Αρχείο

All posts for the day 14 Φεβρουαρίου 2016

Εκείνες οι γυναίκες που φτιάχτηκαν για να σε σημαδεύσουν.

Published Φεβρουαρίου 14, 2016 by sofiaathanasiadou

adria

Της Στεύης Τσούτση.

« Να μην ερωτευτείς ποτέ γυναίκα που διαβάζει, γυναίκα που αισθάνεται υπερβολικά ή γράφει.

Να μην ερωτευτείς ποτέ γυναίκα πνευματώδη, πλανεύτρα, τρελή και παλαβή. Να μην ερωτευτείς ποτέ γυναίκα που σκέφτεται, που γνωρίζει αυτά που ξέρει κι επιπλέον μπορεί και να πετά · γυναίκα σίγουρη για τον εαυτό της.

Να μην ερωτευτείς ποτέ γυναίκα που γελά ή κλαίει στον έρωτα, που ξέρει να μετουσιώνει το κορμί σε πνεύμα · πόσω μάλλον μία που αγαπά την ποίηση ή που στέκεται να θαυμάσει για ώρες κάποιο πίνακα και που δεν ξέρει πώς να ζει δίχως τη μουσική.

Να μην ερωτευτείς ποτέ γυναίκα που ενδιαφέρεται για την πολιτική, που είναι επαναστάτρια και νιώθει φρίκη απέραντη μπροστά στην αδικία. Γυναίκα που σιχαίνεται την τηλεόραση. Και που είναι όμορφη δίχως να στέκεσαι στο πρόσωπο ή το κορμί της.

Να μην ερωτευτείς ποτέ γυναίκα παθιασμένη, παιχνιδιάρικη, διαυγή και βλάσφημη. Μην το ευχηθείς ποτέ να ερωτευτείς μία γυναίκα τέτοια.

Γιατί όταν ερωτεύεσαι γυναίκα όπως αυτή, ασχέτως αν μείνει μαζί σου, ή αν σε αγαπήσει κι εκείνη, από μια τέτοια γυναίκα, ποτέ δεν επιστρέφεις.»

                Μάρθα Ριβέρα Γαρίδο

Όχι φίλε. Από τέτοιες γυναίκες δεν επιστρέφεις.
Μένεις εκεί, ταγμένος ψυχή και σώμα. Δεμένος πεισθάγκωνα, δίχως καμία διαμαρτυρία.
Αυτές οι γυναίκες είναι όαση σε έναν κόσμο που διψά. Είναι φως σε ένα σύμπαν που πνίγηκε μες τα σκοτάδια.
Από τη μια πλευρά είναι οι δήθεν. Δήθεν άνετες, δήθεν οικείες, δήθεν οι γυναίκες της ζωής σου. Κι είναι μια απειροελάχιστη στιγμή που τραβιέται η κουρτίνα από τα μάτια σου και βλέπεις την αλήθεια.
Λάθεψες φίλε.
Κι από την άλλη είναι εκείνες. Θα σου γελάσουν, θα σου φωνάξουν, θα σε νοιαστούν. Θα παθιαστούν με κάτι τόσο δα μικρό, θα προνοήσουν, θα δοθούν.
Ξέρεις πως είναι να δίνεσαι δίχως όρια; Δίχως δεύτερες σκέψεις; Ξέρεις πως είναι να μην μπορείς να κάνεις αλλιώς;
Εκείνες θα στο μάθουν. Γιατί από την ώρα που θα μπουν στη ζωή σου ή εσύ στη δική τους, ο κόσμος σου θα αλλάξει τροχιά. Τόσο πολύ που θα ξεχάσεις πως ήσουν πριν. Τόσο πολύ που δε θα θελήσεις ποτέ άλλοτε να είσαι αλλιώς.
Αυτές οι γυναίκες φτιάχτηκαν για να σημαδεύουν. Και δεν το κάνουν επίτηδες. Δεν το αποζητούν. Απλά έτσι γίνεται.
Η γνωριμία τους είναι σημάδι. Η παρουσία τους ανάσα. Η απουσία τους καημός.
Δε θα σου πω εγώ να τα αγαπάς τούτα τα θηλυκά. Γιατί απλούστατα δεν μπορείς να κάνεις κι αλλιώς.
Θα σου πω μόνο να τα προσέχεις.
Αυτές οι γυναίκες, με το όραμα στο βλέμμα, την παιδικότητα στη φύση, τον αυθορμητισμό και την επανάσταση στο αίμα, ήρθαν για να μείνουν.
Κοίτα να τις κρατήσεις. Μη θελήσεις να τις αλλάξεις γιατί τις έχασες κι έχασες κι εσύ μαζί τους.
Να τις φροντίσεις και να τις αγαπάς.
Αυτές οι γυναίκες είναι το ταξίδι και ο προορισμός σου μαζί.
Είναι το καράβι και η Ιθάκη σου.
Κι από εκεί δεν επιστρέφεις. Να το θυμάσαι..

