Αρχείο

All posts for the day 28 Μαρτίου 2016

Μια φορά να μου πεις «άστο πάνω μου»

Published Μαρτίου 28, 2016 by sofiaathanasiadou

couples

 

Θα ήθελα μια φορά στη ζωή μου να μην είμαι αυτάρκης. Να έχω έναν άντρα δίπλα μου που να μη με αφήνει να είμαι.

Για να μην παιδεύομαι.

Να μου λέει, όπως λέω εγώ στο παιδί μου «εσύ πήγαινε στον κήπο να παίξεις».

Να πάρει όλα τα δυσνόητα «ανδρικά» από πάνω μου, που μου πηδάνε την καθημερινότητα και το μυαλό, για να μην κουράζομαι, να μην σπαζοκεφαλιάσω και να ασχολούμαι με τα δικά μου, τα γυναικεία μου, τις ανοησίες μου.

Να πάρω ρεσό με άρωμα βανίλιας, να βάλω αρωματικά φακελάκια στα συρτάρια και να έχω το χρόνο να μετακινώ δέκα φορές το κάδρο στον τοίχο, για να δω πού πηγαίνει καλύτερα.

Να έχει βαθιά τη γνώση ότι μπορώ να κάνω τα πάντα μόνη μου. Αλλά να επιλέγει να μη με αφήνει. Να λέει «άσε, θα αλλάξω εγώ τη λάμπα. Θα φτιάξω εγώ τη σπασμένη τέντα στο δωμάτιο».

Να μου πει, θα πάω εγώ στην εφορία, στην τράπεζα, στο υποθηκοφυλακείο να τους μιλήσω. Και να γυρίζει σπίτι με όγκους χαρτιών με ψιλά γράμματα γεμάτα πονηριές και λακκούβες που πλέον δεν θα φοβάμαι, γιατί θα είναι αυτός να με μαγκώσει από το χέρι μόλις πάω να χωθώ μέσα.

Και μόλις θελήσω να ρωτήσω λεπτομέρειες, γιατί δεν είναι σωστό να τρέχει ο άλλος και εγώ να φτιάχνω νύχι, να μου πει «άστα αυτά, θα τα κανονίσω εγώ, έλα να καθίσουμε στη βεράντα να κάνουμε τσιγάρο».

Και να μείνω στο δρόμο με το αμάξι μου, που έχω να το κάνω σέρβις δυο χρόνια γιατί δεν έχω μία και να λαμπαδιάσω στην Κηφισίας και να ξέρω πως έχω αυτόν να πάρω τηλέφωνο και όχι την οδική βοήθεια.

Να έχω βαθιά πεποίθηση ότι δεν θα μου πει «και σου είπα να το κάνεις σέρβις το γαμημένο» αλλά να ξεστομίσει δυο απλές κουβέντες. Μόνο δύο: «είσαι καλά; Έρχομαι».

Και να κανονίσει αυτός τις τσιμούχες, τα ανταλλακτικά και να μη μπει στον κόπο να μου εξηγήσει τίποτα για τη ζημιά, γιατί ξέρει πως δεν με νοιάζει και πως δεν θέλω να καταλάβω. Πως δεν είμαι φτιαγμένη για να αλλάζω λάστιχο και να χαλάω τα τακούνια μου. Είμαι φτιαγμένη για χάδια στα μαλλιά και φιλιά στον ώμο.

Να με βλέπει κουρασμένη με μαύρους κύκλους που ξενύχτησα να γράφω και να μου λέει «κάτσε να σου στύψω μια πορτοκαλάδα».

Να με μαλώνει γλυκά, σαν παιδί, που δεν έφαγα καθόλου σαλάτα σήμερα και πάλι δεν πάω τουαλέτα και θα γκρινιάζω όλη μέρα. Και μετά, να μου πει «πάμε να περπατήσουμε στη θάλασσα και να με αγκαλιάζει από τους ώμους».

Δεν θέλω καμέλιες στα βάζα μου από εκείνον, ούτε παπούτσια στις ντουλάπες μου και κοσμήματα στα συρτάρια μου.

Θέλω να νιώθω πως είναι εκεί έξω και με φροντίζει. Σαν να τον έχω κρεμασμένο στο λαιμό μου σφυρίχτρα και μόλις τη βάλω στο στόμα μου είναι εκεί.

Όχι σαν διαταγή, όχι σαν υποτέλεια. Αλλά γιατί είναι άντρας που με θέλει γυναίκα ασφαλή.

Ανέμελη, φροντισμένη, με γελαστά μάτια.

Πηγή:www.themamagers.gr

Advertisements

10 (απλά) πράγματα που είναι αδύνατον να κάνει μια έγκυος!

Published Μαρτίου 28, 2016 by sofiaathanasiadou

20727932_shutterstock_209636857.limghandler

Από: Ελένη Χαδιαράκου

Κακά τα ψέματα. Όσο fit και να είναι μια μέλλουσα μανούλα, σε όσο «υπέροχη φόρμα» και αν βρίσκεται, όσο και να θέλει να κάνει κάποια πράγματα, ιδιαίτερα τους τελευταίους μήνες της εγκυμοσύνης της, απλώς είναι αδύνατον να τα κάνει! Η συγγραφέας και blogger Chelsea Foy, μας λέει αυτά με τον μεγαλύτερο βαθμό…δυσκολίας!

