Αρχείο

All posts for the day 20 Φεβρουαρίου 2016

Βίντεο: Η εξωσωματική βήμα-βήμα

Published Φεβρουαρίου 20, 2016 by sofiaathanasiadou

22331535_____________.limghandler

Από: Ζαχαρία Πηνελόπη

Τι μεσολαβεί από τη στιγμή της απόφασης για εξωσωματική γονιμοποίηση μέχρι την ολοκλήρωση της διαδικασίας; Είναι το ταξίδι που μας οδηγεί στο όνειρο για την ολοκλήρωση της οικογένειάς μας. Ας το παρακολουθήσουμε βήμα – βήμα στο παρακάτω βίντεο:

Από τη στιγμή που αποφασίζεται ότι το ζευγάρι θα κάνει εξωσωματική γονιμοποίηση, χορηγείται στη γυναίκα φαρμακευτική αγωγή για τη διέγερση των ωοθηκών, ώστε να παράγουν πολλά ωάρια. Η αγωγή ξεκινά είτε τη 2η είτε την 21η μέρα του κύκλου.

Για τις επόμενες 2-3 εβδομάδες (ανάλογα με τη διάρκεια της αγωγής) η γυναίκα κάνει μόνη της μία ένεση καθημερινά (στο μηρό ή στην κοιλιά). Παράλληλα, επισκέπτεται 3-4 φορές το κέντρο εξωσωματικής γονιμοποίησης, ώστε να κάνει ορμονικές εξετάσεις αίματος, για να διαπιστωθεί πώς ανταποκρίνονται οι ωοθήκες της.

Όταν εκτιμηθεί ότι τα ωάρια έχουν ικανοποιητικό αριθμό και μέγεθος, γίνεται η ωοληψία. Με μια ειδική βελόνα, ο γυναικολόγος παίρνει διακολπικά τα ωάρια. Η διαδικασία είναι απλή, γίνεται με ελαφριά νάρκωση (μέθη), δεν πονάει και δεν διαρκεί περισσότερο από μισή ώρα (κατά μέσο όρο λαμβάνονται 9 ωάρια).

Την ίδια μέρα, τα ωάρια που συλλέγονται από την ωοθήκη αναμειγνύονται με το δείγμα σπέρματος που συλλέχθηκε από τον άντρα, το οποίο έχει ήδη υποστεί κάποια επεξεργασία συμπύκνωσης. Τα ωάρια και το σπέρμα αφήνονται σε ένα ειδικό εκκολαπτήριο, ώστε να πραγματοποιηθεί η γονιμοποίηση. Την επόμενη μέρα ελέγχονται τα ωάρια για την παρουσία γονιμοποίησης και μετέπειτα για κυτταρική διαίρεση. Τα έμβρυα επωάζονται σε ειδικά υλικά για 2 έως 5 μέρες.

Δύο με πέντε μέρες μετά τη γονιμοποίηση των ωαρίων, γίνεται η εμβρυομεταφορά, όπου τα έμβρυα τοποθετούνται στη μήτρα με τη βοήθεια ενός λεπτού καθετήρα, υπό υπερηχογραφικό έλεγχο. Η διαδικασία είναι απλή και δεν απαιτείται νάρκωση.

Δύο εβδομάδες μετά την ωοληψία γίνεται το τεστ εγκυμοσύνης, με αιματολογικό έλεγχο της β-hCG (β-Χοριακής Γοναδοτροπίνης), προκειμένου να διαπιστωθεί η κύηση. Στο διάστημα αυτό η γυναίκα λαμβάνει προγεστερόνη, είτε σε χάπια είτε σε μορφή κολπικής κρέμας, ώστε να προετοιμαστεί το ενδομήτριο να δεχθεί τα έμβρυα. Εάν το τεστ είναι θετικό (β-hCG > 20 IU / lt), συνιστάται επανάληψη σε 2-3 μέρες για επιβεβαίωση και υπερηχογραφικός έλεγχος σε 2 εβδομάδες.

Πηγή: www.imommy.gr

Advertisements

Πώς θα κάνετε τα παιδιά να σας ακούνε

Published Φεβρουαρίου 20, 2016 by sofiaathanasiadou
Η επιλεκτική ακοή των παιδιών συχνά φέρνει τους γονείς στα όριά τους. Ένα παιδί αντιδραστικό, πεισματάρικο, που αρνείται να συνεργαστεί και να ακούσει ακόμα και τα πιο απλά αιτήματα των γονιών του, μπορεί να μετατρέψει την καθημερινότητα σε ατέρμονο αγώνα. Πώς τα βγάζεις πέρα με ένα τέτοιο παιδί; Και τι μπορούν να κάνουν οι γονείς για να αποκτήσουν καλύτερη επικοινωνία μαζί του;

