Αρχείο

All posts for the day 22 Φεβρουαρίου 2016

«Ίδια ο πατέρας σου είσαι!»

Published Φεβρουαρίου 22, 2016 by sofiaathanasiadou

photo_6818_850736

Στέλλα Αστυρακάκη

 

Είναι στ’ αλήθεια εξωφρενικά ανατριχιαστικό, πόσες ομοιότητες  και πόσα γενετικά χαρακτηριστικά μπορείς να διακρίνεις πάνω σου, παρατηρώντας και αναλύοντας τις προσωπικότητες και τα χαρίσματα των γονιών σου. Συνειδητοποιείς ότι είσαι στην ουσία, κι όχι απλώς στα χαρτιά, ένα μοναδικά δικό τους «πάντρεμα», ένας ανεξήγητα παράλογος αλλά και συνάμα, ένας τόσο λογικός συνδυασμός, που σου αιτιολογεί και σου αποδεικνύει, σε καθημερινή βάση, πως είσαι «δικό» τους δημιούργημα.

Και πόσο πολύ καμαρώνουν, μόλις κάποιος φίλος ή γνωστός διαλέξει να επιβραβεύσει το «μεγαλούργημά» τους με φράσεις του τύπου «Πόσο πολύ σου έμοιασε αυτό το παιδί;». Στην εξυπνάδα θες, στην τσαχπινιά, στην ντομπροσύνη; Συμπλήρωσε εσύ τα δικά σου γονιδιακά χαρίσματα, η ουσία παραμένει η ίδια. Χαμογελάνε τα αυτάκια τους, πεταρίζει ο νους τους, ανοίγει η καρδιά τους, δυναμώνει το μέσα τους βρε παιδί μου.

Σε αντίθετη περίπτωση όμως, θέλω να μου πείτε τι ακριβώς συμβαίνει, όταν οι ίδιοι σου οι γονείς διακρίνουν αρνητικά χαρακτηριστικά επάνω σου, τα οποία αδιαμφισβήτητα και όλως τυχαίως ανήκουν γενετικά και αυτεπάγγελτα στο γονιό που δεν έχει προλάβει να σχολιάσει πρώτος με φράσεις του τύπου «Ίδιος η μάνα σου στο πείσμα σου βρε παιδάκι μου!» ή «Πόσο πολύ μου θυμίζεις τον πατέρα σου όταν θυμώνεις βρε χαρά μου;».

Την πρώτη φορά που σου συμβαίνει αυτό, σταματάς με ό,τι ασχολείσαι και τους κοιτάς αποχαυνωμένος και απορημένος, διερωτώμενος αν το πρόβλημα εξακολουθείς να είσαι εσύ την παρούσα στιγμή ή μήπως, επειδή δεν άκουγες με προσοχή τον ασταμάτητο μονόλογο, στον οποίο απαριθμούνται τα στραβά σου και τα «γιατί» τους, έχασες κάποιο κόμμα ή τελεία.

Το υπέρτατο momentum βέβαια, συμβαίνει στην περίπτωση που όλα τα παραπάνω διαδραματίζονται παρουσία και του «παραβάτη» γονέα. Κι ενώ μέχρι να συμβεί αυτό, νομίζεις ότι η καμπάνα θα χτυπήσει για τα δικά σου τερτίπια, τα ανυπέρβλητα καμώματά σου, τα λάθη σου, τα πάθη σου και όλα τα συναφή, ξαφνικά γίνεσαι θεατής μιας αιώνιας και φλογερής διαμάχης των δύο φύλων. Καταλήγεις, από πρωταγωνιστικό ρόλο σε υποσχόμενη ταινία με υποψηφιότητες Όσκαρ, σε θεατή που μασουλάει ανενόχλητα ποπ κορν σε μια άδεια αίθουσα του σινεμά.

