Αρχείο

All posts for the month Δεκέμβριος 2015

Το μεγαλείο της παιδικής ψυχής σε ένα χριστουγεννιάτικο βίντεο που θα σας συγκινήσει

Published 26 Δεκεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

present_590_2015_12_21_18_20_18_b

από Φοίβη Γλύστρα

 

Σε κάποια παιδιά ο Άγιος Βασίλης δεν φέρνει δώρα. Μερικά τέτοια παιδιά φτωχών οικογενειών συγκεντρώθηκαν από το δίκτυο UpTV και ρωτήθηκαν τα εξής δύο πράγματα: «Τι δώρο θέλεις για τα Χριστούγεννα;» και «Τι δώρο νομίζεις ότι θα ήθελε η μαμά σου;». Τα πιτσιρίκια απαντούν και στις δύο ερωτήσεις, λέγοντας ποιο είναι το ιδανικό δώρο για τον εαυτό τους και τη μαμά τους και τότε, η ομάδα του UpΤV τους παρουσιάζει και τα δύο: το δώρο των ονείρων τους και το δώρο της μαμάς. Όμως, πρέπει να επιλέξουν μόνο ένα από τα δύο.

Κόντρα σε κάθε προγνωστικό -και κόντρα στην υστεροβουλία που θα περίμενε κανείς από τον μέσο ενήλικα- τα παιδιά μας βάζουν για ακόμα μια φορά τα γυαλιά. Δείτε το συγκινητικό βίντεο: –

 

Πηγή:www.mama365.gr

Βοηθήστε το Άσυλο Ανιάτων με ένα SMS

Published 25 Δεκεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

116864-260549

Το Άσυλο Ανιάτων ζητά τη συνδρομή μας, και να η στιγμή να επιδείξουμε την αλληλεγγύη μας στέλνοντας SMS για έναν πολύ καλό σκοπό. Ποιος ο σκοπός αυτός; Η συγκέντρωση χρημάτων για την αγορά ενός ειδικά διαμορφωμένου βαν για την ασφαλή μεταφορά των μη κατάκοιτων ασθενών του σωματείου με τα αμαξίδιά τους.

Με την άδεια του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης το Άσυλο Ανιάτων διοργανώνει εκστρατεία σε συνεργασία με τις εταιρείες κινητής τηλεφωνίας (COSMOTE-VODAFONE-WIND), μέσω της ενεργοποίησης της υπηρεσίας SMS με την ονομασία «ΠΡΟΣΦΕΡΩ» από το Σάββατο 19 Δεκεμβρίου στις 09:00 έως τις 25 Δεκεμβρίου 2015 στις 23:59. Αυτή είναι και η τελευταία προσπάθεια και η βοήθειά μας είναι εξαιρετικά αναγκαία για την επίτευξη του στόχου τους.

Αν επιθυμείς να βοηθήσεις, πάρε το κινητό σου, γράψε τη λέξη ΑΣΥΛΟ ή ASYLO και στείλε το μήνυμά σου στο 54234 (χρέωση 1,23€/sms).

Το Άσυλο Ανιάτων είναι κοινωφελές μη κερδοσκοπικό και είναι το πρώτο φιλανθρωπικό σωματείο που ιδρύθηκε στην Ελλάδα. Συστάθηκε το 1893 και λειτουργεί από τότε αδιαλείπτως με αποκλειστικό γνώμονα την εξυπηρέτηση των φιλανθρωπικών σκοπών του, παρέχοντας συνολικά σε χιλιάδες ασθενείς, πάσχοντες από χρόνια νοσήματα, πλήρη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη με εξειδικευμένο προσωπικό (ιατρικό και νοσηλευτικό) και επιπροσθέτως υπηρεσίες συντήρησης και διαβίωσης καθώς και ανακούφιση των οικογενειών τους από τις δυσβάσταχτες φροντίδες των ατόμων αυτών. Σήμερα περιθάλπει 180 βαρέως πάσχοντες ασθενείς εκ των οποίων το 80% είναι κατάκοιτοι και ακρατικοί.

Οι ασθενείς παραμένουν στο Ίδρυμα ως το τέλος της ζωής τους γεγονός που συνεπάγεται ιδίως κατά το τελικό στάδιο του αγώνα τους, αυξημένες ιατρικές, νοσηλευτικές και φαρμακευτικές φροντίδες. Για την περίθαλψή τους εργάζονται 120 άτομα (ιατροί, φυσικοθεραπευτές, νοσοκόμοι, εργασιοθεραπευτές, διοικητικό προσωπικό, εργατοτεχνίτες κλπ.), προσφέροντας 24ωρη ιατρική και νοσηλευτική υποστήριξη.

Το έργο του Ασύλου Ανιάτων έχει διαχρονικά αναγνωρισθεί και βραβευθεί από την Ελληνική Κοινωνία (Βραβείο Μαντώ Μαυρογένους της Ακαδημίας Αθηνών 1959, Αργυρούν Μετάλλιον της Ακαδημίας Αθηνών 1974, Χρυσός Σταυρός του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού 1988, Τιμητική Πλακέτα του Συλλόγου Αθηναίων 1995, Μετάλλιο του Ροταριανού Ομίλου Αθηνών 2002 και Βραβείο του Δήμου Αθηναίων 2004).

Διοικείται από 11μελές Συμβούλιο, είναι Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου (ΝΠΙΔ) και οι οικονομικοί του πόροι προέρχονται αποκλειστικά από την αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας του και τις προσφορές ευαισθητοποιημένων ιδιωτών. Λειτουργεί χωρίς οποιαδήποτε κρατική επιδότηση.

Η αισιοδοξία και η αποφασιστικότητα της διοίκησης και του ακαταπόνητου προσωπικού του Ιδρύματος καταφέρνουν να το κρατούν ζωντανό σε πείσμα των καιρών. Αντλούν δύναμη από τις αστείρευτες δυνάμεις των τροφίμων, που όλοι τους είναι άτομα με ειδικές ανάγκες, αλλά γεμάτοι αγάπη για τη ζωή και κυρίως εκτίμηση, και στη συμβολική ακόμα προσφορά. Η επιβίωση του Ασύλου Ανιάτων αποτελεί επιπλέον και ευθύνη απέναντι στην ιστορία της πόλης μας.

Από το 2012 η νέα διοίκηση του Ασύλου Ανιάτων (η οποία εργάζεται εθελοντικά) δίνει ένα τεράστιο αγώνα για να κρατήσει το Α.Α. στη ζωή και να μη χάσουν οι ασθενείς το «σπίτι τους». Παλεύει καθημερινά ακόμα και για τις βασικές ανάγκες, δηλ. την σίτιση, την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και τη θέρμανση των ασθενών. Ταυτόχρονα όμως δίνει ιδιαίτερο βάρος στο να κάνει τη ζωή των ασθενών όσο γίνεται πιο ευχάριστη.

Για τη διάσωση του Ασύλου, πλήθος παραγόντων της πολιτείας στάθηκαν αρωγοί στη δεδηλωμένη πρόθεση εξυγίανσης του φορέα, συμβάλλοντας καταλυτικά στον αγώνα για την επιβίωση και τη συνέχιση του κοινωφελούς έργου του. Η ψήφιση των άρθρων 55 και 56 του Ν. 4262/14 αποτελεί μία εξαιρετικά θετική εξέλιξη, που δίνει τη δυνατότητα σε φιλανθρωπικούς φορείς, όπως το Άσυλο Ανιάτων, να επιβιώσουν παρά τις επιπτώσεις της κρίσης. Εν όψει αυτής της εξέλιξης, ανατέθηκε στην ελεγκτική συμβουλευτική εταιρεία Grant Thornton να εκπονήσει Σχέδιο Εξυγίανσης όπως προβλέπει ο Νόμος, και μετά τη δημοσίευση της σχετικής ΚΥΑ (ΦΕΚ Β 3169/26-11-2014) υποβλήθηκαν, για κρίση στο αρμόδιο Υπουργείο Εργασίας, οι σχετικοί φάκελοι για την υπαγωγή στις διατάξεις του ως άνω νόμου. Η διαδικασία αυτή θα οδηγήσει, κατ’ ελπίδα, στην υπογραφή σχετικού Συμφώνου Εξυγίανσης, και οι ρυθμίσεις που προβλέπονται θα δώσουν ανάσα ζωής αλλά και τον χρόνο που χρειάζεται το σωματείο προκειμένου να υλοποιήσει τους στόχους του.