Ακούστε το για να σας ακούσει

«Πριν να έχετε την απαίτηση από το παιδί να σας ακούει, πρέπει να το διαβεβαιώσετε ότι το ακούτε και εσείς», λέει η Αμερικανίδα παιδοψυχίατρος Δρ. Victoria Samuel. Η ίδια εξηγεί πως για τους περισσότερους γονείς, με τις δεκάδες υποχρεώσεις από το πρωί μέχρι το βράδυ, το να αφιερώνουν χρόνο και προσοχή στο παιδί για να το ακούσουν δεν είναι πάντα εύκολο. Όταν, όμως, ένα παιδί νιώθει ότι δεν το ακούν και δεν του δίνουν σημασία αντιδρά με γκρίνιες, φωνές ή και βίαια ξεσπάσματα, προκειμένου να κερδίσει έτσι την προσοχή.

Το να ακούτε προσεκτικά αυτά που έχει να πει, δείχνει στο παιδί ότι σέβεστε τα συναισθήματά του και του δίνει χώρο να εκφραστεί, να διερευνήσει μία κατάσταση ή ένα πρόβλημα και να βρει λύσεις και απαντήσεις από μόνο του. Όταν οι γονείς του το προσέχουν, τα αρνητικά συναισθήματα του παιδιού απομακρύνονται. Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι έτσι μαθαίνει και αυτό να ακούει.

Πώς να ακούτε το παιδί

Σύμφωνα πάντα με την Δρ. Samuel, όταν το παιδί θέλει να σας πει κάτι πρέπει να του αφιερώνετε όλη την προσοχή σας:

-Σταματήστε ό,τι κάνετε, στραφείτε προς αυτό, κοιτάξτε το στα μάτια και ακούστε προσεκτικά.

-Διαβεβαιώστε το ότι το ακούτε κουνώντας το κεφάλι ή με ένα απλό «χμ…»

-Συχνά, πίσω από αυτά που λέει ένα παιδί (ή πίσω από τον τρόπο που συμπεριφέρεται, αν δε μιλά) κρύβεται ένα συναίσθημα. Αναγνωρίστε το μαζί και ονοματίστε το. Πείτε για παράδειγμα στο παιδί «αυτό ακούγεται δυσάρεστο», «έχεις απογοητευτεί τώρα, το καταλαβαίνω». Είναι πολύ σημαντικό να αποδεχτείτε τα συναισθήματα αυτά του παιδιού και να μη μπείτε στον πειρασμό να το κάνετε να νιώσει καλύτερα λέγοντάς του να τα αρνηθεί (π.χ. «δεν υπάρχει λόγος να κάνεις έτσι!»).

Στις δύσκολες καταστάσεις που το παιδί πραγματικά δείχνει αναστατωμένο, προσπαθήστε να διώξετε τις κακές σκέψεις του δημιουργώντας φαντασιώσεις αυτών που θα ήθελε, π.χ. «θα σου άρεσε να έμενες μέχρι αργά το βράδυ έξω, ε;» και «μακάρι να μπορούσα να μετατρέψω αυτόν τον χυμό σε ένα σοκολατένιο milk-shake!»

4-τρόποι-να-κάνετε-τα-παιδιά-να-σας-ακούνε-360x200

Πώς να επικοινωνείτε

Για να κάνετε το παιδί να σας ακούει, σκεφτείτε προσεκτικά πώς ακριβώς επικοινωνείτε. Μικρές παραλλαγές στο λεξιλόγιό σας, στον τόνο της φωνής ή στη γλώσσα του σώματος μπορεί να επηρεάσουν την αντίδραση του παιδιού, σύμφωνα πάντα με την παιδοψυχίατρο:

Τόνος φωνής

Το πώς λέτε κάτι μπορεί κάποιες φορές να είναι πιο σημαντικό από τα ακριβή λόγια που χρησιμοποιείτε:

-Προσπαθήστε ο τόνος σας να είναι «ζωηρός» και θετικός, να παροτρύνει πραγματικά το παιδί να κάνει κάτι.

-Όταν υποδεικνύετε στο παιδί κάποια όρια προσπαθήστε να ακούγεστε κάθετοι, αμετακίνητοι και με αυτοπεποίθηση.Αν ακούγεστε ανασφαλείς το πιθανότερο είναι το παιδί να σας αγνοήσει και να σας αμφισβητήσει.

-Για να δείξετε ότι διαφωνείτε με κάτι χρησιμοποιείτε σαφή, χαμηλόφωνο και αυταρχικό τόνο –οι φωνές δεν ωφελούν πουθενά.

-Αποφύγετε να γκρινιάζετε. Ζητήστε από το παιδί κάτι μία φορά, ευγενικά και σταθερά και στη συνέχεια αναλάβετε δράση. Αν συνηθίζετε να γκρινιάζετε για κάτι, επανειλημμένως, πριν περάσετε σε πράξεις, το παιδί θα μάθει να αγνοεί το αρχικό σας αίτημα.