Και πάνω που λες, «Φτηνά τη γλίτωσα αυτή τη φορά!», συνειδητοποιείς πως όλο το σκηνικό που έχεις παρακολουθήσει μόλις ήταν απλώς ναζάκια μεταξύ τους και μια μικρή αφορμή για να θυμηθούν τα νιάτα τους, να ξανανιώσουν, να ξαναερωτευθούν ή και να ξαναμισηθούν, με απώτερο σκοπό να σπάσουν την μονοτονία της ρουτίνας τους.

Δεν ξέρεις αν πρέπει να γελάσεις που κάνουν σαν ερωτευμένα πιτσουνάκια ή αν πρέπει να απορήσεις, για την τελική έκβαση της συγκεκριμένης διαφωνίας.

Πάντως, οφείλουμε να παραδεχτούμε θέλοντας και μη, πως είμαστε δικά τους «αντίγραφα» με κάποια σημάδια εξέλιξης προς το καλύτερο ή και προς το χειρότερο κι αυτό είναι αρκετό για να πάρεις κι εσύ μια μικρή ιδέα, για το τι μέλλει γενέσθαι, όταν πλέον θα ‘ρθει και η δική σου σειρά και θα βρίσκεσαι εσύ στην ίδια ακριβώς θέση.

Και μεταξύ μας, γνωρίζουμε ακριβώς από ποιον απ’ τους δυο έχουμε πάρει το κάθε υπέροχο «κουσούρι» μας και προλαβαίνουμε ακόμα να βρούμε τον τρόπο για να διορθώσουμε ό,τι καθρεφτίζεται και αντανακλάται στα δικά μας μάτια.

Στη φράση «εγώ ποτε θα γίνω μάνα ή πατέρας», ο τόνος είναι δικός σας.

Επιμέλεια Κειμένου Στέλλας Αστυρακάκη: Σοφία Καλπαζίδου

Πηγή:www.pillowfights.gr

Advertisements

10 πράγματα που δεν σου είπε ποτέ η μαμά σου

Published Φεβρουαρίου 22, 2016 by sofiaathanasiadou

motherhood_590_10

Μια μαμά είναι πάντα εκεί. Στα εύκολα και τα δύσκολα. Με το άγχος της να μην πάθει κάτι το παιδί της, με το γέλιο της σε κάθε του επίτευγμα, με τις φωνές της σε κάθε του σκανταλιά, με την υπομονή της σε κάθε νέα του προσπάθεια!

Η Νατάσα Γκρέιντ είναι μια νέα μαμά και blogger στη σελίδα της «Confessions of A Teenage Bride». Μόλις διαβάσαμε το κείμενό της που το αφιερώνει σε όλες τις μανούλες, σκεφτήκαμε πως πρέπει να το μοιραστούμε μαζί σας. Όπως θα διαπιστώσετε,  υπάρχουν κάποια πράγματα που μια μαμά ποτέ δεν θα πει στο παιδί της. Ακόμη και αν γεράσει.

1. Την έχετε κάνει να κλάψει πολύ…Έκλαψε όταν έμαθε ότι είναι έγκυος σε εσάς. Έκλαψε όταν σας γέννησε. Έκλαψε όταν σας κράτησε για πρώτη φορά στα χέρια της. Έκλαψε από ευτυχία. Έκλαψε από φόβο. Έκλαψε από την ανησυχία. Έκλαιγε γιατί ένιωθε τον πόνο και την ευτυχία σας και το μοιράστηκε μαζί σας, είτε το έχετε συνειδητοποιήσει είτε όχι.

2. Την τελευταία μπουκιά της την ήθελε.Αλλά όταν σας είδε να την κοιτάτε με αυτά τα μεγάλα μάτια και γλείφοντας το στόμα σας με τη μικροσκοπική σας γλώσσα, τότε δεν μπορούσε να τη φάει. Ήξερε ότι θα την έκανε περισσότερο ευτυχισμένη, να βλέπει εσάς να την τρώτε παρά εκείνη.

