Αρχείο

All posts for the day 19 Φεβρουαρίου 2016

Προστατέψτε τα παιδιά σας και από τα μικρά παιδιά!

Published Φεβρουαρίου 19, 2016 by sofiaathanasiadou

ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ

Αγαπητες μαμαδες,

ειμαι η Σοφια και εχω 2 κορουλες 4ων ετων και 7 μηνων. Θα μπω κατευθειαν στο ψητο γιατι πραγματικα ειμαι σοκαρισμενη, τρομαγμενη, σκασμενη και πολλα αλλα.

Πριν λιγες μερες ειχαμε παει σε μια βαφτιση και ημασταν σε ενα κτημα. Πολλα παιχνιδια, πολλα παιδια και διαφορες ηλικιες… Η μεγαλη μου κορη επαιζε με τα παιδια και πηρα τη μικρη να την παω μια βολτα προς τα εκει και μου λεει η μεγαλη να παμε να τρεξει.

Οπως ετρεχε, ενα αγορακι 10 χρονων την πλησιαζε συνεχεια (κατι που δεν μου φανηκε φυσιολογικο γιατι ειχε παρα πολλα παιδια της ηλικιας του να παιξει και περιτριγυριζε ενα 4χρονο). Ηρθε κοντα μου η κορη μου και ηρθε και αυτο και της ειπε να τρεξουν μαζι.

Η μικρη συμφωνησε φυσικα. Μετα απο λιγο επεστρεψα στο τραπεζι μου και ειδα τον πιτσιρικα να την κραταει απο το χερι και εστειλα πολυ διακριτικα τον ανηψιο μου, 10 χρονων επισης, κοντα στην κορη μου ταχα να δει αν ειναι καλα και φυσικα τα παρακολουθουσα. Οταν πηγε ο ανηψιος μου και μιλησε στην κορη μου, το αλλο παιδι αρχισε να τον σπρωχνει και πιανει την μικρη παλι απο το χερι και την κατευθυνει σε ενα εκκλησακι που ειχε το κτημα με πολλα δεντρα γυρω γυρω αρα δεν ειχα ορατοτητα και φυσικα δεν ειχε καθολου φως.

Εκτιναχτηκα απο την καρεκλα μου για να παω απο πισω τους με μια καθυστερηση δυο λεπτων μεχρι να φτασω γιατι ηταν μακρια απο το τραπεζι μας. Ψαχνω να τα βρω, πουθενα τα παιδια! Με εχει λουσει κρυος ιδρωτας… Κανω τον γυρω της εκκλησιας και… τα ειδα οοοοολα. Ο μικρος ειχε γονατισει μπροστα στην κορη μου οπου εβλεπα την πλατη της και δυο χερια τυλιγμενα γυρω της και δεν ηξερα τι γινοταν απο μπροστα, τα εγκεφαλικα επεφταν απανωτα… Θες το ενστικτο, θες η συμπεριφορα του μικρου, ειχα κακο προαισθημα!

Αρχισα να φωναζω τη μικρη οσο ετρεχα για να τα φτασω και καποια στιγμη που με ακουσαν δινει ενα σαλτο ο μικρος και πηδαει απο ενα μαντρακι και η δικια μου ριχνει ενα τρεξιμο τρελο.

Τρεχω και εγω πισω της, την παιρνω αγκαλια (οπου κρυφτηκε αμεσως μεσα στον λαιμο μου) και αρχιζω να την ρωταω με οοοοση ψυχραιμια μπορουσα να εχω και ας ετρεμα ολοκληρη τι εγινε. Το παιδι ουτε με κοιταζε, ουτε μου μιλαγε… Τρελαθηκα!

Με τα χιλια ζορια την επεισα και μου ειπε τα εξης: με πηρε απο το χερακι και μου ειπε να παμε μια βολτα πισω απο τα δεντρα και μου ειπε οτι με αγαπαει και με ρωτησε αν τον αγαπαω και εγω, μετα με πηρε αγκαλια και με φιλησε. Αυτο ηταν κοριτσια…

Εχασα ολον τον κοσμο, ετρεμα, ιδρωνα, ειχα ταχυκαρδια, ειχε μουδιασει το κεφαλι μου… Μαζευω τα κομματια μου, παρακαλω την Παναγια να με φωτισει να της πω τις σωστες λεξεις και να της περασω το σωστο μηνυμα χωρις να την κανω να νιωσει οτι φταιει η οτι τι επαθα εγω τωρα και τετοια. Της λεω οτι δεν φταιει σε κατι, με διακοπτει με ενα βλεμα χαμενο και μου λεει «Μαμα ειναι παιδακι;» Επαθε συγχιση γιατι της εχω μιλησει φυσικα για το οτι δεν μιλαμε στους ξενους, δεν τους ακολουθουμε, τους κινδυνους ολους τους γνωστους, αλλα δεν μου ειχε περασει ποτε μα ποτε ομως απο το μυαλο οτι θα επρεπε να της μιλησω για τους κινδυνους που μπορει να εχει το (παιχνιδι) με ενα ΠΑΙΔΑΚΙ γιατι ηταν παιδακι, ηταν 10 χρονων, τον ρωτησε ο ανηψιος μου. Το παιδι μου ευτυχως το περασε πολυ επιφανειακα αλλα εγω ακομα δεν μπορω να συνελθω.