1. Να σηκωθώ από το πάτωμα
Αυτή η συγκεκριμένη μανούβρα χρειάζεται μια ιδιαίτερη δεξιοτεχνία αλλά και μια συγκεκριμένη τεχνική. Η συγκεκριμένη τεχνική συνοδεύεται από… βογκητά, αναστεναγμούς, ενώ κάποιες φορές διαρκεί έως και 30 δευτερόλεπτα!

2. Να καθίσω στο πάτωμα
Ίσως για κάποιον που δεν είναι έγκυος στον όγδοο μήνα να φαίνεται εύκολο, αλλά δεν είναι καθόλου. Μερικές φορές μάλιστα χρειάζεται να…αλλάξω πολλές, πολλές και διάφορες στάσεις μέχρι να βρω κάποια… σχετικά βολική.

3. Να αλλάξω πλευρό στο κρεβάτι
Χα, λες και από θαύμα, ξαφνικά έχει χαθεί όλος ο έλεγχος των μυών της κοιλιάς μου και χρειάζομαι πλήρη συγκέντρωση και συντονισμό κινήσεων για να βρεθώ από τη μια άκρη του κρεβατιού στην άλλη. (Για να μην αναφέρω τι γίνεται όταν το μωρό γυρνάει από αριστερά και εσύ θέλεις να γυρίσεις δεξιά)

4. Να βάλω παπούτσια
Έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει εύκολος τρόπος να το κάνω αυτό για τις επόμενες 8 εβδομάδες. Γι΄αυτό και προτιμάω να φοράω απλώς σαγιονάρες…

5. Να πλύνω τα πιάτα
Και ξαφνικά… δεν μπορώ να φτάσω τον νεροχύτη! Οι πάγκοι της κουζίνας είναι στο ίδιο ύψος με την κοιλιά μου, επομένως πρέπει να πλένω τα πιάτα με τεντωμένα χέρια.

6. Να αγκαλιάσω
Όταν πλέον ο καλός μου θέλει να με αγκαλιάσει έρχεται από πίσω, πράγμα βολικό αλλά…κάπως παράξενο. Κάποιες φορές πάλι το επιχειρεί από το πλάι, (πράγμα επίσης παράξενο). Αχ πόσο μου λείπουν οι κανονικές αγκαλιές.

7. Να φορέσω το παντελόνι μου  
Βέβαια, τα τζιν είναι πολύ βολικά…όταν κάποια στιγμή καταφέρνεις να τα φορέσεις!

8. Να καθίσω στο γραφείο
Ισχύει ότι και για το…λήμμα 5 «Να πλύνω τα πιάτα».

9. Να κρατήσω ένα κουτί
Γενικά, υποθέτω, ότι οι περισσότερες γυναίκες δεν επιχειρούν να κουβαλήσουν κουτιά στον όγδοο μήνα της εγκυμοσύνης. Ωστόσο, αν χρειαστεί θυμηθείτε: το να κρατάς ένα κουτί έχοντας κοιλιά με διάμετρο περίπου ενάμιση μέτρο, είναι μάλλον αδύνατο.

10. Να σκύψω για να πιάσω κάτι που έπεσε  
Μπορώ ακόμα -οριακά- να σκύψω και να πιάσω κάτι από κάτω , χωρίς να λυγίσω τα γόνατά μου. Θέλω όμως; Όχι. Δεν θέλω!-

Πηγή:www.imommy.gr

Η κοινωνική απόρριψη στην παιδική ηλικία – Τι είναι αυτό που την προκαλεί;

Published Μαρτίου 28, 2016 by sofiaathanasiadou

peer rejection of autistic children

Η απόρριψη είναι συναισθηματικά επώδυνη για όλους μας λόγω της κοινωνικής μας φύσης και της ανάγκης μας να αλληλεπιδρούμε με τους άλλους ανθρώπους. Ο Αμερικανός ψυχολόγος Μάσλοου ο οποίος έμεινε γνωστός για τη θεωρία ιεράρχησης των αναγκών, είπε πως η ανάγκη για αγάπη και το να ανήκουμε αποτελούν θεμελιώδη ανθρώπινα κίνητρα. Όλοι οι άνθρωποι χρειάζεται να δίνουν και να λαμβάνουν συναισθήματα ζεστασιάς για να είναι ψυχολογικά υγιείς.

Η απλή επαφή ή η απλή κοινωνική αλληλεπίδραση ωστόσο, δεν είναι αρκετή για να εκπληρώσει την ανάγκη μας για αποδοχή. Οι άνθρωποι έχουμε ένα ισχυρό κινητήριο ένστικτο στο να διαμορφώνουμε και να διατηρούμε διαπροσωπικές σχέσεις – σχέσεις σταθερές που μας ικανοποιούν. Όταν αυτό δεν υφίσταται, οι άνθρωποι νιώθουμε μοναξιά και δυστυχία. Η απόρριψη από το κοινωνικό μας περιβάλλον επομένως, είναι μια σημαντική απειλή και η πλειοψηφία των ανθρώπων έχουν ανησυχίες που σχετίζονται με τον κοινωνικό αποκλεισμό – κάτι που ισχύει απόλυτα και στα παιδιά.

