Αρχείο

All posts for the day 28 Δεκεμβρίου 2015

45 χριστουγεννιάτικα μανικιούρ βασισμένα στο μαύρο

Published Δεκέμβριος 28, 2015 by sofiaathanasiadou

56801a0cb6e3e

Τα Χριστούγεννα κάθε γυναίκα θέλει να ξεχωρίζει και να κλέβει τις εντυπώσεις με την υπέροχη εμφάνιση της, μέρος της οποίας είναι και τα νύχια της. Μπορεί κυρίαρχα χρώματα αυτές τις ημέρες να παραμένουν το κόκκινο, το χρυσό και το ασημί, αλλά και ο συνδυασμός τους με μαύρες λεπτομέρειες δίνουν εξίσου εντυπωσιακά μανικιούρ, τόσο σε μορφή γαλλικού, όσο και σε κλασσικά σχέδια.

Δείτε λοιπόν 45 υπέροχες προτάσεις και πάρτε ιδέες για το δικό σας μανικιούρ που θα ολοκληρώσει μια εντυπωσιακή εμφάνιση αυτές τις γιορτές.

56801a105816e 56801a10ad1ff

56801a10c70f9

56801a10dee4a

56801a11a4e22

56801a11bfe90

56801a11d9adf

56801a101de38

56801a103d3ea

56801a108fb1e

56801a111e841

56801a113bf3c

56801a1073af7

56801a1158ad5

56801a1170d48

56801a11063bb

56801a11874a1

 

Πηγή:www.xistra.eu

Advertisements

Την Ιθάκη σου δε θα τη βρεις, θα την φτιάξεις

Published Δεκέμβριος 28, 2015 by sofiaathanasiadou

95742-_tajidi.jpga_

Σκέφτηκες ποτέ τι μπορεί να κρύβεται πίσω από τους «τίτλους ειδήσεων» στο εξώφυλλο της δικής σου Ζωής; Πόση ενέργεια, πόσα χαμόγελα, πόσα δάκρυα, πόσα ταξίδια; Φρόντισες να’ χεις τα μάτια της Ψυχής ανοικτά, έτσι για να βρίσκει έδαφος και νόημα η κάθε μία κουκίδα ξεχωριστά, και να πηγαίνει να κάθεται αβίαστα εκεί που «πρέπει», όποτε «πρέπει»;

Δε θα’ ταν στ’ αλήθεια, κρίμα κι άδικο να ξύπναγες μια μέρα, συνειδητοποιώντας πως το δικό σου παζλ, βγήκε λίγο μικρότερο απ’ ότι το ονειρεύτηκες; Πως οι κουκίδες της ζωής σου, στο τελικό μέτρημα, βγήκαν κάπως κουτσουρεμένες; Με δίχως αμφιβολία θα αναρωτήθηκες πολλάκις, τι θα γινόταν αν επέλεγες άλλο δρόμο, άλλη κατεύθυνση, στη διαδρομή που έκανες στην μέχρι τώρα επίγεια σου περαντζάδα. Αν έστριβες αριστερά αντί δεξιά; Αν πήγαινες με χίλια αντί με εκατό;

Τι πορεία θα έπαιρνε το ταξίδι προς την περιβόητη Ιθάκη; Κι ίσως πολλές φορές να μετάνιωσες για κάποιες από τις στροφές που έστριψες, για κάποιες από τις ταχύτητες που φοβήθηκες. Λάθος. Μεγάλο λάθος. Μην αμφιβάλλεις ποτέ και μη μετανιώνεις για τίποτα. Η ζωή ξέρει καλύτερα από σένα. Εσύ μονάχα έχε το νου και την καρδιά σου ανοικτά. Εσύ μονάχα φρόντισε να περπατάς. Και μην αφήνεις καμιά κουκίδα να πάει χαμένη, κανένα τίτλο ειδήσεων να γραφτεί στα παραλειπόμενα.

