Αρχείο

All posts for the month Δεκέμβριος 2015

15 μαθήματα ζωής που κάθε μαμά πρέπει να δώσει στην κόρη της

Published Δεκέμβριος 30, 2015 by sofiaathanasiadou

87183b9e630dac51ac77cdf3613fa604_L

Από Κάτια Γεωργίου

Να μεγαλώνεις κορίτσια σημαίνει ότι η ζωή σου έχει πολύ τρυφερότητα, αρκετό ανταγωνισμό, μυριάδες δάκρυα, εισιτήριο διαρκείας στις αγκαλιές και τα χάδια, μικροσκοπικές φουστίτσες και χαριτωμένα αξεσουάρ και πολλές ανησυχίες. Θα γίνει δυνατή, διατηρώντας την ευαισθησία της;

Θα γίνει ανεξάρτητη αλλά ταυτόχρονα γλυκιά;

Θα μάθει να παρκάρει σαν άνθρωπος και να ρίχνει ένα καλό σουτ; Θα γίνει ένας άνθρωπος ευγενικός και γενναιόδωρος που μοιράζει και παίρνει αγάπη; Η σχέση των κοριτσιών με την μαμά τους είναι σχέση ξεχωριστή και οι ευθύνες που βαραίνουν τις «κοριτσομαμάδες» (όπως και κάθε μαμά) πολλές.

Ακολουθούν 15 χρυσές συμβουλές που κάθε μαμά πρέπει να δώσει στο κοριτσάκι της.

1. Το σώμα σου είναι δικό σου και κανείς εκτός από ‘σένα δεν έχει εξουσία πάνω του! Ποτέ μην επιτρέψεις, ποτέ μην δικαιολογήσεις, ποτέ μην ανεχτείς βία από οποιονδήποτε, όσο και αν τον αγαπάς.

2. Μάθε να οδηγείς όσο είσαι ακόμη μικρή -όσο νεότερη, τόσο καλύτερα.Μάθε να οδηγείς σωστά και χωρίς φόβο. Θα ακούσεις πολλές ανούσιες, σ3ξιστικές βρισιές. Μην ασχοληθείς ούτε στιγμή. Και εξασκήσουν καλά στο παρκάρισμα. Είναι κρίμα να μας «βγαίνει το όνομα» χωρίς λόγο!
3. Αν θέλεις κάτι, ζήτα το. Αν χρειάζεσαι κάτι, πες το. Αν είσαι θυμωμένη, δείξ’ το. Αν έχεις παράπονο, μοιράσου το. Κανείς δεν μπορεί να μαντέψει τις σκέψεις σου. Κι ακόμη κι αν μπορεί, δεν έχει κανέναν λόγο να θέλει.
4. Τα σπορ δεν έχουν φτιαχτεί μόνο για τα αγόρια. Μάθε τι είναι οφσάιντ, παίξε μπάσκετ στα διαλείμματα, κάνε ποδήλατο! Δεν υπάρχει τίποτα πιο απελευθ3ρωτικό και αναζωογονητικό απ’ το αθλείσαι.
5. Το σώμα σου δεν είναι τέλειο, ούτε θα γίνει ποτέ. Πάλεψε να φτιάξεις την εικόνα που θέλεις, κάνε δίαιτα, γυμνάσου, φόρα κολακευτικά ρούχα, αλλά θυμήσου: ελάχιστες γυναίκες έχουν την τύχη να είναι αψεγάδιαστες, αλλά σε όλες αξίζει να αγαπούν και να αγαπιούνται. Το χαμόγελό σου είναι το πιο δυνατό σου όπλο.

6. Μάθε να μαγειρεύεις από μικρή. Όχι για να «έχει ένα πιάτο φαΐ ο άντρας σου», αλλά γιατί η μαγειρική είναι δημιουργία και εξαιρετικά αγχολυτική. Επιπλέον, όταν μείνεις μόνη σου δεν θα χρειάζεται να σπαταλάς τα λεφτά σου σε έτοιμο φαγητό, ούτε να αναγκάζεσαι να παίρνεις ταπεράκια από ‘μένα.

