Αρχείο

All posts for the month Μαρτίου 2016

25 ανοιξιάτικες προτάσεις για εντυπωσιακά floral νύχια

Published Μαρτίου 30, 2016 by sofiaathanasiadou

floral-nyxia-01

Η Άνοιξη μπήκε για τα καλά και τα λουλούδια έχουν ανθίσει παντού γύρω μας, γεμίζοντας χρώμα και ευωδιές την φύση. Γιατί λοιπόν να μην κάνετε κι εσείς ένα άκρως ανοιξιάτικο μανικιούρ; Υιοθετήστε το φλοράλ σχέδιο στα νύχια σας και φτιάξτε την διάθεση σας με υπέροχα ανοιξιάτικα χρώματα σε έντονες αλλά και παστέλ αποχρώσεις.

Μπορείτε να δημιουργήσετε ένα υπέροχο λουλουδάτο σχέδιο τόσο σε όλα σας τα νύχια ή απλώς σε ένα από αυτά. Τριαντάφυλλα, μαργαρίτες αλλά και άλλα υπέροχα άνθη μπορούν να κοσμήσουν το μανικιούρ σας, χαρίζοντας ένα υπέροχο, παιχνιδιάρικο αποτέλεσμα.

Δείτε λοιπόν 25 υπέροχες προτάσεις και πάρτε ιδέες για τα δικά σας μοναδικά σχέδια νυχιών!

floral-nyxia-26

floral-nyxia-02 - Αντίγραφο

floral-nyxia-03 - Αντίγραφο

floral-nyxia-04

floral-nyxia-05 - Αντίγραφο

floral-nyxia-06 - Αντίγραφο

floral-nyxia-07 - Αντίγραφο

floral-nyxia-08

floral-nyxia-09

floral-nyxia-10

floral-nyxia-11

floral-nyxia-12

floral-nyxia-13

floral-nyxia-14

floral-nyxia-15

floral-nyxia-16

floral-nyxia-17

floral-nyxia-18

floral-nyxia-19

floral-nyxia-20

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

floral-nyxia-22

floral-nyxia-23

floral-nyxia-24

floral-nyxia-25

Δείτε Περισσότερα: http://www.beautetinkyriaki.gr/2016/03/anoiksiatikes-protaseis-gia-entypwsiaka-floral-nyxia/#ixzz44OV6tnlI

Advertisements

Ο Ισχυρός συναισθηματικά, άνθρωπος

Published Μαρτίου 30, 2016 by sofiaathanasiadou

maxresdefault-13-768x576

Πόσο εύκολα θα μπορούσε να περιγράψει κανείς ένα άνθρωπο, που είναι συναισθηματικά ισχυρός; Είναι διαφορετικός από τους άλλους στην όψη, στην περπατησιά, στην ομιλία;… Δεν είναι δυνατόν να προσδιοριστεί τόσο εύκολα. Σίγουρα όμως δεν κυκλοφορεί με ταμπελίτσα στο μέτωπο, ούτε έχει πράσινο δέρμα…Δεν μπορούμε να σας πούμε τι ακριβώς κάνει, μπορούμε όμως να σας πούμε τι δεν κάνει!!!

1. Δεν αφήνει το δράμα, να τον κατευθύνει

Ο εγκέφαλός του λειτουργεί σαν το ραδιόφωνο. Επικεντρώνεται σ’ αυτά, που του δίνουν χαρά και χαμόγελο, όπως το ραδιόφωνο συντονίζεται στο σταθμό της επιλογής μας, αφήνοντας στην άκρη κάθε τι που τους φορτίζει αρνητικά.

Ας πορευτούμε μακριά από την ανοησία των γύρω μας, προσπαθώντας να επικεντρωθούμε στα θετικά και δεν θα αργήσει η στιγμή, που θα βλέπουμε δυσκολότερα τα αρνητικά.

2. Δεν σπαταλά το χρόνο του στην αυτολύπηση

Ο ισχυρός συναισθηματικά άνθρωπος δεν κάθεται να στεναχωρηθεί για τον άσχημο τρόπο, που του φέρθηκαν οι άλλοι. Αντιθέτως αναλαμβάνει την ευθύνη της ζωής του, της δουλειάς του, προσπαθεί να διορθώσει ό,τι διορθώνεται, έχοντας πάντα στο μυαλό του πως η ζωή δεν είναι πάντα ούτε εύκολη, ούτε δίκαιη. Γιατί ευτυχία δεν είναι η απουσία προβλημάτων, αλλά η ικανότητά να τα κανείς.

Γι’ αυτό, καλό είναι να κοιτάμε τι έχουμε και όχι τι χάσαμε, αφού αυτό που μετράει δεν είναι αυτό που χάνουμε, αλλά τι κάνουμε με ό,τι μας μένει.

3. Δεν χρειάζεται πολλά για να είναι ευτυχισμένος

Ο συναισθηματικά ισχυρός άνθρωπος ξέρει πολύ καλά πως η ευτυχία είναι στάση ζωής. Με άλλα λόγια η ευτυχία του δεν εξαρτάται από την επίλυση του ενός ή του άλλου θέματος. Δεν συνδέεται με την απόκτηση πραγμάτων, ανθρώπων, κοινωνικού status. Ευτυχία είναι αυτό που συμβαίνει σήμερα και πώς μπορεί κανείς να το εκτιμήσει.

4. Δεν συγκρίνει την πορεία του με των άλλων.

Η κοινωνική σύγκριση είναι ο κλέφτης της ευτυχίας. Κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε χωρίς να μπαίνουμε σε σύγκριση με τους άλλους, τη στιγμή που ο καθένας χρειάζεται το δικό του χρόνο εξέλιξης και έχει να διανύσει τη δική του πορεία εξέλιξης. Ο συναισθηματικά ισχυρός άνθρωπος, το γνωρίζει καλά αυτό.

5. Δεν ζηλεύει την ευτυχία και την επιτυχία των άλλων.

Ο συναισθηματικά ισχυρός άνθρωπος μπορεί πραγματικά να εκτιμήσει και να χαρεί για την επιτυχία των άλλων, ούτε ζηλεύει αν κάποιος πετύχει αυτό που προσπαθεί να πετύχει εκείνος, αφού γνωρίζει πως η επιτυχία εξαρτάται από σκληρή δουλειά και μεθοδευμένη προσπάθεια. Δεν φοβάται να δουλέψει σκληρά και έχει εμπιστοσύνη στις ικανότητές του. Αυτή η εμπιστοσύνη άλλωστε είναι που δεν του αφήνει κανένα χώρο για φθόνο. Όταν υπάρχει αυτοεκτίμηση δεν υπάρχει κανένας λόγος για ζήλια.

