Αρχείο

All posts for the month Δεκέμβριος 2015

Με 194 «Ναι» πέρασε το σύμφωνο συμβίωσης: Στα θεωρεία της Βουλής πανηγύρισαν οι ομοφυλόφιλοι

Published 23 Δεκεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

gay-vouli

Μέχρι αργά το βράδυ της Τρίτης παρέμειναν τόσο στα θεωρεία της Βουλής, όσο και στην πλατεία του Άγνωστου Στρατιώτη μέλη της κοινότητας των ομοφυλοφίλων, πανηγυρίζοντας τελικά την υπερψήφιση του συμφώνου συμβίωσης.

Μάλιστα, με την λήξη της διαδικασίας, όσοι βρίσκονταν στα θεωρεία ξέσπασαν σε χειροκροτήματα, αγκαλιές και φιλιά. Μερίδα της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ (όσοι είχαν απομείνει μέχρι εκείνη την ώρα) τους ανταπέδωσαν το χειροκρότημα.

Δυο γυναίκες φιλιούνται μετά την υπερψήφιση του συμφώνου

Έπειτα από την πρωινή διαμαρτυρία με τα φιλιά έξω από τη Μητρόπολη Αθηνών, που θεωρήθηκε προκλητική από τους περισσότερους, οι οργανώσεις υπέρ των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων βρέθηκαν έξω από τη Βουλή το απόγευμα της Τρίτης, την ώρα που ήταν σε εξέλιξη η συζήτηση του νομοσχεδίου για την επέκταση του συμφώνου συμβίωσης στα ομόφυλα ζευγάρια. Περίπου 200 άτομα συγκεντρώθηκαν βρέθηκαν έξω από τη Βουλή και με το σύνθημα «νόμος είναι η αγάπη και η διεθνής αμνηστία», ζήτησαν την αναγνώριση του δικαιώματος του συμφώνου συμβίωσης για κάθε άνθρωπο. Επίσης, μεταξύ άλλων, φώναζαν: «Θέλουμε να παντρευόμαστε και να κάνουμε οικογένεια» και «Σεισμός, σεισμός, πανσεξουαλισμός».

Πηγή: Protothema.gr

Δις Σεξαμαρτείν

Published 23 Δεκεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

photo_5789_850566

Ελευθερία Παπαναστασίου

Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται καυτό

Αν η σχέση είναι τραπέζι τότε ο χωρισμός είναι το πιάτο που σερβίρεται τελευταίο. Κοινώς, το επιδόρπιο. Και επιδόρπιο χωρίς φράουλα ή κερασάκι γίνεται; Δε γίνεται. Έτσι και χωρισμός χωρίς μια μικρή δόση εκδίκησης δεν υφίσταται, όσο υπεράνω και εγκρατείς και αν είμαστε. Μεγαλώσαμε ακούγοντας ότι «η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο». Απ’ την άλλη, «μερικοί το προτιμούν καυτό». Είτε φούρνου και θα σε ψήσει σε σιγανή φωτιά, είτε ψυγείου και θα σε αφήσει παγάκι, το μόνο σίγουρο είναι πως θα είναι γλυκό.

Γιατί; Στο μυαλό μου η εκδίκηση δεν είναι ούτε η αυτοκαταστροφή σου, ούτε η καταστροφή του πρώην. Δεν είναι πράξεις μικροπρέπειας και κατινιάς, που μειώνουν τόσο εσένα, όσο και τη σχέση που είχατε. Είναι η γλυκιά εκείνη αίσθηση της απελευθέρωσης απ’ ό,τι σε κρατούσε πίσω σαν άνθρωπο. Είναι η απαλλαγή από το θυμό και τη στενοχώρια. Η στιγμή που νιώθεις ότι στέκεσαι στα πόδια σου ξανά. Που ξεκολλάς από τα λάθη και τις εξαρτήσεις του παρελθόντος. Η απόφαση να ζήσεις για εσένα και μόνο, στον μόνο υπαρκτό χρόνο: τον ενεστώτα, στο τώρα.

Αυτή είναι η πραγματική μαγκιά. Να μπορέσεις να βγάλεις το αγκάθι που σου έμπηξαν και αντί να το καρφώσεις στον ίδιο τον θύτη ή σε κάποιο άλλο τυχαίο θύμα, να το πετάξεις μακριά. Έχοντας πλέον μάθει τι θα πει πόνος, δε θέλεις να κάνεις τον άλλο να υποφέρει. Μόνος σου έκλεισες την πληγή σου και πλέον προχωράς πιο δυνατός. Μπορεί να κλείστηκες στον εαυτό σου και να ξέκοψες τους πάντες. Μπορεί πάλι να κρεμάστηκες στους φίλους σου και η γλώσσα σου να πήγαινε ροδάνι όλη μέρα την ίδια κασέτα για τα παλιά. Και αν ήπιες, έκανες τη νύχτα μέρα ή μαύρισες τα πνευμόνια σου απ’ τον καπνό τι έγινε; Όλα στο χέρι σου είναι, και εσύ τα άλλαξες. Και αν ξεπέρασες το μέτρο το έκανες με αξιοπρέπεια.

Αυτός είναι ο ορισμός της δυναμικής γυναίκας. Αυτής που ενώ πλήγωσες το παιδί που έχει μέσα της, δεν έβγαλε το χαζό κοριτσάκι που κλαίγεται και παραφέρεται σαν πεντάχρονο. Η γυναίκα που ενώ είχε την ευκαιρία να σου καταρρακώσει το ηθικό και την υπερηφάνεια με προσβολές και κατηγορίες, επέλεξε τη σιωπή. Αποχώρησε τόσο όμορφα, όπως όταν μπήκε στη ζωή σου. Όχι, δεν ήθελε να σε φορτώσει τύψεις και ενοχές. Δε θα προσπαθούσε να επέμβει στη ζωή σου, ούτε και θα σε συκοφαντούσε ποτέ σε φίλους και γνωστούς. Έκανε ταμείο, χρεώθηκε και τα καλά και τα άσχημα και τα κουβάλησε όλα μέχρι να μπορέσει να τα τινάξει από πάνω της μια για πάντα όταν ήταν έτοιμη.