Οι ελάχιστοι χορηγοί, οι επίσης ελάχιστοι ευαισθητοποιημένοι συμπολίτες και οι εθελοντές μας αποτελούν τη μόνη ελπίδα και καταφυγή του Ιδρύματός μας. Μετά από 122 χρόνια συνεχούς λειτουργίας το Άσυλο Ανιάτων εξακολουθεί υπομονετικά, σεμνά, επίμονα, να συνεχίζει τον ανηφορικό δρόμο μιας ασταμάτητης πορείας με μοναδικό προσανατολισμό και μόνιμη κατεύθυνσή του τη συμπαράσταση και την ανιδιοτελή προσφορά στον πονεμένο άνθρωπο αλλά και στην οικογένειά του.

www.asylonaniaton.gr

Διαβάστηκε εδώ:www.athensvoice.gr

Δείτε το ξεκαρδιστικό γέλιο ενός μωρού με τον σκύλο της οικογένειας!

Published 25 Δεκεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

 

5

Ενα μωρό, ένας σκύλος, λίγες φούσκες και φυσικά η κάμερα να γράφει, είναι αρκετά!

Δείτε το απολαυστικό γέλιο αυτού του μωρού, που ξεκαρδίζεται όταν βλέπει τον σκύλο του να κυνηγάει φούσκες!

 

 

 

Πηγή:www.babyads.gr

“Κάποιον να μας ανέχεται και να μας κάνει να γελάμε!”

Published 24 Δεκεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

79830-sxesi

Συζητήσεις επί συζητήσεων, γνωριμίες, φλερτ, σχέσεις, παράπονα, γκρίνιες, καβγάδες, χωρισμοί. Οι άνθρωποι ερωτεύονται, έρχονται κοντά, κάνουν όνειρα σε β’ πληθυντικό και μετά χωρίζουν ή και κάποιες φορές παραλείπουν εντελώς το στάδιο του έρωτα.

Έτσι πάνε οι κύκλοι πια· ανοίγουν για να κλείσουν, μόνο στη διάρκεια διαφέρουν. Το τέλος πάντα προδικασμένο. Εξελιχθήκαμε κι αλλάξαμε σε όλα. Φτιάξαμε νέα είδη σχέσεων, βρήκαμε κι ονόματα για να έχουμε κάπως να τα αποκαλούμε κι όλα καλά.

Friends with benefits, ελεύθερη σχέση, περίπλοκη σχέση, σχεδόν σχέση. Βάλαμε τον έρωτα σε έκπτωση, «κατεδάφιση τιμών», σχέση 70% κάτω. Σύμφωνα όμως με τους κανόνες τις αγοράς στις εκπτώσεις, οι ευκαιρίες αποτελούν εξαίρεση κι η σχεδόν σχέση – ο σχεδόν έρωτας με το σχεδόν συναίσθημα– συνήθως αποτελεί ελαττωματικό κομμάτι.

Και μένεις να αναρωτιέσαι πότε έγιναν τόσο περίπλοκες οι ανθρώπινες σχέσεις. Για την ακρίβεια πάντα οι άνθρωποι καθορίζουν τις σχέσεις τους, άρα δεν έγιναν αυτές περίπλοκες αλλά εμείς.

Κοιτάξτε να δείτε πώς είναι οι σχέσεις στις μέρες μας. Πεθύμησες σοκολάτα, θα έκανες τα πάντα για να είχες μία γάλακτος αυτή τη στιγμή. Ντύνεσαι, τρέχεις στο πλησιέστερο σούπερ μάρκετ και σταματάς μπροστά απ’ το ράφι. Βλέπεις τη γάλακτος αλλά κάτι σε σταματά, γύρω σου υπάρχουν άλλες 30.

Το ξανασκέφτεσαι, τόσα χρώματα, τόσες γεύσεις· με μπισκότο, με ξηρούς καρπούς, με φρούτα, με κράκερ (ναι, με κράκερ), δεν ξέρεις ποια να διαλέξεις. Ξεχνάς τη γάλακτος, εστιάζεις στην πιο φιγουρατζίδικη συσκευασία, παίρνεις μία με smarties και καραμελάκια απ’ αυτά που σκάνε στη γλώσσα και νομίζεις πως έπαθες εγκεφαλικό.

Την ανοίγεις ενθουσιασμένος στο δρόμο (δεν περιμένεις καν να πας σπίτι), δοκιμάζεις· δεν είναι άσχημη, αλλά να δεν είναι σαν τη γάλακτος. Έτσι και με τις σχέσεις, στις πολλές επιλογές, τη βιασύνη και το περιτύλιγμα, χάσαμε το νόημα.

Στα απλά κρύβεται πάντα η ομορφιά. Αν το καλοσκεφτείς εξάλλου, όλοι τα ίδια ψάχνουμε. Έναν άνθρωπο να μας ανέχεται, να μας κάνει να γελάμε και να μας μαγειρεύει. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη αγάπης απ’ το να αντέχεις κάποιον σε καθημερινή βάση. Να φτιάχνεις μια ρουτίνα κοινή, μια ρουτίνα για δύο που παύει να μοιάζει με ρουτίνα και γίνεται γλυκιά συνήθεια.

Η ευτυχία βρίσκεται στα μικρά. Σε ένα πιάτο ζεστό φαγητό, μαγειρεμένο με αγάπη απ’ τον άνθρωπό σου κι ας μην είναι και το πιο νόστιμο. Μια αγκαλιά, ένα χαμόγελο, ένα φιλί, μια «καλημέρα» και μια «καληνύχτα»· τόσο απλό.

Όσο κι αν διατυμπανίζουμε πως τα έχουμε βρει με τον εαυτό μας, πως είμαστε καλά και μόνοι, όλοι έχουμε ανάγκη έναν άνθρωπο να αποκαλούμε «δικό μας» εκεί έξω. Κάποιον να μας προσέχει κι ας τα καταφέρνουμε και μόνοι μας, να μας σκεπάζει τα βράδια όταν στριφογυρνάμε, να μας κρατάει το χέρι και να μας σηκώνει όταν πέφτουμε. Να μας καθησυχάζει όταν φοβόμαστε, να μας λέει πως «όλα θα πάνε καλά» κι εμείς να τον πιστεύουμε, γιατί το έχουμε ανάγκη!

Κάποιον να μας γουστάρει για το κακομαθημένο κι εγωιστικό καθικάκι που κρύβουμε μέσα μας, που να μας ανέχεται όταν δεν ανεχόμαστε ούτε εμείς οι ίδιοι τον σκατοχαρακτήρα μας.

Κάποιον να μοιραζόμαστε τα γέλια και τα χαχανητά μας, να χαμογελάμε μυστικά και να συνεννοούμαστε. Να αλληλοπειραζόμαστε σαν πεντάχρονα.

Έναν άνθρωπο να διαβάζει τη σιωπή μας, να αγνοεί τις φωνές μας. Να ξέρει τι θέλουμε πριν το ζητήσουμε, πριν μιλήσουμε, πριν γκρινιάξουμε. Να κλείνει τα αυτιά στις φλύαρες λέξεις μας, να τις αγνοεί, να μάθει να διαβάζει πίσω απ’ αυτές. Οι ωραιότερες συζητήσεις που έγιναν ποτέ δεν είχαν λέξεις, μόνο βλέμματα και χαμόγελα.

Στην τελική όλοι τα ίδια ζητάμε, έναν άνθρωπο να μας αγαπάει, να μας θυμίζει πως δεν είμαστε μόνοι!

Πωλίνα Πανέρη για το pillowfights.gr

Οι αποφάσεις του νέου έτους – Σπύρος Θεοδώρου – 24 Δεκ 2015

Published 24 Δεκεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou
oi-apofaseis-tou-neou-etous
Κανονικά θα έγραφα περί αποφάσεων την επόμενη Πέμπτη, μιας και είναι και παραμονή πρωτοχρονιάς, αλλά τελικά μου βγήκε πιο «κακό» και λιγότερο γιορτινό απ’ όσο υπολόγιζα…Sorry.Έτσι είπα να την κρατήσω εκείνη για κάτι πιο σπέσιαλ.