Και κάτι τελευταίο. Μη μιλάς άλλο για Ιθάκη. Για ταξίδια να μιλάς. Να θυμάσαι πως σημασία έχει ότι έπεσες, σηκώθηκες, έμαθες, γέλασες, έκλαψες, αναθεώρησες, έζησες το Ταξίδι. Όσοι στ’ αλήθεια ταξίδεψαν, δε ζηλεύουν την Ιθάκη. Κι ας λέει ο Μίλτος το αντίθετο. Την Ιθάκη σου, μη γυρεύεις να τη βρεις. Να κοιτάς να την φτιάξεις. Να κοιτάς να γουστάρεις τη διαδρομή και να περπατάς. Αδιάκοπα και με δίχως εκπτώσεις. Να περπατάς…

Πηγή:simplylife.gr

Το «Σύνδρομο του καλού παιδιού» & Τα βιώματα στέρησης στην παιδική ηλικία..

Published Δεκέμβριος 28, 2015 by sofiaathanasiadou

tips-gia-eytyxismno-paidi

Τα πρώιμα βιώματα αποστέρησης έχουν για το παιδί δύο επιπτώσεις. Η πρώτη επίπτωση είναι ότι μαθαίνει να παραιτείται πρόωρα, οπότε αναστέλλεται παντού η δυνατότητα του να διεκδικεί. Όποιος όμως δε διεκδικεί και δεν μπορεί να πάρει, δύσκολα μπορεί να αποφύγει το συναίσθημα της ζήλειας, όταν μάλιστα βλέπει τους άλλους να παίρνουν χωρίς ενδοιασμό, αυτό που ο ίδιος δεν τόλμησε ποτέ να απαιτήσει.

Και επειδή η ζήλεια δημιουργεί ενοχές, που τον κάνουν να αισθάνεται άσχημα, προσπαθεί να την αποφύγει, μετατρέποντας την αδυναμία του σε αρετή. Εξυψώνει δηλαδή την αναστολή του σε ιδεολογία, σε ταπεινοφροσύνη και ολιγάρκεια και με τον τρόπο αυτό παρηγορείται με το συναίσθημα της ηθικής υπεροχής.

Η άλλη επίπτωση των πρώιμων βιωμάτων αποστέρησης είναι η αίσθηση του παιδιού ότι δεν αξίζει να αγαπηθεί, πράγμα το οποίο είναι κατά βάση αίτιο για την δημιουργία και την διατήρηση αισθημάτων κατωτερότητας. Πρέπει πρώτα να έχει αγαπηθεί κανείς για να μπορέσει να αισθανθεί ότι αξίζει αυτό το συναίσθημα. Αν όμως δεν έχει βιώσει την αγάπη, τότε θεωρεί τον εαυτό του υπαίτιο για αυτό και άρα είναι εκείνος που δεν αξίζει να αγαπηθεί. Η δημιουργία των συναισθημάτων κατωτερότητας όμως σχετίζεται και με το γεγονός ότι το παιδί δεν έχει στην ηλικία αυτή την δυνατότητα της σύγκρισης.

Δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί ότι είναι οι γονείς του αυτοί που δεν μπορούν να αγαπήσουν. Ο κόσμος του είναι ο κόσμος γενικά και θεωρεί πως όπως είναι οι γονείς του είναι προφανώς και όλοι οι γονείς. Όταν διακατέχεσαι από βαθιά αισθήματα κατωτερότητας, είναι δυνατόν να σου δημιουργηθεί η αίσθηση ότι δεν έχεις δικαίωμα στη ζωή και ότι κάτι τέτοιο πρέπει να το έχεις κερδίσει πρώτα, επομένως δε δικαιούσαι να υπάρχεις παρά μόνο όταν ζεις για άλλους.

«Ακόμα και η ύπαρξη μου είναι μια ενοχή», είχε πει μια καταθλιπτική ασθενής με ανάλογες εμπειρίες στην παιδική της ηλικία. Το αίσθημα αυτό μπορεί να οδηγήσει σε επικέντρωση των ενοχών στο πρόσωπο της μητέρας ή και των δύο γονέων, πράγμα που συνεπάγεται την εμφάνιση τάσεων επανόρθωσης και αποκατάστασης απέναντι τους. Έτσι, καταλήγεις να θυσιάσεις την ζωή σου στο βωμό των εγωιστικών απαιτήσεων των γονέων σου και μάλιστα αυτό το θεωρείς αυτονόητο. Το τελικό αποτέλεσμα της επίδρασης της υπερπροστασίας και της αποστέρησης είναι παρόμοιο: και τα δύο οδηγούν στην δημιουργία μιας προσωπικότητας καταθλιπτικής δομής.