Όταν την ξανασυναντήσεις μετά από καιρό η πληρωμένη απάντηση που θα πάρεις απ’ αυτή  τη γυναίκα είναι η παγερή αδιαφορία στο βλέμμα της. Ντυμένη βέβαια με ένα ευγενικό χαμόγελο και ένα τυπικό «γεια». Και ταυτόχρονα η ανανέωση που θα δεις να αντανακλάται πάνω της από τα μαλλιά μέχρι τα νύχια. Γιατί οι γυναίκες τείνουν να αναγεννιούνται πιο ενισχυμένες από τις στάχτες του έρωτα που τις κατέστρεψε προσωρινά. Τόσο ψυχολογικά όσο και εμφανισιακά. Ξεσπούν τα νεύρα τους σε γυμναστήρια. Κάνουν ανταύγειες, βάφουν ρίζα, αλλάζουν ντουλάπα, συνήθειες , αναθεωρούν τις προτεραίοτητές τους. Διοχετεύουν την ενέργειά τους στη δουλειά και γίνονται αργά μα σταθερά καλύτερες σε ο,τι καταπιάνονται.

Και μάντεψε: θα είσαι εσύ η αιτία αυτής της εξέλιξης, αλλά ποτέ δε θα τη ζήσεις από μέσα. Και αυτό είναι που θα σε εκδικηθεί το ίδιο κιόλας βράδυ πριν πέσεις για ύπνο. Εκεί θα συνειδητοποιήσεις τι είχες και τι έχασες, φίλε μου. Δε χρειάζεται να  κουνήσει ούτε το μικρό δαχτυλάκι του ποδιού της για να ζηλέψεις. Γιατί η ζήλια λειτουργεί ύπουλα σαν το μπούκοβο: εκεί που νομίζεις ότι κάτι έχεις αρχίσει να το ευχαριστιέσαι που είναι πικάντικο, σου έχει κατακάψει τα σωθικά πριν το καταλάβεις.

Τώρα βέβαια, το γιατί εκτιμάμε κάτι αφού το χάσουμε και όχι όταν το έχουμε. Γιατί στο χωρισμό μας πιάνει η μανία να καταστρέψουμε καθετί καλό είχαμε φτιάξει «εμείς» για να επιβιώσει και να αποκατασταθεί το πληγωμένο «εγώ», ακόμα το ψάχνουμε. Εγώ επιμένω να πιστεύω ότι όσοι αγαπήθηκαν πραγματικά τιμούν αυτή τη λέξη ακόμα και όταν ζουν χώρια. Δουλεύουν σιωπηλά για να ξαναχτίσουν τον εαυτό τους και προπάντων: όταν θα σηκωθούν δε θα έχουν περάσει πάνω από τον άλλο.

Πηγή:www.pillowfights.gr

Νοσοκομείο Αλεξάνδρα: Μιλώντας για τα μωρά που δεν έχουν βγει ποτέ από τον θάλαμο

Published 23 Δεκεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

3-8-thumb-large

Από τους Μ.Hulot και Μαρίνα Πετρίδου

Αυτήν τη στιγμή πάνω από 50 παιδιά ζουν παρατημένα από τις μητέρες τους σε νοσοκομεία του λεκανοπεδίου Αττικής. Επειδή οι ίδιες δεν είναι σε θέση να τα φροντίσουν, επειδή ζουν σε συνθήκες που δεν είναι κατάλληλες για να μεγαλώσει ένα παιδί, επειδή απλώς τα θεωρούν ανεπιθύμητα. Μέσα στο 2015 ένας πολύ μεγάλος αριθμός παιδιών γεννήθηκαν και έμειναν στο νοσοκομείο ακόμα και για 12 μήνες πριν καταλήξουν σε κάποιο ίδρυμα. Παιδιά που μέχρι να φύγουν από το νοσοκομείο ζουν 24 ώρες το 24ωρο κάτω απ” το τεχνητό φως των θαλάμων νεογνών, που μεγαλώνουν ανάμεσα σε συνεχή κλάματα από τα διπλανά νεογέννητα, που δεν ξέρουν τι σημαίνει ησυχία, φως του ήλιου, σκοτάδι. Το χειρότερο απ” όλα, όμως, είναι ότι δεν μπορούν να έχουν τη φροντίδα που έχει ένα παιδί που ζει με οικογένεια, γιατί πρέπει να μοιραστούν την ίδια μαία με άλλα 20, ακόμα και 30 μωρά, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Οι μαίες που καλούνται να αναπληρώσουν τον ρόλο της μητέρας και να προσφέρουν φροντίδα και αγάπη στα παρατημένα παιδιά προσφέρουν ένα κοινωνικό έργο που τις κάνει αξιοθαύμαστες. Σε συνθήκες που έχουν γίνει πολύ δύσκολες μετά τις απανωτές οικονομικές καταστροφές, προσπαθούν με απίστευτη ευσυνειδησία και προσωπικό κόστος να προσφέρουν όσο περισσότερα μπορούν στα βρέφη, μέχρι να πάνε στο ίδρυμα.

Η Δέσποινα είναι μαία εδώ και δέκα χρόνια. Στην Πτέρυγα Νεογνών του Νοσοκομείου Αλεξάνδρα ήρθε πριν από τρία χρόνια και έχει περάσει αμέτρητες ώρες μαζί με αυτά τα παιδιά. «Ήταν καθαρά δική μου επιλογή να γίνω μαία και ήταν εξαρχής δώρο Θεού» μας λέει. «Μου άρεσε πάρα πολύ, ήταν η πρώτη μου επιλογή. Γενικά, μου αρέσει να ασχολούμαι με το θαύμα της ζωής, με όλο αυτό. Ήταν μια συνειδητή απόφαση». Μιλάει για τη «μεγάλη πληγή» και συγκινείται. «Παλιότερα, μια τυχαία μέρα, είχαμε πέντε με δέκα εγκαταλελειμμένα παιδιά το πολύ, σήμερα έχουμε σε μόνιμη βάση 15 με 20 εγκαταλελειμμένα βρέφη.