Γλώσσα σώματος

-Επικοινωνείτε με το παιδί από κοντινή απόσταση. Μη φωνάζετε από το διπλανό δωμάτιο.

-Πάντα να σκύβετε στο ύψος του παιδιού και να το κοιτάζετε στα μάτια. Το να μιλάτε αυστηρά στο παιδί, ορθώνοντας το ανάστημά σας από πάνω του αποτελεί εκφοβισμό.

Λεξιλόγιο

-Χρησιμοποιείτε ξεκάθαρες «εντολές» και φροντίστε τα αιτήματά σας να είναι σύντομα και σαφή. Περιορίστε αυτό που θέλετε να πείτε σε όσο το δυνατό λιγότερες λέξεις «Πήγε 8. Ώρα για ύπνο»).

-Μην κατηγορείτε («ποτέ δεν ακούς!»), μην κριτικάρετε («είσαι τόσο τεμπέλα!») και μην απειλείτε («αν δεν ετοιμαστείς τώρα, θα φύγω χωρίς εσένα!»).

-Αποφύγετε φράσεις που υπονοούν ότι το παιδί έχει εναλλακτικές.

-Ερωτήσεις όπως «Μήπως να..;» ή «Θα μπορούσες…;» προκαλούν το παιδί να απαντήσει με ένα φαρδύ-πλατύ «Όχι!».

Καλή συνεργασία

Για κάποια παιδιά το «όχι» είναι μόνιμη στάση όταν τους ζητιέται να κάνουν πράγματα. Η δρ. Victoria Samuel δίνει ορισμένες χρήσιμες συμβουλές για να παροτρύνετε το παιδί να συνεργαστεί:

Κάντε μία συγκεκριμένη δήλωση για να περιγράψετε ένα πρόβλημα, αντί να κατηγορήσετε ή να κριτικάρετε το παιδί. Π.χ.:

«Το τραπέζι λερώθηκε με μπογιά»
«Βλέπω βιβλία πεταμένα στο πάτωμα»

Δώστε πληροφορίες

«Τα παιχνίδια στο πάτωμα μπορεί να χαθούν»
«Αφήνοντας τη βρύση ανοιχτή σπαταλάμε πολύ νερό»

Μειώστε την αντίσταση προσφέροντας επιλογές σχετικά με το πότε ή πώς να γίνει κάτι

«Θέλεις να χτενιστείς πριν ή μετά το πρωινό;»
«Θέλεις να σε κυνηγήσω ή να κάνουμε κουτσό μέχρι το αυτοκίνητο;»

Αποφύγετε τα πολλά λόγια

«Παπούτσια!»
«Πυτζάμες!»

Χρησιμοποιήστε τη φράση «όταν… τότε θα…» για να επικεντρώσετε το παιδί σε αυτό που πρέπει να κάνει

«Όταν βουρτσίσεις τα δόντια σου, τότε θα σου διαβάσω παραμύθι»
«Όταν τελειώσεις τα μαθήματά σου, τότε θα μπορείς να δεις λίγη τηλεόραση»

Αφήνετε σημειώματα

«Τα παιδιά λατρεύουν να λαμβάνουν γραμματάκια και σημειώματα. Μέσα από αυτά μπορείτε να ζητάτε αυτά που θέλετε και τα παιδιά να τα λαμβάνουν περισσότερο υπ΄όψιν τους. Μπορείτε, μάλιστα, να τα κάνετε ευφάνταστα, π.χ.:

«Μου αρέσει να κρέμομαι από τον γάντζο του μπάνιου. Σε παρακαλώ, μη με πετάς στο πάτωμα!
Ευχαριστώ,
Η πετσέτα σου.»

Επαινέστε την καλή συνεργασία

Συγχαρείτε το παιδί για κάθε προσπάθεια συνεργασίας με τρυφερότητα και ενθουσιασμό. Μπορείτε, μάλιστα, να φτιάξετε και ένα διάγραμμα με αυτοκόλλητα αστεράκια που το παιδί θα λαμβάνει κάθε φορά που θα κάνει τις «δουλειές» που του έχετε αναθέσει, π.χ. βούρτσισμα δοντιών, στρώσιμο κρεβατιού, ντύσιμο μόνο του.

Επαινώντας το και λέγοντάς του πόσο εκτιμάτε τις προσπάθειες του θα το κάνετε να συνεχίσει να προσπαθεί ακόμα περισσότερο.

