Αρχείο

All posts for the month Δεκέμβριος 2015

«Ένα δέντρο μια φορά» του Ευγένιου Τριβιζά (Η ταινία)

Published 29 Δεκεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

 

Ένα χριστουγεννιάτικο βράδυ, στο ζοφερό πεζοδρόµιο µιας πόλης, συναντιούνται ένα παραµεληµένο δέντρο και ένα φτωχό αγόρι. Το δέντρο βλέπει από τα παράθυρα των σπιτιών τα καταστόλιστα δέντρα και ζηλεύει. Ζητά από το αγόρι να το στολίσει.

Εκείνο, όµως, ούτε στολίδια έχει, ούτε χρήµατα. Πώς είναι δυνατόν να στολίσει ένα µίζερο δέντρο στη µέση ενός παγωµένου πεζοδροµίου; Κι όµως… εκείνη η νύχτα είναι µια νύχτα ονείρων, µια νύχτα µαγική…

Μια υπέροχη ταινία που αποδίδει το πραγματικό νόημα των Χριστουγέννων. Φωνάξτε τα παιδιά δίπλα σας και απολαύστε την μαζί!

Πηγή: mikroimegaloi.gr

«Θέλω να μάθω την αλήθεια»: Κραυγή απόγνωσης από τον πατέρα της 4χρονης που πέθανε

Published 29 Δεκεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

680x382_680_382_imagesmadeimagesremotehttp_cretalive.s3.amazonaws.com2960545138020153-0.10347427_814047175314677_7758803370991012425_n_535_382_s.jpg

Συγκλονίζει το ξέσπασμα του τραγικού πατέρα της 4χρονης που έχασε τη ζωή της σε νοσοκομείο του Ηρακλείου, μετά από επέμβαση για «κρεατάκια». Το παιδί εισήχθη σε κλινική του Βενιζέλειου Νοσοκομείου προκειμένου να υποβληθεί σε εγχείρηση ρουτίνας, μετά την οποία παρουσίασε επιπλοκές και μεταφέρθηκε στην ΜΕΘ του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Ηρακλείου, όπου εξέπνευσε.

«Το παιδί μου μπήκε στο Βενιζέλειο για μια απλή εγχείρηση κρεατάκια και σωληνάκια στα αυτιά. Δεν είχε κάποιο πρόβλημα ούτε γνωρίζαμε αν είχε κάποια αλλεργία. Θέλω να μάθω την αλήθεια».

Με αυτά τα λόγια ο πατέρας του 4χρονου κοριτσιού μιλά στο flashnews.gr και ζητά να μάθει την αιτία που το μικρό αγγελούδι του έσβησε στην ΜΕΘ Παίδων του ΠΑΓΝΗ.

Ο πατέρας της μικρής δεν θέλησε να πει κάτι παραπάνω περιμένοντας τη νεκροψία – νεκροτομή. Οι γονείς του 4χρονου κοριτσιού διόρισαν τεχνικό σύμβουλο, την Ελπίδα Σπανουδάκη, η οποία θα παραβρεθεί στην νεκροψία – νεκροτομή που αναμένεται να διενεργηθεί το απόγευμα της Τρίτης. Η κηδεία του παιδιού θα γίνει αύριο στις 12:00 στη Νεάπολη Λασιθίου.

 

Πηγή:www.infokids.gr

Φέτος συγχωρήστε τον Άι-Bασίλη

Published 29 Δεκεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou
Canta

Aπό μικρά παιδιά μάθαμε να περιμένουμε τις γιορτές με μια ευχάριστη ανυπομονησία. Oι μεγάλοι μπορεί να μην περιμένουν πια το καινούργιο τους παιχνίδι, αλλά η αίσθηση της αναμονής για κάποια ευχάριστη αλλαγή παραμένει. Στη θέση των δώρων, οι ενήλικοι περιμένουν να ακούσουν λόγια αγάπης, να νιώσουν την αίσθηση της πληρότητας, που υποσυνείδητα πάντα ελπίζουν πως οι άλλοι επιτέλους θα τους «δωρίσουν». Όλοι φοράμε τα καλύτερα και πιο λαμπερά μας ρούχα, τα σπίτια επίσης στολίζονται εν αναμονή των αγίων ημερών και των συγκεντρώσεων. Tο υποσυνείδητο μήνυμα που καταγράφεται είναι πως κάτι σημαντικό θα συμβεί, κάτι για το οποίο όλοι προετοιμαζόμαστε πυρετωδώς. Oι προσδοκίες μεγαλώνουν.

Mια παράδοξη αντίφαση
Mήπως αυτή η αναμονή, στο πιο λαμπερό φόντο της χρονιάς, είναι το «κλειδί» για να καταλάβουμε αυτή την παράδοξη μελαγχολία που συχνά υποβόσκει; Kακά τα ψέματα. Oι περισσότεροι από εμάς, από την εφηβεία και ύστερα, δεν περνάμε τα παραμυθένια Xριστούγεννα που μας είχε υποσχεθεί η παιδική μας ηλικία. Πολλές φορές τις μέρες αυτές καταλήγουμε να μελαγχολούμε, να πλήττουμε, να απογοητευόμαστε και να αναζητούμε τη λύση σε ένα ακόμη ποτό ή σε εκείνον τον έβδομο κουραμπιέ που θα γλυκάνει λίγο τη διάθεσή μας. Γιατί αυτή η αντίφαση μεταξύ του χαρούμενου σκηνικού και της προσωπικής μας αλήθειας; Kι αν παίρναμε όλες αυτές τις ειδυλλιακές χριστουγεννιάτικες εικόνες, τους ρίχναμε μια τελευταία ματιά και ακολούθως τις πετούσαμε στο καλάθι των αχρήστων;

H  αρχή της απελευθέρωσης
Ίσως τότε να προέκυπτε μια αναπάντεχη απελευθέρωση μέσα από μια καινούργια αντίληψη της πραγματικότητας. Mιας πραγματικότητας την οποία δεν αντιμετωπίζουμε πια σαν τον εχθρικό συγγενή που πάντα αποφεύγουμε να συναντήσουμε. Tι σημαίνει αυτό;

• Aντίο στις lifestyle γιορτές: Aν έχουμε ονειρευτεί τα τέλεια Xριστούγεννα που μας τα χρωστούν από τα παιδικά μας χρόνια, έχουμε πάρει φόρα για μια μεγάλη απογοήτευση. H αληθινή οικογενειακή γιορτή δεν είναι ποτέ ίδια με αυτή στις φωτογραφίες των περιοδικών. Δεν μας πειράζει τόσο πολύ που το δικό μας οικογενειακό τραπέζι δεν μοιάζει με αυτά που προβάλλονται στις εκπομπές και στα περιοδικά lifestyle, αλλά το γεγονός ότι η σύγκριση, μέσα από την οποία μειονεκτούμε, μας υπενθυμίζει την πραγματικότητα. O Αϊ-Bασίλης μάς απογοήτευσε για μια ακόμη φορά! Aυτό το λαμπερό φόντο καταλήγει να υπερτονίζει τα ήδη υπάρχοντα προβλήματα μας.

