Αρχείο

All posts for the month Μαρτίου 2016

Τι κάνουμε όταν τα παιδιά γίνονται βίαια;

Published Μαρτίου 31, 2016 by sofiaathanasiadou

03c6551b3ff419ffda8a75dcabbc3b55_XL

Τη μια στιγμή είναι τα πιο γλυκά και τρυφερά πλάσματα του κόσμου! Την άλλη, χωρίς κάποιο ιδιαίτερο λόγο χτυπάνε, δαγκώνουν, τραβάνε τα μαλλιά, διεκδικούν με βία! Γιατί τα παιδιά φέρονται με αυτό τον τρόπο και ποιος είναι ο σωστός τρόπος να αντιμετωπίσουμε τις εκρήξεις τους;

 

Από μικρή ηλικία τα παιδιά έρχονται αντιμέτωπα με καταστάσεις που δεν γνωρίζουν ακριβώς πώς πρέπει να διαχειριστούν. Όταν λοιπόν οι λέξεις δεν είναι αρκετές, τα παιδιά δεν ξέρουν πώς να διοχετεύσουν την οργή και την απογοήτευση τους, για αυτό και καταφεύγουν στην επιθετικότητα. 

Οι ειδικοί παραδέχονται πως η επιθετικότητα αποτελεί φυσιολογικό μέρος της ανάπτυξης του παιδιού, ακόμα και κατά τη διάρκεια της σχολικής ηλικίας. Τα παιδιά βιώνουν θυμό και απογοήτευση πολλές φορές στη διάρκεια της ημέρας. Είναι ζωτικής σημασίας, οι γονείς να αναγνωρίσουν τις αντιδράσεις που σημαίνουν την οργή που αισθάνεται το παιδί τους, παρέχοντας του τη δυνατότητα να ανταποκριθεί διαφορετικά. 

Τι πρέπει να κάνουμε όταν το παιδί γίνεται βίαιο;

Το να μαλώσουμε -ή πολύ περισσότερο να χτυπήσουμε- ένα παιδί επειδή χτυπάει είναι ό,τι χειρότερο μπορούμε να κάνουμε, γιατί στην πράξη απλώς του επιβεβαιώνουμε ότι το ξύλο και γενικά η βία είναι ένας αποδεκτός τρόπος για να λύσουμε τις διαφορές μας. Αντίθετα, αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να δώσουμε στο παιδί να καταλάβει ότι η έκρηξη που νιώθει μέσα του είναι αποτέλεσμα των συναισθημάτων του, τα οποία πρέπει σιγά σιγά να μάθει να διαχειρίζεται και να εκφράζει με πιο κοινωνικά αποδεκτούς τρόπους. Να μερικοί, εναλλακτικοί, τρόποι για να του το δείξουμε!

Θερμόμετρο Θυμού: Σχεδιάστε, ένα θερμόμετρο σε ένα λευκό χαρτί. Δώστε στο παιδί σας τη σελίδα και ένα κόκκινο μαρκαδόρο και ζητήστε του να χρωματίσει το θυμό του, στους δείκτες του θερμόμετρου. Η άσκηση έχει ως στόχο να απελευθερώσει τα συναισθήματα του. Όταν τελειώσει με τη ζωγραφιά θα έχει κιόλας ηρεμήσει. Εκείνη τη στιγμή πρέπει να συζητήσετε μαζί για να καταλάβετε τι ακριβώς τον ενόχλησε. Κάντε ένα δημιουργικό διάλογο προσπαθώντας να εκμαιεύσετε τους αληθινούς λόγους του θυμού του. Το παιδί θα νιώσει προσοχή και ασφάλεια, αισθήματα που έχει σίγουρα ανάγκη.

