Αρχείο

All posts for the day 19 Μαρτίου 2016

Δεν θυμάμαι πώς είναι να έχεις μητέρα

Published Μαρτίου 19, 2016 by sofiaathanasiadou

33461-thumb

Την τελευταία φορά που σε είδα υπήρχε ένα άδειο μπουκάλι κρασί στα πόδια σου. Στο σπίτι σου επικρατούσε ένα χάος – ο απόηχος ενός άλλου αγώνα.

Και ήρθα γιατί νόμιζα ότι με χρειαζόσουνα. Ήλπιζα ότι με χρειαζόσουνα.

Είχε ζέστη, είχα ναυτία από τις ορμόνες της εγκυμοσύνης και είχα βάλει το χέρι μου πάνω στο στόμα μου. Σε βρήκα αναμαλλιασμένη και χυμένη πάνω στον καναπέ σου, να κοιμάσαι. Νόμιζα ότι είχες πεθάνει για μια στιγμή, αλλά όχι.

Έχουν περάσει πέντε χρόνια από τότε και έχω ακόμα αυτή την εικόνα στο μυαλό μου.

Δεν ξέρω πού βρίσκεσαι – αν είσαι εντάξει, αν έχεις τροφή, στέγη, αγάπη. Δεν ξέρω καν πώς θα μοιάζεις τώρα. Είναι τα μαλλιά σου ακόμα κοντά; Τα δόντια σου είναι ακόμα σε κακή κατάσταση; Έχει καταστρέψει το αλκοόλ το συκώτι σου; Είσαι χλωμή; Τα μάγουλά σου έχουν βαθουλώσει; Το πρόσωπό σου είναι σκυθρωπό;

Αναρωτιέμαι τι ξέρεις για μένα.

Έχω μωρά. Οι τρεις που ήξερες έχουν μεγαλώσει, έφηβοι, τελείωσαν το λύκειο και σχεδιάζουν το μέλλον τους. Οι δύο που δεν ξέρεις κοιτάζουν με δέος τον κόσμο. Δεν γνωρίζουν ακόμη πόσο μοναχικός και σκληρός μπορεί να γίνει. Δεν ξέρουν την απώλεια. Δεν ξέρουν ότι σε έχουν χάσει πολύ πριν σε γνωρίσουν.

Έχεις χάσει 33 εορτασμούς γενεθλίων. Αποφοίτηση από το λύκειο. Γιορτές. Γενέθλια. Παρελάσεις. Έχεις χάσει τα πρώτα δόντια και τα πρώτα βήματα και τις πρώτες ημέρες του σχολείου. Έχεις χάσει κάθε Χριστούγεννα, κάθε Πρωτοχρονιά, τις γαλοπούλες, τα δώρα, τα πυροτεχνήματα, το παγωτό βανίλια – τα γέλια, τα δάκρυα.

Έχασες όταν το άρθρο που έγραψα το συζητούσαν στην τηλεόραση, αλλά βάζω στοίχημα ότι δεν το έχασες, γιατί παρακολουθείς την εκπομπή που προβλήθηκε. Απλά δεν με πήρες ποτέ τηλέφωνο να μου πεις ότι το είδες. Έχεις χάσει τα άρθρα μου και κάθε μου πρόοδο. Μέσα στον πόνο του να μην σε ξέρω, δεν σε θυμάμαι.

Έχεις χάσει τη ζωή τους, τη ζωή μου. Όλα αυτά.

Είμαι θυμωμένη μαζί σου γιατί δεν μετράω για σένα.

Εδώ και 20 χρόνια έχω αποφύγει το αναπόφευκτο: Να γίνω σαν εσένα. Τα παιδιά μου δεν  θα μεγαλώσουν και θα με απεχθάνονται, δεν θα με κατηγορούν για τις ανεπάρκειες στη ζωή τους. Ο γάμος μου δεν θα αποτύχει ούτε θα παραπαίει η καριέρα μου. Απέφυγα τον ψυχίατρο. Απέφυγα τα φάρμακα. Απέφυγα ανθρώπους. Πίεσα τον εαυτό μου να είναι ενεργητικός, κατακτητής αυτού που θέλει και να έχει κίνητρο.

Δεν μπορώ να κοιτάζω στον καθρέφτη, γιατί σε βλέπω εκεί. Και όταν σε βλέπω, βλέπω εμένα.

Και είναι τρομακτικό.

Είμαι θυμωμένη μαζί σου που δεν μου έδωσες τα μέσα να σε βοηθήσω, προσποιούμενη ότι είσαι εντάξει. Είμαι θυμωμένη μαζί σου επειδή στην απελπισμένη μου προσπάθεια να αποφύγω εσένα,έχω γίνει σαν εσένα έστω και χωρίς να σε βλέπω.

Εκατό φορές έχω σηκώσει το ακουστικό και σκέφτομαι ότι πρέπει να σε πάρω. Και εκατό φορές δεν πήρα και τώρα έχω ξεχάσει τον αριθμό σου. Την διεύθυνσή σου. Πόσο ψηλή είσαι. Πώς μυρίζεις.

Συνήθως μύριζες Marlboro Light 100s και Χαρά – το άρωμα, όχι το συναίσθημα.

Ακόμα καπνίζεις;

Δεν θυμάμαι την αίσθηση της αγκαλιάς σου – ή αν έχω νιώσει ποτέ την αγκαλιά σου. Δεν θυμάμαι να σου κρατώ το χέρι ή να με παρηγορείς στον πόνο, αν και φαντάζομαι το έκανες. Όλα έχουν γίνει θαμπά μετά από τόσα χρόνια απόστασης μεταξύ μας.