• Aντίο στις μαγικές αλλαγές:Έπειτα είναι και ο συμβολισμός του καινούργιου χρόνου: πάντα ελπίζουμε πως θα κάνουμε μια καινούργια αρχή και ο καινούργιος χρόνος είναι μια ακόμα ευκαιρία. Όταν όμως φτάνει αυτή η στιγμή, συνειδητοποιούμε ότι τίποτα δεν αλλάζει μαγικά από μόνο του. Oι αλλαγές απαιτούν κόπο, προσωπική προσπάθεια και δέσμευση. Ένας καινούργιος αριθμός στην ημερομηνία δεν φέρνει ποτέ από μόνος του την αλλαγή. Kαι όμως, σκεφτόμαστε, θα ήταν τόσο καλά, έστω για μία φορά, τα πράγματα να λειτουργούσαν μαγικά και για μας!

O χρόνος πηγαίνει μόνο μπροστά
Tελικά, λοιπόν, πίσω από τη μελαγχολία των Xριστουγέννων βρίσκονται οι σχέσεις μας. Σχέσεις οικογενειακές, ερωτικές, φιλικές. Σχέσεις με άτομα που είναι εδώ και μας πονάνε, που δεν μας καταλαβαίνουν, που δεν ενδιαφέρονται αρκετά, που δεν είναι πια εδώ, που δεν ήταν ποτέ εδώ, που δεν υπήρξαν ποτέ. Σε κάποιες περιπτώσεις αυτό που χρειάζεται είναι να βγούμε από την παθητικότητα απέναντι σε αυτό που μας πονάει και να ανοίξουμε έναν ανοιχτό και ειλικρινή διάλογο με την άλλη πλευρά. Όπως και να έχει όμως, οι θεαματικές αλλαγές είναι σπάνιες και ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω. Mπορεί να μην το συνειδητοποιούμε, αλλά ο βαθμός της απογοήτευσής μας κάθε Xριστούγεννα προδίδει ότι ποτέ δεν συμφιλιωθήκαμε με την πραγματικότητα των σχέσεών μας. Δεν θα μας αγανακτούσε τόσο το σχόλιο της ηλικιωμένης μητέρας μας, αν δεν ελπίζαμε ακόμα σε μια μεταμόρφωσή της σε μια «άλλη». Mπορεί να κλείσαμε τα τριανταπέντε και παρ’ όλα αυτά να ελπίζουμε ότι κάποτε θα μας προσφέρει την αναγνώριση και την τρυφερότητα στην οποία πάντα ελπίζαμε. Tο πιθανότερο είναι ότι εκείνη δεν θα αλλάξει ποτέ και το βέβαιο ότι ο χρόνος δεν πρόκειται να γυρίσει ποτέ πίσω για να επανορθώσει όσα έγιναν και μας πλήγωσαν. Aς το δεχθούμε, λοιπόν, κι ας πάψουμε να περιμένουμε. Mόνο τότε θα ελευθερωθούμε από το ψυχικό βάρος.

Mια ενδιαφέρουσα διαπίστωση
Πετώντας τις φρούδες ελπίδες μας, απελευθερώνεται όλη αυτή η ενέργεια που μέχρι τώρα ήταν δεσμευμένη στην προσπάθεια της άρνησης της πραγματικότητας. Mετά τον αρχικό θρήνο, η διαπίστωση ανακύπτει από μόνη της: «Aυτή είναι η οικογένειά μου, έτσι έζησα τη ζωή μου μαζί τους μέχρι σήμερα». Kαι ύστερα μια δεύτερη διαπίστωση, ακόμη πιο ενδιαφέρουσα: «Tελικά το αντέχω. Δεν έχω πια τόσο μεγάλη ανάγκη από την οικογένειά μου να με φροντίσει. Τι περιμένω ακόμη; Είμαι πια ένα ώριμο, ενήλικο άτομο. Mπορώ να στρέψω τις προσπάθειές μου στις σχέσεις εκείνες που αφορούν τις ενήλικες επιλογές μου και μπορούν να εξελιχθούν». H παραίτηση από τις μη ρεαλιστικές επιθυμίες περί αλλαγής των άλλων, μας επιτρέπει επιτέλους να ξοδέψουμε την ψυχική μας ενέργεια σε αυτό που μπορεί ρεαλιστικά να επιτευχθεί και να εκπληρωθεί. Tο θέμα που μας απασχολεί πια δεν είναι το γεγονός ότι στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι η αδελφή μας πάλι μας ειρωνεύτηκε, αλλά το γιατί εμείς «τσιμπάμε» τόσο. Eάν έχουμε προσπαθήσει να επικοινωνήσουμε ανοιχτά και «βρήκαμε τοίχο», θα πρέπει να αναρωτηθούμε γιατί ακόμα ελπίζουμε σε αυτή την ιδανική σχέση που δεν είχαμε ποτέ. Γιατί επιμένουμε να σχετιζόμαστε με μια εξιδανικευμένη εικόνα του προσώπου που μας απασχολεί, παλεύοντας με το αληθινό και τα όριά του. Aυτό άλλοτε μπορεί να σημαίνει ότι πρέπει να πάρουμε τη φυσική ή την ψυχολογική απόσταση από το άτομο που μας πληγώνει, άλλοτε ότι αποδεχόμαστε τις δύσκολες πλευρές του για χάρη της πολύτιμης για εμάς σχέσης, συνήθως έναν συνδυασμό και των δύο. Πάντως, για πρώτη φορά, επιτέλους, μπορούμε να πάρουμε τα πράγματα στα χέρια μας, και να βγούμε από την παθητική θέση του θύματος που αγανακτεί και πληγώνεται.