7. Το μυαλό σου μπορεί να κάνει τα πάντα. Δεν υπάρχει καμία δουλειά/ ασχολία/ χόμπι που να μην μπορείς να επιλέξεις και να διαπρέψεις. Μπορείς να γίνεις αστροφυσικός, πυροσβεύστης, πρωθυπουργός, οδηγός λεωφορείου, σεφ, αθλήτρια του ποδοσφαίρου.Γύμνασε το μυαλό σου και ακόνισε τις δεξιότητές σου. Το πνεύμα σου είναι το εισιτήριο για την όποια επιτυχία -όχι τα πόδια ή το στήθος σου.
8. Φρόντισε από μικρή το δέρμα σου. Φόρα αντηλιακό χειμώνα-καλοκαίρι. Μην πέσεις ποτέ στο κρεβάτι βαμμένη και -προς Θεού- αντιστάσου στο κάπνισμα. Κι όταν δεις τις πρώτες σου ρυτίδες, αγάπησέ τις. Σημαίνουν ότι ωρίμασες, ότι νοιάστηκες, ότι γέλασες και ότι έζησες.
9. Κάνε ντουζ κάθε πρωί, φρόντιζε να πλένεις το πρόσωπό σου (τίποτα δεν σε κάνει πιο όμορφη από το καθαρό σου πρόσωπο), σημείωνε την περίοδό σου και κάνε κάθε, μα κάθε χρόνο τεστ Παπ.
10. Κανείς δεν θα σου χαρίσει την ευτυχία. Μόνη σου θα ψάξεις να βρεις τον δρόμο που οδηγεί σ’ αυτήν και μόνη σου θα τον περπατήσεις.
11. Κάνε παιδιά όταν νιώσεις εσύ έτοιμη. Δεν υπάρχει ιδανική ηλικία, ούτε τέλειες συνθήκες.
12. Τα ρούχα, τα κοσμήματα και οι τσάντες είναι πράγματι ωραίο να υπάρχουν σε αφθονία. Πόσα όμως χρειάζεσαι πραγματικά; Ξόδεψε για τον εαυτό σου, αλλά μην ξεχνάς ότι μια γυναίκα που νιώθει άνετα μ’ αυτά που φοράει είναι μια γυναίκα με αυτοπεποίθηση -οι πολλές σπατάλες είναι περιττές.
13. Θα δώσεις στα παιδιά σου ρίζες και φτερά ταυτόχρονα. Εσύ θα τα διαμορφώσεις -παρέα με τον καλό σου- κι εσύ θα τα αφήσεις να πετάξουν, όταν έρθει η ώρα. Δεν υπάρχει τρόπος να είσαι τέλεια, ούτε να ελέγξεις τα πάντα.
14. Οι έξυπνοι άνθρωποι μιλάνε για ιδέες. Οι μέτριοι άνθρωποι μιλάνε για γεγονότα. Οι κουτοί άνθρωποι μιλάνε για άλλους ανθρώπους. Βγάλε από τη ζωή σου το κουτσομπολιό -δεν σου αξίζει.
15. Δεν υπάρχει τίποτα που δεν μπορείς να μου πεις. Δεν υπάρχει τίποτα που δεν μπορώ να κάνω για ‘σένα. Είσαι η προέκτασή μου και η βελτιωμένη εκδοχή μου και θα είμαι για πάντα δίπλα σου, για να σου φτιάξω το αγαπημένο σου φαγητό, να σου κρατήσω τα παιδιά, να σε πάρω αγκαλιά όταν κλαις, να σου δώσω το μαύρο μου φουστάνι που τόσο αγαπάς, να σου πω ότι σ’ αγαπάω όταν νιώθεις μόνη.
Διαβάστηκε εδώ:emagazine.gr
Advertisements

Δεν φταίνε τα παιδιά…

Published Δεκέμβριος 30, 2015 by sofiaathanasiadou

hot_seat2a

Ο μοναδικός λόγος που παρακολούθησα (ένα μικρό μέρος) το χριστουγεννιάτικο “Hot Seat” («τηλεπαιχνίδι γνώσεων» του ΣΚΑЇ με τον Γ. Ζουγανέλη), είναι επειδή οι παίκτες ήταν παιδιά· μαθητές της τελευταίας τάξης του γυμνασίου ή –το πιθανότερο- λυκείου. Απογοήτευση. Και να ’ταν μονάχα αυτή η αφορμή… Η παρουσία τους ήταν αποκαρδιωτική. Πρόλαβα να μετρήσω περίπου δέκα ερωτήσεις από αυτές που τους έγιναν. Γνώριζαν να απαντήσουν σε μια (με σιγουριά) άντε δυο (με βοήθεια).