Μία μέρα, λοιπόν, για τα Χριστούγεννα, κι οι διαφημίσεις των Jumbo έχουν φτάσει πλέον σε παροξυσμό, τα ηχεία έχουν κάψει το «Last Christmas» και ναι, είναι ο καιρός να κάνουμε τη λίστα με τις «αποφάσεις της νέας χρονιάς».
Βαρύγδουπο, ε;
Ε, λοιπόν, μεταξύ μας, δεν έχω ακούσει και πολύ κόσμο απ’ τους κοντινούς μου ν᾽ ασχολείται με τέτοιες παπαρίτσες (βασικά δεν έχω ακούσει κανέναν αλλά, anyway, θα το γράψω εγώ).
Είδα, όμως, κάτι quote στο φατσαμπούκι και σε κάτι άλλα κοινωνικά δίχτυα που κοροϊδεύουν το «έθιμο» αυτό (των Αμερικάνων) και δεν άντεξα.
«Νέα χρονιά, νέος εγώ». Ναι. Γελάνε κι οι πέτρες.
Και ιδού:
«Με τον νέο χρόνο θα προσφέρω περισσότερα!»
Δηλαδή; Χρόνο ομιλίας; Sms; Δωρεάν megabyte;
Πρώτον, δεν είσαι εταιρεία κινητής, οπότε η ατάκα και μόνο είναι για γέλια. Όλο το ’15 δηλαδή δεν κούνησες δαχτυλάκι για το συνάνθρωπο, και απ’ τη νέα χρονιά θα γίνεις το Χαμόγελο του Παιδιού; Μακάρι, δε λέω, αλλά δύσκολο…
Δεύτερον, όσοι προσφέρουν δε χρειάζεται ούτε να το δηλώνουν, ούτε να το σχεδιάζουν. Αν το κάνεις, κάν᾽ το σιωπηλά, ταπεινά και χωρίς να περιμένεις «μπράβο».
«Με τον νέο χρόνο θα κάνω δίαιτα/γυμναστική/πιλάτες». Μμμ…ναι.
Όχι, δε θα κάνεις! Και ξέρεις γιατί; Επειδή καααάθε φορά τέτοιες μέρες τα τελευταία (αρκετά) χρόνια λες το ίδιο ακριβώς πράγμα, απλά προσθέτοντας τον επόμενο επαναστατικό τρόπο εκγύμνασης που έρχεται στη μόδα.
«Α, δε σου είπα, θα κάνω trx, -Α, δε σου είπα, χέστηκα!».
Στο ίδιο πλαίσιο, δίαιτα.
Και μάλιστα σκληρή. Και μάλιστα, από πρώτη του μηνός. «Ωπ, μελομακάρονα είναι αυτά; Για ελάτε εδώ».
Πώς γίνεται κι όλοι δηλώνουν φλογερά πως θα προσέξουν τη διατροφή τους (μετά τον τριακοστό όγδοο κουραμπιέ μέσα σε τρεις μέρες) με τη νέα χρονιά, δεν μπορώ να το καταλάβω. Αφού δεν το έκανες τόσα χρόνια, πώς θα το κάνεις τώρα; Και κυρίως, γιατί;
Αν δε θέλεις να το κάνεις (που δε θέλεις) κι απλά το δηλώνεις, δεν πρόκειται να γίνει ποτέ. Πο-τέ. That simple.
Ειδικά το θέμα των κιλών, που είναι κι ιδιαίτερα ευαίσθητο (έχω πει άπειρες φορές στο τέλος του χρόνου ότι πρέπει να κάνω δίαιτα, μα ποτέ δεν κατάφερα να υποστηρίξω αυτή την απόφαση -πεινάω, τι να κάνω!) δεν γίνεται ν᾽ αντιμετωπιστεί με μία στιγμιαία απόφαση που θα ξεχαστεί πιο γρήγορα κι απ᾽ τη νέα ταινία των Fantastic Four (για την οποία έχω να πω: «oh God, why?»).
«Θα κόψω/ελαττώσω το κάπνισμα-θα πάρω ηλεκτρονικό». Βρε, μαζί σου.
Αλλά θα το κάνεις; Δε θα το κάνεις. Άντε να το ελαττώσεις για κάνα μήνα. Μετά θα ανάψουν πάλι τα φουγάρα του Queen Mary II.
«Θα διαβάζω περισσότερο». Μπα… Κανείς, ποτέ.
«Θα βγαίνω πιο πολύ με φίλους-θα δώσω περισσότερη σημασία στην οικογένειά μου/σχέση μου/σκύλο μου». Εντάξει, γελάω. Κι ο σκύλος θα γελούσε, αν μπορούσε.
Ο κυριότερος λόγος για τον οποίο τα λέμε όλα αυτά, δεν είναι για να τα ακούσουν οι άλλοι. Είναι για να τ’ ακούσουμε εμείς οι ίδιοι.
Είναι για ν᾽ ακούσουμε τον εαυτό μας να τα λέει, να θεωρήσουμε αρκετό το στιγμιαίο πείσμα μας για αυτοβελτίωση και να βουτήξουμε μετά ξανά στα μελομακάρονα/τσιγάρα/ουίσκια/κραιπάλες. Τι, όχι;
Τι χρειάζεται για ν᾽ αλλάξεις; Κίνητρο. Κι όχι το εξωτερικό κίνητρο της μόδας των «αποφάσεων του νέου έτους». Δικό σου κίνητρο, δική σου πάλη με τον εαυτό σου, σιωπηλή κι οδυνηρή.
Μ᾽ αμφίβολα κι αργά αποτελέσματα, με σκαμπανεβάσματα, με παταγώδεις αποτυχίες κι επικές νίκες. Αλλά δική σου. Ό,τι αποφάσεις πάρεις, να είσαι αυθεντικός με τον εαυτό σου και τις ανάγκες/επιθυμίες του. Μη δηλώνεις αυτά που «πρέπει».
Αντίθετα, σκέψου τι θέλεις. Καλά Χριστούγεννα και τα ξαναλέμε σε μία βδομάδα με το εορταστικό, αποχαιρετιστήριο τελευταίο κομμάτι του ’15.
Πηγή:www.ilov.gr
Χρόνια πολλά!

Η Ελλη Στάη ολόγυμνη στο εξώφυλλο του DownTown

Published 24 Δεκεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

ImageHandler

Στα 61 της χρόνια, η Ελλη Στάη διατηρεί εμφανώς την έντονα θηλυκή σαγήνη και την λάμψη που εκπέμπει μια γυναίκα που προτιμά να μην ζει με αυταπάτες

Κοιτάζοντας κατευθείαν στο φακό, χωρίς το παραμικρό σύμπλεγμα, η Ελλη Στάη έκανε την απόλυτη χριστουγεννιάτικη έκπληξη στο κοινό: Φωτογραφήθηκε γυμνή για το «naked issue» του περιοδικού DownTown, για το αφιέρωμα στην εκστρατεία ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης για το AIDS. Σε αυτό το ειδικό τεύχος, η Έλλη Στάη και 57 ακόμη Έλληνες, σύμφωνα με το σλόγκαν του DownTown, «γδύνονται για να θυμίσουν ότι ο HIV είναι ακόμα εκεί έξω. Μη φοβάσαι την αγάπη, προφυλάξου από την άγνοια».

Στα 61 της χρόνια, η Ελλη Στάη διατηρεί εμφανώς την έντονα θηλυκή σαγήνη και την λάμψη που εκπέμπει μια γυναίκα που προτιμά να μην ζει με αυταπάτες. Γι’ αυτό και η συνέντευξή της στο DownTown που κυκλοφορεί την παραμονή των Χριστουγέννων, παρόλη τη συντομία της, είναι εξίσου ενδιαφέρουσα με την γυμνή της πόζα.