Τα Χριστούγεννα  που πάντα θέλαμε
Tα Xριστούγεννα λειτουργούν ως μεγεθυντικός φακός προβλημάτων που προϋπάρχουν των γιορτών. Όπως και για όλες τις σύνθετες συναισθηματικές καταστάσεις, δεν υπάρχει ποτέ μια εύκολη απάντηση, ένας οδηγός που, αν τον ακολουθήσουμε, θα ζήσουμε επιτέλους τις γιορτές των ονείρων μας. Eκείνο όμως που πάντα βοηθάει, είναι να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους και να προσπαθήσουμε να τα αντιμετωπίσουμε έτσι όπως είναι. Eάν ο βαθμός δυσκολίας στην επικοινωνία με τους συγγενείς μας είναι τέτοιος που να μετατρέπει τα οικογενειακά τραπέζια σε επώδυνη εμπειρία, τότε αυτό μάς λέει ότι ίσως θα πρέπει να κοιτάξουμε τις σχέσεις μας εκ νέου. Mην περιμένουμε δηλαδή τις γιορτές να φτιάξουν τα πράγματα από μόνες τους, μόνο και μόνο επειδή θα φάμε καλά και η διακόσμηση θα είναι γιορτινή. Στην πραγματικότητα έχουμε δύο επιλογές: ή θα προσπαθήσουμε να φτιάξουμε τις σχέσεις μας μέσα από έναν ειλικρινή διάλογο -στο βαθμό που υπάρχει το περιθώριο- ή θα πρέπει να αποδεχθούμε ότι οι σχέσεις μας είναι αυτές που είναι και τουλάχιστον δεν περιμένουμε σε αυτό τον τομέα το… θαύμα των Xριστουγέννων.

Tα πρέπει της γιορτής
Δεν θα έπρεπε τα Xριστούγεννα να είναι μια χαρούμενη, οικογενειακή γιορτή; Ήδη αυτές οι λέξεις, τις οποίες μόλις χρησιμοποιήσαμε για να διατυπώσουμε το ερώτημα που απασχολεί πολλούς αυτές τις μέρες, μπορούν να μας δώσουν μια απάντηση. Aς κοιτάξουμε αυτή τη φράση λέξη προς λέξη: Tα Xριστούγεννα, λοιπόν, είναι μια χαρούμενη οικογενειακή γιορτή. Tο συναίσθημά μας έχει προαποφασιστεί (θα είμαστε όλοι πολύ χαρούμενοι), η περίσταση έχει προεπιλεγεί (θα πρέπει να γιορτάσουμε) και η σύνθεση της γιορτής επίσης (… οικογενειακά φυσικά). Kυριαρχεί ένα αδήλωτο «πρέπει», το οποίο τελικά οδηγεί στο αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που επιδιωκόταν.

Ένας επικίνδυνος μύθος
Ίσως και να είναι αντανάκλαση όλου αυτού του άγχους που τόσοι από εμάς αισθάνονται γύρω από τα Xριστούγεννα. Tα MME, αλλά και ο κόσμος γενικότερα, υποστηρίζουν ότι ο αριθμός αυτοκτονιών όπως και ο αριθμός των εισαγωγών στα ψυχιατρεία αυξάνεται κατακόρυφα την περίοδο γύρω από τις γιορτές των Xριστουγέννων. H μελέτη όμως των σχετικών στατιστικών στοιχείων αποδεικνύει ότι ισχύει το ακριβώς αντίθετο. Tα ποσοστά των αυτοκτονιών, αλλά και των εισαγωγών στα ψυχιατρεία, πέφτουν το χειμώνα και αυξάνονται θεαματικά κατά τους μήνες της… άνοιξης! O μύθος αυτός είναι αρκετά επικίνδυνος, γιατί δημιουργεί ένα κλίμα ηττοπάθειας στους ανθρώπους εκείνους που πράγματι μπορεί να αισθάνονται πιο ευάλωτοι την περίοδο των γιορτών.

 Πηγή:www.vita.gr

Πονάει περισσότερο αυτός που φεύγει – Ράινα Μελισσηνού

Published 29 Δεκεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

crying_woman_bw

Ξέρεις, δεν μπορώ να το ανακοινώσω ακόμα εύκολα. Τους αφήνω να το μαντέψουν, να απορήσουν για το πού είσαι και τότε αναγκάζομαι να πω την αλήθεια. «Δεν είμαστε πια μαζί». Κοιτάω στο πρόσωπό τους την έκπληξη, κάποιες φορές αληθινή και πολλές ακόμα ψεύτικη. Έχουν, βλέπεις, κυκλοφορήσει τα νέα, αλλά θέλουν να το επιβεβαιώσουν.

Δεν ξέρω γιατί το κάνουν αυτό και δε λένε ντόμπρα ό,τι έχουν ακούσει. Τι πιο ωραίο από το «Έμαθα ότι χωρίσατε. Είναι αλήθεια;» Όμως όχι. Θέλουν να παίξω όλη την πράξη του έργου μπροστά τους. Σαν να έχουν πληρώσει εισιτήριο και στρώνονται να δουν το έργο με τίτλο: «Η δυστυχία του φρεσκοχωρισμένου».

Έτσι, μπαίνω κι εγώ στη θέση του ηθοποιού, να διηγηθώ όσο πιο αποστασιοποιημένα μπορώ το δικό μας στόρι. Μη φανταστείς πως αφηγούμαι λεπτομέρειες για το ποιος τελικά μετακόμισε, τι πράγματα πήρε μαζί του και πόσο κενό είναι τώρα το σπίτι. Περιορίζομαι σε γενικότητες και κλισέ του τύπου «Έκανε τον κύκλο η σχέση μας» και άλλα τέτοια.

Όμως το αδηφάγο κοινό δεν αρκείται σ’ αυτά. Θέλει να δει όλη την πράξη του δράματος και δεν πρόκειται να με αφήσει σε ησυχία αν δεν το ικανοποιήσω.
Τότε ξεκινούν κι άλλες ερωτήσεις: «πότε έγινε;», «ήταν ξαφνικό;», «μήπως δεν είναι μόνιμο;»

Τόσες ερωτήσεις που δεν μπόρεσα ποτέ να τις απαντήσω. Ούτε κι εγώ δεν ξέρω πότε συνειδητοποίησα ότι αυτό είναι το τέλος. Ήταν πριν το μεγάλο καυγά ή μετά; Δεν μπορώ να το προσδιορίσω. Θυμάμαι όμως ένα μεγάλο ρήγμα που ένιωσα εδώ στο στήθος. Σαν πόνος. Κοίταξα τα μάτια σου και είχαν γίνει πλέον ξένα. Τότε σκέφτηκα «τελειώσαμε».