6. Δεν περιμένει τα πάντα να είναι εύκολα

Ο συναισθηματικά ισχυρός άνθρωπος δεν βλέπει τις αποτυχίες ή τις καθυστερήσεις σαν λόγους για να παραιτηθεί από την προσπάθειά του. Αντιθέτως τις χρησιμοποιεί σαν μέσο για να γίνει καλύτερος. Είτε προσπαθεί για τη βελτίωση της υγείας του, είτε της δουλειάς του, έχει κατανοήσει καλά πως κάθε βήμα απαιτεί χρόνο και το ίδιο και οι αλλαγές.

7. Δεν λέει “δεν μπορώ”.

Ο συναισθηματικά ισχυρός άνθρωπος, γνωρίζει πολύ καλά, πως όποιος θέλει να κάνει κάτι, θα βρει και τον τρόπο να το κάνει. Αν πάλι δεν θέλει, θα βρει κι ένα μακρύ κατάλογο δικαιολογιών για να το αποφύγει.

Καλό είναι να σταματήσουμε να λέμε “θα ήθελα…” ή “ας μπορούσα” και να το αντικαταστήσουμε με το “θέλω” ή το “μπορώ”. Ας βάλουμε σε κουτί τα “δεν μπορώ” και τα όνειρά μας σε σχέδια.

8. Δεν αφήνει τους πειρασμούς να τον αποσπάσουν.

Επικεντρώνεται στα όνειρά του και δεν τα θυσιάζει για κάτι εφήμερο.

9. Δεν είναι ανυπόμονος

Τα καλά πράγματα δεν έρχονται σ’ αυτούς που περιμένουν. Τα καλά έρχονται σε κείνους που προσπαθούν και εργάζονται για να πετύχουν με υπομονή και σύνεση. Αν ξέρουμε τι θέλουμε ας προχωρήσουμε με ένα βήμα τη μέρα, προς την κατεύθυνση αυτή.

10. Δεν κάνει τα ίδια λάθη ξανά και ξανά.

Ο συναισθηματικά ισχυρός άνθρωπος δεν επαναλαμβάνει τα ίδια λάθη. Τα παραδέχεται και μαθαίνει από αυτά, αποκτώντας πείρα και ικανότητα να παίρνει σωστότερες αποφάσεις.

11. Δεν αντιστέκεται στην αλλαγή

Ούτε και την αποφεύγει, γνωρίζοντας πως πολλές φορές, αυτό είναι αδύνατο. Έτσι, είναι πρόθυμος να δοκιμάσει αλλαγές πιστεύοντας στην ικανότητά του να προσαρμόζεται και να απαντά στις προκλήσεις.

12. Δεν σπαταλά χρόνο και ενέργεια για πράγματα, που δεν μπορεί να ελέγξει

Ξέρει πολύ καλά, πως μερικές φορές το μόνο που μπορεί να ελέγξει κανείς είναι η στάση του. Άλλωστε η εσωτερική γαλήνη ξεκινά από τη στιγμή, που θα επιλέξουμε να μην επιτρέψουμε σε ένα τυχαίο γεγονός ή και πρόσωπο, να ελέγξει τα συναισθήματά μας.

13. Δεν κολλά σε κάθε λέξη που λένε οι άλλοι γι’ αυτόν.

Ακούει τη δική του καρδιά και τη δική του διαίσθηση.

Καλό είναι να προσπαθούμε να μην παίρνουμε τα πράγματα, που λένε οι άλλοι για μας, προσωπικά. Στην πραγματικότητα τα λόγια τους αντανακλούν τη δική τους εικόνα, όχι τη δική μας. Έτσι κι αλλιώς δεν μπορούμε να ελέγξουμε τη συμπεριφορά των άλλων απέναντί μας. Μπορούμε όμως να ελέγξουμε τον τρόπο που αντιδρούμε και ποιους έχουμε γύρω μας.

14. Δεν πιστεύει πως όλοι είναι εν δυνάμει εχθροί του.

Ο συναισθηματικά ισχυρός άνθρωπος επιλέγει να βλέπει την καλοσύνη στους άλλους.

Ας κοιτάξουμε λίγο γύρω μας και ας πλησιάσουμε τους ανθρώπους, αφού όταν επιλέγουμε την καλοσύνη των ανθρώπων, καταλήγουμε να τροφοδοτούμε με καλοσύνη τον ίδιο μας τον εαυτό.

15. Δεν είναι κύριο μέλημά του να τα έχει καλά με όλους.

Δεν φοβάται να πει “όχι” ή να μιλήσει όταν αυτό, είναι απαραίτητο. Προσπαθεί να είναι δίκαιος και υπομονετικός, αλλά αποδέχεται την απογοήτευση των άλλων όταν δεν πληρεί τις προσδοκίες τους. Στο κάτω κάτω της γραφής, δεν μπορούμε να τους ευχαριστούμε όλους. Όπως λέει και το τραγούδι: “σ’ όποιον αρέσουμε, για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε”…

16. Δεν πιστεύει πως είναι ποτέ αργά, για να ξεκινήσει κανείς απ’ την αρχή.

Επειδή κάποια πράγματα δεν εξελίσσονται όπως τα περιμένουμε ή όσο γρήγορα θέλουμε, αυτό δεν είναι λόγος για να χάσουμε τον εαυτό μας. Εξάλλου ο χρόνος κυλάει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο και είναι προτιμότερο να ζήσουμε έτσι, ώστε κοιτάζοντας πίσω, να μπορούμε να πούμε πως δώσαμε στη ζωή μας τον καλύτερό μας εαυτό.

Αν νομίζετε πως κάποιο από τα παραπάνω ή και όλα, αξίζει την προσοχή σας ή την υιοθέτησή σας, κάντε το!