διαφορετικό

Διαβάστηκε εδώ: www.david-avramidis.gr

Ο Βαλεντίνος είναι νεκρός

Published Φεβρουαρίου 14, 2016 by sofiaathanasiadou
Ορκισμένη εχθρός του Βαλεντίνου. Βλέπεις, δεν τα είχα και ποτέ καλά με τους Αγίους. Δεν τα πήγα ποτέ καλά και με τα κομμένα τριαντάφυλλα, τα ραβασάκια, τα σοκολατάκια καρδούλες και όλα τα κόκκινα, φανταχτερά περιτυλίγματα. Πάντα πίστευα πως ο έρωτας και η αγάπη δεν χρειάζονται τελάλη και τυμπανοκρουσίες. Έρχονται αθόρυβα, ριζώνουν και φωτίζουν τα εσώτερα σκοτάδια. Σου δίνουν ένα χέρι να πας παρακάτω, να κοντοσταθείς, να αμφιβάλλεις, να μοιραστείς, να χαθείς, να πελαγοδρομήσεις, να βρεις, να χάσεις, να ανταλλάξεις. Ένα ατέλειωτο αλισβερίσι, ένα «δουναι και λαβειν» χωρίς οφειλές, ζυγαριά και χρωστούμενα.

Διαβάζω την είδηση. «Περίπου έξι χιλιάδες χρόνια κείτονταν αγκαλιασμένοι κάτω από τη γη ένας άνδρας και μια γυναίκα. Αυτή η σπανιότατη, διπλή, αδιατάρακτη ταφή ήρθε στο φως κατά την περσινή ανασκαφική περίοδο στη θέση Ξαγκουνάκι, που βρίσκεται στον περιβάλλοντα χώρο του σπηλαίου Αλεπότρυπα Διρού, προς τα βόρεια».

Κι ύστερα πέφτει το μάτι μου και σε μια δεύτερη : «ένα ζευγάρι ηλικιωμένων Ελλήνων της Αυστραλίας πέθαναν ο ένας μετά τον άλλο με διαφορά λίγων μόλις λεπτών. Όταν η αγαπημένη σύζυγός του πέθανε, ο Χρήστος Μαρκογιαννάκης βγήκε έξω για να καπνίσει ένα τσιγάρο προσπαθώντας… να συνειδητοποιήσει; Να το πιστέψει; Περίμενε λίγο, μέχρι να έρθει στο σπίτι ο μεγάλος τους γιός, και αμέσως μετά άφησε κι αυτός την τελευταία του πνοή, ακολουθώντας τη γυναίκα του στο θάνατο».

Μακάριοι όσοι αξιώθηκαν ένα μεγάλο έρωτα χωρίς στεγανά και απαγορεύσεις. Και εκείνοι μπορεί να μη γιόρτασαν ποτέ Βαλεντίνους με κάρτες και καρδούλες. Συνένοχοι στο ίδιο «έγκλημα» πορεύτηκαν μαζί στον ίδιο χωροχρόνο, με διαφωνίες, με αλήθειες, με ψέματα, με στραβά, με ίσια, με δυσκολίες, με όλα τα ανθρώπινα. Κι αναρωτιέμαι καμιά φορά αν όλοι εμείς που διατυμπανίζουμε την ελευθερία μας, που παλεύουμε σθεναρά για ανεξαρτησία, που γκρινιάζουμε για το λίγο χώρο που μπορεί να καταλάβει κάποιος στη ζωή μας, που αρνούμαστε να μοιραστούμε κομμάτια ζωής, που ξορκίζουμε κάθε συνέχεια και αναζητούμε μονάχα τη στιγμή, μήπως τελικά έτσι κρύβουμε την αδυναμία μας;