Σωματική ανακούφιση: Ένας από τους βασικούς λόγους που τα παιδιά καταλήγουν σε επιθετικές ενέργειες όταν είναι θυμωμένα, είναι ότι αισθάνεται πραγματικά σωματική ανακούφιση. Μπορείτε να διδάξετε στο παιδί σας τρόπους να ηρεμεί, δημιουργώντας μια φανταστική ιστορία. Για παράδειγμα, προτείνετε να περπατήσει βαριά σαν ένα κοπάδι των ελεφάντων που τρέχει, χτυπώντας τα χέρια του, όσο πιο δυνατά μπορεί, ή ακόμα να ρίξει βρεγμένο χαρτί σε έναν τοίχο. Θα ανακουφιστεί με τον πιο απλό φυσικό τρόπο, αποφεύγοντας εκρήξεις θυμού.

Γράψτε σε χαρτί: Ζητήστε από το παιδί σας να γράψει ή να ζωγραφίσει τι το έκανε να θυμώσει. Αφού τελειώσει, διαβάστε το δυνατά για να ακούσει ξανά την αιτία του θυμού του και προτείνετε του να καταστρέψει το χαρτί. Η πράξη αυτή παρέχει τόσο σωματική όσο και συναισθηματική ανακούφιση για το παιδί. Σχηματικά είναι σαν να πετάει τα άσχημα συναισθήματα και να απελευθερώνει το συσσωρευμένο θυμό και την οργή του.

Ανακυκλώστε το: Εξηγήστε στο παιδί σας ότι οι άνθρωποι θυμώνουν και απογοητεύονται τακτικά. Ύστερα ζητήστε του να διακοσμήσει ένα μικρό κουτί ώστε να μοιάζει με ένα κάδο ανακύκλωσης. Βοηθήστε το να γράψει τα συναισθήματά του και να τα πετάξει στον κάδο, εξηγώντας του ότι με αυτόν τον τρόπο «πετάει» τα αρνητικά συναισθήματα από μέσα του. Το παιδί αισθάνεται πως ξεμπερδεύει και απομακρύνει όλα αυτά που το έκαναν να θυμώσει, πιστεύοντας πως δεν θα μπορέσουν να τον ενοχλήσουν ξανά.

Πηγή: www.mamamia.gr

Advertisements

Εντυπωσιακά Marble Nails στο λεπτό!

Published Μαρτίου 31, 2016 by sofiaathanasiadou

polyxrwma-nyxia-san-marmara

Αποκτήσετε ένα πρωτότυπο και πανέμορφο σχέδιο στα νύχια σας, το οποίο θυμίζει τα νερά που κάνουν τα μάρμαρα. Είναι πανεύκολο, πολύ γρήγορο και δεν θα χρειαστείτε νερό, όπως σε άλλα μανικιούρ. Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε όποιους συνδυασμούς χρωμάτων επιθυμείτε και να κάνετε το σχέδιο σε όσα νύχια θέλετε, ακόμα και μόνο σε ένα.

Δείτε λοιπόν πως μπορείτε να κάνετε μόνη σας αυτή την απλή αλλά εντυπωσιακή τεχνική.

Δείτε Περισσότερα: http://www.beautetinkyriaki.gr/2013/11/polyxrwma-nyxia-san-marmara/#ixzz44UAaoFzI

Κάπου υπάρχουν άνθρωποι, δεν μπορεί!