Παρόλα αυτά, σε κάθε κοινωνική ομάδα υπάρχουν ορισμένα μέλη τα οποία αρέσουν το ένα στο άλλο περισσότερο από κάποια άλλα. Επίσης, από ψυχολογικές έρευνες προκύπτει πως η αντιπάθεια και η απόρριψη είναι αναπόφευκτες στις ομάδες ανθρώπων. Το πρόβλημα ξεκινάει όταν η απόρριψη έχει ενεργητική μορφή. Δηλαδή, δεν περιορίζεται στο απλά δεν σε συμπαθώ ιδιαίτερα, αλλά εκδηλώνεται με ενεργή απέχθεια και αυτή είναι που δημιουργεί αρνητικά αποτελέσματα τόσο στο σχολείο όσο και στη ζωή γενικότερα.

Πότε ένα παιδί απορρίπτεται από το κοινωνικό του περιβάλλον;

Σχεδόν κάθε παιδί βιώνει τον πόνο της απόρριψης σε κάποια φάση της ζωής του. Επειδή όμως πρόκειται για κάτι πραγματικά επώδυνο, πολλοί ερευνητές έχουν προσπαθήσει να καταλάβουν γιατί μερικά παιδιά απορρίπτονται περισσότερο από κάποια άλλα.

Αυτό που φαίνεται να ισχύει στα αγόρια, είναι πως η επιθετικότητα (χτυπήματα, κλωτσιές, σπρωξίματα) και η ενοχλητική συμπεριφορά γενικότερα, αποτελούν σημαντικές αιτίες απόρριψης. Ωστόσο, δεν είναι μόνο η επιθετικότητα ο λόγος που απορρίπτονται τα αγόρια. Μπορεί σε μικρότερο ποσοστό, αλλά η ντροπαλότητα, κοινωνικά αδέξιες καθώς και ανώριμες συμπεριφορές, είναι επίσης απωθητικές για τους συνομηλίκους τους.

Στην περίπτωση των κοριτσιών, δεδομένου πως είναι λιγότερο επιθετικά σωματικά, φαίνεται να παίζουν άλλοι παράγοντες ρόλο. Τα κορίτσια που είναι πιο αυταρχικά, που εκφράζουν αρνητικά συναισθήματα περισσότερο και που έχουν χειρότερες δεξιότητες επίλυσης συγκρούσεων από τους συνομηλίκους τους, απορρίπτονται πιο εύκολα.

Γενικότερα, τα παιδιά που δυσκολεύονται κοινωνικά συνήθως αγνοούν τις αντιδράσεις των άλλων για το πότε πρέπει να σταματήσουν μια συμπεριφορά, δυσκολεύονται στο παιχνίδι (πχ. μαλώνουν, κλέβουν, αναστατώνονται εύκολα) το οποίο αποτελεί ένα μεγάλο μέρος της κοινωνικής αλληλεπίδρασης των παιδιών, ή μπορεί να γίνονται υπερβολικά ανταγωνιστικά προσπαθώντας να εντυπωσιάσουν τους άλλους.

Παρόλο που αρνητικές συμπεριφορές ξεκάθαρα μπορούν να οδηγήσουν στην απόρριψη, υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που προκαλούν τη δυσάρεστη αυτή κατάσταση. Παιδιά μειονοτήτων, παιδιά με αναπηρίες ή παιδιά που έχουν ασυνήθιστα χαρακτηριστικά, ενδέχεται να αντιμετωπίσουν δυστυχώς, μεγαλύτερο κίνδυνο απόρριψης.

Οι επιπτώσεις της κοινωνικής απόρριψης στα παιδιά…

Έρευνες έχουν δείξει πως σε σύγκριση με τα δημοφιλή παιδιά τα οποία έχουν την κοινωνική αποδοχή από το περιβάλλον τους, τα παιδιά που βιώνουν απόρριψη, είναι εφτά φορές πιο πιθανό να μην μπορέσουν να ανταποκριθούν στις σχολικές απαιτήσεις της τάξης τους, ακόμα και να παρατήσουν το σχολείο.

Επίσης, η κοινωνική απόρριψη έχει σχετιστεί με αγχώδεις διαταραχές, κατάθλιψη, βίαιη συμπεριφορά και κατάχρηση ουσιών στην εφηβική ηλικία. Το παιδί που δέχεται την απόρριψη είναι πιθανό να έχει χαμηλότερη αυτοεκτίμηση και να εσωτερικεύσει το πρόβλημα (μεγαλύτερος κίνδυνος για κατάθλιψη), ή λόγω της απόρριψης να εξωτερικεύσει τη συμπεριφορά δείχνοντας επιθετικότητα.

Η σχέση με τους συνομηλίκους έχει αναγνωριστεί ως ένας από τους πιο ισχυρούς προβλεπτικούς παράγοντες των τωρινών και μελλοντικών προβλημάτων ψυχικής υγείας, εκ των οποίων συμπεριλαμβάνεται και η ανάπτυξη ψυχιατρικών διαταραχών.

Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς;

Είναι σημαντικό να τονίσουμε πως από τη στιγμή που είναι αδύνατον να διδάξουμε στα παιδιά να συμπαθούν τους πάντες, πρέπει να προσπαθήσουμε να διδάξουμε ότι είναι λάθος να μισούν κάποιον. Σε κάθε περίπτωση πρέπει να προσπαθήσουμε να μειώσουμε την ενεργή απόρριψη και το ενεργό μίσος στην όποια διαφορετικότητα. Αυτό ισχύει στην περίπτωση όπου το παιδί βρίσκεται σε “πλεονεκτική” θέση. Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς όμως όταν το ίδιο τα παιδί δέχεται την απόρριψη;

Αρχικά, είναι πολύ σημαντικό να αντιληφθεί ο γονιός ποιο χαρακτηριστικό ή συμπεριφορά είναι αυτή που προκαλεί την απόρριψη. Για να επιτευχθεί αυτό, οι γονείς πρέπει να είναι ανοιχτοί, διαθέσιμοι και ήρεμοι για να ακούσουν το παιδί έτσι ώστε να νιώσει το σπίτι ως ένα ασφαλές καταφύγιο. Το παιδί που βιώνει την απόρριψη από τους συνομηλίκους του είναι σημαντικό να λαμβάνει την υποστήριξη και την άνευ όρων αγάπη των γονιών του.

