπορεί να γίνονται υπερβολικά ανταγωνιστικά προσπαθώντας να εντυπωσιάσουν τους άλλους.

Παρόλο που αρνητικές συμπεριφορές ξεκάθαρα μπορούν να οδηγήσουν στην απόρριψη, υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που προκαλούν τη δυσάρεστη αυτή κατάσταση. Παιδιά μειονοτήτων, παιδιά με αναπηρίες ή παιδιά που έχουν ασυνήθιστα χαρακτηριστικά, ενδέχεται να αντιμετωπίσουν δυστυχώς, μεγαλύτερο κίνδυνο απόρριψης.

Οι επιπτώσεις της κοινωνικής απόρριψης στα παιδιά…

Έρευνες έχουν δείξει πως σε σύγκριση με τα δημοφιλή παιδιά τα οποία έχουν την κοινωνική αποδοχή από το περιβάλλον τους, τα παιδιά που βιώνουν απόρριψη, είναι εφτά φορές πιο πιθανό να μην μπορέσουν να ανταποκριθούν στις σχολικές απαιτήσεις της τάξης τους, ακόμα και να παρατήσουν το σχολείο.

Επίσης, η κοινωνική απόρριψη έχει σχετιστεί με αγχώδεις διαταραχές, κατάθλιψη, βίαιη συμπεριφορά και κατάχρηση ουσιών στην εφηβική ηλικία. Το παιδί που δέχεται την απόρριψη είναι πιθανό να έχει χαμηλότερη αυτοεκτίμηση και να εσωτερικεύσει το πρόβλημα (μεγαλύτερος κίνδυνος για κατάθλιψη), ή λόγω της απόρριψης να εξωτερικεύσει τη συμπεριφορά δείχνοντας επιθετικότητα.

Η σχέση με τους συνομηλίκους έχει αναγνωριστεί ως ένας από τους πιο ισχυρούς προβλεπτικούς παράγοντες των τωρινών και μελλοντικών προβλημάτων ψυχικής υγείας, εκ των οποίων συμπεριλαμβάνεται και η ανάπτυξη ψυχιατρικών διαταραχών.

Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς;

Είναι σημαντικό να τονίσουμε πως από τη στιγμή που είναι αδύνατον να διδάξουμε στα παιδιά να συμπαθούν τους πάντες, πρέπει να προσπαθήσουμε να διδάξουμε ότι είναι λάθος να μισούν κάποιον. Σε κάθε περίπτωση πρέπει να προσπαθήσουμε να μειώσουμε την ενεργή απόρριψη και το ενεργό μίσος στην όποια διαφορετικότητα. Αυτό ισχύει στην περίπτωση όπου το παιδί βρίσκεται σε “πλεονεκτική” θέση. Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς όμως όταν το ίδιο τα παιδί δέχεται την απόρριψη;

Αρχικά, είναι πολύ σημαντικό να αντιληφθεί ο γονιός ποιο χαρακτηριστικό ή συμπεριφορά είναι αυτή που προκαλεί την απόρριψη. Για να επιτευχθεί αυτό, οι γονείς πρέπει να είναι ανοιχτοί, διαθέσιμοι και ήρεμοι για να ακούσουν το παιδί έτσι ώστε να νιώσει το σπίτι ως ένα ασφαλές καταφύγιο. Το παιδί που βιώνει την απόρριψη από τους συνομηλίκους του είναι σημαντικό να λαμβάνει την υποστήριξη και την άνευ όρων αγάπη των γονιών του.

Έρευνες δείχνουν πως τα παιδιά που έχουν έστω και έναν στενό φίλο έχουν πιο ενισχυμένη αυτοεκτίμηση και μπορούν πολύ πιο εύκολα να διαχειριστούν την απόρριψη. Οι γονείς μπορούν να βοηθήσουν προς αυτήν την κατεύθυνση αναζητώντας παιδιά που μοιράζονται κοινά ενδιαφέροντα και να προωθήσουν τη φιλία μέσα από δραστηριότητες και παιχνίδι.