3. Πόνεσε.Όταν τραβούσατε τα μαλλιά της, πόναγε. Όταν την γρατζουνάγατε άθελά σας, πόναγε. Όταν την δαγκώνατε πίνοντας το γάλα από το στήθος της επίσης πόναγε. Και τον περισσότερο πόνο τον ένιωσε όταν προσπαθούσε να σας βγάλει στον έξω κόσμο.

4. Πάντα φοβόταν.Από τη στιγμή της σύλληψης, έβαλε τα δυνατά της για να σας προστατεύσει. Έγινε η μαμά αρκούδα σας. Ήταν η κυρία, που ήθελε να πει όχι, όταν το μικρό κορίτσι της διπλανής πόρτας της ζήτησε να σας κρατήσει, γιατί στο μυαλό της, κανείς δεν θα μπορούσε να σας κρατήσει με ασφάλεια όπως έκανε εκείνη. Καρδιοχτυπούσε με τα πρώτα σας βήματα. Έμενε πάντα ξύπνια μέχρι αργά για να βεβαιωθεί ότι φτάσατε με ασφάλεια σπίτι, και ήταν αυτή που ξυπνούσε πάντα νωρίς για να σας αποχαιρετήσει για το σχολείο. Με κάθε παραπάτημα ήταν κοντά και έτοιμη να σας αρπάξει, με κάθε κακό όνειρο ή με πυρετό το βράδυ ήταν εκεί για να βεβαιωθεί ότι ήσασταν εντάξει.

5. Ξέρει ότι δεν είναι τέλεια. Είναι ο αυστηρότερος κριτής του εαυτού της. Ξέρει όλα τα ελαττώματά της και μερικές φορές μισεί τον εαυτό της. Μάλιστα είναι πιο σκληρή με τον εαυτό της, όταν πρόκειται για εσάς. Ήθελε να είναι η τέλεια μαμά και να μην κάνει τίποτα λάθος – αλλά επειδή όλα είναι ανθρώπινα- έκανε λάθη. Είναι πιθανόν να εξακολουθεί να προσπαθεί να συγχωρήσει τον εαυτό της. Σίγουρα εύχεται με όλη την καρδιά της να μπορούσε να πάει πίσω στο χρόνο για να κάνει κάποια πράγματα διαφορετικά, αλλά δεν μπορεί, για αυτό και μόνο θα πρέπει να είστε επιεικείς μαζί της. (Σας περιμένουμε και στην παρεούλα μας στο facebook “Δεν είμαι τέλεια μαμά” για να βγάλουμε από μέσα μας ότι μας βαραίνει και να κάνουμε μικρές και μεγάλες εξομολογήσεις!!! :) )

6. Πάντα σας παρακολουθούσε τη νύχτα. Υπήρχαν νύχτες που σας τραγουδούσε για να σας πάρει ο ύπνος. Πάντα έμενε ξάγρυπνη αν είχατε πυρετό κάνοντας τα πάντα για να γίνετε καλά. Πάντα ήταν εκεί να σας κρατά το χέρι, όταν «φοβόσασταν» τα φαντάσματα που θα ερχόντουσαν αν έφευγε. Και να θυμάστε πως πάντα κάθε φορά που πέρναγε από το δωμάτιο σας, έμπαινε μέσα να δει αν είστε σκεπασμένοι και σας έδινε ένα τρυφερό φιλί.

7.Σας κουβάλησε πολύ περισσότερο από εννέα μήνες. Το χρειαζόσασταν και έτσι έκανε. Σας κρατούσε αγκαλιά ενώ έτρωγε. Σας κρατούσε αγκαλιά ενώ καθάριζε. Σας κρατούσε αγκαλιά για να κοιμηθείτε. Ακόμη και ήταν κουρασμένη και της ζητούσατε αγκαλιά γιατί δεν μπορούσατε να περπατήσετε άλλο, το έκανε ακόμη και αν πόναγε η μέση της. Τι και αν πονούσαν τα χέρια της; Αυτή σας αγκάλιαζε με όλη την αγάπη της και την στοργή της γιατί γνώριζε ότι νιώθατε ασφάλεια και ευτυχία στα χέρια της!