Το παραχαϊδεμένο παιδί κατά κανόνα αρχίζει να φοβάται και να έχει κρίσεις σε μεταγενέστερες εποχές, όταν δηλαδή η ζωή δεν του κάνει τα χατίρια του πλέον, όπως κάποτε η μητέρα του ή όταν δε βρίσκονται υποκατάστατα της όπως για παράδειγμα ένας γάμος που συντηρεί και στηρίζει ή διάφορα κοινωνικά ιδρύματα και άλλα. Τότε διαπιστώνει πως δεν είναι σε θέση να αντέξει τις απαιτήσεις και την σκληρότητα της ζωής και μπαίνει στην κατάθλιψη ή καταφεύγει στη χρήση της οποιασδήποτε μορφής ναρκωτικών ουσιών προκειμένου να βρει διέξοδο.

Το παιδί που μεγαλώνει με βιώματα αποστέρησης, μαθαίνει να παραιτείται από πολύ νωρίς και εξελίσσεται σε ένα ήσυχο, ντροπαλό, μη απαιτητικό παιδί, που «προσαρμόζεται» εύκολα. Γίνεται ένα «βολικό» παιδί για τους γονείς, οι οποίοι με την σειρά τους δεν αντιλαμβάνονται την κατάθλιψη που κρύβεται πίσω από μια τέτοια συμπεριφορά. Θα συνηθίσει δε τόσο πολύ να υποχωρεί και να μην έχει απαιτήσεις που και μελλοντικά θα προσανατολίζεται προς τους άλλους και θα προσπαθεί να εκπληρώνει τις προσδοκίες και τις απαιτήσεις τους. Μιας και σαν άτομο δε θα έχει πολλά να προβάλει, θα γίνει αντικείμενο των άλλων.

Επειδή δε, θα του είναι όλο και πιο δύσκολο να εκπληρώνει τις αναπόφευκτες κατά την δική του εκτίμηση απαιτήσεις των άλλων, θα καταλαμβάνεται κατ’επανάληψη από νέες ενοχές που θα τον οδηγούν όλο και περισσότερο στην κατάθλιψη. Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος που πολλοί καταθλιπτικοί άνθρωποι αποφεύγουν την επαφή με πολλά άτομα.

Απόσπασμα από το βιβλίο «Τετραλογία του Φόβου» του Fritz Riemann

ΠΗΓΗ: healingeffect.gr

Διαβάστηκε εδώ:babyradio.gr

Όσα μαθαίνουν τα παιδιά στον δάσκαλο – Κατερίνα Σίμου

Published Δεκέμβριος 28, 2015 by sofiaathanasiadou
teachers-thumb-large
Τι με έμαθαν οι μαθητές μου:


1. Το αντικείμενο που σπούδασα. Φυσικά ό,τι έμαθα στο Πανεπιστήμιο, στα μαθήματα και στα παιδαγωγικά βοήθησαν. Αλλά μόνο όταν χρειάστηκε να εξηγήσω κάτι από μια οπτική γωνία που δεν είχα ποτέ φανταστεί, αναγκάστηκα να ξαναγυρίσω στα βιβλία, να σκεφτώ δημιουργικά και να καταλάβω τʾ αντικείμενο μου τόσο καλά ώστε να μπορώ να το αναλύσω ορθά, ανάποδα, οριζοντίως και καθέτως, μέσω τραγουδιών, κινουμένων σχεδίων, χρωμάτων, σχημάτων. Κάθε μάθημα χρειάζεται και διαφορετική προσέγγιση.

2. Να είμαι ετοιμόλογη γιατί στην τάξη δεν υπάρχει χρόνος για δισταγμούς. Απʾ την άλλη, πάλι, έμαθα πως μπορώ να πω «δεν είμαι σίγουρη, θα σας πω αύριο» αλλά μόνο αν όντως τηρήσω την υπόσχεσή μου.