Μεταξύ άλλων, η δημοσιογράφος και επιχειρηματίας μιλά για τις άνωθεν παρεμβάσεις οι οποίες έχουν γίνει κατά καιρούς στον δημόσιο λόγο της και επί της ουσίας στις απόπειρες λογοκρισίας που έχει δεχτεί η ίδια. Ευκαιρίας δοθείσης, η Ελλη Στάη αποκαλύπτει ότι ετοιμάζει την επιστροφή της στα τηλεοπτικά πράγματα, αλλά, όπως λέει αινιγματικά « με έναν άλλο τρόπο, που επεξεργάζομαι στο μυαλό μου. Είμαι πλέον σε άλλη φάση ζωής. Είμαι πολύ πιο ανεξάρτητη, δεν θα καθίσω να διαπραγματεύομαι κάθε μέρα την άποψή μου κόντρα σε συγκεκριμένα πλαίσια που υπάρχουν αυτή τη στιγμή, σε κρατικά και ιδιωτικά κανάλια. Ξέρω τις παθογένειες των καναλιών που υπάρχουν σήμερα και δεν θέλω να ενταχθώ σε αυτά πια. Δεν με ενδιαφέρουν καθόλου και δεν μπορούν να με αντέξουν κιόλας».

stai2

Σχετικά με τις αντιδράσεις που ενδεχομένως προκαλέσει η τολμηρή της φωτογράφηση στο DownTown, η Έλλη Στάη δηλώνει ότι «υπολογίζω πολύ τη γνώμη των άλλων όταν είναι καλοπροαίρετη. Η κακοπροαίρετη κριτική πάλι, δεν με αφορά καθόλου. Έχω συνηθίσει πια τα αρνητικά σχόλια και δεν με επηρεάζουν. Εδώ έχω δεχθεί bulling επειδή έχω πολιτική άποψη, σε αυτά θα κολλήσω; Όπως έχω δεχθεί bulling και για την ηλικία μου, ότι μεγάλωσα. Για μένα όλα αυτά είναι απίστευτοι ρατσισμοί και δεν με αφορούν καθόλου. Έχω επιχειρήματα για την κάθε επιλογή μου, τα οποία προσθέτω στα επιχειρήματα μιας ολόκληρης κοινωνίας».

Όσο για το «επίμαχο» θέμα της ηλικίας της, η κα Στάη λέει απλώς ότι «δεν έχω κανέναν λόγο να την κρύψω. Με ένα google search μπορεί να τη βρει όποιος θέλει. Είμαι λοιπόν δημόσια εκτεθειμένη. Πρέπει να είσαι βλάκας για να δηλώνεις ψεύτικη ηλικία ή να λες ‘είμαι όσο φαίνομαι’, όταν αυτή είναι σε όλους γνωστή. Είμαι 61 χρόνων και φαίνομαι όσο νομίζετε»

Πηγή:www.protothema.gr

Από: Ελένη Χαδιαράκου

Published 24 Δεκεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

mothers

Από: Ελένη Χαδιαράκου

Ο σεβασμός είναι το θετικό συναίσθημα της αυτοεκτίμησης που έχει το άτομο για τον εαυτό του, ή η εκτίμηση που δείχνει ένα άτομο για ένα άλλο πρόσωπο. Ο σεβασμός είναι κάτι που  δίνεται και λαμβάνεται. Περιμένουμε από τους άλλους να μας σέβονται ως αντάλλαγμα για το σεβασμό που δείχνουμε εμείς. Ο σεβασμός όμως μόνον, κερδίζεται. Δεν μπορεί να μετρηθεί ως ποσότητα, δεν μπορεί να αγοραστεί, ούτε μπορείς να τον διαπραγματευτείς. Όσο και αν επιθυμούμε το σεβασμό ή όσο και αν παρακαλέσουμε για αυτόν, μόνο οι άλλοι μπορούν να μας τον παραχωρήσουν ως αποτέλεσμα της δικής μας συμπεριφοράς. Εμείς σας δίνουμε μερικούς τρόπους που θα βοηθήσουν τα παιδιά μας να μυηθούν στο σεβασμό!

1. Δώστε εσείς πρώτοι το παράδειγμα

Οι γονείς συχνά (και άθελά τους), δεν δείχνουν σεβασμό στα παιδιά και κατά συνέπεια, τα παιδιά όχι μόνο δεν σέβονται τους γονείς τους, αλλά ούτε τους άλλους και ούτε τον ίδιο τους τον εαυτό. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι δεν αγαπούν τα παιδιά τους ή ότι είναι κακοί γονείς. Απλά δεν δίνουν ιδιαίτερη προσοχή στον τρόπο που αλληλεπιδρούν μεταξύ τους και αυτό είναι που οδηγεί σε έλλειψη σεβασμού. Ο σεβασμός δεν είναι κάτι που μπορείς να το επιβάλεις σε κάποιον. Για παράδειγμα, αν «διατάξει» το παιδί να διαβάσει και εκείνο υπακούσει, αυτό δεν σημαίνει ότι το παιδί σέβεται τη γνώμη της μητέρας του. Ο φόβος και η επιβολή, δεν έχουν να κάνουν με το σεβασμό. Αν οι γονείς θέλουν να φτιάξουν μια καλή σχέση με το παιδί τους και θέλουν να τους δείχνει σεβασμό, απαραίτητη προϋπόθεση είναι να σέβονται οι ίδιοι το παιδί τους. Ο σεβασμός σε κάθε ανθρώπινη σχέση κερδίζεται και από τις δύο πλευρές.

2. Ακούστε τα παιδιά

Ο τρόπος που επικοινωνούν οι γονείς με τα παιδιά είναι ίσως ο πιο σημαντικός παράγοντας που θα καθορίσει τη σχέση τους. Οι γονείς θα πρέπει να δίνουν προσοχή στα παιδιά τους την ώρα που μιλάνε κοιτώντας τα αλλά και δείχνοντας ειλικρινές ενδιαφέρον. Θα πρέπει να δείχνουν έμπρακτα ότι τα παιδιά είναι σημαντικά για αυτούς και αξίζουν τόσο την προσοχή τους όσο και το χρόνο τους. Όταν οι γονείς δείχνουν ότι σέβονται τη γνώμη του, τότε τα παιδιά θα κάνουν το ίδιο στους γονείς και τους άλλους.

3. Ζητήστε τους συγγνώμη

Όταν οι γονείς κάνουν κάποιο λάθος, θα πρέπει να έχουν τη δύναμη και το θάρρος να το παραδεχτούν και να ζητήσουν συγνώμη. Μπορεί κάποιες φορές να φοβόμαστε ότι μια τέτοια παραδοχή θα μας κάνει να χάσουμε την εκτίμηση του παιδιού  μας, στην πραγματικότητα όμως αυτό που του μαθαίνουμε παραδεχόμενοι τα λάθη μας «όλοι κάνουν λάθη, και όταν τα κάνουν πρέπει να τα παραδέχονται και να ζητάνε συγνώμη».

4. Αποφύγετε τις προσβολές

Αν το παιδί κάνει κάποιο λάθος ή αποτύχει σε κάτι, το τελευταίο πράγμα που πρέπει να κάνουμε είναι να το προσβάλλουμε και να το κρίνουμε. Τα παιδιά έχουν ανάγκη την αναγνώριση μας για αυτά που καταφέρνουν, αλλά και την αποδοχή μας για αυτό που πραγματικά είναι. Τα παιδιά θα πρέπει να νιώθουν ότι έχουν αξία σαν άνθρωποι. Γιατί για να σεβαστεί ένα παιδί τους άλλους, πάνω από όλα πρέπει να σέβεται τον ίδιο του τον εαυτό.

5. Δείξτε τους εμπιστοσύνη

Η εμπιστοσύνη που δείχνουμε στα παιδιά και η ενθάρρυνση της ανεξαρτησίας, είναι επίσης βασικά συστατικά για να καλλιεργηθεί ο σεβασμός. Οι γονείς θα πρέπει να αναζητούν καταστάσεις όπου το παιδί μπορεί να λειτουργήσει με υπευθυνότητα και σεβασμό. Όταν εμπιστευόμαστε τα παιδιά τότε κι εκείνα κτίζουν μαζί μας μια σχέση εκτίμησης και σεβασμού. Φυσικά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα πρέπει να υπάρχουν όρια και κανόνες στη συμπεριφορά τους. Αν για παράδειγμα το παιδί παραβιάσει το σεβασμό που έχετε δείξει, θα πρέπει με έναν τρόπο να το βοηθήσετε να δει ότι ο σεβασμός συνδέεται άμεσα με την εμπιστοσύνη που του δείχνετε. Ο σεβασμός έρχεται μαζί με την ευθύνη. Τα παιδιά όπως και οι μεγάλοι θα πρέπει να αντιληφθούν ότι ο σεβασμός κερδίζεται και δεν μπορούν να τον χρησιμοποιούν καταχρηστικά.