πηγή: marcandangel.com
toperiodikomas.blogspot.gr

http://www.awakengr.com/o-ischyros-synesthimatika-anthropos/#ixzz44Nn20mYC

«Εσύ δεν έχεις παιδί, άρα μην μιλάς»

Published Μαρτίου 30, 2016 by sofiaathanasiadou

shutterstock_116278783.limghandler

by

Της πατρίδας μου η μητέρα έχει στόμα ανθηρό. Όποιος τολμήσει να της κάνει υποδείξεις, προτάσεις, συστάσεις και άλλα τέτοια καουμπόικα, χωρίς βιογραφικό ανάλογο του δικού της μητρικού μεγαλείου, χαίρει της πλήρους υποτίμησής της.

Γιατί μόνο αυτή – και 27 κατασκευαστές πλυντηρίων…ξέρουν!

Μόνο η δόλια η μάνα και οι συναγωνίστριές της μπορούν να κατανοήσουν τον πόνο της, να μοιραστούν τις γνώσεις της από παιδιατρικής, παιδοψυχολογίας μέχρι και ανθοδετική Ικεμπάνα.

Παρατηρώντας συχνά τέτοιου είδους συμπεριφορές που οι μαμάδες απομονώνουν έξω από το κέντρο λήψεως εξωτερικών πληροφοριών οτιδήποτε δεν κυκλοφορεί με παιδί μου γεννήθηκε προσφάτως το ερώτημα: Όταν πάτε στο γιατρό, βεβαιώνεστε πρώτα ότι έχει περάσει την αρρώστια που ζητάτε να σας θεραπεύσει; Αν είστε ακόμα πιο προχώ, και πάτε στον ψυχίατρο επιδιώκετε με φανατισμό να έχει – τουλάχιστον – νοσηλευτεί στου Μαρκομιχελάκη;

Τι είναι ακριβώς αυτό που σου δίνει τη δύναμη να ξεστομίζεις ένα υποτιμητικό «εσύ δεν ξέρεις γιατί δεν έχεις παιδιά»; Και εσύ, δηλαδή, γιατί είσαι η φωτεινή Πιπιλή-Παντογνώστης;

Θα ήθελα να σε πληροφορήσω ότι σε μια παρέλαση την καλύτερη αίσθηση της πορείας και της εξέλιξής της την έχει κάποιος που είναι έξω από αυτή. Κάποιος που απλά την παρακολουθεί. Η απόσταση από το συμβάν σου δίνει το χώρο και την άνεση να σκεφτείς αντικειμενικά, και ψύχραιμα.  Δεν εμπλέκεσαι στο γεγονός και δεν χάνεσαι στα ταπεινά «εγώ ξέρω».

Η δεκτικότητα σε γνώμες και απόψεις, να ξέρετε, δεν έχει στην ουσία διαβάθμιση αποδοχής. Όποιος απαξιώνει μια συμβουλή, γνώμη που του δίνεται με αγάπη, αλλά με ελλείψεις στο βιογραφικό του,  στην ίδια κατηγορία θα βάλει και τη γνώμη του ειδήμονα, απλά στο πιο πάνω ράφι. Το σκόνισμα πάντως δεν το γλιτώνουν. Είναι σωστό και βέβαιο ότι μόνο ο συστρατιώτης σου θα νιώσει τον πόνο σου στον πόλεμο, όμως ο πόλεμος πολλές φορές κουράζει και βαραίνει το μυαλό και χρειάζεται κάτι πιο φρέσκο και διαφορετικό να σε σπρώξει να πας παρακάτω, να βγεις από τα χαρακώματα και να παλέψεις με άλλο τρόπο.

Αυτό που χρειάζεται δεν είναι απλά να ακούμε, αλλά να έχουμε την ωριμότητα να φιλτράρουμε. Να παίρνουμε από τον καθένα αυτό που έχει να κάνει με εμάς, που ταιριάζει την περίπτωσή μας και μας πάει παρακάτω, μας διευκολύνει.

Μην κλείνετε τους δίαυλους επικοινωνίας με κανέναν και για τίποτα. Μη χάνεστε μέσα σε  μια μετάφραση που ποτέ δεν κάνετε. Και κυρίως μην βγάζετε έξω από τη ζωή σας ό,τι διαφέρει, βαλτώνοντας σε ομάδες και κλίκες «ομοϊδεατών» τεκνούχων!  Θα χάσετε όλη την «παρέλαση» και είναι κρίμα!

Και όποιος έχει αντίρρηση με τα παραπάνω, δεν ξέρει αυτός!

Πηγή:www.themamagers.gr

Αγαπάει μία μαμά το ένα της παιδί λίγο περισσότερο από το άλλο;

