Αρχείο

All posts for the day 10 Μαρτίου 2016

Τα μαθητικά τα χρόνια δεν τ’ αλλάζω με τίποτα;

Published Μαρτίου 10, 2016 by sofiaathanasiadou

122944-275544

Βάγια Ματζάρογλου

Ο Θεός να κλέβει χρόνια από το twitter και να τα δίνει στο facebook! Αυτό μας επανένωσε. Η Αντωνία και η Τάνια βρήκαν εμένα, τη Σοφία, την Ελευθερία και την Όλγα, εγώ τον Γιώργο και τον Δημήτρη, και ο Δημήτρης (αυτό το θησαυροφυλάκιο ονομάτων και στιγμών), όλους τους υπόλοιπους, την Αγγελική, τον Χρήστο Νο1, τον Χρήστο Νο2, τον Νούλη, τον Μπάμπη, τη Στέλλα. Κάπως έτσι, αλυσιδωτά, μαζευτήκαμε καμιά δεκαριά.

Το κουβεντολόι στο facebook ήταν καθημερινό. Σαν χάπι. Πρωί, μεσημέρι, βράδυ. Αν δεν παίρναμε τη δόση μας, αρρωσταίναμε! Φανατισμένο λακριντί έως αργάάά, όταν κάποιος έπρεπε να την πέσει γιατί είχε πολύ πρωινό ξύπνημα ή όταν κάποια έπρεπε να πλύνει τα πιάτα ή να κλείσει τον υπολογιστή, γιατί «βρίσκεται στο παιδικό και τα παιδιά έχουν σχολείο αύριο».

Τι λέγαμε; Καταρχάς κάναμε brainstorming-προσκλητήριο. Παρά τα κενά μνήμης που εμφανίζαμε ορισμένες, όλο και θυμόμασταν έναν καθηγητή, ένα επίθετο, μια φάρσα, μια κοπάνα, ένα όνομα, ένα ψευδώνυμο: το Γατί, το Γυφτάκι, ο Ανάπηρος, ο Νεκροθάφτης, ο Σπόρος – τα παιδιά δεν είναι και πολύ τρυφερά με τον συνάνθρωπο.

Συνήθως βγάζαμε φτυάρια. «Θυμάστε τον φιλόλογο στην Α’ Λυκείου; Μεγάλος μαλάκας ο φιλόλογος!» «Εκείνος ο Λεωνίδας, που τον θέλανε πολλές, έγινε μεγάλος αλήτης, τα μάθατε;» «Εσείς συμπαθούσατε κανέναν από το σχολείο; Γιατί εγώ, κανέναν!»

Και κουτσομπολεύαμε. «Βρήκα τον Νίκο, είναι στην Αμερική, καθηγητής πανεπιστημίου. Και ο διπλανός του, ο Τάσος, είναι στην Αμερική». «Η μαμά μου, που βλέπει ακόμα τη μαμά του Νίκου, λέει ότι παντρεύτηκε με Κινέζα, τη γνώρισε στο Πανεπιστήμιο». Και άντε να ψάχνουμε όλοι την Κινέζα να δούμε πώς είναι! Θαρρείς και δεν έχουμε ξαναδεί Κινέζα! (Τελικά ο Νίκος έχει παντρευτεί Ρωσίδα, λεπτομέρειες….)

Το παρόν μάς απασχολούσε ελάχιστα. Απολογισμός: δύο ανύπαντροι αλλά σε σχέση σοβαρή, μία χωρισμένη, όλοι οι άλλοι παντρεμένοι με παιδιά, μία έχει ένα εγγόνι (είχε παντρευτεί στα 22, το ίδιο και η κόρη της, νόμιζαν ότι θα τελειώσουν οι άντρες). Επαγγελματικά: όλοι με τα προβλήματα και τα ζόρια μας. Χόμπι: διάφορα, μπάσκετ, ποδήλατο, ζωγραφική, χορός, θέατρο, με καλύτερο by far του Χρήστου, που στον ελεύθερο χρόνο του πιλοτάρει. Υποσχέθηκε να μας πάει στη Σκιάθο για τσιπουράκι κάποτε. Οικοκυρικά: Η Αντωνία είναι καλή μαγείρισσα, ο Γιώργος έχει μεγάλο σουξέ στην καρμπονάρα, η Ελευθερία διαβάζει τα παιδιά της για να παίρνουν καλούς βαθμούς (παίρνουν), ο Δημήτρης βγάζει τα σκουπίδια και αφήνει όλες τις υπόλοιπες σπιτικές δουλειές στη γυναίκα του. Όνειρο ζωής για όλους: Να πάμε στα Bora Bora και το pool boy/girl να είναι κούκλος/α με στρινγκ.