Είναι τόσο μεγάλος ο αριθμός, που κάνουν ένα τμήμα στο νοσοκομείο από μόνα τους. Είναι πραγματικά πάρα πολλά, ειδικά αν σκεφτούμε ότι τα φροντίζει μία μαία σε κάθε βάρδια. Για να καταλάβεις την κατάσταση, εκτός από τα εγκαταλελειμμένα, μέσα στον θάλαμο, που είναι 5×5, βρίσκονται και τα άλλα νεογέννητα, που είναι άλλα τόσα. Μπορεί ο αριθμός των νεογνών να φτάσει και τα 35 καθημερινά. Τόσα έχουμε τώρα. Είναι ένα μεγάλο θέμα τα παρατημένα παιδιά και πολύ στενόχωρο. Οι μητέρες τους είναι χρήστες ναρκωτικών, άλλες απλώς τα εγκαταλείπουν γιατί δεν έχουν τα μέσα για να τα μεγαλώσουν, κάποιες έχουν ψυχολογικά και ψυχιατρικά προβλήματα και η κοινωνική υπηρεσία δεν μπορεί να τους τα δώσει, υπάρχουν άλλες που έχουν τον σύζυγό τους στην φυλακή, είναι μητέρες άστεγες, μετανάστριες και πρόσφυγες.

Υπάρχουν κάποιες που το σκάνε από το μαιευτήριο, τις περισσότερες φορές θέλουν να τα πάρουν αλλά δεν μπορούν, γιατί δεν έχουν τα μέσα να τα μεγαλώσουν. Η κοινωνική υπηρεσία εξετάζει αυτές τις περιπτώσεις και βλέπει ότι δεν γίνεται τα μωρά να ζήσουν με τη μητέρα και τον πατέρα τους, γιατί δεν υπάρχει σπίτι γι” αυτά και σωστό οικογενειακό περιβάλλον. Τότε η κοινωνική υπηρεσία καλεί τον εισαγγελέα, διερευνάται η υπόθεσή τους και πολλές φορές αποφασίζουν ότι τα παιδιά δεν μπορούν να δοθούν στους γονείς. Έτσι, παραμένουν εδώ μέχρι να βρεθεί χώρος σε κάποιο ίδρυμα, συνήθως στο Μητέρα. Από εδώ τα παιδιά φεύγουν όταν είναι πάνω από 5 μηνών – τώρα τελευταία μένουν και περισσότερο.

Κάποια μωρά πάνε στο μαιευτήριο Έλενα προσωρινά, εκεί υπάρχει ξεχωριστό τμήμα με ειδικό προσωπικό. Εδώ, στο Αλεξάνδρα, δεν έχουμε ξεχωριστό τμήμα, τα εγκαταλελειμμένα μένουν μαζί με τα άλλα νεογέννητα. Οι διαδικασίες καθυστερούν πάρα πολύ, γιατί πρέπει ο εισαγγελέας να διερευνήσει ξεχωριστά για κάθε παιδί, να αποφασιστεί τι θα γίνει από δω και πέρα και όλο αυτό κρατάει ένα εξάμηνο. Μπορεί και παραπάνω. Έχει μείνει σ” εμάς παιδί έναν ολόκληρο χρόνο. Αυτήν τη στιγμή έχουμε κάποιο που είναι εννιά μηνών, τον Οκτώβριο είχαμε ένα που ήταν έντεκα μηνών, κόντευε να χρονίσει.   Τα παιδιά αυτά έχουν πολύ μεγάλες ανάγκες.

Στο Αλεξάνδρα δεν υπάρχουν υποδομές γι” αυτά τα μωρά, καθώς το νοσοκομείο είναι μαιευτήριο. Ένα νεογέννητο σε κανονικές συνθήκες μένει 3-4 μέρες και μετά φεύγει. Ένα παιδί που μένει εδώ έχει άλλες ανάγκες, χρειάζεται πάνες σε διαφορετικά μεγέθη, περισσότερη ποσότητα γάλακτος, ρούχα, φαγητό που πρέπει να έχει ποικιλία όσο μεγαλώνει. Είναι μεγάλα έξοδα που τα πληρώνει το νοσοκομείο, αλλά λόγω της κακής κατάστασης όλα είναι σε έλλειψη. Μας βοηθούν οι λεχώνες που βλέπουν τα παιδιά δίπλα στα δικά τους και όταν βγουν, επιστρέφουν και μας φέρνουν ρουχαλάκια. Έτσι, αυτήν τη στιγμή έχουμε πολλά. Αλλά πάνες, γάλατα και φαγητό χρειάζονται συνέχεια. Όποιος έχει διάθεση να βοηθήσει, πρέπει να έρθει από εδώ και να μιλήσει με τον διευθυντή και την προϊσταμένη για να μάθει πώς. Υπάρχουν διαφορετικές ελλείψεις κάθε στιγμή.

Τα μωρά δεν έχουν πού να κοιμηθούν γιατί οι κούνιες είναι συγκεκριμένων διαστάσεων, για νεογνά, έτσι, όταν μεγαλώσουν, γίνονται δύσκολα τα πράγματα. Έχουμε μόνο ένα παρκοκρέβατο, όπου βάζουμε τα πιο μεγάλα μωρά, και τα υπόλοιπα διατρέχουν τον κίνδυνο να πέσουν από την κούνια, γιατί θέλουν να γυρίσουν, να πιαστούν από κάπου να σηκωθούν. Δεν μπορείς να έχει ένα παιδί καθηλωμένο 24 ώρες το 24ωρο. Ένα παιδάκι οκτώ μηνών είναι αεικίνητο και πρέπει να έχεις συνέχεια τα μάτια πάνω του. Αυτό επιβαρύνει σίγουρα το έργο μας. Φανταστείτε να έχεις 10-15 παιδιά που κινδυνεύουν να πέσουν από την κούνια και να υπάρχει μόνο μία μαία που τα προσέχει. Έχει χρειαστεί πολλές φορές να αγοράσουμε πράγματα από μόνες μας γι” αυτά τα μωρά.

Είναι κάτι που σε επιβαρύνει και σωματικά και ψυχολογικά. Εκτός από την κούραση, με ένα παιδί δένεσαι και όταν φεύγει, είναι πάρα πολύ δύσκολο. Τα βλέπεις να μεγαλώνουν 24 ώρες το 24ωρο. Δεν βλέπεις μόνο τη σωματική αλλά και τη νοητική τους εξέλιξη, το πώς θα σου χαμογελάσουν, το πώς θέλουν να σηκωθούν να παίξουν, να δουν εικόνες. Χρειάζονται αγκαλιά, χέρια να τα αγγίζουν, δεν μπορεί να είναι καθηλωμένα σε μια κούνια συνέχεια. Ένα παιδί εννέα μηνών είναι αρκετά μεγάλο για να αντιληφθεί τα πάντα γύρω του, τα πρόσωπα, τους ανθρώπους.