Στην περίπτωση όπου η απόρριψη προκαλείται από την αρνητική συμπεριφορά του παιδιού, οι γονείς πρέπει να το βοηθήσουν να βελτιώσει τις κοινωνικές του δεξιότητες. Είναι σημαντικό να ρωτήσουν το παιδί τι συνέβη και να το ακούσουν χωρίς να κρίνουν. Μπορούν να ζητήσουν από το παιδί να εντοπίσει το λάθος του ρωτώντας κάτι όπως “Πώς θα αισθανόσουν εσύ αν βρισκόσουν στη θέση του;” και στη συνέχεια να του δώσουν τη δυνατότητα μέσα από ένα φανταστικό σενάριο στην αρχή και στη συνέχεια έμπρακτα, να κάνει τη σωστή επιλογή διορθώνοντας τη συμπεριφορά του.

Τα παιδιά όπως και οι ενήλικες έχουν ανάγκη να τους αγαπούν και να ανήκουν μέσα σε ασφαλείς και διαρκείς θετικές σχέσεις. Βοηθώντας τα παιδιά επομένως να αναπτύξουν και να διατηρήσουν αυτές τις σχέσεις με την οικογένεια, τους συμμαθητές και το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον, ενισχύουμε ένα σημαντικό μέρος της ανάπτυξής τους!

Πηγή: parentshelp.gr

Διαβάστε περισσότερα: www.mamaword.com

Η βαθιά σύνδεση μητέρας και παιδιού!

Published 28 Μαρτίου, 2016 by sofiaathanasiadou

83457

Η σχέση μεταξύ της μητέρας και του παιδιού είναι βαθιά και οι νέες έρευνες δείχνουν μια φυσική σύνδεση ακόμα βαθύτερη από ό,τι είχαμε σκεφτεί.

Ο βαθύς ψυχολογικός και σωματικός δεσμός που μοιράζεται η μητέρα με το παιδί της, ξεκινά κατά τη διάρκεια της κύησης, όταν η μητέρα είναι το παν για το αναπτυσσόμενο έμβρυο, παρέχοντας τη ζεστασιά και τη τροφή, ενώ η καρδιά της παρέχει ένα χαλαρωτικό σταθερό ρυθμό.

Η φυσική σύνδεση μεταξύ της μητέρας και του εμβρύου παρέχεται από τον πλακούντα, ένα όργανο κατασκευασμένο από κύτταρα της μητέρας και του εμβρύου, το οποίο χρησιμεύει ως αγωγός για την ανταλλαγή θρεπτικών ουσιών, αερίων και αποβλήτων. Τα κύτταρα ενδέχεται να μεταναστεύσουν μέσω του πλακούντα, μεταξύ της μητέρας και του εμβρύου σε πολλά όργανα του σώματος, συμπεριλαμβανομένων των πνευμόνων, του θυρεοειδούς, των μυών, του ήπατος, της καρδιάς, των νεφρών και του δέρματος.

Αυτά μπορεί να έχουν ένα ευρύ φάσμα επιδράσεων, από την ανακατασκευή των ιστών και την πρόληψη του καρκίνου μέχρι την πυροδότηση διαταραχών του ανοσοποιητικού συστήματος.

Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι συνηθίζεται να ενσωματώνονται κύτταρα από ένα άτομο στους ιστούς ενός διαφορετικού προσώπου. Είμαστε συνηθισμένοι να σκεφτόμαστε τους εαυτούς μας ως μοναδικά, αυτόνομα άτομα και αυτά τα ξένα κύτταρα φαίνεται να διαψεύδουν την έννοια αυτή δείχνοντας ότι οι περισσότεροι άνθρωποι μεταφέρουν κομμάτια άλλων ατόμων. Όσο αξιοσημείωτο μπορεί να είναι αυτό, εντυπωσιακά αποτελέσματα από μια νέα μελέτη δείχνουν ότι κύτταρα από άλλα άτομα βρίσκονται επίσης στον εγκέφαλο.

