Αρχείο

All posts for the month Φεβρουαρίου 2016

Γράμμα στον γιο μου: Σταμάτα να κάνεις το μωρό να κλαίει!

Published 26 Φεβρουαρίου, 2016 by sofiaathanasiadou
Κάθε μαμά που έχει φέρει στον κόσμο το δεύτερο παιδί της όχι πολύ μετά το πρώτο θα ταυτιστεί με το παρακάτω κείμενο. Όλες οι στιγμές ζήλιας, εκνευρισμού, άγαρμπης αγάπης, κακόγουστων παιδικών αστείων και άλλων στιγμών καθημερινής, οικογενειακής τρέλας, βρίσκονται σ’ αυτό το τρυφερό και αστείο κείμενο της μαμάς και blogger Amanda Jonsson. Διαβάστε και θα καταλάβετε.

«Ξέρω ότι αγαπάς την μικρή σου αδερφή τόσο πολύ που θέλεις να τη ζουλάς όλη την ώρα, αλλά δεν της αρέσει να νιώθει όλη σου την αγάπη να την πιέζει -κυριολεκτικά.

Κάνεις το μωρό να κλαίει.

Ξέρω ότι έχεις αυτό το περίεργο φετίχ με τα αυτιά αυτή την περίοδο και νομίζεις ότι στους άλλους ανθρώπους αρέσει να τα τραβάς. Αλλά σε κανέναν δεν αρέσει αυτό.

Κάνεις το μωρό να κλαίει.

Ξέρω ότι απλώς προσπαθούσες να δώσεις στο μωρό να πιει νερό, γιατί νόμιζες ότι διψάει, αλλά είμαι σίγουρη ότι το στόμα της δεν βρίσκεται στην κορυφή του κεφαλιού της και τώρα είναι εντελώς βρεγμένη.

Κάνεις το μωρό να κλαίει.

Ξέρω ότι απλώς έπαιζες με το αλογάκι σου, όμως έριξες κάτω το μωρό και ποδοπάτησες το πρόσωπό του όσο έπαιζες.

Κάνεις το μωρό να κλαίει.

Ξέρω ότι απλώς προσπαθούσες να τη βοηθήσεις να σταθεί όρθια γιατί ήθελες να της μάθεις να περπατάει, αλλά τα πόδια της δεν είναι ακόμη γερά, όπως μάλλον και τα δικά σου, αφού -όπως βλέπω- την έριξες.

Κάνεις το μωρό να κλαίει.

Ξέρω ότι απλώς προσπαθούσες να την αγκαλιάσεις, όμως την έβγαλες νοκ-άουτ, σαν σε ελληνορωμαϊκή πάλη.

Κάνεις το μωρό να κλαίει.

Ξέρω ότι απλώς προσπαθούσες να ταΐσεις το μωρό, όμως οι φλούδες κρεμμυδιού δεν είναι, όπως φαίνεται, το καταλληλότερο γεύμα γι’ αυτό.

Κάνεις το μωρό να κλαίει.

Ξέρω ότι ήθελες να κάνεις χαδάκια, όμως όταν σκαρφάλωσες στην κούνια της και έπεσες πάνω της, την κατατρόμαξες

Κάνεις το μωρό να κλαίει.

Ξέρω ότι αντέγραφες τη μαμά όταν προσποιήθηκες ότι θα της φας το παχουλό μπουτάκι, όμως η μαμά δεν χρησιμοποιεί τα δόντια της.

Κάνεις το μωρό να κλαίει.

Ξέρω ότι ήθελες να μάθεις στο μωρό να παίζει μπάλα, όμως τώρα έχει ένα μαυρισμένο μάτι.

Κάνεις το μωρό να κλαίει.

Ξέρω ότι δεν έχεις ακόμη καταλάβει ότι το να τσιμπάς τους ανθρώπους τους πονάει πολύ.

Κάνεις το μωρό να κλαίει.

Ξέρω ότι ήθελες πολύ να παίξεις με το παιχνίδι του μωρού, παρ’ όλο που έχεις εκατό δικά σου παιχνίδια, αλλά το πήρε πρώτη.

Κάνεις το μωρό να κλαίει.

Ξέρω ότι απλώς να προσπαθούσες να την ντύσεις, αλλά πρέπει να ξεκουμπώσεις πρώτα τα κουμπιά πριν προσπαθήσεις να περάσεις το κεφάλι της μέσα απ’ το φορμάκι.

Κάνεις το μωρό να κλαίει.

Ξέρω ότι ήθελες να δώσεις στο μωρό ένα γλυκάκι, αλλά είναι πολύ μικρή για σοκολάτα. Τώρα είμαι εγώ ο κακός της υπόθεσης που πρέπει να της πάρει το γλυκό από τα χέρια.

Κάνεις το μωρό να κλαίει.

Ξέρω ότι ήθελες να παίξετε κρυφτό και σκέφτηκες ότι η καλύτερη κρυψώνα γι’ αυτήν είναι κάτω από τις κουβέρτες, αλλά δεν της άρεσε καθόλου.

Κάνεις το μωρό να κλαίει.

Ξέρω ότι της είπες να τρέξει πριν της ρίξεις με το μικρό σου τόξο, αλλά δεν μπορεί ακόμη ούτε να μπουσουλήσει.

Κάνεις το μωρό να κλαίει.