3. Να ακούω και όχι να νομίζω πως ακούω. Πολλές φορές, είτε από απροσεξία είτε από αφηρημάδα, είτε επειδή μια τάξη είναι μεγάλη κι η ύλη πολλή, νομίζουμε ότι ακούμε αλλά καμία φορά έχουμε χάσει το νόημα και τα παιδιά προσέχουν το παραμικρό.

4. Να έχω ανεξάντλητη υπομονή και νʾ αφήνω όλα μου τα προβλήματα στην πόρτα της αίθουσας. Δεν ξέρω από πού πηγάζει αυτή η υπομονή την οποία δε δείχνω σε κανένα άλλο τομέα της ζωής μου. Όπως ο Clark Kent γίνεται Superman έτσι και εγώ γίνομαι υπομονετική όταν η ανάγκη με καλεί. Όλοι κρύβουμε έναν σούπερ-ήρωα μέσα μας.

5. Νʾ αφιερώνω χρόνο να γνωρίζω έναν άνθρωπο, μαθητή ή συνάνθρωπο. Οι λεπτομέρειες κάνουν τη διαφορά.

6. Να λέω συγγνώμη και να παραδέχομαι τα λάθη μου. Τα παιδιά συγχωρούν κι αναγνωρίζουν περισσότερο κάποιον που παραδέχεται το λάθος του, παρά κάποιον που προσπαθεί να δικαιολογηθεί ή να καλύψει κάτι που έκανε λάθος.

7. Ότι όταν υψώνεις συχνά τη φωνή σου, έχεις χάσει το παιχνίδι.

8. Να είμαι συνεπής και να υπόσχομαι μόνο όσα ξέρω πως μπορώ να κάνω γιατί τα παιδιά δεν ξεχνούν. Να μετράω τα λόγια μου και να εκφράζω σωστά, όχι μόνο συντακτικά αλλά και νοηματικά, αυτό που εννοώ.

9. Ότι κάποιοι μαθητές εκτιμούν όλα όσα κάνεις γιʾ αυτούς και κάποιοι όχι. Αλλά εγώ θα δουλεύω για το λίγο τοις εκατό που το εκτιμά γιατί στην τελική η αναγνώρισή τους είναι πιο σημαντική από την αδιαφορία των άλλων.

10. Να είμαι καλύτερη μητέρα και παράδειγμα για το δικό μου παιδί γιατί καμία φορά, γνωρίζοντας τους γονείς των μαθητών μου, βλέπω πως η συμπεριφορά τους καθρεφτίζεται στη συμπεριφορά των παιδιών τους ή πώς και ποσό επηρεάζει τη συμπεριφορά των παιδιών τους.

11. Να είμαι πιο προσεκτική μητέρα γιατί τα παιδιά λένε τι γίνεται σπίτι τους και τι λένε οι γονείς τους με το νι και με το σίγμα στο σχολείο, συχνά χωρίς να δώσουν την πλήρη εικόνα και τις συνθήκες κάτω απʾ τις οποίες ειπώθηκε κάτι!

12. Να προσέχω το ντύσιμο μου. Να μην προκαλώ μʾ ακριβά ρούχα και να μη προσπαθώ να φανώ πιο νέα, πιο trendy και πιο κουλ για να κερδίσω εύκολους, αλλά τεχνητούς κι εφήμερους πόντους δημοτικότητας. Το ίδιο και αν κάποτε τύχει να πέσει η συζήτηση, π.χ. στον Justin Bieber -να το κάνω αν όντως έχω κάτι να πω και όχι για να δείξω κουλ.

13. Ότι τα παιδιά δεν έχουν πάντα όρια και πρέπει να τα βάλω εγώ και να τα τηρώ πάντα. Ότι δεν είμαι η μαμά τους και κυρίως η φίλη τους, πρέπει να είμαι αρκετά προσιτή αλλά ταυτόχρονα να κρατάω μια απόσταση.

14. Να βρω θάρρος, αυτοπεποίθηση και σιγουριά για τον εαυτό μου. Χωρίς αυτά δεν πας πουθενά.