Σχεδόν πάντα η κουβέντα γυρνούσε στα παιδικά μας χρόνια.Τιμημένα 70s και 80s! Στο δημοτικό βλέπαμε φανατικά «Άγγελους του Τσάρλι» (στην ασπρόμαυρη τηλεόραση). Φορούσαμε μπλουζάκια και βρακιά με τις φάτσες τους και στα διαλείμματα παίζαμε «Άγγελους» και εξιχνιάζαμε υποθέσεις. Εγώ ήμουν η Τζιλ, η Αντωνία η Κέλι και η Τάνια η Σαμπρίνα. Ο Στράτος ήταν ο Τσάρλι. Αντί για γουόκι τόκι χρησιμοποιούσαμε σπιρτόκουτα. Μεγάλοι ντετέκτιβ (εντελώς χαζοί!). Παιδικά δεν παρακολουθούσαμε, γιατί δεν υπήρχαν! Δυο κανάλια όλα κι όλα, τι να πρωτοδείξουν; Άντε καμιά Λούσυ ή το Στίνγκρεϊ (άθλιες κούκλες και ένα διαστημόπλοιο σκέτη πλαστικατζούρα) το Σάββατο.

Από περιοδικά αγοράζαμε «Μανίνα», «Κατερίνα», αργότερα «Σούπερ Κατερίνα», και διαβάζαμε τις περιπέτειες της Πάτι. Κόβαμε τις φωτογραφίες των «Αγγέλων του Τσάρλι» και του Τραβόλτα από το “Grease” (η πρώτη ταινία που είδα στο σινεμά, παρανόμως) και τις κολλούσαμε σε άλμπουμ. Και παίρναμε τα άλμπουμ στο σχολείο και συγκρίναμε πλούτο φωτογραφιών και καλαισθησία. Προφανώς είχαμε άπλετο ελεύθερο χρόνο. Τότε δεν μας έστελναν στα μπαλέτα, και τα γερμανικά, και τα φροντιστήρια. Ούτε όμως βγαίναμε στις αλάνες για παιχνίδι – μεγάλος μύθος οι αλάνες! Μεγαλώνοντας στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, μέσα στο πηχτό μπετόν, το μόνο παιχνίδι που είχαμε ήταν η χαρτοκοπτική celebrities. Και το διάβασμα των απάντων του Ιουλίου Βερν. Και του Έκτορος Μαλό («Χωρίς οικογένεια», «Με οικογένεια», γενικώς αυτά τα οικογενειακά). Τα καλά βιβλία τα διαβάζαμε ίσαμε 10 φορές! Δεν τα βαριόμασταν ποτέ!

Επίσης παρακολουθούσαμε Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης και μαθαίναμε τα λόγια από τα περισσότερα τραγούδια, κερδισμένα ή χαμένα, δεν είχε σημασία. «Το πες μου, μπαμπά μου, σε πάρακαλω (ο τόνος στο πά), είν’ η αγάπη καλό ή κακό» μας είχε συγκλονίσει, παρόλο που πάτωσε στο διαγωνισμό, και αντιλαλούσε σε κάθε διάλειμμα. Η Γιουροβίζιον δεν ήταν το φόρτε μας, γιατί άντε να αποστηθίσεις τραγούδι στα γαλλικά! Συνήθως απομνημονεύαμε το ρυθμό και αντί για στίχους λέγαμε τα «δικά μας», κάτι αλαμπουρνέζικα.

Στις πρώτες τάξεις του δημοτικού είχαμε όλοι και όλες ψείρες (τρελή φαγούρα!), αλλά δεν το ομολογούσαμε, ήταν ταμπού. Οι μαμάδες μας χτένιζαν τα βράδια με πολύ λεπτές χτένες για να τραβήξουν τις κόνιδες, μας έλουζαν με ξύδι, στο τέλος μας πασπάλιζαν με ψειρόσκονη και μας έστελναν «αλευρωμένους» στο σχολείο. «Βάγια, έχεις κάτι άσπρα στο κεφάλι σου!» «Δεν είναι τίποτα, είναι μια σκόνη για να γυαλίζουν τα μαλλιά μου».