Published Μαρτίου 31, 2016 by sofiaathanasiadou

Recriminations-1-679x453

Πότε άραγε άρχισαν όλα;
Από όταν ξεκίνησε η ιστορία με την κρίση;  Απ΄ όταν πάψαμε να έχουμε τη ζωή που μας είχαν μάθει να έχουμε, προσφέροντας μας τα πάντα και εμείς σαν άπληστα και πεινασμένα όντα πέσαμε με τα μούτρα στο να τα αρπάζουμε και πίσω να μη κοιτάμε; Ή μήπως ακόμα και πιο πίσω, όταν αποκτούσαμε αυτή την περίφημη «νοοτροπία του Έλληνα» (ξέρετε αυτή του » je m΄en fous«, της «φραπεδιάς και του ωχ αδερφέ»), που ο καθένας προσάπτει με αμέριστη ευκολία στο διπλανό του, αποβάλλοντας την από πάνω του σαν μίασμα, ξεχνώντας ότι του κρέμεται κι εκείνου σαν ουρά από πίσω και με το περίφημο επίσης στρουθοκαμηλισμό που  μας δέρνει,  κάνουμε πώς δεν είναι εκεί αφού είναι πίσω μας και δεν τη βλέπουμε.
Δεν ξέρω πότε και πραγματικά ούτε και με νοιάζει.
Αυτό είναι πίσω στο χρόνο, έγινε και τώρα από αυτό το πίσω, την ιστορία,  καλό είναι να κρατάμε αυτά που θα μας πάνε μπροστά.
Αλλά κι αυτά τελικά δεν ξέρω ποια είναι. Ακόμα και να ήξερα όμως δεν γνωρίζω  τον τρόπο να τα χρησιμοποιήσω για το μπροστά κι όχι για τη μιζέρια που μας δέρνει! Δεν γνωρίζω και κάποιον ικανό να μου δείξει. Γιατί όλους εν τέλει  ίδια μιζέρια μας δέρνει! Για διαφορετικούς λόγους, με διαφορετικούς τρόπους, αλλά η ίδια. Ακόμα και τους τάχα μου γκλαμουράτους! Αυτούς που ζουν μέσα στην ασημένια και αστραφτερή ζωή  τους και κλαίγονται κι αυτοί για τους δικούς τους πόνους. Κι αυτοί μίζεροι είναι.
Μήπως αυτά που πρέπει να κρατήσουμε είναι  τα περασμένα μεγαλεία τα οποία δεν είμαστε άξιοι ούτε καν να πιάνουμε στο στόμα μας; Ή μήπως να κρατήσουμε τις ντροπές της ιστορίας και της ζωής σαν μάθημα, ξέρετε αυτά που μας ρίχνουν στα πατώματα από την ντροπή, αλλά ποτέ δεν τα λέμε παραέξω, μη τυχόν και μας κακοχαρακτηρίσουν.

Όχι. Αρκεί μόνο να κρατάμε στη μνήμη τις στιγμές εκείνες  που θα καθαρίσουν  την ψυχή μας  και το πνεύμα μας, αυτές που θα αποβάλλουν  τα άσχημα, αυτές που θα σε κάνουν άνθρωπο. Γιατί αυτό έχουμε χάσει, την ανθρωπιά μας.

Δεν είμαστε πια άνθρωποι, παρά ανθρωποειδή, κουρντισμένα στην εντέλεια να αντιδρούμε πότε έτσι πότε γιουβέτσι, όπως αρμόζει στη στιγμή, όπως θέλει το πλήθος κι όχι όπως θέλουμε εμείς.

Κουράστηκα!

Με κούρασαν οι γύρω μου άνθρωποι. Με κούρασαν αυτοί που συναντάω καθημερινά, με κούρασε ο εαυτός μου, γιατί κι εγώ που ανήκω; Σε αυτούς, ένα κομμάτι από αυτούς είμαι, ένα μέρος τους, από τα πολλά ίδια και απαράλλαχτη όπως εκείνοι.