Η σκεψη και μονο οτι ενα πλασμα, δεν με νοιαζει αν ηταν παιδι, ακουμπουσε και φιλουσε την κορη μου οπως ενας ενηλικας με τρελαινει! Βλεπω το παιδι μου και νιωθω σαν να του βιασαν την αγνη του ψυχουλα, νιωθω σαν να εχασε την παιδικοτητα της τοσο γρηγορα, τοσο αναρμοστα, τοσο… αδικα! Δεν ξερω αν ειμαι υπερβολικη η πολυ… μαλλον ταραγμενη ακομα γιατι εχω εκατονταδες συναισθηματα αυτη τη στιγμη να σας πω. Δεν ξερω τι ειμαι, αλλα αυτο που ξερω σιγουρα ειναι πως μετα απο αυτο (δυστυχως και λεω δυστυχως γιατι δεν το ηθελα αυτο) εμαθα στο παιδι μου να βλεπει με αλλο ματι ακομα και τα παιδακια… Λυπαμαι και μονο που το λεω αλλα απο το να μου παθει τα χειροτερα καλυτερα να εχει στο μικρο της μυαλουδακι οτι ολοι μπορει να ειναι κακοι η πονηροι, ακομα και αν ειναι μικρα παιδακια!

Μιληστε στα παιδια σας για τα πονηρα παιχνιδια των αλλων παιδιων για να ειναι ενημερωμενα και να μπορουν να καταλαβουν οσο μικρα και αν ειναι γιατι δυστυχως υπαρχουν και τα μικρομεγαλα εκει εξω και καραδοκουν στην γωνια για μια αγνη ψυχουλα, για ενα μικρο παιδακι που ειναι ανημπορο να καταλαβει και να αντισταθει σε χυδαια πραγματα παντα βαση της ηλικιας του.

Και φυσικα σε γονεις οπως του αγοριου επειδη μπορει και να μην ξερουν τι κανει το παιδι τους, απλα ανοιξτε τα ματια σας, αυριο μπορει να ειναι το δικο σας παιδι. Θυτης η θυμα δεν εχει σημασια, γιατι οπως κ να εχει το προβλημα εχει να κανει και στις δυο περιπτωσεις!

Σας ευχαριστω για τον χρονο σας συγμωμη για τον χειμαρρο που βγηκε απο μεσα μου αλλα πραγματικα τρεμω ακομα περισσοτερο για το γνωστο σε ολους μας… ΜΑ ΣΕ ΤΙ ΚΟΣΜΟ ΜΕΓΑΛΩΝΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ…

Πηγή: www.eimaimama.gr

Advertisements

Η γκρίνια …«σκοτώνει το γάμο»!

Published Φεβρουαρίου 19, 2016 by sofiaathanasiadou

8702c3b80de14bddf0932f2a6b4e3bfe_L

Από: Ελένη Χαδιαράκου

Σύμφωνα με έρευνα της Wall Street Journal, η γκρίνια αποτελεί για το γάμο η «νούμερο 1» συνήθεια που μπορεί να οδηγήσει ένα ζευγάρι στο διαζύγιο! Μήπως να την σταματούσατε; Η γκρίνια μπορεί να έχει πρωταρχικής σημασίας συμβολή σε ένα διαζύγιο, ιδίως όταν τα ζευγάρια αρχίζουν να μαλώνουν, αντί να συζητούν για τη ρίζα του προβλήματος που προκαλεί την γκρίνια. Τα ζευγάρια που βρίσκουν τρόπο να μειώσουν αυτό τον τύπο της αρνητικής επικοινωνίας αυξάνουν σημαντικά τις πιθανότητες να παραμείνουν μαζί.

Έρευνα που  δημοσιεύθηκε στο Journal of Family Psychology, έδειξε ότι τα ζευγάρια που ήταν δυστυχισμένα πέντε χρόνια μετά τον γάμο τους, εμφάνιζαν αύξηση κατά 20% στην αρνητική επικοινωνία που σχετίζεται με την γκρίνια, και μείωση κατά 12% στην θετική επικοινωνία.

Γιατί αλήθεια γκρινιάζουμε;
Σύμφωνα με τον δόκτορα Scott Wetzler, ψυχολόγο και Αντιπρόεδρο του Τμήματος Ψυχιατρικής στο Ιατρικό Κέντρο Montefiore της Νέας Υόρκης «Γκρινιάζουμε όταν έχουμε την πεποίθηση ότι δεν θα πάρουμε αυτό που θέλουμε από τον άλλο, οπότε αισθανόμαστε ότι πρέπει να το ζητάμε διαρκώς, προκειμένου να τα καταφέρουμε». Η γκρίνια ουσιαστικά είναι ένας φαύλος κύκλος: Ο σύντροφος φοβάται πως το ταίρι του δεν θα κάνει τα «συμφωνημένα», με αποτέλεσμα να του ζητά συνεχώς να το κάνει. Ο δεύτερος, με τη σειρά του, ενοχλείται με αποτέλεσμα να μην θέλει πλέον να συνεργαστεί.