Με δυο λόγια, αγάπη μου, μικρέ μου άγγελε: Ξέρω ότι αγαπάς τη μικρή σου αδερφούλα και ότι δεν καταλαβαίνεις γιατί εκείνη κλαίει γοερά όταν ακούει την αγγελική, τσιριχτή φωνούλα σου να την πλησιάζει. Όμως, για τ’ όνομα του Θεού, άσε το μωρό στην ησυχία του!

Το κάνεις και κλαίει!»

Πηγή: scarymommy.com

Διαβάστηκε εδώ: www.mama365.gr

Ο μπαμπάς και η μαμά χελώνες: Ένα τρυφερό παραμύθι για το διαζύγιο!

Published 26 Φεβρουαρίου, 2016 by sofiaathanasiadou

3c59dc048e8850243be8079a5c74d07949-1200x630

Τα παιδιά συχνά βιώνουν πόνο, σύγχυση και ανασφάλεια όταν οι γονείς τους χωρίζουν. Σε κάποιες δε περιπτώσεις κατηγορούν τον εαυτό τους και νιώθουν ότι το διαζύγιο των γονιών τους είναι δική τους ευθύνη.

Πολλά παιδιά διατηρούν την ελπίδα – πολλές φορές και για χρόνια – ότι οι γονείς τους μια μέρα θα τα ξαναβρούν. Το λιγότερο που ελπίζουν και ονειρεύονται είναι οι γονείς τους να παραμείνουν φίλοι.

Όταν ο πρώην άντρας μου και εγώ χωρίσαμε μετά από 10 χρόνια γάμου, η κόρη μας ήταν 5 ετών και ο γιος μας μόλις 3. Όπως εμείς οι ενήλικες κάνουμε έναν απολογισμό σχετικά με το τι οδήγησε στην διάλυση του γάμου, έτσι και τα παιδιά χρειάζεται να καταλάβουν γιατί οι γονείς τους δεν είναι πλέον μαζί.

Εξαιτίας αυτού, αποφασίσαμε να συμβουλευτούμε μια παιδοψυχολόγο, ώστε να βρούμε τον κατάλληλο τρόπο για να εξηγήσουμε την καινούρια αυτή κατάσταση στα παιδιά μας. Κατά τύχη, μοιράστηκε μαζί μας την ιστορία μιας χελώνας ξηράς και μίας θαλάσσης, την οποία χρησιμοποιήσαμε για να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να κατανοήσουν καλύτερα την κατάσταση.

«Μια φορά και έναν καιρό, πολλά χρόνια πριν, ήταν μια χελώνα ξηράς (Μαμά) και μια χελώνα θαλάσσης (Μπαμπάς) οι οποίες συναντήθηκαν κοντά σε μια πολύ όμορφη ακτή. Τους άρεσε να κολυμπούν μαζί στα ρηχά νερά και να παίζουν στην άμμο. Σύντομα ερωτεύτηκαν πολύ και αποφάσισαν να παντρευτούν.

Για λίγο, συνέχισαν να ζουν στην ακροθαλασσιά ώστε η Μαμά να μπορεί να κάθεται στην άμμο και να είναι στεγνή και ζεστή ενώ ο Μπαμπάς να κάθεται στα ρηχά νερά για να δροσίζεται. Μερικά χρόνια μετά αποκτήσανε δυο χελωνάκια (εσάς τα δυο!). Τα χελωνάκια είχαν πανέμορφα καφέ και γαλαζοπράσινα καβούκια. Ήταν πολύ ξεχωριστά και έμοιαζαν από λίγο και στους δυο γονείς τους.

Όμως καθώς τα χρόνια πέρασαν, ο Μπαμπάς θαλάσσια χελώνα άρχισε να περνά περισσότερο χρόνο στον ωκεανό καθώς ταξίδευε όλο και πιο μακριά για να βρει μαργαριτάρια. Έτσι, περνούσε λιγότερο καιρό στην ακτή. Η Μαμά χελώνα ξηράς άρχισε και εκείνη να απομακρύνεται προς τους αμμόλοφους για να βρει φαγητό στο δάσος. Λίγο-λίγο, ο Μπαμπάς χελώνα και η Μαμά χελώνα άρχισαν ν” απομακρύνονται όλο και περισσότερο.

Μια μέρα λοιπόν, η Μαμά χελώνα και ο Μπαμπάς χελώνα αποφάσισαν ότι δεν ήθελαν να ζουν πλέον μαζί. Ο Μπαμπάς χελώνα αποφάσισε να ζήσει στον πάτο της θάλασσας όπου ήταν πιο ευτυχισμένος ενώ η Μαμά χελώνα να μείνει στους αμμόλοφους πάνω από την παραλία, όπου ένιωθε πιο άνετα.

Και ενώ τα χελωνάκια στενοχωρήθηκαν που οι γονείς τους δεν θα ήταν πια μαζί, σύντομα συνειδητοποίησαν ότι καθώς ήταν μισές θαλάσσιες χελώνες και μισές χελώνες ξηράς, θα μπορούσαν κάποιες φορές να μένουν στον ωκεανό με τον πατέρα τους και κάποιες φορές στην στεριά με τη μητέρα τους.