Και αισθάνονται ότι δεν έχουν μαμά. Γκρινιάζουν. Μας βλέπουν που περνάμε από δίπλα κι ενώ εμείς ασχολούμαστε με τα άλλα νεογέννητα, αυτά κλαίνε γιατί θέλουν μία αγκαλιά. Αλλά όταν έχεις 35 παιδιά, ποιο να πρωτοπάρεις αγκαλιά; Και πόσο; Να το πάρεις 5 πέντε λεπτά και μετά τι; Το παιδί χρειάζεται να του διαθέσεις χρόνο και δεν τον έχουμε. Σε κάθε βάρδια είναι μία έως δύο μαίες το πολύ. Και δεν μπορούν να βρίσκονται τόσα παιδιά σε έναν τόσο μικρό χώρο. Στο δωμάτιο με τις κούνιες δεν χωράμε να περάσουμε. Ο χώρος είναι εντελώς ακατάλληλος. Υπάρχει θόρυβος, γιατροί και προσωπικό που μπαινοβγαίνουν, νεογέννητα που έρχονται και φεύγουν. Τα παιδιά αυτά δεν έχουν την ηρεμία να κοιμηθούν. Έχουν συνέχεια ένα φως από πάνω τους, δεν αναγνωρίζουν αν είναι μέρα ή νύχτα. Δεν έχουν βγει ποτέ έξω από τον θάλαμο.   Ασχολούμαστε πραγματικά και δίνουμε μεγάλο αγώνα, γιατί δεν μπορείς να αφήσεις ένα παιδί ξεχασμένο απλώς σε μια κούνια, είναι τραγικό. Από ό,τι μας λένε και στο Ίδρυμα Μητέρα, όταν πηγαίνουν εκεί τα δικά μας τα μωρά έχουν καλή νοητική εξέλιξη.

Τα παιδάκια αυτά είναι χαρούμενα, δεν φαίνονται θλιμμένα, που σημαίνει ότι μάλλον κάνουμε καλή δουλειά εδώ. Παίζει μεγάλο ρόλο το να μιλήσουν και να γελάσουν, να πάρει κάποια έκφραση το πρόσωπό τους. Νιώθουμε ότι είμαστε οι μαμάδες τους όσο τα έχουμε εδώ, πάραπολύ, και όταν φεύγουν, στενοχωριόμαστε, αλλά σκεφτόμαστε ότι πρέπει να υπάρξει ένα καλύτερο αύριο γι” αυτά τα παιδιά.   Όταν φεύγουν από μας, τα πιο πολλά μένουν στο Μητέρα για πολύ καιρό, γιατί είναι και δύσκολες οι διαδικασίες υιοθεσίας. Από το μαιευτήριό μας δεν μπορεί να πάρει κανένας μωρό, απαγορεύεται. Πρέπει αρχικά να δώσει τη συγκατάθεσή της η μητέρα και όλες αυτές οι διαδικασίες γίνονται στο ίδρυμα. Καμιά φορά μας παίρνουν γονείς που θέλουν να υιοθετήσουν παιδί και ζητάνε να πάρουν από εμάς, αλλά αυτό δεν γίνεται. Εδώ ουσιαστικά φιλοξενούμε τα μωρά μέχρι να πάνε στο ίδρυμα.

Είναι πάρα πολύ δύσκολο ένα μόνο άτομο να φροντίσει τόσο πολλά παιδιά. Έχουμε ζητήσει επανειλημμένα βοήθεια από το υπουργείο και από διάφορες άλλες υπηρεσίες, αλλά δεν γίνεται τίποτα. Στο νοσοκομείο υπάρχει θάλαμος που θα μπορούσε να γίνει ειδικός χώρος για τα εγκαταλελειμμένα μωρά. Θα μπορούσαν να προσλάβουν και προσωπικό. Πέντε άτομα θα ήταν αρκετά, δεν νομίζω ότι είναι τόσο δύσκολο. Τα παιδιά είναι κανονικοί άνθρωποι, δεν σημαίνει ότι επειδή είναι νεογέννητα θα τους δώσεις ένα γάλα και τέλος. Δεν γίνονται αυτά, έχουν πολλές ανάγκες.   Δεν είναι επάγγελμα αυτό που κάνουμε, είναι λειτούργημα και δεν είναι ένα οκτάωρο που κάνεις πέντε δουλειές και φεύγεις. Μόνο η υπερένταση που ζεις αυτές τις ώρες, το κλάμα, η ορθοστασία, η τεράστια ευθύνη, κάνουν την κατάσταση πολύ δύσκολη. Πολλές φορές τα” αυτιά μου δεν ακούνε από τη συνεχή φασαρία. Μου έχει τύχει πάρα πολλές φορές να πω «δεν μπορώ άλλο». Η αγάπη, όμως, με κρατάει. Βλέπεις τα παιδικά μάτια τριγύρω και θέλεις να δώσεις όση αγάπη έχεις μέσα σου».

Πηγή: Lifo

 

Διαβάστηκε εδώ:www.babyads.gr

Γυναίκες που δεν έχουν κάνει σεξ πάνω από 10 χρόνια: Φαινόμενο της εποχής;

Published 22 Δεκεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

jakinto-570

Στην εποχή που το σεξ προβάλλεται έντονα και συχνά απροκάλυπτα, πολλές είναι οι γυναίκες που απέχουν σεξουαλικά επειδή νιώθουν ότι δεν είναι αρκετά καλές.

Μια γυναίκα εξομολογείται στον Guardian, ότι είναι 46 ετών και έχει να κάνει σεξ πάνω από 10 χρόνια. Εξηγεί πώς έφτασε σε αυτό το σημείο, χωρίς να το έχει σχεδιάσει.

«Είμαι μια 46χρονη γυναίκα που δεν έχει κάνει σεξ πάνω από 10 χρόνια. Δεν το είχα σχεδιάσει ποτέ, αλλά βρίσκομαι σε ένα φαύλο κύκλο: Ανησυχώ πολύ για το πώς θα εξηγήσω το γεγονός αυτό στον πιθανό μου σύντροφο και όσο αυτή η κατάσταση συνεχίζεται, γίνεται όλο και χειρότερα. Δεν θέλω να ζήσω την υπόλοιπη ζωή μου χωρίς σεξ και αγάπη».

Αυτή η γυναίκα δεν είναι η μόνη. Στην εποχή που το σεξ προβάλλεται έντονα και συχνά απροκάλυπτα, πολλές είναι οι γυναίκες που απέχουν σεξουαλικά επειδή νιώθουν ότι δεν είναι αρκετά καλές, σημειώνουν οι ψυχολόγοι.