 8. Η καρδιά της γινόταν χίλια κομμάτια με κάθε δάκρυ σας.Για αυτή δεν υπήρχε θέαμα τόσο φρικτό όσο τα δάκρυα σας. Έκανε τα πάντα για να τα κάνει να σταματήσουν και όταν δεν τα κατάφερνε, η ίδια γινόταν χίλια κομμάτια. Θεωρούσε τον εαυτό της ανίκανο που δεν μπορούσε να καταφέρει κάτι τόσο απλό.

 9. Σας βάζει πάνω από όλα.Έμενε νηστική, έμενε χωρίς ντους και χωρίς ύπνο. Έβαζε πάντα τις δικές σας ανάγκες πριν από τις δικές της. Πέρναγε όλη την ημέρα της για να ικανοποιήσει τα δικά σας «θέλω», χωρίς να της μένει καθόλου ενέργεια και χρόνος για τον εαυτό της. Δεν την ένοιαζε όμως, της αρκούσε εσείς να ήσασταν ευτυχισμένοι.

10. Θα τα έκανε όλα από την αρχή.Το να είσαι μαμά είναι μία από τις πιο δύσκολες «δουλειές» που μπορεί να κάνει κάποιος. Σκεφτείτε πόσα πράγματα έχει κάνει η μητέρα σας για εσάς. Πόσο κουράστηκε. Πόσο πόνεσε. Δεν περιμένει ευχαριστώ και ποτέ δεν θα το ζητήσει. Νιώθει όμορφα και μόνο που ξέρει ότι έχει κάνει τα πάντα για εσάς.

Το μόνο που μπορείτε να κάνετε, τώρα που ξέρετε τι έχει κάνει η μητέρα σας, για εσάς, είναι να της πείτε ένα απλό αλλά ουσιαστικό για εκείνη «Σε αγαπώ»!

Πηγή: www.e-mama.gr

Πώς μεγαλώνουμε δυστυχισμένα παιδιά χωρίς να το καταλάβουμε

Published Φεβρουαρίου 22, 2016 by sofiaathanasiadou
Μεγαλώνοντας τα παιδιά μας στην σύγχρονη εποχή, που τα πάντα είναι πιο εύκολα, θα έπρεπε να είναι σχεδόν δεδομένο ότι τα κάνουμε ευτυχισμένα. Ότι τους δίνουμε τα κατάλληλα εφόδια για να γίνουν ολοκληρωμένοι ενήλικες και να μπορέσουν κι εκείνοι με τη σειρά τους να δημιουργήσουν τη δική τους οικογένεια. Είναι, όμως, όντως έτσι; Οι επιπλέον ανέσεις που τους προσφέρουμε αρκούν για να τα κάνουμε χαρούμενα; Άθελά μας, μπορεί να κάνουμε κάποια λάθη που να τους στερούν την ευτυχία, ακόμα και αν εμείς νομίζουμε το αντίθετο.

Δουλεύουμε υπερβολικά

Δυστυχώς, οι σύγχρονες συνθήκες ζωής κάνουν τους γονείς να περνούν πολλές- αν όχι τις περισσότερες ώρες- της ημέρας στη δουλειά. Αν, μάλιστα, σ’ ένα ζευγάρι δουλεύουν και οι δύο πολύ, η κατάσταση επιδεινώνεται. Αναμφισβήτητα, κύριος στόχος τους είναι προσφέρουν τα πάντα στα παιδιά τους, αλλά είναι αυτό που πραγματικά εκείνα θέλουν;

Τα υλικά αγαθά, ακόμα και τ’ ακριβότερα δώρα, δεν μπορούν ποτέ ν’ αναπληρώσουν το κενό της απουσίας μας. Όταν τα παιδιά μεγαλώσουν, θα καταλάβουν πόσο τους έχει λείψει το ότι δεν καταφέραμε να ήμαστε «εκεί» στον αγώνα μπάσκετ του γιου μας ή στην παράσταση μπαλέτου της κόρης μας.