Τα χελωνάκια συνέχιζαν να περνούν το χρόνο τους με τον καθένα από τους γονείς τους. Έγιναν φίλοι με τα ψάρια, τα δελφίνια και τις φάλαινες στη θάλασσα αλλά έγιναν και φίλοι με λαγούς, ελάφια και αλεπούδες στο δάσος. Τους άρεσε ο χρόνος που περνούσαν με τους γονείς τους. Μεγάλωσαν και έγιναν ένα νέο είδος χελώνας με όμορφο καφέ-γαλαζοπράσινο κέλυφος που μπορούσε να ζει και στην θάλασσα και στην στεριά!»

Αυτό ήταν το παραμύθι που άρεσε πολύ στα παιδιά μας, και από τότε μας ζητούσαν να τους τη λέμε ξανά και ξανά. Με τον καιρό, αυτή η ιστορία βοήθησε τα παιδιά, να αντιμετωπίσουν και να αποδεχθούν το γεγονός ότι ο γάμος μου με τον πατέρα τους είχε τελειώσει. Ξέρουν μέσα τους ότι κάποτε αγαπήσαμε ο ένας τον άλλο, πολύ.

Είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουν ότι γεννήθηκαν από μια πραγματική αγάπη και ότι ο χωρισμός μας δεν είχε να κάνει καθόλου μ” εκείνα αλλά με το ότι επιλέξαμε να πάρει ο καθένας το δρόμο του.

Ευτυχώς ο πρώην μου και εγώ είμαστε ακόμα φίλοι και τα παιδιά έχουν συνηθίσει να περνάνε τον χρόνο τους πότε στο σπίτι του ενός και πότε στο σπίτι του άλλου. Είμαστε υπερήφανοι για το γεγονός ότι η φιλία μας επιβίωσε. Και το πιο σημαντικό είναι ότι η συναισθηματική υγεία και ευτυχία των παιδιών μας, παραμένει προτεραιότητα για εμάς. 

Επιπλέον, σήμερα, έχω ξαναπαντρευτεί και έχω άλλα δυο παιδιά από τον δεύτερο μου γάμο. Και τα τέσσερα παιδιά μου ζουν μαζί μας και η οικογένεια μας είναι πολύ δεμένη.

Ανά τα χρόνια, όταν τα δυο μεγαλύτερα παιδιά μου επέλεγαν δώρα για εμένα ή για τον πατέρα τους προτιμούσαν κάτι που να είχε να κάνει με χελώνες, όπως μπρελόκ, φιγούρες, μανικετόκουμπα ή κολιέ. Καθώς μεγάλωναν, οι χελώνες εμφανίστηκαν στις ζωγραφιές τους ή ακόμα και σαν δώρα στα μικρότερα αδέλφια τους.

Αυτό το καλοκαίρι, πήγαμε οικογενειακώς διακοπές στην Ισπανία και επισκεφθήκαμε πολλά μέρη. Το πρώτο πράγμα που η μεγαλύτερη, πλέον έφηβη, κόρη μου πρόσεξε καθώς μπαίναμε στην διάσημη εκκλησία του Gaudi, την «Sagrada Familia», ήταν τα αγάλματα μιας χελώνας ξηράς και μιας θαλάσσιας στην είσοδο!

Μέχρι και σήμερα, η ιστορία με τις χελώνες παραμένει πολύτιμη για εμάς. Έχει γίνει μέρος της ζωής μας. Είμαι πολύ ευγνώμων που άκουσα και διηγήθηκα αυτή τη θεραπευτική ιστορία, όταν τα παιδιά μου την είχαν τόσο ανάγκη!

Πηγή: huffingtonpost.com

Διαβάστηκε εδώ:www.tilestwra.com

Ψηφιακές «απαγωγές»! Γιατί κάποιοι κλέβουν φωτογραφίες παιδιών στο ίντερνετ και τα παρουσιάζουν σαν δικά τους!!!

Published 26 Φεβρουαρίου, 2016 by sofiaathanasiadou

ab90817470153a5e2d359e6dfb8f36a0_XL

Μια απίστευτη νέα «τάση» στο διαδίκτυο που προκαλεί ανατριχίλα!

Μια μαμά blogger που κατέγραφε στο blog της τις περιπέτειες των δίδυμων παιδιών της… Μια μαμά που έβαλε μια αστεία φωτογραφία των παιδιών της στο Facebook… Κι ένας μπαμπάς που έφτιαξε μια ιστοσελίδα υποστήριξης παιδιών που πάσχουν από μια συγκεκριμένη ασθένεια… Είναι και οι τρεις τους -όπως και πολλοί ακόμα, που μπορεί να μην το γνωρίζουν καν!- ανάμεσα στα θύματα μιας νέας απάτης: της ψηφιακής «απαγωγής» παιδιών! Ανήκουν σε μια ομάδα χρηστών των social media (που συνεχώς μεγαλώνει) οι οποίοι ανακαλύπτουν ότι φωτογραφίες των παιδιών τους που έχουν ανεβάσει στο διαδίκτυο έχουν κλαπεί και έχουν χρησιμοποιηθεί από άλλους που παριστάνουν ότι είναι οι γονείς τους!