Οι γυναίκες ή οι άντρες γκρινιάζουν περισσότερο;
Κυρίως είναι θέμα προσωπικότητας, και όχι φύλου μας διαβεβαιώνει ο δόκτωρ Wetzler: «Συμβαίνει να γκρινιάζουν και οι σύζυγοι και να γίνονται ιδιαίτερα φορτικοί στις γυναίκες. Όμως το συνηθισμένο είναι να γκρινιάζουν οι γυναίκες, κυρίως επειδή είναι αυτές που κυρίως νιώθουν υπεύθυνες για την οργάνωση του σπιτιού και της οικογενειακής ζωής. Οι γυναίκες τείνουν, επίσης, να είναι πιο ευαίσθητες ακόμη και στα παραμικρά σημάδια προβλημάτων στη σχέση. Όταν λοιπόν ζητούν ή ρωτούν κάτι και δεν παίρνουν απάντηση, αντιλαμβάνονται ότι κάτι δεν πάει καλά. Το πρόβλημα είναι ότι συνεχίζοντας να ρωτούν ή να ζητούν, κάνουν τα πράγματα ακόμα χειρότερα. Η ευθύνη πέφτει, βέβαια, και στους άντρες επειδή δεν δίνουν πάντα ξεκάθαρες απαντήσεις. Αλλά πολλές φορές ο λόγος που δεν απαντά είναι γιατί και ο ίδιος δεν ξέρει την απάντηση ή ξέρει ότι η απάντησή του θα την απογοητεύσει.»

Αυτό που χρειάζεται, είναι λίγη κατανόηση, σχολιάζει ο καθηγητής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Denver και σύμβουλος γάμου, Howard Markman. Ένας βαθμός γκρίνιας είναι αναπόφευκτος για όλα τα ζευγάρια. Έρευνες, όμως, αποδεικνύουν ότι τα ζευγάρια που κατάφεραν να μειώσουν την γκρίνια, είχαν περισσότερες πιθανότητες να βρουν την ευτυχία. «Αν της επιτρέψουμε να επιμείνει, η γκρίνια μπορεί να γίνει εχθρός της αγάπης», καταλήγει ο Markman.

Πώς να κόψουμε την γκρίνια
Oι ειδικοί λένε ότι το πρώτο βήμα για τον περιορισμό της γκρίνιας, είναι να αναγνωρίσουμε ότι έχουμε πάρει λάθος δρόμο.

Θα πρέπει να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τι κάνει τον άλλο να συμπεριφέρεται με τρόπο που μας ενοχλεί. Μήπως ο σύντροφός μας δεν είναι τεμπέλης και ψυχρός, αλλά καταπονημένος και κουρασμένος; Μήπως η σύντροφός μας, όταν υπονοεί ότι δεν σας έχει εμπιστοσύνη, νιώθει υπερφορτωμένη με  πολλές δουλειές του σπιτιού; Κάποιες χρήσιμες συμβουλές

Αποδεχτείτε ότι υπάρχει πρόβλημα και συζητείστε για το πώς μπορείτε να το αντιμετωπίσετε μαζί. Και οι δύο θα πρέπει να αλλάξετε τη συμπεριφορά σας, και η δέσμευση τήρησης κάποιων κανόνων θα βοηθήσει σ αυτό.

Εάν είστε ο γκρινιάρης, αποφύγετε τους χαρακτηρισμούς και απλώς ζητήστε αυτό που θέλετε: Είναι προτιμότερο να πείτε «θα ήθελα να πάρεις τα παιδιά από το σχολείο», αντί «δεν παίρνεις ποτέ τα παιδιά από το σχολείο»

Εξηγήστε στο σύντροφό σας γιατί θεωρείτε σημαντικό το αίτημά σας.

Αναλογιστείτε τις προτεραιότητες. Σιγουρευτείτε ότι ζητάτε κάτι που είναι ρεαλιστικό και αναγκαίο. Θα πρέπει πράγματι να αλλάξετε άμεσα την λάμπα;

Θέστε χρονικά πλαίσια. Ρωτήστε τον  σύντροφός σας πότε πιστεύει ότι θα τελειώσει την δουλειά που ανέλαβε.

Πηγή: www.imommy.gr

Τα 10 “περίεργα” του σουηδικού εκπαιδευτικού συστήματος

Published Φεβρουαρίου 19, 2016 by sofiaathanasiadou

img28757_3a2d34d8ea200c414f769c66b929ac2a_630_432

Πόσο αμήχανη είναι εκείνη η στιγμή που πηγαίνεις με τα παιδιά σου και αγοράζεις σχολικά είδη, σάκα, τετράδια, κασετίνες, μολύβια και την επομένη μαθαίνεις ότι τίποτα από όλα αυτά δεν θα χρησιμοποιηθεί.

Πόσο περίεργα ακούγεται η άποψη ότι “σημαντικότερο από το να διαβάσει το παιδί ένα σχολικό βιβλίο είναι να το παραδώσει στο τέλος της χρονιάς ανέπαφο όπως ακριβώς το παρέλαβε γιατί απλά αποτελεί δημόσια περιουσία” . Πόσο οικεία μπορεί να είναι η εικόνα όταν πηγαίνεις να παραλάβεις τα παιδιά από το σχολείο περασμένες έξι το απόγευμα και τα βρίσκεις να παίζουν Playstation με τους συμμαθητές τους μέσα στη σχολική τάξη. Πόσο παράξενο το πρόγραμμα του Σαββατοκύριακου να περιλαμβάνει βόλτα στο σχολείο και παιχνίδι στο γήπεδο ή το παγοδρόμιο τα οποία είναι ανοικτά και προσβάσιμα όλες τις ημέρες.