Δεν τους λέω φυσικά τίποτα από όλα αυτά. Μιλάω ειδησεογραφικά, είναι τώρα δυο μήνες περίπου που έγινε η μετακόμιση. Μετά προσπαθώ να αλλάξω θέμα: «με έπιασε ένας πόνος στη μέση με το κουβάλημα». Κάποιες φορές το κόλπο πετυχαίνει και καταλήγω να μαζεύω τηλέφωνα φυσιοθεραπευτών που μου συστήνουν.
Όμως τις περισσότερες φορές ο αντιπερισπασμός δεν πιάνει κι εκείνοι συνεχίζουν τις ερωτήσεις. Αν δουν πως πρέπει να με ζορίσουν περισσότερο μου κάνουν την ερώτηση κλειδί. Εκείνη που σύμφωνα με τα δικά τους μοναδικά κριτήρια θα τους κάνει να βάλουν βαθμό στη στεναχώρια μου.

«Ποιανού απόφαση ήταν;» με ρωτούν για να καταλάβουν τάχα πόσο στεναχωρημένη είμαι. Διότι το κλισέ στις μέρες μας είναι να χτυπιέται μόνο ο παρατημένος και ποτέ αυτός που τελικά αποφάσισε να φύγει. Λυπάμαι που θα χαλάσω το στερεότυπό σας, αλλά αυτός που αποφασίζει έχει από τη μια και το βάρος της ευθύνης και πολλές φορές είναι ο πόνος του ακόμα μεγαλύτερος, γιατί οφείλει να νιώθει ως θύτης.

Δεν παίζει κανένα ρόλο για σας το ποιος πραγματικά έκανε προσπάθεια τόσο καιρό να κρατήσει μια σχέση με νύχια και με δόντια. Ποιος έκανε τόσες υποχωρήσεις σε καθημερινή βάση. Αυτό που κοιτάτε είναι το ποιος τελικά έκλεισε την πόρτα πίσω του. Αυτό μετράει για εσάς.

Ο παρατημένος έχει και θα έχει πάντα τη συμπόνοια του κόσμου. Είναι ο καημένος της υπόθεσης εξ ‘ορισμού. Κανείς δεν πρόκειται να τον ρωτήσει αν όλο αυτό τον καιρό έκανε θυσίες, αν ήταν δοτικός και πόσο ήθελε να μη χωρίσει. Όλοι θα τα βάλουν μ’ αυτόν που πήρε το θάρρος να δώσει τη χαριστική βολή σε έναν έρωτα που τον είχαν και οι δύο πυροβολήσει.

Μην ανησυχείς! Δεν απαντάω ποτέ στη συγκεκριμένη ερώτηση. Δε θέλω να θίξω κι άλλο τον εγωισμό σου. Ούτε μπορώ να τους εξηγήσω πως τη στιγμή που έφευγα, από μέσα μου παρακαλούσα να μου πεις να μείνω.

Πηγή:www.ilov.gr

45 χριστουγεννιάτικα μανικιούρ βασισμένα στο μαύρο

Published 28 Δεκεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

56801a0cb6e3e

Τα Χριστούγεννα κάθε γυναίκα θέλει να ξεχωρίζει και να κλέβει τις εντυπώσεις με την υπέροχη εμφάνιση της, μέρος της οποίας είναι και τα νύχια της. Μπορεί κυρίαρχα χρώματα αυτές τις ημέρες να παραμένουν το κόκκινο, το χρυσό και το ασημί, αλλά και ο συνδυασμός τους με μαύρες λεπτομέρειες δίνουν εξίσου εντυπωσιακά μανικιούρ, τόσο σε μορφή γαλλικού, όσο και σε κλασσικά σχέδια.

Δείτε λοιπόν 45 υπέροχες προτάσεις και πάρτε ιδέες για το δικό σας μανικιούρ που θα ολοκληρώσει μια εντυπωσιακή εμφάνιση αυτές τις γιορτές.

56801a105816e 56801a10ad1ff

56801a10c70f9

56801a10dee4a

56801a11a4e22

56801a11bfe90

56801a11d9adf

56801a101de38

56801a103d3ea

56801a108fb1e

56801a111e841

56801a113bf3c

56801a1073af7

56801a1158ad5

56801a1170d48

56801a11063bb

56801a11874a1

 

Πηγή:www.xistra.eu

Την Ιθάκη σου δε θα τη βρεις, θα την φτιάξεις

Published 28 Δεκεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

95742-_tajidi.jpga_

Σκέφτηκες ποτέ τι μπορεί να κρύβεται πίσω από τους «τίτλους ειδήσεων» στο εξώφυλλο της δικής σου Ζωής; Πόση ενέργεια, πόσα χαμόγελα, πόσα δάκρυα, πόσα ταξίδια; Φρόντισες να’ χεις τα μάτια της Ψυχής ανοικτά, έτσι για να βρίσκει έδαφος και νόημα η κάθε μία κουκίδα ξεχωριστά, και να πηγαίνει να κάθεται αβίαστα εκεί που «πρέπει», όποτε «πρέπει»;

Δε θα’ ταν στ’ αλήθεια, κρίμα κι άδικο να ξύπναγες μια μέρα, συνειδητοποιώντας πως το δικό σου παζλ, βγήκε λίγο μικρότερο απ’ ότι το ονειρεύτηκες; Πως οι κουκίδες της ζωής σου, στο τελικό μέτρημα, βγήκαν κάπως κουτσουρεμένες; Με δίχως αμφιβολία θα αναρωτήθηκες πολλάκις, τι θα γινόταν αν επέλεγες άλλο δρόμο, άλλη κατεύθυνση, στη διαδρομή που έκανες στην μέχρι τώρα επίγεια σου περαντζάδα. Αν έστριβες αριστερά αντί δεξιά; Αν πήγαινες με χίλια αντί με εκατό;

Τι πορεία θα έπαιρνε το ταξίδι προς την περιβόητη Ιθάκη; Κι ίσως πολλές φορές να μετάνιωσες για κάποιες από τις στροφές που έστριψες, για κάποιες από τις ταχύτητες που φοβήθηκες. Λάθος. Μεγάλο λάθος. Μην αμφιβάλλεις ποτέ και μη μετανιώνεις για τίποτα. Η ζωή ξέρει καλύτερα από σένα. Εσύ μονάχα έχε το νου και την καρδιά σου ανοικτά. Εσύ μονάχα φρόντισε να περπατάς. Και μην αφήνεις καμιά κουκίδα να πάει χαμένη, κανένα τίτλο ειδήσεων να γραφτεί στα παραλειπόμενα.