Οι μαμάδες μας μάς έντυναν και μας χτένιζαν. Και αν στο ντύσιμο μπορούσαμε να πατήσουμε πόδι (λίγο!), στο χτένισμά μας δεν μας έπεφτε λόγος. Όλες είχαμε τακτοποιημένη-μαζεμένη φράντζα με τσιμπιδάκι και ανεξίτηλο σημάδι στο κούτελο από το τσιμπιδάκι. Η μαμά της Τάνιας έλεγε ότι αυτό είναι το σωστό για να μη βγάλουμε τρίχες στο μέτωπο! Η μαμά μου έλεγε πως αν πέφτουν τα μαλλιά στη μούρη μου, θα χαλάσω τα μάτια μου. Στο γυμνάσιο, όταν χειραφετηθήκαμε χτενιστικώς, ξυπνούσαμε χαράματα, βρέχαμε τη φράντζα (μόνο!) και της κάναμε πιστολάκι. Είχαμε όλες φράντζα – κεπέγκι, υπόστεγο. Και όλες σχεδόν τα είχαμε φιλαριστά α λα Φάραχ Φόσετ.

Στην Α’ Γυμνασίου, που ήταν υποχρεωτικές οι ποδιές, φορούσαμε Τσεκλένη. Η πρώτη μας επαφή με το επώνυμο ρούχο. Μετά κέρδισε τις εκλογές ο Ανδρέας, και πάει ο Τσεκλένης, μπήκε σε μπαούλο! Τον πρώτο καιρό ελευθερίας ξεσαλώσαμε! Μιλάμε για στιλιστική ασυδοσία! Για να πάμε στο σχολείο, ντυνόμασταν κουμπάρες! Εγώ μια φορά είχα κάνει τα μαλλιά μου πολλά πολλά κοτσιδάκια σαν της Μπο Ντέρεκ στο «Δέκα». Ώσπου με είδε μια φυσικός στο διάλειμμα, με κατσάδιασε και με υποχρέωσε να τα λύσω μπροστά της! Τέτοιες δικαιοδοσίες είχαν οι καθηγητές τότε. Καμιά φορά, ξαναθυμάμαι τη φάση και με πιάνει στεναχώρια (ανεπούλωτο παιδικό τραύμα), αλλά μετά σκέφτομαι πως πολύ καλά μου έκανε η πεφωτισμένη εκπαιδευτικός και μου χάλασε την κόμμωση, γιατί από τα κοτσιδάκια ξεκινάς και γίνεσαι εξώλης και προώλης! (τι, όχι;)

Στα πάρτι του δημοτικού χορεύαμε Ραφαέλα Καρά και Ολύμπιανς, στα πάρτι του Γυμνασίου το “Monaco” και το “Je t’aime… moi non plus”. Φορούσαμε τα καλά μας, τρώγαμε γαριδάκια και περιμέναμε με ανυπομονησία να πέσουν στο κασετόφωνα τα «αργά» για να χορέψουμε με το αγόρι που αγαπούσαμε. Αν χόρευε με άλλη, πέφταμε να πεθάνουμε. Μια φορά που ο Παντελής διάλεξε την Τάνια για ντάμα του, για να πικάρει την Πέγκυ την οποία ήθελε σαν τρελός, ο Γιώργος, το ζηλιάρικο γατί, έφυγε επιδεικτικά από το πάρτι! Τέτοιες αλητείες γίνονταν τότε!