Μεταξύ αυτών που δεν γνώριζαν ήταν ότι το μαύρο χρώμα δεν ανήκει στα χρώματα της Ίριδας, ότι η Ρόδος δεν ανήκει στο σύμπλεγμα των Κυκλάδων, ότι κατά τη διάρκεια του δωδεκαήμερου (των γιορτών που διανύουμε) τα κάλαντα τραγουδιούνται τρεις φορές, ότι το σύμβολο Fe συμβολίζει τον σίδηρο· είχαν κακή σχέση με τη μυθολογία, δεν μπορούσαν να ξεχωρίσουν αν ο βήχας ή το χασμουρητό σχετίζεται με την εισπνοή και κάποιο -με την αθωότητα της ηλικίας του- είπε ότι δεν είδε ποτέ στη ζωή του ουράνιο τόξο. Αναρωτιέμαι  τι ελπιδοφόρο μπορούμε να περιμένουμε από εφήβους που δεν μύρισαν ποτέ το χώμα μετά τη βροχή, που δεν μάτωσαν τα γόνατά τους στα χαλίκια της αλάνας ή στην άσφαλτο της μπασκέτας, που δεν κοίταξαν ποτέ νύχτα προς τον ουρανό, που «τα φτιάχνουν» και «τα χαλάνε» μέσω των κοινωνικών δικτύων, που δυσκολεύονται να αρθρώσουν και να γράψουν ελληνικά (σε αντίθεση με τα «γκρικλις»), που ζορίζονται όταν τους ζητηθεί να περιγράψουν με λέξεις ένα σύνολο εικόνων του οποίου έγιναν αποδέκτες, που, πνιγμένα από την πλημμυρίδα της πληροφορίας, έμαθαν να επικοινωνούν με εικόνες (κινούμενες ή μη) και όχι με λόγο, που στα λιγοστά βιβλία που διαβάζουν πρωταγωνιστούν «μεταφυσικοί» ή υπερφυσικοί ήρωες και τέρατα, η βία, η καταστροφή, ο θάνατος και το αίμα.

Δεν ξέρω αν αυτή η εικόνα αξίζει, σήμερα, στην κοινωνία που ζούμε, πρόκειται όμως σίγουρα για το αντικαθρέφτισμα αυτής της ίδιας κοινωνίας και της εποχής που διανύουμε.

Τα παιδιά δεν φταίνε. Έχουν τουλάχιστον τη δύναμη της αθωότητας της ηλικίας και της καθαρότητας της ψυχής τους να μην προσπαθούν να κρυφτούν πίσω από προσωπεία που θα μας ικανοποιούσαν και, ίσως, μας βόλευαν κιόλας, αφού θα έσπρωχναν τις δικές μας ευθύνες κάτω από το χαλί (της απάθειας ή των ενοχών μας). Αυτή είναι η κοινωνία μας, της εκμετάλλευσης και της θεοποίησης του κέρδους, στην οποία ο άνθρωπος έχει αξία όσο παράγει και καταναλώνει τα σκουπίδια της· που είναι αναλώσιμος (όπως και το μελάνι του εκτυπωτή μας), και προγραμματισμένος από τη στιγμή που θα γεννηθεί να ακολουθήσει μια πεπερασμένη πορεία που «κάποιοι» άλλοι χάραξαν γι’ αυτόν αντί για τον ίδιο.

Ας αναλογιστούμε, τι παίρνουν τα παιδιά από την οικογένειά τους; Τι τους προσφέρουν οι δάσκαλοι και οι καθηγητές τους; Τι έχουν (δεν αναφέρομαι σε υλικά μέσα) και τι μπορούν σήμερα να τους προσφέρουν οι γονείς και οι δάσκαλοι; Όταν οι ανάγκες της λαϊκής οικογένειας καθορίζονται μόνο κατά πως «υπηρετούνται» τα στομάχια της (κι όλο και πιο συχνά ούτε αυτές μπορούν να καλυφτούν) και επιβάλλουν οι κανόνες -όχι της ζωής αλλά- της –αγχωτικής- επιβίωσης; Και όταν τα πρότυπα που βομβαρδίζουν τις προσλαμβάνουσες μικρών και μεγάλων είναι με τέτοιο τρόπο σχεδιασμένα και τόσο αποτελεσματικά που λίγοι να καταφέρνουν να «γλιτώσουν» και αυτοί μάλιστα χαρακτηρίζονται ως αιθεροβάμονες και ονειροπαρμένοι;

Έχουμε όμως -και εμείς- ευθύνες· όλοι μας και ο καθένας ξεχωριστά. Για τα χατίρια που δεν χαλάσαμε, για τον χρόνο που δεν αφιερώσαμε, για τις απαντήσεις που δεν δώσαμε, για τα συναισθήματα που τσιγκουνευτήκαμε, που δεν διακινδυνεύσαμε την «ησυχία» μας, όταν επικαλούμαστε με ευκολία και για τα πάντα την «κρίση», για τη μιζέρια που αποδεχτήκαμε, για το βόλεμα που δεν συγκρουστήκαμε, για τις αυταπάτες που μας υπνώτισαν, που ούτε καν διαπραγματευτήκαμε πριν παραδοθούμε. Γι’ αυτά που δεν κάναμε ενώ μπορούσαμε, για τότε που φερθήκαμε «λογικά» και κάτσαμε στ’ αυγά μας, για κείνη τη φορά που σταθήκαμε «ρεαλιστές» και δεν αντιταχτήκαμε· τότε που έπρεπε και ήταν καιρός. Και τώρα είναι καιρός…

Σημείωση: Η επιλογή της φωτογραφίας δεν έγινε από την συγκεκριμένη εκπομπή, είναι όμως συμβολική…

Πηγή: atexnos.gr

Διαβάστηκε εδώ:xenesglosses.eu

Τιμώρησαν γυναίκα με ραβδισμούς επειδή «πήγε πολύ κοντά» σε άντρα που δεν ήταν ο σύζυγος της!