Published Μαρτίου 30, 2016 by sofiaathanasiadou
Salt-and-pepper
Της Μάρεα Λαουτάρη – Δεληγιάννη
Η έννοια της αδυναμίας είναι τελικά μύθος ή αλήθεια; Και τι να κάνουμε πάνω σε αυτό ώστε να μην καταλάβει το άλλο μας παιδί την αδυναμία;
Το ερώτημα της αδυναμίας στο ένα παιδί έχει βασανίσει με τύψεις πολλές μαμάδες που πιστεύουν εσφαλμένα οτι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα για να το αλλάξουν.
Θα δούμε λοιπόν τι συμβαίνει και με ποιούς τρόπους μπορούμε να διαχειριστούμε αυτή την κατάσταση για το καλό του παιδιού αλλά και για την ισορροπία ολόκληρης την οικογένειάς μας.
Γιατί έχουμε αδυναμία σε ένα από τα παιδιά μας;
Αλήθειες και μύθοι
Να ξεκαθαρίσουμε αρχικά οτι το να έχεις αδυναμία στο ένα σου παιδί δεν σημαίνει οτι το αγαπάς περισσότερο. Οι γιαγιάδες έλεγαν σοφά: «Κάθε παιδί αγαπιέται με τις χάρες του» και «Όποιο δάχτυλο κι αν κόψεις το ίδιο θα πονέσει».
Τα παιδιά μας τα αγαπάμε το ίδιο όποια κι αν είναι, ότι κι αν κάνουν. Είναι αλήθεια οτι κάποιες μητέρες έχουν αδυναμία σε ένα παιδί και δυστυχώς δεν κάνουν τίποτα για να το κρύψουν, πιστεύοντας εσφαλμένα οτι το άλλο παιδί θα παραδειγματιστεί και θα βάλει μυαλό. Ισχύει επίσης οτι το παιδί μεταφράζει το θέμα της αδυναμίας σαν ένδειξη περισσότερης αγάπης της μητέρας προς τον αδερφό ή την αδερφή του και αυτό δημιουργεί συναισθηματικά τραύματα που το ακολουθούν σε όλη την ζωή του. Αυτό όμως που αποτελεί μύθο είναι οτι δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα για να αλλάξετε αυτή την κατάσταση και μάλιστα προς όφελος όλης της οικογένειας. Είναι βέβαιο οτι θέλετε να είστε το ίδιο υπερήφανες για όλα τα παιδιά σας.
Ενδείξεις οτι δεν χειριζόμαστε σωστά τις αδυναμίες μας
Εάν:
-Κάνετε περισσότερα χατήρια, υποχωρήσεις, δώρα, χάδια και αγκαλιές στο ένα παιδί,
Επαινείτε πιο συχνά τις συμπεριφορές του,
-Συγκρίνετε τακτικά τα παιδιά μεταξύ τους υποννοώντας (ή δηλώνοντας) οτι το ένα από τα δύο είναι το παιδί-πρότυπο.
-Κλείνοντας τα μάτια και φέρνοντας μπροστά σας νοητικά το ένα παιδί και μετά το άλλο σας παιδί, παρατηρείτε οτι ο τρόπος που κοιτάτε το ένα σε σχέση με το άλλο έχει περισσότερη λάμψη, χαρά και τρυφερότητα
Τότε έχετε πέσει στην παγίδα του να ξεχωρίζετε εμφανώς τα παιδιά σας και υπάρχει κίνδυνος για την καλή συναισθηματική ανάπτυξη, αυτοπεποίθηση και αυτοεικόνα του παιδιού που δεν είναι η «αδυναμία» σας.
Τι κόστος έχει όμως αυτή η αδυναμία μας;
Η σύγκριση μεταξύ των παιδιών μας οδηγεί πολύ συχνά στην ανάπτυξη ζήλιας, τσακωμών, εκρήξεων θυμού, αντιδραστικότητας και ανυπακοής, χαμηλής αυτοπεποίθησης και αυτοεκτίμησης και μελλοντικά στην πιθανότητα ανάπτυξης παραβατικότητας.
Αυτά συμβαίνουν γιατί το παιδί αισθάνεται αδικημένο, αδύναμο και λιγότερο αποδεκτό από τον ίδιο τον γονιό του (στην μόνη βέβαιη αγάπη που θα έπρεπε να έχει). Μοιάζει σαν να παίζει σε έναν αγώνα σικέ όπου δεν υπάρχει περίπτωση ποτέ να νικήσει οπότε επιλέγει να εκδικηθεί και να νιώσει οτι «υπάρχει» μέσω καβγάδων, ανυπακοής και βίας.
Κι έτσι τα δυο αδέρφια αναλώνονται στην κόντρα και όχι στην οικοδόμηση της μεταξύ τους σχέσης (σαν ενήλικες το πιθανότερο είναι οτι δεν θα είναι αγαπημένοι και σύμμαχοι ο ένας του άλλου) ενώ το αδικημένο παιδί θα κουβαλάει στην υπόλοιπη ζωή του την αίσθηση οτι δεν είναι αρκετό, δεν είναι ικανό και δεν έχει αγαπηθεί από τον μόνο άνθρωπο που θα έπρεπε να το αγαπάει χωρίς όρους και όρια. Την ίδια του την μητέρα.
Συνέπεια αυτού μελλοντικά είναι πολλές φορές η προσκόλληση σε λάθος συντρόφους, η θλίψη, η εσωστρέφεια, οι εθισμοί, η αίσθηση ανικανοποίητου και η διαρκής αγωνία να αποδείξει την αξία του, συχνά με καταστροφικό τρόπο.
Γιατί όμως έχουμε αδυναμία σε κάποιο παιδί;
Νιώθουμε οτι έχουμε αδυναμία περισσότερο στα παιδιά που μας μοιάζουν στον χαρακτήρα και τις συμπεριφορές ή που μοιάζουν στον χαρακτήρα και στις συμπεριφορές ανθρώπων που θαυμάζουμε (πχ. σε κάποιον παππού ή γιαγιά). Νιώθουμε περισσότερο άνετα με αυτό το παιδί, και αναπτύσσουμε πιο στενή σχέση μαζί του ακριβώς γιατί είναι πιο εύκολο για εμάς να το κατανοήσουμε και να εξηγήσουμε τις προθέσεις και τις πράξεις του. Επικοινωνούμε καλύτερα με εκείνους που μας μοιάζουν και τελικά αυτό εξελίσσεται σε μια σχέση «αδυναμίας». Τα παιδιά που μας μοιάζουν τα έχουμε σε ξεχωριστή θέση γιατί μας δυσκολεύουν λιγότερο, δεν μας κουράζουν, δεν μας εξαντλούν και άρα θεωρούμε οτι είναι τα αγαπημένα μας.
Αυτό που δεν είναι γνωστό, είναι οτι η επιδοκιμασία που δείχνουμε σε συγκεκριμένες συμπεριφορές του παιδιού στο οποίο έχουμε αδυναμία, το προτρέπει να τις εμφανίζει συχνότερα (ώστε να μας ικανοποιεί και να νιώθει την αποδοχή μας). Πιο κάτω θα δούμε πως μπορούμε να κάνουμε ακριβώς το ίδιο και για το άλλο μας παιδί.
Ιδέες και τρόποι για να ασχοληθούμε συνειδητά και δημιουργικά με το παιδί που μας δυσκολεύει