Τη νέα αυτή «τάση» εντόπισε και δημοσιοποίησε πρώτη η αμερικανίδα blogger Becki Melchione. Όπως αναφέρει σε συνέντευξή της, κάποια στιγμή έφτασε στα σχόλια του blog της ένα λινκ το οποίο οδηγούσε στη σελίδα του Facebook μιας γυναίκας. Εκεί, έκπληκτη είδε φωτογραφία με τις δικές της δίδυμες κόρες με κάποια σχόλια που ανέφεραν ότι τα κοριτσάκια ετοιμαζόταν για τις διακοπές τους! «Κοιτούσα τη φωτογραφία με τα κορίτσια μου και αναρωτιόμουν: ποιος μπορούσε να κάνει αυτό το πράγμα; Ποια είναι αυτή η γυναίκα; Γιατί κάποιος να κλέψει τη φωτογραφία ενός παιδιού και μετά να ανεβάζει post υποκρινόμενος ότι πρόκειται για το δικό του παιδί;». Η blogger έστειλε μήνυμα στη γυναίκα που είχε κλέψει τις φωτογραφίες των παιδιών της απαιτώντας να τις κατεβάσει. Εκείνη, απλά την μπλόκαρε! Χρειάστηκε η Becki να επιστρατεύσει δεκάδες φίλους της που έκαναν report τη σελίδα της άλλης γυναίκας με σχόλια για να κατέβουν τελικά οι φωτογραφίες.

Η ιδιοκτήτρια ενός άλλου blog του Red Head Baby Mama, η Lindsey Paris ανακάλυψε τη φωτογραφία του μόλις 18 μηνών γιου της σαν φωτογραφία προφίλ στη σελίδα μιας γυναίκας που υποδυόταν τη μαμά του! «Έκανε δημοσιεύσεις με τη φωτογραφία του λέγοντας ότι ταλαιπωρείται επειδή βγάζει δόντια και άλλα τέτοια», λέει. «Οι φίλοι τη σχολίαζαν πόσο όμορφα είναι τα μαλλιά του. Συμπεριφερόταν σαν το παιδί μου να ήταν δικό της κι αυτό ήταν πραγματικά ανατριχιαστικό. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί έκανε κάτι τέτοιο!». Τελικά, αποδείχτηκε ότι επρόκειτο για μια 16χρονη κοπέλα που πάντα ήθελε ένα κοκκινομάλλικο μωρό και που κατέβασε αμέσως τη φωτογραφία όταν η πραγματική μητέρα του επικοινώνησε μαζί της, λέγοντάς της πως δεν είχε πρόθεση να βλάψει την οικογένειά της.

Όταν η κόρη του Caleb Kaminer γεννήθηκε με δυσφαγία, ένα πρόβλημα που κάνει ιδιαίτερα δύσκολη την κατάποση, οι γονείς της έφτιαξαν μια σελίδα στο Facebook για να αναζητήσουν απαντήσεις στις απορίες τους και υποστήριξη από άλλους γονείς που τα παιδιά τους αντιμετωπίζουν το ίδια πρόβλημα. Εκεί, δημοσίευσαν και φωτογραφίες της κόρης τους. Όταν διαπίστωσε ότι μία από αυτές χρησιμοποιήθηκε από κάποιον άγνωστο που υποδυόταν τον πατέρα του μωρού, ο Caleb ξεκίνησε μια άλλου είδους καμπάνια: αυτή ενάντια στο Facebook. Αφού συγκέντρωσε εκατοντάδες υποστηρικτές, κατάφερε να εξαφανίσει τη φωτογραφία της κόρης του από το ψεύτικο προφίλ.

Σύμφωνα με την ιστοσελίδα Yahoo Parenting οι πιο συχνοί θύτες των ψηφιακών απαγωγών είναι κορίτσια στην εφηβεία αλλά και κάλπικες εταιρείες υιοθεσίας που κατασκευάζουν ψεύτικες ιστορίες για κάθε παιδί και στη συνέχεια όσοι θέλουν ανταγωνίζονται μεταξύ τους για το ποιος θα υιοθετήσει το παιδί!

Όπως σχολίασε η ψυχίατρος Δρ. Gail Salts σε εκπομπή για το θέμα που έκανε το NBC Today «δεν είναι ψυχασθενείς όλοι όσοι το κάνουν αυτό. Κάποιοι είναι απλά άνθρωποι θέλουν να πραγματοποιήσουν μια ευχή τους -την ευχή να είχαν ένα παιδί ή να ήταν οι ίδιοι παιδιά«.

Αν και η συγκεκριμένη πρακτική δεν έχει πάρει (ακόμα) πολύ μεγάλες διαστάσεις, εντούτοις τα λίγα περιστατικά επισημαίνουν σε όλους τους γονείς ότι πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί όταν ανεβάζουν φωτογραφίες των παιδιών τους στο Διαδίκτυο.

Πώς μπορώ να διαπιστώσω εάν έχει συμβεί σε δική μου φωτογραφία;

Εάν ανησυχείτε μήπως έχει γίνει το ίδιο και με φωτογραφία δικού σας παιδιού, αυτό που μπορείτε να κάνετε είναι να πάτε στην αναζήτηση εικόνων στο Google και να ανεβάσετε την εικόνα κάνοντας κλικ στο εικονίδιο με την φωτογραφική μηχανή και στη συνέχεια στο κουμπί «Αναζήτηση». Το σύστημα θα ψάξει τις τοποθεσίες όπου μπορεί να έχει δημοσιευτεί η συγκεκριμένη φωτογραφία.