Δεν τηρούμε τα λόγια μας

Ή τις υποσχέσεις μας. Όταν μαλώνουμε το παιδί γιατί χτύπησε το αδελφάκι του, ενώ τα μεγαλώνουμε σε ένα βίαιο περιβάλλον ή σ’ ένα σπίτι που οι καβγάδες είναι καθημερινοί και έντονοι, δεν μπορούμε να του υποδεικνύουμε ποια είναι η σωστή συμπεριφορά. Το ζητούμενο είναι να μην μένουμε στα λόγια του «αέρα», αλλά να φροντίζουμε να τα εφαρμόζουμε στην πράξη.

Μόνο έτσι θα μπορέσουν ν’ ακολουθήσουν το σωστό παράδειγμα. Μεγαλώνοντας θα χάσουν την εμπιστοσύνη τους, όχι μόνο σ’ εμάς, αλλά και σε όλους τους ανθρώπους.

Δεν σεβόμαστε την προσωπικότητά τους

Κάποιοι γονείς κάνουμε το λάθος να μεγαλώνουμε το παιδί που θα θέλαμε να είμαστε και που ίσως δεν καταφέραμε να γίνουμε. Ξεχνάμε ότι τα παιδιά μας, αν και μικρά, έχουν τον δικό τους χαρακτήρα, την δική τους προσωπικότητα και αυτό είναι κάτι που πρέπει να καταλάβουμε και να σεβαστούμε από νωρίς. Αν τα βλέπουμε σαν καθρέφτη των προσδοκιών που είχαμε για τον εαυτό μας, αλλά που δεν καταφέραμε ποτέ, το σίγουρο είναι ότι έχουμε ήδη χάσει τη… μπάλα.

Και, όταν το συνειδητοποιήσουν, θα καταλάβουν ότι τα δικά τους όνειρα δεν πραγματοποιήθηκαν ή ήρθαν σε δεύτερη μοίρα.

Οι μεγάλες προσδοκίες

Όλοι οι γονείς θέλουμε το καλύτερο για τα παιδιά μας. Θέλουμε να τους προσφέρουμε την καλύτερη εκπαίδευση, την καλύτερη παιδεία και να τα δούμε να προοδεύουν, σε κάθε τομέα, επαγγελματικά, οικονομικά και προσωπικά.

Δεν έχουμε σκεφτεί, όμως, ότι έτσι τα πιέζουμε υπερβολικά. Δεν χρειάζεται αν είναι άριστοι σε όλα τα μαθήματα ούτε να είναι πρώτοι στα αθλήματα.

Το θέμα είναι να κάνουν λάθη και να μάθουν απ’ αυτά, χωρίς παράλληλα να τους στερούμε την αθώα παιδικότητά τους.

Τα κακομαθαίνουμε

Ποιος γονιός δεν λατρεύει τα παιδιά του; Ποιος γονιός- ακόμα και όσοι δεν το δείχνουν- δε νομίζει ότι το παιδί του είναι τέλειο; Το πιθανότερο είναι ότι όσοι απαντήσουν «όχι» λένε ψέματα. Όταν συνεχώς τα κακομαθαίνουμε, υπενθυμίζοντάς τους ότι είναι τα πιο έξυπνα/ όμορφα παιδιά στον κόσμο, τα κάνουμε δυστυχισμένα.

Γιατί; Γιατί έτσι, «πιπιλώντας» συνεχώς το μυαλό τους, γίνονται αυτάρεσκα και κανείς και τίποτα δεν θα τους είναι αρκετός ή αρκετό, γιατί πολύ δεν θα μπορεί να τους «φτάσει», τόσο σε επαγγελματικό ή προσωπικό επίπεδο.

Εκτός αυτού, αν τα κακαομαθαίνουμε ανταμείβοντάς τα συνεχώς, ακόμα και για τα λάθη που κάνουν, τους δίνουμε το λάθος παράδειγμα. Έτσι, επιβραβεύουμε κάθε είδους συμπεριφορά, ακόμα και αν δεν είναι η σωστή.