Έρευνες δείχνουν πως τα παιδιά που έχουν έστω και έναν στενό φίλο έχουν πιο ενισχυμένη αυτοεκτίμηση και μπορούν πολύ πιο εύκολα να διαχειριστούν την απόρριψη. Οι γονείς μπορούν να βοηθήσουν προς αυτήν την κατεύθυνση αναζητώντας παιδιά που μοιράζονται κοινά ενδιαφέροντα και να προωθήσουν τη φιλία μέσα από δραστηριότητες και παιχνίδι.

Στην περίπτωση όπου η απόρριψη προκαλείται από την αρνητική συμπεριφορά του παιδιού, οι γονείς πρέπει να το βοηθήσουν να βελτιώσει τις κοινωνικές του δεξιότητες. Είναι σημαντικό να ρωτήσουν το παιδί τι συνέβη και να το ακούσουν χωρίς να κρίνουν. Μπορούν να ζητήσουν από το παιδί να εντοπίσει το λάθος του ρωτώντας κάτι όπως “Πώς θα αισθανόσουν εσύ αν βρισκόσουν στη θέση του;” και στη συνέχεια να του δώσουν τη δυνατότητα μέσα από ένα φανταστικό σενάριο στην αρχή και στη συνέχεια έμπρακτα, να κάνει τη σωστή επιλογή διορθώνοντας τη συμπεριφορά του.

Τα παιδιά όπως και οι ενήλικες έχουν ανάγκη να τους αγαπούν και να ανήκουν μέσα σε ασφαλείς και διαρκείς θετικές σχέσεις. Βοηθώντας τα παιδιά επομένως να αναπτύξουν και να διατηρήσουν αυτές τις σχέσεις με την οικογένεια, τους συμμαθητές και το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον, ενισχύουμε ένα σημαντικό μέρος της ανάπτυξής τους!

Πηγή: parentshelp.gr

Διαβάστε περισσότερα: www.mamaword.com

Η βαθιά σύνδεση μητέρας και παιδιού!

Published Μαρτίου 28, 2016 by sofiaathanasiadou

83457

Η σχέση μεταξύ της μητέρας και του παιδιού είναι βαθιά και οι νέες έρευνες δείχνουν μια φυσική σύνδεση ακόμα βαθύτερη από ό,τι είχαμε σκεφτεί.

Ο βαθύς ψυχολογικός και σωματικός δεσμός που μοιράζεται η μητέρα με το παιδί της, ξεκινά κατά τη διάρκεια της κύησης, όταν η μητέρα είναι το παν για το αναπτυσσόμενο έμβρυο, παρέχοντας τη ζεστασιά και τη τροφή, ενώ η καρδιά της παρέχει ένα χαλαρωτικό σταθερό ρυθμό.

Η φυσική σύνδεση μεταξύ της μητέρας και του εμβρύου παρέχεται από τον πλακούντα, ένα όργανο κατασκευασμένο από κύτταρα της μητέρας και του εμβρύου, το οποίο χρησιμεύει ως αγωγός για την ανταλλαγή θρεπτικών ουσιών, αερίων και αποβλήτων. Τα κύτταρα ενδέχεται να μεταναστεύσουν μέσω του πλακούντα, μεταξύ της μητέρας και του εμβρύου σε πολλά όργανα του σώματος, συμπεριλαμβανομένων των πνευμόνων, του θυρεοειδούς, των μυών, του ήπατος, της καρδιάς, των νεφρών και του δέρματος.

Αυτά μπορεί να έχουν ένα ευρύ φάσμα επιδράσεων, από την ανακατασκευή των ιστών και την πρόληψη του καρκίνου μέχρι την πυροδότηση διαταραχών του ανοσοποιητικού συστήματος.

Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι συνηθίζεται να ενσωματώνονται κύτταρα από ένα άτομο στους ιστούς ενός διαφορετικού προσώπου. Είμαστε συνηθισμένοι να σκεφτόμαστε τους εαυτούς μας ως μοναδικά, αυτόνομα άτομα και αυτά τα ξένα κύτταρα φαίνεται να διαψεύδουν την έννοια αυτή δείχνοντας ότι οι περισσότεροι άνθρωποι μεταφέρουν κομμάτια άλλων ατόμων. Όσο αξιοσημείωτο μπορεί να είναι αυτό, εντυπωσιακά αποτελέσματα από μια νέα μελέτη δείχνουν ότι κύτταρα από άλλα άτομα βρίσκονται επίσης στον εγκέφαλο.

Σε αυτή τη μελέτη, ανδρικά κύτταρα βρέθηκαν στους εγκεφάλους των γυναικών και ζούσαν εκεί, σε ορισμένες περιπτώσεις, για αρκετές δεκαετίες. Μπορούμε μόνο να εικάσουμε σχετικά με το αντίκτυπο που είχαν, αλλά αυτή η μελέτη έδειξε ότι αυτά τα κύτταρα ήταν λιγότερο συχνά στους εγκεφάλους των γυναικών που είχαν νόσο Αλτσχάιμερ, γεγονός που υποδηλώνει ότι μπορεί να σχετίζονται με την υγεία του εγκεφάλου.