Τα διάφορα μέσα κοινωνικής δικτύωσης διαθέτουν κάποιες ρυθμίσεις ασφαλείας που αν τις χρησιμοποιήσουμε διασφαλίζουν ότι μόνο όσοι ανήκουν στο στενό κύκλο των «φίλων» μας θα μπορούν να δουν τις φωτογραφίες των παιδιών μας. Ωστόσο, η μόνη αποτελεσματική πρόληψη είναι η αποφυγή ανάρτησης οποιασδήποτε φωτογραφίας. Όπως επισημαίνεται από το τμήμα δίωξης ηλεκτρονικού εγκλήματος της Ελληνικής Αστυνομίας, το να ανεβάζουμε φωτογραφίες ενέχει τον ενέχει κάποιους κινδύνους, καθώς θα πρέπει να ξέρουμε ότι αυτόματα παύουμε να είμαστε ο αποκλειστικός κάτοχός τους. Δεν ξέρουμε ποιος θα τις δει και με ποιον τρόπο θα τις χρησιμοποιήσει.

Πηγή:www.mamamia.gr

Ένα αγόρι ξυλοκοπήθηκε άγρια από τους γονείς του στη μέση του δρόμου, περιμένετε όμως μέχρι να δείτε τη συνέχεια..

Published 26 Φεβρουαρίου, 2016 by sofiaathanasiadou

Cattura3-600x350

Περίπου πέντε παιδιά πεθαίνουν κάθε μέρα εξαιτίας της παιδικής κακοποίησης. Παιδιά που υποφέρουν από κακοποίηση κατά την παιδική τους ηλικία είναι 11 φορές πιο πιθανό να έχουν  εγκληματική συμπεριφορά κατά την ενήλικη ζωή.

Η OckTV διενέργησε ένα  κοινωνικό πείραμα  για να δούμε την αντίδραση των ανθρώπων που βρίσκονται  μπροστά σε συμβάν κακοποίησης ανηλίκου στην μέση του δρόμου.

Στο πρώτο μέρος του βίντεο, θα δούμε μια λευκή οικογένεια και την άμεση αντίδραση εκείνων που ήταν μπροστά στο συμβάν.

Αλλά το πιο τρομακτικό μέρος του βίντεο είναι το δεύτερο , όπου πρωταγωνιστές είναι μια μαύρη οικογένεια με το παιδί τους….. –

Διαβάστηκε στο:www.newsone.gr

Πηγή: www.diaforetiko.grTο διαβάσαμε εδώ

Αυτή θα είναι η τελευταία ευκαιρία σου

Published 26 Φεβρουαρίου, 2016 by sofiaathanasiadou

2013_01_17_Smoke

Δε με κοιτάς πια στα ματιά. Λες και κάτι φοβάσαι. Λες και κάτι κρύβεις. Δεν έχεις μάθει να δίνεις τελικά. Λάθος μου που το πίστεψα εξαρχής αυτό. Μόνο ευκαιρίες ξέρεις να ζητάς τη μία πίσω απ’ την άλλη λες και το γουστάρεις τρελά να τις σπαταλάς τόσο άσκοπα.

Κι εγώ; Εγώ τι κάνω γι’ αυτό; Τίποτα απολύτως. Στις δίνω απλόχερα λες και δεν ξέρω τι κατάληξη θα έχει. Απογοητεύομαι μέρα με τη μέρα όλο και περισσότερο αλλά ποιος έχει το θάρρος ν’ αναλάβει την ευθύνη του χωρισμού;

Απόψε μου ζήτησες να μη σου μιλήσω. Είσαι τάχα κουρασμένος, λες. Δε με φιλάς καν. Ακόμη κι αυτό πλέον φαντάζει βουνό για ‘σένα. Γυρνάς μόνο πλευρό κι εξαφανίζεσαι. Όμως, αγάπη μου, απόψε δυστυχώς για ‘σένα η σιωπή με πνίγει κι έφτασε ο καιρός ν’ ακούσεις ό,τι τόσο καιρό σου κρύβω  για να διατηρήσω ζωντανό το παραμυθάκι σου. Ανάβω τσιγάρο κι αρχίζω λοιπόν.

Αλήθεια το απολαμβάνεις  αυτό;  Γιατί εγώ δεν το αντέχω άλλο. Να ζω με τη σκιά σου κι εσύ κάθε μέρα να απομακρύνεσαι όλο και πιο πολύ. Ποιος σου ‘μαθε πως έτσι λειτουργούν οι σχέσεις; Ο ένας μόνος του να προσπαθεί κι ο άλλος να βάζει κι άλλα εμπόδια στη μέση.

Κουράστηκα μέσα σ’ όλο αυτό πια. Εσύ να ‘χεις το άδικο μα πάντα εγώ να φταίω. Υπερβάλλω, μου λες, γίνομαι υστερική χωρίς λόγο. Μόνο τον εαυτό μου, λες, σκέφτομαι. Φωνάζεις, βρίζεις , επαναλαμβάνεις ότι έχω αλλάξει κι ότι γίνομαι φορτική. Μα όταν σου ανοίγω την πόρτα για να φύγεις, ν’ απελευθερωθείς απ’ τα δικά μου τα δεσμά σαν σε αρχαία τραγωδία, αλλάζεις προσωπείο.