Είμαστε υπερπροστατευτικοί

Προσπαθούμε να προστατεύσουμε τα παιδιά με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, ακόμα και αν κάποιες φορές ξεπερνάμε τα όρια και φτάνουμε στην υπερβολή. Αυτό όμως που πρέπει να καταλάβουμε είναι πως, αν τα προστατεύουμε με το παραμικρό, δεν τους μαθαίνουμε πώς είναι να στηρίζονται στον εαυτό και τις δυνάμεις τους.

Θα χρειάζονται πάντα κάποιον δίπλα τους να τους καθοδηγεί και να στηρίζονται πάνω του, είτε αυτοί είμαστε εμείς τώρα είτε αργότερα ο σύντροφός τους. Αυτό και μόνο αρκεί για να γίνει ένα παιδί δυστυχισμένος ενήλικας.

Τα βάζουμε στα προβλήματά μας

Όταν, ως γονείς, μαλώνουμε μπροστά του και κατηγορούμε τον σύντροφό μας, αμέσως το «φορτώνουμε» με δικά μας προβλήματα. Εκτός του ότι είναι άδικο να εκτοξεύουμε κατηγορίες για τον πατέρα ή τη μητέρα του, που εκείνη την ώρα πιθανώς και να μην είναι μπροστά για να υπερασπιστεί τον εαυτό του, «κλέβουμε» ένα κομμάτι της αθωότητας και της παιδικότητάς του. Και αυτό είναι κάτι που δεν πρόκειται να ξανάρθει. Αντίθετα, όταν μεγαλώσει θα πρέπει ν’ αντιμετωπίσει τα δικά του, καινούρια προβλήματα.

Η λύση, φυσικά, δεν είναι να το αφήνουμε να ζει «στα σύννεφα», νομίζοντας πως όλα είναι τέλεια, αλλά ακόμα και αν χρειαστεί να μοιραστούμε μαζί του κάποιο πρόβλημά μας να το κάνουμε με τον ηπιότερο τρόπο.

Πηγή: www.mama365.gr

Δε φταίνε τα παιδιά που ωρύονται, αλλά οι γονείς τους

Published Φεβρουαρίου 22, 2016 by sofiaathanasiadou

barbatsalou441

Πρωινό ημέρας καθημερινής και παίρνω το μετρό για να πάω σε μια δουλειά στο κέντρο. Λίγο αφότου περνάει η πρώτη στάση,ολόκληρος ο συρμός σείεται από παιδικά κλάματα και φωνές. Όλοι οι επιβάτες γυρίζουν θορυβημένοι, για να αντικρίσουν ένα παιδί σε έξαλλη κατάσταση και δίπλα του μια μητέρα απαθή που δεν νοιαζόταν ούτε για το τι μπορεί να έχει το παιδί της, ούτε αν ενοχλεί τους υπόλοιπους.

Για να βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά από την αρχή, όχι δεν είμαι μισάνθρωπος, ούτε με λες και σύγχρονη εκδοχή του Ηρώδη. Καταλαβαίνω απόλυτα και τα ουρλιαχτά και τους λυγμούς, όταν είναι σε μέρη που δικαιολογούνται. Ακόμα και εγώ που γράφω τώρα όλα αυτά, είχα φύγει με σπαρακτικά κλάματα όταν με είχαν πάει μικρή στον ΩΡΛ.

Είναι όμως εντελώς διαφορετικό ένα τέτοιο σκηνικό και άλλο μικρά παιδιά να βγαίνουν εκτός εαυτού παντός τόπου και χρόνου, σε μαγαζιά, μέσα μεταφοράς, στην παράλια ακόμα και καταμεσής του δρόμου με την παραμικρή αφορμή.

Σε αυτό το σημείο βέβαια είναι που αρχίζεις να αντιλαμβάνεσαι πως η ρίζα του προβλήματος είναι οι ίδιοι οι γονείς τους.