Μια γυναίκα μπορεί να αντιλαμβάνεται την έλλειψη της σεξουαλικής της ζωής αρνητικά ως προς τη θηλυκή της υπόσταση. Ίσως, θεωρεί ότι οι άνδρες δεν την ποθούν αρκετά και μπαίνει στη διαδικασία να αναρωτιέται τι δεν κάνει καλά. Αρχίζει και χρεώνει τον εαυτό της, θεωρώντας ότι φταίει η ίδια.

Είναι δυνατόν να απομονωθεί κοινωνικά ή να αποφεύγει κάθε είδους κοινωνική συναναστροφή με άνδρες για να μην αισθανθεί απόρριψη.

Η ψυχοθεραπεύτρια Pamela Stephenson Connolly της απαντά ότι η λύτρωση για εκείνη θα έρθει αν καταπολεμήσει την ανασφάλεια και πάρει ρίσκα.

«Δεν πρέπει να φοβάστε την απόρριψη, ακόμα και τη γελοιοποίηση. Είναι ένα σημαντικό βήμα για να ξεκολλήσετε» λέει η ψυχοθεραπεύτρια Pamela Stephenson Connolly

«Γίνετε πιο κοινωνική και συνδεθείτε με άνδρες με στόχο τη διασκέδαση και τη φιλία.

Αν γίνετε πιο κοινωνική, αργά ή γρήγορα θα γίνεται πιο ελκυστική. Θα πρέπει να βγείτε από τη ζώνη της άνεσής σας και να προχωρήσετε.

Αγαπήστε το σώμα σας και δώστε του ευχαρίστηση. Κάθε ανθρώπινο ον μπορεί να είναι ελκυστικό σε ένα άλλο. Και μην ανησυχείτε για τις αρνητικές απόψεις των πιθανών συντρόφων σας για τη μακροπρόθεσμη αγαμία σας: δεν χρειάζεται καν να τους το πείτε.

Η ακόμα και να τους το πείτε, οι περισσότεροι απλά θα υποθέσουν ότι έχετε υψηλά πρότυπα».

Πηγή:www.thetoc.gr

Αυτό να ψάχνεις πάντα..

Published 22 Δεκεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

black-and-white-portrait-eyes-models-art-fashion-women-light-bw-people-glamour-poses-various-allure-moment-still-rain-lollipop-lonely-missing-y

Να σε κοιτάνε και να χαμογελάνε..

Αυτό να ψάχνεις πάντα..

Ανθρώπους που σε βλέπουν και γυαλίζουν από χαρά τα μάτια τους. Να τους λες έρχομαι και να σου λένε γρήγορα σε περιμένω..

Να μη διατυμπανίζουν τη »σημαντική» ζωή τους και πόσο λίγο χρόνο έχουν..

Να μη σε στριμώχνουν, αλλά να τα κάνουν όλα πέρα για να μπεις εσύ..

Τα δώρα τους να είναι άυλα, από υλικά μπουχτίσαμε..

Να ψάχνεις αυτόν που αντέχει τα ψεγάδια και τα χίλια ελαττώματα σου και τα λατρεύει..

Αυτόν που δε θα έρχεται όταν τον χρειαστείς, θα είναι από πριν εκεί..

Να ψάχνεις ανθρώπους που η παρουσία σου γεμίζει τη ζωή τους, δε σε αδειάζουν μόλις γεμίσουν..

Σου χαϊδεύουν  τη ψυχή με την τόση αγάπη τους, φεύγουν για λίγο και η σκιά τους μένει εκεί να σε φυλά..

Όταν τους βρεις κράτα τους, μην είσαι αφελής και τους αφήσεις..

ΓΚΕΚΤΣΙΑΝ ΤΑΜΙ
Απόφοιτη Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης, AΠΘ
healingeffect.gr

Πηγή:www.healingeffect.gr

Στις μαμάδες που μεγαλώνουν τα παιδιά τους χωρίς βοήθεια

Published 22 Δεκεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

kourasi_590_2_new_b

Όταν φέρνεις ένα παιδί στον κόσμο αντιλαμβάνεσαι τι πραγματικά σημαίνει «δεν έχω χρόνο να πάω στην τουαλέτα».

Όσο εργασιομανής/ δουλευταράς/ δραστήριος άνθρωπος κι αν είσαι, αντιλαμβάνεσαι ότι τίποτα δεν συγκρίνεται με τη διαρκή φροντίδα ενός πλάσματος μικρού και ανίκανου να κάνει οτιδήποτε για τον εαυτό του.

Ευτυχώς, όμως, για να σε βοηθήσουν να τα βγάλεις πέρα σ” αυτές τις δύσκολες συνθήκες, υπάρχουν οι γιαγιάδες, τα αδέρφια, οι καλοί φίλοι, ο παιδικός σταθμός ή μια νταντά. Κι αν δεν υπάρχουν;

Δεν μπορούμε να πούμε ότι οι μαμάδες που μεγαλώνουν τα παιδιά τους χωρίς καμία συστηματική βοήθεια αποτελούν πλειοψηφία. Είναι όμως σε κάθε περίπτωση μια κοινωνική ομάδα στην οποία αξίζει όλη μας η αλληλεγγύη και ο θαυμασμός, αφού αγωνίζονται μόνες καθημερινά για να προσφέρουν το 100% του (κουρασμένου) εαυτού τους.

Ποιες είναι λοιπόν αυτές οι μαμάδες;

Είναι οι μαμάδες που ζουν χωρίς τους γονείς τους. Οι γυναίκες που έχασαν τους δικούς τους πριν κάνουν παιδιά ή εκείνες που έχουν για οποιοδήποτε λόγο πάρει ξεχωριστό δρόμο απ” την οικογένειά τους.

Είναι οι μαμάδες που έφυγαν από τη χώρα τους για να δουλέψουν, για να ακολουθήσουν τον καλό τους στη νέα του δουλειά, για να αναζητήσουν καλύτερη ποιότητα ζωής.

Είναι όλες αυτές οι μαμάδες που έφτιαξαν το σπίτι και την οικογένειά τους μακριά απ” τους δικούς τους και ζουν χιλιόμετρα μακριά απ” την «ευκολία» που θα μπορούσε να τους προσφέρει η μαμά τους.