Με κούρασαν οι άνθρωποι, αυτοί που τα ξέρουν όλα, οι γνωστοί ξερόλες, αυτοί που είναι έτοιμοι να κρίνουν και να κατακρίνουν. Όλοι αυτοί που θεωρούν ότι η άποψη τους είναι μια και μοναδική  και άλλη δεν υπάρχει. Αυτοί οι άνθρωποι που τη δική σου άποψη χωρίς να την ακούσουν ( μόνο θα φτάσει σαν ψίθυρος στ΄ αυτί τους), χωρίς να τη δουν (ίσα μια ματιά τους θα ακουμπήσει πάνω της), χωρίς να μπουν στον κόπο να σκεφτούν πώς και γιατί την έχεις,  θα στη βγάλουν σκάρτη και θα σε χαρακτηρίσουν πανεύκολα, άμεσα και χωρίς πολλά πολλά, «φασίστα» ή «ανθέλληνα», ή «απάνθρωπο» ή  «φιλοευρωπαίο», ή «φιλοκουμουνιστή» ή σκέτο «κουμουνιστή» ή και εγώ δεν ξέρω τι άλλο.  Ο,τι τους κατέβει στο μυαλό τη στιγμή εκείνη. Και θα προβάλουν με περηφάνια μπροστά το πόσο Έλληνες είναι εκείνοι σε αντίθεση με σένα, το πόσο πιστοί στις παραδόσεις, στη θρησκεία, στην οικογένεια. Ή στον αντίποδα στην τάχα μου προοδευτική Ευρώπη και είναι πολέμιοι της υποανάπτυκτης ανατολής,  και ποιος είσαι εσύ στην τελική που τόλμησες να έχεις άποψη διαφορετική από δαύτους. Βιάζονται να σε ντύσουν αυτοί οι «άγιοι», οι άσπιλοι, οι αθώοι, οι υπεράνω με χαρακτηρισμούς, να σε πουν κάτι έτσι για να φανούν, για να δείξουν την πυγμή της «ψαγμένης» τους άποψης. Οι μεν και οι δε … και εσύ στη μέση.

Να λες ποιος τελικά το ΄χει το δίκιο και ποιος το άδικο. Ποιος τελικά έχει επιχειρήματα σωστά και ποιανού είναι λάθος! Τι από ό,τι μας δείχνουν είναι αλήθεια και τι ψέμα. Τι είναι στημένο και τι αυθόρμητο. Πόσο μια εικόνα από αληθινή μπορεί να παραπλανήσει και να δημιουργήσει εντυπώσεις λανθασμένες.

Να κοιτάς τους μεν και να λες έχουν δίκιο και μετά τους δε και να λες κι αυτοί το ΄χουν το δίκιο τους και ύστερα να βρίσκεις τ΄ άδικο και στους δυο τους. Και να λες όχι δεν μπορεί κάπου υπάρχουν άνθρωποι αληθινοί σε αυτόν τον πλανήτη που δεν χωρίζονται σε χρώματα μπλε και πράσινα και κόκκινα και ροζ, που δεν προσκυνούν δικέφαλους και τριφύλλια και στεφανωμένα κεφάλια, που δεν γονατίζουν μπροστά σε σταυρούς και κοράνια, που δεν χωρίζονται σε καλούς και κακούς. Κάπου υπάρχουν άνθρωποι που δεν θεοποιούν ανθρώπους σκάρτους, ούτε το χρήμα και τη δόξα που δεν δίνονται αμαχητί σε ηγέτες άτολμους και άχρηστους και μισάνθρωπους. Που βάζουν τον άνθρωπο πάνω από όλα πέρα από χρώμα και θρησκεία και φανατισμό.

Κάπου υπάρχουν άνθρωποι, λίγοι, πολύτιμοι! Και θες πολύ να ανήκεις σε αυτούς και να τους βρεις και να τους χαμογελάσεις και να πάρεις πίσω το χαμόγελο από τα δικά τους χείλη!

Άνθρωποι είμαστε, ας το θυμηθούμε επιτέλους!

Πηγή:fylada.gr

Τα γεμιστά της γιαγιάς

Published Μαρτίου 31, 2016 by sofiaathanasiadou

συμβουλές-γιαγιάς-620x330

by

Όταν ήμουν μικρή, οι γονείς μου μας πήγαιναν δύο μήνες το χρόνο στη γιαγιά και τον παππού.Περνούσαμε υπέροχα, καθώς έμεναν στην Κηφισιά (τότε ήταν εξοχή!) σε μια μονοκατοικία με ένα τεράστιο κήπο. Στο διπλανό σπίτι έμενε ο ιδιοκτήτης των σπιτιών, ο οποίος ήταν κηπουρός, ο κύριος Άγγελος. Κάθε πρωί ξυπνούσα και έτρεχα στο σπίτι του. Φροντίζαμε τον κήπο, σκάβαμε, σκαλίζαμε, ήμουν η μικρή τους βοηθός. Στο πίσω σπίτι έμεναν δύο κυρίες, η κυρία Μαργαρίτα με την αδερφή της την κυρία Χαρίκλεια. Και κάθε μέρα το σπίτι μας ήταν γεμάτο κόσμο, η γιαγιά είχε πολλές φίλες που έμεναν εκεί κοντά και οι επισκέψεις ήταν καθημερινές.