-Εξηγήστε του οτι κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και υπέροχος και οτι το αγαπάτε και θα το αγαπάτε οτι κι αν συμβεί. Τα παιδιά δεν τα αγαπάμε για αυτά που κάνουν, αλλά για αυτό που είναι. Ανακαλύψτε μαζί του τις δικές του «χάρες», τα ταλέντα και τις δεξιότητές του (κάντε το ίδιο και στο άλλο παιδί) και μην σταματήσετε πριν καταγράψετε σε χαρτί, παρέα με το παιδί σας, 20 καλά χαρακτηριστικά του. Κάντε το ίδιο και για το άλλο παιδί σας. Μπορείτε να βάλετε αυτό το χαρτί σε κορνίζα στο δωμάτιό του καθενός, ώστε να τους υπενθυμίζετε έτσι καθημερινά τα ταλέντα που έχει και τους λόγους της αγάπης σας! Θα δείξετε στα παιδιά σας οτι μπορεί να είναι διαφορετικά, αυτό όμως δεν σημαίνει οτι δεν είναι και τα δυο μοναδικά και υπέροχα.
-Ρωτήστε το παιδί σας με ποιον τρόπο αγαπιέται. Αντί να μαντεύετε και να κάνετε αυτό που νομίζετε οτι θα ευχαριστήσει το παιδί, ρωτήστε το ευθέως με ποιον τρόπο αισθάνεται αγάπη από εσάς (και κάντε ακριβώς αυτό που σας λέει, όχι κάτι παρεμφερές). Εάν σας πει πχ οτι αισθάνεται αγάπη οταν του αφιερώνετε χρόνο χωρίς την παρουσία του αδερφού ή της αδερφής του για να διαβάσετε μαζί ένα παραμύθι, δώστε του τον χρόνο αυτό χωρίς δεύτερη σκέψη.
-Επιβραβεύστε καθημερινά με χαμόγελο και αγκαλιά το παιδί για κάτι καλό που κατάφερε, για κάποια ευγενική συμπεριφορά που είχε, για κάποια βοήθεια που σας έδωσε στο σπίτι. Κάντε το ίδιο και για το άλλο παιδί σας. Δεν είναι ανάγκη να επιβραβεύετε τα παιδιά για τα ίδια πράγματα. Μπορεί την μία μέρα κάποιος να πήρε καλύτερους βαθμούς στο σχολείο όμως ο άλλος να ήταν περισσότερο ευγενικός στο σπίτι.
-Όταν θέλετε να του μιλήσετε για κάποιους κανόνες συμπεριφοράς, ξεκινήστε την κουβέντα μαζί του κάποια στιγμή που θα είναι ήρεμο και χαλαρό. Ξεκινήστε επαινώντας το παιδί για τα καλά του χαρακτηριστικά και στη συνέχεια πείτε του οτι θα σας ευχαριστούσε πολύ εάν ακολουθούσε κάποιους κανόνες συμπεριφοράς όπως κάνετε όλοι σε αυτή την οικογένεια. Στη συνέχεια ενημερώστε το για 1-3 κανόνες που προσδοκάτε από αυτό να ακολουθεί (περισσότεροι από 3 πιθανόν να το μπερδέψουν και να φέρουν το αντίθετο αποτέλεσμα) και παράλληλα εξηγήστε του τις συνέπειες που θα υπάρχουν εάν δεν ακολουθήσει κάποιον κανόνα. Το παιδί όπως και οι ενήλικες θέλουν να παίζουν σε δίκαια παιχνίδια, το δίκαιο λοιπόν είναι να ανακοινώσετε τόσο τους κανόνες όσο και τις αντίστοιχες συνέπειες στην ίδια συζήτηση. Κάθε φορά που εφαρμόζει με επιτυχία τον κανόνα, επιβραβεύστε το με χαμόγελο και μία αγκαλιά, λέγοντάς του πόσο υπερήφανη είστε που τα καταφέρνει τόσο καλά. Ενημέρωστε μάλιστα στο βραδινό τραπέζι (δημοσίως δηλαδή) και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας για την επιτυχία του παιδιού εκείνη την ημέρα. Θα τονώσετε την αυτοπεποίθησή του, θα αισθανθεί αγάπη, υπερηφάνεια και αποδοχή από εσάς και θα θέλει να επαναλάβει αυτή την όμορφη συναισθηματική κατάσταση που βίωσε ξανά και ξανά.
-Διδάξτε στο παιδί που σας δυσκολεύει νέες δεξιότητες, νέους τρόπους συμπεριφοράς αντί να το κρίνετε. Το γεγονός οτι κάνει κάτι με λάθος τρόπο, δεν σημαίνει οτι είναι ο μόνος τρόπος που μπορεί να επιλέξει. Δείξτε του τις εναλλακτικές που έχει και προτρέψτε το την επόμενη φορά να δοκιμάσει κάτι διαφορετικό. Τα παιδιά είναι ζυμαράκια στα χέρια σας και αυτό που θα τα μάθετε σήμερα θα εντυπωθεί για πάντα στον χαρακτήρα και τις συμπεριφορές τους. Οταν κρίνεις το παιδί, αυτόματα εκείνο θα αμυνθεί. Το αποτέλεσμα είναι να κόψετε εκείνη τη στιγμή την γέφυρα επικοινωνίας μαζί του, όπως ακριβώς γίνεται και σε εσάς όταν μαλώνετε με τον σύντροφό σας (θα σταματήσει να ακούει τι λέτε στην πρόσπάθειά του να αμυνθεί).
-Γίνετε εσείς το ζωντανό παράδειγμα και τα παιδιά σας θα σας μιμηθούν. Δεν μπορείς σαν μητέρα να πείσεις το παιδί σου οτι πρέπει να σεβόμαστε τον άλλον όταν μιλάει από τη στιγμή που συχνά διακόπτετε εσείς τα παιδιά σας τη στιγμή που μιλούν ή διακόπτετε τον σύντροφό σας όταν συζητάτε. Ούτε μπορείς να πείσεις το παιδί σου πόσο κακό είναι το κάπνισμα τη στιγμή που είσαι διαρκώς με ένα τσιγάρο στο χέρι.
Οχι στην σύγκριση μεταξύ παιδιών. Ναι στους Στόχους.
Δεν χρειάζεται να είσαι ειδικός για να καταλάβεις οτι το να συγκρίνεις τα παιδιά σου (και να βγάζεις εκείνο που σου μοιάζει καλύτερο) θα δημιουργήσει πρόβλημα στην ψυχολογία και την αυτοπεποίθηση του άλλου παιδιού. Η σύγκριση δεν επιτρέπεται ούτε μεταξύ αδελφών ούτε γενικότερα. Οι έξυπνοι γονείς συγκρίνουν το παιδί με τον ίδιο τον εαυτό του. Εάν λοιπόν παρατηρείτε πρόοδο από την μία εβδομάδα στην άλλη και από την μια σχολική χρονιά στην επόμενη, αυτό θα πρέπει να το τονίζετε και να μάθετε στα παιδιά σας οτι λόγω της μοναδικής τους φύσης θα πρέπει να συγκρίνονται με τον ίδιο τον εαυτό τους και όχι με άλλους ανθρώπους.
Βοηθήστε το παιδί να θέσει τους προσωπικούς του μηνιαίους στόχους για αυτή την χρονιά (πρέπει να είναι συγκεκριμένοι, ξεκάθαροι και μετρήσιμοι) και να αγωνιστεί για την δική του βελτίωση και επιτυχία έναντι… αποκλειστικά και μόνο στον εαυτό του.
Μάρεα Λαουτάρη – Δεληγιάννη
Life Coach
Strategic Interventionist, USA
MA in Communications, UK