Και κάτι τελευταίο. Μη μιλάς άλλο για Ιθάκη. Για ταξίδια να μιλάς. Να θυμάσαι πως σημασία έχει ότι έπεσες, σηκώθηκες, έμαθες, γέλασες, έκλαψες, αναθεώρησες, έζησες το Ταξίδι. Όσοι στ’ αλήθεια ταξίδεψαν, δε ζηλεύουν την Ιθάκη. Κι ας λέει ο Μίλτος το αντίθετο. Την Ιθάκη σου, μη γυρεύεις να τη βρεις. Να κοιτάς να την φτιάξεις. Να κοιτάς να γουστάρεις τη διαδρομή και να περπατάς. Αδιάκοπα και με δίχως εκπτώσεις. Να περπατάς…

Πηγή:simplylife.gr

Το «Σύνδρομο του καλού παιδιού» & Τα βιώματα στέρησης στην παιδική ηλικία..

Published 28 Δεκεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

tips-gia-eytyxismno-paidi

Τα πρώιμα βιώματα αποστέρησης έχουν για το παιδί δύο επιπτώσεις. Η πρώτη επίπτωση είναι ότι μαθαίνει να παραιτείται πρόωρα, οπότε αναστέλλεται παντού η δυνατότητα του να διεκδικεί. Όποιος όμως δε διεκδικεί και δεν μπορεί να πάρει, δύσκολα μπορεί να αποφύγει το συναίσθημα της ζήλειας, όταν μάλιστα βλέπει τους άλλους να παίρνουν χωρίς ενδοιασμό, αυτό που ο ίδιος δεν τόλμησε ποτέ να απαιτήσει.

Και επειδή η ζήλεια δημιουργεί ενοχές, που τον κάνουν να αισθάνεται άσχημα, προσπαθεί να την αποφύγει, μετατρέποντας την αδυναμία του σε αρετή. Εξυψώνει δηλαδή την αναστολή του σε ιδεολογία, σε ταπεινοφροσύνη και ολιγάρκεια και με τον τρόπο αυτό παρηγορείται με το συναίσθημα της ηθικής υπεροχής.

Η άλλη επίπτωση των πρώιμων βιωμάτων αποστέρησης είναι η αίσθηση του παιδιού ότι δεν αξίζει να αγαπηθεί, πράγμα το οποίο είναι κατά βάση αίτιο για την δημιουργία και την διατήρηση αισθημάτων κατωτερότητας. Πρέπει πρώτα να έχει αγαπηθεί κανείς για να μπορέσει να αισθανθεί ότι αξίζει αυτό το συναίσθημα. Αν όμως δεν έχει βιώσει την αγάπη, τότε θεωρεί τον εαυτό του υπαίτιο για αυτό και άρα είναι εκείνος που δεν αξίζει να αγαπηθεί. Η δημιουργία των συναισθημάτων κατωτερότητας όμως σχετίζεται και με το γεγονός ότι το παιδί δεν έχει στην ηλικία αυτή την δυνατότητα της σύγκρισης.

Δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί ότι είναι οι γονείς του αυτοί που δεν μπορούν να αγαπήσουν. Ο κόσμος του είναι ο κόσμος γενικά και θεωρεί πως όπως είναι οι γονείς του είναι προφανώς και όλοι οι γονείς. Όταν διακατέχεσαι από βαθιά αισθήματα κατωτερότητας, είναι δυνατόν να σου δημιουργηθεί η αίσθηση ότι δεν έχεις δικαίωμα στη ζωή και ότι κάτι τέτοιο πρέπει να το έχεις κερδίσει πρώτα, επομένως δε δικαιούσαι να υπάρχεις παρά μόνο όταν ζεις για άλλους.

«Ακόμα και η ύπαρξη μου είναι μια ενοχή», είχε πει μια καταθλιπτική ασθενής με ανάλογες εμπειρίες στην παιδική της ηλικία. Το αίσθημα αυτό μπορεί να οδηγήσει σε επικέντρωση των ενοχών στο πρόσωπο της μητέρας ή και των δύο γονέων, πράγμα που συνεπάγεται την εμφάνιση τάσεων επανόρθωσης και αποκατάστασης απέναντι τους. Έτσι, καταλήγεις να θυσιάσεις την ζωή σου στο βωμό των εγωιστικών απαιτήσεων των γονέων σου και μάλιστα αυτό το θεωρείς αυτονόητο. Το τελικό αποτέλεσμα της επίδρασης της υπερπροστασίας και της αποστέρησης είναι παρόμοιο: και τα δύο οδηγούν στην δημιουργία μιας προσωπικότητας καταθλιπτικής δομής.

Το παραχαϊδεμένο παιδί κατά κανόνα αρχίζει να φοβάται και να έχει κρίσεις σε μεταγενέστερες εποχές, όταν δηλαδή η ζωή δεν του κάνει τα χατίρια του πλέον, όπως κάποτε η μητέρα του ή όταν δε βρίσκονται υποκατάστατα της όπως για παράδειγμα ένας γάμος που συντηρεί και στηρίζει ή διάφορα κοινωνικά ιδρύματα και άλλα. Τότε διαπιστώνει πως δεν είναι σε θέση να αντέξει τις απαιτήσεις και την σκληρότητα της ζωής και μπαίνει στην κατάθλιψη ή καταφεύγει στη χρήση της οποιασδήποτε μορφής ναρκωτικών ουσιών προκειμένου να βρει διέξοδο.