Όλα ήταν όσο παραμυθένια ακούγονται, εκτός από μια μικρή λεπτομέρεια: Όλες οι φίλες της γιαγιάς μου όσο συχνά και αν ερχόντουσαν, μου έφερναν και κάτι, μια σοκολάτα, ένα σακούλι καραμέλες, ένα κομμάτι πίτα που είχαν φτιάξει. Εγώ ως μικρή λιχούδα τα έτρωγα όλα χωρίς δεύτερη σκέψη. Και όταν ερχόταν η μαμά μου να με πάρει άρχιζε να ουρλιάζει γιατί έβλεπε τα φουσκωτά μου μαγουλάκια να κοντεύουν να σκάσουν. Τα ‘βαζε με τη γιαγιά μου φυσικά, της έλεγε ότι δεν θα με ξανά -αφήσει εκεί, η γιαγιά της έλεγε ότι δεν θα με αφήνει να τρώω και πάει λέγοντας. Η μαμά μου είχε μεγάλη αγωνία μη γίνω χοντρή και πρόσεχε πάρα πολύ τι έτρωγα. Φυσικά αυτό με είχε κάνει όταν έβρισκα γλυκά οπουδήποτε αλλού να τα καταβροχθίζω.

Έτσι λοιπόν φτάσαμε στο καλοκαίρι των 6 μου χρόνων, είχε γεννηθεί και το αδερφάκι μου και οι ισορροπίες είχαν κάπως αλλάξει. Δεν ήμουν πια προτεραιότητα, όλοι ζουλούσαν το μωρό πλέον.Πήγα στη γιαγιά με μεγάλη χαρά, θα ήμουν πάλι πρωταγωνίστρια. Από τις πρώτες ημέρες κατάλαβα ότι η τρομοκρατία της μαμάς μου είχε αποδώσει: οι καραμέλες και οι σοκολάτες περνούσαν από έλεγχο πλέον. Όταν πηγαίναμε στο Βάρσο μου έδιναν μισό ριζόγαλο και κόπηκαν οι πολλές τηγανιτές πατάτες. Δύσκολη είχε γίνει η ζωή.

Ένα μεσημέρι η γιαγιά μαγείρευε και εγώ καθόμουν στην κουζίνα μαζί της. Έφτιαχνε γεμιστά.Εκείνη την ώρα εμφανίστηκε η μαμά, είχε έρθει με το μωρό να μας δει. «Πάνω στην ώρα, της είπε η γιαγιά, βγαίνουν τα πρώτα γεμιστά από το φούρνο, να φας κιόλας». Τα έβγαλε από το φούρνο και έβαλε 6-7 σε ένα ταψάκι.

«Παυλινάκι μου, θα τα πας στην κυρία Μαργαρίτα;» μου είπε.

Η μαμά μου πετάχτηκε: «μην τολμήσεις να φας! Θα τα πας και θα γυρίσεις εδώ να φας μαζί μας, εντάξει;»

«Ναι» της απάντησα.

«Πρόσεχε γιατί άμα φας θα το καταλάβω».

«Εντάξει μαμά» της είπα και έφυγα με το ταψάκι στο χέρι.

Μετά από πέντε λεπτά γύρισα, πασαλειμμένη σε όλο το πρόσωπο. Η μαμά μου με βούτηξε μισοθυμωμένη αλλά μισογελώντας, αφού έβλεπε μια φάτσα γεμάτη λάδια και απορία.

«Δεν σου είπα παιδί μου να μη φας;!!» φώναξε.

«Δεν έφαγα μαμά» της απάντησα με σιγουριά.

«Μη μου λες ψέματα, έφαγες!!»

«Δεν έφαγα μαμά σου λέω», επέμεινα εγώ.