Όλοι θεωρούμε το σώμα μας ότι είναι το δικό μας μοναδικό ον, οπότε μας φαίνεται παράξενη η ιδέα ότι μπορούμε να θρέφουμε κύτταρα από άλλους ανθρώπους στο σώμα μας.

Ακόμη πιο παράξενη είναι η σκέψη ότι, αν και σίγουρα θεωρούμε ότι οι δράσεις και οι αποφάσεις μας προέρχονται από τη δραστηριότητα των δικών μας ατομικών εγκεφάλων, κύτταρα από άλλα άτομα ζουν και λειτουργούν στην εν λόγω σύνθετη δομή.

Ωστόσο, η ανάμιξη των κυττάρων από γενετικά διακριτά άτομα, δεν είναι καθόλου ασυνήθιστη. Η κατάσταση αυτή ονομάζεται χιμαιρισμός, όρος προερχόμενος από τη Χίμαιρα της Ελληνικής μυθολογίας ένα πλάσμα που ένα μέρος της ήταν φίδι, ένα μέρος λιοντάρι, ένα μέρος κατσίκα και έβγαζε φωτιά από το στόμα της.

Οι χίμαιρες που παρατηρούνται στη φύση είναι πολύ λιγότερο απαίσιες φυσικά και περιλαμβάνουν πλάσματα όπως η γλίτσα και τα κοράλλια.

Μικροχιμαιρισμός!

Ο μικροχιμαιρισμός είναι η επίμονη παρουσία λίγων γενετικά διακριτών κυττάρων σε έναν οργανισμό. Παρατηρήθηκε πρώτα στον άνθρωπο πολλά χρόνια πριν, όταν τα κύτταρα που περιέχουν το αρσενικό χρωμόσωμα «Υ» βρέθηκαν να κυκλοφορούν στο αίμα των γυναικών μετά την εγκυμοσύνη. Δεδομένου ότι αυτά τα κύτταρα είναι γενετικά αρσενικά δεν μπορεί να ανήκαν στις ίδιες τις γυναίκες, αλλά κατά πάσα πιθανότητα προήλθαν από τα μωρά τους κατά τη διάρκεια της κύησης.

Σε αυτή τη νέα μελέτη, οι ερευνητές παρατήρησαν ότι τα μικροχιμαιρικά κύτταρα δεν βρέθηκαν μόνο να κυκλοφορούν στο αίμα, αλλά επίσης να είναι ενσωματωμένα στον εγκέφαλο. Εξετάζοντας τους εγκεφάλους νεκρών γυναικών για την παρουσία κυττάρων που περιέχουν το αρσενικό χρωμόσωμα «Υ», βρήκαν τέτοια κύτταρα σε πολλαπλές περιοχές του εγκεφάλου σε ποσοστό πάνω από 60% των εγκεφάλων.

Επειδή η νόσος του Alzheimer είναι πιο συχνή στις γυναίκες που είχαν πολλαπλές εγκυμοσύνες, υπάρχουν υποψίες ότι ο αριθμός των εμβρυϊκών κυττάρων θα είναι μεγαλύτερος σε γυναίκες με τη νόσο του Alzheimer σε σύγκριση με εκείνες που δεν είχαν καμία ένδειξη για την νευρολογική νόσο. Τα αποτελέσματα έδειξαν ακριβώς το αντίθετο: υπήρχαν λιγότερα εμβρυικά κύτταρα σε γυναίκες με νόσο Αλτσχάιμερ. Οι λόγοι είναι ασαφείς.

Ο μικροχιμαιρισμός προκύπτει συνήθως από την ανταλλαγή των κυττάρων από τον πλακούντα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, ωστόσο, υπάρχουν επίσης ενδείξεις ότι τα κύτταρα μπορούν να μεταφερθούν από τη μητέρα στο βρέφος μέσω του θηλασμού. Εκτός από την ανταλλαγή μεταξύ της μητέρας και του εμβρύου, μπορεί να υπάρξει ανταλλαγή των κυττάρων μεταξύ των διδύμων στη μήτρα και υπάρχει επίσης η πιθανότητα ότι τα κύτταρα που «κατοικούν» στη μητέρα από ένα παλαιότερο αδελφό, μπορεί να βρουν το δρόμο τους μέσω του πλακούντα σε ένα μικρότερο αδελφάκι κατά τη διάρκεια της κύησης του τελευταίου.

Οι γυναίκες μπορεί να έχουν μικροχιμαιρικά κύτταρα τόσο από τη μητέρα τους, όσο και από από τις δικές τους εγκυμοσύνες και υπάρχει ακόμη ένδειξη για τον ανταγωνισμό μεταξύ των κυττάρων από τη γιαγιά και το βρέφος μέσα στη μητέρα.

Είναι ασαφής η επίδραση που έχουν τα εμβρυϊκά μικροχιμαιρικά κύτταρα στο σώμα της μητέρας, αν και υπάρχουν μερικές ενδιαφέρουσες πιθανότητες. Για παράδειγμα, τα εμβρυϊκά μικροχιμαιρικά κύτταρα είναι παρόμοια με τα βλαστοκύτταρα, με την έννοια ότι είναι σε θέση να εξελιχθούν σε μια ποικιλία διαφορετικών ιστών και μπορεί να βοηθήσουν στην αποκατάσταση τους.