Το παιδί που μεγαλώνει με βιώματα αποστέρησης, μαθαίνει να παραιτείται από πολύ νωρίς και εξελίσσεται σε ένα ήσυχο, ντροπαλό, μη απαιτητικό παιδί, που «προσαρμόζεται» εύκολα. Γίνεται ένα «βολικό» παιδί για τους γονείς, οι οποίοι με την σειρά τους δεν αντιλαμβάνονται την κατάθλιψη που κρύβεται πίσω από μια τέτοια συμπεριφορά. Θα συνηθίσει δε τόσο πολύ να υποχωρεί και να μην έχει απαιτήσεις που και μελλοντικά θα προσανατολίζεται προς τους άλλους και θα προσπαθεί να εκπληρώνει τις προσδοκίες και τις απαιτήσεις τους. Μιας και σαν άτομο δε θα έχει πολλά να προβάλει, θα γίνει αντικείμενο των άλλων.

Επειδή δε, θα του είναι όλο και πιο δύσκολο να εκπληρώνει τις αναπόφευκτες κατά την δική του εκτίμηση απαιτήσεις των άλλων, θα καταλαμβάνεται κατ’επανάληψη από νέες ενοχές που θα τον οδηγούν όλο και περισσότερο στην κατάθλιψη. Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος που πολλοί καταθλιπτικοί άνθρωποι αποφεύγουν την επαφή με πολλά άτομα.

Απόσπασμα από το βιβλίο «Τετραλογία του Φόβου» του Fritz Riemann

ΠΗΓΗ: healingeffect.gr

Διαβάστηκε εδώ:babyradio.gr

Όσα μαθαίνουν τα παιδιά στον δάσκαλο – Κατερίνα Σίμου

Published 28 Δεκεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou
teachers-thumb-large
Τι με έμαθαν οι μαθητές μου:


1. Το αντικείμενο που σπούδασα. Φυσικά ό,τι έμαθα στο Πανεπιστήμιο, στα μαθήματα και στα παιδαγωγικά βοήθησαν. Αλλά μόνο όταν χρειάστηκε να εξηγήσω κάτι από μια οπτική γωνία που δεν είχα ποτέ φανταστεί, αναγκάστηκα να ξαναγυρίσω στα βιβλία, να σκεφτώ δημιουργικά και να καταλάβω τʾ αντικείμενο μου τόσο καλά ώστε να μπορώ να το αναλύσω ορθά, ανάποδα, οριζοντίως και καθέτως, μέσω τραγουδιών, κινουμένων σχεδίων, χρωμάτων, σχημάτων. Κάθε μάθημα χρειάζεται και διαφορετική προσέγγιση.

2. Να είμαι ετοιμόλογη γιατί στην τάξη δεν υπάρχει χρόνος για δισταγμούς. Απʾ την άλλη, πάλι, έμαθα πως μπορώ να πω «δεν είμαι σίγουρη, θα σας πω αύριο» αλλά μόνο αν όντως τηρήσω την υπόσχεσή μου.

3. Να ακούω και όχι να νομίζω πως ακούω. Πολλές φορές, είτε από απροσεξία είτε από αφηρημάδα, είτε επειδή μια τάξη είναι μεγάλη κι η ύλη πολλή, νομίζουμε ότι ακούμε αλλά καμία φορά έχουμε χάσει το νόημα και τα παιδιά προσέχουν το παραμικρό.

4. Να έχω ανεξάντλητη υπομονή και νʾ αφήνω όλα μου τα προβλήματα στην πόρτα της αίθουσας. Δεν ξέρω από πού πηγάζει αυτή η υπομονή την οποία δε δείχνω σε κανένα άλλο τομέα της ζωής μου. Όπως ο Clark Kent γίνεται Superman έτσι και εγώ γίνομαι υπομονετική όταν η ανάγκη με καλεί. Όλοι κρύβουμε έναν σούπερ-ήρωα μέσα μας.

5. Νʾ αφιερώνω χρόνο να γνωρίζω έναν άνθρωπο, μαθητή ή συνάνθρωπο. Οι λεπτομέρειες κάνουν τη διαφορά.

6. Να λέω συγγνώμη και να παραδέχομαι τα λάθη μου. Τα παιδιά συγχωρούν κι αναγνωρίζουν περισσότερο κάποιον που παραδέχεται το λάθος του, παρά κάποιον που προσπαθεί να δικαιολογηθεί ή να καλύψει κάτι που έκανε λάθος.

7. Ότι όταν υψώνεις συχνά τη φωνή σου, έχεις χάσει το παιχνίδι.

8. Να είμαι συνεπής και να υπόσχομαι μόνο όσα ξέρω πως μπορώ να κάνω γιατί τα παιδιά δεν ξεχνούν. Να μετράω τα λόγια μου και να εκφράζω σωστά, όχι μόνο συντακτικά αλλά και νοηματικά, αυτό που εννοώ.

9. Ότι κάποιοι μαθητές εκτιμούν όλα όσα κάνεις γιʾ αυτούς και κάποιοι όχι. Αλλά εγώ θα δουλεύω για το λίγο τοις εκατό που το εκτιμά γιατί στην τελική η αναγνώρισή τους είναι πιο σημαντική από την αδιαφορία των άλλων.

10. Να είμαι καλύτερη μητέρα και παράδειγμα για το δικό μου παιδί γιατί καμία φορά, γνωρίζοντας τους γονείς των μαθητών μου, βλέπω πως η συμπεριφορά τους καθρεφτίζεται στη συμπεριφορά των παιδιών τους ή πώς και ποσό επηρεάζει τη συμπεριφορά των παιδιών τους.

11. Να είμαι πιο προσεκτική μητέρα γιατί τα παιδιά λένε τι γίνεται σπίτι τους και τι λένε οι γονείς τους με το νι και με το σίγμα στο σχολείο, συχνά χωρίς να δώσουν την πλήρη εικόνα και τις συνθήκες κάτω απʾ τις οποίες ειπώθηκε κάτι!

12. Να προσέχω το ντύσιμο μου. Να μην προκαλώ μʾ ακριβά ρούχα και να μη προσπαθώ να φανώ πιο νέα, πιο trendy και πιο κουλ για να κερδίσω εύκολους, αλλά τεχνητούς κι εφήμερους πόντους δημοτικότητας. Το ίδιο και αν κάποτε τύχει να πέσει η συζήτηση, π.χ. στον Justin Bieber -να το κάνω αν όντως έχω κάτι να πω και όχι για να δείξω κουλ.