Πηγή: supernanny.co.uk

Διαβάστηκε στο: www.mama365.gr

Ο Παντελίδης, Τα Τροχαία Και Οι Πικρές Αλήθειες

Published Φεβρουαρίου 20, 2016 by sofiaathanasiadou

pantelidis

Ένα τροχαίο δυστύχημα σε μια κεντρική λεωφόρο της Αθήνας. Πασίγνωστος, νεότατος τραγουδιστής, ο οποίος είναι και ο οδηγός, χάνει τη ζωή του. Οι δύο κοπέλες που ήταν μαζί του, χαροπαλεύουν. Η Ελλάδα, συγκλονίζεται. Αλλά γιατί;

Προφανώς, επειδή πρόκειται για ένα πολύ αγαπητό πρόσωπο, για ένα νέο παιδί, για έναν αδικοχαμένο άνθρωπο. Αλλά, με το συμπάθειο, όλο αυτό που συμβαίνει, είναι υποκριτικό. Ο Παντελής Παντελίδης -αυτό το παιδί που κατάφερε μόνο του να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα- έγινε ακόμα ένα νούμερο στην ατέλειωτη λίστα των θυμάτων αυτού που οι δημοσιογράφοι έχουμε εφεύρει το κλισε «Μολώχ της ασφάλτου». Και εδώ ακριβώς, είναι η υποκρισία: Μια χώρα που θρηνεί 1.600 νεκρούς και 20.000 τραυματίες σε τροχαία κάθε χρόνο, πώς μπορεί να υποκρίνεται ότι συγκλονίζεται; Και γιατί δεν κάνει κάτι για να μηνπάνε χαμένα τα παιδιά της, όπως πήγε και αυτό το -ταλαντούχο, όπως απέδειξε η πορεία του στο μουσικό στερέωμα- παιδί; Γιατί στους Έλληνες αρέσει να κλαίνε τα παιδιά, τα αδέρφια, τους γονείς, τους συγγενείς τους;

Τα βρίσκεις υπερβολικά και λίγο επιθετικά; Σκέψου ότι ένα μεγάλο ποσοστό αυτών που σήμερα «θρηνούν», αύριο θα περάσουν με κόκκινο, θα παραβιάσουν τοSTOP, δεν θα φορέσουν ζώνη, θα μπουν ανάποδα στο μονόδρομο, θα παρκάρουν στη γωνία, θα το πατήσουν λίγο παραπάνω, θα πάρουν το αυτοκίνητο αφού έχουν πιει «δυο ποτηράκια«, θα κάνουν σφήνες και χίλια δυο ακόμα. Και, όταν κάποιος τους ζητήσει το λόγο, θα πουλήσουν «τσαμπουκά». Ψέματα;

Ο θάνατος του δημοφιλούς τραγουδιστή, είναι -δυστυχώς- μια «αφορμή» για να ξαναπούμε αυτό που επαναλαμβάνουμε κάποιοι «γραφικοί»: Οι Έλληνες δεν έχουμε οδηγική παιδεία. Γενικώς έχουμε χαμηλό επίπεδο παιδείας, αλλά στην οδηγική, το χουμε τερματίσει. Οι αριθμοί, αποδεικνύουν του λόγου το αληθές: Σε ό,τι αφορά τα τροχαία δυστυχήματα/ατυχήματα και την οδική ασφάλεια, η Ελλάδα βρίσκεται στην 28η, την τελευταία δηλαδή θέση της Ε.Ε. Κάθε μέρα, θρηνούμε πέντε νεκρούς, πέντε τετραπληγικούς, 10 παραπληγικούς, 60 τραυματίες, ενώ δεκάδες χιλιάδες ευρώ είναι το κόστος σε υλικές ζημιές.

Γιατί οδηγούμε έχοντας χεσμένους τους γύρω μας και σα να μη μας ενδιαφέρει αν κάποιος/α μας περιμένει σπίτι; Τι φταίει;

Τα πάντα. Όλοι μας. Ο καθένας μας ξεχωριστά, που, έστω μια φορά θα πει «δε βαριέσαι«. Που δεν παίρνει την οδήγηση στα σοβαρά. Που γράφει τον ΚΟΚ και τη λογική στα παλιά του τα παπούτσια, είτε οδηγεί νταλίκα ή λεωφορείο (ακόμα και σχολικά, ρε αθεόφοβοι) με φθαρμένα λάστιχα, είτε αυτοκίνητο όπως του γουστάρει, είτε μηχανάκι/μηχανή ξεφτιλίζοντας τον ΚΟΚ, είτε ποδήλατο κινούμενος όπως και όπου του καπνίσει, είτε ακόμα και ως πεζός που «προλαβαίνω να περάσω απέναντι». Γιατί είμαστε μάγκες. Είμαστε έξυπνοι εμείς. Οι άλλοι δεν ξέρουν.

Έπειτα, είναι το κράτος. Είναι αυτοί οι άσχετοι καρεκλοκένταυροι, που συμπεριφέρονται στους ιδιοκτήτες ΙΧ σαν να έχουν διαπράξει ποινικό αδίκημα. Που τους έχουν μουρλάνει στη φορολογία, ωθώντας τους, ουσιαστικά, να οδηγούνεπικίνδυνα σαπάκια. Και να παρακάμπτουν τις νέες εθνικές οδούς για να πάνε από τους παράδρομους…

Φταίνε οι πολιτικοί- άρχοντες της μίζας (όχι μόνο της κεντρικής, αλλά και της τοπικής σκηνής) που παραλαμβάνουν δρόμους -λαιμητόμους, με απίστευτες κακοτεχνίες που οδηγούν σε θανάτους.