«Παιδί μου είσαι πασαλειμμένη ολόκληρη!»

«Μαμά δεν έφαγα, τα έγλειψα μόνο!»

Έχουν περάσει 36 χρόνια από τότε και ακόμα γελάω όταν την κάνω εικόνα.

Δεν ξέρω τι μηνύματα θα πάρετε από αυτή την ιστορία, δεν ξέρω αν θα καταλάβετε ότι είναι καλό να αφήνετε τα παιδιά να τρώνε τα πάντα, εξηγώντας τους και όχι απαγορεύοντάς τους τι τους κάνει καλό και τι όχι. Γιατί αν τους το απαγορεύσετε, σίγουρα θα προσπαθήσουν να το κάνουν όταν δεν είστε εκεί. Αν όχι, ελπίζω απλά να γελάσατε με τη λαδωμένη μούρη ενός κοριτσιού με φουσκωτά μάγουλα

Πηγή:www.themamagers.gr

Η 6 ετών κόρη μου έχει συνέχεια μαύρους κύκλους

Published Μαρτίου 31, 2016 by sofiaathanasiadou

c0c975964c93588e532d71c86e6a0581

Από Αλέξης Αλεξόπουλος

Η κόρη μου που είναι 6 χρονών έχει συνέχεια μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια και μερικές φορές όταν κουράζεται μου λέει παθαίνει κράμπες πίσω από το γόνατο. Εξετάσεις για θυρεοειδή έχει κάνει –δεν δείξανε κάτι. –

Οι μαύροι κύκλοι κάτω από τα μάτια παρατηρούνται συχνότερα στους ενήλικες από ότι στα παιδιά. Τις περισσότερες φορές στα παιδιά είναι ένα μη ειδικό εύρημα και δεν υποδηλώνει κάποιο πρόβλημα υγείας ή την έλλειψη ύπνου όπως αρχικά εθεωρείτο. Η κληρονομικότητα για την εμφάνισή τους μπορεί να είναι ένας σημαντικός παράγοντας.
Σε ορισμένες, όμως, περιπτώσεις μπορεί να αποτελούν ένα μη ειδικό σημείο αλλεργικής προδιάθεσης του παιδιού.

Όταν υπάρχει συμφόρηση στην μύτη όπως για παράδειγμα σε περιπτώσεις ιγμορίτιδας, διογκωμένων αδενοειδών εκβλαστήσεων (κρεατάκια), ή ιστορικό ατοπίας και αλλεργικής ρινίτιδας τότε είναι δυνατόν οι φλέβες που παροχετεύουν το αίμα από την περιοχή γύρω από τα μάτια να διογκώνονται και να δημιουργούνται έτσι οι μαύροι κύκλοι.

Το ιστορικό του παιδιού σχετικά με τις αλλεργίες και η συμβολή του παιδιάτρου προς τη διερεύνηση αυτής της πιθανότητας είναι σημαντική.

Οι κράμπες πίσω από τα γόνατα σε αυτή την ηλικία δεν θα πρέπει να εγείρουν ιδιαίτερη ανησυχία. Ο έλεγχος του παιδιού για αναιμία, χαμηλό σίδηρο και φερριτίνη θα πρέπει να συζητηθεί με τον παιδίατρο, ως ένας αρχικός έλεγχος ρουτίνας. Υπάρχουν τα λεγόμενα οστικά άλγη αύξησης τα οποία θα πρέπει να συζητηθούν με ορθοπεδικό ως πιθανή διάγνωση όταν αποκλεισθούν σπανιότερες ορθοπεδικές κλινικές καταστάσεις, μικροτραυματισμοί και καταπόνηση των αρθρώσεων κατόπιν έντονης δραστηριότητας.

Ο Αλέξης Αλεξόπουλος είναι Παιδίατρος-Παιδοδερματολόγος Συνεργάτης της Ευρωκλινικής Παίδων.