Γιατί, όταν πηγαίνεις σε ένα κατάστημα να ψωνίσεις και βλέπεις το νήπιο να ζητάει υστερικά ότι δει μπροστά του, δεν φταίει ότι είναι fashion victim και την είδε Carrie Bradshaw. Ευθύνονται όμως εξ’ ολοκλήρου η μαμά και ο μπαμπάς που δεν τους έχουν μάθει πως και το «όχι» είναι απάντηση και μάλιστα τελειωτική, χωρίς να αλλάζει  όταν αυξηθούν τα ντεσιμπέλ ή η συχνότητα που θα ζητήσουμε κάτι.

Είναι μάλλον οι ίδιοι άνθρωποι που συνηθίζουν να προσφέρουν απλόχερα ό,τι παράλογο ζητήσει το καμάρι τους, για να μην το κακοκαρδίσουν, δίχως να σκέφτονται αν όλο αυτό θα το κάνει να αποκτήσει το χειρότερο δυνατό χαρακτήρα. Κάπως έτσι λοιπόν τα μαθαίνουν να αντιδρούν ανεξέλεγκτα μέχρι να γίνει εκείνη τη στιγμή το δικό τους, χωρίς να υπολογίζουν κανένα και τίποτα.

Δεν τους διδάσκουν το σεβασμό που πρέπει να έχουν και στο κάθε περιβάλλον που βρίσκονται αλλά και στους ανθρώπους που υπάρχουν τριγύρω εκείνη τη στιγμή.

Ακόμα όμως και αν τα έχουν διδάξει όλα αυτά, η κατάσταση μπορεί ανά πάσα στιγμή να ξεφύγει εκτός ελέγχου. Ποια πρέπει όμως να είναι εκείνη την ώρα η αντιμετώπισή τους; Να αφήσουν το παιδί να κλαίει και να οδύρεται ή να του εξηγήσουν γιατί αυτό που κάνει είναι λάθος έτσι ώστε να το διορθώσει την επόμενη φορά; Και κατά αυτό τον τρόπο να καταφέρουν να το ηρεμήσουν.

Γονείς αδιάφοροι είναι αυτοί που κάνουν τα παιδιά τους να ωρύονται, είτε γιατί έτσι προσπαθούν να τους τραβήξουν την προσοχή, είτε επειδή έχουν αντικαταστήσει το ενδιαφέρον που έπρεπε να δείχνουν με το να τους κάνουν συνεχώς ότι και αν θελήσουν. Γονείς που βαριούνται να συμβουλέψουν και να καθοδηγήσουν τα ίδια τους τα παιδιά και τα αφήνουν έτσι στη μοίρα τους.

Για το λόγο αυτό, αν είσαι και εσύ γονιός, την επόμενη φορά που θα έρθεις αντιμέτωπος με κάποια τέτοια συμπεριφορά έχε το κουράγιο και την υπομονή να κάτσεις και να εξηγήσεις όλα τα τι και πως και σταμάτα να τα αφήνεις όλα στην τύχη τους. Μόνο έτσι θα καταφέρεις όχι μόνο να μεγαλώσεις, αλλά και να διαπαιδαγωγήσεις το τέκνο σου.

Για εσένα πάλι που θα βρεθείς μπροστά σε ένα παιδί που φωνάζει και κλαίει υστερικά, γύρνα αυτή τη φόρα προς τον γονιό και όχι σε αυτό και κούνα επικριτικά το κεφάλι σου.

Πηγή: www.mindthetrap.gr

Μητέρα διδύμων απαντά με έξυπνο και αστείο τρόπο σε αδιάκριτες ερωτήσεις

Published Φεβρουαρίου 22, 2016 by sofiaathanasiadou

tweens

Η Αυστραλέζα Annie Nolan έχει αποκτήσει μεγάλη δημοσιότητα, μετά από μια φωτογραφία των δίδυμων κοριτσιών της που ανέβασε στο διαδίκτυο. Διαθέτει ένα blog, στο οποίο ανέβασε μια φωτογραφία των κοριτσιών να κρατούν 2 πολύ ενδιαφέρουσες καρτέλες πληροφόρησης.