Δεν θυμάμαι πώς είναι να έχεις μητέρα. Θα μπορέσω, άραγε, ποτέ να μάθω;

Επιμέλεια: Φανή Καρδάση

Πηγή:www.themamagers.gr

Advertisements

Μάθε να κοιτάς και την πάρτη σου!

Published Μαρτίου 19, 2016 by sofiaathanasiadou

 

photo_7222_850531

Θεοδόσιος Ραβανός

Ξύπνα έχεις κάτι που σε τρώει μέσα σου και αυτό το κάτι λέγεται ζωή. Είναι αρμοδιότητά σου και υποχρέωσή σου να τη ζήσεις. Μη σπαταλάς άλλο κομμάτια του ίδιου σου του εαυτού σε πράξεις και ανθρώπους ανούσιους, που δεν έχουν τίποτα περισσότερο να σου προσφέρουν απο αυτοκαταστροφή.

Μπορεί να γεννήθηκες με περισσότερα γονίδια ευαισθησίας δικέ μου, αλλά πρέπει να γνωρίζεις πως κανένας δε γεννήθηκε για να υπηρετεί τους άλλους. Όσο καλός και στοργικός και αν είσαι κανένας δεν πρόκειται να το εκτιμήσει ποτέ πραγματικά.

Οι σχέσεις των ανθρώπων έμαθαν να κρίνονται στο δούναι και λαβείν. Πάντοτε κάτι αποζητάς από τον άλλον και δυστυχώς οι περισσότεροι αρνούνται να επιστρέψουν. Σταμάτα να είσαι πια αυτό το καλό παιδί που όλοι συμπαθούν. Το καλό παιδί τις πιο πολλές φορές την πατάει δικέ μου, την πατάει άσχημα και γίνεται μαλάκας. Ένας μαλάκας που όλοι εκμεταλλεύονται.

Όλοι αποζητούν λίγη από την δική σου καλοσύνη, όλοι θέλουν να πατήσουν πάνω σου κι εσύ να τους υπηρετήσεις, με όποιο τρόπο και με μοναδικό κόστος το βάρος της δικής σου ψυχής. Για αυτούς είσαι μοναδικό κομμάτι σε περίοδο προσφορών που όλοι κράζουν για να αποκτήσουν. Μην τους κάνεις αυτήν την χάρη. Μην υποτιμάς τον εαυτό σου στον βωμό της συμπάθειας των άλλων. Οι περισσότεροι θα υποκρίνονται, να ξέρεις. Λογικό, μέρος του παιχνιδιού είναι και αυτό.

Πρόσεξε όμως γιατί και ο Ιούδας φιλούσε υπέροχα, όμως το κίνητρό του δεν ήταν και το πλέον αγνό. Και υπάρχουν και άλλοι Ιούδες εκεί έξω που δεν πρόλαβες καν να φιλήσεις. Ιούδες που θα βάλουν όλη τους την τέχνη για να πάρουν αυτό που ζητάνε, τη δική σου υποδούλωση.

Είσαι εκεί πάντοτε για αυτούς, κάνεις στην άκρη τον δικό σου κόσμο για να τους βάλεις προτεραιότητα και αντί να σου προσφέρουν ψυχική ισορροπία, σου προσφέρουν μια καταρράκωση. Μια καταρράκωση που σε κάνει συχνά να αναρωτιέσαι γιατί. Γιατί δε λαμβάνεις την ίδια αντιμετώπιση, ενώ εσύ είσαι από μέρους σου σωστός σε όλα. Κάνε λίγο πίσω.

Προσπάθησε για σένα ρε γαμώτο. Δείξε πως είσαι κι εσύ άνθρωπος. Άνθρωπος με ανάγκες και απαιτήσεις όπως όλοι. Ανάγκες που έχεις μέσα σου καταπιεσμένες και η καταπίεση οδηγεί σε καταστάσεις βλαβερές ακόμα και την υγεία σου. Δεν πρόκειται να είσαι ποτέ ευτυχισμένος και γαλήνιος αν δε διεκδικήσεις όλα όσα σου αναλογούν.

Διότι όταν βρεις πραγματικά τον εαυτό σου και αναλογιστείς τι είναι αυτό που του αξίζει και ποια αντιμετώπιση του αρμόζει, τότε θα έχεις κάνει ορθά μια εσωτερική ανασκόπηση και θα έχεις βρει αυτό το κάτι που έλειπε, αυτό το κάτι που χρειαζόταν για να πας μπροστά και πλέον να μη δίνεις και να μη δίνεσαι αλόγιστα.

Κάνε το και θα δεις πώς θα αντιδράσει και το πλήθος γύρω σου. Το πλήθος που τόσο καιρό έθρεψες με πίστη και αφοσίωση. Θα ξυπνήσει και θα αποζητά τον παλιό, καλόβολο σε όλα εαυτό σου, τον συγκαταβατικό, τον υποχωρητικό, τον υπηρέτη. Μπορεί να τον πουν εγωισμό, εγώ θα το πω αξιοπρέπεια. Μάθε να κοιτάς και την πάρτη σου.

Επιμέλεια Κειμένου Θεοδόσιου Ραβανού: Κατερίνα Κεχαγιά.

Πηγή:pillowfights.gr