15. Ότι καμία φορά πρέπει όντως, ως δασκάλα, να σωπάσω «για να ακούσουμε το πουλί». Πως καμιά φορά το να συζητήσουμε ένα θέμα επικαιρότητας είναι πιο σημαντικό απʾ το να κάνουμε μια χρονική αντικατάσταση. 
16. Να είμαι πάντα ενθουσιώδης γιʾ αυτό που κάνω γιατί αλλιώς τα παιδιά δεν πρόκειται ενδιαφερθούν. Είμαι, ούτε λίγο ούτε πολύ, ένας πωλητής και πρέπει να προβάλω σωστά την πραμάτειά μου κι ας μην είναι στο χέρι μου η ύλη που διδάσκω. Να βρίσκω πάντα κάτι θετικό και ενδιαφέρον.

17. Να μην περιμένω πάντα ένα «ευχαριστώ» για όσα κάνω. Ένα «ευχαριστώ» μπορεί να έρθει πολύ αργότερα ή και ποτέ. Επίσης, ότι δεν είναι δυνατόν νʾ αγαπάω αυτόματα όλα τα παιδιά και να με αγαπούν όλα τα παιδιά. Κάποιες φορές γίνεται αυτόματα, κάποιες φορές θέλει πολλή δουλειά, κάποιες φορές δε θα γίνει ποτέ… Και πρέπει να το δεχτώ.18. Να αντιμετωπίζω κάθε μέρα ως μια καινούργια ευκαιρία και να ενθουσιάζομαι με κάθε επιτυχία. Δεν υπάρχει πιο ευχάριστο συναίσθημα απʾ το να βλέπεις έναν αδύνατο και χωρίς αυτοπεποίθηση μαθητή να λύνει σωστά, για πρώτη φορά, μια άσκηση.19. Να μην είμαι άδικη, έστω κι υποσυνείδητα. Όλα μπαίνουν στη ζυγαριά και τα παιδιά προσέχουν αν σήκωσα για μάθημα τον Γιάννη τρεις φορές («τον έχω στο μάτι») ή αν έγραψα πιο πολλά σχόλια στην έκθεση της Λέτας («ο φύτουλας» κι «η αγαπημένη μου»). Δεν έχει σημασία αν δεν έχω στο μάτι το Γιάννη ή αν η Λέτα δεν είναι η αγαπημένη μου. Τα παιδιά βγάζουν τα δικά τους συμπεράσματα και δεν τους αλλάζεις τις εντυπώσεις.

20. Ότι πρέπει να βοηθήσω τους γονείς τους και να με βοηθήσουν και ʾκείνοι για να γίνουν τα παιδιά τους σωστοί άνθρωποι.

Πηγή: www.ilov.gr

 

Τώρα τα πρωτάκια ξεκουράζονται… αλλά μερικές φορές μαζί τους ξεχνάς όλη την παιδαγωγική