Πηγή:www.imommy.gr

To δώρο που κάθε παιδί λαχταράει για τις γιορτές

Published 23 Δεκεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

Αν και σαν παιδί μάλλον δεχόμουν αρκετά δώρα  δεν έχει μείνει τίποτα στη μνήμη μου απ΄ αυτά. Η γλύκα των παιδικών μου γιορτών, Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς,  έχει το άρωμα της οικογενειακής θαλπωρής και της σύνδεσης με τους ανθρώπους που αγαπούσα και όχι της κατανάλωσης και της προσδοκίας «για ακόμα ένα δώρο».

Γι΄ αυτό και εκνευρίζομαι όταν από τα μέσα Οκτωβρίου αρχίζει η …αντίστροφη μέτρηση για τα Χριστούγεννα και τα παιδικά τηλεοπτικά προγράμματα κατακλύζονται από ανούσιες διαφημίσεις για παιχνίδια και δώρα που, όσα κι αν αγοράσεις, όσα κι αν προσφέρεις, φαίνεται να μην είναι ποτέ αρκετά.

Τελικά τι θέλουν τα παιδιά τα Χριστούγεννα; Απλά να πάρουν περισσότερα δώρα; Κι εμείς οι γονείς τι ρόλο παίζουμε; Ψωνίζουμε, μαγειρεύουμε, δωρίζουμε, ξοδευόμαστε εξαντλητικά σε όλα τα επίπεδα, προσπαθώντας να προλάβουμε κάθε καταναλωτική προσδοκία, δική τους και δική μας;

Όταν τα δώρα, τα ψώνια, τα παιχνίδια και τα φαγητά γίνονται υποκατάστατα και όχι απλά σύμβολα αγάπης, τότε τα παιδιά συνδέουν το πόσο αγαπιούνται με τον αριθμό των δώρων που δέχονται. Κι επειδή «ό,τι κι αν πάρεις από κάτι που δεν χρειάζεσαι δεν είναι ποτέ αρκετό», όσα χρήματα κι αν ξοδέψουν οι γονείς, οι νονοί και  οι παππούδες, τα παιδιά μόλις ανοίξουν το ένα δώρο θα ψάχνουν για το επόμενο, παγιδευμένα σ΄ έναν φαύλο κύκλο ανικανοποίητου που δεν τελειώνει ποτέ.

Ηρθε η ώρα να βάλουμε ένα τέλος  σ΄ όλη αυτή την τρέλλα. Ηρθε η ώρα να επιστρέψουμε με θέρμη στην ομορφιά της απλότητας  και – γιατί όχι -της λιτότητας  των γιορτών.

Στην πραγματικότητα, το δώρο που κάθε παιδί επιθυμεί είναι να νιώσει ότι είναι άξιο ν΄ αγαπιέται κάθε στιγμή, ότι ανήκει σε μια κοινότητα που το αγκαλιάζει, το υπολογίζει, το υποστηρίζει και τιμά τη μοναδικότητά του.

Τα πολύτιμα αυτά συναισθήματα γεννιούνται και στεριώνουν όταν παιδιά και μεγάλοι μοιράζονται το γιορτινό χρόνο τους μέσα από κοινές δραστηριότητες που θρέφουν τη δημιουργικότητα, την ευγνωμοσύνη, την προσφορά και την ευχαρίστηση της σύνδεσης με τους άλλους ανθρώπους.

Να μερικές ιδέες για το πώς μπορούμε να κάνουμε αυτές τις γιορτές αληθινά διαφορετικές και ουσιαστικές:

  • Κατ΄ αρχήν παίρνουμε την απόφαση να απομακρυνθούμε συνειδητά από τις καταναλωτικές υπερβολές και ενημερώνουμε για την απόφασή μας αυτή το ευρύτερο οικογενειακό, φιλικό και συγγενικό περιβάλλον ώστε να υπάρξει «συγχρονισμός».
  • Περιορίζουμε δραστικά τον αριθμό των δώρων προς κάθε κατεύθυνση. Τα παιδιά θα μπορούν διαλέξουν ένα δώρο, αυτό που πραγματικά λαχταρούν περισσότερο. Εξηγούμε στα παιδιά τι επιδιώκουμε και τα προστατεύουμε από την άσκοπη έκθεσή τους στο διαφημιστικό βομβαρδισμό. Ισως χρειαστεί να τους μιλήσουμε για το ρόλο της διαφήμισης και να δώσουμε πρώτοι εμείς το καλό παράδειγμα κλείνοντας τελείως την τηλεόραση ή τουλάχιστον την ένταση της φωνής όταν έχει διαφημίσεις.
  • Απελευθερώνουμε τον εαυτό μας από την υποχρέωση να κάνει τα πάντα για να είναι «όλοι ευχαριστημένοι». Εχουμε δικαίωμα να εστιαστούμε σε ό,τι μας ικανοποιεί αληθινά, σε ό,τι μας προσφέρει χαλάρωση, ξεκούραση και όμορφες στιγμές μακριά ενδεχομένως από τα εμπορικά κέντρα, τις απανωτές επισκέψεις, τα φορτωμένα τραπέζια, αν όλα αυτά μας εξαντλούν και μας αδειάζουν.
  • Στη θέση των παλιών συνηθειών μας  προγραμματίζουμε κοινές δραστηριότητες με τα παιδιά: ζωγραφίζουμε μαζί  στολίδια για το δέντρο, αφήνουμε τα παιδιά να στολίσουν το δωμάτιό τους για τα Χριστούγεννα όπως θέλουν, πάμε μαζί μια χαλαρή βόλτα με τα πόδια για να θαυμάσουμε τους γιορτινούς στολισμούς, λέμε μαζί τα κάλαντα στον παππού και τη γιαγιά, παίζουμε χριστουγεννιάτικη μουσική και τραγουδάμε παρέα, διασκεδάζουμε με ένα επιτραπέζιο για όλη την οικογένεια μπροστά στο χριστουγεννιάτικο δέντρο, διαβάζουμε χριστουγεννιάτικες ιστορίες, πάμε μαζί σε μια εκκλησία με ωραία χορωδία. Το «μαζί» αυτών των στιγμών είναι το μαγικό συστατικό που θα τις κάνει αξέχαστες.
  • Για να δώσουμε το ιδιαίτερο οικογενειακό μας στίγμα στις γιορτές,  καθιερώνουμε νέες οικογενειακές παραδόσεις (διαβάστε γι΄ αυτό μερικές ωραίες ιδέες εδώ, στο μπλογκ της Ασπας).  Μια ακόμα  όμορφη ιδέα είναι η «λίστα προσφοράς» που θα φτιάξουμε μαζί με τα παιδιά. Σ΄αυτήν θα καταγράψουμε τις δραστηριότητες στις οποίες  θα λάβουμε μέρος κάνοντας κάτι όμορφο και χρήσιμο για όλους, καθώς και τα πράγματα που επιθυμούμε να προσφέρουμε σε ανθρώπους που έχουν ανάγκη.
  • Εμείς σκαρώνουμε κάθε χρόνο το «οικογενειακό στολίδι»  που θα δεσπόζει στο χριστουγεννιάτικο στολισμό του σπιτιού αντιπροσωπεύοντας τις όμορφες στιγμές που προσδοκούμε να φέρει η νέα χρονιά. Τα στολίδια αυτά τα κρατάμε κάθε χρόνο και τα αξιοποιούμε και την επόμενη χρονια, δημιουργώντας έτσι με το πέρασμα των χρόνων μια αγαπημένη οικογενειακή συλλογή γεμάτη συναισθήματα και αναμνήσεις.