Και ξαφνικά μαζεύεις βιαστικά κι άτσαλα τις κατηγορίες που τόσο εύκολα ξεστόμιζες πιο πριν κι αρχίζεις να μου μιλάς για συγχώρεση. Έτσι απλά. Και περιμένεις από ‘μένα να στη δώσω ξανά όπως κάνω πάντα. Εκμεταλλεύεσαι τις αδυναμίες μου κι εκεί πατάς. Στο φόβο μου. Και εκεί εναποθέτεις τις ελπίδες σου για μια ακόμη λύτρωση. Και δώσ’ του οι ευκαιρίες να σου δίνονται κι εσύ να μην αξιοποιείς ούτε μία.

Μα εγώ εκεί σαν υπνωτισμένη να μένω δίπλα σου κι ας μη βλέπω πια προοπτική. Να φθείρομαι για κάτι που από καιρό έχει τελειώσει. Ό,τι μου ζητάς να στο προσφέρω  κι ας μη μένει στο τέλος για μένα ούτε ένα ψίχουλο αγάπης.

Όμως δε θ’ αντέξω ακόμη για πολύ. Δεν είναι απειλή, αλλά προειδοποίηση αυτό που μόλις άκουσες. Οι άνθρωποι δεν είναι μηχανές. Πονάνε, έχουν συναισθήματα και πάνω απ’ όλα όρια. Κι εσύ με έχεις φτάσει από καιρό τώρα στα δικά μου. Όμως δε θα στο κάνω τόσο εύκολο. Δε θα σου πω ένα ξερό αντίο κι ύστερα απλά θα χαθώ. Με το ίδιο σου το παιχνιδάκι θα σε κερδίσω, μωρό μου. Όπως στη ρώσικη ρουλέτα έτσι κι εδώ, το τέλος θα είναι απροειδοποίητο. Δε θα σου πω πού κρύβεται η σφαίρα.

Πριν σου δώσω την ευκαιρία που τόσο απελπισμένα μου ζητάς δε θα σου πω πως θα είναι κι η τελευταία. Σε τι θα ωφελήσει άλλωστε; Δεν αλλάζει, μωρό μου, ο άνθρωπος με μία προειδοποίηση, τα ίδια θα πάει να κάνει πάλι. Τουλάχιστον, λοιπόν, ας το απολαύσω εγώ αυτή τη φορά. Να σε νικήσω στο ίδιο σου το παιχνίδι κι ύστερα να φύγω. Να σ’ αφήσω μόνο σου μήπως και καταλάβεις πως δεν εκβίαζες τους δικούς μου φόβους τόσο καιρό αλλά τους δικούς σου.

Αυτά ήταν όλα, αγάπη μου. Το τασάκι γέμισε και ήρθε η ώρα να σου γυρίσω κι εγώ την πλάτη και ν’ αποκοιμηθώ. Όμως πριν σβήσω το φως έχω μια τελευταία συμβουλή:  Να το τραβάς μωρό μου το σκοινί όσο θες αλλά να μην ξεχνάς τι θα γίνει εάν η άλλη πλευρά αποφασίσει να το αφήσει.

Καληνύχτα.

 

Επιμέλεια Κειμένου Δανάης Γιαννοπούλου: Πωλίνα Πανέρη

 

Πηγή:www.pillowfights.gr

Αυτή η φωτογραφία του μωρού που κοιμάται δίπλα σε σύριγγες «έλιωσε» τα social

Published 26 Φεβρουαρίου, 2016 by sofiaathanasiadou

Η φωτογραφία συγκίνησε χιλιάδες μανούλες.

Στη φωτογραφία απεικονίζεται ένα μωράκι το οποίο κοιμάται ήρεμο μέσα σε μια καρδιά που έχει σχηματιστεί από σύριγγες. Αυτό το όμορφο μωράκι κοιμάται μέσα σε μια καρδιά από φάρμακα και σύριγγες, θέλοντας να δείξει σε όλους πως η μαμά του έκανε όλες αυτές τις ενέσεις για να καταφέρει να το φέρει στη ζωή μετά από εξωσωματική γονιμοποίηση.

Η εικόνα αυτή αρχικά δημοσιεύθηκε στο facebook, από γνωστό ινστιτούτο γονιμοποίησης με τη βοήθεια της  Άντζελας, της μαμάς του μωρού. Οι σύριγγες και τα άδεια μπουκάλια, είναι αυτά που κράτησε για να θυμάται τον αγώνα που έδωσε για να αποκτήσει το παιδάκι της. Η φωτογραφία συγκίνησε χιλιάδες μανούλες και μέσα σε λίγες μέρες έχεις χιλιάδες likes και shares!

Πηγή: www.faysbook.gr

Όταν η διαφορετικότητα του παιδιού γίνεται μάθημα ζωής για την οικογένεια!

Published 26 Φεβρουαρίου, 2016 by sofiaathanasiadou

Depositphotos_12586188_original

…Η Πατρίτσια βρέθηκε μόνη της λίγο μετά τη διάγνωση της τρισωμίας 21 του γιού της. Η διάγνωση έπεσε σαν τη λάμα της γκιλοτίνας. Ο Πέτρος προτίμησε να το βάλει στα πόδια. «Δεν μπορώ να είμαι πατέρας ενός άρρωστου», είπε πριν φύγει.