Φταίει το σύστημα που επιβάλλει και διατηρεί ηλίθια όρια ταχύτητας -σε πολλά σημεία- μόνο και μόνο για να παραβιαστούν. Που μονοδρομεί δρόμους ανάλογα με το «δόντι» που έχει στο δημαρχείο κάποιος κάτοικος.

Φταίει η Τροχαία που στήνει καρτέρια για να κόψει κλήσεις, αντί να φροντίσει να επιμορφώσει: Να κάνει συστάσεις για κράνος- ζώνη, να βελτιώσει, με αστυνόμευση, τη συμπεριφορά των οδηγών.

Θανατηφόρο τροχαίο έγινε στον κόμβο Ξυλοκάστρου με 2 νεκρούς και 5 τραυματίες , Τρίτη 11 Δεκεμβρίου 2007 .

Φταίνε οι διοργανωτές αγώνων αυτοκινήτου που μετέτρεψαν το άθλημα σε έναν κλειστό κύκλο. Μια κλίκα. Που δεν γίνονται οι οδηγοί, οι δάσκαλοι της οδικής ασφάλειας σε αυτή τη χώρα. Γιατί, ο κάθε οδηγός και ιδιαίτερα ο νέος, θα ακούσει με δέος τον «θεό» των ράλλυ

Και φυσικά, φταίμε και οι δημοσιογράφοι, που είμαστε ό,τι να ναι. Φταίω κι εγώ, πιο πολύ απ’ όλους, που, παρότι έχω το βήμα, δεν σου πιπιλάω το μυαλό σε κάθε δοκιμή και παρουσίαση που κάνω ότι το γρήγορο αμάξι θα το ευχαριστηθείς στην πίστα. Ότι το καλό αμάξι είναι αυτό που σε κρατάει πιο ασφαλή. Ότι καλός οδηγός είσαι όταν δεν θέτεις σε κίνδυνο εαυτόν και άλλους. Ότι το υπεργρήγορο αμάξι που σου περιγράφω πώς ανοίγει, μπορούν να το χαρούν μόνο ζωντανοί. Ότι μάγκας είσαι μόνο στην πίστα. Που δεν τα γράφω αυτό και πολλά ακόμα. Και ας μη μου δώσεις ούτε ένα κλικ. Τουλάχιστον θα κοιμάμαι ήσυχος τις νύχτες.

Και φυσικά, αντί για κατάρες και «φταις», είναι ώρα περισυλλογής. Είναι ώρα να δούμε τι θα κάνουμε εμείς για την ασφάλειά μας και, όταν το φροντίσουμε αυτό και γίνουμε πολιτισμένοι άνθρωποι και όχι ούγκανα επάνω σε λαμαρίνες και πλαστικά, θα διεκδικήσουμε το δίκιο μας για τους δρόμους- ανέκδοτα στους οποίους κινούμαστε. Και πώς θα τα καταφέρουμε;

Το υπόλοιπο κομμάτι που θα διαβάσεις, είναι διανθισμένο από τα λόγια του πλέον ειδικού: Του Τάσου Μαρκουίζου, οδηγού αγώνων και ιδιοκτήτη της ομώνυμηςσχολής ασφαλούς οδήγησης, γνωστού ως Ιαβέρη. Είναι τα λόγια του στη Μόνιμη Επιτροπή Οδικής Ασφάλειας της Βουλής, όπου παραδέχθηκαν ότι καθημερινά, στους ελληνικούς δρόμους συντελείται μια γενοκτονία.

Παρεμπιπτόντως, για να καταλάβουμε πόσο νοιάζονται κι αυτοί για την ασφάλειά μας, κάποια ενδιαφέροντα στοιχεία: Η Μόνιμη Επιτροπή Οδικής Ασφάλειας της Βουλής συνεδρίασε, το περασμένο έτος, μόλις 6 φορές. Τα θέματα για τα οποία συνήλθε ήταν:
1) Εκλογή προέδρου
2) Προγραμματισμός έργου
3) Σύντομη ενημέρωση απο τον πρόεδρο και ακρόαση καθηγητή
4) Εκλογή προέδρου
5) Προγραμματισμός έργου
6) Ενημέρωση των μελών απο καθηγητή

Τι είπε λοιπόν ο Ιαβέρης:

Μέσα σε ένα χρόνο είχαμε 1.600 νεκρούς και 20.000 τραυματίες σε τροχαία ατυχήματα.