Σε κάθε περίπτωση, αν πραγματικά έχουμε την πρόθεση, πολλά καινούργια πράγματα θα βρούμε να κάνουμε. Εμπρός λοιπόν να ανακαλύψουμε ξανά την ομορφιά της απλότητας και της ποιότητας στις γιορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς!

Tα έργα της ανάρτησης ανήκουν στην Judy Mastrangelo (πρώτο, τρίτο) και στην Josephine Wall (κεντρικό).

 

Πηγή:newagemama.com

Σε παρακαλώ μιλάω με τον άνδρα μου!

Published 23 Δεκεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

zeugari-neonumfon-xairontai-to-iliobasilema-sto-helgoland-tis-germanias-

Πρόσφατα ανακάλυψα τη σελίδα σας, βασικά για να σας πω την αλήθεια, σε μια συζήτηση μια πολυ καλή μου φίλη αναφέρθηκε σε μια ιστορία σας, στη γυναίκα που βαρέθηκε τον σύζυγο της και δεν τον αντέχει, αν θυμάμαι καλά! ” Είδες που δεν με πίστευες  ρε Αλέκα; Συμβαίνει και σε άλλες γυναίκες, δεν είμαι εγώ η υπερβολική!” ,  μου είπε χαρακτηριστικά. Η Ελένη, η φίλη μου, βιώνει μια παρόμοια κατάσταση με αυτή της κυρίας που έγραψε την ιστορία και ταυτίστηκε απόλυτα!

Για μένα, δεν ξέρω αλλά όλα αυτά μου φαίνονται πραγματικά σενάρια επιστημονικής φαντασίας! Ο έρωτας ναι, είναι λαχείο, να βρεις αυτόν τον ένα που θα θελήσετε να περάσετε μαζί την υπόλοιπη ζωή σας, είναι στο χέρι μας όμως τα “χρήματα” του λαχείου να μην τα ξοδέψουμε μεμιάς αλλά με σύνεση! Ο γάμος είναι επιλογή, ίσως η σοβαρότερη για τη ζωή μιας γυναίκας. Το πρόβλημα με εμάς τις γυναίκες ειναι οτι μόλις αποκτήσουμε παιδί ξεχνάμε τελείως το λόγο που παντρευτήκαμε , και ο λόγος φίλες μου ήταν αυτός ο άνδρας που γνωρίσατε και έγινε η επιλογή σας. Όταν ήταν η κόρη μου 12 χρόνων είχε μια συζήτηση με τον πατέρα της, θυμάμαι να της λέει ” Εγώ τη μητέρα σας επέλεξα, ίσως απλά ακολουθήσατε”

Σίγουρα, θα βρεθούν πολλές που θα πουν οτι εξαρτάται και το περιβάλλον που μεγαλώνεις, τα ερεθίσματα κτλ.. Δεν διαφωνώ, απλά όπως σε όλους τους κανόνες πάντα μπορείς να κανεις την εξαίρεση! Εγώ, πχ, μεγάλωσα σε ένα τοξικό περιβάλλον, με καυγάδες, τσακώμους και ένα έντονο διαζύγιο των γονιών μου που ήρθε στην πιο ευαίσθητη ηλικία των 10 ετών. Η μητέρα μου, η οποία μένει μαζί μας τα τελευταία χρόνια, σε μια στιγμή αυτοκριτικής με κοίταξε στα μάτια και μου είπε” Βλέποντας σας με τον άνδρα σου, κατάλαβα γιατι ο δικός μου γάμος δεν πέτυχε..”

Όταν τον πρωτογνώρισα ήμουν ένα νεαρό κορίτσι  και τώρα είμαι μια ώριμη γυναίκα και καταφέρνει ακόμα όταν μπαίνει στο χώρο να με κάνει να νιώθω ένα γλυκό σκίρτημα, υπερβολικό μπορεί να πείτε, αλλά σας διαβεβαιώνω συμβαίνει! Κάθε άνθρωπος θελει να νιώθει σημαντικός, θέλει να νιώθει προτεραιότητα, θέλει να τον σέβονται, όλα αυτά δεν λέμε και εμείς στις φίλες μας σαν παράπονα; ” Δεν με θέλει, δεν με σέβεται, δεν με αγαπάει κ.α. ” πότε όμως βάλαμε τον εαυτό μας στη θέση τους;

Ο άντρας μου ειναι η απόλυτη προτεραιότητα για μένα, πρώτα ο άνδρας μου και μετά τα παιδιά μου. Σας προλαβαίνω, για τα παιδιά μου δίνω και τη ζωή μου αλλά ο άνδρας μου ειναι η ζωή μου, χωρίς αυτόν ειμαι μισή. Στα μάτια των παιδιών μου αυτόν βλέπω και μην ξεχνάτε και κατι πολύ βασικό όσο και αν το αρνούμαστε τα παιδιά μας δεν μας ανήκουν θα έρθει η στιγμή που θα φύγουν απο κοντά μας, θα ξεκινήσουν τη δική τους ζωή, αλίμονο και αν δεν το κάνουν! Αυτός που θα μείνει είναι ο άνδρας σας, ο άνθρωπος σας, θα είστε οι δυο σας πια! Φροντίστε τη σχέση σας και θα σας φροντίσει και αυτή!
Θυμάμαι και έτσι θέλω να κλείσω ένα περιστατικό στο αυτοκίνητο γυρνώντας από μια οικογενειακή εκδήλωση πριν απο περίπου 20 χρόνια, συζητούσαμε με τον άνδρα μου και τα παιδιά μας ήταν στο πίσω κάθισμα, ξαφνικά πετάγεται ο γιος μου και θελει να πάρει μέρος στη συζήτηση μας , γυρνάω τον κοιτάω και του λέω ” Σε παρακαλώ μιλάω με τον άνδρα μου, τώρα!”

Πηγή:efisecrets.gr

Τα παιδιά δεν θέλουν ψυχολόγο. Γονείς θέλουν!

Published 23 Δεκεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

sideris

 

Μια συζήτηση με τον ψυχαναλυτή Νίκο Σιδέρη

Τον περασμένο μήνα έπεσε στα χέρια μου ένα βιβλίο με τον τίτλο «Τα παιδιά δεν θέλουν ψυχολόγο, γονείς θέλουν». Ο «πιασάρικος», όπως λέμε στη δημοσιογραφική γλώσσα, τίτλος με έκανε να ξεκινήσω αμέσως την ανάγνωσή του, ελπίζοντας ότι και το κείμενο θα ανταποκρινόταν στις προσδοκίες μου.

Και πράγματι δεν έπεσα έξω. Το βιβλίο με κέρδισε αμέσως και ας μην είμαι ακόμα μαμά. Τις θετικές εντυπώσεις από την ανάγνωση διαδέχτηκε, λοιπόν, μια συνέντευξη με τον συγγραφέα του, κ. Νίκο Σιδέρη, και η συνέντευξη εξελίχθηκε σε σύντομη συνεδρία ψυχανάλυσης. Πώς έγινε αυτό; Πολύ εύκολα. Η συζήτησή μας κινήθηκε στους άξονες του βιβλίου και οι απαντήσεις για τη σχέση γονιών και παιδιού ήρθαν μόνες τους. Βασική προϋπόθεση: η σκέψη. Άλλωστε, σε σκεπτόμενους γονείς απευθύνεται και ο κ. Σιδέρης.

Συνέντευξη στην Δήμητρα Μαυρίδου, φωτογραφίες από το προσωπικό αρχείο του Νίκου Σιδέρη

Πώς προέκυψε το συμπέρασμα ότι τα παιδιά θέλουν γονείς και όχι ψυχολόγο;

Εδώ και 4-5 χρόνια, συναναστρεφόμενος με κόσμο σε διάφορες δημόσιες δραστηριότητες ή στην ιδιωτική μου θεραπευτική πρακτική, οι περισσότεροι γονείς μού έλεγαν το εξής: «Έχουμε προβλήματα με το παιδί. Μήπως πρέπει να το πάω σε ψυχολόγο;» Από την αδρή λοιπόν κατεύθυνση που τους έδινα, ακούγοντας λίγα πράγματα, πρόσεξα ότι 9 στις 10 φορές τούς έλεγα ότι σαν γονείς να κάνετε αυτό, εκείνο, και κατέληγα να τους λέω ότι το παιδί δεν χρειαζόταν ψυχολόγο, αλλά γονείς.

