Αρχείο

All posts for the day 27 Δεκεμβρίου 2015

Το μεγάλο μυστικό που καμία μαμά δεν τολμά να παραδεχτεί

Published Δεκέμβριος 27, 2015 by sofiaathanasiadou

mystika_mamas_590_2

από Ε.Μ.

Οι περισσότερες μαμάδες νιώθουν ότι δεν πρέπει να μιλούν ποτέ για τις δυσκολίες που περνούν με τα παιδιά τους και για το πόσο δυσάρεστα νιώθουν μερικές φορές. Αυτή ημαμά-blogger αποφασίζει να σπάσει την σιωπή και να μιλήσει για το μεγάλο μυστικό που όλες οι μαμάδες έχουν, λίγο έως πολύ, μέσα τους.

Υπάρχουν ψεματάκια που όλοι οι γονείς λένε. Υπάρχουν πράγματα που λέμε ότι δεν θα κάνουμε ποτέ με τα παιδιά και μετά… τα κάνουμε. Υπάρχουν μύθοι περί μητρότητας.

Υπάρχουν, όμως, και ΜΥΣΤΙΚΑ.

Λίγο αφού γεννήθηκε ο πρώτος μου γιος, έμαθα ότι υπάρχουν πράγματα που ως γονείς (ιδιαίτερες οι γυναίκες ως μαμάδες) δεν πρέπει ποτέ να λέμε. Σε ένα σεμινάριο για νέες μαμάδες που είχα πάει, όταν η εισηγήτρια ζήτησε να μιλήσουμε για τις πρώτες μας εμπειρίες με το μωρό άκουγα τις άλλες γυναίκες, τη μία μετά την άλλη, να λένε πόση συγκλονιστική αγάπη ένιωθαν για τα μωρά τους, ότι δεν φανταζόντουσαν ποτέ η καρδιά τους να μπορεί να αγαπήσει τόσο πολύ, ότι είχαν ερωτευτεί με την πρώτη ματιά τους γιους τους (σας θυμίζει κάποια;).

Εγώ μάλλον δεν έδωσα την σωστή απάντηση όταν ήρθε η σειρά μου, γιατί όταν είπα ότι «τα πάντα είναι τόσο παραπάνω από όσο περίμενα», με τρόμο και ελαφρύ τρέμουλο στη φωνή μου, όλες οι μαμάδες σώπασαν και το βλέμμα τους χάθηκε στον ορίζοντα.

Την ημέρα εκείνη, και για τα επόμενα 8 χρόνια, έμαθα ότι υπάρχουν πράγματα που οι γονείς νιώθουν και απλά δεν λένε. Υπάρχουν, δηλαδή, μυστικά που πιστεύουν πως πρέπει να κρατούν.

Εγώ αποφάσισα πως ΑΡΚΕΤΑ με αυτή τη σιωπή. Κουράστηκα να προσποιούμαι. Κουράστηκα να είμαι μόνη μου. Βαρέθηκα να λέω πως τα πάντα είναι υπέροχα όταν έχεις παιδί. Βαρέθηκα τα μυστικά.

Κι αν δεν το λέει κανένας άλλος θα το πω εγώ -γιατί αυτό πρέπει να είναι το μεγαλύτερο μυστικό απ’όλα: Δεν έχω την παραμικρή ιδέα τι κάνω!

Πριν αποκτήσω παιδιά πίστευα πως το να είναι κανείς γονιός -αν και δύσκολο ορισμένες φορές- «βαίνει» στον άνθρωπο φυσικά. Είμαι μορφωμένη γυναίκα και έχω άτομα να με βοηθούν. Πίστευα, λοιπόν, ότι ενστικτωδώς θα ξέρω τι πρέπει να κάνω και, στις σπάνιες στιγμές που δεν θα ξέρω, απλά θα ζητάω συμβουλές από μεγαλύτερες μαμάδες. Ή θα βρίσκω τις απαντήσεις σε ένα καλό βιβλίο. Και υπάρχουν τόσα πολλά βιβλία και άρθρα με πληροφορίες για νέους γονείς που με όλη αυτή την διαθέσιμη γνώση θα έπρεπε να είμαστε όλοι καταπληκτικοί γονείς.