Μια ερευνητική ομάδα που διερευνούσε τη δυνατότητα αυτή, παρακολούθησε τη δραστηριότητα των εμβρυϊκών μικροχιμαιρικών κυττάρων σε μια μητέρα αρουραίο μετά από τραυματισμό στην μητρική καρδιά: ανακάλυψαν ότι τα εμβρυϊκά κύτταρα μετανάστευσαν στη μητρική καρδιά και διαφοροποιήθηκαν σε κύτταρα της καρδιάς βοηθώντας στην αποκατάσταση των ζημιών.

Σε μελέτες σε ζώα, τα μικροχιμαιρικά κύτταρα βρέθηκαν στους μητρικούς εγκεφάλους όπου έγιναν νευρικά κύτταρα, γεγονός που υποδηλώνει ότι μπορεί να ενσωματωθούν λειτουργικά στον εγκέφαλο. Είναι πιθανό ότι το ίδιο μπορεί να ισχύει για τέτοιου είδους κύτταρα στον ανθρώπινο εγκέφαλο.

Τα μικροχιμαιρικά κύτταρα μπορεί επίσης να επηρεάσουν το ανοσοποιητικό σύστημα!

Ένα εμβρυϊκό μικροχιμαιρικό κύτταρο από μια εγκυμοσύνη, αναγνωρίζεται από το ανοσοποιητικό σύστημα της μητέρας, σαν να ανήκει εν μέρει στη μητέρα, δεδομένου ότι το έμβρυο είναι γενετικά μισό-ταυτόσημο με τη μητέρα, αλλά εν μέρει ξένο, που οφείλεται στη γενετική συμβολή του πατέρα. Αυτό μπορεί να «δώσει σήμα» στο ανοσοποιητικό σύστημα να είναι σε εγρήγορση για τα κύτταρα που είναι παρόμοια με αυτό, αλλά με κάποιες γενετικές διαφορές.

Τα καρκινικά κύτταρα τα οποία προκύπτουν λόγω γενετικών μεταλλάξεων είναι ακριβώς τέτοια κύτταρα και υπάρχουν μελέτες που δείχνουν ότι τα μικροχιμαιρικά κύτταρα μπορεί να διεγείρουν το ανοσοποιητικό σύστημα και να ανακόψουν την ανάπτυξη των όγκων. Πολλά περισσότερα μικροχιμαιρικά κύτταρα, επίσης, βρίσκονται στο αίμα υγιών γυναικών σε σύγκριση με εκείνων με καρκίνο του μαστού γεγονός που υποδηλώνει ότι τα μικροχιμαιρικά κύτταρα μπορούν με κάποιο τρόπο να αποτρέψουν το σχηματισμό όγκων.

Σε άλλες περιπτώσεις, το ανοσοποιητικό σύστημα στρέφεται εναντίον του εαυτού, προκαλώντας σημαντικές ζημιές. Ο Μικροχιμαιρισμός είναι πιο συχνός σε ασθενείς που πάσχουν από σκλήρυνση κατά πλάκας σε σχέση με τα υγιή αδέλφια τους, υποδεικνύοντας ότι τα μικροχιμαιρικά κύτταρα μπορεί να έχουν επιβλαβή ρόλο σε αυτή τη νόσο, ίσως με την πυροδότηση μιας αυτοάνοσης επίθεσης.

Αυτό είναι ένα αναπτυσσόμενο νέο πεδίο έρευνας με τεράστιες δυνατότητες για τα νέα ευρήματα, καθώς και για τις πρακτικές εφαρμογές. Όμως, είναι επίσης μια υπενθύμιση του πόσο βαθιά είναι η διασύνδεσή μας.

 Πηγή: PLoS One, www.psychologynow.gr

Πηγή:www.familylife.gr

Το να έχεις παιδί δεν σε κάνει απαραίτητα γονιό

Published Μαρτίου 28, 2016 by sofiaathanasiadou

parents-thumb-large

Γράφει η Μαρία Πατσιλίβα

Το να έχεις παιδί δεν σε κάνει απαραίτητα γονιό.

Η φυσική διαδικασία της γονιμοποίησης και της γέννας δεν σημαίνουν αυτόματα ότι ως γεννήτορας κατέχεις και γονεϊκή ταυτότητα. Η ιδιότητα του γονιού ταυτίζεται με την απόλυτη αίσθηση ευθύνης, απένατι στο νεόφερτο πλάσμα και τον εαυτό σου.

Γονιός γίνεσαι με το χρόνο που θα αφαιρέσεις από τον προσωπικό σου χρόνο και με το χρόνο που θα εφεύρεις, προκειμένου να χωρέσεις στο πρόγραμμά σου άλλη μια ζωή.

Γονιός γίνεσαι με την υπομονή που θα χρειαστείς για να πάρεις από το χεράκι έναν καινούριο άνθρωπο και να του μάθεις, με πολλές επαναλήψεις, αυτά που απαιτούνται για να εξελιχθεί σε έναν ψυχικά, σωματικά και πνευματικά υγιή ενήλικο.

Γονιός γίνεσαι με την αγάπη άνευ όρωνπου σημαίνει ότι είσαι μια απέραντη και μόνιμη αγκαλιά, χωρίς εγωιστικές προσδοκίες, που αποδέχεσαι πλήρως αυτό που το παιδί σου είναι ή και δεν είναι.