Σε αυτή τη μελέτη, ανδρικά κύτταρα βρέθηκαν στους εγκεφάλους των γυναικών και ζούσαν εκεί, σε ορισμένες περιπτώσεις, για αρκετές δεκαετίες. Μπορούμε μόνο να εικάσουμε σχετικά με το αντίκτυπο που είχαν, αλλά αυτή η μελέτη έδειξε ότι αυτά τα κύτταρα ήταν λιγότερο συχνά στους εγκεφάλους των γυναικών που είχαν νόσο Αλτσχάιμερ, γεγονός που υποδηλώνει ότι μπορεί να σχετίζονται με την υγεία του εγκεφάλου.

Όλοι θεωρούμε το σώμα μας ότι είναι το δικό μας μοναδικό ον, οπότε μας φαίνεται παράξενη η ιδέα ότι μπορούμε να θρέφουμε κύτταρα από άλλους ανθρώπους στο σώμα μας.

Ακόμη πιο παράξενη είναι η σκέψη ότι, αν και σίγουρα θεωρούμε ότι οι δράσεις και οι αποφάσεις μας προέρχονται από τη δραστηριότητα των δικών μας ατομικών εγκεφάλων, κύτταρα από άλλα άτομα ζουν και λειτουργούν στην εν λόγω σύνθετη δομή.

Ωστόσο, η ανάμιξη των κυττάρων από γενετικά διακριτά άτομα, δεν είναι καθόλου ασυνήθιστη. Η κατάσταση αυτή ονομάζεται χιμαιρισμός, όρος προερχόμενος από τη Χίμαιρα της Ελληνικής μυθολογίας ένα πλάσμα που ένα μέρος της ήταν φίδι, ένα μέρος λιοντάρι, ένα μέρος κατσίκα και έβγαζε φωτιά από το στόμα της.

Οι χίμαιρες που παρατηρούνται στη φύση είναι πολύ λιγότερο απαίσιες φυσικά και περιλαμβάνουν πλάσματα όπως η γλίτσα και τα κοράλλια.

Μικροχιμαιρισμός!

Ο μικροχιμαιρισμός είναι η επίμονη παρουσία λίγων γενετικά διακριτών κυττάρων σε έναν οργανισμό. Παρατηρήθηκε πρώτα στον άνθρωπο πολλά χρόνια πριν, όταν τα κύτταρα που περιέχουν το αρσενικό χρωμόσωμα «Υ» βρέθηκαν να κυκλοφορούν στο αίμα των γυναικών μετά την εγκυμοσύνη. Δεδομένου ότι αυτά τα κύτταρα είναι γενετικά αρσενικά δεν μπορεί να ανήκαν στις ίδιες τις γυναίκες, αλλά κατά πάσα πιθανότητα προήλθαν από τα μωρά τους κατά τη διάρκεια της κύησης.

Σε αυτή τη νέα μελέτη, οι ερευνητές παρατήρησαν ότι τα μικροχιμαιρικά κύτταρα δεν βρέθηκαν μόνο να κυκλοφορούν στο αίμα, αλλά επίσης να είναι ενσωματωμένα στον εγκέφαλο. Εξετάζοντας τους εγκεφάλους νεκρών γυναικών για την παρουσία κυττάρων που περιέχουν το αρσενικό χρωμόσωμα «Υ», βρήκαν τέτοια κύτταρα σε πολλαπλές περιοχές του εγκεφάλου σε ποσοστό πάνω από 60% των εγκεφάλων.

Επειδή η νόσος του Alzheimer είναι πιο συχνή στις γυναίκες που είχαν πολλαπλές εγκυμοσύνες, υπάρχουν υποψίες ότι ο αριθμός των εμβρυϊκών κυττάρων θα είναι μεγαλύτερος σε γυναίκες με τη νόσο του Alzheimer σε σύγκριση με εκείνες που δεν είχαν καμία ένδειξη για την νευρολογική νόσο. Τα αποτελέσματα έδειξαν ακριβώς το αντίθετο: υπήρχαν λιγότερα εμβρυικά κύτταρα σε γυναίκες με νόσο Αλτσχάιμερ. Οι λόγοι είναι ασαφείς.