Είναι, ακόμη, γυναίκες που απλώς… δεν τις βοηθούν. Άλλος βαριέται, άλλος έχει εξαιρετικά βεβαρημένο πρόγραμμα, άλλος έχει ήδη τρία παιδιά κι άλλος είναι απλώς απών -από άποψη. Είναι οι μαμάδες που μετά βίας τα βγάζουν πέρα και για ιδιωτικό παιδικό σταθμό δεν μπορεί να γίνει ούτε λόγος. Είναι οι μαμάδες που ψάχνουν κάθε χρόνο τα κριτήρια και τις αιτήσεις για τους παιδικούς σταθμούς και ελπίζουν ότι φέτος το παιδί τους θα γίνει δεκτό.

Και αν όλα αυτά ισχύουν, τότε πού είναι ο μπαμπάς; Όταν μιλάμε για απόλυτη έλλειψη βοήθειας, μιλάμε για μπαμπά απών -εκούσια ή ακούσια. Μπορεί να δουλεύει σε δύο δουλειές για να τα βγάλει κάπως πέρα η οικογένεια ή να έχει φύγει για δουλειά στη Σαουδική Αραβία, στη Γερμανία ή στο Κουβέιτ ή, απλώς, να έχει αποφασίσει -κόντρα στον καιρό του- ότι το μεγάλωμα του παιδιού είναι δουλειά αποκλειστικά γυναικεία.

«Πόσο δύσκολο μπορεί να είναι να μεγαλώσεις ένα παιδί μόνη σου;»

Πάρα πολύ δύσκολο. Το να μεγαλώνεις ένα παιδί είναι δουλειά που απαιτεί σίγουρα περισσότερα από δύο χέρια. Χρειάζεται τη διαρκή σου αφοσίωση και επαγρύπνηση και την συνεχή σου παρουσία. Είναι η δυσκολότερη δουλειά που μπορεί κανείς να «πιάσει», με το πιο απαιτητικό αφεντικό, τα πιο παράλογα και εξαντλητικά ωράρια και, φυσικά, αμισθί. Όταν υπογράφεις το συμβόλαιο της μητρότητας, δυστυχώς δεν υπάρχει παράγραφος για τους βοηθούς σου.

Κάθε μικρή και μεγάλη ανάγκη του παιδιού -ή των παιδιών- πρέπει να καλυφθεί από εσένα -χωρίς παραλείψεις, χωρίς λάθη, χωρίς αναβολές- γιατί είσαι κυριολεκτικά ο μοναδικός άνθρωπος που μπορεί να το αναλάβει.

Ο προσωπικός χρόνος είναι όνειρο θερινής νυκτός. Όταν οι περισσότερες μαμάδες μπορούν να αφήσουν για δυο ώρες το παιδί στη μαμά τους, ώστε να πεταχτούν για ψώνια/ λογαριασμούς/ κομμωτήριο ή ό,τι άλλο προκύψει, οι μαμάδες που μεγαλώνουν μόνες τα παιδιά τους δεν έχουν άλλη επιλογή απ” το να τα ζαλωθούν τσάντες, παιχνίδια, καρότσια και μάρσιπο και να… πορευτούν όσο καλύτερα γίνεται.

Η δουλειά δεν είναι επιλογή. Και ενώ για πολλούς το να μην δουλεύεις και να μεγαλώνεις τα παιδιά θεωρείται πολυτέλεια, μπορεί στην πραγματικότητα να γίνει αιτία πολλής θλίψης και μειωμένης αυτοεκτίμησης. Η δουλειά είναι για πολλές μητέρες ευχάριστη διέξοδος. Για τις μαμάδες που είναι μόνες όμως, δεν αποτελεί καν επιλογή. Με δυο λόγια: οι μοναχικές έξοδοι μοιάζουν με παραμύθι, όπως και η ξεκούραση, η δουλειά -τουλάχιστον για τα πρώτα χρόνια- αποκλείεται και, γενικά, οι ηρωικές μαμάδες αφιερώνονται κυριολεκτικά στο παιδί τους!

Και, τελικά… πώς τα καταφέρνουν;

Όσες γυναίκες έχουν τη μαμά τους να τους προσφέρει την πολύτιμη εμπειρία της και τα… εργατικά της χέρια ή, αντίστοιχα, την πεθερά, τον παππού κ.ο.κ., πρέπει να σκεφτούν για ένα λεπτό: τι θα έκαναν όλες εκείνες τις φορές που πετάχτηκαν στο super market, που βγήκαν για ένα γρήγορο καφέ με μια φίλη τους, που κατάφεραν να φύγουν για δυο μέρες αν δεν υπήρχε ο διαθέσιμος φροντιστής; Θα πήγαιναν με το μωρό, είναι η απάντηση.

Οι μανούλες που μεγαλώνουν χωρίς καμιά βοήθεια το παιδί τους, περνούν όλη τους τη μέρα μαζί του. Κι όσο δύσκολο και περιοριστικό κι αν γίνεται αυτό (που, σίγουρα γίνεται πολύ!), προσφέρει μια μοναδική ευκαιρία δεσίματος μεταξύ τους. Δεν μπορούμε να δώσουμε τη συνταγή της επιτυχίας για το «πώς τα βγάζουν πέρα τελικά;». Είμαστε όμως απόλυτα σίγουροι ότι έχουν απεριόριστη υπομονή (εφόσον ζουν 24 ώρες το 24ωρο με ένα -για παράδειγμα- δίχρονο), φοβερή αυταπάρνηση (εφόσον η ζωή τους είναι πια η ζωή του παιδιού τους), πολλή αγάπη για το παιδί που έχει μπει στη ζωή τους και καλή οργάνωση.
Πηγή

Διαβάστηκε εδώ:www.newside.gr

«Τα κακά νέα είναι ότι πέθανα»: Το υπέροχο – και τελευταίο – γράμμα μίας μητέρας στην 4χρονη κόρη της

Published 22 Δεκεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

ta-kaka-einai-pethana-iperoxo-teleutaio-gramma-mias-miteras-stin-4xroni-kori

«Λοιπόν… έχω κάποια καλά και κάποια κακά νέα. Τα κακά νέα είναι ότι, προφανώς, έχω πεθάνει. Τα καλά νέα ότι εσείς είστε ζωντανοί (εκτός και εάν έχουν wifi στην μεταθάνατον ζωή)». Έτσι αρχίζει το γράμμα της προς την μικρή της κόρη, τον άντρα και τους φίλους της η Χέδερ ΜακΜανάμι, η οποία πέθανε από καρκίνο στις 14 Δεκεμβρίου.