Είναι σαν να πέφτει κάθε μέρα σε μια κατοικημένη περιοχή, ένα μικρό αεροσκάφος της αεροπλοΐας με 20 επιβάτες.

Τα πιο πολλά τροχαία ατυχήματα συμβαίνουν σε κατοικημένες περιοχές με ταχύτητες κάτω από 45 χλμ την ώρα. Και τα περισσότερα θύματα που αφήνουν την τελευταία τους πνοή στην άσφαλτο, είναι κάτω των 30 ετών. Σύμφωνα μάλιστα με τα τελευταία στοιχεία, το 60 με 70% των θυμάτων από τροχαία ατυχήματα, είναι ηλικίας 15 – 29. Μας περισσεύουν ζωές νέων, φαίνεται, σε αυτή τη χώρα…

Αιτία; Οι τραγικοί δρόμοι και οι επικίνδυνοι οδηγοί που σε συνδυασμό με τηνάγνοια και την αδιαφορία οδηγούν σε ένα εγκληματικό αποτέλεσμα, όπως εξήγησε ο Ιαβέρης.

«Τον καρκίνο του δρόμου στη χώρα μας τον αντιμετωπίζουμε με παυσίπονο αντί χειρουργείου», είπε και έφερε ως παράδειγμα το γεγονός ότι, ενώ σε όλες τις χώρες έχουν μειωθεί τα τροχαία από 20% – 99,5%, όπως η Σουηδία, στην Ελλάδα είχαμε αύξηση ως και 60%.

«Το αυτοκίνητο γίνεται όπλο, όταν μπαίνει ένα βλήμα» είπε χαρακτηριστικά ο Ιαβέρης και εξήγησε: «Μέσα στα τελευταία 100 χρόνια, στην Ελλάδα που πέρασε και δύο πολέμους, έχασαν την ζωή τους σε ώρα μάχης 70.000 ελληνόπουλα. Στα 60 τελευταία χρόνια με το αυτοκίνητο έχασαν τη ζωή τους 140.000 άνθρωποι, δηλαδή τα θύματα ήταν τετραπλάσια, ενώ 350.000 έμειναν ανάπηροι».

Ο Ιαβέρης, έθεσε και μια άλλη σημαντική παράμετρο, την οικονομική καθώς όπως είπε, «το 40% του κόστους στην υγεία, είναι από τροχαία».

«Τα τροχαία ατυχήματα κοστίζουν 12 δισ. ευρώ κάθε χρόνο. Στα 50 χρόνια σημαίνει 600 δισ. ευρώ πεταμένα ματωμένα, στην άσφαλτο. Και μετά λέμε πώς να εξοικονομήσουμε λεφτά και βάζουμε ισοδύναμα, όταν όλα αυτά τα χρήματα πετιούνται άδικα στο δρόμο», επεσήμανε ο Ιαβέρης.

«Ένας γονιός που οδηγεί με πάνω από 10 χλμ την ώρα το αυτοκίνητο και αφήνει το παιδί του να κάθεται στη μέση των πίσω καθισμάτων και δεν το δένει κανονικά στο παιδικό κάθισμα είναι σαν το προορίζει για αναπηρικό καροτσάκιπου θα το σπρώχνει σε όλη του τη ζωή, αν συμβεί ένα βίαιο φρενάρισμα», τόνισε χαρακτηριστικά.

Μίλησε, όμως, και για γενικότερη άγνοια που υπάρχει στη κοινή γνώμη, σε ότι αφορά την σημασία που έχει η ασφαλής οδήγηση, επικαλούμενος το εξής παράδειγμα: «Ρωτήσανε σε ένα τηλεπαιχνίδι 100 ανθρώπους για ποιο επάγγελμα χρειάζεται μικρότερη προσοχή και η πιο δημοφιλής απάντηση με ποσοστό 80% ήταν ο επαγγελματίας οδηγός. Δηλαδή, ο οδηγός του σχολικού που μεταφέρει τα παιδιά μας», ανέφερε.

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στην παραβίαση του ερυθρού σηματοδότη, υπογραμμίζοντας ότι «είναι απόπειρα φόνου, είναι απόπειρα αυτοκτονίας».

Ο Ιαβέρης, υπογράμμισε ακόμα, ότι, μόνο αν αναληφθεί πρωτοβουλία σε υψηλό πολιτικό επίπεδο, μπορεί το εθνικό αυτό πρόβλημα να πάρει σοβαρές διαστάσεις.

«Για να σταματήσει το έγκλημα και η γενοκτονία που συντελείται καθημερινά στους ελληνικούς δρόμους, πρέπει η Επιτροπή Οδικής Ασφάλειας να πάει στο Μαξίμου και να ζητήσει από τον πρωθυπουργό να το πάρει πάνω του γιατί είναι μέγα εθνικό και πολιτικό ζήτημα», τόνισε και η πρόταση του αυτή έδειξε να έχει θετική αποδοχή από την Επιτροπή.