Published Δεκέμβριος 29, 2015 by sofiaathanasiadou

3c59dc048e8850243be8079a5c74d079-106-1200x630

Την ισλαμική Σαρία εφάρμοσαν σε τζαμί στην Ινδονησία όπου γυναίκα τιμωρήθηκε με ραβδισμούς στην πλάτη, επειδή “βρέθηκε πολύ κοντά σε άνδρα ο οποίος δεν ήταν ο σύζυγός της”.

572eccc463009b93b668c5de7109a11f 0b61e7c5556f0832b0f5f9d42d2f29dd 3de343362e137aee37b82e17220e4e8e 58c7e3401cd09039c7ebaf8e96cb9d61 365be222b4702ec4a6f932c766f2b672

Το “θέαμα” της γυναίκας που υπέφερε παρακολουθούσαν εκατοντάδες θεατές, αρκετοί από αυτούς μάλιστα απαθανατίζοντας το μαρτύριο της με τα κινητά ενώ την ίδια ώρα άλλοι ζητωκραύγαζαν.

Η γυναίκα υποχρεώθηκε να γονατίσει μπροστά στον άνθρωπο που την χτύπησε, ο οποίος φορούσε μάσκα στο πρόσωπο. Δέχτηκε πέντε ραβδισμούς ουρλιάζοντας από τον πόνο μέχρι που κατέρρευσε. Μετά την τιμωρία βάσει του ισλαμικού νόμου, μεταφέρθηκε σηκωτή στο ιατρείο για να λάβει ιατρική βοήθεια.

Πηγή: dailymail.co.uk

«Ένα δέντρο μια φορά» του Ευγένιου Τριβιζά (Η ταινία)

Published Δεκέμβριος 29, 2015 by sofiaathanasiadou

 

Ένα χριστουγεννιάτικο βράδυ, στο ζοφερό πεζοδρόµιο µιας πόλης, συναντιούνται ένα παραµεληµένο δέντρο και ένα φτωχό αγόρι. Το δέντρο βλέπει από τα παράθυρα των σπιτιών τα καταστόλιστα δέντρα και ζηλεύει. Ζητά από το αγόρι να το στολίσει.

Εκείνο, όµως, ούτε στολίδια έχει, ούτε χρήµατα. Πώς είναι δυνατόν να στολίσει ένα µίζερο δέντρο στη µέση ενός παγωµένου πεζοδροµίου; Κι όµως… εκείνη η νύχτα είναι µια νύχτα ονείρων, µια νύχτα µαγική…

Μια υπέροχη ταινία που αποδίδει το πραγματικό νόημα των Χριστουγέννων. Φωνάξτε τα παιδιά δίπλα σας και απολαύστε την μαζί!

Πηγή: mikroimegaloi.gr

«Θέλω να μάθω την αλήθεια»: Κραυγή απόγνωσης από τον πατέρα της 4χρονης που πέθανε

Published Δεκέμβριος 29, 2015 by sofiaathanasiadou

680x382_680_382_imagesmadeimagesremotehttp_cretalive.s3.amazonaws.com2960545138020153-0.10347427_814047175314677_7758803370991012425_n_535_382_s.jpg

Συγκλονίζει το ξέσπασμα του τραγικού πατέρα της 4χρονης που έχασε τη ζωή της σε νοσοκομείο του Ηρακλείου, μετά από επέμβαση για «κρεατάκια». Το παιδί εισήχθη σε κλινική του Βενιζέλειου Νοσοκομείου προκειμένου να υποβληθεί σε εγχείρηση ρουτίνας, μετά την οποία παρουσίασε επιπλοκές και μεταφέρθηκε στην ΜΕΘ του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Ηρακλείου, όπου εξέπνευσε.

«Το παιδί μου μπήκε στο Βενιζέλειο για μια απλή εγχείρηση κρεατάκια και σωληνάκια στα αυτιά. Δεν είχε κάποιο πρόβλημα ούτε γνωρίζαμε αν είχε κάποια αλλεργία. Θέλω να μάθω την αλήθεια».

Με αυτά τα λόγια ο πατέρας του 4χρονου κοριτσιού μιλά στο flashnews.gr και ζητά να μάθει την αιτία που το μικρό αγγελούδι του έσβησε στην ΜΕΘ Παίδων του ΠΑΓΝΗ.

Ο πατέρας της μικρής δεν θέλησε να πει κάτι παραπάνω περιμένοντας τη νεκροψία – νεκροτομή. Οι γονείς του 4χρονου κοριτσιού διόρισαν τεχνικό σύμβουλο, την Ελπίδα Σπανουδάκη, η οποία θα παραβρεθεί στην νεκροψία – νεκροτομή που αναμένεται να διενεργηθεί το απόγευμα της Τρίτης. Η κηδεία του παιδιού θα γίνει αύριο στις 12:00 στη Νεάπολη Λασιθίου.