Πού να φανταστώ ότι θα έρχονταν νύχτες που θα έμενα ξάγρυπνη για ώρες, να σκέφτομαι κάποιο πρόβλημα ή κάποια ανησυχία μου. Ότι θα έρχονταν στιγμές, έχοντας διαβάσει αμέτρητα άρθρα με συμβουλές για γονείς, έχοντας συζητήσει με φίλους και συγγενείς, έπειτα από εξαντλητικές συζητήσεις με τον άνδρα μου, αναζητώντας το απών μητρικό μου ένστικτο, που θα συνέχιζα να μην ξέρω τι πρέπει να κάνω. Που σχεδόν τα πάντα -από τον θηλασμό και τις δυσκολίες με τον ύπνο, έως τα ξεσπάσματα των παιδιών και την πειθαρχία τους- θα τα αντιμετώπιζα με ένα εκατομμύριο διαφορετικούς τρόπους, σωστούς και λάθος.

Πού να φανταστώ πόσο συχνά θα ούρλιαζα μέσα μου ΔΕΝ ΕΧΩ ΙΔΕΑ ΤΙ ΔΙΑΟΛΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΩ!

Να θηλάσω ή να δώσω ξένο γάλο; Να πάρω το μωρό στο κρεβάτι μου ή να το αφήσω να κλαίει; Να βάλω στο παιδί παραπάνω δραστηριότητες ή θα εξαντληθεί; Να το μεγαλώσω με αυστηρά όρια ή λίγο πιο ελεύθερο; Να το βάζω τιμωρία ή να το αφήνω να σκεφτεί τα λάθη του; Να κάνει ποδόσφαιρο ή πιάνο; Να το αφήσω να πάει εκεί ή να μην το αφήσω; Να του αγοράσω ένα δώρο για τους καλούς βαθμούς που πήρε ή όχι; Να γυρίσω στη δουλειά ή να σταματήσω για μερικά χρόνια; Πόση ώρα πρέπει να βλέπει τηλεόραση; Πόσο να το βοηθάω με τα μαθήματα του σχολείου;

Και ο μεγάλος μου γιος είναι μόλις 8 ετών. Τρέμω να σκεφτώ τι άλλες ανησυχίες θα έχω στα επόμενα χρόνια…

Τα παιδιά δεν έρχονται με οδηγίες χρήσης και, ακόμα κι αν έρχονταν, κανείς δεν μπορεί να μιλήσει με ασφάλεια για το κάθε παιδί ξεχωριστά, το οποίο μεγαλώνει από συγκεκριμένους γονείς, υπό συγκεκριμένες συνθήκες. Το κάθε παιδί είναι μια περιοχή που δεν έχει «χαρτογραφηθεί». Για τον κάθε γονιό. Και μαθαίνουμε καθώς προχωράμε. Και τις περισσότερες φορές δεν έχουμε ιδέα τι κάνουμε.

Κι όμως, αντί να το παραδεχόμαστε, ότι απλά δεν ξέρουμε, το κρατάμε μέσα μας! Συνεχίζουμε να έχουμε αμφιβολίες με ό,τι κάνουμε. Δίνουμε αυθαίρετες συμβουλές σε άλλες μαμάδες με παιδιά, ελπίζοντας πως έτσι θα πάρουν αξία οι δικές μας επιλογές. Ή γινόμαστε επιθετικές, επικριτικές ή και αμυντικές όταν μια μαμά κάνει κάτι διαφορετικά από εμάς, και όχι με τον «σωστό» τρόπο.