Είναι αλήθεια ότι η αρχική επαφή ενός ´Έλληνα γονιού με το Σουηδικό σύστημα εκπαίδευσης προκαλεί ανάμεικτα συναισθήματα, κυρίως θα έλεγα συναισθήματα αμηχανίας . Όταν έχεις ανατραφεί και αποφοιτήσει από ένα εκπαιδευτικό σύστημα στο οποίο ο χρόνος παραμονής στην αίθουσα διδασκαλίας αποτελεί υποδιαίρεση του εκπαιδευτικού χρόνου, ο οποίος στη συνέχεια πρέπει να συμπληρωθεί με φροντιστήρια και πολύωρη μελέτη στο σπίτι, πώς μπορείς να αποδεχτείς ότι όλα αρχίζουν και τελειώνουν μέσα στην σχολική αίθουσα και μάλιστα πολύ πριν σημάνει το κουδούνι λήξης της σχολικής ημέρας μιας και οι τελευταίες 2-3 ώρες είναι καθαρά και μόνο για ψυχαγωγία και παιχνίδι.

Πώς μπορούν να ηχήσουν στα αυτιά ενός Έλληνα γονιού οι παρακάτω δέκα απόψεις;

– Τα διαγωνίσματα απαγορεύονται γιατί υπονομεύουν την ομαλή ένταξη του παιδιού στην ομάδα και στην από κοινού προσπάθεια για την επίτευξη ενός στόχου. Όταν αναγκάζουμε το παιδί να κρύβει το γραπτό του από το διπλανό του, πώς θα του ζητήσουμε αργότερα ως πολίτη και μέλους της κοινωνίας να συνεργαστεί με το διπλανό του για την επίλυση των κοινών προβλημάτων.

– Η βοήθεια των γονιών προς το παιδί στο σπίτι, το λεγόμενο διάβασμα, είναι η πρωταρχική μορφή της παραπαιδείας. Το παιδί μαθαίνει στην ευαίσθητη νηπιακή ηλικία ότι το σχολείο χρειάζεται συμπλήρωμα αλλά και έλεγχο από τους γονείς και αργότερα από τα φροντιστήρια. Η εμπλοκή των γονέων είναι επιθυμητή αλλά να περιορίζεται σε εξωσχολική θεματολογία.

– Οι εκδρομές και οι κάθε είδους ψυχαγωγικές δραστηριότητες είναι εξίσου σημαντικές με τα μαθηματικά και τη γλώσσα και προγραμματισμένες σε εβδομαδιαία βάση. Όταν το παιδί μαθαίνει ότι η εκδρομή έρχεται ως επιβράβευση τότε αυτομάτως θέτει στο μυαλό του το μάθημα ως τιμωρία. Όταν ο διευθυντής του σχολείου αποφασίζει για την εκδρομή με βάση τις διαθέσεις των δασκάλων, την πορεία των μαθημάτων και τις καιρικές συνθήκες τότε το παιδί ανατρέφεται σε ένα περιβάλλον όπου η ψυχαγωγία περιθωριοποιείται και συγκαταλέγεται στις δευτερεύουσες προτεραιότητες της ζωής.

– Μία ημέρα την εβδομάδα η προσέλευση στην πρώτη σχολική ώρα γίνεται οικειοθελώς και το παιδί αν θέλει επιλέγει να κοιμηθεί παραπάνω ή να δει τηλεόραση, ανάλογα πάντα και με το πρόγραμμα και τις ανάγκες της οικογένειας του.

– Ο γονέας δεν έχει κανένα έλεγχο επί της σίτισης του παιδιού, το οποίο λαμβάνει σχεδόν όλα τα γεύματα της ημέρας στο σχολείο. Δεν υπάρχει κυλικείο, δεν επιτρέπεται το φαγητό από το σπίτι, παρά μόνο φρούτα. (Κάλλιστα μπορείς να παραλάβεις το παιδί σου το απόγευμα νηστικό γιατί δεν του άρεσε το φαγητό του σχολείου)

– Οι “απαγορευμένες” και “επικίνδυνες” αγαπημένες ενασχολήσεις των παιδιών με τα ηλεκτρονικά παιχνίδια και το Ίντερνετ, προβλέπονται από το σχολείο το οποίο παρέχει και όλο τον απαραίτητο εξοπλισμό (οθόνες, υπολογιστές, κονσόλες παιχνιδιών ).

– Ένα δίωρο την εβδομάδα, το πρόγραμμα είναι ελεύθερο και επιλέγουν τα παιδιά κάθε φορά με ψηφοφορία τι μάθημα θέλουν να κάνουν. Έτσι η μειοψηφία μαθαίνει να ακολουθεί την απόφαση της πλειοψηφίας και όλοι μαζί αντιλαμβάνονται πως οι αποφάσεις που παίρνουμε επηρεάζουν επί του πρακτέου την καθημερινή μας ζωή. (Όχι, δεν επιλέγουν κάθε φορά γυμναστική).

– Η κάθε σχολική τάξη έχει στη διάθεσή της ένα μικρό χρηματικό ποσό από το μπάτζετ του σχολικού προϋπολογισμού το οποίο αποφασίζουν οι μαθητές πού θα το διαθέσουν και κάνουν έρευνα αγοράς μόνοι τους.

– Οι σχολικές αίθουσες διατίθενται τα σαββατοκύριακα στους μαθητές για τα σχολικά πάρτυ, οι οποίοι είναι υπεύθυνοι (μαζί με το σύλλογο γονέων και κηδεμόνων) για την παράδοση τους στην κατάσταση στην οποία παρελήφθησαν.