 

Πηγή:www.infokids.gr

Φέτος συγχωρήστε τον Άι-Bασίλη

Published Δεκέμβριος 29, 2015 by sofiaathanasiadou
Canta

Aπό μικρά παιδιά μάθαμε να περιμένουμε τις γιορτές με μια ευχάριστη ανυπομονησία. Oι μεγάλοι μπορεί να μην περιμένουν πια το καινούργιο τους παιχνίδι, αλλά η αίσθηση της αναμονής για κάποια ευχάριστη αλλαγή παραμένει. Στη θέση των δώρων, οι ενήλικοι περιμένουν να ακούσουν λόγια αγάπης, να νιώσουν την αίσθηση της πληρότητας, που υποσυνείδητα πάντα ελπίζουν πως οι άλλοι επιτέλους θα τους «δωρίσουν». Όλοι φοράμε τα καλύτερα και πιο λαμπερά μας ρούχα, τα σπίτια επίσης στολίζονται εν αναμονή των αγίων ημερών και των συγκεντρώσεων. Tο υποσυνείδητο μήνυμα που καταγράφεται είναι πως κάτι σημαντικό θα συμβεί, κάτι για το οποίο όλοι προετοιμαζόμαστε πυρετωδώς. Oι προσδοκίες μεγαλώνουν.

Mια παράδοξη αντίφαση
Mήπως αυτή η αναμονή, στο πιο λαμπερό φόντο της χρονιάς, είναι το «κλειδί» για να καταλάβουμε αυτή την παράδοξη μελαγχολία που συχνά υποβόσκει; Kακά τα ψέματα. Oι περισσότεροι από εμάς, από την εφηβεία και ύστερα, δεν περνάμε τα παραμυθένια Xριστούγεννα που μας είχε υποσχεθεί η παιδική μας ηλικία. Πολλές φορές τις μέρες αυτές καταλήγουμε να μελαγχολούμε, να πλήττουμε, να απογοητευόμαστε και να αναζητούμε τη λύση σε ένα ακόμη ποτό ή σε εκείνον τον έβδομο κουραμπιέ που θα γλυκάνει λίγο τη διάθεσή μας. Γιατί αυτή η αντίφαση μεταξύ του χαρούμενου σκηνικού και της προσωπικής μας αλήθειας; Kι αν παίρναμε όλες αυτές τις ειδυλλιακές χριστουγεννιάτικες εικόνες, τους ρίχναμε μια τελευταία ματιά και ακολούθως τις πετούσαμε στο καλάθι των αχρήστων;

H  αρχή της απελευθέρωσης
Ίσως τότε να προέκυπτε μια αναπάντεχη απελευθέρωση μέσα από μια καινούργια αντίληψη της πραγματικότητας. Mιας πραγματικότητας την οποία δεν αντιμετωπίζουμε πια σαν τον εχθρικό συγγενή που πάντα αποφεύγουμε να συναντήσουμε. Tι σημαίνει αυτό;

• Aντίο στις lifestyle γιορτές: Aν έχουμε ονειρευτεί τα τέλεια Xριστούγεννα που μας τα χρωστούν από τα παιδικά μας χρόνια, έχουμε πάρει φόρα για μια μεγάλη απογοήτευση. H αληθινή οικογενειακή γιορτή δεν είναι ποτέ ίδια με αυτή στις φωτογραφίες των περιοδικών. Δεν μας πειράζει τόσο πολύ που το δικό μας οικογενειακό τραπέζι δεν μοιάζει με αυτά που προβάλλονται στις εκπομπές και στα περιοδικά lifestyle, αλλά το γεγονός ότι η σύγκριση, μέσα από την οποία μειονεκτούμε, μας υπενθυμίζει την πραγματικότητα. O Αϊ-Bασίλης μάς απογοήτευσε για μια ακόμη φορά! Aυτό το λαμπερό φόντο καταλήγει να υπερτονίζει τα ήδη υπάρχοντα προβλήματα μας.

• Aντίο στις μαγικές αλλαγές:Έπειτα είναι και ο συμβολισμός του καινούργιου χρόνου: πάντα ελπίζουμε πως θα κάνουμε μια καινούργια αρχή και ο καινούργιος χρόνος είναι μια ακόμα ευκαιρία. Όταν όμως φτάνει αυτή η στιγμή, συνειδητοποιούμε ότι τίποτα δεν αλλάζει μαγικά από μόνο του. Oι αλλαγές απαιτούν κόπο, προσωπική προσπάθεια και δέσμευση. Ένας καινούργιος αριθμός στην ημερομηνία δεν φέρνει ποτέ από μόνος του την αλλαγή. Kαι όμως, σκεφτόμαστε, θα ήταν τόσο καλά, έστω για μία φορά, τα πράγματα να λειτουργούσαν μαγικά και για μας!