Το πιο σοκαριστικό που έχω νιώσει εγώ ως μητέρα είναι η απόλυτα σκληρή και αποκαρδιωτική μοναξιά που σε πιάνει μερικές φορές. Όταν γεννήθηκε ο πρώτος μου γιος είχα σοκαριστεί από το πόσο μόνη ένιωθα, παρόλο που στην πραγματικότητα δεν ήμουν ποτέ πραγματικά μόνη. Ούτε στην τουαλέτα δεν πήγαινα μόνη. Κι όμως, τέτοια μοναξιά δεν είχα νιώσει άλλοτε στην ζωή μου. Σαν να ήμουν παγιδευμένη σε ένα απομακρυσμένο νησί και δεν είχα τρόπο να γυρίσω. Σαν μην υπήρχε κανείς, πέρα ίσως από τον άνδρα μου, ο οποίος να μπορούσε να καταλάβει πόσο δύσκολο ήταν ή πώς ένιωθα ή τι περνούσα. Σαν να τα ένιωθα όλα αυτά μόνο εγώ.

Όμως η μητρότητα δεν χρειάζεται να είναι ένα τόσο μοναχικό ταξίδι. Δεν χρειάζεται καμία μαμά να νιώθει μόνη. Ας σταματήσουμε, λοιπόν, να προσποιούμαστε. Ας μοιραστούμε τις ιστορίες μας. Ας προσφέρουμε το χέρι η μία στην άλλη. Ας αντιμετωπίσουμε μαζί ό,τι μας δυσκολεύει. Ας μιλήσουμε για την άσχημη αλλά ειλικρινή αλήθεια. Ας σταματήσουμε να φοβόμαστε να μιλάμε για όσα όλες έχουμε νιώσει κατά καιρούς.

Ας μοιραστούμε τα μυστικά μας.

Γιατί, ξέρετε κάτι; Παρόλο που μερικές φορές μπορεί να νιώθουμε ότι δεν έχουμε ιδέα τι κάνουμε, τα παιδιά μας είναι μια χαρά. Για την ακρίβεια, τα παιδιά μας είναι ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΑ.

Και αυτό είναι το καλύτερο μυστικό μας.

Πηγή:www.mama365.gr

Το κορίτσι και ο χιονάνθρωπος (Βίντεο)

Published Δεκέμβριος 27, 2015 by sofiaathanasiadou

snowman

Μια υπέροχη animation ταινία μικρού μήκους, που δείχνει τη σχέση ενός μικρού κοριτσιού με τον αγαπημένο της χιονάνθρωπο και πώς αυτή αλλάζει με την πάροδο των ετών. Μας θυμίζει πως πρέπει να αφιερώνουμε χρόνο σε αυτούς που αγαπάμε και έχουν σημασία για μας πριν τους πάρει μακριά ο χρόνος.

 

Πηγή:www.4disabled.gr

Γιατί τα αυτιστικά παιδιά αναστατώνονται στις γιορτές των Χριστουγέννων;

Published Δεκέμβριος 27, 2015 by sofiaathanasiadou

122-0.santakids.a55da2a59298d56174c93b93916d6f4b

 

Πολλές φορές μπορεί να έχουμε βρεθεί εμείς οι ειδικοί ή οι φροντιστές των παιδιών με αυτισμό, σε μια δύσκολή κατάσταση την περίοδο των Χριστουγέννων, βλέποντας τα παιδιά αναστατωμένα.