Βέβαια δε φεύγουν όλοι οι γονείς απ” το οικογενειακό πρόβλημα, το αντίθετο μάλιστα. Κάποιοι αναπτύσσουν τεράστια αποθέματα τρυφερότητας και αγάπης. Μόνο που είναι, ίσως, πιο περίπλοκο για έναν γονέα με εύθραυστη εικόνα για τον εαυτό του να αγαπήσει ένα παιδί με αναπηρία, σωματική ή διανοητική, αλλά ακόμα και -αυτό είναι πιο συνηθισμένο- με προβλήματα ενούρησης,δυσλεξίας ή υπερκινητικότητας..

Η μητέρα ενός παιδιού με σοβαρές κινητικές αναπηρίες μου είπε εμπιστευτικά κάποτε: «Δε μπορώ να πω ότι θα ευχόμουν να συμβεί το ίδιο στον οποιονδήποτε, αλλά πρέπει να ομολογήσω ότι, όταν κοιτάζω τις άλλες οικογένειες, παρτηρώ ότι εμείς στην καθημερινότητά μας είμαστε περισσότερο ευτυχισμένοι αό ό,τι οι περισσότεροι γύρω μας. Γελάμε πολύ. Αγαπιόμαστε. Ξέρουμε τι είναι σημαντικό και τι όχι».

Τι ωραίο μάθημα!

απόσπασμα από το βιβλίο: «Δεν υπάρχουν τέλειοι γονείς» της Ιζαμπέλ Φιλιοζά.

Πηγή: www.eidikipaidagwgos.gr

Νεανικός διαβήτης: Ξεκινά ενημέρωση στα σχολεία καθώς υπάρχει άγνοια για τη νόσο

Published 25 Φεβρουαρίου, 2016 by sofiaathanasiadou
sad-kid-590_b
Στη χώρα μας ο νεανικός διαβήτης, η αυτοάνοση αυτή νόσος προσβάλλει περίπου 300 άτομα κάθε χρόνο, παιδιά σχολικής ηλικίας.

τα οποία, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, είναι

«Ο 11χρονος Παύλος αιφνιδιάζεται όταν μαθαίνει ότι έχει παιδικό διαβήτη. Η πρόκληση είναι μεγάλη και αλλάζει τη συμπεριφορά του στο σπίτι και στο σχολείο. Όμως είναι αποφασισμένος να μην αφήσει τον διαβήτη να τον καταδυναστεύει, αλλά να ζήσει μαζί του. Θα τα καταφέρει;»
Θα το μάθουμε αφού διαβάσουμε το βιβλίο του Φίλιππου Μανδηλαρά, «Ο Παντεσπάνιους κι εγώ – Το Ημερολόγιο ενός παιδιού με σακχαρώδη διαβήτη», το οποίο με την θεατρική του διασκευή και ενημερωτικό υλικό με γενικές πληροφορίες για τον σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1 αποστέλλονται σε όλα τα δημοτικά σχολεία της Ελλάδας.
Η πρωτοβουλία ευαισθητοποίησης για τον διαβήτη τύπου 1 ή νεανικό διαβήτη στο σχολικό περιβάλλον, φέρει την έγκριση του υπουργείου Παιδείας και τελεί υπό την αιγίδα της Ελληνικής Διαβητολογικής Εταιρείας (ΕΔΕ) και της Ελληνικής Ομοσπονδίας για τον Διαβήτη (ΕΛΟΔΙ).
Είναι σημαντικό, τονίζουν οι ειδικοί, οι εκπαιδευτικοί να είναι ενημερωμένοι, καθώς, παράλληλα με την οικογένεια, καλούνται να παίξουν έναν πολύ ουσιαστικό ρόλο στην καθημερινότητα των παιδιών που ζουν με διαβήτη.
«Για σοβαρό κενό γνώσης γύρω από τη νόσο στο οικογενειακό, αλλά και το σχολικό περιβάλλον»,  έκανε λόγο ο Ιωάννης Ιωαννίδης, πρόεδρος της Ελληνικής Διαβητολογικής Εταιρείας, ενώ ο Αριστείδης Ράπτης, Πρόεδρος της Ελληνικής Ομοσπονδίας για το Διαβήτη, εξέφρασε την ελπίδα «η ενημέρωση της σχολικής κοινότητας µέσω του βιβλίου «Το ημερολόγιο ενός παιδιού µε σακχαρώδη διαβήτη» να βελτιώσει την αποδοχή και υποστήριξη των παιδιών που ζουν µε διαβήτη και να τα βοηθήσει να αναπτύξουν τις ικανότητές τους και να αυξήσουν την αυτοπεποίθησή τους».
Πηγή: www.elodi.org

Θα σας πάει χρόνια πίσω…. 18 πράγματα που θα σας θυμίσουν τα σχολικά σας χρόνια!

Published 25 Φεβρουαρίου, 2016 by sofiaathanasiadou

troll-600x398-600x330

Είτε ανήκετε σ’ αυτούς που θα ΄θελαν όσο τίποτα να επιστρέψουν στα θρανία..

είτε, αντίθετα, μισούσατε (και μισείτε ακόμα) θανάσιμα το σχολείο, αυτό το φωτογραφικό αφιέρωμα θα σας ταξιδέψει στα μαθητικά σας χρόνια! Λαστιχάκι -και ουχί σκοινάκι- στα διαλείμματα, walkman με ακουστικά (σε κτηνώδες μέγεθος), κασετίνες με τη χωρητικότητα του τσαντακίου του Sport Billy και πολλά ακόμη αντικείμενα-ίχνη της παιδικής μας ηλικίας σε 18 νοσταλγικές φωτογραφίες. Παρότρυνση: Πάρτε την… κατηφόρα μέχρι το τέλος του άρθρου και ακούστε το απόλυτο soundtrack των μαθητικών αναμνήσεων.