Published Δεκέμβριος 28, 2015 by sofiaathanasiadou
chaos-classroom-570
Από σελίδα στο fb   συναδέλφου καθηγήτριας Αγγλικών.
Θέλω να πω τον πόνο μου (έναν απ” όλους).
Την προηγούμενη βδομάδα, ημέρα Τρίτη και ώρα δεκάτη πρωινή, έμαθα απ” το διευθυντή ενός εκ των σχολείων που με χαίρονται, πως πρέπει να μάθω στα παιδιά της πρώτης δημοτικού «κανένα εύκολο τραγουδάκι, εκεί πέρα» για να διασκεδάσουμε τις μαμάδες στη γιορτή της μητέρας, που έρχεται οσονούπω.
Κεραμίδα να μου ερχόταν στο κεφάλι θα πονούσε λιγότερο.
Δεδομένου ότι η πρωτομαγιάτικη συνήθεια μου αφαιρούσε την Πέμπτη, μου μέναν 2 μόνο μέρες για το εύκολο τραγουδάκι, σύμφωνα με τους γρήγορους υπολογισμούς μου , για να μάθουμε πολύ καλά ένα εύκολο αγγλικό τραγούδι με τα πρωτάκια.
(Χρόνος λογικός , για κάποιον που δεν έχει δουλέψει με πρώτη τάξη)
Οι αποκαλύψεις συνεχίστηκαν και πριν προλάβω να συνέλθω έμαθα πως, ήδη, το άλλο τμήμα, που είχε «την κανονική αγγλικού» του σχολείου (η οποία, ξαφνικά, πήρε στα μάτια μου τη μορφή της Μπουμπουλίνας), ξεκίνησε πριν το Πάσχα αυτό το μεγαλεπήβολο εγχείρημα και «είναι σε καλό δρόμο», αντίθετα από μένα που πήρα τον κακό δρόμο, ως φαίνεται.
Ξαφνικά ένιωσα σαν παοκάκι που μόλις έφαγε 4 γκολάκια και δεν πρόλαβε να βάλει ούτε μισό.
Σημειωτέον : αυτά τα γκολάκια, σα να μπήκαν όλα μαζί με ένα σουτ, πώς είναι το αντίστοιχο τρίποντο στο μπάσκετ, δηλαδή, χωρίς περιθώριο αντίδρασης κι ανατροπής του αποτελέσματος.
Λοιπόν, παιδιά, ό,τι ένιωσαν οι μεγάλοι εξερευνητές (όπως διάβαζα κάποτε και θαύμαζα), όταν βρέθηκαν ανάμεσα σε ιθαγενείς με περίεργες διαθέσεις, το ίδιο ακριβώς ένιωσα κι εγώ, όταν φέτος πρωτοβρέθηκα στην άγνωστη φυλή των πρωτακίων κι αναρωτιόμουν πώς θα τους φέρω βόλτα τώρα αυτούς, δίχως χάντρες και καθρεφτάκια…  (και το ίδιο με θαυμάζω και κάθε φορά που βγαίνω από την πρώτη τάξη.)
Αφού τελείωσαν τα τελετουργικά (αγκαλιές και φιλιά, διαδοχικές επισκέψεις στην τουαλέτα – ο περίφημος ιός του ομαδικού κατουρήματος, που μεταδίδεται με το κλείσιμο της πόρτας και την έναρξη του μαθήματος-, «κατάσβεση» θερμών επεισοδίων »κυρία, ο Κώστας με έφτυσε» – »ναι; αυτός άρχισε!», δέσιμο κορδονιών, ξύσιμο μολυβιών – άλλος ιός μεταδοτικός κι επικίνδυνος – και είδα πόσο λίγος χρόνος μας έχει μείνει, για να πούμε και κανένα αγγλικό απ” αυτά που έχουμε μάθει, τους καλόπιασα για το «κανένα εύκολο τραγούδι εκεί πέρα» .
Δε θα “θέλαν να πούμε κι ένα ωραίο τραγουδάκι στη γιορτούλα;
Κι εκεί που είχαμε μια ωραία ησυχία, άρχισε να κλαίει η Βιολέτα – πάντα κλαίει όταν μαθαίνουμε κάτι καινούριο -, άρχισε να φωνάζει ο Κωνσταντίνος πως δε θέλει να τραγουδήσει, ο άλλος Κωνσταντίνος να μας λέει τι δώρα του έφερε ο νονός του (!!!!!!!!!), η Μαρία μας απειλούσε «να παίξει μόνο αυτή κιθάρα, όμως» και γενικά, επικράτησε ατμόσφαιρα Βουλής .
Είδα κι έπαθα να τους ηρεμήσω …
«Να ζωγραφίσουμε τις μαμάδες μας;- κι εσύ, κυρία;-βέεεβαια κι εγώ ! ».. »αυτό το kiss, που τρώτε μερικές φορές, σημαίνει φιλί στα αγγλικά» …»κυρίααα! θα λιποθυμήσω. τρώω φιλιά ;;;»
Μετά, κάναμε τον κύκλο της αγάπης κι αγκαλιαστήκαμε κι ήμουν έτοιμη -στα λίγα λεπτά πριν τη λήξη του αγώνα-, να τους μάθω το απλούστερο τραγουδάκι που σκέφτηκε ποτέ άνθρωπος, πάνω στο μοτίβο του «φεγγαράκι μου λαμπρό», όταν ακούστηκε η σπαραχτική φωνή της Χριστίνας: «Κυρίααααα!!! .. μου μουτζουρώσαν τη μαμά μουουου !!!!»
Αμέσως σχηματίστηκε μια ομάδα αυτεπάγγελτων τιμωρών -ο- Βαγγέλης- το- έκανε- είχε- μουτζουρώσει- και- τη -ζωγραφιά -μου, ενώ ο Βαγγέλης φώναζε πως όχι, δεν το έκανε αυτός κι ενώ εγώ τους εξηγούσα πως δεν κατηγορούμε κανέναν, αν δεν τον δούμε με τα μάτια μας και η Χριστίνα θρηνούσε την καλύτερη ζωγραφιά της ζωής της.
Μετά, είδα πως μου μείναν 2 μόλις λεπτά ζωής στην πρώτη τάξη.
Τότε, ο Ισσι με κοίταξε καρφωτά στα μάτια και είπε «κυρία, όποιος το έκανε αυτό, είναι … «, «όποιος το έκανε, είναι ..».
Εγώ, πάλι, ένιωσα σαν τη δασκάλα στα ανέκδοτα του Τοτού, γιατί ο Ισσι λέει συνέχεια τη λέξη που αρχίζει από μ… αν και μου υποσχέθηκε να την αντικαταστήσει με τη λέξη που αρχίζει από βλ.. «είναι και μεγάλος βλάκας !!!» και μου έκανε το σήμα με τον αντίχειρα ( ακριβώς όπως του κάνω , κάθε φορά που δε λέει μ …), μ” ένα χαμόγελο ανείπωτης ευτυχίας .
Τότε, εγώ, που τα “χα πάρει κανονικά, ξέχασα όλα τα παιδαγωγικά και τα θεωρητικά και τα ψυχολογικά. Τον κοίταξα καρφωτά στα μάτια και είπα «με περικεφαλαία !»
Το τι επακολούθησε δεν περιγράφεται.
Όλοι “θέλαν να μάθουν τι σημαίνει περικεφαλαία…..
http://blogs.sch.gr/tgiakoum/