– Κάθε τρίμηνο οι μαθητές δεν βαθμολογούνται, αλλά βαθμολογούν το σχολείο, τα μαθήματα, τους εκπαιδευτικούς. Απαντούν σε ανάλογα ερωτηματολόγια για τις συνθήκες που επικρατούν στο σχολείο, τις επιδόσεις των εκπαιδευτικών και αναφέρουν τις προτάσεις τους για αλλαγές.

Ταχταράς Ευάγγελος – Χειρουργός

www.igynaika.gr

Πηγή:www.enallaktikos.gr

10 πράγματα που χρειάζεται από τη μαμά του ένα αγόρι στην εφηβεία

Published Φεβρουαρίου 19, 2016 by sofiaathanasiadou

efivos

Ακόμα κι αν ο γιος σας είναι ακόμα μωρό, είναι βέβαιο ότι θα μεγαλώσει πριν προλάβετε να του φωνάξετε «μα, πριν λίγα χρόνια σε γέννησα». Μάθετε τι θα χρειαστεί από εσάς καθώς, αργά ή γρήγορα, θα διαβαίνει το κρίσιμο μονοπάτι της εφηβείας.

Ανοχή. Οι έφηβοι βιώνουν διαρκώς αλλαγές. Αλλάζουν τα ρούχα τους, τη διάθεσή τους, τον τρόπο που μιλάνε, που περπατάνε, τα ενδιαφέροντά τους. Κάποιες μέρες το κάνουν απλά για να νιώσουν τον ενθουσιασμό της αλλαγής. Άλλες, επειδή αισθάνονται ότι τίποτα δεν αξίζει να μείνει ίδιο. Είναι δύσκολο να είσαι έφηβος. Και μερικές φορές το καλύτερο που μπορεί να κάνει μια μαμά είναι να συμπεριφέρεται σαν να μην έχει προσέξει τις αλλαγές που συμβαίνουν στο παιδί της.

Όρια. Τα παιδιά σε κάθε ηλικία πρέπει να ξέρουν τι είναι αποδεκτό και τι είναι σε κάθε περίπτωση εντελώς απαράδεκτο. Στην εφηβεία, θα έρθουν στιγμές που θα αμφισβητήσουν τους κανόνες και θα διαδηλώσουν πως δεν τους χρειάζονται. Όμως κατά βάθος αισθάνονται ασφάλεια όταν ξέρουν ότι υπάρχουν συγκεκριμένα όρια. Βάλτε σαφείς και σταθερούς κανόνες και ορίστε τις συνέπειες που προκύπτουν όταν κάποιος τους παραβιάζει, αν θέλετε να νιώθει το παιδί σας ασφάλεια.

Ελευθερία. Μέσα στα όρια που αναφέρθηκαν προηγουμένως, οι έφηβοι θέλουν να έχουν την ελευθερία να απλώνουν τα φτερά τους. Κι εμείς, οφείλουμε να τα ενθαρρύνουμε. Ή ακόμα και να τα προτρέψουμε να δοκιμάσουν καινούρια πράγματα, να ρισκάρουν, να αναζητήσουν την περιπέτεια. Εάν εμείς τους δώσουμε την ευκαιρία να δοκιμάσουν τις αντοχές τους μέσα σε ασφαλή πλαίσια, τότε θα γλυτώσουμε πολλά προβλήματα. Αλλά ποτέ μην τους επιτρέψετε να συνδυάσουν την ελευθερία με την ανευθυνότητα. Κάθε φορά που φέρονται ανεύθυνα, θα πρέπει να βλέπουν ότι χάνουν ένα μέρος της ελευθερίας που τους έχετε παραχωρήσει.

Έναν καλό ακροατή. Τα αγόρια θέλουν να μιλάνε. Ακόμα κι αυτά που το μόνο που λένε είναι «δεν θέλω να το συζητήσω» στην πραγματικότητα θέλουν να το συζητήσουν όσο τίποτα στον κόσμο. Αρπάξτε την ευκαιρία όταν θα είστε μόνοι, π.χ. στο αυτοκίνητο, και διαβεβαιώστε τον ότι εσείς θα είστε πάντα εκεί για να ακούσετε ό,τι έχει να πει. Θα χρειαστεί να δείξετε υπομονή και να δοκιμάσετε να τον προσεγγίσετε με πολλούς διαφορετικούς τρόπους μέχρι να καταφέρετε να σας ανοιχτεί. Μην αρνηθείτε να συζητήσετε κανένα θέμα, όσο άβολα κι αν νιώθετε ή όσο κι αν κατά βάθος δεν σας πολυενδιαφέρει. Το ζητούμενο είναι να κρατύσετε ανοιχτούς τους διαύλους της επικοινωνίας. Ακούστε χωρίς να κριτικάρετε ή να προσπαθείτε να εξάγετε κάποιο συμπέρασμα.

Αίσθηση του χιούμορ. Τα αγόρια στην εφηβεία έχουν πολύ πλάκα. Και τίποτα δεν μπορεί να ενισχύσει περισσότερο το δεσμό μιας μάνας με τα παιδιά της από μερικές απολαυστικές στιγμές γέλιου. Μην ξεχνάτε ότι στο μέλλον το χιούμορ θα βοηθήσει πολλές φορές τα παιδιά σας να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες στη ζωή, γι’ αυτό βοηθήστε τα να εξασκηθούν!