Κλείνοντας ο Ιαβέρης την ενημέρωση του, έδωσε μια συμβουλή σε όλους τους οδηγούς λέγοντας χαρακτηριστικά: «Η λύση του προβλήματος είναι η αυτοεκτίμηση. Καθένας, πρέπει να ξέρει πόσο ανεκτίμητος και λατρεμένος είναι, και πόσο θα λείψει από τα παιδιά ή τους γονείς του, αν εμπλακεί σε μια ανόητη σύγκρουση, επειδή τα μυαλό του είναι στα κάγκελα. Αν θέλουμε άμεσα να μειώσουμε το οδικό έγκλημα, κάθε πρωί ας κοντοσταθούμε και ας σκεφτούμε πόσες αγκαλιές μας περιμένουν το απόγευμα».

Αν διαβάζοντας, έφτασες ως εδώ, αντί να κάνεις like, αντί να το κοινοποιήσεις, προσπάθησε να γίνεις καλύτερος οδηγός και να πείσεις όσο το δυνατό περισσότερους ανθρώπους γύρω σου, να κάνουν το ίδιο. Προσπάθησε να μείνεις ζωντανός. Ας είναι ο Παντελής, ο τελευταίος…

 

Πηγή:www.topspeed.gr

Δεχτείτε τα Παιδιά σας Όπως Είναι, Όχι όπως θα Έπρεπε να είναι

Published Φεβρουαρίου 20, 2016 by sofiaathanasiadou

child-confidence1-695x390

«Άν θέλουμε τα παιδιά μας να πιστέψουν ότι αξίζουν, πρέπει ειλικρινά να τα δεχτούμε όπως είναι, με όλες τις ατέλειες τους. Πολλοί γονείς πιστεύουν ότι , επιμένοντας να κατακρίνουν τις ατέλειες των παιδιών τους, θα τα βοηθήσουν να βελτιωθούν. Στην πραγματικότητα, αυτή η αντιμετώπιση φέρνει ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα. Τα παιδιά αποθαρρύνονται.

Φανταστείτε πως θα νιώθατε αν σας θύμιζαν συνέχεια τα λάθη σας. Θα νιώθατε ότι αξίζετε; Φυσικά όλοι μας έχουμε περιθώρια για βελτίωση, αλλά δεν είναι αυτό που μας απασχολεί τώρα. Το θέμα είναι ότι οι άνθρωποι δε μπορούν να βελτιωθούν αν δεν νιώσουν αρκετά καλά με τον εαυτό τους, ώστε να πιστέψουν οτι μπορούν να βελτιωθούν.

Φανταστείτε τώρα πως θα νιώθατε αν ενθαρρυνόσασταν συνέχεια και ξέρατε ότι μέσα στην οικογένεια σας  εκτιμούν.

Πιστεύουμε ότι εκτιμάμε τα παιδιά μας, και τους το λέμε με λόγια. Συχνά, όμως, οι πράξεις μας έρχονται σε αντίθεση με τα λόγια μας. Λέμε στα παιδιά μας ότι είναι υπέροχα και κατόπιν δείχνουμε δυσαρέσκεια όταν δεν ικανοποιούν τις δικές μας απαιτήσεις.

Πρέπει να μάθουμε να ξεχωρίζουμε το έργο από αυτόν που το κάνει.

Τα παιδιά δεν ενεργούν πάντα όπως θέλουμε εμείς. Πρέπει να τους δώσουμε το μήνυμα ότι τα εκτιμάμε σαν ανθρώπους άσχετα από την επιτυχία τους.

Παράδειγμα: Σε ένα διαγώνισμα ορθογραφίας, η Μπεθ έκανε πέντε λάθη στις είκοσι λέξεις. Αντί ο γονιός να επιμείνει στα πέντε λάθη, θα μπορούσε να τονίσει τις δεκαπέντε λέξεις που έγραψε σωστά. Δίνοντας έμφαση στο θετικό, δίνουμε στη Μπεθ την αίσθηση ότι είναι εντάξει. Ξέρει καλά τα πέντε λάθη της. Δεν είναι ανάγκη να τα τονίσουμε. Όταν τη δεχτούμε όπως είναι, τη βοηθάμε να νιώσει ότι αξίζει σαν άνθρωπος και της δίνουμε το θάρρος να συνεχίσει την προσπάθεια της.

Ενεργείστε Θετικά

Αφού οι γονείς αναγνωρίσουν με ποιό τρόπο ορισμένες πεποιθήσεις και στάσεις τους εμποδίζουν τις προσπάθειες τους να ενθαρρύνουν τα παιδιά τους, πρέπει και να συνειδητοποιήσουν ποιός τρόπος συμπεριφοράς συμβαδίζει με τις προθέσεις τους.

Πρώτα απ’όλα, ένας γονιός που ενθαρρύνει, παύει να κάνει στο παιδί αρνητικές παρατηρήσεις.