Τι συμβαίνει και γίνεται αυτό;
Τα παιδιά λοιπόν που βρίσκονται στο φάσμα του αυτισμού παρουσιάζουν δυσκολίες στην «θεωρία του νου» (theory of mind) και έτσι δυσκολεύονται στον να ανακαλύψουν τον κρυμμένο κώδικα ενός μηνύματος ή μιας κοινωνικής κατάστασης .
Η επίγνωση και κατανόηση για το τι σκέφτονται, τι αισθάνονται και τι κάνουν οι άλλοι, είναι σημαντικές για την αποτελεσματικότητα του ατόμου στο κοινωνικό περιβάλλον (Hala, 1997).
Λόγω αυτής της δυσκολίας, αυτά τα παιδιά δυσκολεύονται στις αλλαγές και αναζητούν την ρουτίνα, ώστε να νιώθουν πιο ασφαλή και οτιδήποτε διαφορετικό τους αναστατώνει.
Παρατηρούμε συχνά τα παιδιά που βρίσκονται στο φάσμα του αυτισμού να έχουν  <<επιθετικές>> συμπεριφορές, να <<ουρλιάζουν>>, να κλείνουν τα αυτιά τους ή να κάνουν κρίσεις θυμού.
Αυτό συμβαίνει  γιατί δεν μπορούν να δεχτούν τις αλλαγές εύκολα στην καθημερινότητα τους και ειδικότερα και αν ένα παιδί με αυτισμό έχει και αισθητηριακές δυσκολίες.
Δηλαδή δεν έχει <<ανοχή>> στα έντονα χρώματα από τα λαμπάκια των Χριστουγέννων, έχει υπερακουσίες στους έντονους ήχους των χριστουγεννιάτικων τραγουδιών, δεν ανέχεται τις έντονες μυρωδιές από τα φαγητά, ή δεν μπορεί να δει δικούς του ανθρώπους ντυμένους Άγιο Βασίληδες και να μοιράζουν τα δώρα.

Ένα από τα σημαντικότερα όπλα για να βοηθηθούν τα παιδιά που βρίσκονται στο φάσμα του αυτισμού, σε αυτού του τύπου τις δυσκολίες, είναι οι κοινωνικές ιστορίες (Social Stories™).
Οι κοινωνικές ιστορίες δίνουν στα παιδιά την απεικόνιση των σκέψεων, των συναισθημάτων και των συμπεριφορών των άλλων.
Να τα βοηθήσουν να προβλέψουν καλύτερα τις πράξεις και τις υποθέσεις των ανθρώπων με τους οποίους αλληλεπιδρούν.
Επίσης παρουσιάζουν πληροφορίες για κοινωνικές καταστάσεις με ένα δομημένο και σταθερό τρόπο, που είναι πολύ σημαντικό για τα παιδιά με αυτισμό ειδικά όταν πρόκειται για δεξιότητες και συμπεριφορές που είναι τόσο ασαφείς όσο αυτές που εμπλέκονται στις κοινωνικές αλληλεπιδράσεις.
Τέλος οι κοινωνικές ιστορίες παρέχουν στα παιδιά επαφή με τις κοινωνικές πληροφορίες μέσω εικόνων και κειμένου.
Έτσι χρησιμοποιείται το δυνατό σύστημα των παιδιών με αυτισμό, το οπτικό σύστημα τους.
Η εικονοποίηση δίνει στο παιδί ακριβείς πληροφορίες για αυτές τις καταστάσεις που το δυσκολεύουν, το μπερδεύουν ή το αγχώνουν.
Η κατάσταση αυτή περιγράφεται λεπτομερώς ή όχι (ανάλογα την λειτουργικότητα) και δίνεται σημασία  σε μερικά σημεία κλειδιά όπως: στα σημαντικά κοινωνικά ερεθίσματα, τα γεγονότα και τυχόν αντιδράσεις/αντιδράσεις σε μια κατάσταση, όπως τις αντιδράσεις που μπορεί να αναμένονται από το άλλο άτομο και γιατί.
Ο σκοπός της ιστορίας είναι να αυξήσει τη κοινωνική κατανόηση του ατόμου, το βαθμό άνεσης του και πιθανά να του προτείνει κατάλληλες αντιδράσεις στην συγκεκριμένη κοινωνική κατάσταση.

Επιμέλεια: Τάσος Μώκας, Εκπαιδευτικός, Λογοθεραπευτής s.i. Επιστημονικός υπεύθυνος Κιβωτού Εξέλιξης

Πηγή: 4disabled.gr

Διαβάστηκε εδώ:www.babyads.gr

Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΠΟΥ ΑΦΗΝΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΟΝΤΑΙ… (ΤΑΙΝΙΑ)

Published Δεκέμβριος 27, 2015 by sofiaathanasiadou

daskalos

Το σενάριο της ταινίας στηρίζεται στη ζωή του μεγάλου γάλλου παιδαγωγού και μεταρρυθμιστή της παιδείας Σελεστέν Φρενέ (Celestin Freinet 1896-1966).