Μια αγκαλιά. Έρχεται μια μέρα στη ζωή κάθε μαμάς που έχει γιο που θα ακούσει τη φράση «δεν θέλω αγκαλιές και φιλιά». Είναι πικρό αλλά απόλυτα φυσιολογικό. Ακόμα όμως και το πιο σκληρό αντράκι στην εφηβεία χρειάζεται πού και πού να νιώσει ότι πάντα θα χωράει στην αγκαλιά της μαμάς του. Δώστε του λοιπόν το χώρο που διεκδικεί με τόσο δυναμισμό, αλλά μην ξεχνάτε να το παίρνετε μία αγκαλιά την ημέρα. Ακόμα κι αν δεν σας το πει ποτέ, είναι βέβαιο ότι θα την απολαμβάνει.

Ειλικρινές ενδιαφέρον. Τι είναι αυτό που αγαπάει περισσότερο ο γιος σας; Το ποδόσφαιρο; Οι υπολογιστές; Η μουσική; Μάθετε να το αγαπάτε κι εσείς. Ή τουλάχιστον μάθετε όσες πληροφορίες χρειάζονται για να μπορείτε να κάνετε μαζί μια στοιχειώδη κουβέντα. Έτσι θα ανοίξετε τις πόρτες για να συζητήσετε κι άλλα θέματα.

Συγχώρεση. Οι έφηβοι κάνουν λάθη. Πολλά λάθη.Και φέρονται εγωιστικά. Και κάθε τόσο κάνουν κουταμάρες από ανασφάλεια. Είναι βέβαιο ότι κάποια στιγμή θα κάνουν τόσο χοντροκομμένα λάθη που θα αναρωτηθείτε πόσο κακή μαμά υπήρξατε όλα αυτά τα χρόνια. Όμως αν ξέρετε ότι αυτό απλά θα συμβεί, τότε δεν θα εκπλαγείτε και τόσο. Όχι ότι δεν θα υποστούν τις συνέπειες, αλλά μαζί μ’ αυτό δώστε τους απλόχερα τη στοργή και τη συγχώρεσή σας.

Καθοδήγηση. Ακούγεται περίεργο, όμως ο έφηβος γιος σας έχει ανάγκη να του δώσετε οδηγίες. Εννοείται ότι θα φέρεται σαν να μην σας έχει καμία ανάγκη, όμως σας έχει. Προσπαθήστε όταν τον καθοδηγείτε για κάποιο συγκεκριμένο θέμα να είστε σύντομη και σαφής. Πείτε του ένα ρητό, μια παροιμία, κάτι απλό και κατανοητό. Μια μέρα θα σας ευγνωμονεί… ακόμα κι αν χρειαστεί να περάσουν είκοσι χρόνια μέχρι να ξημερώσει αυτή η μέρα.

Ενθάρρυνση. Δεν ξέρω αν το θυμάστε, αλλά είναι δύσκολο να είσαι έφηβος. Ο κόσμος θα του φαίνεται μάταιος, σκληρός, άχρηστος. Εσείς πρέπει να είστε μια ηλιαχτίδα θετικής σκέψης, μια μόνιμη υποστηρίκτριά του, η αιώνια θαυμάστρια. Πιστέψτε σ’ αυτόν και μην ξεχνάτε να του το λέτε. Κάθε μέρα.

Πηγή:www.mamamia.gr

Η ΝΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΙΣΛΑΜ : ΝΥΦΗ …ΕΞΗ ΕΤΩΝ

Published Φεβρουαρίου 19, 2016 by sofiaathanasiadou

ΝΥΦΗ-6-ΕΤΩΝ

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Η παιδεραστία στο Ισλάμ έχει την μορφή του γάμου, ενός ισλαμικού γάμου όπου παρατηρείται συχνά το άθλιο φαινόμενο η νύφη να είναι πολύ μικρής ηλικίας, μέχρι και… έξη ετών, όπως το περιστατικό που παρουσιάστηκε πριν από λίγες μέρες στο μουσουλμανικό Σουδάν. Άλλωστε, όπως κηρύττει το Κοράνι, (το οποίο τελευταία έχει αποκτήσει πολλούς θαυμαστές στην Ελλάδα), οι γυναίκες θεωρούνται σαν τα «χωράφια» του άντρα και όποτε αυτοί γουστάρουν, τα σπέρνουν σύμφωνα με τις ορέξεις τους.

Αλλά και πολύ πιο κοντά μας στην σημερινή Τουρκία του ισλαμιστή Ταΐπ Ερντογάν, «ακμάζουν» οι γάμοι με ανήλικα μικρά κορίτσια στο σημείο σε κάθε τρεις γάμους που γίνονται στην γειτονική χώρα ο ένας είναι με νύφη ανήλικο μικρό κορίτσι. Σύμφωνα με αποκαλυπτικό δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας, Aydınlık, τα τελευταία τρία χρόνια, 134 χιλιάδες 629 ανήλικα κορίτσια οδηγηθήκαν από τους γονείς τους σε αναγκαστικό γάμο, συνήθως με ηλικιωμένους οι οποίοι στην ουσία αγοράζουν τα μικρά κορίτσια από τους γονείς τους διαπράττοντας ουσιαστικά φανερή αλλά νόμιμη παιδεραστία. Με επίσημα στοιχεία από το τουρκικό υπουργείο Εσωτερικών, μέσα στα τελευταία είκοσι χρόνια έχουν γίνει 20 χιλιάδες αιτήσεις για γάμους όπου οι νύφες ήταν κάτω των 16 ετών. Μάλιστα σε μια σχετική μελέτη του πανεπιστημίου του Gaziantep, της ανατολικής Τουρκίας, το 82% των μικρών κοριτσιών που οδηγούνται σε γάμο δεν γνωρίζουν ούτε ανάγνωση ούτε γραφή και φυσικά είναι τελείως άπειρα από το τι συνεπάγεται η γαμήλια τελετή με ένα συνήθως πολύ μεγαλύτερο τους και η οποία καταλήγει σε ένα εν ψυχρώ βιασμό τους. Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα καθώς σύμφωνα με την έρευνα του τουρκικού πανεπιστημίου, οι γαμπροί είναι συνήθως 20 χρόνια και πάνω μεγαλύτεροι από τις ανήλικες νύφες.