To σήμα του Οργανισμού Εκδόσεων Διδακτικών Βιβλίων

Το OEΔΒ για κάθε μαθητή που σεβόταν το εαυτό του, σήμαινε Όταν Εγώ Διαβάζω Βαριέμαι. Για λίγους, σκληρούς επαναστάτες, ήταν και αρκτικόλεξο του Ο Δάσκαλος Είναι Βλάκας.

sxoleio_590_2015_4_9_15_27_3_b-300x137

Walkman με τα απαραίτητα ακουστικά-αυτιά Μίκυ.
Κασέτες με ετικέτες όπως “Επιλογές Ελληνικά” ή “Ξένα Διάφορα”, συντρόφευαν τους μαθητές των παρελθοντικών δεκαετιών στα διαλείμματα και στη διαδρομή από και προς το σχολείο. Τώρα, εξ όσων ξέρουμε, παίζουν παιχνίδια στο smart phone.

nn20120522i1b-300x300

Χαρτοκατασκευή-μάντης
Η αυτοσχέδια μηχανή απαντήσεων έκανε το ντεμπούτο της στις σχολικές τάξεις πολλές δεκαετίες πριν. Από το ποιον αγαπάς, μέχρι το πώς νιώθεις, η χάρτινη κατασκευή, είχε για όλα τα (καυτά) ζητήματα απαντήσεις. Η τύχη της σήμερα αγνοείται.

11069229_10152692755206837_4613287812503597810_n-199x300

Λάστιχο στα διαλείμματα!
Λάστιχο, και όχι σκοινάκι. Το απόλυτο κοριτσίστικο παιχνίδι των σχολικών μας χρόνων, ήταν ένα μικρό λαστιχάκι τυλιγμένο γύρω απ’ τα πόδια μας!

10350517_726409150734939_2790248568338018938_n-300x201

Υπέρ-στιλό
Αυτό το στιλό-πολυμηχάνημα, ήταν το στολίδι της συλλογής σχολικών αξεσουάρ κάθε μαθητή. Η ναυαρχίδα του στόλου των στιλό μας, περιλάμβανε τουλάχιστον τέσσερα χρώματα (συχνά αρωματικά) σε ένα υπερ-στιλό, διαμέτρου αξιοσημείωτα μεγάλης.

enhanced-buzz-22771-1428351752-21-300x180

Η γόμα-παιδικό ψέμα
Ελπίζουμε ότι δεν θα το μάθετε από ‘μας: το μπλε μέρος της κλασικότερης γόμας κάθε κασετίνας, ΔΕΝ μπορεί να σβήσει το μελάνι απ’ το στιλό.

187080_2

Πηγή:spirto.eu

«Ο 3χρονος γιος μου δε θέλει το νεογέννητο αδελφάκι του»-Συμβουλεύει η ψυχολόγος Αλεξάνδρα Καππάτου

Published 25 Φεβρουαρίου, 2016 by sofiaathanasiadou

ed7d02c1239ddc809a5c379767b0d895_L

Πολλές μανούλες που έχουν δύο παιδιά και μόλις γέννησαν έρχονται αντιμέτωπες με μία πραγματικότητα από την οποία θέλουν να απεγκλωβιστούν.

Ο λόγος; Το μεγαλύτερο παιδί δε θέλει το νέο μέλος της οικογένειας. Τι γίνεται σε αυτήν την περίπτωση; Η ψυχολόγος Αλεξάνδρα Καππάτου δίνει τις πολύτιμες συμβουλές της σε όλες τις μανούλες που αντιμετωπίζουν κάτι ανάλογο.

Ο ερχομός νέου μωρού στην οικογένεια αποτελεί πηγή αναστάτωσης για το πρώτο παιδί . Αντιμετωπίζει πολλές αλλαγές, σας μοιράζεται, διαπιστώνει ότι το μωρό κοιμάται στο δωμάτιό σας, το θηλάζετε. Επίσης του κάνετε συχνά παρατηρήσεις ,μην φωνάζεις δυνατά θα το ξυπνήσεις, μην το ακουμπάς γιατί θα κλάψει κλπ. Το παιδί παίρνει το μήνυμα ότι δεν το αγαπάτε όπως πριν και για αυτό ευθύνεται το μωρό . Η στάση σας είναι καθοριστικής σημασίας.

Ασχοληθείτε μαζί του κάνοντας έστω κάποια λίγα πράγματα όπως πριν την γέννηση του μωρού Αποφεύγετε να του κάνετε παρατηρήσεις όταν πλησιάζει το μωρό , ζητείστε του κάποιες φορές να σας βοηθήσει… Δίνετέ του την ευκαιρία να σας μιλά για τα συναισθήματά του και δείχνετε κατανόηση .Εξηγείτε του πως ήταν το ίδιο μωρό , πως το ταίζατε πως αντιδρούσε κλπ.. Θυμηθείτε ότι χρειάζεται χρόνο για να αποδεχθεί συνύπαρξη του με το μωρό .

Πηγή: www.mothersblog.gr