Επιστημονική έρευνα: Γιατί το σεξ θα εξαφανιστεί σε 30 χρόνια!

Published Μαρτίου 29, 2016 by sofiaathanasiadou

pregnant lady

Απο το Πανεπιστήμιο Στάνφορντ

Τα ζευγάρια που θα θέλουν να γίνουν γονείς, θα απευθύνονται στα αρμόδια εργαστήρια και οι επιστήμονες θα «δημιουργούν» το έμβρυο, ανάλογα με τις επιθυμίες των γονέων

Στην ιδιαίτερα ανησυχητική διαπίστωση ότι το σεξ μελλοντικά θα γίνεται μόνο για λόγους ευχαρίστησης και όχι για αναπαραγωγή κατέληξε ένας καθηγητής από το πανεπιστήμιο του Στάνφορντ.

O Henry Greely, ο οποίος είναι καθηγητής γενετικής, κυκλοφόρησε το βιβλίο με τίτλο: «Το Τέλος του Σεξ και το Μέλλον της Ανθρώπινης Αναπαραγωγής», στο οποίο ισχυρίζεται ότι σε 20 έως 40 χρόνια οι περισσότεροι άνθρωποι θα σταματήσουν να κάνουν σεξ για αναπαραγωγικούς λόγους.

Αντ’ αυτού, ο Greely υποστηρίζει πως τα ζευγάρια που θα θέλουν να γίνουν γονείς θα απευθύνονται στα αρμόδια εργαστήρια και οι επιστήμονες θα «δημιουργούν» το έμβρυο, ανάλογα με τις επιθυμίες των γονέων!

Όπως χαρακτηριστικά σχολίασε ο Greely σε δηλώσεις του στην εφημερίδ «Sunday Times», «όταν ένα ζευγάρι θα επιθυμεί να αποκτήσει παιδί, ο άντρας θα προσφέρει το σπέρμα του και η γυναίκα λίγο από το δέρμα της».

Ο ίδιος εξήγησε πως τα βλαστοκύτταρα που θα παράγονται από το δέρμα, θα μετατρέπονται σε ωάρια, τα οποία θα γονιμοποιούνται από το σπέρμα του επίδοξου πατέρα.

Εκτός από το ότι το σεξ θα γίνεται μόνο… ως χόμπι, ο καθηγητής το Στάνφορντ υποστηρίζει πως τα μωρά των επόμενων γενεών, θα είναι πολύ έξυπνα, πολύ όμορφα και υγιή, καθώς οι γονείς θα είναι σε θέση να επιλέξουν τα χαρακτηριστικά του μωρού τους. Όπως τόνισε ο ίδιος, «το κάθε παιδί θα έχει 60% πιθανότητες να είναι πάνω από το μέσο όρο σε επίπεδο ευφυίας».

Πηγή:www.protothema.gr

«Στη μαμά που τα κάνει όλα λάθος…»

Published Μαρτίου 29, 2016 by sofiaathanasiadou
Η ίδια η έννοια της μητρότητας μοιάζει να είναι από πάντα συνυφασμένη με την έννοια της ενοχής. Κάθε μαμά που σέβεται τον εαυτό της -είτε είναι μεγάλη είτε μικρή, είτε έχει ένα παιδί είτε οκτώ- στο τέλος της ημέρας, πριν καταφέρει να παραδοθεί στον Μορφέα, νιώθει το μυαλό της να πλημμυρίζει από κάθε είδους δυσάρεστες σκέψεις. Πόσο χρόνο πέρασα σήμερα με το παιδί μου; Μήπως είμαι πολύ αυστηρή; Ήταν απαράδεκτο που άφησα την μικρή τόση ώρα μπροστά στην τηλεόραση. Πάλι έχασα την ψυχραιμία μου και φώναξα. Και η λίστα μπορεί να συνεχιστεί επ’ άπειρον.

Η Rhiannon Giles, μαμά και συγγραφέας, γράφει ένα κείμενο αλληλεγγύης προς όλες τις μαμάδες που πιστεύουν ότι τα έχουν κάνει εντελώς θάλασσα και μας θυμίζει ότι δεν υπάρχει τρόπος να είσαι η τέλεια μαμά, όμως υπάρχουν χιλιάδες τέλεια πράγματα που έχεις ήδη κάνει για τα παιδιά σου και άλλα τόσα που περιμένουν να συμβούν!

«Αγαπητή μαμά που τα κάνεις όλα λάθος,

Σήμερα η 5χρονη κόρη μου ούρλιαζε σε όλη τη διαδρομή προς το σπίτι, επειδή δεν της αγόρασα έναν παιχνίδι που είδε.

Σήμερα, έχασα την υπομονή μου. Αύριο, θα την χάσω ξανά.

Καμιά φορά αναλαμβάνω εγώ δικές της ευθύνες, επειδή δεν μπορώ να αντέξω την ενδεχόμενη κατάρρευσή της, αν κάνει λάθος, ούτε έχω πάντα την υπομονή που χρειάζεται για να την αφήσω να κανονίσει μόνη τις υποθέσεις της.

Την αφήνω να βλέπει παιδικά με αποκρουστικούς ήρωες που κλαψουρίζουν πολύ και είναι εντελώς ρηχοί.

Την… βάζω στο αθόρυβο μετά από ατελείωτες ώρες κουβέντας. Ο Θεός ξέρει για πόσα τρελά πράγματα της έδωσα την άδειά μου, όταν χωρίς να ακούσω την απάντηση, μηχανικά μουρμούρισα «Ναι, ναι.».

Χτες, με πληροφόρησε ότι σιχαίνεται το σνίτσελ, ένα από τα πέντε περίπου φαγητά που είναι πρόθυμη να φάει. Φάε τηγανητές πατάτες, τότε. Ας είναι…

Έχω πιάσει τον εαυτό μου να της γκρινιάζει με την ίδια φωνή που με τρελαίνει όταν βγαίνει από το δικό της στόμα! Είμαι το κακό παράδειγμα!