Ο μικροχιμαιρισμός προκύπτει συνήθως από την ανταλλαγή των κυττάρων από τον πλακούντα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, ωστόσο, υπάρχουν επίσης ενδείξεις ότι τα κύτταρα μπορούν να μεταφερθούν από τη μητέρα στο βρέφος μέσω του θηλασμού. Εκτός από την ανταλλαγή μεταξύ της μητέρας και του εμβρύου, μπορεί να υπάρξει ανταλλαγή των κυττάρων μεταξύ των διδύμων στη μήτρα και υπάρχει επίσης η πιθανότητα ότι τα κύτταρα που «κατοικούν» στη μητέρα από ένα παλαιότερο αδελφό, μπορεί να βρουν το δρόμο τους μέσω του πλακούντα σε ένα μικρότερο αδελφάκι κατά τη διάρκεια της κύησης του τελευταίου.

Οι γυναίκες μπορεί να έχουν μικροχιμαιρικά κύτταρα τόσο από τη μητέρα τους, όσο και από από τις δικές τους εγκυμοσύνες και υπάρχει ακόμη ένδειξη για τον ανταγωνισμό μεταξύ των κυττάρων από τη γιαγιά και το βρέφος μέσα στη μητέρα.

Είναι ασαφής η επίδραση που έχουν τα εμβρυϊκά μικροχιμαιρικά κύτταρα στο σώμα της μητέρας, αν και υπάρχουν μερικές ενδιαφέρουσες πιθανότητες. Για παράδειγμα, τα εμβρυϊκά μικροχιμαιρικά κύτταρα είναι παρόμοια με τα βλαστοκύτταρα, με την έννοια ότι είναι σε θέση να εξελιχθούν σε μια ποικιλία διαφορετικών ιστών και μπορεί να βοηθήσουν στην αποκατάσταση τους.

Μια ερευνητική ομάδα που διερευνούσε τη δυνατότητα αυτή, παρακολούθησε τη δραστηριότητα των εμβρυϊκών μικροχιμαιρικών κυττάρων σε μια μητέρα αρουραίο μετά από τραυματισμό στην μητρική καρδιά: ανακάλυψαν ότι τα εμβρυϊκά κύτταρα μετανάστευσαν στη μητρική καρδιά και διαφοροποιήθηκαν σε κύτταρα της καρδιάς βοηθώντας στην αποκατάσταση των ζημιών.

Σε μελέτες σε ζώα, τα μικροχιμαιρικά κύτταρα βρέθηκαν στους μητρικούς εγκεφάλους όπου έγιναν νευρικά κύτταρα, γεγονός που υποδηλώνει ότι μπορεί να ενσωματωθούν λειτουργικά στον εγκέφαλο. Είναι πιθανό ότι το ίδιο μπορεί να ισχύει για τέτοιου είδους κύτταρα στον ανθρώπινο εγκέφαλο.

Τα μικροχιμαιρικά κύτταρα μπορεί επίσης να επηρεάσουν το ανοσοποιητικό σύστημα!

Ένα εμβρυϊκό μικροχιμαιρικό κύτταρο από μια εγκυμοσύνη, αναγνωρίζεται από το ανοσοποιητικό σύστημα της μητέρας, σαν να ανήκει εν μέρει στη μητέρα, δεδομένου ότι το έμβρυο είναι γενετικά μισό-ταυτόσημο με τη μητέρα, αλλά εν μέρει ξένο, που οφείλεται στη γενετική συμβολή του πατέρα. Αυτό μπορεί να «δώσει σήμα» στο ανοσοποιητικό σύστημα να είναι σε εγρήγορση για τα κύτταρα που είναι παρόμοια με αυτό, αλλά με κάποιες γενετικές διαφορές.