Αυτή η φράση καμπάνισε σιγά σιγά στο μυαλό μου, μάζεψε όλες αυτές τις θεραπευτικές εμπειρίες και γνώσεις που βρίσκονται πίσω από αυτό το βιβλίο και άνοιξε τον δρόμο για να γεννηθεί η άποψη ότι 9 φορές στις 10 τα παιδιά δεν θέλουν ψυχολόγο, αλλά γονείς. Μιλώντας, βέβαια, πάντα για συνηθισμένα παιδιά, με συνηθισμένους γονείς, σε συνηθισμένες οικογένειες. Εκεί πέρα είναι κατά κανόνα θέμα ανατροφής και όχι θεραπείας.

Πότε ξεκινάει η διαπαιδαγώγηση ενός παιδιού;

Η διαπαιδαγώγηση ξεκινάει πριν ακόμα γεννηθεί το παιδί, από τη στιγμή που υπάρχει μέσα στη φαντασία και στην επιθυμία των γονέων. Οι γονείς τότε καλούνται να ρυθμιστούν οι ίδιοι σωστά, ώστε να μπορέσουν να ανταποκριθούν στη γονεϊκή λειτουργία, να μπορέσουν να λειτουργήσουν ως γονείς. Αν δεν είναι έτοιμοι αυτοί, όταν γεννηθεί το παιδί, θα υπάρξουν τριβές.

Διότι, δυστυχώς, τα περισσότερα πράγματα δεν τα συζητούν οι άνθρωποι, γιατί τα θεωρούν αυτονόητα. Είναι αυτά που έχουν οι ίδιοι σαν ηθικές αξίες και σαν τεχνογνωσία, φυτεμένα βαθιά μέσα στο μυαλό τους από τις προηγούμενες γενιές, από τους γονείς τους. Υπάρχει μεν με τα χρόνια εξέλιξη, αλλά υπάρχει και ένας πυρήνας ηθικών αναφορών και μια γενική ιδέα του κόσμου, που μεταβιβάζεται έστω και ασυνείδητα.

Μπορούμε να αποφύγουμε τα λάθη των γονιών μας; Τι γίνεται αν κάποιος δεν συμφωνεί με τον ηθικό πυρήνα των γονιών του;

Το πρώτο που πρέπει να γίνει είναι να είναι κανείς ειλικρινής με τον εαυτό του και να εξετάσει πολύ προσεκτικά και με νηφαλιότητα τι είναι σωστό και τι λάθος, τι μπορεί να κρατήσει και τι όχι. Η σχέση παιδιού και γονιού είναι γεμάτη πάθος και περιστατικά, που σημαίνει ότι δεν έχουμε αρκετή απόσταση ώστε να κρίνουμε. Συνεπώς δεν πρέπει να βιαζόμαστε να μετατοπίσουμε στους γονείς μας τα λάθη και τις ευθύνες. Θα πρέπει να αναρωτηθούμε μήπως υπερβάλλουμε κάπου, επηρεασμένοι από τις δύσκολες συναισθηματικές διαστάσεις που έχουν οι στενές σχέσεις, όπως είναι αυτές μεταξύ παιδιών και γονιών. Από τη στιγμή που είναι ειλικρινής και στοχαστεί, και ενδεχομένως κουβεντιάσει και με κάποιους ανθρώπους που εμπιστεύεται, είναι στο χέρι του να πει δεν θα το κάνω έτσι, θα το κάνω αλλιώς.

Τι σημαίνει, όμως, να είσαι γονιός;

Το να είσαι γονιός είναι τέχνη, που σημαίνει ότι απαιτεί τεχνογνωσία και ευαισθησία, είναι στάση ζωής. Μέχρι και την προηγούμενη γενιά, αυτή η μετάβαση γινόταν αυθόρμητα. Όμως με τις ραγδαίες αλλαγές στις Δυτικές κοινωνίες, έχουν χαθεί πολλές κοινές αναφορές ανάμεσα στους γονείς μας και στους σημερινούς νέους γονείς. Το αποτέλεσμα είναι να υπάρχουν χάσματα και στην τεχνογνωσία πώς μεγαλώνεις ένα παιδί, αλλά και στην αίσθηση του κόσμου που χαρακτηρίζει τη μία γενιά μετά την άλλη. Υπάρχει, λοιπόν, ένα κομμάτι που μεταδίδεται κοινωνικά, υπάρχει όμως κι ένα κομμάτι που εξαρτάται από τις παρούσες συνθήκες κάθε φορά, και είναι αλήθεια ότι αυτή η τέχνη του γονιού μαθαίνεται. Είτε διδάσκεται ρητά, είτε με έμμεσο αυθόρμητο τρόπο. Γονιός λοιπόν γίνεσαι, δεν γεννιέσαι.

Τι χρειάζεται ένα παιδί για να μεγαλώσει σωστά;

Ένα παιδί για να μεγαλώσει σωστά θέλει αγάπη και κανόνες. Για να είμαι πιο ακριβής, δεν θέλει αγάπη γενικώς. Αλλιώς αγαπάς τον εραστή σου και την ερωμένη σου, αλλιώς αγαπάς τον φίλο σου, τον γνωστό σου, κάποιον συγγενή. Κάθε αγάπη πρέπει να ταιριάζει με τον δέκτη της. Το παιδί θέλει έντεχνη αγάπη, με ειδική συνταγή. Αυτή η συνταγή έχει τρία συστατικά. Το πρώτο είναι η παρουσία, το δεύτερο η αποδοχή και το τρίτο η άφοβη καθοδήγηση.

Η παρουσία σημαίνει ότι το παιδί θέλει να αισθάνεται ότι οι γονείς του ήταν ανέκαθεν εκεί, πριν έρθει αυτό στον κόσμο, και θα είναι πάντα εκεί ό,τι και να γίνει. Μπορεί να το μαλώσουν, να του πουν οτιδήποτε, αλλά θα του πουν «μα τι είναι αυτό που έκανες, ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ». Δηλαδή θα είναι πάντα κοντά του.

Το δεύτερο είναι η αποδοχή. Ότι δηλαδή θα κάνει κάτι σωστά, κάτι άλλο λάθος, θα είναι και όμορφο και άσχημο, αλλά θα αγαπιέται επειδή είναι παιδί τους. Που σημαίνει ότι οι γονείς λένε στο παιδί «σε θέλουμε να υπάρχεις έτσι όπως είσαι. Έχεις μια θέση μεταξύ μας». Αυτό είναι τεράστιας σημασίας για το παιδί, γιατί έτσι νιώθει την αποδοχή και στον έξω κόσμο.

Η άφοβη καθοδήγηση σημαίνει ότι κρατάς το παιδί σου σταθερά από το χέρι για να παίξει, για να πάτε βόλτα κ.ο.κ., και όπου πρέπει το συγκρατείς ή του δείχνεις τι πρέπει να κάνει.

Είναι σαν να θέτεις όρια;

Είναι κάτι παραπάνω από όρια. Ο κανόνας είναι βαθύτερη έννοια από τα όρια. Σαν να παίζεις μουσική, όπου υπάρχει η έννοια του σωστού και του φάλτσου. Το παιδί ζητάει να του δώσεις την τέχνη του ζην. Αυτό είναι ο κανόνας. «Μπορεί να έχει λάθη αυτό που σε μαθαίνουμε, μπορεί εσύ να βρεις άλλους τρόπους να το κάνεις καλύτερα, αλλά εμείς αυτό ξέρουμε και σου το μεταδίδουμε, ώστε να ξέρεις την τέχνη της ζωής σε αυτό το περιβάλλον που ζεις τώρα, για να μπορείς να τα βγάλεις καλά πέρα».