Έχω διαβάσει άρθρα, ξέρω τους σύγχρονους κανόνες για να είσαι μια «καλή μαμά». Πιστεύω ότι όλα αυτά είναι γραμμένα από ανθρώπους που δεν έχουν ιδέα από παιδιά. Τουλάχιστον, είναι αισιόδοξοι ιδεαλιστές.

Ξεσπάω με φωνές και απειλές, γιατί δεν μπορώ να συγκρατηθώ.

Δεν της μαθαίνω αρκετά πράγματα για την ισότητα, τον φεμινισμό, την συμπόνοια, την ανθρωπιά…

Σου είπα ότι πρέπει να φύγουμε! Βάλτε τα παπούτσια σου τώρα!

Τα παιδιά χρειάζονται κανόνες και πρόγραμμα και υπομονή. Κανένα από αυτά τα τρία δεν είναι εύκολο όμως.

Σου είπα –σε ένα λεπτό! Έχω δουλειά τώρα!

Είμαι τόσο απασχολημένη που δεν μπορώ να πάω στη συνέλευση του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων. Που δεν μπορώ να της διαβάσω αρκετά βιβλία. Δεν, δεν, δεν…

Μέσα στο μυαλό μου υπάρχει μια εκδοχή του εαυτού μου, που κάθεται με το κεφάλι ανάμεσα στα γόνατα και τα χέρια να καλύπτουν τα αυτιά μου.

Μέσα στο μυαλό μου υπάρχει μια εκδοχή των παιδιών μου, που με χτυπούν συνεχόμενα στον ώμο και μου λένε «Μαμά, δες αυτό! Μαμά. Μανούλα. Μαμά, δες!».

Όμως ξέρω ένα πράγμα. Στο τέλος της μέρας, η κόρη μου θα ζητήσει αγκαλίτσες. Θα μοιραστεί μαζί μου το γλυκό της γιατί «θέλει να είναι καλή με τους άλλους». Θα μιλήσει για πράγματα που κάναμε μαζί, πράγματα που με κούρασαν και μου ρούφηξαν πολύτιμη ενέργεια, όχι για να δείξει ότι είμαι επαρκής, αλλά για να πει πόσο επαρκής είμαι. Θα μιμηθεί τις χειρότερές μου συνήθειες. Όμως, θα μιμηθεί και τις καλύτερες.

Μπορεί, λοιπόν, να υπάρχει ελπίδα. Μπορεί να μην τα πηγαίνω και τόσο άσχημα. Μπορεί το αύριο να είναι καλύτερο.

Αγαπητή μαμά, που τα κάνεις όλα λάθος, εύχομαι αυτό να ήταν μήνυμα συμπαράστασης για ‘σένα. Εύχομαι να κατάλαβες όλα όσα είσαι και δεν είσαι. Δεν ξέρω. Το μόνο που έχω να σου προσφέρω είναι η αλληλεγγύη μου.

Ίσως είμαστε καλύτερες απ’ αυτό που νομίζουμε.»

Πηγή: huffingtonpost.com

Πηγή:www.mama365.gr

Ένα παιδί που… «δεν» υπήρχε στην τάξη.

Published Μαρτίου 29, 2016 by sofiaathanasiadou

shy-kid-1-679x453

Μέσα στην τάξη, κάπου πίσω πίσω, κάθονται κάποια άλλα παιδιά. Παιδιά ήσυχα, που προσπαθούν να μη φανούν με κάθε τρόπο, να μην τραβήξουν την προσοχή…

Μπαίνοντας στην τάξη, τα «φασαριόζικα» και «τολμηρά» παιδιά είναι αυτά που μας τραβούν αρχικά την προσοχή. Είναι παιδιά που μπορεί να μιλούν συνέχεια, να κάνουν σκανταλιές ή να έρχονται συχνά για να μας χαρίσουν ζωγραφιές, λουλούδια ή και αγκαλιές.

Την προσοχή μας ακόμη τραβούν οι «καλοί» μαθητές, οι μαθητές που σηκώνουν πάντα το χέρι τους για να μιλήσουν, συμμετέχουν στο μάθημα και γράφουν καλά στα διαγωνίσματα.

Στο βάθος, όμως, στην τάξη, κάπου πίσω πίσω, κάθονται (κρυμμένα) κάποια άλλα παιδιά. Είναι παιδιά που προσπαθούν με κάθε τρόπο να μην φανούν, να μην τραβήξουν την προσοχή, να μην ενοχλήσουν. Προσπαθούν γενικά να… περάσουν απαρατήρητα!

Έτσι απαρατήρητος προσπαθούσε από την αρχή να περάσει ο Α.. Ήταν μαθητής της τρίτης δημοτικού όταν τον γνώρισα. Καθόταν στο πίσω θρανίο μόνος του και δεν είπε ούτε το όνομά του, όπως όλα τα υπόλοιπα παιδιά, όταν συστηθήκαμε. Μιλούσε χαμηλόφωνα – φαινόταν σαν να ανοιγοκλείνει μόνο το στόμα. Δεν κοιτούσε στα μάτια τον συνομιλητή του, ακόμα και τους φίλους του.

Την ώρα του μαθήματος δεν σήκωνε ποτέ το χέρι του και αν του έδινα τον λόγο, τον πρώτο καιρό δεν μιλούσε καθόλου, ενώ αργότερα ψιθύριζε την απάντηση. Με τον τρόπο του, έδινε την εντύπωση ότι δεν την γνωρίζει, όμως ήταν πάντα διαβασμένος και πάντα οι απαντήσεις του ήταν σωστές. Στα γραπτά, μάλιστα, τα πήγαινε πάρα πολύ καλά. Ποτέ δεν ζητούσε τη βοήθειά μου στις διάφορες εργασίες, παρόλο που είχε απορίες. Προτιμούσε να αφήσει άλυτη κάποια άσκηση. Μόνο όταν πλησίαζα κοντά του, μού έδειχνε την άσκηση που τον δυσκόλευε, κι αυτό όχι από την αρχή της χρονιάς.

Στα διαλείμματα δεν ήταν τόσο ντροπαλός. Έπαιζε με τους συμμαθητές του, μιλούσε και γελούσε μέχρι όμως να πλησιάσει κάποιος εκπαιδευτικός! Τότε, σοβάρευε και σώπαινε, σαν να ένιωθε ντροπή για το γεγονός ότι έπαιζε και γελούσε…

Στις δραστηριότητες – παιχνίδια που κάναμε στην τάξη δεν έβγαινε ποτέ από την ομάδα, ωστόσο δεν συμμετείχε ενεργά. Καθόταν, δηλαδή κοντά μας, όμως δεν μιλούσε ούτε ακολουθούσε τις οδηγίες. Απλώς παρακολουθούσε τους άλλους.