Πηγή:www.mama365.gr

Ποιος είναι ο πρώτος λόγος που μαλώνουν τα ζευγάρια;

Published Μαρτίου 31, 2016 by sofiaathanasiadou

22707086_553798f05ab516e8f478bbfe9674320e.limghandler

Από: Ελένη Χαδιαράκου

Μια μεγάλη έρευνα έκανε το Εθνικό Ινστιτούτο Δημογραφικών Μελετών (Ined) της Γαλλίας, προκειμένου να διαπιστώσει ποιοι είναι οι λόγοι που κάνουν τα παντρεμένα ζευγάρια να μαλώνουν και  εντέλει να…χωρίζουν.

Η έρευνα έγινε σε 2.016 γυναίκες και 1.474 άνδρες, οι οποίοι δήλωσαν ότι μαλώνουν συχνά μεταξύ τους.

Τα ερωτήματα που ετέθησαν από την έρευνα ήταν αν μαλώνουν για τα χρήματα, τις δουλειές του σπιτιού, την οργάνωση των διακοπών, τις σχέσεις με φίλους, τις σχέσεις με τους γονείς και τα πεθερικά, την εκπαίδευση των παιδιών, τις επιθυμίες των παιδιών, την κατανάλωση αλκοόλ και τις σεξουαλικές σχέσεις.

Γενικό αποτέλεσμα-έκπληξη:
ο πρώτος λόγος για τον οποίο μαλώνουν τα ζευγάρια είναι οι δουλειές του σπιτιού. Και ακολουθούν: τα πεθερικά, η εκπαίδευση των παιδιών και τα χρήματα.

Ωστόσο, ανάλογα με το αν είναι γυναίκα ή άνδρας ο ερωτώμενος στην έρευνα, οι λόγοι διαφωνίας του ζευγαριού δεν είναι οι ίδιοι. Για τις γυναίκες, ο πρώτος λόγος διαφωνίας είναι η εκπαίδευση των παιδιών -λόγος που είναι τελευταίος για τους άνδρες. Γενικά για τους άνδρες, ο πρώτος λόγος διαφωνίας στο ζευγάρι είναι τα πεθερικά

Πηγή:www.imommy.gr

Αυτό που θέλουν οι άντρες

Published Μαρτίου 30, 2016 by sofiaathanasiadou

antres

Η ευχαρίστηση κι η ικανοποίηση που αποπνέει μια σχέση δεν είναι μόνο γένος θηλυκού. Ναι, καλά το άκουσες. Σε μια σχέση υπάρχουν δύο ειδών «θέλω» και δύο ειδών ανάγκες που συχνά μπορεί να ταυτίζονται, αλλά ακόμα κι αν διίστανται χρίζουν προσοχής και σεβασμού. Κι επειδή ο ρόλος της βασίλισσας και του υποτακτικού δεν ταιριάζουν και τόσο σε μια υγιή σχέση, πολλές φορές χρειάζεται να κοιτάμε λίγο και τις ανάγκες του συντρόφου μας.

Ο άντρας λοιπόν σε μια σχέση, δεν έχει ρόλο κομπάρσου, αλλά συμπρωταγωνιστή και απαιτεί κι αυτός –όπως ακριβώς κι ο δικός σου– κάποια προσοχή και φροντίδα από το έτερον του ήμισυ. Και γι αυτούς που θα σπεύσουν να βροντοφωνάξουν ότι ο άντρας ικανοποιείται μόνο στο κρεβάτι, έχω να σου κάνω μια τρομερή δήλωση. Όπως εσύ θες να ικανοποιείσαι σε μια σχέση πολυεπίπεδα κι όχι μόνο στο κρεβάτι,  το ίδιο ακριβώς επιθυμεί κι ένας άντρας.

Οι ανάγκες του ανθρώπου βλέπεις δεν περιορίζονται στα όρια του κρεβατιού του, αλλά στα  πολυδιάστατα όρια της ψυχής του και της ανθρώπινης φύσης του. Αυτό σημαίνει πως ούτε  η απάντηση «μόνο ποδόσφαιρο, lol και σουβλάκια» καλύπτει όλο το φάσμα της ζωής ενός άντρα. Ένας άντρας έχει κι αυτός τις ανάγκες του σε μια αμφίδρομη και λειτουργική σχέση, που καλό θα ήταν να μην επισκιάζονται πάντα από την πλευρά της γυναίκας.