Πηγή:fresh-education.blogspot.gr

Οι παιδικές χαρές στην Ελλάδα για κάποιο ανεξήγητο (για μένα) λόγο είναι άδειες το χειμώνα…

Published Δεκέμβριος 28, 2015 by sofiaathanasiadou

φωτογραφία-2

γράφει ο Χρίστος Σμπώκος

Αγαπητοί μπαμπάδες,

Δε λέω, ωραία περνάω με το μικρό οι δυό μας στην παιδική, μια χαρά παίζουμε!

Έχουμε και χώρο για μπάλα και τις κούνιες μόνιμα στη διάθεση μας και άνεση στην τσουλήθρα να κάνουμε κι ανάποδα! Αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί (οι μαμάδες είναι πιο υπερπροστατευτικές, δεν έχω ουτοπικές απαιτήσεις) δεν παίρνετε τα παιδιά σας να πάτε μια ώρα βόλτα;

Ας μην αρχίσουμε τα κλασσικά, «έχει κρύο»  και «είναι χειμώνας»! Γι αυτό υπάρχουν τα μπουφάν και τα σκουφιά και τα κασκόλ.

Ένα Σαββατοκύριακο έχουμε να πάμε βόλτα σε νορμάλ ώρες με τα παιδιά μας. Μην το χαραμίζουμε. Ή τώρα στις διακοπές ας πούμε, γιατί όχι;

Κατανοώ ότι είσαι κουρασμένος. Αλλά δοκίμασέ το και θα δεις ότι σου κάνει καλό. Ψυχολογικά φορτίζεις μπαταρίες και σωματικά κάνεις και δύο βήματα. Αυτά από μένα.

Ελπίζω να σε δω την άλλη  Κυριακή στην παιδική χαρά να παίξουμε.

Στην τελική κι εμείς παιδιά είμαστε έστω και τις Κυριακές…

Πηγή : http://www.superdad.gr [ http://www.superdad.gr/keimena/kyriakatiki-synadelfiki-autokritiki/ ]

Τα παράξενα γυναίκεια χαρακτηριστικά που ελκύουν σεξουαλικά έναν άνδρα

Published Δεκέμβριος 28, 2015 by sofiaathanasiadou

image

1. Τα γυαλιά μυωπίας

Κι όμως είναι αλήθεια! Στους άντρες αρέσουν οι γυναίκες με γυαλιά μυωπίας. Το βρίσκουν σέξι; Το βρίσκουν kinky; Βλέπουν στα γυαλιά μυωπίας μια αθωότητα; Ποιός ξέρει! Πάντως μάλλον οι φακοί εφακής είναι περιττοί!