13. Ότι τα παιδιά δεν έχουν πάντα όρια και πρέπει να τα βάλω εγώ και να τα τηρώ πάντα. Ότι δεν είμαι η μαμά τους και κυρίως η φίλη τους, πρέπει να είμαι αρκετά προσιτή αλλά ταυτόχρονα να κρατάω μια απόσταση.

14. Να βρω θάρρος, αυτοπεποίθηση και σιγουριά για τον εαυτό μου. Χωρίς αυτά δεν πας πουθενά.

15. Ότι καμία φορά πρέπει όντως, ως δασκάλα, να σωπάσω «για να ακούσουμε το πουλί». Πως καμιά φορά το να συζητήσουμε ένα θέμα επικαιρότητας είναι πιο σημαντικό απʾ το να κάνουμε μια χρονική αντικατάσταση. 
16. Να είμαι πάντα ενθουσιώδης γιʾ αυτό που κάνω γιατί αλλιώς τα παιδιά δεν πρόκειται ενδιαφερθούν. Είμαι, ούτε λίγο ούτε πολύ, ένας πωλητής και πρέπει να προβάλω σωστά την πραμάτειά μου κι ας μην είναι στο χέρι μου η ύλη που διδάσκω. Να βρίσκω πάντα κάτι θετικό και ενδιαφέρον.

17. Να μην περιμένω πάντα ένα «ευχαριστώ» για όσα κάνω. Ένα «ευχαριστώ» μπορεί να έρθει πολύ αργότερα ή και ποτέ. Επίσης, ότι δεν είναι δυνατόν νʾ αγαπάω αυτόματα όλα τα παιδιά και να με αγαπούν όλα τα παιδιά. Κάποιες φορές γίνεται αυτόματα, κάποιες φορές θέλει πολλή δουλειά, κάποιες φορές δε θα γίνει ποτέ… Και πρέπει να το δεχτώ.18. Να αντιμετωπίζω κάθε μέρα ως μια καινούργια ευκαιρία και να ενθουσιάζομαι με κάθε επιτυχία. Δεν υπάρχει πιο ευχάριστο συναίσθημα απʾ το να βλέπεις έναν αδύνατο και χωρίς αυτοπεποίθηση μαθητή να λύνει σωστά, για πρώτη φορά, μια άσκηση.19. Να μην είμαι άδικη, έστω κι υποσυνείδητα. Όλα μπαίνουν στη ζυγαριά και τα παιδιά προσέχουν αν σήκωσα για μάθημα τον Γιάννη τρεις φορές («τον έχω στο μάτι») ή αν έγραψα πιο πολλά σχόλια στην έκθεση της Λέτας («ο φύτουλας» κι «η αγαπημένη μου»). Δεν έχει σημασία αν δεν έχω στο μάτι το Γιάννη ή αν η Λέτα δεν είναι η αγαπημένη μου. Τα παιδιά βγάζουν τα δικά τους συμπεράσματα και δεν τους αλλάζεις τις εντυπώσεις.

20. Ότι πρέπει να βοηθήσω τους γονείς τους και να με βοηθήσουν και ʾκείνοι για να γίνουν τα παιδιά τους σωστοί άνθρωποι.

Πηγή: www.ilov.gr

 

Τώρα τα πρωτάκια ξεκουράζονται… αλλά μερικές φορές μαζί τους ξεχνάς όλη την παιδαγωγική