Κάποτε μπήκαν στα σπίτια μας οι πρώτες έγχρωμες τηλεοράσεις και στη ζωή μας το οικογενειακό αυτοκίνητο. Όσο κι αν σήμερα φαντάζει εξωφρενικό, τότε δεν αντιστοιχούσε τουλάχιστον ένα αυτοκίνητο σε κάθε οικογένεια. Έτσι άρχισαν και οι πρώτες κόντρες, στα διαλείμματα ή εν ώρα μαθήματος, δεν είχε σημασία. «Το αυτοκίνητο του μπαμπά μου είναι πιο ακριβό από του μπαμπά σου», «Εμένα ο θείος μου έχει Μερσεντές», και τέτοια. Και πάνω στον αμαξοκαυγά, έμπαινε στη μέση η δασκάλα με τη βέργα (μια χοντρή – και η βέργα και η δασκάλα) και μας πλάκωνε στις βεργιές. Αν έσπαγε η βέργα στο χέρι σου, έπρεπε να πληρώσεις για να την αντικαταστήσεις. Δεν θυμάμαι πώς ήταν η ζωή χωρίς αυτοκίνητο αλλά με βέργα, πάντως πρέπει να ήταν κουραστική (πολύς ποδαρόδρομος!), μίζερη και επώδυνη.

Στην εφηβεία, οι μεγάλες μάχες των κοριτσιών με τους γονείς ήταν τρεις. Το τρύπημα των αυτιών, το ξύρισμα των ποδιών και η ώρα επιστροφής στο σπίτι. Οι πιο τσαούσες τρυπήσαμε τα αυτιά μας στο δημοτικό. Πόδια ξυρίσαμε στο Λύκειο, ενώ μέχρι και τη Γ’ Λυκείου, αν γυρνούσαμε έστω και 5 λεπτά μετά τις 10 το βράδυ, σήμαινε μούτρα από τον μπαμπά και νοήματα και μουρμουρητά από τη μαμά («πάλι τον σύγχυσες τον μπαμπά σου, θέλεις να τον πεθάνεις;»).

Ραντεβού, όταν ξετσουμίσαμε λίγο, πηγαίναμε στα παγκάκια του Αγίου Δημητρίου (βοήθειά μας), σε ένα σινεμά της Κασσάνδρου που έπαιζε τούρκικες ταινίες ή στον Κέδρινο Λόφο. Σεξ, μέχρι που τελειώσαμε το Λύκειο, πρέπει να είχαν κάνει μόνο δύο-τρία κορίτσια. Κι αυτό όχι σίγουρο, φήμες. Στο θέμα σεχ είχαμε μαύρα μεσάνυχτα. Δηλαδή τι «μαύρα»; Σκοτάδι, πισοσκόταδο, μαύρο σκοτάδι, πίσσα! Να σκεφτείτε πως κάποτε μια συμμαθήτριά μας ανέβηκε στην τάξη σε έξαλλη κατάσταση και μας είπε πως εκεί που κατουρούσε στις τουαλέτες είδε πεταμένο ένα προφυλακτικό και πλέον ανησυχεί μήπως μείνει έγκυος. Κι εμείς κάναμε ολόκληρη σύσκεψη για να αποφανθούμε πόσες πιθανότητες εγκυμοσύνης υπήρχαν! Ωραίος γκόμενος ήταν αυτός που συνδύαζε ομορφιά με σχολικές επιδόσεις. Λες και ψάχναμε καλό γαμπρό.

Και μετά χαθήκαμε. Κάναμε τα δικά μας. Και τριάντα χρόνια μετά μας ένωσε το facebook. Τέλεια! «Άντε να τα πούμε από κοντά», έπεσε η ιδέα. Ωραία ιδέα, αλλά μέχρι να οριστεί το reunion, μελανιάσαμε! Πότε της μιανής τα παιδιά είχαν ποδόσφαιρο, πότε η άλλη είχε μαθήματα λάτιν, πότε ο τρίτος είχε έξοδο με συναδέλφους ή θα έλειπε για τριήμερο. Οι μεσήλικες δεν έχουν χρόνο για τον εαυτό τους, πόσο μάλλον για τους συμμαθητές τους.

Τελικά βρεθήκαμε. «Μην πας σε reunion, θα χαλαστείς» μου έλεγαν διάφοροι φίλοι. Αλλά πήγα. Και ήταν ωραία. Όχι ουάου, αλλά γλυκά και εξωφρενικά αστεία! Ακούσαμε, ας πούμε, εμείς τα κορίτσια, την αγορίστικη εκδοχή των μαθητικών χρόνων, που ήταν πραγματικά ξεκαρδιστική. Μάθαμε πως τα αγόρια μας «την έπαιζαν» την ώρα του μαθήματος ή έριχναν χλέπες στους καθηγητές από τα παράθυρα. Βρωμόπαιδα!