Γονιός γίνεσαι με την ενδοσκόπηση που καθημερινά σε ωθεί το παιδί σου να κάνεις, που οφείλεις διαρκώς να θυμάσαι πώς ένιωθες  όταν ήσουν παιδί. Και  όταν δεν ξεχνάς πως, μέσα από τα μάτια που κοιτούσες κάποτε, συνεχίζεις να κοιτάς.

Πηγή: lifonomy.wordpress.com

Πέντε λόγοι για να μην πάρετε στο παιδί σας κινητό

Published Μαρτίου 28, 2016 by sofiaathanasiadou

41a1e24ba2e82d98c600474a98f6b56d_L

Η τεχνολογία είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής των ενηλίκων και μοιραία εισβάλλει και στη ζωή των παιδιών σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό.

Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα της αμερικανικής εταιρείας παροχής υπηρεσιών Internet και τηλεφωνίας Verizon, η μέση ηλικία που ένα παιδί αποκτά το πρώτο του κινητό τηλέφωνο του είναι περίπου 11,5 ετών.

Για τις ανάγκες της έρευνας, στην οποία συμμετείχαν περίπου 520 γονείς, ρωτήθηκαν αν είναι διατεθειμένοι να θεσπίσουν κανόνες για την χρήση του κινητού ή αν πρόκειται να αφήσουν τα παιδιά τους να κάνουν ελεύθερη χρήση του κινητού τους.

Σε ποσοστό 95% οι γονείς παραδέχθηκαν ότι δεν έχουν δημιουργήσει κανένα κανόνα ορθής χρήσης του, δηλαδή μερικούς απλούς κανόνες που θα πρέπει να γίνονται σεβαστοί, ώστε να μην καταπατώνται τα όρια και να μην παραμελούνται άλλες υποχρεώσεις των παιδιών.

Αν αμφιταλαντεύεστε αν πρέπει ή όχι να υποκύψετε και να αγοράσετε στο παιδί σας κινητό τηλέφωνο, δείτε αυτούς τους 5 λόγους για να μην το κάνετε.

Εντολές του γιατρού

Τα παιδιά σήμερα περνούν κατά μέσο όρο επτά ώρες την ημέρα σε μέσα ψυχαγωγίας, σύμφωνα, με την Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής. Αν αγοράσετε στο παιδί σας κινητό τηλέφωνο smartphone, καταλαβαίνετε ότι έτσι δεν θα μπορείτε να το ελέγχετε όσο χρειάζεται και αφήνετε τις ενέργειές στην τύχη τους.

Ο κίνδυνος του Διαδικτύου

Ακόμα κι αν έχετε ενεργοποιήσει τις πιο αυστηρές ρυθμίσεις απορρήτου στους λογαριασμούς κοινωνικών δικτύων των παιδιών σας, υπάρχει πάντα η πιθανότητα να αλλάξουν αυτά.

Οι εξωτερικές απειλές είναι πολλές, γι’ αυτό πρέπει να προστατέψετε τα παιδιά όσο περισσότερο γίνεται. Με ένα smartphone μπορούν εύκολα να αποκτήσουν πρόσβαση στα social media και στο Διαδίκτυο χωρίς να ξέρετε τι αναζητήσεις κάνουν και ποιες σελίδες επισκέπτονται.

bigstock sad lonely girl 66889612

Οι απειλές των εφαρμογών

Υπάρχει πάντα ο κίνδυνος το παιδί να παρασυρθεί και να κατεβάσει εφαρμογές που δεν είναι κατάλληλες για την ηλικία του.

Διαδυκτιακό bullying

Ο διαδικτυακός εκφοβισμός (cyberbullying) είναι ένα σοβαρό πρόβλημα των σύγχρονων κοινωνιών. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, το cyberbullying είναι πρώτο στη λίστα των καταγγελιών στις γραμμές βοήθειας για θέματα που σχετίζονται με το Διαδίκτυο, ενώ στην Ελλάδα είναι στη δεύτερη. Ένα smartphone λοιπόν, διευκολύνει στην πρόσβαση στο Διαδίκτυο.

Κίνδυνος εθισμού

Ένα παιδί που δεν μπορεί να αποχωριστεί μια εφαρμογή στο κινητό του τηλέφωνο είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα μετατραπεί σε ένα εξαρτημένο χρήστη του YouTube και αργότερα στην αποστολή των γραπτών μηνυμάτων. Ο χρόνος στην οθόνη είναι ένα αναπόφευκτο μέρος της ζωής τους, αλλά όσο περισσότερο μπορείτε να το καθυστερήσετε, τόσο το καλύτερο.

Πηγή: http://www.onmed.gr/ygeia/item/341504-pente-logoi-gia-na-min-parete-sto-paidi-sas-kinito#ixzz44Af7xesT

Σε ευχαριστώ μαμά

Published Μαρτίου 28, 2016 by sofiaathanasiadou

1f771494fae078309bcaf3f452df038c_L

Θαλασσινή Βοσταντζόγλου

Θυμάμαι από μικρή τη μητέρα μου να μου λέει μία ιστορία για την αγάπη της μάνας για τα παιδιά της.