Η ίδια έγραψε κάτω από τη φωτογραφία, «Ήθελα πραγματικά να τοποθετήσω αυτές τις καρτέλες στο καροτσάκι σήμερα. Ως μητέρα διδύμων, μου κάνουν συνεχώς ερωτήσεις όπου κι αν πάω. Ενώ ορισμένοι άνθρωποι ρωτούν από περιέργεια, είναι πολλοί αυτοί που γίνονται αδιάκριτοι και μετά από λίγο, αυτό καταντάει κουραστικό. Βέβαια, καθώς πήγαινα στην πόλη, αν και στην αρχή ήμουν σίγουρη ότι θα τις αφήσω να τις δουν, τελικά ντράπηκα και τις μάζεψα!»

Οι πινακίδες έγραφαν:

Ναι, είναι δικά μου.Ναι, είναι δίδυμα.Ναι, είναι και τα δύο κορίτσια.Όχι, δεν είναι πανομοιότυπα.

Ναι, ξέρω ότι παρόλα αυτά, μοιάζουν πάρα πολύ.

Ναι, είμαι σίγουρη ότι δεν είναι πανομοιότυπα.

Η σύλληψη έγινε με τον πατροπαράδοτο τρόπο.

Γεννήθηκαν με καισαρική τομή.

Έχετε κι εσείς δίδυμα στην οικογένεια; Καταπληκτικά!

Στη δική μου οικογένεια δεν είχαμε δίδυμα…μέχρι τώρα.

Ναι, τρέχω και δε φτάνω (ορισμένες φορές βοηθάει την κατάσταση λίγο κρασί)

Ναι, τρίδυμα θα ήταν ακόμα πιο δύσκολα.

Στα σχόλια κάτω από την ανάρτηση της φωτογραφίας της, η μητέρα πρόσθεσε ότι συνέχεια δεχόταν ερωτήσεις από αγνώστους στο δρόμο, όμως ορισμένες φορές υπήρχαν ερωτήσεις που την ξάφνιαζαν, ιδιαίτερα όταν ρωτούσαν για εξωσωματική γονιμοποίηση, θεραπείες γονιμότητας, ακόμα κι αν είχε σκεφτεί να κάνει έκτρωση στο ένα από τα δύο έμβρυα. «Το 80% των ανθρώπων ήταν μια χαρά, το υπόλοιπο 20% όμως μπορεί να σε αφήσει με ανοιχτό το στόμα», έγραψε.

Μέσα σε λίγες μέρες, η φωτογραφία των διδύμων της κέρδισε πάνω από 21.000 likes και ο αριθμός των αναγνωστών του blog της ξεπέρασε τους 3.400 από 200 που ήταν προηγουμένως. Η ίδια και τα δίδυμα εμφανίστηκαν επίσης σε μια πρωινή εκπομπή της τηλεόρασης της Αυστραλίας.

Παρά τα θετικά σχόλια που έλαβε και τα οποία πλειοψηφούσαν, έλαβε και ορισμένα επικριτικά, τα οποία κοινοποίησε σε επόμενο ποστ της. «Σε καμία περίπτωση δεν ήθελα να βλάψω κανέναν με αυτή τη φωτογραφία», έγραψε. «Αν με ξέρατε, θα γνωρίζατε ότι ακόμα κι αν στενοχωρήσω τη γάτα μου, δε θα μπορώ να κοιμηθώ μετά! Είμαι υπερήφανη για τα παιδιά μου ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ. Δεν κυκλοφόρησα ποτέ στο δρόμο με αυτές τις πινακίδες. Ήταν κυρίως μια αστεία κίνηση για μένα και τους φίλους μου που έχουμε δίδυμα.»

Πηγή: www.babyads.gr