Να πηγαίνετε στα reunion. Σε τέτοιες μαζώξεις συνειδητοποιείς πως το τώρα σου, παρά τα προβλήματα και τα ζόρια, τα άσπρα μαλλιά και τις φαλάκρες, τα γυαλιά πρεσβυωπίας και τις ρυτίδες, είναι σαφώς καλύτερο από το τότε σου. Δεν ξέρω ακριβώς γιατί (αν και έχω μερικές υποψίες, ας πούμε, δεν έχω τσιμπιδάκι στη φράντζα ή ξέρω πως δεν μένεις έγκυος από πεταμένο προφυλακτικό), πάντως εγώ τα μαθητικά τα χρόνια τα αλλάζω με κάθε μία στιγμή από τα υπόλοιπα της ζωής μου!

Πηγή:www.athensvoice.gr

Advertisements

Τραγωδία στο Παλαιό Φάληρο: Κανείς δεν ξέρει γιατί «έφυγε» η γλυκιά Αφροδίτη

Published Μαρτίου 10, 2016 by sofiaathanasiadou

ImageHandler

Ρεπορτάζ: Χρήστος Χατζησπύρου

Σε κατάσταση σοκ η οικογένεια της – Ραγίζουν καρδιές οι μαρτυρίες για το γελαστό κορίτσι που άγνωστο γιατί προέβη στο απονενοημένο διάβημα – Συμμαθητές και γείτονες μιλούν με τα καλύτερα λόγια

Σημείο συνάντησης των συμμαθητών και των φίλων της 15χρονης Αφροδίτης έγινε σήμερα το πρωί η αυλή του σπιτιού της στο Παλαιό Φάληρο, εκεί ακριβώς που επέλεξε να αφήσει την τελευταία της πνοή, χθες το απόγευμα.

Στο 5ο Γυμνάσιο Παλαιόύ Φαλήρου όπου φοιτούσε η 15χρονη κοπέλα δεν πραγματοποιήθηκαν μαθήματα σε ένδειξη πένθους και συμπαράστασης στην οικογένεια και τα παιδιά του σχολείου επισκέπτονταν το σπίτι της για να αφήσουν ένα λουλούδι στη μνήμη της. Κανείς δεν μπορεί να πιστέψει τι συνέβη, αν και συμμαθητές της αναφέρουν πως έκρυβε μυστικά από τους δικούς της ανθρώπους. Άλλοι πάλι εξομολογούνται πως το κορίτσι δεχόταν πειράγματα από τα άλλα παιδιά λόγω του πάχους της και μάλιστα λένε πως τον τελευταίο καιρό είχε γραφτεί σε γυμναστήριο, όπου και προσπαθούσε να χάσει κιλά.

«Για την πράξη της αυτή ένα που άκουσα είναι ότι έγραψε τρεις κάρτες μια για κάθε μέλος της οικογένειας της όπου τους έλεγε ότι τους αγαπάει και στην συνέχεια έβαλε την καρέκλα μπροστά από το παράθυρο και πήδηξε. Δεν ξέρω τι μπορεί να έφταιξε, μπορεί να έγινε μέσω Ίντερνετ, δεν ξέρω να σας πω. Αυτό θα το δει η αστυνομία λογικά. Δεν δημιουργούσε πρόβλημα, ήταν κοινωνική, συμπαραστεκόταν σε άτομα. Ούτε που μπορούσαμε να φανταστούμε όταν το ακούσαμε» λέει μεταξύ άλλων  συμμαθητής της άτυχης 15χρονης.

Μια άλλη κοπέλα, με βουρκωμένα μάτια, μας λέει: «Ήταν πολύ καλή κοπέλα, απλά κάποια παιδιά την έβριζαν και ίσως να ήταν αυτός ο λόγος, δεν ανοιγόταν σε κανέναν. Δεν ξέρω δεν ανοιγόταν ποτέ σε κανέναν αλλά παρέμενε χαμογελαστή».