Λόγω της συστολής που έδειχνε, δεν ήθελα να τον πιέζω να παίρνει τον λόγο ή να κάνει δραστηριότητες με τις οποίες θα νιώσει ότι θα τον κοιτούν όλοι, ώστε να μην έρχεται σε δύσκολη. Για παράδειγμα, όταν μια μέρα, οι μαθητές παρουσίαζαν τον εαυτό τους, ο Α. δεν ήθελε να μιλήσει. Τότε, τον ρώτησα αν θέλει να τον παρουσιάσει κάποιος άλλος. Εκείνος έγνεψε θετικά και έδωσα τον λόγο σε έναν από τους πιο καλούς του φίλους.

Η μόνη «παρέμβαση» που έκανα ήταν να του αλλάξω θέση. Αρχικά, τα θρανία τοποθετήθηκαν σε σχήμα «Π» κι έτσι ο Α. βρέθηκε ανάμεσα σε δύο συμμαθητές του (δεν καθόταν πια μόνος του) και το κυριότερο δεν μπορούσε να… «κρυφτεί». Την πρώτη μέρα, ένιωθε μια μικρή αμηχανία, αργότερα όμως το συνήθισε. Μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων, αλλάξαμε πάλι τα θρανία. Αυτή τη φορά, δημιουργήθηκαν ομάδες των τεσσάρων μαθητών για να μπορούν να συνεργάζονται. Ο Α. (αν και είχε σταματήσει να ντρέπεται όπως στην αρχή) έδειχνε να νιώθει περισσότερη ασφάλεια, έχοντας δίπλα του τους φίλους του.

Ο Α. είναι πολύ φιλότιμο παιδί και αυτή την «φιλοτιμία» προσπάθησα να την αξιοποιήσω. Μπορεί να ντρεπόταν, όμως δεν έλεγε ποτέ όχι, όταν του ζητούσα κάτι. Γι’ αυτό, χωρίς να του το πω, του έδειξα ότι θέλω να είναι ο… βοηθός μου. Του ζητούσα να βρέξει το σφουγγάρι, να γράφει την ημερομηνία, να σβήσει τον πίνακα, να μου δώσει έναν μαρκαδόρο, έναν χάρακα κλπ. Στην αρχή δίσταζε να σηκωθεί, όμως με τον καιρό του άρεσε. Πιο πολύ δίσταζε όταν του ζητούσα να πάει στο γραφείο (για να φέρει, για παράδειγμα, κιμωλίες), γιατί εκεί θα συναντούσε άλλους δασκάλους. Αυτό, όμως, δεν του το ζήτησα από την αρχή. Τον έστειλα όταν ήμουν σίγουρη ότι δεν θα αρνηθεί και ότι φυσικά δεν θα πιεστεί.

Τελικά, ξεκίνησε να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες. Μόλις μπαίναμε στην τάξη, η ημερομηνία ήταν γραμμένη στον πίνακα και κάθε πρωί κοιτούσε αν έχουμε κιμωλίες στην τάξη. Όταν δεν είχαμε, είτε ερχόταν και μου το έλεγε για να φέρω εγώ (πριν ξεκινήσει η πρώτη ώρα) είτε ερχόταν με κάποιο φίλο του στο γραφείο για να τις πάρει. Ο φίλος του έκανε τη… «δύσκολη δουλειά!». Δηλαδή, χτυπούσε την πόρτα και ρωτούσε αν μπορεί να μπει για τις κιμωλίες κι ο Α. ακολουθούσε!

Κάναμε αρκετές δραστηριότητες (κυρίως θεατρικού παιχνιδιού) ώστε κάθε παιδί να «ξεδιπλωθεί». Στην αρχή δυσκολευόταν, μιλούσε χαμηλόφωνα. Σιγά σιγά όμως άρχισε να συμμετέχει ενεργά.

Την 25η Μαρτίου, η τάξη μας ανέλαβε τη διοργάνωση της γιορτής. Ανεβάσαμε ένα σχετικό θεατρικό και κάθε μαθητής πήρε τον ρόλο του. Σκεφτόμουν αν ο Α. θα θέλει να πάρει μέρος κι αν θα θέλει να μιλήσει μπροστά σε τόσο κόσμο ή θα ντρέπεται (στις προηγούμενες τάξεις δεν είχε συμμετάσχει σε καμία γιορτή). Τις πρώτες ημέρες μού είπε ότι θα ήθελε να μην πάρει μέρος. Δεν του έφερα αντίρρηση, γιατί δεν ήθελα να τον πιέσω. Ωστόσο, του έδειξα τον ρόλο που προόριζα για αυτόν, του μίλησα αρκετή ώρα σχετικά με το έργο, με το πόσο ωραία είναι η συμμετοχή, οι πρόβες, η εκδήλωση και τέλος του ζήτησα να μου το πει αν αλλάξει γνώμη. Τις πρώτες ημέρες παρακολουθούσε τις πρόβες και μάλιστα εξέφραζε τη γνώμη του (δειλά μεν) σχετικά με το πώς πρέπει να γίνει η παράσταση. Τελικά, έπειτα από μία εβδομάδα μού ζήτησε να παίξει κι εκείνος. Την ημέρα της εκδήλωσης έδειχνε ψύχραιμος. Όταν βγήκε στη σκηνή, είπε τα λόγια του. Η φωνή του βέβαια δεν ήταν πολύ δυνατή, κρατούσε μάλιστα και το μικρόφωνο μακριά, ωστόσο κατάφερε να κάνει κάτι που μέχρι τώρα δεν είχε κάνει! Να βγει μόνος του στη σκηνή! Και να κερδίσει φυσικά το χειροκρότημα!

Από εκείνη την ημέρα, νιώθω ότι άλλαξε. Όχι ότι δεν είναι συνεσταλμένος και ντροπαλός. Μα, τουλάχιστον βρίσκει το θάρρος να μιλήσει – έστω κι αν δεν μιλά δυνατά – δεν σταματάει να παίζει με τους φίλους του όταν πλησιάζουμε και κυρίως, δεν νιώθει αμήχανα όταν τραβά την προσοχή.

 

Πηγή:fylada.gr