Η κατάσταση αυτή έχει πάρει τα τελευταία χρόνια ανησυχητικές διαστάσεις  καθώς το ισλαμικό καθεστώς του Ταΐπ Ερντογάν, τον οποίο πολλοί άσχετοι τον θεωρούν σαν εκσυγχρονιστή της Τουρκίας, επιτρέπει βάσει ισλαμικών εθίμων αυτό το όργιο νομότυπης παιδεραστίας . Σε ορισμένες περιοχές, όπως στην περιοχή της Şanlıurfa της ανατολικής Τουρκίας, το ποσοστό των ανηλίκων κοριτσιών που οδηγούνται σε γάμο φτάνει στο 60% του συνολικού αριθμού των γάμων, ενώ σε άλλες πιο δυτικές περιοχές, όπως στην υποτίθεται εκσυγχρονισμένη Σμύρνη, το ποσοστό ανέρχεται στο 17% του συνόλου των γάμων. Πρόκειται δηλαδή για άλλο ένα αίσχος της ισλαμικής Τουρκίας το οποίο πολλοί, ακόμα και καθηγητές τουρκικών πανεπιστημίων, το έχουν χαρακτηρίσει σαν νόμιμη αγορασμένη παιδεραστία

Μάλιστα για την… καλύτερη εκπαίδευση αυτών των μικρών κοριτσιών που οδηγούνται στο γάμο το ίδιο το τουρκικό υπουργείο Παιδείας, όπως αποκάλυψε η τουρκική εφημερίδα, Taraf, προχώρησε στην θέσπιση μαθήματος στα τουρκικά σχολειά για μικρές νύφες από 11 ετών με την χαρακτηριστική προτροπή, «Πως να γίνετε καλές μικρές νύφες». Το μάθημα θα διδάσκεται στην πέμπτη τάξη του πρώτου σχολείου, (αντίστοιχο με το δικό μας δημοτικό σχολείο), έτσι ώστε τα μικρά κοριτσάκια από 11 ετών να μαθαίνουν τους βασικούς κανόνες μιας νύφης, πως δηλαδή θα εκπληρώνουν τα συζυγικά τους καθήκοντα από αυτή την ηλικία. Το μάθημα αυτό που θα αρχίζει από την πέμπτη τάξη, θα διδάσκεται και σε άλλες πέντε τάξεις έτσι ώστε να ολοκληρώνεται η «ειδική» εκπαίδευση για τις μικρές νύφες και να είναι έτοιμες για την νέα τους συζυγική ζωή από τόσο μικρή ηλικία. Σύμφωνα με τις πληροφορίες της τουρκικής εφημερίδας, το μάθημα θα διδάσκει τα βασικά καθήκοντα της νύφης και το πώς θα οδηγείται το μικρό κορίτσι στη τελετή του γάμου, όπου θα πρέπει να καλύπτει το κεφάλι της με ένα μακρύ κόκκινο πέπλο σύμφωνα με τις ισλαμικές παραδόσεις της Ανατολίας. Είναι χαρακτηριστικό πως, όπως αναφέρει η τουρκική εφημερίδα, σύμφωνα με τις διδαχές του μαθήματος, η μικρή νύφη θα πρέπει να είναι έτοιμη να γίνει θυσία, (kurban ol), για τον σύζυγο της και να υπακούει σε όλες τις ορέξεις του και τις παρορμήσεις του ενώ θα πρέπει να τον στηρίζει στο νέο της σπίτι όπου ο άντρας θα είναι ο μεγάλος αφέντης !!! Το όνομα του μαθήματος θα έχει τον χαρακτηριστικό συμβολικό τίτλο, «Adım Adım Türkiye», δηλαδή, «Τουρκία Βήμα προς Βήμα», που δείχνει και την μεγάλη σημασία που προσάπτουν οι εμπνευστές αυτού του μαθήματος στην διδασκαλία του.

Αλήθεια πως σχολιάζουν όλοι αυτοί που στηρίζουν την ελεύθερη διακίνηση και προβολή των θρησκευτικών σύμβολων των εκατοντάδων χιλιάδων μουσουλμάνων που έχουν εισβάλει απροσκάλεστοι στην χώρα μας το μάθημα αυτό ; Μήπως συμφωνούν να αρχίσουμε και εδώ να εκπαιδεύομαι τα μικρά κορίτσια να είναι έτοιμα να υπακούουν στους υποτιθεμένους συζύγους τους από την ηλικία των… 11 ή ακόμα και των 6 ετών ; Και για να είμαστε πιο σαφείς, άραγε τι έχουν να πουν όλοι αυτοί οι «προοδευτικοί» που κηρύττουν την ανοχή στην παράνομη έλευση των μουσουλμάνων στην χώρα μας, για το μάθημα του «βιασμού» των μικρών κοριτσιών με το πρόσχημα του γάμου ;
Και εις ανώτερα!