Μία μέρα μέρα τον θάνατό της ο άνδρας της, Τζεφ, αποφάσισε να το μοιραστεί το Facebook με αποτέλεσμα το γράμμα να γίνει viral και να μοιραστεί χιλιάδες φορές.

Hello all,I am posting this on behalf of the love of my life. These are her words. Much love to all. – Jeff…

Posted by Heather McManamy on Tuesday, 15 December 2015

Στο γράμμα, το οποίο, σας προειδοποιούμε, εάν το διαβάσατε θα νιώσετε τα μάτια σας να γεμίζουν αβίαστα με δάκρυα, η Χέδερ δίνει σαφείς οδηγίες: Μην πείτε στην κόρη μου ότι πήγα στο παράδεισο, πότε μην πείτε ότι «έχασα την μάχη με τον καρκίνο» και να χορέψετε οπωσδήποτε στην κηδεία μου.

«Σας παρακαλώ, μην πείτε στην Μπριάνα ότι είμαι στον παράδεισο», γράφει. «Στο μυαλό της, αυτό θα σημαίνει ότι επέλεξα να είμαι κάπου αλλού και ότι την άφησα. Στην πραγματικότητα, έκανα τα πάντα για να είμαι μαζί της, και δεν θα προτιμούσα να είμαι πουθενά, ΠΟΥΘΕΝΑ αλλού από το να είμαι μαζί της και με τον Τζεφ».

Ζητάει επίσης από όλους τους αγαπημένους τους φίλους και συγγενείς να μην πουν ποτέ ότι έχασε τη μάχη με τον μεταστατικό καρκίνο. «Ο καρκίνος μπορεί να πήρε τα πάντα από εμένα, αλλά δεν πήρε ποτέ την αγάπη μου, ή την ελπίδα μου ή την χαρά μου,» γράφει. «Δεν ήταν μία μάχη, ήταν απλά η ζωή, η οποία είναι τυχαία με σκληρό τρόπο και άδικη. Και έτσι συμβαίνουν μερικές φορές τα πράγματα».

Η Χέδερ ζητά από όλους να κρατάνε λίγα λεπτά κάθε μέρα για να «συνειδητοποιούν πώς αυτή η τρελή ζωή είναι μία εύθραυστη περιπέτεια».

«Μην το ξεχάσετε ποτέ, κάθε μέρα μετράει,» γράφει.

Ο άνδρας της δηλώνει συγκλονισμένος από την στήριξη που έχει λάβει. «Είναι εύκολο να το ξεχάσεις μερικές φορές, αλλά όλα αυτά τα posts και τα μηνύματα δείχνουν πόσο καλό υπάρχει στον κόσμο,» έγραψε με την σειρά του.

«Εάν πάτε στην κηδεία μου, σας παρακαλώ να έχετε ένα μπαρ που θα με κάνει περήφανη,» γράφει η Χέδερ. «Και το καλό που σας θέλω να υπάρχει πάρτι με χορός σε κάποιο σημείο.»

Και εάν δεν κλαίτε ήδη, σας έχουμε αφήσει το καλύτερο για το τέλος. Πριν τον θάνατό της, η Χέδερ έγραψε μία σειρά από γράμματα για την 4χρονη κόρη της, ένα για κάθε σημαντική -μελλοντική- στιγμή στην ζωή της, από την ημέρα που θα χάσει το πρώτο της δόντι μέχρι την ημέρα που θα κάνει το πρώτο της παιδί.

Στο γράμμα της λέει για την κόρη της: «Κάθε στιγμή μαζί της ήταν μία ευτυχία που δεν μπορούσα καν να φανταστώ μέχρι που ήρθε σε αυτόν τον κόσμο.»
Πηγή

 

Διαβάστηκε εδώ:www.palava.gr

45 υπέροχες και παιχνιδιάρικες ιδέες για χριστουγεννιάτικα μανικιούρ

Published 22 Δεκεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

xristougenniatikes-idees-gia-manikiour-01

Τα Χριστούγεννα κατέφθασαν και ετοιμαζόμαστε να τα υποδεχτούμε μεταξύ άλλων με την κατάλληλη διακόσμηση στα νύχια μας. Αν ακόμη δεν έχετε αποφασίσει το χρώμα ή το σχέδιο, οι προτάσεις που ακολουθούν θα σας βοηθήσουν να επιλέξετε το γιορτινό μανικιούρ που σας ταιριάζει!

 

xristougenniatikes-idees-gia-manikiour-46

xristougenniatikes-idees-gia-manikiour-02

xristougenniatikes-idees-gia-manikiour-03

xristougenniatikes-idees-gia-manikiour-04

xristougenniatikes-idees-gia-manikiour-05

xristougenniatikes-idees-gia-manikiour-06

xristougenniatikes-idees-gia-manikiour-07

xristougenniatikes-idees-gia-manikiour-08

xristougenniatikes-idees-gia-manikiour-09

xristougenniatikes-idees-gia-manikiour-10

xristougenniatikes-idees-gia-manikiour-11

xristougenniatikes-idees-gia-manikiour-12

xristougenniatikes-idees-gia-manikiour-13

xristougenniatikes-idees-gia-manikiour-14

xristougenniatikes-idees-gia-manikiour-15

xristougenniatikes-idees-gia-manikiour-16

xristougenniatikes-idees-gia-manikiour-17

xristougenniatikes-idees-gia-manikiour-18

xristougenniatikes-idees-gia-manikiour-19

xristougenniatikes-idees-gia-manikiour-20

xristougenniatikes-idees-gia-manikiour-21

xristougenniatikes-idees-gia-manikiour-22

xristougenniatikes-idees-gia-manikiour-23

xristougenniatikes-idees-gia-manikiour-24

xristougenniatikes-idees-gia-manikiour-25

xristougenniatikes-idees-gia-manikiour-26

xristougenniatikes-idees-gia-manikiour-27

xristougenniatikes-idees-gia-manikiour-28

xristougenniatikes-idees-gia-manikiour-29

xristougenniatikes-idees-gia-manikiour-30

xristougenniatikes-idees-gia-manikiour-31

xristougenniatikes-idees-gia-manikiour-32

xristougenniatikes-idees-gia-manikiour-33

xristougenniatikes-idees-gia-manikiour-34

xristougenniatikes-idees-gia-manikiour-35

xristougenniatikes-idees-gia-manikiour-36

xristougenniatikes-idees-gia-manikiour-37

xristougenniatikes-idees-gia-manikiour-38

xristougenniatikes-idees-gia-manikiour-39

xristougenniatikes-idees-gia-manikiour-40

xristougenniatikes-idees-gia-manikiour-41

xristougenniatikes-idees-gia-manikiour-42 xristougenniatikes-idees-gia-manikiour-43

xristougenniatikes-idees-gia-manikiour-44

xristougenniatikes-idees-gia-manikiour-45

Δείτε Περισσότερα: http://www.beautetinkyriaki.gr/2014/12/idees-gia-xristougenniatika-manikiour/#ixzz3v1eOR3Tu