O χρόνος πηγαίνει μόνο μπροστά
Tελικά, λοιπόν, πίσω από τη μελαγχολία των Xριστουγέννων βρίσκονται οι σχέσεις μας. Σχέσεις οικογενειακές, ερωτικές, φιλικές. Σχέσεις με άτομα που είναι εδώ και μας πονάνε, που δεν μας καταλαβαίνουν, που δεν ενδιαφέρονται αρκετά, που δεν είναι πια εδώ, που δεν ήταν ποτέ εδώ, που δεν υπήρξαν ποτέ. Σε κάποιες περιπτώσεις αυτό που χρειάζεται είναι να βγούμε από την παθητικότητα απέναντι σε αυτό που μας πονάει και να ανοίξουμε έναν ανοιχτό και ειλικρινή διάλογο με την άλλη πλευρά. Όπως και να έχει όμως, οι θεαματικές αλλαγές είναι σπάνιες και ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω. Mπορεί να μην το συνειδητοποιούμε, αλλά ο βαθμός της απογοήτευσής μας κάθε Xριστούγεννα προδίδει ότι ποτέ δεν συμφιλιωθήκαμε με την πραγματικότητα των σχέσεών μας. Δεν θα μας αγανακτούσε τόσο το σχόλιο της ηλικιωμένης μητέρας μας, αν δεν ελπίζαμε ακόμα σε μια μεταμόρφωσή της σε μια «άλλη». Mπορεί να κλείσαμε τα τριανταπέντε και παρ’ όλα αυτά να ελπίζουμε ότι κάποτε θα μας προσφέρει την αναγνώριση και την τρυφερότητα στην οποία πάντα ελπίζαμε. Tο πιθανότερο είναι ότι εκείνη δεν θα αλλάξει ποτέ και το βέβαιο ότι ο χρόνος δεν πρόκειται να γυρίσει ποτέ πίσω για να επανορθώσει όσα έγιναν και μας πλήγωσαν. Aς το δεχθούμε, λοιπόν, κι ας πάψουμε να περιμένουμε. Mόνο τότε θα ελευθερωθούμε από το ψυχικό βάρος.

Mια ενδιαφέρουσα διαπίστωση
Πετώντας τις φρούδες ελπίδες μας, απελευθερώνεται όλη αυτή η ενέργεια που μέχρι τώρα ήταν δεσμευμένη στην προσπάθεια της άρνησης της πραγματικότητας. Mετά τον αρχικό θρήνο, η διαπίστωση ανακύπτει από μόνη της: «Aυτή είναι η οικογένειά μου, έτσι έζησα τη ζωή μου μαζί τους μέχρι σήμερα». Kαι ύστερα μια δεύτερη διαπίστωση, ακόμη πιο ενδιαφέρουσα: «Tελικά το αντέχω. Δεν έχω πια τόσο μεγάλη ανάγκη από την οικογένειά μου να με φροντίσει. Τι περιμένω ακόμη; Είμαι πια ένα ώριμο, ενήλικο άτομο. Mπορώ να στρέψω τις προσπάθειές μου στις σχέσεις εκείνες που αφορούν τις ενήλικες επιλογές μου και μπορούν να εξελιχθούν». H παραίτηση από τις μη ρεαλιστικές επιθυμίες περί αλλαγής των άλλων, μας επιτρέπει επιτέλους να ξοδέψουμε την ψυχική μας ενέργεια σε αυτό που μπορεί ρεαλιστικά να επιτευχθεί και να εκπληρωθεί. Tο θέμα που μας απασχολεί πια δεν είναι το γεγονός ότι στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι η αδελφή μας πάλι μας ειρωνεύτηκε, αλλά το γιατί εμείς «τσιμπάμε» τόσο. Eάν έχουμε προσπαθήσει να επικοινωνήσουμε ανοιχτά και «βρήκαμε τοίχο», θα πρέπει να αναρωτηθούμε γιατί ακόμα ελπίζουμε σε αυτή την ιδανική σχέση που δεν είχαμε ποτέ. Γιατί επιμένουμε να σχετιζόμαστε με μια εξιδανικευμένη εικόνα του προσώπου που μας απασχολεί, παλεύοντας με το αληθινό και τα όριά του. Aυτό άλλοτε μπορεί να σημαίνει ότι πρέπει να πάρουμε τη φυσική ή την ψυχολογική απόσταση από το άτομο που μας πληγώνει, άλλοτε ότι αποδεχόμαστε τις δύσκολες πλευρές του για χάρη της πολύτιμης για εμάς σχέσης, συνήθως έναν συνδυασμό και των δύο. Πάντως, για πρώτη φορά, επιτέλους, μπορούμε να πάρουμε τα πράγματα στα χέρια μας, και να βγούμε από την παθητική θέση του θύματος που αγανακτεί και πληγώνεται.