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

 

Πηγή:nikosxeiladakis.gr

Γιατί δεν πιστεύω στις Παγκόσμιες Ημέρες

Published Φεβρουαρίου 19, 2016 by sofiaathanasiadou

Childhood-Cancer-720x320

15 Φεβρουαρίου Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καρκίνου στην Παιδική Ηλικία. Εδώ και 1 εβδομάδα διαβάζω στο ίντερνετ ότι κυκλοφορεί γι αυτή τη μέρα. Εδώ και 2,5 χρόνια διαβάζω οτιδήποτε αφορά τον καρκίνο. Με τα περισσότερα δε συμφωνώ, πολλά τα βρίσκω επικίνδυνα, λίγα μου δίνουν ελπίδα.
Κοιτάω και τις φωτογραφίες της Νεφέλης πριν αρρωστήσει, όταν αρρώστησε, τώρα που έχουν περάσει 8 μήνες cancer free. Κλαίω συνέχεια. Βρήκα και 2-3 videakia που είχα τραβήξει με τη μικρή, αναρωτιέμαι αν θα τα κάνω viral, αν θα καταφέρω να περάσω το δικό μου μήνυμα.

Μα ποιο είναι αυτό το μήνυμα Μένια μου; Γιατί έκανες το http://www.karkinaki.gr; Εσύ δεν μας λές να μιλάμε ανοιχτά για τον παιδικό καρκίνο; Τι θέλεις να καταφέρεις;

Θέλω περισσότερους γιατρούς. Θέλω νέες θεραπείες, που να προξενούν λιγότερο κακό στα παιδιά, νέα φάρμακα και όλοι οι γονείς να ακούνε 100% ίαση και όχι «τα ποσοστά επιβίωσης είναι…».
Θέλω να γίνονται όλα τα παιδιά καλά. Δέχομαι, γιατί αυτή είναι η ανθρώπινη μας φύση, ότι παιδιά θα αρρωσταίνουν. Παιδιά θα περνούν τις πόρτες των νοσοκομείων καθημερινά. Να γίνονται όλα καλά. Να μην μετράμε απώλειες, να μη λέμε «σώθηκε το παιδί μου από τον καρκίνο, πέθανε από μικρόβιο στην εντατική»…

Κι αυτό μπορεί να συμβεί μόνο όταν η επιστήμη λειτουργεί. Ποιος γονιός έχει αρνηθεί θεραπεία στο παιδί του; Ποιος γονιός έχει επιλέξει μόνο την προσευχή και τα τάματα; Ακόμη και οι πιο εχθρικοί στη «δυτική ιατρική», όταν ακούνε τη λέξη «καρκίνος», δεν παίρνουν το παιδί τους να πάνε για εναλλακτική θεραπεία. Όχι, πριν δοκιμάσουν τα φάρμακα της «δυτικής ιατρικής».

Αναρωτιέμαι τι έχουν καταφέρει οι εορτασμοί για τις Παγκόσμιες Ημέρες, για όλους τους σκοπούς. Αναρωτιέμαι αν έχουν αλλάξει τα ποσοστά των γυναικών που κάνουν μαστογραφία και τέστ ΠΑΠ κάθε χρόνο, αν οι γυναίκες με καρκίνο του μαστού γίνονται κάθε χρόνο όλες και περισσότερες καλά, αν οι άντρες κάνουν εξέταση για τον προστάτη τους, αν έχουν μειωθεί οι καπνιστές, αν έχουν βρεθεί νέα φάρμακα για όλους τους καρκίνους.
Αναρωτιέμαι αν έχουν μειωθεί τα ποσοστά των φορέων και ασθενών με AIDS. Αν έχουν αυξηθεί οι πωλήσεις των προφυλακτικών, αν έχουν βρεθεί νέες θεραπείες προσιτές για όλους.
Αναρωτιέμαι αν έχουν αυξηθεί οι αιμοδότες, οι δότες μυελού των οστών, οι δότες οργάνων σώματος.
Τόσες καμπάνιες, τόσα διαφημιστικά, τόσοι έρανοι, τόσοι μαραθώνιοι, τόσα κορδελάκια σε όλα τα χρώματα…
Δεν μπορεί, κάτι πρέπει να έχει αλλάξει.
Έχει; Καταφέρνουν οι Παγκόσμιες Ημέρες, να εκπληρώσουν το στόχο τους, να παρακινήσουν όλους και περισσότερους να κάνουν κάτι;

2,5 χρόνια τώρα, που περάσαμε την πόρτα του νοσοκομείου, εξακολουθούν να μην υπάρχουν γιατροί στο Παιδογκολογικό Νοσοκομείο, η χώρα μας να μην έχει «Μητρώο Ασθενών», τα παιδιά και οι οικογένειες τους να μην έχουν την επιστημονική ενημέρωση και ψυχοκοινωνική υποστήριξη που απαιτείται, να μιλάμε οι γονείς μεταξύ μας για τα «late effects” και το κυριότερο, βαριά περιστατικά να μην μπορούν να αντιμετωπιστούν στη χώρα μας και το άρρωστο παιδί να γίνεται «μπαλάκι» στη γραφειοκρατία του ΕΟΠΥΥ.
Μένια

Πηγή: karkinaki.gr