Φροντίδα. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που εσύ επιζητάς την προσοχή και τη φροντίδα από τον σύντροφό σου, την επιζητά κι αυτός. Οι ανάγκες αυτές βλέπεις δεν είναι μονόδρομος ούτε έχουν μόνο τη γυναικεία στάμπα πάνω τους. Ειλικρίνεια, αφοσίωση και φροντίδα είναι unisex ανάγκες, που τα δύο φύλα χρειάζονται κι αποζητούν να τις καλύψουν. Ο άντρας βλέπεις δε είναι μηχανή κάλυψης των δικών σου ανασφαλειών κι αναγκών. Οι απαιτήσεις σε μια σχέση κι οι επιθυμίες των πρωταγωνιστών της, δεν μπαίνουν σε κουτάκια μπλε για τα αγοράκια και ροζ για τα κοριτσάκια. Μπαίνουν στο κουτάκι του ανθρώπου, το οποίο κι οι δύο πρέπει να φροντίζουν να καλύπτεται.

Έναν άνθρωπο να τον καλύπτει και να τον ακούει. Όπως ακριβώς εσύ θέλεις να σε ακούει ο άνθρωπός σου, να σε παρηγορεί, να σου συμπαραστέκεται και να σου παρέχει ασφάλεια, το ίδιο περιμένει κι αυτός από πλευράς του.  Η κατανόηση δεν έχει μόνο θηλυκή ταυτότητα αλλά κι αρσενική. Όπως ένας άντρας θα στηρίξει μια γυναίκα, το ίδιο καλείται να κάνει κι αυτή από πλευράς της.

Το χώρο του. Όλοι οι άνθρωποι επιθυμούμε κάποιο βαθμό ελευθερίας στις σχέσεις μας. Σχέσεις καταπιεστικές, με γκρίνια και στενή παρακολούθηση μάλλον δεν είναι το πρότυπο στο μυαλό ενός άντρα, όπως ακριβώς συμβαίνει και με μια γυναίκα. Ο χώρος σε μια σχέση είναι ζωτικός για να ευδοκιμήσει αυτή. Εκεί μπορεί με μεγαλύτερη ευκολία να ορίσει κανείς τον εαυτό του, να νιώσει και να είναι ελεύθερος αλλά και να δώσει σε μια σχέση το πλήρες της απόδοσής της. Ο στενός κλοιός δεν ήταν ποτέ ευχάριστος για τις γυναίκες, πόσο μάλλον για τους άντρες. Και τα δύο φύλα χρειάζονται στιγμές ξεχωριστά ο ένας από τον άλλο, όπως οι ιεροτελεστικές στιγμές που περνάνε με τους φίλους τους.

Και τελευταία αλλά όχι αμελητέα, είναι η ανάγκη για αγάπη. Κι επειδή η λέξη αυτή είναι μεγάλη δεν μπορεί να μπει σε κατηγορία. Αγάπη λοιπόν κατά μια έννοια, είναι όλα τα παραπάνω.

Η κατανόηση, η φροντίδα, η ελευθερία, η αφοσίωση είναι σαν παράδρομοι που όλοι καταλήγουν στον ίδιο προορισμό. Στον προορισμό που όλοι οι άνθρωποι επιδιώκουν να φτάσουν και δεν είναι άλλος από το να αγαπήσουν αλλά και να αγαπηθούν. Να βρουν έναν άνθρωπο που θα τον καλύπτουν και θα τους καλύπτει, που θα του παρέχει ασφάλεια και θα συνεισφέρει στο να διαγράφεται το χαμόγελο στα χείλη του.

Είναι τελικά τόσο δύσκολο να ικανοποιήσεις έναν άντρα;

Επιμέλεια Κειμένου Μυρτώς Τσιτσιδάκη: Πωλίνα Πανέρη

Πηγή:www.pillowfights.gr