Τα Χριστούγεννα  που πάντα θέλαμε
Tα Xριστούγεννα λειτουργούν ως μεγεθυντικός φακός προβλημάτων που προϋπάρχουν των γιορτών. Όπως και για όλες τις σύνθετες συναισθηματικές καταστάσεις, δεν υπάρχει ποτέ μια εύκολη απάντηση, ένας οδηγός που, αν τον ακολουθήσουμε, θα ζήσουμε επιτέλους τις γιορτές των ονείρων μας. Eκείνο όμως που πάντα βοηθάει, είναι να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους και να προσπαθήσουμε να τα αντιμετωπίσουμε έτσι όπως είναι. Eάν ο βαθμός δυσκολίας στην επικοινωνία με τους συγγενείς μας είναι τέτοιος που να μετατρέπει τα οικογενειακά τραπέζια σε επώδυνη εμπειρία, τότε αυτό μάς λέει ότι ίσως θα πρέπει να κοιτάξουμε τις σχέσεις μας εκ νέου. Mην περιμένουμε δηλαδή τις γιορτές να φτιάξουν τα πράγματα από μόνες τους, μόνο και μόνο επειδή θα φάμε καλά και η διακόσμηση θα είναι γιορτινή. Στην πραγματικότητα έχουμε δύο επιλογές: ή θα προσπαθήσουμε να φτιάξουμε τις σχέσεις μας μέσα από έναν ειλικρινή διάλογο -στο βαθμό που υπάρχει το περιθώριο- ή θα πρέπει να αποδεχθούμε ότι οι σχέσεις μας είναι αυτές που είναι και τουλάχιστον δεν περιμένουμε σε αυτό τον τομέα το… θαύμα των Xριστουγέννων.

Tα πρέπει της γιορτής
Δεν θα έπρεπε τα Xριστούγεννα να είναι μια χαρούμενη, οικογενειακή γιορτή; Ήδη αυτές οι λέξεις, τις οποίες μόλις χρησιμοποιήσαμε για να διατυπώσουμε το ερώτημα που απασχολεί πολλούς αυτές τις μέρες, μπορούν να μας δώσουν μια απάντηση. Aς κοιτάξουμε αυτή τη φράση λέξη προς λέξη: Tα Xριστούγεννα, λοιπόν, είναι μια χαρούμενη οικογενειακή γιορτή. Tο συναίσθημά μας έχει προαποφασιστεί (θα είμαστε όλοι πολύ χαρούμενοι), η περίσταση έχει προεπιλεγεί (θα πρέπει να γιορτάσουμε) και η σύνθεση της γιορτής επίσης (… οικογενειακά φυσικά). Kυριαρχεί ένα αδήλωτο «πρέπει», το οποίο τελικά οδηγεί στο αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που επιδιωκόταν.

Ένας επικίνδυνος μύθος
Ίσως και να είναι αντανάκλαση όλου αυτού του άγχους που τόσοι από εμάς αισθάνονται γύρω από τα Xριστούγεννα. Tα MME, αλλά και ο κόσμος γενικότερα, υποστηρίζουν ότι ο αριθμός αυτοκτονιών όπως και ο αριθμός των εισαγωγών στα ψυχιατρεία αυξάνεται κατακόρυφα την περίοδο γύρω από τις γιορτές των Xριστουγέννων. H μελέτη όμως των σχετικών στατιστικών στοιχείων αποδεικνύει ότι ισχύει το ακριβώς αντίθετο. Tα ποσοστά των αυτοκτονιών, αλλά και των εισαγωγών στα ψυχιατρεία, πέφτουν το χειμώνα και αυξάνονται θεαματικά κατά τους μήνες της… άνοιξης! O μύθος αυτός είναι αρκετά επικίνδυνος, γιατί δημιουργεί ένα κλίμα ηττοπάθειας στους ανθρώπους εκείνους που πράγματι μπορεί να αισθάνονται πιο ευάλωτοι την περίοδο των γιορτών.

 Πηγή:www.vita.gr

Πονάει περισσότερο αυτός που φεύγει – Ράινα Μελισσηνού

Published Δεκέμβριος 29, 2015 by sofiaathanasiadou

crying_woman_bw

Ξέρεις, δεν μπορώ να το ανακοινώσω ακόμα εύκολα. Τους αφήνω να το μαντέψουν, να απορήσουν για το πού είσαι και τότε αναγκάζομαι να πω την αλήθεια. «Δεν είμαστε πια μαζί». Κοιτάω στο πρόσωπό τους την έκπληξη, κάποιες φορές αληθινή και πολλές ακόμα ψεύτικη. Έχουν, βλέπεις, κυκλοφορήσει τα νέα, αλλά θέλουν να το επιβεβαιώσουν.