Πώς θα ξέρει ένας γονιός πότε να θέσει τα όρια και ποιοι είναι οι κανόνες;

Σε αυτά ο καθένας έχει ήδη μέσα του μια γνώση. Και με αυτά που έχει στο μυαλό του, με αυτά πορεύεται. Δεν υπάρχει γενικός κανόνας για όλους τους ανθρώπους, για όλες τις οικογένειες, για όλα τα παιδιά. Το βασικότερο απ” όλα, γιατί είναι η βάση της ανθρώπινης σχέσης, είναι ότι οι γονείς πρέπει να μάθουν στο παιδί τους να σέβεται τους γονείς τους επειδή είναι γονείς του και όχι για άλλον λόγο. Σε μια συνηθισμένη οικογένεια, το παιδί δεν είναι καλός κριτής για το πώς θα του φερθούν οι γονείς για να είναι καλοί γονείς. Οι γονείς θα πορευθούν όπως οι ίδιοι καταλαβαίνουν. Απλώς πρέπει να είναι ειλικρινείς με τον εαυτό τους, ούτως ώστε αν δουν ότι κάτι δεν πάει καλά, να το σκεφτούν, να το συζητήσουν μεταξύ τους, με τους συγγενείς τους και, στο τέλος, ας πάνε να μιλήσουν με κάποιον ειδικό, αν δεν μπορούν να το λύσουν.

Στην αγάπη πρέπει να υπάρχουν όρια; Μερικές φορές από τη μεγάλη αγάπη πνίγουμε τον άλλον…

Αυτό είναι φάλτσο, επειδή η αγάπη των γονιών πρέπει να είναι έντεχνη αγάπη και όχι λουτρό αγάπης, που πετάς μέσα το παιδί και ό,τι γίνει. Πρέπει να ξέρεις ότι το παιδί δεν είναι εξάρτημα δικό σου, δεν ζει για εσένα, για να εκπληρώσει τα δικά σου ανεκπλήρωτα όνειρα και να γιατρέψει τις δικές σου απογοητεύσεις, αλλά φτιάχνεις ένα πλάσμα που από την πρώτη στιγμή της ζωής του έχει αυτοτέλεια. Στις σχέσεις εξάρτησης γράψε λάθος. Σε κάθε τέχνη υπάρχει το σωστό και το λάθος. Στη μουσική το λέμε φάλτσο, στο ποδόσφαιρο και στο μπάσκετ, φάουλ. Όταν παίζεις ένα έντεχνο παιχνίδι, υπάρχει η έννοια του φάουλ. Η τέχνη του γονιού είναι η τέχνη της έντεχνης αγάπης που ταιριάζει στη σχέση του παιδιού με τον γονιό.

Ποια είναι τα πιο συχνά λάθη που κάνουν οι γονείς;

Το πιο δυσάρεστο και διαδεδομένο στο Δυτικό κόσμο είναι ότι οι γονείς φοβούνται να είναι γονείς. Φοβούνται το τρίτο στοιχείο, αυτό της άφοβης καθοδήγησης. Εν μέρει αυτό γίνεται για προσωπικούς λόγους. Κάποιοι είχαν πληγωθεί όταν ήταν παιδιά, κι αυτό στο πίσω μέρος του μυαλού έμεινε ασυνείδητα ή ασυναίσθητα. Γιατί ο καθένας κουβαλάει τραύματα και απογοητεύσεις.

Αυτό που κάνει ασταθή τα πράγματα σήμερα και τους γονείς να φοβούνται να είναι γονείς, κι αυτό είναι το σύνηθες λάθος, είναι το γεγονός ότι η κοινωνία δεν τους εξοπλίζει με την τεχνογνωσία και τους συναισθηματικούς πόρους που θα τους έδειχναν πώς μεγαλώνεις ένα παιδί και ότι αξίζει τον κόπο να μεγαλώνεις ένα παιδί ακόμα και όταν χρειάζεται να κάνεις τον διαιτητή που θα σφυρίξει φάουλ, που θα δυσαρεστήσει, δηλαδή, τον αγαπημένο του. Όταν ο προπονητής ή ο δάσκαλος της μουσικής σού λέει τι να κάνεις και σε διορθώνει, το κάνει για να σε βοηθήσει να γίνεις καλύτερος, δεν σε κατακρίνει.

Σε επώδυνες καταστάσεις, όπως ένα διαζύγιο, πώς θα αποφύγουν οι γονείς τα λάθη;

Το νόημα που θα πάρει ένα διαζύγιο εξαρτάται από το πώς θα το βιώσει ένα παιδί και κυρίως από το πώς θα του μιλήσουν οι μεγάλοι γι” αυτό το πράγμα. Και θα πρέπει να του μιλήσουν λέγοντάς του αλήθεια και όχι ψέμα. Αν επιχειρήσουν να πουν ψέμα σε ένα παιδί, το παιδί μπορεί να μην καταλαβαίνει το πρακτικό αντίκρισμα του ψέματος, αλλά καταλαβαίνει το συναισθηματικό αντίκρισμα. Συνεπώς θα μιλήσουν στο παιδί κάπως έτσι: «Χωρίζουμε για τον απλό λόγο ότι θέλαμε να είμαστε μαζί, επειδή αγαπηθήκαμε, κάναμε έναν, δύο, πέντε καρπούς της αγάπης μας και μετά, επειδή αποκλίνουν οι δρόμοι της αγάπης, επιλέξαμε να ζήσουμε χωριστά».

Αν, λοιπόν, οι γονείς το έχουν αφομοιώσει αυτό και το ζήσουν χωρίς τεράστιο δράμα (όχι χωρίς πόνο, γιατί πάντα ένας χωρισμός έχει πόνο, ακόμα κι όταν έχει εκπνεύσει η σχέση συναισθηματικά) και μιλήσουν με αυτόν τον απλό τρόπο στα παιδιά τους, και δεν προσπαθήσουν να πουν ποιος έφταιγε, ποιος είναι ο καλός και ποιος ο κακός, τότε το παιδί θα πληγωθεί, θα πονέσει, γιατί, μην αυταπατόμαστε, το παιδί έχει ανάγκη και από τους δύο γονείς, αλλά θα μπορέσει να χωνέψει αυτήν τη νέα σχέση μεταξύ των μεγάλων, από τη στιγμή που δεν πλήττεται η σχέση με τους γονείς του. «Δεν χωρίζουν οι γονείς σου. Χωρίζουν τα δύο μέρη του ζευγαριού και θα συνεχίσουν να είναι γονείς σου σε όλη σου τη ζωή. Όσο σε αγαπούσαμε θα σε αγαπάμε».

Δεν είναι, όμως, τόσο αυτονόητα για όλους τους γονείς.

Όταν αποφασίζεις μια συμβίωση με σκοπό την οικογένεια, βλέπεις τον κόσμο περίπου από την ίδια οπτική γωνία που τον βλέπει και ο άλλος. Όταν χωρίσουν οι άνθρωποι, βλέπουν πια τα πράγματα από τελείως διαφορετική οπτική γωνία. Και εκεί είναι μεγάλος ο πειρασμός και οι περισσότεροι άνθρωποι την πατάνε γιατί προσπαθούν να βρουν γιατί έγινε. Όταν χωρίζεις δεν βγάζεις άκρη. «Βρεθήκαμε μαζί για το καλό, δεν μας βγήκε και πάμε παρακάτω». Αν αυτή την απλή αλήθεια την δεχτούν οι γονείς, ότι όταν χωρίσεις είναι αλλιώτικος ο τρόπος που βλέπει ο καθένας τα πράγματα, τότε είναι σχετικά εύκολο, αλλά όχι ανώδυνο, να βάλουν σε τάξη τη ζωή τους, ξέροντας ότι κάποια πράγματα θα τους πληγώσουν, αλλά ο χρόνος, η καλή σχέση και ο καλός λόγος θα επουλώσουν τις πληγές. Αρκεί να είναι ειλικρινείς με τον εαυτό τους και να μην φοβούνται να είναι γονείς.

Ο Νίκος Σιδέρης είναι διδάκτωρ του Τμήματος Ψυχολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου και διδάσκων ψυχαναλυτής, μέλος της Ψυχαναλυτικής Εταιρείας του Στρασβούργου (E.P.S.) και της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Ψυχανάλυσης (FEDEPSY).Το βιβλίο του Τα παιδιά δεν θέλουν ψυχολόγο. Γονείς θέλουν!, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Πηγή: familylife.gr

Διαβάστηκε εδώ:www.babyads.gr