Μια πολύ κοντινή της φίλη και συμμαθήτρια της μιλώντας στο protothema.gr τόνισε πως η 15χρονη Αφροδίτη είχε κλειστεί στον εαυτό της και ένιωθε υπερβολικά μόνη της: «Λογικά αντιμετώπιζε κάποιο πρόβλημα, μάλλον με την οικογένεια της. Εγώ ξέρω κάποια πράγματα και πιστεύω αυτό, για να το λέω. Ήταν αρκετά πιεσμένη και ένιωθε πολύ μόνη της μέσα στην ίδια την οικογένεια της. Δεν είχε κάποιον να την αγαπάει και να την υποστηρίζει, μου το είχε πει αυτό ναι. Αλλά πριν ένα χρόνο. Είχε πολύ πίεση και γενικά είχε πολύ καιρό κατάθλιψη. Δεν ήταν καλά πολύ καιρό, απλά τώρα το έβγαλε προς τα έξω. Δεν ήθελε να το δείξει και μπορούσε να το καλύψει πάρα πολύ καλά. Δεν έδειχνε ότι ήταν λυπημένη, ούτε τίποτα, μόνο στα κοντινά της άτομα έδειχνε κάποια πράγματα. Είχε αφήσει σημειώματα ότι σας αγαπάω πάρα πολύ θα μου λείψετε και τα λοιπά».

Οι κάτοικοι της ήσυχης γειτονιάς του Παλαιού Φαλήρου στην οδό Ερμού έχουν αναστατωθεί από το τραγικό γεγονός. «Το πρωί, πριν φύγει για το σχολείο, την είδα που βγήκε στο μπαλκόνι και κοιτούσε κάτω και θεώρησα πως κάτι ψάχνει. Μετά δεν το ξανάδα το παιδί, ούτε το μεσημέρι που γύρισε από το σχολείο τους. Δεν είχα ιδιαίτερες σχέσεις. Μια καλημέρα και μια καλησπέρα. Το κορίτσι το έβλεπα με την μαμά του. Ήταν ένα παιδί ήσυχο από καλή οικογένεια. Έχω πάθει μεγάλο σοκ και θέλω να το ξεχάσω» είπε λυπημένη η κ. Σοφία που μένει ακριβώς απέναντι από την πολυκατοικία της 15χρονης.

Πηγή:www.protothema.gr

Μωρά με σπάνια καρδιά

Published Μαρτίου 10, 2016 by sofiaathanasiadou

charmychest

Μωρά με σημάδια στο στήθος – Το μήνυμα που κρύβεται σε αυτές τις φωτογραφίες

Επιμέλεια: Αγγελική Αλεξοπούλου

Μια δυνατή μητέρα χρησιμοποιεί μια φωτογραφία για να δώσει δύναμη σε όλες τις μαμάδες με μωράκια που αντιμετωπίζουν καρδιακά προβλήματα.

Η Kelly Blumenthal είναι η υπερήφανη μαμά του Finn, ενός αγοριού 12 μηνών, που πάσχει από ένα σπάνιο συνδυασμό καρδιακών δυσλειτουργιών. Σύμφωνα με την Kelly, οι γιατροί πίστευαν ότι το μωρό δεν θα κατάφερνε να γεννηθεί ζωντανό, πόσο μάλλον να κλείσει τον πρώτο του χρόνο. Αφού όμως πέρασε όλη του τη ζωή στο νοσοκομείο και υποβλήθηκε σε 10 διαφορετικές επεμβάσεις, κατάφερε να βρίσκεται τώρα στο σπίτι του, υγιές.

Παρόλο που ο Finn έχει ήδη υποβληθεί σε εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς σε τόσο νεαρή ηλικία, θα χρειαστεί τουλάχιστον άλλες 2 επεμβάσεις πριν την ηλικία των 3 ετών. Αποτέλεσμα των τόσων επεμβάσεων είναι ένα μεγάλο σημάδι στο στήθος του, ισχυρή απόδειξη των όσων έχει περάσει ως τώρα. Και παρά τη δύναμη που δείχνει ο Finn, δεν είναι το μόνο μωρό που αντιμετωπίζει μια τέτοια κατάσταση.

«Προτού υποβληθούμε σε αυτή την δοκιμασία, δεν είχαμε ξανακούσει για τις συγγενείς καρδιοπάθειες, ώσπου λάβαμε τη διάγνωση όταν ήμουν 19 εβδομάδων έγκυος. Νιώσαμε πολύ μόνοι.», έγραψε η Kelly.