Published 28 Δεκεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou
chaos-classroom-570
Από σελίδα στο fb   συναδέλφου καθηγήτριας Αγγλικών.
Θέλω να πω τον πόνο μου (έναν απ” όλους).
Την προηγούμενη βδομάδα, ημέρα Τρίτη και ώρα δεκάτη πρωινή, έμαθα απ” το διευθυντή ενός εκ των σχολείων που με χαίρονται, πως πρέπει να μάθω στα παιδιά της πρώτης δημοτικού «κανένα εύκολο τραγουδάκι, εκεί πέρα» για να διασκεδάσουμε τις μαμάδες στη γιορτή της μητέρας, που έρχεται οσονούπω.
Κεραμίδα να μου ερχόταν στο κεφάλι θα πονούσε λιγότερο.
Δεδομένου ότι η πρωτομαγιάτικη συνήθεια μου αφαιρούσε την Πέμπτη, μου μέναν 2 μόνο μέρες για το εύκολο τραγουδάκι, σύμφωνα με τους γρήγορους υπολογισμούς μου , για να μάθουμε πολύ καλά ένα εύκολο αγγλικό τραγούδι με τα πρωτάκια.
(Χρόνος λογικός , για κάποιον που δεν έχει δουλέψει με πρώτη τάξη)
Οι αποκαλύψεις συνεχίστηκαν και πριν προλάβω να συνέλθω έμαθα πως, ήδη, το άλλο τμήμα, που είχε «την κανονική αγγλικού» του σχολείου (η οποία, ξαφνικά, πήρε στα μάτια μου τη μορφή της Μπουμπουλίνας), ξεκίνησε πριν το Πάσχα αυτό το μεγαλεπήβολο εγχείρημα και «είναι σε καλό δρόμο», αντίθετα από μένα που πήρα τον κακό δρόμο, ως φαίνεται.
Ξαφνικά ένιωσα σαν παοκάκι που μόλις έφαγε 4 γκολάκια και δεν πρόλαβε να βάλει ούτε μισό.
Σημειωτέον : αυτά τα γκολάκια, σα να μπήκαν όλα μαζί με ένα σουτ, πώς είναι το αντίστοιχο τρίποντο στο μπάσκετ, δηλαδή, χωρίς περιθώριο αντίδρασης κι ανατροπής του αποτελέσματος.
Λοιπόν, παιδιά, ό,τι ένιωσαν οι μεγάλοι εξερευνητές (όπως διάβαζα κάποτε και θαύμαζα), όταν βρέθηκαν ανάμεσα σε ιθαγενείς με περίεργες διαθέσεις, το ίδιο ακριβώς ένιωσα κι εγώ, όταν φέτος πρωτοβρέθηκα στην άγνωστη φυλή των πρωτακίων κι αναρωτιόμουν πώς θα τους φέρω βόλτα τώρα αυτούς, δίχως χάντρες και καθρεφτάκια…  (και το ίδιο με θαυμάζω και κάθε φορά που βγαίνω από την πρώτη τάξη.)
Αφού τελείωσαν τα τελετουργικά (αγκαλιές και φιλιά, διαδοχικές επισκέψεις στην τουαλέτα – ο περίφημος ιός του ομαδικού κατουρήματος, που μεταδίδεται με το κλείσιμο της πόρτας και την έναρξη του μαθήματος-, «κατάσβεση» θερμών επεισοδίων »κυρία, ο Κώστας με έφτυσε» – »ναι; αυτός άρχισε!», δέσιμο κορδονιών, ξύσιμο μολυβιών – άλλος ιός μεταδοτικός κι επικίνδυνος – και είδα πόσο λίγος χρόνος μας έχει μείνει, για να πούμε και κανένα αγγλικό απ” αυτά που έχουμε μάθει, τους καλόπιασα για το «κανένα εύκολο τραγούδι εκεί πέρα» .
Δε θα “θέλαν να πούμε κι ένα ωραίο τραγουδάκι στη γιορτούλα;
Κι εκεί που είχαμε μια ωραία ησυχία, άρχισε να κλαίει η Βιολέτα – πάντα κλαίει όταν μαθαίνουμε κάτι καινούριο -, άρχισε να φωνάζει ο Κωνσταντίνος πως δε θέλει να τραγουδήσει, ο άλλος Κωνσταντίνος να μας λέει τι δώρα του έφερε ο νονός του (!!!!!!!!!), η Μαρία μας απειλούσε «να παίξει μόνο αυτή κιθάρα, όμως» και γενικά, επικράτησε ατμόσφαιρα Βουλής .
Είδα κι έπαθα να τους ηρεμήσω …
«Να ζωγραφίσουμε τις μαμάδες μας;- κι εσύ, κυρία;-βέεεβαια κι εγώ ! ».. »αυτό το kiss, που τρώτε μερικές φορές, σημαίνει φιλί στα αγγλικά» …»κυρίααα! θα λιποθυμήσω. τρώω φιλιά ;;;»
Μετά, κάναμε τον κύκλο της αγάπης κι αγκαλιαστήκαμε κι ήμουν έτοιμη -στα λίγα λεπτά πριν τη λήξη του αγώνα-, να τους μάθω το απλούστερο τραγουδάκι που σκέφτηκε ποτέ άνθρωπος, πάνω στο μοτίβο του «φεγγαράκι μου λαμπρό», όταν ακούστηκε η σπαραχτική φωνή της Χριστίνας: «Κυρίααααα!!! .. μου μουτζουρώσαν τη μαμά μουουου !!!!»
Αμέσως σχηματίστηκε μια ομάδα αυτεπάγγελτων τιμωρών -ο- Βαγγέλης- το- έκανε- είχε- μουτζουρώσει- και- τη -ζωγραφιά -μου, ενώ ο Βαγγέλης φώναζε πως όχι, δεν το έκανε αυτός κι ενώ εγώ τους εξηγούσα πως δεν κατηγορούμε κανέναν, αν δεν τον δούμε με τα μάτια μας και η Χριστίνα θρηνούσε την καλύτερη ζωγραφιά της ζωής της.
Μετά, είδα πως μου μείναν 2 μόλις λεπτά ζωής στην πρώτη τάξη.
Τότε, ο Ισσι με κοίταξε καρφωτά στα μάτια και είπε «κυρία, όποιος το έκανε αυτό, είναι … «, «όποιος το έκανε, είναι ..».
Εγώ, πάλι, ένιωσα σαν τη δασκάλα στα ανέκδοτα του Τοτού, γιατί ο Ισσι λέει συνέχεια τη λέξη που αρχίζει από μ… αν και μου υποσχέθηκε να την αντικαταστήσει με τη λέξη που αρχίζει από βλ.. «είναι και μεγάλος βλάκας !!!» και μου έκανε το σήμα με τον αντίχειρα ( ακριβώς όπως του κάνω , κάθε φορά που δε λέει μ …), μ” ένα χαμόγελο ανείπωτης ευτυχίας .
Τότε, εγώ, που τα “χα πάρει κανονικά, ξέχασα όλα τα παιδαγωγικά και τα θεωρητικά και τα ψυχολογικά. Τον κοίταξα καρφωτά στα μάτια και είπα «με περικεφαλαία !»
Το τι επακολούθησε δεν περιγράφεται.
Όλοι “θέλαν να μάθουν τι σημαίνει περικεφαλαία…..
http://blogs.sch.gr/tgiakoum/

Πηγή:fresh-education.blogspot.gr

Οι παιδικές χαρές στην Ελλάδα για κάποιο ανεξήγητο (για μένα) λόγο είναι άδειες το χειμώνα…

Published 28 Δεκεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

φωτογραφία-2

γράφει ο Χρίστος Σμπώκος

Αγαπητοί μπαμπάδες,

Δε λέω, ωραία περνάω με το μικρό οι δυό μας στην παιδική, μια χαρά παίζουμε!

Έχουμε και χώρο για μπάλα και τις κούνιες μόνιμα στη διάθεση μας και άνεση στην τσουλήθρα να κάνουμε κι ανάποδα! Αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί (οι μαμάδες είναι πιο υπερπροστατευτικές, δεν έχω ουτοπικές απαιτήσεις) δεν παίρνετε τα παιδιά σας να πάτε μια ώρα βόλτα;

Ας μην αρχίσουμε τα κλασσικά, «έχει κρύο»  και «είναι χειμώνας»! Γι αυτό υπάρχουν τα μπουφάν και τα σκουφιά και τα κασκόλ.

Ένα Σαββατοκύριακο έχουμε να πάμε βόλτα σε νορμάλ ώρες με τα παιδιά μας. Μην το χαραμίζουμε. Ή τώρα στις διακοπές ας πούμε, γιατί όχι;

Κατανοώ ότι είσαι κουρασμένος. Αλλά δοκίμασέ το και θα δεις ότι σου κάνει καλό. Ψυχολογικά φορτίζεις μπαταρίες και σωματικά κάνεις και δύο βήματα. Αυτά από μένα.

Ελπίζω να σε δω την άλλη  Κυριακή στην παιδική χαρά να παίξουμε.

Στην τελική κι εμείς παιδιά είμαστε έστω και τις Κυριακές…

Πηγή : http://www.superdad.gr [ http://www.superdad.gr/keimena/kyriakatiki-synadelfiki-autokritiki/ ]