Τα καρκινικά κύτταρα τα οποία προκύπτουν λόγω γενετικών μεταλλάξεων είναι ακριβώς τέτοια κύτταρα και υπάρχουν μελέτες που δείχνουν ότι τα μικροχιμαιρικά κύτταρα μπορεί να διεγείρουν το ανοσοποιητικό σύστημα και να ανακόψουν την ανάπτυξη των όγκων. Πολλά περισσότερα μικροχιμαιρικά κύτταρα, επίσης, βρίσκονται στο αίμα υγιών γυναικών σε σύγκριση με εκείνων με καρκίνο του μαστού γεγονός που υποδηλώνει ότι τα μικροχιμαιρικά κύτταρα μπορούν με κάποιο τρόπο να αποτρέψουν το σχηματισμό όγκων.

Σε άλλες περιπτώσεις, το ανοσοποιητικό σύστημα στρέφεται εναντίον του εαυτού, προκαλώντας σημαντικές ζημιές. Ο Μικροχιμαιρισμός είναι πιο συχνός σε ασθενείς που πάσχουν από σκλήρυνση κατά πλάκας σε σχέση με τα υγιή αδέλφια τους, υποδεικνύοντας ότι τα μικροχιμαιρικά κύτταρα μπορεί να έχουν επιβλαβή ρόλο σε αυτή τη νόσο, ίσως με την πυροδότηση μιας αυτοάνοσης επίθεσης.

Αυτό είναι ένα αναπτυσσόμενο νέο πεδίο έρευνας με τεράστιες δυνατότητες για τα νέα ευρήματα, καθώς και για τις πρακτικές εφαρμογές. Όμως, είναι επίσης μια υπενθύμιση του πόσο βαθιά είναι η διασύνδεσή μας.

 Πηγή: PLoS One, www.psychologynow.gr

Πηγή:www.familylife.gr

Το να έχεις παιδί δεν σε κάνει απαραίτητα γονιό

Published 28 Μαρτίου, 2016 by sofiaathanasiadou

parents-thumb-large

Γράφει η Μαρία Πατσιλίβα

Το να έχεις παιδί δεν σε κάνει απαραίτητα γονιό.

Η φυσική διαδικασία της γονιμοποίησης και της γέννας δεν σημαίνουν αυτόματα ότι ως γεννήτορας κατέχεις και γονεϊκή ταυτότητα. Η ιδιότητα του γονιού ταυτίζεται με την απόλυτη αίσθηση ευθύνης, απένατι στο νεόφερτο πλάσμα και τον εαυτό σου.

Γονιός γίνεσαι με το χρόνο που θα αφαιρέσεις από τον προσωπικό σου χρόνο και με το χρόνο που θα εφεύρεις, προκειμένου να χωρέσεις στο πρόγραμμά σου άλλη μια ζωή.

Γονιός γίνεσαι με την υπομονή που θα χρειαστείς για να πάρεις από το χεράκι έναν καινούριο άνθρωπο και να του μάθεις, με πολλές επαναλήψεις, αυτά που απαιτούνται για να εξελιχθεί σε έναν ψυχικά, σωματικά και πνευματικά υγιή ενήλικο.

Γονιός γίνεσαι με την αγάπη άνευ όρωνπου σημαίνει ότι είσαι μια απέραντη και μόνιμη αγκαλιά, χωρίς εγωιστικές προσδοκίες, που αποδέχεσαι πλήρως αυτό που το παιδί σου είναι ή και δεν είναι.

Γονιός γίνεσαι με την ενδοσκόπηση που καθημερινά σε ωθεί το παιδί σου να κάνεις, που οφείλεις διαρκώς να θυμάσαι πώς ένιωθες  όταν ήσουν παιδί. Και  όταν δεν ξεχνάς πως, μέσα από τα μάτια που κοιτούσες κάποτε, συνεχίζεις να κοιτάς.

Πηγή: lifonomy.wordpress.com