Προκειμένου να διαδώσει όσα γνωρίζει, πλέον, για τις συγγενείς καρδιοπάθειες ώστε να μάθουν και άλλες οικογένειες ότι 1 στα 100 μωρά γεννιούνται με μια τέτοια νόσο, η Kelly προσέγγισε ντόπιες οικογένειες που αντιμετώπιζαν την ίδια κατάσταση και τράβηξε συγκλονιστικές φωτογραφίες με τα μωράκια τους, όπου φαίνονται τα σημάδια στο στήθος τους. «Όλα τα μωρά είχαν χειρουργηθεί περίπου την ίδια χρονική στιγμή, στο ίδιο νοσοκομείο, από τον ίδιο γιατρό.», έγραψε η Kelly. «Βλέπεις τα σημάδια τους, είναι όμως όλα τους τόσο τέλεια και όμορφα. Αυτή είναι η όψη της ελπίδας.»

Πηγή:www.babyads.gr

Εικόνες: Η σχέση μάνας-κόρης μέσα στο χρόνο

Published Μαρτίου 10, 2016 by sofiaathanasiadou

21482117_kiujbh_ohboiu8h.limghandler

Από: Ζαχαρία Πηνελόπη

 

Ο δεσμός ανάμεσα στη μητέρα και την κόρη είναι μοναδικός! Παράλληλα, όμως, είναι και πολύπλοκος, ανταγωνιστικός, εξαρτημένος, απαιτητικός… και διαρκώς εξελισσόμενος. Αυτά τα καθοριστικά για τη ζωή των δύο γυναικών στάδια αποτυπώνει στο φακό η επαγγελματίας Julia Fullerton-Batten, στη συλλογή της «Μαμάδες & Κόρες». Η ταλαντούχα φωτογράφος πήρε μια σειρά από ξεχωριστά πορτρέτα γυναικών και κοριτσιών, και τα «πάντρεψε» αρμονικά σε μια νέα εικόνα. «Το μόνο που έπρεπε να κάνω ήταν να ‘ενορχηστρώσω’ προσεκτικά τις πρωταγωνίστριες, ώστε να διαφανεί η ουσία του συναισθηματικού τους δεσμού», εξηγεί η ίδια σε συνέντευξή της και συνεχίζει: «Σκοπός μου ήταν να δημιουργήσουν μάνα και κόρη έναν κοινό μικρόκοσμο, μέσα από το στήσιμο της κάθε σκηνής, αναβιώνοντας τις προσωπικές μου αναμνήσεις από τις δικές μου οικογενειακές σχέσεις». Και η εξέλιξη αυτής της σχέσης ζωής είναι εκπληκτική. «Το μωρό στην αγκαλιά είναι εντελώς ευάλωτο και εξαρτάται απόλυτα από τη μαμά του, ενώ στην αντίπερα όχθη η ίδια η μαμά γίνεται πολύ συχνά εξαρτημένη από την κόρη της, προκειμένου να ικανοποιήσει τις συναισθηματικές της ανάγκες», προσθέτει. Δείτε τις υπέροχες φωτογραφίες αυτής της μοναδικής σχέσης…

21482111_o_THIRD_TIME_AROUND_900.limghandler

21482112_biluogoigpoi87.limghandler

21482113_iouh9ihp98y.limghandler

21482114_iughp9ghy98y.limghandler

21482115_iuhgp9ih98y.limghandler

21482116_jnbo_hbnoiu8hi.limghandler

21482117_kiujbh_ohboiu8h.limghandler

21482118_kjbnil_ubgilugb.limghandler

21482120_kuihp_uhop8ihy.limghandler

21482121_o_ALABASTER_DOLL_900.limghandler

21482123_o_ALONE_AGAIN_900.limghandler

21482124_o_BURNING_THE_PAST_900.limghandler

21482126_o_INTIMATE_MOMENTS_900.limghandler

21482127_o_MEMORIES_900.limghandler

21482128_o_PRETTY_NEW_THINGS_900.limghandler

21482129_o_TEENAGE_REFLECTION_900.limghandler

21482130_o_THE_DIVORCE_900.limghandler

21482131_o_THE_PARTY_IS_OVER_900.limghandler

21482423_tgkjtmkuti.limghandler

21482497_gyhjcyhtgjty.limghandler

Πηγή:www.imommy.gr