Αποφύγετε τον πειρασμό να επέμβετε όταν το παιδί σας προσπαθεί να λύσει ένα πρόβλημα ή να ολοκληρώσει ένα έργο. Η επέμβαση δίνει ένα μήνυμα μιας καλυμμένης κριτικής: ”Δεν μπορείς να το κάνεις σωστά”. Άν το παιδί ζητήσει την βοήθεια σας, περιορίστε τις παρατηρήσεις σας στη μορφή προτάσεων, όχι στη διατύπωση κανόνων. ”Τι νομίζεις ότι θα γινόταν αν…Σκέφθηκες να…Βρήκα ότι είναι πολύ βοηθητικό να…”

Άν τα παιδιά ζητούν τη βοήθεια σας, με σκοπό να επισύρουν την άτοπη προσοχή ή να αποφύγουν να σκεφτούν ή να εργαστούν ανεξάρτητα, πείτε τους ότι έχετε εμπιστοσύνη στην ικανότητα τους. ”Μπόρεσες να κάνει την προηγούμενη δουλειά…Άρα μπορείς να χειριστείς και αυτό το θέμα…”

Λίγα παιδιά θα μάθουν να πιστεύουν στον εαυτό τους, αν οι γονείς τους δεν πιστέψουν σ’αυτά.

Δώστε Ενθάρρυνση. Μην Επαινείτε

Πολλοί γονείς πιστεύουν ότι όταν επαινούν τα παιδιά τους, τα ενθαρρύνουν. Δεν συνειδητοποιούν ότι ο έπαινος μπορεί να είναι αποθαρρυντικός. Με την πρώτη ματιά , ο έπαινος και η ενθάρρυνση μοιάζουν.

Ο έπαινος είναι ένα είδος ανταμοιβής. Καλλιεργεί ένα αίσθημα ανταγωνισμού. Δίνεται όταν κερδίζουμε, όταν είμαστε οι καλύτεροι. Στην πραγματικότητα, ο γονιός που επαινεί λέει ”Άν κάνεις κάτι που εγώ θεωρώ καλό, θα έχεις την ανταμοιβή σου: Θα πάρεις από εμένα  αναγνώριση και εκτίμηση.

Από την άλλη πλευρά, η ενθάρρυνση δίνεται για την προσπάθεια ή για τη βελτίωση, όσο μικρή κι αν είναι. Συγκεντρώνει την προσοχή στα θετικά σημεία του παιδιού, σαν ένα μέσο που διαθέτει το παιδί για να συνεισφέρει στο σύνολο. Ο γονιός που ενθαρρύνει, δεν ενδιαφέρεται να συγκρίνει το παιδί με άλλους. Αντίθετα, ενδιαφέρεται ώστε το παιδί να δεχτεί τον εαυτό του και να καλλιεργήσει το θάρρος ν’αντιμετωπίζει τις δυσκολίες. Η ενθάρρυνση αποβλέπει στο να βοηθήσει το παιδί να νιώσει ότι αξίζει.

Η Ειδική Διάλεκτος της Ενθάρρυνσης

Φράσεις που δείχνουν παραδοχή

-Μου αρέσει ο τρόπος που το χειρίσθηκες

-Μου αρέσει ο τρόπος που αντιμετωπίζεις αυτό το πρόβλημα

-Χαίρομαι που σου αρέσει η μελέτη

-Χαίρομαι που ευχαριστήθηκες μ’αυτό

-Εφόσον δεν είσαι ικανοποιημένος , τι νομίζεις ότι μπορείς να κάνεις ώστε να ικανοποιηθείς αρκετά.

-Πώς νιώθεις γι’αυτό;

Φράσεις που δείχνουν Εμπιστοσύνη

-Επειδή σε ξέρω καλά, είμαι σίγουρη ότι θα τα καταφέρεις

-Θα το ξεπεράσεις

-Έχω εμπιστοσύνη στην κρίση σου

-Είναι δύσκολο, είμαι όμως σίγουρη ότι θα το ξεπεράσεις

-Θα βρεις μια λύση

Φράσεις που Αναγνωρίζουν την Προσπάθεια και τη Βελτίωση

-Φαίνεται ότι κατέβαλες μεγάλη προσπάθεια γι αυτό

-Φαίνεται ότι ξόδεψες πολύ ώρα να βρεις μια λύση

-Κοίταξε πόση πρόοδο έχεις κάνει

-Έχεις μεγάλη βελτίωση στο….

-Ίσως πιστεύεις οτι δεν έφτασες ακόμα το στόχο σου. Κοίτα όμως πόσο πολύ έχει προχωρήσει!

Από το βιβλίο Σχολείο Για Γονείς, Δρ. Ντον Ντινκμέγιερ – Δρ. Γκάρι Μακ – Κέι

Πηγή: face2face.gr