Δεν ξέρω γιατί το κάνουν αυτό και δε λένε ντόμπρα ό,τι έχουν ακούσει. Τι πιο ωραίο από το «Έμαθα ότι χωρίσατε. Είναι αλήθεια;» Όμως όχι. Θέλουν να παίξω όλη την πράξη του έργου μπροστά τους. Σαν να έχουν πληρώσει εισιτήριο και στρώνονται να δουν το έργο με τίτλο: «Η δυστυχία του φρεσκοχωρισμένου».

Έτσι, μπαίνω κι εγώ στη θέση του ηθοποιού, να διηγηθώ όσο πιο αποστασιοποιημένα μπορώ το δικό μας στόρι. Μη φανταστείς πως αφηγούμαι λεπτομέρειες για το ποιος τελικά μετακόμισε, τι πράγματα πήρε μαζί του και πόσο κενό είναι τώρα το σπίτι. Περιορίζομαι σε γενικότητες και κλισέ του τύπου «Έκανε τον κύκλο η σχέση μας» και άλλα τέτοια.

Όμως το αδηφάγο κοινό δεν αρκείται σ’ αυτά. Θέλει να δει όλη την πράξη του δράματος και δεν πρόκειται να με αφήσει σε ησυχία αν δεν το ικανοποιήσω.
Τότε ξεκινούν κι άλλες ερωτήσεις: «πότε έγινε;», «ήταν ξαφνικό;», «μήπως δεν είναι μόνιμο;»

Τόσες ερωτήσεις που δεν μπόρεσα ποτέ να τις απαντήσω. Ούτε κι εγώ δεν ξέρω πότε συνειδητοποίησα ότι αυτό είναι το τέλος. Ήταν πριν το μεγάλο καυγά ή μετά; Δεν μπορώ να το προσδιορίσω. Θυμάμαι όμως ένα μεγάλο ρήγμα που ένιωσα εδώ στο στήθος. Σαν πόνος. Κοίταξα τα μάτια σου και είχαν γίνει πλέον ξένα. Τότε σκέφτηκα «τελειώσαμε».

Δεν τους λέω φυσικά τίποτα από όλα αυτά. Μιλάω ειδησεογραφικά, είναι τώρα δυο μήνες περίπου που έγινε η μετακόμιση. Μετά προσπαθώ να αλλάξω θέμα: «με έπιασε ένας πόνος στη μέση με το κουβάλημα». Κάποιες φορές το κόλπο πετυχαίνει και καταλήγω να μαζεύω τηλέφωνα φυσιοθεραπευτών που μου συστήνουν.
Όμως τις περισσότερες φορές ο αντιπερισπασμός δεν πιάνει κι εκείνοι συνεχίζουν τις ερωτήσεις. Αν δουν πως πρέπει να με ζορίσουν περισσότερο μου κάνουν την ερώτηση κλειδί. Εκείνη που σύμφωνα με τα δικά τους μοναδικά κριτήρια θα τους κάνει να βάλουν βαθμό στη στεναχώρια μου.

«Ποιανού απόφαση ήταν;» με ρωτούν για να καταλάβουν τάχα πόσο στεναχωρημένη είμαι. Διότι το κλισέ στις μέρες μας είναι να χτυπιέται μόνο ο παρατημένος και ποτέ αυτός που τελικά αποφάσισε να φύγει. Λυπάμαι που θα χαλάσω το στερεότυπό σας, αλλά αυτός που αποφασίζει έχει από τη μια και το βάρος της ευθύνης και πολλές φορές είναι ο πόνος του ακόμα μεγαλύτερος, γιατί οφείλει να νιώθει ως θύτης.

Δεν παίζει κανένα ρόλο για σας το ποιος πραγματικά έκανε προσπάθεια τόσο καιρό να κρατήσει μια σχέση με νύχια και με δόντια. Ποιος έκανε τόσες υποχωρήσεις σε καθημερινή βάση. Αυτό που κοιτάτε είναι το ποιος τελικά έκλεισε την πόρτα πίσω του. Αυτό μετράει για εσάς.

Ο παρατημένος έχει και θα έχει πάντα τη συμπόνοια του κόσμου. Είναι ο καημένος της υπόθεσης εξ ‘ορισμού. Κανείς δεν πρόκειται να τον ρωτήσει αν όλο αυτό τον καιρό έκανε θυσίες, αν ήταν δοτικός και πόσο ήθελε να μη χωρίσει. Όλοι θα τα βάλουν μ’ αυτόν που πήρε το θάρρος να δώσει τη χαριστική βολή σε έναν έρωτα που τον είχαν και οι δύο πυροβολήσει.

Μην ανησυχείς! Δεν απαντάω ποτέ στη συγκεκριμένη ερώτηση. Δε θέλω να θίξω κι άλλο τον εγωισμό σου. Ούτε μπορώ να τους εξηγήσω πως τη στιγμή που έφευγα, από μέσα μου παρακαλούσα να μου πεις να μείνω.

Πηγή:www.ilov.gr