Η παιδαγωγική μέθοδος του Φρενέ στοχεύει στη δημιουργία ενός άλλου σχολείου όπου κάθε παιδί αντιμετωπίζεται σαν μια ξεχωριστή προσωπικότητα, μπορεί να εκφράζεται ελεύθερα, όπου η παιδεία δεν είναι αποκομμένη από την κοινωνική πραγματικότητα κι ο ρόλος του εκπαιδευτικού συνίσταται κυρίως στο να βοηθήσει τα παιδιά να βρουν μόνα τους το δρόμο της γνώσης.
Ο Σελεστέν Φρενέ, πρώτος αυτός, επεδίωξε να εισάγει τις νέες τεχνολογίες της εποχής στην εκπαίδευση: τυπογραφία, ραδιόφωνο, κινηματογράφο. Είναι πιο γνωστός ως ο πρώτος που έβαλε το τυπογραφείο στην τάξη και καθιέρωσε την διασχολική αλληλογραφία. Λιγότερο γνωστό είναι ότι πρώτος αυτός έβαλε τον κινηματογράφο στο σχολείο το 1926!
Ήταν φυσικό οι πρωτοποριακές του μέθοδοι να μην είναι αρεστές στο κατεστημένο, γι αυτό κυνηγήθηκε ανελέητα. Πάλεψε μέσα από αντίξοες συνθήκες και στο τέλος υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει τη δημόσια εκπαίδευση για να συνεχίσει πιο ελεύθερος το παιδαγωγικό του έργο. Αλλά πια δεν ήταν μόνος. Στη βάση των ιδεών του δημιουργήθηκε ένα μεγάλο διεθνές παιδαγωγικό κίνημα που είναι ακόμα ζωντανό….

Δείτε την ταινία: https://www.youtube.com/watch?v=lV5rfV3u-2U

Πηγή: Κωνσταντίνα Τσιαντή

Διαβάστηκε εδώ:e-mesara.gr

Βίντεο: 25 Χριστούγεννα σε 2′ !

Published Δεκέμβριος 27, 2015 by sofiaathanasiadou

prota_xristougenna_me_moro

Από: Σιμέλα Κολαγκελέ

Κάθε Χριστούγεννα ένας πατέρας καταγράφει τα παιδιά του την ώρα που ανοίγουν τα δώρα. Για 25 χρόνια.

Το βίντεο που ακολουθεί δεν είναι καινούργιο, αλλά ιδιαίτερα συγκινητικό. Από το 1985 ένας πατέρας μαγνητοσκοπεί τα παιδιά του την ώρα που κατεβαίνουν τα σκαλιά για να ανοίξουν τα δώρα που τους έφερε ο Aϊ Βασίλης ανήμερα Χριστουγέννων. Αυτό, για 25 συνεχή χρόνια και με μουσική υπόκρουση του Vince Guaraldi Trio από το «A Charlie Brown Christmas». Απολαύστε το.

 

Πηγή:www.imommy.gr

 

 

Βασιλόπιτα Κωνσταντινίδη

Published Δεκέμβριος 27, 2015 by sofiaathanasiadou

418E9E892855094E749666B3DBA1EB51

Μια ιδανική, γλυκιά πρόταση για τις κοινωνικές επισκέψεις των ημερών

 

Oσες φορές έχω δωρίσει γλυκά από τα ζαχαροπλαστεία Κωνσταντινίδη κερδίζουν πάντα τις εντυπώσεις. Γι’ αυτό φέτος αποφάσισα να τα προτιμήσω και για τη βασιλόπιτά μου, ξεφεύγοντας για λίγο από τα συνηθισμένα τσουρέκια. Θα επιλέξω αυτή με επικάλυψη σοκολάτας υγείας, αλλά διατίθεται και με επικάλυψη λευκής σοκολάτας και με ζάχαρη άχνη.

Περισσότερα στο www.konstandinidis.com