2. Να τις βλέπουν να βάφονται

Αν και το βαρύ μακιγιάζ απωθεί τους περισσότερους άντρες, όλοι τους ενθουσιάζονται με την ακρίβεια με την οποία μπορεί μια γυναίκα να βάλει μολύβι ματιών, κραγιόν, μάσκαρα κ.ο.κ. Του φαίνεται εξαιρετικά δύσκολο και 100% γυναικείο!

3. Με την πετσέτα του μπάνιου στο κεφάλι

Ένα από τα πιο παράξενα πράγματα που αρέσει στους άντρες να βλέπουν σε μια γυναίκα είναι να φοράει την πετσέτα στο κεφάλι μετά το μπάνιο. Ειδικά αν τα μαλλιά είναι μακριά και βρεγμένα και η πετσέτα είναι τυλιγμένη γύρω τους!

4. Να αθλούνται

Εντάξει δεν λέμε και κάτι καινούριο τώρα! Πάντα οι άντρες ελκύονται από το θέαμα των γυναικών που κινούν το σώμα τους ρυθμικά και ασκούν τις καμπύλες τους. Το ρούχα που φορούν δε κατά τη διάρκεια της άσκησης, τους αρέσουν ακόμη περισσότερο.

5. Να φοράνε το δικό τους πουκάμισο

Κάπως παράξενο κι αυτό αλλά συμβαίνει… Οι άντρες ελκύονται πολύ όταν βλέπουν τις γυναίκες να φοράνε πρόχειρα το δικό τους αντρικό πουκάμισο που συνήθως τους είναι και λίγο μεγάλο. Ειδικά αν είανι ξυπόλυτες και δεν φοράνε και κάτι άλλο από μέσα!

6. Η προφορά τους

Κάθε γυναίκα έχει τον δικό της τρόπο να μιλάει. Κάποιες έχουν παραπάνω νάζι στη φωνή τους, άλλες μιλούν λίγο τραγουδιστά, άλλες μπορεί να έχουν ιδιαίτερη προφορά λόγω καταγωγής. Σε κάθε περίπτωση τέτοιου είδους ιδιαιτερότητες έλκουν τους άντρες. Οπότε μιλήστε ελεύθερα!

7. Να είναι άβαφτες

Ενώ κάθε άντρας έλκεται από τις γυναίκες που έχουν περιποιημένα μαλλιά, μακιγιάζ και ρούχα, τους αρέσει πολύ να βλέπουν αμακιγιάριστα πρόσωπα. Πολλοί ομολογούν ότι έτσι νιώθουν ότι βλέπουν την αλήθεια τους, το πραγματικό τους πρόσωπο και κατ” επέκταση ότι τότε μπορούν να τις γνωρίσουν καλύτερα.

8. Να τις βλέπουν να φοβούνται

Κάπως σαδιστικό είναι να έλκεσαι όταν ο άλλος φοβάται, αλλά ισχύει. Ίσως οι άντρες να νιώθουν πιο δυνατοί όταν μια γυναίκα φοβάται… Να νιώθουν ότι μπορούν να την προστατέψουν ή να τη σώσουν!

9. Οι ραγάδες τους

Αυτό κι αν είναι παράξενο! Κι” όμως στους άντρες -έστω και υποσυνείδητα- αρέσουν οι ραγάδες, Πρώτον γιατί παραπέμπουν στη μητρότητα και δεύτερον γιατί είναι ένα αμιγώς γυναικείο χαρακτηριστικό.

10. Με ρούχα παραλλαγής

Σε καμία περίπτωση δεν λέμε ότι ένας άντρας προτιμά τα στρατιωτικά ρούχα από ένα σέξι φόρεμα! Όμως μια μιλιτέρ λεπτομέρεια κάθε τόσο του θυμίζει ότι θα μπορούσατε να είστε και φίλοι ή ότι έχετε έναν δυναμισμό. Κοινώς τον χαλαρώνει και τον κάνει να νιώθει άνετα.

Πηγή: www.govastileto.gr