Κάποτε, ένα αγόρι τσακώθηκε πολύ άσχημα με τη μητέρα του. Αφού γύρισε από εδώ και από εκεί, αποφάσισε να πάει σπίτι με σκοπό να τα ξαναβρούν. Μόλις όμως γύρισε, ο καβγάς φούντωσε περισσότερο και ο γιος τράβηξε ένα μαχαίρι και σκότωσε τη μάνα, ξεριζώνοντας την καρδιά της.

Μόλις συνειδητοποίησε τι έκανε, κλαίει μετανιωμένος και παίρνει την καρδιά στα χέρια του για να τη θάψει. Στο δρόμο όμως, μέσα στον πανικό του, σκοντάφτει και πέφτει.

Τότε λοιπόν, ακούγεται μία φωνή από την καρδιά, η φωνή της μάνας που μόλις σκότωσε, ανήσυχη να τον ρωτάει : «Αγόρι μου, είσαι καλά; Χτύπησες;»

Πιστεύω ότι αυτή η ιστορία, όσο παραδοσιακή και φανταστική και να είναι περιγράφει στο έπακρο την σχέση αυτή, μάνας με παιδί. Δεν είναι φίλη σου η μητέρα, ούτε σε μένα που είμαι κορίτσι, ούτε σε κανένα.

Η σχέση αυτή δεν περιγράφεται με τέτοιους απλούς χαρακτηρισμούς. Ίσως και να είναι η μόνη εντελώς ανιδιοτελής αγάπη που θα νιώσεις στη ζωή σου. Όχι ίσως. Σίγουρα.

Γι’ αυτό λοιπόν μαμά ήθελα να σου πω ένα ευχαριστώ. Ευχαριστώ που ακόμη και όταν βριζόμαστε, για λόγους ανούσιους και ενώ έχεις χίλια δυο στο κεφάλι σου, τελικά με παίρνεις μία αγκαλιά και όλα ξεχνιούνται.

Και ευχαριστώ που με ρωτάς τι έχω όταν δεν είμαι καλά και ανησυχείς αν ξεκουράζομαι και αν τρώω καλά. Που θα με πάρεις τριάντα οχτώ τηλέφωνα σε περίπτωση που δεν απαντάω γιατί είμαι στο μετρό και δεν έχει σήμα.

Σε ευχαριστώ πολύ, που με πίεζες να κάνω τα μαθήματά μου και που πάντα ερχόσουν στις παραστάσεις του μπαλέτου μου. Και που ενώ απεχθάνεσαι τα piercing δέχτηκες το κρικάκι στη μύτη μου, χωρίς να πεις τίποτα και τις δέκα τρύπες στα αυτιά μου.

Ευχαριστώ που κάθε καλοκαίρι με κυνηγούσες να μου βάλεις αντηλιακό και που μου έλεγες να κάνω λίγο κράτη στα παγωτά γιατί είχα γίνει γιουβαρλάκι. Ευχαριστώ που με άντεξες και με αντέχεις δεκαεννιά τώρα χρόνια, με γκρίνιες, νεύρα, εφηβεία, ερωτικές απογοητεύσεις, επαναστάσεις.

Όχι δεν είναι αυτονόητα όλα αυτά. Μην τα κοιτάτε με σνομπ ύφος «ποια μάνα δεν τα κάνει αυτα;».

Γιατί αλήθεια σας λέω υπάρχουν και αυτές που δεν τα κάνουν. Ναι, ναι μην μου το παίζετε ανήξεροι.

Σ’ ευχαριστώ που μόνη σου λοιπόν, με έκανες ένα -σχετικά- φυσιολογικό άνθρωπο και παρ´όλες τις υπερβολές σου και τα όρια που μου έθετες, παρ´όλο που εγώ νιώθω κατά καιρούς πιεσμένη και μπουχτισμένη, με άφησες να καλλιεργήσω την προσωπικότητά μου, δίνοντας μου όποια βοήθεια χρειαζόμουν, είτε στη ζητούσα είτε όχι.

Σ’ ευχαριστώ ακόμη και τώρα που διαβάζεις αυτό το κείμενο και ίσως μου διορθώνεις κάποια εκφραστικά λάθη. Που με αφήνεις και μένα να διορθώνω με τη σειρά μου τα δικά σου γραπτά και που όπου πας μιλάς για μένα χαρούμενη και περήφανη.

Μία από τις μεγαλύτερες φοβίες μου είναι να σε απογοητεύσω. Πρόσφατα όμως κατάλαβα, ότι αυτή η σχέση τα αντέχει όλα, ακόμη και τις απογοητεύσεις και συνεχίζει.

Η θέση του παιδιού να ξέρεις είναι δύσκολη και απαιτητική. Πάντα προσπαθεί και πάντα ένα μέρος του εαυτού του προσπαθεί για τους γονείς του -μη βγάλουμε εντελώς από έξω τον μπαμπά-.

Προσπαθεί για να δει μετά αυτό το βλέμμα ικανοποίησης για τον γιο ή την κόρη τους. Και εγώ έτσι ήμουν, είμαι και θα είμαι.

Κατάλαβα όμως μετά από καιρό ότι η θέση της μάνας είναι η πιο δύσκολη από όλες στον κόσμο. Απαρνιέσαι πολλά, θυσιάζεις άλλα τόσα και όλα αυτά τα κάνεις και με ικανοποίηση.

Σ’ ευχαριστώ μαμά. Σε ευχαριστώ που είσαι ένας άνθρωπος που θαυμάζω. Σε ευχαριστώ γιατί τον όρο « μητέρα » τον κέρδισες.

Πηγή:www.pillowfights.gr