Γλυκό μου αγόρι, να ήξερες μονάχα…

Published 21 Δεκεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

Το-9-μηνών-αγοράκι-που-έχει-τρελάνει-τους-γιατρούς

γράφει η Sarah Turner για τη HuffPost

Να ήξερες μονάχα πως κάθε φορά που εσύ ουρλιάζεις σαν να σε σφάζουνε επειδή σου τράβηξα το κουτάλι απ” το στόμα εγώ προσπαθώ απλά να σου δώσω να φας κι άλλο γιαουρτάκι.

Να ήξερες μονάχα πως ενώ εσύ χτυπιέσαι στα πατώματα ΟΡΓΙΣΜΕΝΟΣ επειδή σου πέρασα λουρί στη μέση, εγώ απλά προσπαθώ να σε προστατέψω για να μη σε πάρει παραμάζωμα κανένα φορτηγό στον δρόμο. Βλέπεις, δεν θα ήθελα να σε πατήσει.

Να ήξερες μονάχα πως ενώ εσύ συστρέφεις το σώμα σου στις πιο απίθανες πόζες που μόνο ένας έμπειρος γιόγκι θα κατάφερνε να επιτύχει εγώ προσπαθώ απλά να σου αλλάξω πάνα και πίστεψε με ούτε και μένα μου αρέσει αυτό. Δεν θέλω να τα βάλω μαζί σου. Βρισκόμαστε και οι δύο αντιμέτωποι με το τεράστιο κακούνι που έκανες για δεύτερη φορά μέσα σε μισή ώρα. (Το ίδιο ισχύει και για το μίσος που βγάζεις όταν θέλω να σου αλλάξω ρούχα και την αηδία που ζωγραφίζεται στο πρόσωπό σου όταν σου βάζω το φορμάκι του ύπνου – τα κάνω μονάχα για να μη σε πιάνει το κρύο).

Να ήξερες μονάχα πως ενώ τραβάς τα αυτάκια σου και τρίβεις τα ματάκια σου, δεν φταίω εγώ που είσαι κουρασμένος. Σου έδωσα δύο φορές την ευκαιρία να πάρεις έναν υπνάκο μέσα στη μέρα και εσύ επέλεξες να αρχίσεις να κοιμάσαι στις 5 το απόγευμα, η χειρότερη ώρα για να πάρει κανείς υπνάκο. Μια μέρα, ίσως όταν θα γίνεις και συ μπαμπάς, θα καταλάβεις πως οι ευκαιρίες που μας δίνονται να πάρουμε υπνάκους είναι πολύτιμες και θα συνειδητοποιήσεις πως θα έδινες ακόμη και το νεφρό σου ή/και την τηλεόρασή σου για να έχεις την ευκαιρία να ξαπλώσεις λιγάκι (αλλά τότε πια θα είναι πολύ αργά).

Να ήξερες μονάχα πως καθώς εσύ χτυπιέσαι ολόκληρος επάνω μου και γω βρίζω από τον πόνο δεν βρίζω εσένα αλλά την όλη κατάσταση. Βλέπεις, ζω με την ελπίδα πως θα ήθελες να καθίσεις ήσυχος στην αγκαλιά μου και να διαβάσουμε παρεούλα ένα βιβλίο, αλλά απ” ό,τι όλα δείχνουν δεν σου αρέσουν πολύ τα βιβλία ούτε και οι αγκαλιές σ” αυτή τη φάση.

Να ήξερες μονάχα πως ενώ εσύ μασουλάς το κορδόνι του αδελφού σου και σηκώνεις το βλέμμα σου, εγώ το μόνο που θέλω να κάνω είναι να τσεκάρω μήπως έχει λερωθεί με τα κακά του σκύλου από την πρωινή μας βόλτα στο πάρκο. Δεν θέλω να σου στερήσω τη χαρά σου ούτε και να κλέψω τον θησαυρό σου.

Είσαι ένα παράξενο πλάσμα, καρδούλα μου, αλλά αγαπώ κάθε τι επάνω σου. Αγαπώ τον τρόπο που γελάς και τον τρόπο που βελάζεις κάθε φορά που προσπαθείς να μιμηθείς τη φωνή κάποιου ζώου της φάρμας. Αγαπώ τα ανακατωμένα σου μαλλιά και το γεγονός ότι μυρίζεις μακαρόνια με κιμά ακόμη και αφού σε έχω κάνει μπάνιο. Όταν θυμώνεις κι εκνευρίζεσαι μαζί μου, εγώ απλά προσπαθώ να κάνω τη δουλειά μου ως μαμά και να σε φροντίσω.

Αυτό μονάχα να ήξερες.

Πηγή: www.eimaimama.gr

Ο χορός αυτής της μικρής έχει 10 εκατ. views (vid)

Published 21 Δεκεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

viral_xoros_202867107

Σταρ σε όλο τον κόσμο έχει γίνει αυτό το μικρό κορίτσι, η Elyse.

Η μητέρα της, η οποία ανέβασε το βίντεο στο facebook, όπου έγινε viral με 180.476 κοινοποιήσεις και πάνω από 10 εκατομμύρια προβολές, έγραψε στη λεζάντα:

«Το βίντεο είναι λίγο κουνημένο επειδή δεν μπορούσα να κρατήσω τα γέλια μου». Και με το δίκιο της, θα σκεφτείτε, βλεποντας το πόσο αποφασισμένη είναι η Elyse.

Δείτε προσεκτικά το βίντεο με τις εκατομμύρια προβολές, για να νιώσετε τι σημαίνει να έχει κάποιος πραγματική αφοσίωση και το πάθος για αυτό που κάνει.

Πηγή:www.sdna.gr