Ο έρωτας δε σου δίνει ραντεβού. Έρχεται απρόσκλητος επαναστάτης και σου ανατρέπει όλα τα κουτάκια. Δεν είναι τυπικός. Δεν μπαίνει σε καλούπια. Δε στριμώχνεται αλλά στριμώχνει. Δε γιορτάζει μια φορά το χρόνο, ούτε καν γιορτάζει. Δίνει μια και σου αλλάζει το χρόνο, το χώρο, την όψη, το μέσα σου, τα βήματα σου. Τινάζει από πάνω σου τα χρόνια, τα χιόνια, τις βροχές και φέρνει λιακάδες. Ολόφωτες μέρες και νύχτες αγρύπνιας.

Μην ξεγελιέσαι. Το πάντα δεν έχει θέση. Το ξέρω. Δεν έχει θέση όμως και το ποτέ. Ο έρωτας θα σε βρει όπου και να ‘σαι.  Και τότε μην προσποιηθείς ότι δεν τον είδες. Μην αφεθείς να καίγεσαι στην ηδονή του μόνου. Η ζωή αξίζει μόνο για κάτι τέτοια χτυποκάρδια. Για όλες εκείνες τις στιγμές που η πυξίδα θα πάψει να δείχνει το βορά. Για όλα εκείνα τα βράδια που οι δείκτες του ρολογιού θα έχουν κολλήσει στο παρά λίγο. Για τις αργόσυρτες μέρες που θα μαζεύεις τα κομμάτια σου και θα είσαι ζωντανός. Για τις θύμησες που θα ‘χεις κάποτε από εκείνη την εποχή της αναμονής με το αγκάθι να τσιμπάει την καρδιά.

Το πάντα δεν έχει θέση. Το ξέρω. Μπορεί όμως και να είσαι από εκείνους τους τυχερούς. Κι αν δεν τολμήσεις δε θα το μάθεις ποτέ. Μόνο που πρέπει να πας πρόσω ολοταχώς για το φως. Χωρίς πρέπει και προσδοκίες. Απλά να πας, να προχωρήσεις χωρίς το μονό σεντόνι που σε κάνει αόρατο, χωρίς το προσωπείο της παντοδυναμίας και του νικητή. Ο έρωτας δεν έχει νικητές. Έχει μόνο χαμένους. Κρυμμένους θησαυρούς μέσα στα μπαούλα της ψυχής των ανθρώπων…

Είπα να μη θυμώσει πάλι σήμερα με τις κόκκινες καρδούλες. Διάβασα δυο ειδήσεις ερωτευμένων. Αυτοί μπορεί να μη γιόρτασαν ποτέ τους Αγίους του έρωτα. Σίγουρα όμως μοιράστηκαν τη διάρκεια και όχι μονάχα τη στιγμή. Και ήταν για πάντα…

Πηγή: 3pointmagazine.gr

Η στιγμή που γεννιέται ο αδερφικός δεσμός: 15 παιδιά γνωρίζουν τα αδερφάκια τους!

Published Φεβρουαρίου 14, 2016 by sofiaathanasiadou

siblings_550_6

από Φοίβη Γλύστρα

 

Έχεις ένα αδερφάκι που θαυμάζεις, εμπιστεύεσαι, κατά καιρούς μισείς, αγαπάς όσο κανέναν και του δίνεις ό,τι έχεις και δεν έχεις. Ξέρεις πότε ξεκίνησε αυτή η αγάπη; Ξεκίνησε την ημέρα που γνωριστήκατε. Την ημέρα εκείνη που ο μεγαλύτερος κράτησε αδέξια στην αγκαλιά του το καινούριο μωρό. Στο φωτογραφικό αφιέρωμα που ακολουθεί, 15 πιτσιρίκια συναντούν για πρώτη φορά τα αδερφάκια τους ανοίγοντας έτσι έναν κύκλο αγάπης που δεν θα κλείσει ποτέ -και οι αντιδράσεις τους είναι πολύτιμες!

 

siblings_590_b

siblings_300

siblings_450

siblings_500

siblings_550

siblings_550_2

siblings_550_3

siblings_550_4

siblings_550_5

siblings_550_6

siblings_550_7

siblings_550_8

siblings_550_9

siblings_550_10

siblings_550_11

Πηγή: www.mama365.gr